Miss Kittin

miss kittin (caroline herve) jest już dziś prawdziwym symbolem stylu electroclash. ten wielki powrót do brzmień początków lat osiemdziesiątych jest swoistym "znakiem naszych czasów": podczas gdy w drugiej połowie lat '90 nowoczesna elektronika umożliwiająca perfekcyjną, dopieszczoną produkcję zaczęła nasycać coraz więcej gatunków muzycznych (choćby jazz, folk, rock czy pop), tak artyści tworzący muzykę na początku nowego wieku poczuli się zmęczeni skomplikowanymi realizatorskimi strukturami szukając ucieczki w prostych, często zupełnie syntetycznych konstrukcjach.
poczucie, że w sztuce wszystko już było, eklektyzm, powszechne zapożyczenia mają swój wpływ również na nową muzykę. i tak jak eksperymentalna elektronika zmierza w stronę totalnego minimalizmu, tak dla muzyki tanecznej coraz większą wartością staje się trywializm i prostota. rytm musi być prymitywny, melodia niezbyt skomplikowana, najczęściej złożona z powtarzających się sekwencji, słowa zaś proste, autoironiczne, często po prostu naiwne i głupie. idealną formą dla tych założeń okazał się właśnie electroclash (powstały, co może dziwić, w nowym yorku) i jego idea ponownego odkrywania starych, prymitywnych syntezatorów, automatów perkusyjnych i zaniedbanej produkcji. młodzi twórcy sięgają więc po muzykę, jaką robiło się w czasach new romantic, sięgają po nią jednak z innym nastawieniem - świadomie, z prawdziwie "punkowym" zacięciem - syntezator nie staje się bowiem sposobem na zaistnienie w masowej wyobraźni, staje się raczej formą reakcji na masowość współczesnej kultury. w tej ironizującej, trywializującej, pełnej nonsensownych melodii muzyce odbija się bowiem niepoważność czasów, w których ona powstaje (electroclash ma swoich zwolenników również w polsce, wystarczy wspomnieć takich artystów jak monitory, blondyni czy supergirl & romantic boys).

czołowymi przedstawicielami stylu są dzisiaj chicks on speed, ladytron, peaches, soviet, crossover, swayzak czy właśnie miss kittin, która jest doskonałym przykładem "rasowego" electroclashu - jej kontrowersyjny kawałek "frank sinatra", będący w 1998 roku niejako "zwiastunem" całego trendu, zawiera wszystkie najbardziej charakterystyczne cechy tej muzyki - banalna melodia, agresywny, prosty rytm i słowa: "to be famous is so nice/suck my dick/kiss my ass/in limousines we have sex/every night with my famous friends". kawałek "you and us" z płyty "the first album" można zaś traktować jako prawdziwy "ironiczny manifest" artystki, której melodeklamacja dotyczy nic-nie-robienia, imprezowania, jeżdżenia samochodem itp.: "we try to analyze feelings/thinking about you, friends, nonsense and partytimes/this is what our music is about/you and us". teksty kittin, pisane często na ostatnią chwilę, już zdobyły miano "perwersyjnych", co tylko przysporzyło artystce popularności. "kawałki muszą być świeże, muszą być robione szybko i spontanicznie, inaczej nie są po prostu dobre. muszą też być zabawne bądź ironiczne, muszą wywoływać śmiech i zachęcać do zabawy" - mówi miss. jej muzyczna działalność zainicjowana została w 1998 roku, kiedy kittin wydała epkę "champagne", powstałą przy współpracy francuskiego producenta the hacker (z nim też nagrała swoją pierwszą dużą płytą, wydaną w 2001 roku "the first album"), a sama kittin, będąca również popularną djką wydała w międzyczasie album "on the road" (2002) będący zbiorem remiksów, oraz krążek "or" (2002) nagrany wspólnie z golden boyem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rippin Kittin	Golden Boy With Miss Kittin	09.2002	67[1]	-	Illustrious CDILL 007	[written by Golden Boy, Caroline Hervé]
Stock Exchange	Miss Kittin & The Hacker	03.2003	118[2]	-	International Deejay Gigolo Records GIGOLO 104	[written by Caroline Hervé, Michel Amato]
Professional Distortion	Miss Kittin	05.2004	83[2]	-	Novamute CDNOMU 135	[written by Tobias Neumann,Caroline Hervé,Thies Mynther][produced by Tobias Neumann,Caroline Hervé,Thies Mynther]
Requiem For A Hit	Miss Kittin	10.2004	92[2]	-	Novamute 12 NoMu 138	[written by Tobias Neumann,Caroline Hervé,Thies Mynther][produced by Tobias Neumann,Caroline Hervé,Thies Mynther]
Happy Violentine	Miss Kittin	02.2005	84[2]	-	Novamute 12 NoMu 140	[written by Tobias Neumann,Caroline Hervé,Thies Mynther][produced by Tobias Neumann,Caroline Hervé,Thies Mynther]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Com	Miss Kittin	06.2004	171[1]	-	Novamute NoMu 120	[produced by Thies Mynther,Tobi Neumann,The Hacker,Smash TV]

Miss Jones

Miss Jones (ur. Tarsha Jones w Nowym Jorku) to wokalistka rhythm'n'bluesowa z lat 90-tych. Ukończyła LaGuardia High School na kierunku muzyki klasycznej, mając tytuł licencjata w dziedzinie muzyki. Po ukończeniu college'u, Miss Jones rozpoczęła pracę jako operator.
Potem spotyka rapera Douga E. Fresha, który był pod wrażeniem jej śpiewu,i zostaje zaproszona do śpiewania na jego singlu "Get Fresh Crew" i wkrótce zaczęła śpiewać na nagraniach z innymi hip-hopowymi artystami, takimi jak ,Common, AZ i w końcu Big Pun. W 1994 r. Miss Jones wydała swój pierwszy singiel "Where I Wanna Be Boy", który zadebiutował jako # 79 na Billboard Hot 100,i # 21 R&B; Billboard Hot .

Kolejny singiel "Don't Front" , nie trafił na listy przebojów.W 1998 r. Miss Jones wydała swój debiutancki album, "The Other Woman", który zadebiutował na 51 pozycji na Billboard R&B; Albums Chart i # 40 na Billboard Heatseekers .

