środa, 11 listopada 2020

Les Reed

 Leslie David Reed  (ur. 24 lipca 1935r -zm.  15 kwietnia 2019 ) był angielskim autorem tekstów, aranżerem, muzykiem i liderem orkiestry  .  Jego głównymi partnerami w pisaniu piosenek byli Gordon Mills , Barry Mason i Geoff Stephens , chociaż napisał piosenki z wieloma innymi, takimi jak Roger Greenaway , Roger Cook , Peter Callander i Johnny Worth .

 

Reed jest współautorem około sześćdziesięciu piosenek z list przebojów i jest najbardziej znany z „ It's Not Unusual ”, „ Delilah ”, „ The Last Waltz ” i „ Marching On Together ”. Jego piosenki zdobyły szereg złotych płyt i nagród Ivora Novello . Allmusic zauważył, że „w połowie lat 60. było czymś niezwykłym, że na brytyjskiej liście przebojów singli nie wymieniono piosenki Les Reeda”. 

Reed urodził  się w Woking , Surrey , a dorastał tam. Już w wieku 14 lat był znakomitym muzykiem grającym na fortepianie, akordeonie i wibrafonie . Studiował w London College of Music, zanim dołączył do Willis Reed Group , z którą koncertował przez cztery lata. Powołany do służby narodowej , grał na fortepianie i klarnecie w Royal East Kent Military Band.  W 1959 roku dołączył do The John Barry Seven jako ich pianista.

W połowie lat 60. Reed rozpoczął udaną współpracę z Geoffem Stephensem jako autor piosenek, która zaowocowała takimi hitami jak „Tell Me When”, hit dla The Applejacks ; „ Here It Comes Again ” dla The Fortunes ; „Leave A Little Love” dla Lulu ; oraz „ There's a Kind of Hush ”, sukces Herman's Hermits z 1967 roku . W 1964 roku Reed napisał „ It's Not Unusual ” z byłym członkiem Viscounts i menadżerem Toma Jonesa Gordonem Millsem , co było debiutem Jonesa i dało mu numer 1 w Wielkiej Brytanii . Reed również zaaranżował piosenkę i zagrał na fortepianie podczas nagrania.

Mniej więcej w tym czasie Reed nawiązał współpracę z Barrym Masonem w zakresie pisania piosenek . Napisali piosenkę dla Kathy Kirby „I'll Try Not To Cry”, jako zgłoszenie Wielkiej Brytanii w 1965 roku na Konkurs Piosenki Eurowizji w Neapolu.  Piosenka została pokonana przez „ I Belong ”.  Twórcy piosenek odnieśli hit z 1967 roku z „Everybody Knows” The Dave Clark Five - który również nagrał kontynuację Reeda-Masona - i kolejny sukces w 1968 roku z „ Delilah ”, ponownie w pierwszej dziesiątce przeboju Toma Jonesa. „Delilah” została pierwotnie napisana dla PJ Proby'ego ,a później nagrana przez The Sensational Alex Harvey Band w 1975 roku. Reed i Mason napisali także " The Last Waltz ", który stał się milionem sprzedanych w Wielkiej Brytanii numerem jeden dla Engelberta Humperdincka we wrześniu 1967 roku.

Mason i Reed napisali: „Who's Doctor Who?”   nagrany przez   gwiazdę  Doctor Who, Frazera Hinesa w 1967 roku, ale nie odniósł sukcesu.  W 1968 roku duet zdobył kolejny przebój numer 1 w Wielkiej Brytanii z Des O'Connorem „I Pretend ".   W tym samym roku „ I've Got My Eyes on You ”, napisany przez Reeda i Jackie Rae , został  nagrany przez Petulę Clark , Raya Conniffa , PJ Proby'ego i The Vogues .   Zgodnie z oryginalną wersją Petuli Clark,Connie Francis nagrała „ Kiss Me Goodbye ” na swoim albumie Connie Francis śpiewa piosenki Les Reeda , na którym Reed był producentem i pianistą; album został wydany w listopadzie 1969 roku. 

W 1970 roku orkiestra Reeda nagrała „Man of Action”, który został użyty jako motyw   dla  Radio North Sea International aż 1974. W 1972 roku był współautorem hymnu Leeds United FC „ Marching On Together ”

Na festiwalu muzycznym w Tokio w 1973 roku Reed i Stephens zdobyli Srebrną Gwiazdę za „Sandy Sandy”, podczas gdy w 1977 Reed i Tony Macaulay triumfowali na Międzynarodowym Konkursie Piosenki na Majorce z „You and I”. Reed i Roger Greenaway otrzymali Grand Prix Award w Seulu za „Everytime You Go”. Piosenki Reeda zostały nagrane przez Elvisa Presleya („ Girl of Mine ”,   Sylvię   „ This Is Our Dance ”), Shirley Bassey („ Does Anybody Miss Me ”) i Binga Crosby'ego („ That's What Life Is All About ”) . 

Reed skomponował muzykę do scenicznych produkcji muzycznych, w tym The Magic Show (1974), American Heroes i And Then I Wrote . W 1994 roku Reed wyprodukował album dla Maxa Bygravesa, aby zebrać pieniądze dla Stowarzyszenia Lest We Forget. Reed współtworzył , wraz z Rogerem Cookiem , muzykę do musicalu Beautiful and Damned z 2004 roku , opartego na życiu Zeldy i F. Scotta Fitzgeraldów .  

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel]
Komentarz
Imogene/The Pay Off 28The Les Reed Orchestra10.196788[2]-Deram DMA 1013[written by Les Reed]

                                    Piosenki Les Reeda na listach przebojów


 
  [with Geoff Stephens]
03/1964 Tell Me When   The Applejacks 135.US/7.UK
02/1967 Kind of Hush   Gary & the Hornets 127.US
02/1967 There's a Kind of Hush   Herman's Hermits 4.US/7.UK
07/1967 Claire   Paul & Barry Ryan 47.UK
08/1969 Tears Won't Wash Away These Heartaches   Ken Dodd 22.UK
04/1970 Daughter of Darkness   Tom Jones 13.US/5.UK
11/1970 Baby I Won't Let You Down   Pickettywitch 27.UK
04/1972 Leeds United   Leeds United FC 10.UK
02/1976 There's a Kind of Hush (All Over the World)   The Carpenters 12.US/22.UK

[with  Jimmy Duncan]
05/1964 Everybody Knows   Steve Lawrence 72.US

[with Gordon Mills]
02/1965 It's Not Unusual   Tom Jones 10.US/1.UK

[with  Robin Conrad]
06/1965 Leave a Little Love   Lulu 8.UK
11/1965 Don't Bring Me Heartaches   Paul & Barry Ryan 13.UK
09/1966 To Make a Big Man Cry   Roy Head 95.US


[with  Barry Mason]
10/1965 Here It Comes Again   The Fortunes 4.UK/27.US
02/1966 Have Pity on the Boy   Paul & Barry Ryan 18.UK
03/1967 Just Like a Man   Margaret Whiting 132.US
08/1967 The Last Waltz   Engelbert Humperdinck 25.US/1.UK
11/1967 Everybody Knows   The Dave Clark Five 43.US/2.UK
11/1967 I'm Coming Home   Tom Jones 57.US/2.UK
02/1968 Kiss Me Goodbye   Petula Clark 15.US/50.UK
03/1968 It's Your Day Today   P.J. Proby 32.UK
05/1968 When We Were Young   Solomon King 21.UK
05/1968 I Pretend  Des O'Connor 1.UK
05/1968 I Apologize Baby   P.J. Proby 135.US
09/1968 Les Bicyclettes de Belsize  Engelbert Humperdinck 31.US/5.UK
11/1969 Winter World of Love   Engelbert Humperdinck 16.US/7.UK
11/1969 Love Is All   Malcolm Roberts 12.UK
12/1972 I Never Said Goodbye   Engelbert Humperdinck 61.US
04/1973 24 Sycamore   Gene Pitney 34.UK
09/1973 Love Is All   Engelbert Humperdinck 91.US/44.UK
12/1973 Remember   Des O'Connor 51.UK
07/1975 Delilah   The Sensational Alex Harvey Band 7.UK
05/2010 Leeds Leeds Leeds   The Leeds United Revie Team 154.UK
05/2010 Leeds Leeds Leeds (Marching On Together)   Leeds United Team & Supporters 10.UK


