Isaac Hayes

Ur. 20.08.1942r, Covington (Tennessee, USA) ,zm. 10.08.2008r, Memphis (Tennessee, USA) .Czołowy przedstawiciel southern soul, jedna z najważniejszych postaci w legendarnej wytwórni stax records. Isaac Hayes to artysta wszechstronnie uzdolniony, nie tylko jako muzyk, który komponował, aranżował i produkował utwory innych artystów, szczególnie w stax records, ale też jako aktor i specjalista od dubbingu - młode pokolenie jego głos lepiej zna z rysunkowego serialu „South Park”, gdzie wcielał się w postać Szefa. Oprócz pracy na rzecz innych artystów, Hayes z powodzeniem realizował się jako artysta solowy, szczególnie w latach 70-tych, kiedy święcił największe muzyczne triumfy. Jego osiągnięcia na tym polu uhonorowała kapituła nagród Grammy oraz Oscarów.

 Hayes to jeden z niewielu czarnych twórców, którym udało się dotrzeć również do białej publiczności. Bez artystycznych kompromisów, z muzyką nie zawsze najłatwiejszą, ale oryginalną. Głęboka barwa głosu Hayesa do dziś dnia pozostaje niemożliwą do podrobienia, a do jego muzyki odwołują się kolejni przedstawiciele czarnego nurtu, szczególnie neo-soulu i hip-hopu.
Isaac Lee Hayes wychowywał się w domu dziadków w Covington (rodzice, zmarli, gdy był jeszcze dzieckiem). Śpiew był dla niego czynnością naturalną już od najmłodszych lat - w wieku 5 lat występował w kościele. Talent pozwolił mu samodzielnie nauczyć się gry na pianinie i saksofonie. Po przeprowadzce do Memphis, artysta bez specjalnych sukcesów udzielał się w różnych grupach r&b takich, jak The Teen Tones czy Sir Calvin and His Swinging Cats.

 W1962 r. interesowały się nim już różne lokalne wytwórnie płytowe, co początkowo zaowocowało luźną współpracą przy komponowaniu dla miejscowych zespołów. Hayes rozwijał swoje muzyczne umiejętności, grając na saksofonie w grupie The Bar-Kays. W ten sposób rozpoczęła się jego współpraca ze stax records.
Kompozytorski i instrumentalny talent Hayesa doskonale sprawdził się w realiach pracy dla stax. W wytwórniach fonograficznych panował wtedy model precyzyjnie oddzielający kompozytorów i muzyków od wokalistów. Połowę lat 60-tych artysta spędził jako muzyk sesyjny, wspierając m.in.  Otisa Reddinga. Jako znakomity klawiszowiec Hayes był jednym z ulubionych muzyków ówczesnych gwiazd.

Szybko stał się również kompozytorem przebojów niektórych z nich, działając wspólnie z Davidem Porterem. Panowie narzucili sobie mordercze tempo pracy, ale pewnie nie byłoby tak, gdyby nie sukcesy kolejnych piosenek wychodzących spod ich pióra. Praktycznie wszyscy główni wykonawcy z wytwórni stax mieli co nieco do czynienia z Soul Children (tak Hayes i Porter nazwali swój duet). Ich przeboje z tamtego okresu to np. „When Something Is Wrong with My Baby” i „Soul Man” grupy Sam & Dave albo „I Had a Dream” Johnniego Taylora.

W międzyczasie Isaac Hayes myślał o wydaniu solowego debiutu, chociaż nie koncentrował się zanadto na pracy nad nim. Presenting Isaac Hayes powstało dość przypadkowo - po jednej z głośnych imprez stax records, w godzinach mocno porannych artysta zarejestrował improwizowany album z przeważającymi elementami jazzu. Nie ma się co dziwić, że płyta ta nie spotkała się z wielkim zainteresowaniem słuchaczy - nie była długo szykowanym dziełem, ale raczej uzasadnieniem pasji do grania. Nie mniej w taki sposób w 1967 r. Isaac Hayes zaprezentował siebie szerszej grupie odbiorców. Dwa lata później był już jednym z najbardziej wychwalanych czarnych artystów.