Pierwszy i jedyny singel z albumu, "2 Way Street" Miss Jones stał się jej największym przebojem do tej pory, utrzymał się na # 62 na Billboard Hot 100 i # 27 na Billboard's Hot R& B Hip-Hop Singles .Następnie Miss Jones rzuca śpiewanie na rzecz pracy w nowojorskiej rozgłośni radiowej, WQHT. Jest gospodarzem własnej audycji radiowej, "Miss Jones in the Morning" do czerwca 2008 roku. W 2007 roku napisała autobiografię, "Have You Met Miss Jones: The Life and Loves of Radio's Most Controversial Diva".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Front	Miss Jones	08.1994	-	-	StepSun 7133	[written by A. Marshall, T. Smith, J. Chong, R. Smith, T. Jones ][produced by Tumblin' Dice][73[11].R&B; Chart]
Where I Wanna Be Boy	Miss Jones	02.1995	-	79[7]	StepSun 7144	[written by R. Bowser, T. Jones][produced by Ron G ][21[20].R&B; Chart]
2 Way Street (#1 Lady)	Miss Jones	07.1998	-	62[13]	StepSun Motown 860 788	[produced by Al West ][27[20].R&B; Chart]
Punish Me	Big Punisher feat. Miss Jones	02.1999	-	-	Loud/RCA	[87[3].R&B; Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Other Woman	Miss Jones	06.1998	-	51.R&B; Chart	Motown 374630897-1	[produced by Mario Winans, The Characters, Chad "Dr. Cuess" Elliott, Chill Will, Rashad "Ringo" Smith, Ray Chew]

Whitney Houston

Ur. 09.08.1963r, Newark (New Jersey, USA).
Jedna z największych diw w historii muzyki rozrywkowej, autorka wielu przebojowych kompozycji, rozpoznawalnych przez dziesiątki milionów słuchaczy na całym świecie. Choć największy okres jej popularności przypada na lata 80. i 90-te, w trakcie których regularnie biła liczne rekordy przemysłu muzycznego, do dziś należy do najpopularniejszych postaci na scenie dojrzałego r&b, w czym niemała zasługa wielu skandali obyczajowych z udziałem artystki. Zróżnicowana twórczość Whitney, w której znalazło się miejsce dla wzniosłych, romantycznych ballad, klimatycznych nagrań pościelowych, energetycznych utworów tanecznych czy silnie inspirowanych muzyką gospel pieśni religijnych, wraz z niesamowitymi talentami wokalnymi pomogły Houston zdobyć bardzo szerokie grono fanów i sprzedać na całym świecie ponad 200 milionów płyt.

Podczas trwającej przeszło dwadzieścia lat kariery z powodzeniem realizowała się także jako aktorka i producentka filmowa. 
Whitney Elizabeth Houston już od narodzin była pisana muzyczna przyszłość. Jej mama - Cissy Houston - jest uznaną artystką na scenie gospel, natomiast kuzynka Dionne Warwick i matka chrzestna   Aretha Franklin to z kolei jedne z najbardziej rozpoznawalnych postaci klasycznego r&b i soulu. Młoda wokalistka już w wieku 11 lat dostawała solowe partie w chórze gospel. Jako nastolatka natomiast często koncertowała u boku mamy i pojawiała się w chórkach takich wykonawców, jak Lou Rawls czy   Chaka Khan. Wybitny głos Houston od najmłodszych lat budził zainteresowanie współpracujących z nią muzyków, którzy proponowali wprowadzenie utalentowanej piosenkarki do przemysłu muzycznego. Matka Whitney celowo odwlekała ten moment, dbając o zdobycie przez córkę najpierw wykształcenia

Nastoletnia Houston pojawiła się m.in. w nagraniach „Life’s a Party” (1977) grupy Michael Zager Band oraz „Memories” (1982) eksperymentalnego projektu Material, związanego z Billem Laswellem. Rozwijała także karierę jako modelka, pojawiając się w sesjach zdjęciowych oraz reklamach, a także aktorka, występując w amerykańskich sitcomach. Jednak jej największą siłą był potężny wokal - tzw. sopran koloraturowy, najwyższy głos osiągany przez kobiety. Whitney obdarzona jest bardzo szeroką skalą wokalną, słynie także ze sprawnego operowania figurą melodyczną melizmatu, czyli zmiennego, bogatego akcentowania poszczególnych sylab, na które przypada nawet po kilkanaście dźwięków. Pokaz tych nadzwyczajnych możliwości, jaki Whitney dała jednego wieczoru 1983 r. podczas koncertu z mamą w nowojorskim klubie, tak mocno zafascynował szefa znanej wytwórni arista - Clive’a Davisa, że z miejsca zaproponował jej kontrakt płytowy. Dwudziestoletnia Whitney przyjęła propozycję i dumnie wkroczyła na drogę wielkich osiągnięć.


Pierwszy oddźwięk świata muzyki na postać Whitney nie był jednoznacznie entuzjastyczny. Jej debiutancki występ singlowy w numerze „Hold Me” u boku Teddy’ego Pendergrassa nawet nie dotarł do pierwszej czterdziestki amerykańskich singli. Debiutancki krążek - nazwany po prostu Whitney Houston - ukazał się w lutym 1985 r. i cieszył się początkowo umiarkowanym zainteresowaniem, debiutując na 120. miejscu listy BILLBOARDU. Pierwszy singiel - „Someone for Me” - ukazał się tylko w Anglii, gdzie został właściwie zignorowany. Jednakże wraz z premierami kolejnych nagrań - pełnych uczuć, klimatycznych ballad „You Give Good Love”, „Saving All My Love” i „Greatest Love of All” oraz dyskotekowego hitu „How Will I Know” - Stany zaczęło stopniowo ogarniać szaleństwo na punkcie obdarzonej niespotykanym głosem wokalistki. Po ponad roku obecności na liście, w marcu 1986 r., krążek Whitney Houston zdobył szczyt zestawienia, na którym znajdował się następnie przez 14 tygodni. Album został najbardziej popularnym materiałem w USA w 1986 r. i jako najlepiej sprzedający się debiut wokalistki (łącznie w Stanach rozeszło się ponad 13 milionów sztuk, na całym świecie kolejne 10) wpisał Whitney na karty historii muzyki.


Sukces albumu, z którego aż 8 na 10 nagrań uczyniono singlami (w USA: 5), został jednak w wielu miejscach przyćmiony osiągnięciami kolejnego krążka - mało kreatywnie nazwanego Whitney z 1987 r. Następne rekordy pobite przez Whitney to debiut na szczycie billboardu (jako pierwsza piosenkarka) oraz zdobycie szczytu listy singli przez siedem kolejnych przebojów (dzieła zapoczątkowanego na debiucie dopełniły „I Wanna Dance with Somebody (Who Loves Me)”, „Didn’t We Almost Have It All”, „So Emotional” i „Where Do Broken Hearts Go”). Siłę nagrań na listach hitów wspomagała także bardzo częsta emisja teledysków Whitney w telewizji muzycznej MTV. Po przetarciu drogi przez Michaela Jacksona, piosenkarka była pierwszą czarną artystką tak silnie promowaną na falach tej stacji.