[with  Peter Callander]
06/1966 To Make a Big Man Cry   P.J. Proby 34.UK

[with   Hubert Ithier]
12/1967 La Dernière Valse   Mireille Mathieu 26.UK

[with   Barry Mason & Sylvan Whittingham]
03/1968 Delilah   Tom Jones 2.UK/15.US


[with  Jackie Raye]
03/1968 No One Can Break a Heart Like You   The Dave Clark Five 28.UK
12/1968 Please Don't Go   Donald Peers 3.UK
03/1969 What's Wrong with My World   Ronnie Dove 131.US
03/1971 When There's No You   Engelbert Humperdinck 45.US 


[with Peter Dacre]
06/1972 Give Me One More Chance   Donald Peers 36.UK

[with  Bing Crosby, Ken Barnes,Peter Dacre]
08/1975 That's What Life Is All About   Bing Crosby 41.UK

[with Roger Greenaway]
03/1976 Hello Happiness   The Drifters 12.UK

[with Terry Dempsey]
08/1983 County Down   Brendan Shine 78.UK

[with Malcolm Roberts]
12/1983 My Son   J J Barrie 96.UK

Helen Reddy

Ur. 25.10.1942 r. w Melbourne w australijskiej prowincji Victoria. Obdarzona znakomitym głosem interpretatorka rockowych ballad, z których "I'm A Woman" stała się prawdziwym feministycznym hymnem.

Urodzona w rodzinie związanej z przemysłem rozrywkowym, debiutowała jako dziecko we własnym programie telewizyjnym, zaś nagrodą za zwycięstwo w konkursie młodych talentów w 1966 r, była podróż do Nowego Jorku. Występ w popularnym programie "Tonight Show" zaowocował kontraktem nagraniowym z wytwórnią Capitol.
 

W 1971 r. zadebiutowała na listach przebojów tematem Marii Magdaleny "l Don't Know How To Love Him" z musicalu "Jesus Christ Superstar" Andrew Lloyda Webbera i Tima Rice'a. Rok później singel "I'm A Woman" rozszedł się w USA w milionowym nakładzie, a następne pięciolecie przyniosło Helen Reddy kilkanaście dalszych przebojowych nagrań. 

 Szczyt listy przebojów osiągnęła ballada country "Delta Dawn" autorstwa Alexa Harveya (z 1973 r.) i przejmujący temat "Angie Baby" (z 1974 r.). W 1976 r. Reddy wylansowała kompozycję spółki autorskiej Carole King/Gerry Coffin "I Can't Hear You No More", zaś cykl przebojów zamknęła pochodząca z 1964 r. piosenka Cilli Black "You're My World", której współproducentem był Kim Fowley. 

 Popularność piosenkarki ugruntowały występy telewizyjne (prowadzony przez nią w latach 70. program "Midnight Special"), a także epizodyczna rola w filmie "Port Lotniczy 75" i główna w zrealizowanym w 1977 r w wytwórni Walta Disneya, "Pete's Dragon" ("Smok Pete'a"). W filmie Francoisa Truffauta "The Man Who Loved Women" („Mężczyzna, który kochał kobiety" z 1983 r.) wykonywała temat przewodni "Little Boys".

 

Single
[UK] all time *2520*/2 hits/1 Top10/#1 [0]/18 weeks
[US] all time *196*/20 hits/6 Top10/#1 [3]/263 weeks
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
I don' t know how to love him/I believe in musicHelen Reddy02.1971-13[20]Capitol 3027[written Andrew Lloyd Webber, Tim Rice][produced by Larry Marks][piosenka z rock opery "Jesus Christ Superstar"]
Crazy love/Best friendHelen Reddy08.1971-51[9]Capitol 3138[written by Van Morrison][produced by Larry Marks]
No sad songs/More than you could takeHelen Reddy12.1971-62[8]Capitol 3231[written by Carole King,Toni Stern][produced by Larry Marks]
I am woman/More than you could takeHelen Reddy06.1972-97[3]Capitol 3350[written Ray Burton, Helen Reddy][produced by Jay Senter]
I am woman [reissue]Helen Reddy09.1972-1[1][19]Capitol 3350[written Ray Burton, Helen Reddy][produced by Jay Senter][pierwszy hit #1 wykonawcy australijskiego na Billboard Hot 100]
Peaceful/What would they sayHelen Reddy02.1973-12[17]Capitol 3527[written Kenny Rankin][produced by Tom Catalano]
Delta dawn/If we could still be friendsHelen Reddy06.1973-1[1][20]Capitol 3645[72 country hit-Tanya Tucker][written by Larry Collins,Alex Harvey][produced by Billy Sherrill][1[2].Adult Contemporary Chart]
Leave me alone [Ruby red dress]/The old fashioned wayHelen Reddy11.1973-3[16]Capitol 3768[1[4].Adult Contemporary Chart][written Linda Laurie][produced by Tom Catalano]
Keep on singing/You're my homeHelen Reddy03.1974-15[13]Capitol 3845[written Danny Janssen, Bobby Hart][produced by Tom Catalano][1[2].Adult Contemporary Chart]
You and me against the world/Love song for JennyHelen Reddy06.1974-9[20]Capitol 3897[1[1].Adult Contemporary Chart][written Kenny Ascher, Paul Williams][produced by Tom Catalano]
Angie baby/I think I'll write a songHelen Reddy10.19745[10]1[1][17]Capitol 3972[written by Alan O' Day][produced by Joe Wissert][1[1].Adult Contemporary Chart]
Emotion/I've been wanting you so longHelen Reddy02.1975-22[9]Capitol 4021[written Véronique Sanson][produced by Joe Wissert][1[1].Adult Contemporary Chart]
Bluebird/You don't need a reasonHelen Reddy07.1975-35[6]Capitol 4108[written by Leon Russell][produced by Joe Wissert]
Ain' t no way to treat a lady/Long time lookingHelen Reddy08.1975-8[16]Capitol 4128[original by Harriot Schock][produced by Joe Wissert][1[1].Adult Contemporary Chart]
Somewhere in the night/Ten to eightHelen Reddy12.1975-19[14]Capitol 4192[written Richard Kerr, Will Jennings][produced by Joe Wissert]
I can' t hear you no more/Music is my lifeHelen Reddy08.1976-29[9]Capitol 4312[1[1].Adult Contemporary Chart][written by Gerry Goffin & Carole King][produced by Joe Wissert]
You' re my world/Thank youHelen Reddy04.1977-18[22]Capitol 4418[written Umberto Bindi, Gino Paoli, Carl Sigman][produced by Kim Fowley]
The happy girls/Laissaez Les Bontemps RoulerHelen Reddy10.1977-57[7]Capitol 4487[written Reddy, Fowley, Mankey, Henn][produced by Kim Fowley, Earle Mankey]
Ready or not/If i ever had to say goodbye to youHelen Reddy07.1978-73[5]Capitol 4582[written J. Keller, A. DiLena][produced by Nick DeCaro, Charles Koppelman]
Make love to me/More than you could takeHelen Reddy05.1979-60[10]Capitol 4712[written Yellowstone, Voice, Tinsley][produced by Frank Day, Bruce Sperling]
I can' t say goodbye to you/Let's just stay home tonightHelen Reddy05.198143[8][11.81]88[3]MCA 51 106[written Becky Hobbs][produced by Joel Diamond]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
I don' t know how to love himHelen Reddy06.1971-100[37]Capitol 762[gold-US][produced by Larry Marks]
Helen ReddyHelen Reddy12.1971-167[7]Capitol 857[produced by Larry Marks]
I am womanHelen Reddy12.1972-14[62]Capitol 11 068[platinium-US][produced by Tom Catalano]
Long hard climbHelen Reddy08.1973-8[43]Capitol 11 213[gold-US][produced by Tom Catalano]
Love song for JeffreyHelen Reddy04.1974-11[35]Capitol 11 284[gold-US][produced by Tom Catalano]
Free and easyHelen Reddy11.197417[9]6[28]Capitol 11 348[gold-US][silver-UK][produced by Joe Wissert]
No way to treat a ladyHelen Reddy07.1975-11[34]Capitol 11 418[gold-US][produced by Joe Wissert]
Helen Reddy' s Greatest HitsHelen Reddy12.1975-5[51]Capitol 11 467[2x-platinium-US][gold-UK][produced by Tom Catalano,Larry Marks,Jay Senter,Joe Wissert]
The best of Helen ReddyHelen Reddy02.19765[18]-EMI 260079[produced by Tom Catalano,Larry Marks,Jay Senter,Joe Wissert]
Music ,musicHelen Reddy08.1976-16[13]Capitol 11 547[gold-US][produced by Joe Wissert]
Ear candyHelen Reddy05.1977-75[19]Capitol 11 640[produced by Kim Fowley,Earle Mankey]