Uznanie i sukces komercyjny przyszły wraz z Hot Buttered Soul (1969), na którym znalazły się cztery długie kompozycje w bogatych aranżacjach i mnóstwo zaraźliwych melodii. Bodźce wizualne płynęły z wyrazistego image’u, który poprzedzał nadejście stylistyki gangsta - artysta uwielbiał obwieszać się złotem, a jego stałymi atrybutami stały się świecąca łysina i czarne okulary. Na albumie znalazł się tylko jeden oryginalny utwór „Hyperbolicsyllabicsesauidalimystic”, który wyznaczył kierunek, w jakim od tamtego momentu podążać zaczęło brzmienie Hayesa. W jego wykonaniu porywająco brzmiały również covery - 12-minutowa wersja „Walk on By” była prawdziwą próbą dla słuchaczy, a zarazem odważnym artystycznym manifestem. Isaac Hayes nie zamierzał nagrywać podobnych do siebie piosenek pop. Wolał rzucać krytykom i fanom kolejne muzyczne wyzwania.
 
W duchu podobnym do Hot Buttered Soul utrzymane były kolejne dwa wydawnictwa artysty, The Isaac Hayes Movement (1970) i ...To Be Continued (1970), rozciągnięte przeróbki standardów, gdzie powolny soul mieszał się z jazzowymi i funkowymi wstawkami, otulonymi znakomicie zaaranżowanymi partiami smyczków. Muzyka Isaaca Hayesa nie dawała się łatwo sklasyfikować i trudno ją sobie było wyobrazić na szczycie radiowych list przebojów. Jednak w 1971 r. słuchali go praktycznie wszyscy Amerykanie, a to za sprawą ścieżki dźwiękowej do kultowego filmu z gatunku blaxploitation, zatytułowanego „Wielka wygrana Shafta” (oryg. „Shaft”, reż. Gordon Parks, USA). Zarówno cała ścieżka, jak i utwór „Theme from Shaft”, stały się ogromnymi komercyjnymi przebojami. Krytycy zakochali się w eterycznym funku Hayesa, w którym najważniejszy był rytm, akcentowany również w melorecytacjach. Dość powiedzieć, że album otrzymał dwie nominacje do Oscara za najlepszą płytę z muzyką do filmu i najlepszą oryginalną kompozycję, wygrywając w tej drugiej kategorii. „Theme from Shaft” trafiło na pierwsze miejsce listy pop billboardu.

 Idąc za ciosem, artysta wypuścił znakomity podwójny album Black Moses, na którym znalazł się przebój „Never Can Say Goodbye”. Płyta uhonorowana została nagrodą Grammy. Wkrótce potem ukazał się album Joy - więcej na nim było materiału oryginalnego, ale forma muzyczna diametralnie się nie zmieniła. Zachęcony sukcesem „Shafta” Isaac Hayes skomponował muzykę do filmów „Uomini duri" („Tough Guys”, reż. Duccio Tessari, 1974, Francja, USA, Włochy) i „Truck Turner” (reż. Jonathan Kaplan, 1974, USA). Coraz częściej zaczął również pokazywać się w filmach jako aktor. Jednocześnie pojawiły się kłopoty z macierzystą wytwórnią stax records. W drugiej połowie lat 70-tych większość artystów przeszła do ATLANTIC RECORDS, gdyż STAX popadło w finansowe tarapaty i nie miało z czego płacić honorariów nawet jednemu z czołowych swoich wychowanków. Pchnęło to Hayesa do założenia swojej wytwórni hot buttered soul records. Własnym sumptem, ale zleciwszy dystrybucję ABC records, w 1975 r. artysta wydał krążek Chocolate Chip. Płyta sprzedawała się całkiem nieźle, ale daleko jej było do największych komercyjnych sukcesów Hayesa.