O przebojowe brzmienie albumu Whitney zadbała ekipa producencka odpowiedzialna za debiut artystki: przede wszystkim Michael Masser, Kashif, Narada Michael Walden. Przejmujące ballady i wybuchowe numery o gigantycznym potencjale klubowym - obie grupy nagrań mocno akcentujące możliwości pięknego głosu Whitney - były bardzo zbliżone brzmieniowo do bestsellerowego debiutu. Można w tym upatrywać źródła zarówno komercyjnego sukcesu krążka (9 milionów USA, łącznie 20 świat), jak i krytyki wśród czarnych dziennikarzy, zarzucających artystce porzucenie gospelowych korzeni na rzecz „sprzedania” się lekkostrawnemu r&b i popowi przeznaczonego do białych radiostacji. Artystka wzięła sobie te komentarze do serca i nad brzmieniem następnego krążka objęła - wspólnie z Clive’em Davisem - kontrolę jako producent wykonawczy. Wsparcie w kwestii podkładów otrzymane od takich postaci, jak   Babyface, Luther Vandross czy Stevie Wonder zaowocowało materiałem znacznie bardziej tanecznym i żywiołowym od poprzednich wydawnictw, co jasno zasygnalizował singiel „I’m Your Baby Tonight”. Publiczność zdawała się jednak oczekiwać od Whitney charakterystycznych, niezapomnianych ballad, jak „All the Man That I Need”. Wspomniane kompozycje jako jedyne podbiły szczyt amerykańskiej listy, a album I’m Your Baby Tonight (1990) rozszedł się w USA w czterech milionach sztuk, przy ogólnoświatowej sprzedaży przekraczającej 10 milionów. Silny spadek w porównaniu do nakładów poprzednich płyt został zamortyzowany pozytywnymi opiniami krytyków, chwalących płytę jako najbardziej spójne z dotychczasowych dzieł w dyskografii.


Pomimo pogarszających się wyników sprzedaży nowej płyty status Whitney jako wielkiej, międzynarodowej gwiazdy współczesnej czarnej muzyki, nie był zagrożony. Wykonana podczas finałów rozgrywek nfl wersja hymnu amerykańskiego „The Star Spangled Banner” została zarejestrowana i wydana, po czym trafiła nawet do pierwszej dwudziestki najpopularniejszych nagrań w USA, co w pełni oddaje ówczesną pozycję piosenkarki na scenie. Po osiągnięciu wielu triumfów na gruncie muzycznym na początku lat 90-tych Houston zdecydowała się powrócić do aktorstwa, przy jednoczesnym kontynuowaniu kariery piosenkarki w formie nagrywania utworów na ścieżki dźwiękowe do filmów, w jakich występowała.


Pierwszym pełnometrażowym obrazem, w jakim zagrała artystka, był „The Bodyguard” (reż. Mick Jackson, 1992, USA), w którym wcieliła się - nieprzypadkowo - w wielką gwiazdę muzyki pop i Hollywood, romansującą z ochroniarzem (w tej roli Kevin Costner). Film cieszył się sporym powodzeniem w kinach (ponad 400 milionów dolarów przychodu), jednak do historii przeszedł głównie ze względu na ścieżkę dźwiękową, na której znalazło się sześć utworów Whitney. Jeden z nich - cover nagrania Dolly Parton „I Will Always Love You” - pobił rekord najlepiej sprzedającego się singla wszech czasów (blisko 5 milionów sztuk w USA) oraz najdłużej okupywał szczyt listy billboardu - przez 14 tygodni z rzędu, podbijając lokalne zestawienia w kilkunastu innych państwach. Przejmująca kompozycja miłosna, która w pełni ukazała nadludzką skalę i potęgę wokalu Whitney, pociągnęła sprzedaż soundtracku do zawrotnej ilości 17 milionów sztuk w USA i ponad 40 łącznie na całym świecie. Ścieżka dźwiękowa do „Bodyguard”, na której znalazły się także przeboje „I’m Every Woman” i „I Have Nothing”, figuruje jako najlepiej sprzedający się soundtrack i jest 14. pod kątem ilości sprzedanych płyt albumem w historii amerykańskiej muzyki rozrywkowej.


Po gigantycznym sukcesie odniesionym przy „The Bodyguard” na artystkę spadł deszcz odznaczeń w najbardziej prestiżowych kategoriach nagród przemysłu muzycznego, z Grammy, American
MUSIC AWARDS, SOUL TRAIN MUSIC AWARDS, BILLBOARD MUSIC AWARDS i WORLD MUSIC awards na czele. Następnie wyruszyła w wielką trasę koncertową i skupiła się na pielęgnowaniu rodziny, założonej w 1992 r. z kontrowersyjnym piosenkarzem Bobbym Brownem. Podjęła także pracę nad kolejnym projektem filmowo-muzycznym - dramatem obyczajowym o rozterkach i problemach czterech przyjaciółek „Czekając na miłość” („Waiting to Exhale”, reż. Forest Whitaker, 1995, USA). Sama wcieliła się w jedną z głównych bohaterek, a także - wspólnie z zaprzyjaźnionym producentem Babyface’em - ułożyła ścieżkę dźwiękową z nagraniami największych diw klasycznego i ówczesnego soulu/ r&b. Znalazły się wśród nich m.in. Aretha Franklin, Chaka Khan, Patti LaBelle czy   Brandy,  Toni Braxton, Mary J. Blige i TLC. Soundtrack rozszedł się w Stanach w 7 milionach sztuk, dodatkowe ponad 5 znalazło się w odtwarzaczach fanów z innych państw. Kasowy sukces ścieżki to duża zasługa promującego ją hitu Whitney - „Exhale (Shoop Shoop)”, bardzo spokojnej, klimatycznej kompozycji zaśpiewanej w wyjątkowo delikatny, zmysłowy sposób przez prawdziwą damę czarnych brzmień.
Ostatnim przedsięwzięciem filmowo-muzycznym, zrealizowanym z powodzeniem przez Houston w latach 90-tych, był komediowo-musicalowy obraz „Żona pastora” („Preacher’s Wife”, reż. Penny Marshall, 1996, USA). Tym razem przy nagrywaniu soundtracku Whitney sięgnęła do swoich głębokich korzeni i utrzymała cały materiał w religijnych brzmieniach gospel, zyskując sobie ponownie sympatię sporej części czarnych krytyków, a także słuchaczy, którzy polubili singlowe „I Believe in You and Me” i „Step by Step”. Potrójnie platynowe wydawnictwo stanowiło wspaniałe tło do ekranowych perypetii Whitney i partnerującego jej Denzela Washingtona, a dzięki sprzedaży na świecie niemalże 7 milionów sztuk zapisało się w historii jako najbardziej udany komercyjnie krążek z muzyką gospel.