Sharon Redd

Sharon Redd (ur. 19 października 1945r - zm. 1 maja 1992r)  była amerykańską wokalistką z Nowego Jorku . Była przyrodnią siostrą piosenkarki R&B Penny Ford .



Sharon Redd urodziła się 19 października 1945 roku w Norfolk w Wirginii , jako córka Gene i Katherine Redd. Gene Redd był producentem i dyrektorem muzycznym w King Records , a jej ojczym występował z orkiestrą Benny'ego Goodmana . Jej brat Gene Redd Jr. był autorem tekstów i producentem dla Kool & the Gang oraz zespołu BMP.  Jej przyrodnia siostra Penny Ford jest również wokalistka z dwoma solowymi albumami na swoim koncie i znana z pracy jako liderka Snap! , Soul II Soul i zespołu SOS .

Rozpoczęła karierę nagraniową czterema singlami w 1968 roku dla wytwórni United Artists , trzema napisanymi i wszystkimi czterema wyprodukowanymi przez autora tekstów i producenta muzycznego Bobby'ego Sussera . Susser wybrał piosenkę Hanka Williamsa „ Half as Much ” na pierwszy singiel Redd. Wokal Redd, w przeciwieństwie do ciężko-basowej ścieżki, sprawił, że jej obecność bardzo szybko została rozpoznana w stacjach radiowych R&B.  Redd, jako początkująca aktorka, przeżyła poważny przełom, gdy zagrała w australijskiej produkcji rockowego musicalu Hair . Należała do trupy młodych Afroamerykanów importowanych do produkcji w Sydney , w skład której w szczególności wchodziła Marcia Hines . Redd pojawił się w produkcji od 6 czerwca 1969 r.

Gdy Redd stawała się sławna w Australii, udzieliła wywiadu Barry'emu Sloane w 1971 odcinku GTK .  Jej popularne reklamy Amoco doprowadziły do ​​jej własnego programu telewizyjnego. Współpracownik Redd i występujący w  Hair, Teddy Williams, zostali poproszeni przez Departament Imigracji o opuszczenie Australii w kwietniu 1971 roku z powodów, które uważali za motywowane rasą. Oprócz Hair , Redd pojawiła się również w Ti-Jean and His Brothers , a w 1974 roku udała się do Londynu, aby zagrać w amerykańskiej produkcji The Wedding of Iphigenia . W 1977 Redd zagrała rolę Sherrye w serialu telewizyjnym Rhoda. W 1978r gościnnie występowała j  w musicalu Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band

W połowie lat siedemdziesiątych Bette Midler chciała zastąpić Merle Miller i Gail Kantor, obie wyjechały po trasie Midler  w 1973 roku, aby realizować własne kariery. Midler przesłuchała ponad 70 wykonawców, ale Redd dostała pracę, stając się jedną z Harlettes  . Oprócz występów w Harlette, Redd śpiewa również w chórkach dla Carol Douglas ( "Burnin'" i "Night Fever") i Norman Connors ( "You Are My Starship"). Po zakończeniu współpracy z Midler, Redd, Charlotte Crossley i Ula Hedwig wydały płytę LP, Formerly of the Harlettes, pod koniec 1977 r. W 1978 r. RCA Victor wydała „Love Insurance” na 12-calowym singlu jako Front Page z Sharon Redd. 


W 1979 roku Redd nagrała przebój disco „Love Insurance”, wydany przez Panorama Records pod nazwą Front Page, a jej własny wokal nie został wyszczególniony. Wkrótce jednak podpisała kontrakt płytowy z Prelude Records i Redd stała się odnoszącym największe sukcesy artystą wytwórni. Jej debiutancki album studyjny, zatytułowany Sharon Redd z lat 80-tych ,   tuż po nim dwa kolejne - Redd Hott (1982) i Love How You Feel (1983). Redd miała kilka piosenek na listach przebojów Billboard Hot Dance Club Play , w tym „Beat the Street”, „In the Name of Love” i „Love How You Feel”.

Po tych wydawnictwach Redd powróciła do swojej udanej kariery jako wokalistka wspierająca, przede wszystkim z grupą Soirée, do której należeli również Luther Vandross i Jocelyn Brown . Po osiągnięciu Top 20   w Wielkiej Brytanii nagranego ponownie „ Can You Handle It ” przez DNA , nagrała z Lesem Adamsem singiel „All the Way to Love” . Piosenka pozostaje niewydana. To miało być jej ostatnie solowe nagranie.

W połowie nawrotu choroby na początku lat 90, Redd zmarła na zapalenie płuc 1 maja 1992 r . Magazyn Dance Music Report doniósł, że jej śmierć była związana z AIDS .   Wirus osłabił jej układ odpornościowy, który stał się nieskuteczny po tym, jak piosenkarka nadepnęła na potłuczone szkło na scenie.