Po raz pierwszy artysta skręcił w kierunku modnego ówcześnie disco, odkładając na bok swoje oryginalne wielominutowe kompozycje-monstra. Publika przyjęła Chocolate Chip dosyć dobrze, krytyce brakowało jednak charakterystycznego brzmienia artysty. W 1976 r. sytuacja powtórzyła się przy albumie Juicy Fruit z przebojem „Storm Is Over”. Życie pozaartystyczne Hayesa było wtedy w rozsypce - ciągnące się za nim długi powstałe w okresie współpracy ze stax records, zmusiły go do ogłoszenia bankructwa. Muzyk nie był w stanie spłacić sześciu milionów dolarów zadłużenia. Problemy finansowe nie wpłynęły negatywnie na tempo pracy Hayesa. W 1977 r. nakładem polydor records wypuścił podwójny album A Man and a Woman, na którym obok niego pojawiła się Dionne Warwick. W górne rejony list przebojów trafił ponownie rok później z przebojem „Zeke the Freak” z płyty For the Sake of Love. W1979 r. wydał krążek z duetami z Millie Jackson, zatytułowany Royal Rappiris. Po opublikowaniu w 1981 r. płyty Lifetime Thing artysta zrobił sobie pięcioletnie wakacje od przemysłu muzycznego.



Kiedy Isaac Hayes powrócił do świata dźwięków w 1986 r. z albumem U-Turn, na rynku miał już sporą konkurencję w postaci raperów, którzy z powodzeniem rozwijali elementy jego brzmienia. Postanowił więc zmierzyć się z nimi, czego owocem było wykorzystanie modnych wtedy automatów perkusyjnych. Ludziom spodobało się ironiczne „Ike’s Rap” - piosenka trafiła do pierwszej dziesiątki listy r&b BILLBOARDU. Dwa lata później spróbował podobnej sztuczki na płycie Love Attack, ale album praktycznie przeszedł bez echa.

Kolejny udany comeback Isaac Hayes zanotował w 1995 r., kiedy światło dzienne ujrzały jego dwie płyty, nagrane dla virgin records. Branded przyniosło nowe piosenki, w których można było usłyszeć charakterystyczne melorecytacje Hayesa, natomiast na Raw and Refined znalazły się nowe i niewydane utwory instrumentalne. O wielkim sukcesie komercyjnym artysta mógł jednak tylko pomarzyć, krytycy jednak podkreślali, że Hayes w umiejętny sposób potrafił jeszcze raz zaprezentować się światu, bez kłaniania się w pas przed obowiązującymi aktualnie muzycznymi modami. Tak naprawdę, do dziś dnia są to dwie ostatnie bardzo dobre płyty w jego dorobku.

 Od 1997 do 2006 roku Hayes bardziej niż muzyką zajęty był podkładaniem głosu pod postać Szefa w popularnej kreskówce dla dorosłych „South Park”. Początkowo jego rola miała być epizodem, ale twórcom i widzom bardzo spodobała się kreowana przez niego postać. Artysta pracował przy „South Park” przez blisko dziesięć lat - do momentu, kiedy wyemitowano odcinek wyśmiewający kościół scjentologiczny, którego jest członkiem od 1995 roku. W świecie muzycznym Isaac Hayes ma status ikony - do inspiracji jego twórczością przyznaje się wielu artystów, m.in. Alicia Keys, z którą pracował on priy okazji jej debiutanckiego krążka Songs in A Minor i Jimi Tenor.