Powrót Whitney do studia, celem nagrania kolejnego regularnego krążka, nastąpił w 1998 r. Wydany wówczas album My Love Is Your Love nie odniósł początkowo spodziewanego sukcesu. Promujący go utwór „When You Believe”, nagrany z konkurującą o tytuł właścicielki najbardziej niesamowitego głosu lat 90. -  Marią Carey, nawet nie dotarł do pierwszej dziesiątki singli USA. Wydawnictwo, odważniej idące w kierunku brzmień hip-hop, reggae i klubowego r&b (zasługa m.in.  Missy Elliott, Wyclefa Jeana, Lauryn Hill, Q-Tipa i  Rodneya Jerkinsa), wybroniło się następnie kolejnymi utworami: „My Love Is Your Love” (#4), „It’s Not Right, But It’s Okay”(#4) i „Heartbreak Hotel” (#1, gość. Faith Evans i Kelly Price). Bardzo dobrze ceniony przez krytyków materiał znalazł w Stanach miliony nabywców, przy światowej sprzedaży przekraczającej 10 milionów sztuk. Natomiast pierwszy ficjalny składankowy album w dyskografii artystki dwupłytowy Whitney: The Greatest Hits (jeden krążek z tanecznymi remiksami) - w Stanach okrył się potrójną platyną, w pozostałych państwach rozeszło się dodatkowe ponad 5 milionów egzemplarzy. Niemniej jednak bonusowym utworom - duetom z czołowymi przedstawicielami brzmień pop (George Michael, Enrique Iglesias czy Deborah Cox) - nie udało się zawojować list.


Pierwsze lata XX wieku to dość dramatyczny etap w biografii artystki, nękanej wówczas silnymi problemami w życiu osobistym. Jej związek z Bobbym Brownem - słynącym z bardzo imprezowego stylu życia i częstego łamania prawa - przez wiele lat był wspaniałą pożywką dla prasy brukowej, także ze względu na głośno komentowaną rzekomą przemoc domową Browna wobec Houston. Wokalistce zdarzały się też liczne incydenty kwestionujące jej profesjonalizm, jak odwoływanie koncertów i innych wystąpień z powodu zupełnego nieprzygotowania czy kompletnie kompromitujące wypowiedzi w mediach. W związku z coraz liczniejszymi wpadkami tego typu, a także całkowitym odcięciem się w pewnym momencie od wystąpień publicznych oraz aresztowaniem artystki na lotnisku w Hawajach za rzekome posiadanie 15 gramów marihuany w torbie (zarzuty później odwołano), bardzo silnie spekulowano o nałogu narkotykowym piosenkarki. Szczęśliwie - po udanych terapiach odwykowych w 2004 i 2005 r. - Whitney udało się przezwyciężyć uzależnienie. Cały czas cierpi jednak na problemy zdrowotne związane z guzem mózgu.

Kariera muzyczna piosenkarki w latach 2000-2007 zdawała się tracić impet, charakteryzujący ją w latach 80. i 90-tych. Artystce udało się zdobyć zabezpieczenie materialne przez podpisanie w 2001 r. z arista records jednego z największych kontraktów płytowych w historii - za okrągłe 100 milionów dolarów plus tantiemy od sprzedanych płyt, wokalistka zobowiązała się nagrać dla labelu sześć albumów. Pierwszy z nich - Just Whitney z 2002 r. - okrył się co prawda platyną, lecz promujące go trzy single - „Whatchulookinat”, „One of Those Days” i „Try It on My Own” z trudem dotarły do pierwszej setki najpopularniejszych nagrań w USA. Bardzo chłodno potraktowany przez krytykę krążek był zdaniem większości dziennikarzy jedynie wspomnieniem dawnej chwały Whitney. Rok po premierze utracił status „najgorzej sprzedającego się albumu w dyskografii Houston” na rzecz wypełnionego świątecznymi piosenkami One Wish: The Holiday Album, który jako pierwszy w karierze artystki nie okrył się nawet złotem.

Ostatnie lata to okres porządkowania przez piosenkarkę różnych spraw, głównie na gruncie rodzinnym. Śpiewająca aktorka wzięła w 2005 r. z mężem udział, w reality show „Being Bobby Brown”, które zebrało jednoznacznie fatalne opinie i tylko dodatkowo przedstawiło światu skomplikowane życie prywatne artystki. Program nie pomógł też odbudować napiętych relacji pomiędzy małżonkami. W kwietniu 2007 r. Whitney udało się ostatecznie zakończyć
rozwód z Brownem i uzyskać prawo do wychowania ich wspólnej córki Bobby Kristiny. Przywilej ten opłaciła jednak kłopotami finansowymi wynikającymi z bardzo kosztownej rozprawy. W tym samym roku wróciła do publicznych występów, w trakcie których prezentowała swój głos jak za najlepszych dni w karierze. Zapowiedziała także prace nad kolejnym studyjnym wydawnictwem, na którym gościnnie mają znaleźć się tacy twórcy, jak John Legend, R. Kelly czy  Ne-Yo, zaś o brzmienie mają zadbać m.in.   DJ Premier, Sean Garrett i will.i.am. Przed premierą planowanego na zimę 2008 r. albumu do internetu przeciekł nowy kawałek Whitney o tytule „Like I Never Left” (gość.   Akon). Materiał ma ukazać się w oficynie Clive’a Davisa j records.