W 1993 roku Pennye Ford usunęła literę „e” ze swojego imienia i wydała album Penny Ford , który zawierał duet z jej przyrodnią siostrą pod tytułem „ Under Pressure ”



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
Can You Handle It/Leaving You Is Easier Said Than DoneSharon Redd02.198131[8]-Epic EPC 9572[written by R. Brown, W. Lester][produced by Willie Lester, Rodney Brown][57[9].R&B Chart][5[21].Hot Disco/Dance;Prelude 611 12"]
Never Give You Up/Beat The StreetSharon Redd10.198220[9]-Prelude PRLA 2755[written by E. Matthew, D. Payne][produced by Eric Matthew, Darryl Payne]
In The Name Of Love/Send Your LoveSharon Redd01.198331[8]-Prelude PRL A 2905[written by S. Redd, R. Williams][produced by Eric Matthew, Darryl Payne]
Takin' A Chance On Love/You're The OneSharon Redd04.198391[3]-Prelude PRLA 3197[written by E. Matthew, R. Carson, G. Redd, S. Redd][produced by Eric Matthew, Darryl Payne ]
Can You Handle It/Leaving You Is Easier Said Than DoneSharon Redd02.198131[8]-Epic EPC 9572[written by R. Brown, W. Lester][produced by Willie Lester, Rodney Brown][57[9].R&B Chart]
Beat The StreetSharon Redd09.1982--Prelude PRL 8058 [US] [written by E. Matthew, D. Payne][produced by Eric Matthew][41[9].R&B Chart]
Love How You FeelSharon Redd10.198339[5]-Prelude A 3868[written by Eric Matthew][produced by Eric Matthew][16[11].Hot Disco/Dance;Prelude 667 12"]
Liar On The WireSharon Redd12.1983---[written by E. Matthew, S. Redd, S. Nesbitt][produced by Eric Matthew][33[9].Hot Disco/Dance;Rams Horn 3343 12"]
You're A Winner/ActivateSharon Redd01.198483[2]-Prelude A 4127[written by E. Matthew, S. Redd, S. Nesbitt][produced by Eric Matthew]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
Redd HottSharon Redd10.198259[5]-Prelude PRL 25056[produced by Darryl Payne, Eric Matthew]

Rebels

The Rebels (znani również jako The Rockin 'Rebels ) to zespół z Buffalo w stanie Nowy Jork , znany z instrumentalnego przeboju „ Wild Weekend ”. Oryginalnymi członkami byli Jim Kipler (gitara), Mick Kipler (saksofon), Tom Gorman (perkusja) i Paul Balon (bas / gitara).


„Wild Weekend” został napisany przez artystę radiowego Toma Shannona i Phila Todaro jako piosenka przewodnia do weekendowego programu radiowego Shannon WKBW . Słowa brzmiały: "Najlepsze melodie, wiadomości i pogoda, więc cieszę się, że możemy się spotkać ... w programie Toma Shannona ... Radio KB ... Radio KB". Został nagrany z wokalem i muzyką przez trio Russ Hallet.

Lokalny zespół Buffalo Rebels - lub po prostu Rebels - który poprosił Shannona o zagranie na płycie, zapytał również, czy mogliby zagrać wyłącznie instrumentalną wersję jego piosenki przewodniej. Zrobili to, a Shannon i Todaro myśleli, że coś w tym jest. Przenieśli grupę do studia nagrań w tym samym budynku, w którym mieli biuro produkcyjne. Płyta wyszła lokalnie i była hitem, ale ponieważ nie była w dużej wytwórni, piosenka nie poszła dalej. Wydana w Marlee Records (ML0094) i Casino Records (1307).

Dwa lata później utwór został ponownie wydany w Swan Records (Swan 4125). Sprzedał się w nakładzie ponad 1 miliona egzemplarzy, osiągnął 8. miejsce na listach przebojów Billboard i dał zespołowi występ w programie telewizyjnym Dicka Clarka „American Bandstand”. Rockin 'Rebels zostali wprowadzeni do Buffalo Music Hall of Fame w 2002 roku.

Chociaż wersja instrumentalna jest najbardziej znaną wersją, oryginalne teksty były, jak wspomniano powyżej, promocją audycji radiowej Shannon. Shannon poprawiał teksty, kiedy wiele lat później przeniósł się do WHTT .

Paul Balon zmarł na chorobę serca 17 grudnia 2003 roku w wieku 61 lat. 



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
Rockin' Crickets/Shakin' And Stompin'Hot-Toddys03.1959-57[11]Shan-Todd 0056[written by T. Shannon, P. Todaro]
Wild Weekend/Wild Weekend Cha-ChaRockin' Rebels12.1962-8[17]Swan 4125[written by Todaro, Shannon]
Rockin' Crickets/Hully Gully RockRockin' Rebels04.1963-87[4]Swan 4140[written by T. Shannon, P. Todaro]


Johnny Rebb

 

Urodzony jako John Dellbridge 20 marca 1935 roku w Sydney, po raz pierwszy zainteresował się śpiewaniem jeszcze w szkole, a swoje pierwsze poszukiwanie talentu rozpoczął w wieku trzynastu lat. Johnny rzucił szkołę w wieku czternastu lat i rozpoczął pracę jako praktykant rzeźnik. W połowie lat pięćdziesiątych dorabiał nocą jako piosenkarz country & western. Po obejrzeniu filmu Blackboard Jungle zainteresował się muzyką rock'n'rollową i od razu założył grupę wspierającą. Ken Taylor z Festival Records pojawił się na jednej z ich prób na prośbę nieoficjalnego menedżera grupy Syda McDonagha, który był szkolnym przyjacielem Johnny'ego.
 
Mimo że czuł, że nie mają żadnego potencjału nagraniowego, Ken zasugerował, by użyli pseudonimu Johnny Rebb and the Rebels, wywodzącego się z amerykańskiej wojny secesyjnej. Zaczęli od małych lokalnych sal tanecznych. Po odrzuceniu przez CBS Records zespół wydał swój debiutancki singiel, cover przeboju Chucka Berry'ego Johnny B. Goode, dla wytwórni Columbia Records, będącej filią EMI. W drugiej połowie 1958 roku Johnny jako pierwszy lokalny artysta podpisał kontrakt z Leedon Records. Jego pierwszy singiel dla wytwórni, Hey Sheriff z kompozycją Noeline na odwrocie, został wydany w grudniu i osiągnął 28 miejsce na lokalnych listach przebojów w styczniu 1959 roku.
 
W marcu Johnny and the Rebels po raz pierwszy wystąpili na żywo jako suport podczas trasy koncertowej Lee Gordona Parade of Stars Show. Więcej tras koncertowych odbyło się w maju, lipcu i październiku. Johnny Rebb był już wtedy nazywany „dżentelmenem rock'n'rolla” ze względu na swój wygląd, skromność, maniery i fakt, że zawsze nosił konserwatywny granatowy garnitur i krawat podczas wszystkich publicznych wystąpień. Jego następny singiel składał się z Pathway To Paradise, napisanego wspólnie przez niego i jego menadżera Syda, oraz Rock On. Został wydany w połowie 1959 roku i stał się jego przełomowym nagraniem w całym kraju, plasując się w pierwszej dziesiątce w większości stanów.
 
U szczytu popularności stał się stałym bywalcem Six O'Clock Rock. Johnny był nawet gospodarzem programu podczas nieobecności stałego gospodarza Johnny'ego O'Keefe.  Sobotnie popołudniowe tańce sponsorowane przez Coca-Cola Company przyciągały co tydzień do trzech tysięcy dzieciaków. Pomiędzy październikiem 1959 a kwietniem 1960 nagrał jeszcze trzy single, trzy EP-ki i album, przy czym dwa z nich dotarły do Top 40 w Sydney. W połowie 1960 roku Johnny rozstał się z Rebels, aby rozpocząć karierę solową.
 
W ciągu następnej dekady wydał single w wielu wytwórniach płytowych - trzy w Coronet, sześć w CBS i trzy w HMV - żadna z nich nie odniosła zbyt dużego sukcesu. Johnny spędził także trochę czasu w USA, gdzie nagrał dwa single dla wytwórni London Records. W tym okresie Johnny nagrywał także z Atlantics i koncertował z nimi w Japonii. Johnny and the Atlantics założyli nawet własną niezależną wytwórnię płytową o nazwie JRA (Johnny Rebb / Atlantics) Productions.

W latach siedemdziesiątych Johnny występował na wspominkowych koncertach rock'n'rolla. W 1976 roku wydał swój ostatni singiel, po czym zrezygnował z biznesu nagraniowego i otworzył sklep z płytami   we współpracy ze swoim wieloletnim przyjacielem Sydem.
 
Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel]
Komentarz
Hey, Sheriff /NoeleneJohnny Rebb and the Rebels11.1958A:23[25];B:83[8]-Leedon LS-540[A:written by Bryant][B:written by Rebb, McDonagh, Charter]
Come On, Let's Go EP.Johnny Rebb and the Rebels02.195953[8]-Leedon LEP-301[written by Ritchie Valens]
Pathway To Paradise/Rock OnJohnny Rebb and the Rebels06.195913[20]-Leedon LS-558[written by Rebb, McDonagh, Charters]
Bluebirds Over The Mountain/ Say YeahJohnny Rebb and the Rebels10.195930[14]-Leedon LS-570[written by Hickey]
Highway Of Love/It Might Have BeenJohnny Rebb and the Rebels12.195919[17]-Leedon LS-584[written by Gordon, Hosey]
How Will It End/There You GoJohnny Rebb06.196090[7]-Coronet KS-390[written by Elliot Paul]
Lonesome Road/We Belong TogetherJohnny Rebb and the Rebels08.196084[1]-Lee Gordon LS-599[written by Shilkret, Austin]
Think Me A Kiss/L-O-V-E-V-I-LL-EJohnny Rebb10.196021[18]-Coronet KS-416[written by R. Stanley]
All Of Me/Two Ton TessieJohnny Rebb11.196198[2]-London HL-1867[written by Simons, Marks]
Anytime You Want Me/She's Just Another GirlJohnny Rebb12.196267[4]-Coronet KS-546[written by C. Towns, N. Towns]
Ain't I'm A Dog/Seein' Is Believin'Johnny Rebb09.196383[5]-CBS BA-221047[written by W. Walker, G. Sherry]

Rays

 The Rays to amerykańska grupa założona w Nowym Jorku w 1955 roku i aktywna do wczesnych lat sześćdziesiątych.  Najpierw nagrywali dla Chess Records . Ich największym hitem był utwór " Silhouettes ", umiarkowanie wolny popowy kawałek doo-wop, który osiągnął 3. miejsce na liście Billboard Hot 100 w 1957 roku wydany przez Cameo po tym, jak został pierwotnie wydany przez małą wytwórnię XYZ Records.  Sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy i otrzymał złoty krążek .Piosenkę napisali Bob Crewe i Frank Slay Jr. Również w XYZ mieli niewielki hit „Mediterranean Moon”, i „Magic Moon” (do tego czasu XYZ był rozprowadzany w kraju przez London Records).


Nagrali również oryginalną wersję „ Daddy Cool ”, która została użyta jako część składanki z utworem Little Richarda „ The Girl Can't Help It ” dla brytyjskiego zespołu Darts, który uplasował się na szóstym miejscu w UK Singles Chart  w 1977 r.  Piosenka użyczyła również swojej nazwy australijskiemu zespołowi Daddy Cool , który nagrał ją w 1971 roku.

„Silhouettes” został również wydany przez The Diamonds w 1957 roku, osiągając 10. miejsce na listach przebojów, a później w nieco szybszej wersji   przez Herman's Hermits w 1965 roku, osiągając 5. miejsce na amerykańskiej liście przebojów. Został on również nagrany przez Boba Dylana , ale wciąż niepublikowany, z jego sesji Basement Tapes pod koniec lat 60-tych.

25 czerwca 2019 roku magazyn The New York Times wymienił The Rays wśród setek artystów, których materiał został podobno zniszczony w pożarze Universal w 2008 roku . 



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
Silhouettes/Daddy CoolRays10.1957-3[20]Cameo 117[written by Bob Crewe,Frank Slay Jnr.][3[14].R&B Chart]
Mediterranean Moon/It's A Cryin' ShameRays01.1960-95[2]XYZ 605[written by Bob Crewe,Frank Slay Jnr.]
Magic Moon (Clair De Lune)/Louie Hoo HooRays08.1961-49[8]XYZ 607[written by Bob Crewe,Frank Slay Jnr.]


Flow on Show

Muzyka Flow on Show to zaraźliwa mieszanka hip-hopu i R&B. Mówią, że ich klimat odzwierciedla słońce, plaże i dobre czasy ich rodzinnego miasta.


Chłopcy poznali się po raz pierwszy w Tauranga Boys College w rodzinnym mieście Tauranga, gdzie połączyła ich miłość do muzyki. Muzyka jest wszystkim dla Flow on Show; oni „żyją tym i kochają”.

Flow on Show byli zwycięzcami piątej rundy konkursu Coke Rhythm Nation, a także wygrali profesjonalną sesję nagraniową, zdobywając najwięcej głosów słuchaczy Mai FM.

Flow on Show niedawno wystąpili podczas trasy Rhythm Nation Summer Beats i trasy Boost Mobile Hook It Up, gdzie zagrali u boku Decepticonz, Katchafire i Adeaze .

Pierwszy singiel Flow on Show „Innocent Love” po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę gościa Resonate i brytyjskiego producenta Colina Emmanuela, po tym jak wysłano mu kilka nowozelandzkich demówek. Colin wybrał „Innocent love” jako wyróżniający się utwór do pracy i od tego czasu przerywał sesje z chłopakami, dodając do tego swój talent produkcyjny. Talenty Colina jako producenta przyciągnęły największe nazwiska muzyczne, takie jak Mary J Blige i Jamelia.

Dla dwóch najbardziej przyjaznych i utalentowanych ludzi na lokalnej scenie muzycznej przyszłość Flow on Show rysuje się w jasnych barwach.

Członkowie zespołu:
Nathan Taute „Neight” Jackson
Christopher „Critter” Watene

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel]
Komentarz
Innocent LoveFlow On Show07.2004-20[3]-/Universal 99 696-

wtorek, 10 listopada 2020

Margie Rayburn

 Marjorie Helen Orwig (ur. 3 czerwca 1924r - zm. 14 czerwca 2000r)   lepiej znana jako Margie Rayburn była amerykańską wokalistką pop .


Rayburn urodziła się w Madera w Kalifornii w Stanach Zjednoczonych i śpiewała jako członek The Sunnysiders , który miał hit w Top 40 w Stanach Zjednoczonych w 1955 roku piosenką „Hey! Mr. Banjo”.   Rayburn poślubiła Normana Milkina, również członka Sunnysiders. Ona również miała własny hit w Top Ten w 1957 roku z piosenką „ I'm Available ”, napisaną przez Dave'a Burgessa .  Singiel, wydany w Liberty Records , osiągnął 9. miejsce na liście Billboard Hot 100 w listopadzie 1957 roku.  Jako autorka tekstów napisała wraz z Milkinem piosenkę „Roman Holiday” z 1963 roku.

Nie mogąc znaleźć kolejnego hitu, Rayburn wycofała się z przemysłu muzycznego w połowie lat sześćdziesiątych. Zmarła 14 czerwca 2000 r. w Oceanside w Kalifornii w   wieku 76 lat .

 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
I'm Available/If You WereMargie Rayburn10.1957-9[19]Liberty 55102[written by Dave Burgess]


Wade Ray

Fiddler Wade Ray zyskał sławę grając tradycyjny country& western swing od najmłodszych lat, ale w ciągu swojej długiej kariery dokonał bardzo niewielu własnych nagrań. Urodzony jako Lyman Wade Ray w Evansville,Indiana, w 1913 roku, dorastał w Boynton, w stanie Arizona, a w wieku czterech lat zaczął grać na domowych skrzypcach, które jego ojciec wykonał z pudełka po cygarach. Zaledwie rok później koncertował po wodewilach jako najmłodszy skrzypek świata; nauczył się także grać na tenorowym banjo i pozostał regularnym uczestnikiem wodewili aż do swoich 18. urodzin w 1931 roku. 

