W 1956 roku John Michael O’Keefe założył swój pierwszy zespół The Dee Jays ze swoim przyjacielem Dave Owensem (ojcem Dave Owensa Jnr), urodzonym w Ameryce saksofonistą. Ich pierwszy występ miał miejsce w Stones Cabaret - Coogee, a do 1957 roku grali cztery koncerty w tygodniu. Dzięki niesamowitym występom Johnny'ego i magnetycznej osobowości szybko przyciągnęli rzesze lokalnych fanów. Miał też na sobie dość skandaliczne (jak na razie) stroje, w tym złote lamowane kurtki i jaskrawe garnitury obszyte sztucznym futrem lub obszyte aksamitnymi mankietami i klapami w panterkę.
Do tej pory Johnny był dobrym przyjacielem promotora Lee Gordona, który był znany z koncertów „Big Show” na stadionie w Sydney, na których występowało wiele zagranicznych artystów, w tym Little Richard, Bo Diddley i Jerry Lee Lewis. Gordon zaproponował zespołowi wsparcie dla tych zagranicznych występów, a Johnny skorzystał z okazji. Wraz z rosnącą popularnością, był teraz pełnoetatowym artystą estradowym. Jednym z tych zagranicznych artystów był Bill Haley & His Comets, nowy bohater Johnny'ego. W 1957 roku Lee Gordon zabrał ich na trasę koncertową, a Bill Haley był pod takim wrażeniem Johnny'ego i jego zespołu, że polecił ich Kenowi Taylorowi, menadżerowi A&R Festival Records. Wkrótce po podpisaniu kontraktu i nagrali You Hit The Wrong Note, Billy Goat jako 78rpm !!
Na początku 1959 roku Dee Jays został zatrudniony jako rezydent do nowego programu telewizyjnego Six O’Clock Rock w sieci ABC. Po zaledwie 6 odcinkach J.O.K. przejął rolę gospodarza, a także szybko przejął prowadzenie prawie każdego aspektu programu. Ta ekspozycja w telewizji przyniosła mu sławę i stał się powszechnie znanym . Kolejne płyty miały się ukazać, w tym What Do Ya Know and Why Do They Doubt Our Love ?, She’s My Baby, jego pierwszy hit numer 1, Shout (części 1 i 2) oraz jego autorski utwór Wild One, którego jest współautorem.
She's My Baby zostało nagrane podczas wizyty w Los Angeles z producentem Snuffem Garrettem w Goldstar Recording Studio w Hollywood. JOK zdecydował, że chce zmierzyć się z USA. Lee Gordon wątpił, że to zadziała, ale zawsze ambitny O'Keefe postawił już sobie za cel wejście na amerykański rynek. Spotkał się z Mickeyem Shawem, który przedstawił go kierownictwu Liberty Records i zaproponowano mu kontrakt.
Wrócił na promocyjną trasę koncertową w lutym 1960 roku, nazywany „The Boomerang Boy”, wyczerpująca trasa obejmowała 35 stanów, ale niestety Lee Gordon miał rację i nie wywarł większego wrażenia, chociaż jedno nagranie, It's Too Late osiągnęło numer 1 w Nowym Orleanie. Trasa zakończyła się fiaskiem i w listopadzie wrócił do domu. Powrócił ponownie w marcu 1960 roku, aby zakończyć kontrakt z Liberty Records na nagranie piosenek Don't You Know i Take My Hand, ale po sesji Liberty nie odnowiła kontraktu.
It's Too Late stało się jego 11. australijskim hitem, ale O'Keefe był całkowicie spłukany i głęboko przygnębiony po porażce w USA. Aby spróbować poprawić sobie humor, kupił na raty jasnoczerwony Plymouth Belvedere z 1959 roku. Zaczął nieustannie podróżować po wschodnim wybrzeżu Australii swoim nowym samochodem. Potrzebował pieniędzy nie tylko na spłatę samochodu, którego potrzebował, aby uzupełnić swoje finanse. Wracał w każdą sobotę po swoje zobowiązania w Six O'Clock Rock.
Podczas jednej z takich wypraw w czerwcu 1960 roku zasnął za kierownicą i wpadł na żwirówkę. Towarzyszyli mu w samochodzie jego przyjaciel i partner pisarski Johnny Greenan oraz jego ciężarna żona, która niestety poroniła w wyniku wypadku. JOK został ciężko ranny, doznał wielu ran szarpanych, wstrząsu mózgu i złamań głowy i twarzy. Stracił cztery zęby, a jego ręce również były mocno poszarpane. Został zabrany z powrotem do Sydney na leczenie, ale około sześć tygodni później i wbrew zaleceniom lekarzy wrócił do pracy przy Six O'Clock Rock. Musiał też przejść wiele operacji rekonstrukcji twarzy, co spowodowało, że jego wygląd na stałe się zmienił, z czym nigdy nie mógł się pogodzić. Pomimo tej męki, kontynuował nagrywanie i zdobył niewielki hit w sierpniu 1960 z Don't You Know (Pretty Baby) i swoim następnym albumem,Ready For You osiągnął 14 miejsce w listopadzie.
W styczniu 1961 roku ponownie wszedł na rynek amerykański, ale i to się nie powiodło, a wraz ze wszystkim, co mu się przydarzyło, wypadkiem, twarzą wymagającą operacji i niepowodzeniem podboju Stanów Zjednoczonych, zaczęło to zbierać swoje żniwo. Dla kaprysu poleciał do Londynu, kiedy przyjechał, stracił przytomność i został przewieziony do szpitala i obudził się 3 dni później z załamaniem nerwowym. Na szczęście Lee Gordon również był w tym czasie w Londynie i dzięki jego pomocy JOK mógł wrócić do Australii.
Australijskie hity O'Keefe trwały nadal, I'm Counting On You stał się jego drugim hitem numer 1 w sierpniu 1961 roku, następnie Sing (And Tell The Blues So Long) osiągnął numer 2 w marcu 1962 roku, a I Thank You, który osiągnął numer 24 w grudniu.
Na szczęście nadal był popularny wśród publiczności i jego trzeci australijski hit numer 1 z Move Baby Move w lipcu 1963 roku. A później, w tym samym roku, jego czwarty hit z numerem 1 Never Cherish A Love So True (Until You Lose It) . Mniej więcej w tym czasie O'Keefe ostatecznie rozstał się ze swoim wiernym zespołem wspierającym Dee Jays i coraz więcej czasu poświęcał telewizji.
Single
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | Aus | N.Zel | Wytwórnia [Aus] |
Komentarz |
| Toy baloons | Dee Jays | 11.1962 | 64[7] | - | Festival FK 263 | - |