Isaac Hayes zmarł z przyczyn zdrowotnych we własnym domu w Memphis 10 sierpnia 2008 r. Miał 65 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Walk On By/By the Time I Get to Phoenix	Isaac Hayes	08.1969	-	A:30[12];B:37[8]	Enterprise 9003	[A:written by Burt Bacharach, Hal David][B:written by Jim Webb][produced by Al Bell, Marvell Thomas, Allen Jones][A:13[13].R&B Chart][B:37[5].R&B Chart]
I Stand Accused/I Just Don't Know What to Do With Myself	Isaac Hayes	08.1970	-	42[9]	Enterprise 9017	[written by Billy Butler/Jerry Butler][produced by Isaac Hayes][23[7].R&B Chart]
The Look of Love/I Just Don't Know What to Do with Myself	Isaac Hayes	02.1971	-	79[5]	Enterprise 9028	[written by Burt Bacharach/Hal David][produced by Isaac Hayes, Dale Warren]
Never Can Say Goodbye/I Can't Help It	Isaac Hayes	05.1971	-	22[9]	Enterprise 9031	[written by Clifton Davis][produced by Isaac Hayes][5[9].R&B Chart]
Theme from Shaft/Cafe Regio's	Isaac Hayes	10.1971	4[18]	1[2][13]	Enterprise 9038	[gold-US][written by Isaac Hayes][produced by Isaac Hayes][2[11].R&B Chart]
Do Your Thing/Ellie's Love Theme	Isaac Hayes	02.1972	-	30[11]	Enterprise 9042	[written by Isaac Hayes][produced by Isaac Hayes][3[9].R&B Chart]
Let's Stay Together/Soulsville	Isaac Hayes	04.1972	-	48[7]	Enterprise 9045	[written by Al Green/Al Jackson/Willie Mitchell][produced by Isaac Hayes][25[8].R&B Chart]
Ain't That Loving You/Baby, I'ma Want You	Isaac Hayes And David Porter	05.1972	-	86[4]	Enterprise 9049	[written by Homer Banks/Allen Jones][produced by Isaac Hayes, David Porter][37[5].R&B Chart]
Theme From The Men/Type Thang	Isaac Hayes	10.1972	-	38[9]	Enterprise 9058	[written by Isaac Hayes][produced by Isaac Hayes][19[11].R&B Chart]
Joy Pt. I/Joy Pt. II	Isaac Hayes	12.1973	-	30[9]	Enterprise 9085	[written by Isaac Hayes][produced by Isaac Hayes][7[16].R&B Chart]
Wonderful/Someone Made You For Me	Isaac Hayes	05.1974	-	71[8]	Enterprise 9095	[written by Isaac Hayes][produced by Isaac Hayes][18[13].R&B Chart]
Title Theme/Hung Up On My Baby	Isaac Hayes	08.1974	-	-	Enterprise 9104	[written by Isaac Hayes][produced by Isaac Hayes][72[4].R&B Chart][piosenka z filmu "Three Tough Guys"]
Chocolate Chip	Isaac Hayes	08.1975	-	92[2]	HBS/ABC 12 118	[written by Isaac Hayes][produced by Isaac Hayes][13[11].R&B Chart]
Come Live With Me/Body Language	Isaac Hayes	11.1975	-	-	HBS/ABC 12 138	[written by Isaac Hayes][produced by Isaac Hayes][20[12].R&B Chart]
Disco Connection/St. Thomas Square	Isaac Hayes Movement	03.1976	-	-	HBS/ABC 12 171	[written by Isaac Hayes][produced by Isaac Hayes][60[7].R&B Chart]
Rock Me Easy Baby (Pt. I)/Rock Me Easy Baby (Pt. II)	Isaac Hayes	04.1976	-	-	HBS/ABC 12 176	[written by Isaac Hayes][produced by Isaac Hayes][58[5].R&B Chart]
By The Time I Get To Phoenix/Walk On By	Isaac Hayes	03.1977	-	-	HBS/ABC 12 253	[written by Jim Webb][produced by Al Bell, Marvell Thomas, Allan Jones][65[7].R&B Chart]
Out Of The Ghetto/It's Heaven To Me	Isaac Hayes	01.1978	-	107[3]	Polydor 14 446	[written by Isaac Hayes][produced by Isaac Hayes][42[10].R&B Chart]
Moonlight Lovin' (Menage A Trois)/It's Heaven To Me	Isaac Hayes	05.1978	-	-	Polydor 14 464	[written by Isaac Hayes][produced by Isaac Hayes][96[2].R&B Chart]
Zeke The Freak/If We Ever Needed Peace	Isaac Hayes	12.1978	-	-	Polydor 14 521	[written by Isaac Hayes][produced by Isaac Hayes][19[11].R&B Chart]