Następnie przeniósł się do St. Louis i spędził następne 12 lat jako skrzypek, wokalista i dyrektor muzyczny w Pappy Cheshire's Western, the National Czempion Hillbillies, dopóki nie został powołany do służby w armii w 1943 r. Po powrocie  dołaczył do grupy Patsy Montana, The Prairie Ramblers przez kilka lat, nagrywając  również z Ozark Mountain Boys

W 1949 roku przeniósł się do Los Angeles, gdzie regularnie występował w The Rex Allen Show i pojawił się w filmie Hollywood. Podpisał kontrakt z RCA i wydał łącznie 23 single w latach 1951-1957, z których żaden nie znalazł się na listach przebojów („Idaho Red” jest prawdopodobnie najbardziej znanym). Jednakże dobrze żył, występując jako rezydent w Los Angeles i często występując w różnych kurortach w Nevadzie; regularnie pojawiał się także w The Roy Rogers Show i The Ernest Tubb Show.

 Przeprowadził się do Nashville i pracował sesyjnie w połowie lat 60-tych, a także nagrał swój pierwszy solowy album, A Ray of Country Sun , dla ABC-Paramount w 1966 roku.RCA Camden wydała Walk Softly (And Other Country Songs) później tego samego roku, w 1967 roku, Ray współpracował z takimi artystami jak Homer & Jethro , Sonny Osborne i Hargus „Pig” Robbins przy Down Yonder: The Country Fiddlers . Swoją pracę sesyjną kontynuował do 1979 roku, kiedy przeszedł na emeryturę do Sparty w stanie Illinois i występował z road show lokalnej stacji radiowej, dopóki problemy zdrowotne tego nie uniemożliwiły. Zmarł 11 listopada 1998 roku.  

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel]
Komentarz
Burning Desire/Two Red Red LipsWade Ray04.196391[3]-W & G WG-S-1557/-[written by Cindy Walker][produced by Fabor Robison]

Johnnie Ray

Johnnie Ray - ur. 10.01.1927r Dallas (Oregon), zm. 24.02.1990r Los Angeles, jeden z najpopularniejszych piosenkarzy amerykańskich lat 50-tych, będący naturalnym pomostem między erą Franka Sinatry a nadchodzącą epoką rock & rolla.

Johnnie Ray urodził się 10 stycznia 1927 roku. W 1940 roku w czasie rzutu kocem spadł na ziemię doznając wstrząsu mózgu i obrażeń w uchu. Podczas II wojny światowej przeniósł się wraz z rodziną do Portland, gdzie jego ojciec pracował w stoczni. W 1949 roku przybył do Hollywood, aby grać w filmach, lecz pracował dorywczo jako barman i pianista w klubach. Wkrótce rozpoczął karierę piosenkarską. W 1952 roku poślubił Marilyn Morrison, jednak małżeństwo zakończyło się z rozwodem w 1954 roku.W 1958 roku przeszedł dwie operacje uszu.
 

Wielu znawców muzyki tamtych czasów uważa, że jego emocjonalny (niekiedy wręcz histeryczny) sposób śpiewania jest pierwszą zapowiedzią zbliżającej się epoki rock & rolla. Jego pierwszy wielki przebój (z 1954) - Such a Night (znany lepiej z późniejszej wersji Elvisa Presleya) przeszedł do historii jako pierwszy w historii przebój muzyki młodzieżowej ocenzurowany, z zakazem emisji przez BBC po obu stronach stronach Atlantyku jako "dwuznaczny w sposobie wykonania".
 

Jego największy przebój (z końca 1956) - Just Walkin' in the Rain, który zdobył miano "utworu roku", zaszokował słuchaczy dramatycznym wykonaniem i po raz pierwszy poważną tematyką w muzyce popularnej: był dramatycznym wyznaniem więźnia z Tennessee. Ostatni wielki przebój to Yes Tonight Josephine. Przez wiele lat walczył z postępującą głuchotą (działał na rzecz dzieci dotkniętych tą chorobą), a także z chorobą alkoholową, uzależnieniem od narkotyków i homoseksualizmem.  

Zmarł 24 lutego 1990 roku mając 63 lata na niewydolność wątroby. Posiada swoją gwiazdę na Hollywoodzkiej Alei Gwiazd. 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK/US]
Komentarz
Walking my baby back home//Out In The Cold…Johnny Ray with Buddy Cole Quartet11.195212[1]6[17]Columbia DB 3060/Columbia 39 750[written by Fred Ahlert/Harry Richman/Roy Turk][oryginalnie nagrana przez Jo Stafford]
Faith can move mountains/Love Me Johnny Ray and Four Lads12.19527[3]-Columbia DB 3154/Columbia 39 837[written by Ben Raleigh/Guy Wood]
Somebody stole my girlJohnny Ray with Buddy Cole Quartet04.19536[7]19[3]Philips PB 123[written by Leo Wood]
Ma Says Pa Says/A Full-Time Job (w/Doris Day)Doris Day & Johnny Ray04.195312[1] side B:11[1]-Columbia DB 3242/Columbia 39 898[written by Josef Marais][side B:written by Gerry Teifer]
Let' s walk thata-way/Candy Lips (with Doris Day) Doris Day & Johnny Ray07.19534[14]-Philips PB 157/Columbia 40 001[written by Ben Wiseman /Fred Wise/Kay Twomey]
All i do [Is dream of you]/Tell the Lady I Said... Johnny Ray01.195422[1]--/Columbia 40 046[written by Arthur Freed/Nacio Herb Brown][original by Al Bowlly-1934r]
Such a night/DestinyJohnny Ray04.19541[1][18]-Philips PB 244/Columbia 40 020[written by Lincoln Chase]
If you believe/Alexander’s Ragtime BandJohnny Ray04.19557[11]-Phillips PB 379/CXolumbia 40 391[written by Irving Berlin][piosenka z filmu "There's no business like show business"
Paths of paradise/Parade Of Broken HeartsJohnny Ray with Joe Reisman and His Orch05.195520[1]-Philips PB 449/Columbia 40 435[written by Johnnie Ray]
Hernando' s hideaway/Hey thereJohnny Ray10.195511[5] side :5[9]-Philips PB 495/Columbia 40 024[written by Richard Adler/Jerry Ross][piosenka z filmu "The pajama game"]
Song of the dreamer/I’ve Got So Many Million YearsJohnny Ray10.195510[5]-Philips PB 516/Columbia 40 528[written by Eddie Curtis][oryginalnie nagrana przez Billy Brooksa]
Johnnie' s comin' home/Love,love,loveJohnny Ray11.1955-100[1]-/Columbia 40 578
Who' s sorry now/A Heart Comes In HandyJohnny Ray02.195617[2]-Philips PB 546/Columbia 40 613[written by Bert Kalmer/Harry Ruby/Ted Snyder][original by Original Memphis Five-1923r]
Ain' t misbehavin'/Walk Along With KingsJohnny Ray04.195617[7]-Philips PB 580/Columbia 40 649[written by Andy Razaf/Thomas Waller/Harry Brooks]
Just walkin' in the rain/In the candlelightJohnny Ray10.19561[7][19]2[28]Philips PB 624/Columbia 40 729[gold][written by Johnny Brag/Robert Riley][oryginalnie nagrana przez Prisonaires w 1953r]
You don' t owe me a thing/Look homeward angelJohnny Ray01.195712[15] side B:7[14]10[12] side B:36[9]Philips PB 655/Columbia 40 803[written by Marty Robbins][oryginalnie nagrana przez Marty Robbinsa][ side B:written by Wally Gold][side B:oryginalnie nagrana przez Four Esquires]
Yes tonight, Josephine/No wedding todayJohnny Ray05.19571[3][16]12[14]Philips PB 686/Columbia 40 893[written by Winfield Scott/Dorothy Goodman]
Build your love [On a strong foundation]/Street of memoriesJohnny Ray09.195717[7]58[9]Philips PB 721/Columbia 40 942[written by O. Jones]
Good evening friends/Up above my head i hear music in the airFrankie Laine & Johnny Ray10.195725[4]-Philips PB 708[written by rt Allen/Al Stillman]
Up until now/No regretsJohnny Ray09.1958-81[3]-/Columbia 41 213
I' ll never fall in love again/You're all that i live forJohnny Ray12.195926[6]75[6]Philips PB 952/Columbia 41 438[written by Johnny Ray]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
The big beatJohnny Ray03.1957-19[2]Columbia 961