Mimo iż ostatnie kilka lat upłynęło bez większego uczestnictwa Whitney na scenie muzycznej, a wzmianki o niej pojawiały się głównie z powodu skandali obyczajowych z jej udziałem, cały czas cieszy się ona sławą najbardziej utytułowanej artystki w historii muzyki rozrywkowej (księga GUIN nessa docenia ją za zdobycie od samego początku kariery ponad 400 nagród) i jest ważną postacią we współczesnym show-biznesie. Swoją bardzo bogatą i wewnętrznie zróżnicowaną twórczością zainspirowała setki innych wokalistek, z większym lub mniejszym powodzeniem wcielających do własnych nagrań elementy stylu Whitney.
Zmarła 11 lutego 2012 w Beverly Hills ok. 16:00 czasu lokalnego w swoim pokoju w Beverly Hilton Hotel, w wieku 48 lat. Mimo reanimacji nie udało się jej uratować.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hold Me	Whitney Houston with Teddy Pendergrass	06.1984	44[7][01.1986]	46[18]	Asylum 69 720	[written by Michael Masser,Linda Creed][produced by Michael Masser][5[16].R&B Chart]
You Give Good Love	Whitney Houston	05.1985	93[1]	3[21]	Arista 9274	[platinum-US][written by La Forrest 'La La' Cope][produced by Kashif Saleem][1[1][28].R&B Chart]
Saving All My Love for You	Whitney Houston	08.1985	1[2][19]	1[1][22]	Arista 9381	[platinum-US][platinum-UK][written by Michael Masser,Gerry Goffin][produced by Michael Masser][1[1][21].R&B Chart]
Thinking About You	Whitney Houston	10.1985	-	-	Arista 9412	[written by Kashif,La La][produced by Kashif][10[15].R&B Chart]
How Will I Know	Whitney Houston	12.1985	5[13]	1[2][23]	Arista 9434	[platinum-US][silver-UK][written by George Merrill, Shannon Rubicam, Narada Michael Walden][produced by Narada Michael Walden][1[1][19].R&B Chart]
The Greatest Love of All	Whitney Houston	03.1986	8[13]	1[3][18]	Arista 9466	[platinum-US][written by Michael Masser, Linda Creed][produced by Michael Masser][3[17].R&B Chart]
I Wanna Dance with Somebody (Who Loves Me)	Whitney Houston	05.1987	1[2][18]	1[2][18]	Arista 9598	[3x-platinum-US][platinum-UK][written by George Merrill, Shannon Rubicam][produced by Narada Michael Walden]2[15].R&B Chart]
Didn't We Almost Have It All	Whitney Houston	08.1987	14[9]	1[2][17]	Arista 9616	[gold-US][written by Michael Masser,Will Jennings][produced by Michael Masser][2[16].R&B Chart]
So Emotional	Whitney Houston	10.1987	5[11]	1[1][19]	Arista 9642	[gold-US][silver-UK][written by Billy Steinberg, Tom Kelly][produced by Narada Michael Walden][5[14].R&B Chart]
Where Do Broken Hearts Go	Whitney Houston	02.1988	14[9]	1[2][18]	Arista 9674	[gold-US][written by Frank Wildhorn,Chuck Jackson][produced by Narada Michael Walden][2[15].R&B Chart]
Love Will Save the Day	Whitney Houston	07.1988	10[7]	9[16]	Arista 9720	[written by Toni C.][produced by John "Jellybean" Benitez][5[14].R&B Chart]
One Moment in Time	Whitney Houston	09.1988	1[2][16]	5[17]	Arista 9743	[gold-US][gold-UK][written by Albert Hammond,John Bettis][produced by Narada Michael Walden][22[11].R&B Chart]
It Isn't, It Wasn't, It Ain't Never Gonna Be	Whitney Houston with Aretha Franklin	07.1989	29[5]	41[8]	Arista 9850	[written by Albert Hammond,Diane Warren][produced by Narada Michael Walden ,Gene Griffin,Teddy Riley][5[14].R&B Chart]
I'm Your Baby Tonight	Whitney Houston	10.1990	5[11]	1[1][19]	Arista 2108	[gold-US][written by Kenneth Edmonds, Antonio Reid][produced by L.A. Reid, Babyface][1[2][17].R&B Chart]
All the Man That I Need	Whitney Houston	12.1990	13[10]	1[2][23]	Arista 2156	[gold-US][written by Michael Gore, Dean Pitchford][produced by Narada Michael Walden][1[2][22].R&B Chart]
The Star Spangled Banner	Whitney Houston	03.1991	-	20[11]	Arista 2207	[gold-US][written by Francis Scott Key][produced by John Clayton]
Miracle	Whitney Houston	04.1991	-	9[14]	Arista 2222	[written by L.A. Reid,Babyface][produced by L.A. Reid,Babyface][2[17].R&B Chart]
My Name Is Not Susan	Whitney Houston	07.1991	29[5]	20[10]	Arista 12 259	[written by Eric Foster White][produced by L.A. Reid,Babyface][8[14].R&B Chart]
I Belong to You	Whitney Houston	11.1991	54[2]	-	Arista 12 369	[written by Franne Golde ,Derek Bramble][produced by Narada Michael Walden][10[17].R&B Chart]
We Didn't Know	Whitney Houston with Stevie Wonder	05.1992	-	-	Arista 12 420	[written by Stevie Wonder][produced by Stevie Wonder,Vincent Herbert,Klyamma Griffin][20[12].R&B Chart]
I Will Always Love You	Whitney Houston	11.1992	1[10][32]	1[14][26]	Arista 12 490	[8x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Dolly Parton][produced by David Foster][1[11][23].R&B Chart]
I'm Every Woman	Whitney Houston	01.1993	4[11]	4[23]	Arista 12 519	[platinum-US][silver-UK][written by Nickolas Ashford,Valerie Simpson][produced by Narada Michael Walden,Louis Biancaniello,David Cole,Robert Clivillés][5[21].R&B Chart]
I Have Nothing	Whitney Houston	02.1993	3[12]	4[20]	Arista 12 527	[platinum-US][gold-UK][written by David Foster ,Linda Thompson][produced by David Foster][4[20].R&B Chart]
Run to You	Whitney Houston	06.1993	15[7]	31[20]	Arista 12 570	[gold-US][written by Jud Friedman,Allan Rich][produced by David Foster][31[17].R&B Chart]
Queen of the Night	Whitney Houston	11.1993	-	36[20]	Arista	[written by L.A. Reid ,Babyface, Daryl Simmons, Whitney Houston][produced by L.A. Reid, Babyface][47[11].R&B Chart]
Something in Common	Bobby Brown with Whitney Houston	11.1993	-	32[9]	MCA	[written by Teddy Riley,Whitney Houston,Bobby Brown,Bernard Belle,Mark Middleton,Alfred Rosemond][produced by Teddy Riley,L.A. Reid][30[42].R&B Chart]
Look Into Your Heart	Whitney Houston	03.1994	-	68[2]	Warner	[50[21].R&B Chart]
Exhale (Shoop Shoop)	Whitney Houston	11.1995	11[11]	1[1][21]	Arista 12 885	[platinum-US][written by Babyface][produced by Babyface][1[8][22].R&B Chart]
Count On Me	Whitney Houston with CeCe Winans	03.1996	12[9]	8[20]	Arista 12 976	[gold-US][written by Kenneth "Babyface" Edmonds,Whitney Houston,Michael Houston][produced by Babyface][7[20].R&B Chart]
Why Does It Hurt So Bad	Whitney Houston	08.1996	-	26[20]	Arista 13 213	[written by Babyface][produced by Babyface][22[20].R&B Chart]
I Believe in You and Me	Whitney Houston	12.1996	16[8]	4[20]	Arista 13 293	[platinum-US][written by Sandy Linzer, David Wolfert][produced by Mervyn Warren,Whitney Houston,David Foster][4[20].R&B Chart]
Step by Step	Whitney Houston	03.1997	13[13]	15[17]	Arista 13 312	[gold-US][silver-UK][written by Annie Lennox][produced by Stephen Lipson][29[15].R&B Chart]
My Heart Is Calling	Whitney Houston	07.1997	-	77[4]	Arista 13 362	[written by Babyface][produced by Babyface][35[11].R&B Chart]
When You Believe	Whitney Houston with Mariah Carey	12.1998	4[16]	15[17]	DreamWorks 59 022	[gold-US][gold-UK][written by Stephen Schwartz][produced by Kenneth Edmonds][33[12].R&B Chart]