Don't Let Go/You Can't Hold Your Woman	Isaac Hayes	10.1979	-	18[21]	Polydor 2011	[written by Jesse Stone][produced by Isaac Hayes][11[22].R&B Chart]
Do You Wanna Make Love/I Changed My Mind	Millie Jackson And Isaac Hayes	12.1979	-	-	Spring 2036	[written by P. McCann][produced by Millie Jackson, Brad Shapiro][30[11].R&B Chart]
You Never Cross My Mind	Millie Jackson And Isaac Hayes	03.1980	-	-	Spring 2063	[78[4].R&B Chart]
A Few More Kisses To Go/What Does It Take	Isaac Hayes	04.1980	-	-	Polydor 2068	[written by Isaac Hayes][produced by Isaac Hayes][89[2].R&B Chart]
I Ain't Never/Love Has Been Good To Us	Isaac Hayes	05.1980	-	-	Polydor 2090	[written by Isaac Hayes][produced by Isaac Hayes][49[9].R&B Chart]
It's All In The Game/Wherever You Are	Isaac Hayes	08.1980	-	107[2]	Polydor 2102	[written by Charles G. Dawes, Carl Sigman][produced by Isaac Hayes][86[2].R&B Chart]
Ike's Rap/Hey Girl	Isaac Hayes	10.1986	-	-	Columbia 06363	[written by Isaac Hayes][produced by Isaac Hayes][9[16].R&B Chart]
Thing For You/Thank God For Love	Isaac Hayes	02.1987	-	-	Columbia 06655	[written by Isaac Hayes][produced by Isaac Hayes][43[10].R&B Chart]
Showdown	Isaac Hayes	09.1988	-	-	Columbia 07978	[written by Isaac Hayes][produced by Isaac Hayes][40[8].R&B Chart]
Just Be My Lady	Kim Waters & Isaac Hayes	11.1990	-	-	Warlock 7087	[71[8].R&B Chart]
Dark And Lovely [You Over There]	Barry White & Isaac Hayes	02.1992	-	-	A&M 1593	[29[11].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hot Buttered Soul	Isaac Hayes	07.1969	-	8[81]	Enterprise 1001	[gold-US][produced by Al Bell, Marvell Thomas, Allen Jones]
The Isaac Hayes Movement	Isaac Hayes	04.1970	-	8[75]	Enterprise 1010	[produced by Isaac Hayes]
...To Be Continued	Isaac Hayes	12.1970	-	11[56]	Enterprise 1014	[produced by Isaac Hayes]
Shaft	Isaac Hayes	08.1971	17[13]	1[1][60]	Enterprise 5002	[gold-US][produced by Isaac Hayes]
Black Moses	Isaac Hayes	12.1971	38[1]	10[34]	Enterprise 5003	[produced by Isaac Hayes]
In The Beginning	Isaac Hayes	02.1972	-	102[12]	Atlantic 1599	-
Live at the Sahara Tahoe	Isaac Hayes	05.1973	-	14[26]	Enterprise 5005	[gold-US][produced by Isaac Hayes]
Joy	Isaac Hayes	10.1973	-	16[27]	Enterprise 5007	[gold-US][produced by Isaac Hayes]
Three Tough Guys	Isaac Hayes	06.1974	-	146[8]	Enterprise 7504	-
Truck Turner	Isaac Hayes	08.1974	-	156[9]	Enterprise 7507	[gold-US][produced by Al Bell, Marvell Thomas, Allen Jones]
Chocolate Chip	Isaac Hayes	06.1975	-	18[19]	HBS 874	[gold-US][produced by Isaac Hayes]
The Best Of Isaac Hayes	Isaac Hayes	08.1975	-	165[4]	Enterprise 7510	-
Disco Connection	Isaac Hayes	01.1976	-	85[17]	HBS 923	[produced by Isaac Hayes]
Groove-A-Thon	Isaac Hayes	02.1976	-	45[12]	HBS 925	[produced by Isaac Hayes]
Juicy Fruit (Disco Freak)	Isaac Hayes	07.1976	-	124[7]	HBS 953	[produced by Isaac Hayes]
A Man and a Woman	Isaac Hayes And Dionne Warwick	02.1977	-	49[13]	HBS 996	-
New Horizon	Isaac Hayes	12.1977	-	78[12]	Polydor 6120	[produced by Isaac Hayes]
For the Sake of Love	Isaac Hayes	11.1978	-	75[18]	Polydor 6164	[produced by Isaac Hayes]
Don't Let Go	Isaac Hayes	09.1979	-	39[30]	Polydor 6224	[gold-US][produced by Isaac Hayes]
Royal Rappin's	Millie Jackson & Isaac Hayes	10.1979	-	80[19]	Polydor 6229	-
And Once Again	Isaac Hayes	05.1980	-	59[15]	Polydor 6229	[produced by Giorgio Moroder]
Ultimate Isaac Hayes:Can You Dig It?	Isaac Hayes	11.2005	-	187[1]	Stax 8043	-