James Ray

 James Ray (urodzony jako James Jay Raymond , 1941r -zm.  ok. maj 1963r), amerykański wokalista R&B wczesnych lat 60-tych  najbardziej znany z przeboju „ If You Gotta Make a Fool of Somebody ”, który zdobył 10 miejsce w USA na liście R&B   i numer 22 na liście Billboard Hot 100 w 1962 roku.  Nagrał również oryginalną wersję „ Got My Mind Set on You ”, później hit numer jeden dla George'a Harrisona .

 

Urodzony w Waszyngtonie w 1941 roku, Afroamerykanin, Ray uczęszczał do McKinley High School .  W 1959 r. przeniósł się do Nowego Jorku . Miał zaledwie 5 stóp wzrostu i po raz pierwszy nagrywał jako Little Jimmy Ray , wydając „Make Her Mine” dla wytwórni Galliant w 1959 roku. Nie udało mu się i do 1961 roku był bez środków do życia, choć nadal występował w klubach. Autor piosenek Rudy Clark zaprzyjaźnił się z nim, a kiedy Gerry Granahan z Caprice Records usłyszał, jak ćwiczy jedną z piosenek Clarka, podpisał z nim kontrakt.

Używając nazwiska James Ray, jego pierwszym nagraniem była piosenka Clarka „If You Gotta Make a Fool of Somebody” zaaranżowana przez Hutcha Davie .  Płyta była hitem zarówno na listach przebojów pop, jak i R&B. Singiel został również wydany w Wielkiej Brytanii w 1962 roku, a utwór został wykonany przez Beatlesów, zanim został odkryty przez Freddie and the Dreamers , który rok później znalazł się w pierwszej piątce UK Singles Chart . W Stanach Zjednoczonych po singlu Raya w lipcu 1962 roku ukazał się tytułowy album, który zawierał kolejny singiel „Itty Bitty Pieces”, który osiągnął 41 miejsce na liście przebojów Billboard, a także „ Got My Mind Set on You”, również napisany przez Clarka. Zmieniona wersja została wydana później w tym roku jako singiel przez wytwórnię Dynamic Sound

Wytwórnia Caprice upadła na początku 1963 roku, a Ray podpisał kontrakt z wytwórnią Congress , spółką zależną Kapp Records . Wytwórnia wydała cztery single Raya, dwa napisane przez Clarka i wszystkie wyprodukowane przez Daviego, ale nie odniosły sukcesu. Ray zmarł w wyniku przedawkowania narkotyków, prawdopodobnie na początku 1963 roku.   



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
If You Gotta Make A Fool Of Somebody/It's Been A DragJames Ray11.1961-32[14]Caprice 110[written by Rudy Clark][10[7].R&B Chart]
Itty Bitty Pieces/You Remember The FaceJames Ray04.1962-41[10]Caprice 114[written by Rudy Clark]




Diane Ray

 Diane Ray (ur. 1 września 1945r-zm. 14 marca 2020r), Gastonia, Karolina Północna), amerykańska piosenkarka pop i rock and rollowa wczesnych lat 60-tych. Kariera muzyczna Diane rozpoczęła się po wygraniu konkursu talentów w radiu Big WAYS w Charlotte NC. Najbardziej znana jest ze swojego przeboju „Please Don't Talk to the Lifeguard”, który osiągnął 31 miejsce na liście Billboard Hot 100 w 1963 roku.  Bez dalszej obecności na listach, Ray pozostaje cudem jednego przeboju. Diane Ray Peoples Waldrop zmarła 14 marca 2020 roku w wieku 74 lat.





Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
Please Don't Talk To The Lifeguard/That's All I Want From YouDiane Ray08.1963-31[9]Mercury 72117[written by Sylvia Dee, George Goehring][produced by Jerry Kennedy]


Rascals

Jedna z najlepszych amerykańskich formacji popowo-soulowych. Zadebiutowała w klubie Choo Choo w New Jersey w lutym 1965 r. Jej założycielami byli: Felix Cavaliere (ur. 29.11.1943 r. w Pelham w stanie Nowy Jork, USA; organy, śpiew), Eddie Brigati (ur. 22.10.1946 r. w Nowymi Jorku, USA; śpiew, perkusja) i Dino Danelli (ur. 23.07. 1945 r. w Nowym Jorku, USA; perkusja). Wszyscy byli znanymi muzykami w środowisku rhythm’n’bluesowym, występowali w składach popularnych zespołów m.in. Joey Dee And The Starlighters. W Nowym Jorku spotkali także Gene’a Comisha (ur. 14.05. 1946 r. w Ottawie, Kanada; śpiew, gitara), który został czwartym członkiem grupy, początkowo noszącej nazwę Felix Arid The Escorts, a później znanej jako Young Rascals.

 Pierwszym singlem „I Ain’t Gonna Eat Out My Heart Anymore” Young Rascals nie odnieśli dużego sukcesu, ale piosenka „Good Lovin’’ wspięła się na sam szczyt amerykańskiej listy przebojów. Pomimo dość oryginalnego image’u (krótkie do kolan spodnie i koszule a la chór chłopięcy) pełen uczucia, sentymentalny repertuar grupy zjednał sobie pochlebne opinie krytyki i publiczności. Będąc najbardziej znanym zespołem Wschodniego Wybrzeża, zainspirowali dużo formacji imitujących jego brzmienie m.in. Vagrants i Vanilla Fudge. Największym hitem Young Rascals była nastrojowa piosenka „Groovin’’, sygnalizująca zmianę brzmienia na bardziej delikatne i wyciszone.

 Choć w kolejnym przeboju - „How Can I Be Sure” (numer 5 amerykańskiej listy hitów) - pierwsze skrzypce grał Brigati, centralną postacią zespołu stopniowo stawał się Cavaliere. W 1968 roku z nazwy odrzucono wyraz „Young”, a na listę przebojów wszedł kolejny singel „People Got To Be Free” - dochodąc do miejsca 1. Kiedy prasa muzyczna zamieściła informację, że każdemu koncertowi Rascals musi towarzyszyć czarny wykonawca jako grupa towarzysząca, reakcje społeczeństwa były podzielone: jedni popierali zaangażowanie zespołu w obronę praw obywatelskich, inni krytykowali jego postawę- zwłaszcza mieszkańcy południowych stanów USA.