Heartbreak Hotel	Whitney Houston with Faith Evans and Kelly Price	12.1998	25[9][12.2000]	2[28]	Arista 13 619	[platinum-US][written by Carsten Schack, Kenneth Karlin, Tamara Savage][produced by Soulshock & Karlin][1[7][26].R&B Chart]
It's Not Right but It's Okay	Whitney Houston	05.1999	3[18]	4[20]	Arista 13 681	[platinum-US][platinum-UK][written by LaShawn Daniels ,Rodney Jerkins, Fred Jerkins III ,Isaac Phillips, Toni Estes][produced by Darkchild][7[30].R&B Chart]
My Love Is Your Love	Whitney Houston	09.1999	2[13]	4[28]	Arista 13 730	[platinum-US][platinum-UK][written by Wyclef Jean,Jerry Duplessis][produced by Wyclef Jean,Jerry Duplessis][2[29].R&B Chart]
I Learned from the Best	Whitney Houston	02.2000	19[14]	27[11]	Arista 13 790	[platinum-UK][written by Diane Warren][produced by David Foster][13[20].R&B Chart]
Could I Have This Kiss Forever	Whitney Houston with Enrique Iglesias	06.2000	7[8]	52[19]	Arista	[written by Diane Warren][produced by David Foster,Mark Taylor,Brian Rawling]
If I Told You That	Whitney Houston with George Michael	06.2000	9[11]	-	Arista 74321766282 [UK]	[written by Rodney Jerkins,Fred Jerkins III,LaShawn Daniels,Tony Estes][produced by Rodney Jerkins,George Michael]
Same Script, Different Cast	Whitney Houston with Deborah Cox	06.2000	-	70[9]	Arista 13 860	[written by Shae Jones,Shep Crawford,Montell Jordan][produced by Shep Crawford][14[20].R&B Chart]
Fine	Whitney Houston	09.2000	-	-	Arista 13 920	[written by Raphael Saadiq, Kamaal Fareed][produced by Raphael Saadiq, Q-Tip][51[14].R&B Chart]
The Star Spangled Banner	Whitney Houston	09.2001	-	6[16]	Arista 15 054	[platinum-US][written by Francis Scott Key][produced by John Clayton][30[15].R&B Chart]
Whatchulookinat	Whitney Houston	08.2002	13[3]	96[3]	Arista 15 170	[written by Whitney Houston,Michael Andre Lewis,Tammie Harris,Jerry Muhammad][produced by Bobby Brown,Muhammad 2G][75[5].R&B Chart]
One of Those Days	Whitney Houston	11.2002	-	72[19]	Arista 15 197	[written by Kevin Briggs, Dwight Renolds, Patrice Stewart ,Ernest Isley, Marvin Isley, Christopher Jasper, Kelly Isley, Ronald Isley, Rudolph Isley][produced by Kevin Briggs][29[20].R&B Chart]
Try It on My Own	Whitney Houston	04.2003	-	84[12]	Arista 51 156	[gold-US][written by Babyface,Jason Edmonds,Carole Bayer Sager,Aleese Simmons,Nathan Walton][produced by Babyface][80[14].R&B Chart]
I Look to You	Whitney Houston	09.2009	115	70[6]	Arista	[written by Robert Kelly][produced by Emanuel Kiriakou,Harvey Mason Jr.,Tricky Stewart][19[20].R&B Chart]
Million Dollar Bill	Whitney Houston	09.2009	5[16]	100[1]	Arista	[gold-US][written by Alicia Keys,Kaseem "Swizz Beatz" Dean,Norman Harris][produced by Swizz Beatz,Alicia Keys][16[30].R&B Chart]
I Didn't Know My Own Strength	Whitney Houston	10.2009	44[3]	119[1]	Arista MIUCT 8754 [UK]	[written by Diane Warren][produced by David Foster][66[1].R&B Chart]
Worth It	Whitney Houston	02.2010	-	-	Arista	[61[10].R&B Chart]
Celebrate	Whitney Houston with Jordin Sparks	09.2012	-	-	RCA	[written by Robert Sylvester Kelly][produced by R. Kelly][39[18].R&B Chart]
Higher Love	Kygo X Whitney Houston	07.2019	2[45]	63[9]	Columbia/Kygo USRC 11901901	[gold-US][platinum-UK][written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Kygo,Narada Michael Walden]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Whitney Houston	Whitney Houston	03.1985	1[6][102]	1[11][85]	Arista 8405	[13x-platinum-US][6x-platinum-UK][produced by Jermaine Jackson,Kashif,Michael Masser,Narada Michael Walden]
Whitney	Whitney Houston	06.1987	2[119]	1[14][162]	Arista 8212	[9x-platinum-US][7x-platinum-UK][produced by Narada Michael Walden,Michael Masser,Jellybean Benitez,Kashif]
I'm Your Baby Tonight	Whitney Houston	11.1990	4[28]	3[51]	Arista 8616	[4-platinum-US][platinum-UK][produced by Babyface, Clive Davis,L.A. Reid, Luther Vandross, Michael Masser, Narada Michael Walden ,Ricky Minor, Stevie Wonder, Whitney Houston]
The Bodyguard	Whitney Houston	12.1992	1	1[20][141]	Arista 18 699	[18x-platinum-US][7x-platinum-UK][produced by Whitney Houston,David Foster,Narada Michael Walden,L.A. Reid,Babyface,Daryl Simmons,BeBe Winans,Walter Afanasieff,Ian Devaney,Andy Morris,Robert Clivilles,David Cole,Danny Kortchmar,Charlie Midnight,Roy Lott]
The Preacher's Wife	Whitney Houston	12.1996	35[11]	3[38]	Arista 18 951	[3x-platinum-US][silver-UK][produced by Whitney Houston,Mervyn Warren,Ricky Minor,Steve Lipson,Babyface,David Foster]
My Love Is Your Love	Whitney Houston	12.1998	4[70]	13[75]	Arista 19 037	[4x-platinum-US][3x-platinum-UK][produced by Whitney Houston,Clive Davis,Kenneth "Babyface" Edmonds,Kelvin Bradshaw,Lloyd "Spec" Turner,Clive Davis,Jerry 'Wonder' Duplessis,Missy Elliott,David Foster,Lauryn Hill,Wyclef Jean,Rodney "Darkchild" Jerkins]
Whitney: The Greatest Hits	Whitney Houston	06.2000	1[2][92]	5[29]	Arista 14 626	[5x-platinum-US][5x-platinum-UK][produced by Clive Davis, Whitney Houston]
Love, Whitney	Whitney Houston	02.2002	22[4]	-	Arista 74321910272 [UK]	[produced by Antonio "L.A." Reid]
Just Whitney	Whitney Houston	12.2002	76[2]	9[24]	Arista 14 747	[platinum-US][produced by Antonio "L.A." Reid,Babyface, Bobby Brown, Charlie "CSUN" Bereal, Gordon Chambers, Kenyn Bereal, Kevin Briggs ,Missy Elliott, Muhammad2G, Ricky Minor, Rob Fusari, Ted Bishop ,Troy Taylor ,Whitney Houston]
One Wish: The Holiday Album	Whitney Houston	12.2003	-	49[6]	Arista 50 996	[gold-US][produced by Whitney Houston,Mervyn Warren,Troy Taylor,Gordon Chambers,Barry Eastmond]
The Ultimate Collection	Whitney Houston	11.2007	3[323]	-	Arista 88697177012 [UK]	[5x-platinum-UK][produced by David Foster, Babyface, Narada Michael Walden, L.A. Reid, Rodney Jerkins, Wyclef Jean, Jerry 'Wonder' Duplessis ,Clivilles and Cole, George Michael, Michael Masser]
I Look to You	Whitney Houston	09.2009	3[14]	1[39]	Arista 88697100332 [UK]	[platinum-US][gold-UK][produced by Alicia Keys, Danja, David Foster, Fernando Garibay, Eric Hudson, Emanuel Kiriakou, Harvey Mason, Jr., R.Kelly, Stargate, C. "Tricky" Stewart, Swizz Beatz, Giorgio Tuinfort]
The Essential Whitney Houston	Whitney Houston	02.2012	7[9]	-	Arista 88697829802 [UK]	[silver-UK]
I Will Always Love You: The Best of Whitney Houston	Whitney Houston	12.2012	29[8]	14[39]	Arista 88765413932 [UK]	[gold-US][silver-UK]
Whitney Houston Live: Her Greatest Ultimate Collection	Whitney Houston	11.2014	33[3]	-	Arista 88875042232 [UK]	-
Whitney Houston Live: Her Greatest Performances	Whitney Houston	11.2014	66[1]	19[8]	Sony Music CG 88843083512 [UK]	-
I Wish You Love: More from The Bodyguard	Whitney Houston	12.2017	-	165[1]	Arista	-