Lalah Hathaway

 Eulaulah Hathaway-ur.1968r w Chicago (Illinois, USA).
Świetna souljazzowa wokalistka, córka legendarnego Donny'ego Hathawaya. Pomimo doskonałych warunków wokalnych i ogromnego talentu nigdy nie udało jej się przebić na mainstreamowej scenie i osiągnąć popularności dorównującej estymie, jaką darzono jej ojca.

Artystka, której prawdziwe imię to Eulaulah, rozpoczęła poważną karierę w 1990 r., gdy podpisała kontrakt z labelem virgin i wydała debiutancki krążek Lalah Hathaway. Wyprodukowany m.in. przez Angelę Winbush, Andre Fishera i Craiga T. Coopera krążek utrzymany był w ciepłym klimacie wysmakowanego r&b. Pomimo pozytywnych recenzji album
nie przebił się jednak na rynku, docierając zaledwie do 191. pozycji na liście billboardu.

Podobny los spotkał również kolejne wydawnictwa firmowane przez Hathaway (jedno z nich nagrała w kooperacji z jazzowym muzykiem Joe Sample). Wydawane przez nią materiały pozbawione były przebojowych singli i utworów, którymi można by dotrzeć do publiczności o mniej wybrednym guście.

W 2007 r. Lalah podpisała umowę z prestiżowym STAX RECORDS. Tam też ukazał się jej ostatni materiał, bardzo przyjemny i świetnie oceniony krążek Self Portrait. Wydawnictwo promował przebojowy singiel „Let Go”, którego popularność bardzo pomogła w osiągnięciu przez cały album wysokiej, 63. pozycji na liście billboardu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Heaven Knows	Lalah Hathaway	07.1990	66[4]	-	Virgin 98 962	[written by Derek Bramble][produced by Derek Bramble][3[20].R&B Chart]
Baby Don't Cry	Lalah Hathaway	11.1990	54[4]	-	Virgin 98 896	[written by Angela Winbush][produced by Angela Winbush][18[18].R&B Chart]
It's Something	Lalah Hathaway	03.1991	-	-	Virgin 98 834	[written by B. Russell, D. Foster][produced by Andre Fischer][21[13].R&B Chart]
I'm Coming Back	Lalah Hathaway	06.1991	-	-	Virgin 98 784	[written by Gary Taylor][produced by Gary Taylor][54[7].R&B Chart]
Family Affair	BEF featuring Lalah Hathaway	07.1991	37[5]	-	Ten Records TEN 369	[written by S. Stewart, S. Stone][produced by Martyn Ware]
Love Like This	Grover Washington featuring Lalah Hathaway	05.1992	-	-	Columbia 74 319	[31[12].R&B Chart]
Let Me Love You	Lalah Hathaway	06.1994	-	-	Virgin 38 430	[written by Brian Alexander Morgan][produced by Brian Alexander Morgan][37[20].R&B Chart]
Forever, For Always, For Love	Lalah Hathaway	11.2004	-	112[7]	GRP	[written by Luther Vandross][produced by Bud Harner, Rex Rideout][37[29].R&B Chart]
Let Go	Lalah Hathaway	04.2008	-	-	Stax	[51[20].R&B Chart]
If You Want To	Lalah Hathaway	11.2011	-	-	Stax	[written by Rahsaan Patterson, Terrence Lilly, Jonathan Richmond, Lalah Hathaway][produced by Jonathan Richmond, Lalah Hathaway][72[17].R&B Chart]