 Później kwartet zaczął eksperymentować, szukając inspiracji w jazzie i chociaż ciągle był ceniony, stracił jednak na popularności. W 1971 roku zespół opuścili Brigati i Cornish. Nowymi członkami Rascals zostali: Buzzy Feiten (gitara), Ann Sutton (śpiew) i Robert Popwell
(perkusja) i w tym składzie powstały ostatnie dwa albumy: Peaceful World i Island Of Real. Nie odniosły one jednak większego sukcesu-' grupa wyraźnie obniżała loty. Rok później się rozpadła. Felix Cavaliere poświęcił się karierze solowej, a Danelli i Comish utworzyli formacje Bulldog i Fotomaker. Trzej muzycy połączyli się ponownie w 1988 r. i odbyli trasę koncertową po USA. Wystąpili też na koncercie z okazji 40-lecia firmy Atlantic



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
I Ain't Gonna Eat Out My Heart Anymore/Slow DownYoung Rascals12.1965--Atlantic 2312[written by Pam Sawyer, Laurie Burton][produced by T. Dowd, A. Mardin]
Good Lovin'/Mustang SallyYoung Rascals03.1966-1[1][14]Atlantic 2321[written by Rudy Clark,Arthur Resnick][produced by T. Dowd, A. Mardin]
You Better Run /Love Is A Beautiful ThingYoung Rascals06.1966-20[7]Atlantic 2338[written by Eddie Brigati, Felix Cavaliere][produced by T. Dowd, A. Mardin,The Young Rascals]
Come On Up / What Is The ReasonYoung Rascals09.1966-43[7]Atlantic 2353[written by Felix Cavaliere][produced by The Young Rascals]
I've Been Lonely Too Long /If You KnewYoung Rascals01.1967-16[14]Atlantic 2377[written by Felix Cavaliere, Eddie Brigati][produced by The Young Rascals]
Groovin' / SueñoYoung Rascals01.19678[13]1[4][13]Atlantic 2401[gold-US][written by Felix Cavaliere, Eddie Brigati][produced by The Rascals]
A Girl Like You / It's LoveYoung Rascals07.196737[4]10[9]Atlantic 2424[written by Felix Cavaliere, Eddie Brigati]
How Can I Be Sure / I'm So Happy NowYoung Rascals09.1967-4[11]Atlantic 2438[written by Felix Cavaliere, Eddie Brigati][produced by The Young Rascals]
It's Wonderful / Of CourseYoung Rascals12.1967-20[7]Atlantic 2463[written by Felix Cavaliere, Eddie Brigati][produced by The Young Rascals]
A Beautiful Morning /Rainy DayRascals04.1968-3[13]Atlantic 2493[gold-US][written by Felix Cavaliere, Eddie Brigati][produced by The Rascals]
People Got To Be Free /My WorldRascals07.1968-1[5][14]Atlantic 2537[gold-US][written by Felix Cavaliere, Eddie Brigati][produced by The Rascals with Arif Mardin]
A Ray of Hope / Any Dance'll DoRascals12.1968-24[8]Atlantic 2584[written by Felix Cavaliere, Eddie Brigati][produced by Felix Cavaliere, Eddie Brigati]
Heaven / Baby I'm BlueRascals02.1969-39[6]Atlantic 2599[written by F. Cavaliere][produced by The Rascals]
See / Away AwayRascals05.1969-27[8]Atlantic 2634[written by F. Cavaliere][produced by The Rascals, Arif Mardin]
Carry Me Back / Real ThingRascals09.1969-26[8]Atlantic 2664[written by F. Cavaliere][produced by The Rascals, Arif Mardin]
Hold On / I BelieveRascals01.1970-51[7]Atlantic 2695[written by Felix Cavaliere][produced by The Rascals, Arif Mardin]
Glory Glory / You Don't KnowRascals07.1970-58[6]Atlantic 2743[written by F. Cavaliere][produced by The Rascals Inc., Arif Mardin]
Right On / Almost HomeRascals01.1971-119[2]Atlantic 2773[written by Felix Cavaliere][produced by The Rascals, Arif Mardin]
Love Me / Happy SongRascals06.1971-95[4]Columbia 45400[written by Felix Cavaliere][produced by Felix Cavaliere]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
The Young RascalsYoung Rascals05.1966-15[84]Atlantic 8123[gold-US][produced by The Young Rascals]
CollectionsYoung Rascals01.1967-14[74]Atlantic 8134[gold-US][produced by The Young Rascals]
Groovin'Young Rascals08.1967-5[59]Atlantic 8148[gold-US][produced by The Young Rascals]
Once Upon A DreamRascals03.1968-9[30]Atlantic 8169[produced by The Rascals, Arif Mardin]
Time Peace: The Rascals' Greatest Hits Rascals07.1968-1[1][58]Atlantic 8190[gold-US][produced by The Rascals, Arif Mardin, Tom Dowd]
Freedom SuiteRascals03.1969-17[16]Atlantic 901[gold-US][produced by The Rascals, Arif Mardin]
SeeRascals01.1970-45[16]Atlantic 8246[produced by The Rascals, Arif Mardin]
Search and NearnessRascals03.1971-198[1]Atlantic 8276[produced by The Rascals, Arif Mardin]
Peaceful WorldRascals06.1971-122[12]Columbia 30462[produced by Felix Cavaliere]
The Island of RealRascals05.1972-180[3]Columbia 31103[produced by Felix Cavaliere]

poniedziałek, 9 listopada 2020

Randy & the Rainbows

Randy & the Rainbows to amerykańska grupa doo-wop z Maspeth w Nowym Jorku .




Grupa powstała w 1962 roku w sąsiedztwie Queens i składała się z dwóch par rodzeństwa oraz piątego członka. Bracia Safuto, Dominick i Frank, śpiewali wcześniej w grupie The Dialtones . Nagrywali z producentami The Tokens , wydając singiel „ Denise ” w 1963 roku.Nazwę „Randy and the Rainbows” wybrali właściciele Laurie Records po nagraniu przez grupę „Denise”.  Grupa wcześniej nosiła nazwy „Junior & the Counts” oraz „The Encores”

"Denise" był przez 17 tygodni w Billboard Hot 100 , osiągając nr 10 .  Piosenka została napisana przez Neila Levensona i została zainspirowana jego przyjaciółką z dzieciństwa, Denise Lefrak.  Pod koniec lat 70-tych piosenka stała się europejskim hitem Blondie , a jej tytuł został zmieniony na „ Denis ”. Kolejny singiel Randy & The Rainbows, „Why Do Kids Grow Up”, ledwo trafił na listę przebojów na 97 pozycji, a grupa nigdy więcej nie znalazła się na listach przebojów. 
 
Oryginalny skład z 1962 roku to Dominick "Randy" Safuto (ur. 19 kwietnia 1947r - zm. 16 października 2018r,  ) ,Frank Safuto,Mike Zero, Sal Zero,Ken Arcipowski (ur. 26 maja 1944r - zm. 23 marca 2011r) .

Nadal występowali pod kilkoma innymi nazwami (Madison Street, Triangle, Them and Us), a w kolejnych latach koncertowali z The Spinners , Little Anthony and the Imperials , Tony Orlando , Blood, Sweat & Tears , Freddie Roman , Jay Black , Pat Cooper , The Beach Boys , Dionne Warwick i The Four Seasons . Wydali nowy album, zatytułowany Play Ball , w 2001 roku w wytwórni WizWorks producenta Jimmy'ego Wisnera . 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
Denise/Come BackRandy & the Rainbows06.1963-10[17]Rust 5059[written by Neil Levenson][produced by Bright Tunes Productions][18[3].R&B Chart]
Why Do Kids Grow Up/She's My AngelRandy & the Rainbows12.1963-97[2]Rust 5073[written by Neil Levenson][produced by Bright Tunes Productions]
Little Star/Sharin'Randy & the Rainbows12.1964-133[1]Rust 5091[written by Venosa, Picone ][produced by Bright Tunes Productions]