Mirwais

Pamiętając o francuskiej tradycji, Mirwais ma do swojej twórczości filozoficzne podejście: "Są dwa rodzaje ludzi zajmujących się muzyką. Jedni lubią określony gatunek muzyczny i chcą robić go lepiej, drudzy chcą eksperymentować. Każda nowa scena muzyczna jest swego rodzaju systemem, a ja nie chcę być częścią tylko jednej sceny. Chcę robić coś innego."

Dlatego też singel Mirwais'a - "Disco Science" - jest niezwykłym połączeniem klawiszy i jęczących gitar, podobnym do najbrudniejszych nagrań Daft Punk, ale w znacznie wolniejszym tempie. "To nie jest normalne tempo do tańczenia w house'owym klubie... - tłumaczy Mirwais - ...to nawiązanie do tempa muzyki dyskotekowej z późnych lat siedemdziesiątych." Wyjaśnia to dlaczego artysta zaproponował legendzie sceny "disco", Giorgio Moroderowi zremiksowanie utworu. Wspólnie stworzyli taneczny kawałek na rok 2000, który zapożycza z przeszłości przekradając się równocześnie w stronę przyszłości. Czego innego można było spodziewać się po byłym punku, który uwielbia Donnę Summer?

Urodził się w Szwajcarii. Jego matka jest Włoszką, a ojciec pochodzi z Afganistanu. Mirwais Ahmadzai, w wieku sześciu lat przeniósł się do Paryża. Sześć lat później, zainspirowany Jimem Hendrixem i Stonesami wziął do ręki gitarę. Później zaczął się punk. "Dla nastolatka lata siedemdziesiąte były dziwną miksturą muzyki dyskotekowej i punka. Nie było w tym nic złego, że lubiło się ich wszystkich" - nalega Mirwais. Zatem, w wieku 17 lat, wraz z podobnie myślącymi rówieśnikami, którzy słuchali The Stooges i Kraftwerk, ale chcieli także uchwycić energię muzyki "disco", założył zespół Taxi Girl, w którym grał na gitarze prowadzącej. Osiem lat w tym zespole określa jako koszmar: "To był bardzo tragiczny zespół, narkotykowy nałóg doprowadził do śmierci perkusisty".

Taxi Girl jest jednak często określany, jako źródło inspiracji przez aktualnych pupilków francuskiej sceny muzycznej, z powodu ich "swobodnego" podejścia do tego co robili. "Nie zajmowaliśmy się muzyką, by zarabiać pieniądze... - podkreśla Mirwais - ...sprzedaliśmy we Francji sporo singli, ale nigdy niczego nie kontrolowaliśmy". Dzięki związkom Taxi Girl z paryskimi artystami, Mirwais zaprzyjaźnił się z modnym francuskim fotografem, Stephane Sednaoui. Nie jest więc zaskoczeniem fakt, że to właśnie jego poprosił o zrobienie erotycznego teledysku do otwarcie seksualnego "Disco Science". Zgodnie ze swą kontrowersyjną postawą Mirwais jest zadowolony z efektu - "...ciekawe połączenie sztuki i pornografii" - nawet jeśli teledysk może zostać zakazany. Przyznaje też, że chcieli pójść dalej, ale modelki, które zatrudnił Stephane nie były do tego aż tak przekonane.
Przed debiutanckim albumem, Mirwais przez dziesięć lat grał wraz ze swoją dziewczyną Juliette, w akustycznym zespole Juliette et les Independants. "Nasza muzyka była bardzo melodyjna, ale nie znalazła publiczności we Francji, gdzie przede wszystkim lubiana jest muzyka w stylu Celine Dion".

W 1994 roku, zainspirowany energią house'u i wczesnego jungle oraz faktem, że "...nie musiałeś mieć pieniędzy, by nagrać płytę", Mirwais zaczął produkować. Jego własny materiał dostał szansę od Naive, niezależnej francuskiej wytwórni, założonej niedawno przez trzech byłych szefów wielkich koncernów muzycznych. Płyta "Production" jest porcją przepełnionego gitarami elektronicznego popu, a Mirwais bawi się formułą "Disco Science" w taki sposób, w jaki mógł to zrobić tylko weteran francuskiej muzyki undergroundowej.

"We Francji kultura alternatywna nie staje się popularna - teoretyzuje Mirwais - w Wielkiej Brytanii, czy w Ameryce możesz być popularny i alternatywny, ale nie we Francji. Tutaj ludzie nie rozpoznają cię dopóki nie jesteś martwy, albo jeśli nie minęło dziesięć, dwadzieścia lat. Ludzie zaczęli poznawać się na Taxi Girl dopiero kiedy było już po wszystkim. Tutaj potrzeba czasu". Ten czas nadszedł dla Mirwais właśnie teraz. Dzięki Stephane, kaseta DAT z "Disco Science" trafiła do wytwórni Madonny - Maverick. Teraz Mirwais produkuje kawałki na nową płytę mega gwiazdy. Ta z kolei zrewanżowała się występując gościnnie na albumie "Production" w utworze "Paradise (Not For Me)". Jeśli późne odrodzenie kariery Williama Orbita może być tu przykładem, 39- letni Mirwais właśnie osiągnął odpowiedni wiek. Premiera albumu "Production" miała miejsce 19 czerwca 2000 .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Disco science	Mirwais	05.2000	68[3]	-	Epic 669310 2	[written by Mirwais Ahmadzaï,Kim Deal[produced by Mirwais Ahmadzaï]
Naive song	Mirwais	12.2000	50[6]	-	Epic 6706922	[written by Mirwais Ahmadzaï][produced by Mirwais]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Production	Mirwais	05.2000	115[1]	-	Epic EK 85142	[produced by Mirwais Ahmadzaï]

Tyler Farr

Tyler Lynn Farr (urodzony  5 lutego 1984r), amerykański muzyk  country ,wokalista i autor  tekstów. Pierwotnie mający kontrakt z BNA Records , Farr wydał dwa single dla wytwórni przed jej zamknięciem. Następnie przeniósł się do Columbia Records Nashville, dla której wydał dwa albumy: Redneck Crazy w 2013 roku i Suffer in Peace w 2015 roku. Ogólnie miał osiem singli na  na listach Billboard Hot Country Songs i Country Airplay . Najwyższy ranking na tej drugiej liście osiągnął „ A Guy Walks Into a Bar ”, który w 2015 roku zajął pierwsze miejsce.

Tyler Farr wychował się w Garden City w stanie Missouri i ukończył studia na Missouri State University z dyplomem.

Farr jest współautorem piosenek „Hey Y'all” dla Cole Swindell   i „She's Just Like That” dla Joe Nicholsa .Na początku 2012 r. Farr wydał swój debiutancki singiel „ Hot Mess ”, który napisał wspólnie z Rhettem Akinsem . Billy Dukes z Taste of Country dał piosence cztery na pięć gwiazdek, nazywając głos Farra „wyjątkowym, ale nie rozpraszającym”. Po zamknięciu swojej oryginalnej wytwórni BNA Records Farr przeprowadził się do Columbia Nashville, aby wydać swój drugi singiel „ Hello Goodbye ”. Jego trzeci singiel „Redneck Crazy”, stał się jego pierwszym hitem w Top 10 w 2013 roku. Po tym wydarzeniu znalazł się w pierwszej trójce „ Whisky in My Water ”. Wszystkie cztery single znalazły się na jego debiutanckim albumie Redneck Crazy , który ukazał się 30 września 2013 roku.

Farr nagrał swój drugi album w połowie 2014 roku z utworem „ A Guy Walks Into a Bar ”. Album, zatytułowany  Suffer in Peace ,  został  wydany w dniu 28 kwietnia 2015 roku i "A Guy Walks Into a Bar" został pierwszym #1 Farra na Billboard Country Airplay w maju 2015. Drugi singiel z albumu "Withdrawals " ukazał się w radiu   15 czerwca 2015 r. Osiągnął dopiero 52 pozycję na liście Country Airplay, zanim zniknął z radia, a „Better in Boots” został wydany jako trzeci singiel 17 sierpnia 2015 r. 

„Our Town”, ósmy singiel Farra, został wydany pod koniec 2016 roku. Wokalistka Seth Ennis jest współautorką piosenki.

We wrześniu 2018 r. Farr rozstał się z Sony Music Nashville . W marcu 2019 r. Farr podpisał kontrakt ze Broken Bow Records . 

Farr jest również klasycznie wyszkolonym śpiewakiem operowym i pobierał lekcje emisji głosu w młodości, śpiewając jako tenor w chórze stanowym w stanie Missouri podczas nauki w liceum. Twierdzi, że odkrył (i zakochał się) w muzyce country po tym, jak jego matka poślubiła koncertującego gitarzystę George'a Jonesa . 
Farr ożenił się ze swoją długoletnią dziewczyną, Hannah Freeman, 10 października 2016 r. Lubi też polować, ponieważ występuje w programie telewizyjnym Buck Commander.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hot Mess	Tyler Farr	03.2012	-	-	BNA	[written by Dallas Davidson, Rhett Akins ,Ben Hayslip][produced by Jim Catino ,Julian King][49[14].Country Chart]
Hello Goodbye	Tyler Farr	10.2012	-	-	Columbia Nashville	[written by Tyler Farr ,Kris Bergsnes, Skip Black][produced by Jim Catino ,Julian King][52[5].Country Chart]
Redneck Crazy	Tyler Farr	09.2013	-	29[20]	Columbia Nashville	[platinum-US][written by Josh Kear, Mark Irwin, Chris Tompkins][produced by Jim Catino ,Julian King][2[35].Country Chart]
Whiskey in My Water	Tyler Farr	07.2014	-	52[18]	Columbia Nashville	[platinum-US][written by Tyler Farr, Phillip LaRue ,Jon Ozier][produced by Jim Catino ,Julian King][11[31].Country Chart]
A Guy Walks Into a Bar	Tyler Farr	05.2015	-	51[20]	Columbia Nashville	[gold-US][written by Jonathan Singleton, Melissa Peirce, Brad Tursi][produced by Jim Catino ,Julian King][7[34].Country Chart]
Withdrawals	Tyler Farr	08.2015	-	-	Columbia Nashville	[written by Josh Kear, Gordie Sampson, Hillary Lindsey][produced by Jim Catino ,Julian King][47[1].Country Chart]
Better in Boots	Tyler Farr	03.2016	-	125[1]	Columbia Nashville	[written by Naomi Cooke, Justin Wilson, Dave Pittenger][produced by Jim Catino ,Julian King][26[20].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Redneck Crazy	Tyler Farr	10.2013	-	5[18]	Columbia Nashville	[produced by Jim Catino, Julian King]
Suffer in Peace	Tyler Farr	05.2015	-	4[9]	Columbia Nashville	[produced by Jim Catino, Julian King]