You Were Meant For Me	Lalah Hathaway	09.2011	-	-	Stax	[written by William James Peterkin][produced by Lalah Hathaway, Phil Ramone][84[9].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lalah Hathaway	Lalah Hathaway	10.1990	-	191[2]	Virgin 91 382	[produced by Andre Fischer, Angela Winbush, Chuckii Booker, Craig T. Cooper, Derek Bramble, Gary Taylor]
The Song Lives On	Joe Sample with Lalah Hathaway	05.1999	-	196[1]	GRP 9956	[produced by Joe Sample & Bill Schnee]
Self Portrait	Lalah Hathaway	06.2008	-	63[3]	Stax 30308	[produced by Lalah Hathaway, Rex Rideout, Kenneth Crouch, Paula Gallitano, Terrace Martin, Manuel Hugas, Wiboud Burkens, Anthony Jeffries]
Where It All Begins	Lalah Hathaway	11.2011	-	32[2]	Stax 32197	[produced by Lalah Hathaway, Mike City, JR Hutson, Dre & Vidal, Phil Ramone, Jonathan "Jon Rych" Richmond, Ernest Green, Bobby Sparks]
Lalah Hathaway Live	Lalah Hathaway	11.2015	-	33[3]	eOne 9482	[produced by Terrace Martin, Robert Glasper]

Joe Nichols

Naprawdę nazywa się Joe Edward Nichols. Amerykański piosenkarz country.

Urodził się 26 listopada 1976 roku w Rogers, w Arkansas, w którym spędził swoje dzieciństwo. Szkołę średnią skończył w Walnut Cove. Jego ojciec pracował jako kierowca ciężarówki, a w wolnych chwilach grał w na gitarze basowej w lokalnej grupie country. Joe również zaczynał swoją karierę muzyczną w okolicznym zespole rockowym, a dopiero potem został wokalistą country.
Przełomowe było dla niego spotkanie z producentem Randym Edwardem. Mając dwadzieścia lat podpisał swój pierwszy profesjonalny kontrakt płytowy z niezależną wytwórnią Intersound Records. W 1996 roku wydał w niej swój pierwszy album „Joe Nichols”. Płyta nie odniosła jednak komercyjnego sukcesu i nie sprzedawała się zbyt dobrze. W efekcie artysta przeniósł się do Giant Records, ale trwało to tak krótko, że nie zdążył wyprodukować żadnego longplay’a, nie wspominając o jakimkolwiek singlu.

W 1999 roku poznał gitarzystę sesyjnego Brenta Rowana, który pomógł mu podpisać umowę z Universal South Records. To był kolejny punkt zwrotny w życiu Nicholsa. Wydany trzy lata później singiel „The Impossible” znalazł się na 3. miejscu notowania Billboard Hot Country Singles & Tracks. Utwór promował jego drugi longplay - „Man with a Memory” (2002). Krążek przyniósł artyście nagrodę dla Top New Male Vocalist (ACM), trzy nagrody Grammy oraz status platynowej płyty. Drugi singiel z tego albumu, „Brokenheartsville” stał się w 2003 roku pierwszym numerem 1. Nicholsa na liście przebojów country wg Billboard.
Ten komercyjny sukces pozwolił wydać reedycję debiutanckiego albumu pod tytułem „Six of One, Half a Dozen of the Rother”.

Większość czasu w następnym roku artysta spędził na wspólnej trasie koncertowej z Alanem Jacksonem. W połowie roku wydał swój kolejny longplay - „Revelation”, który przyniósł przebój „If Nobody Believed in You”. Pod koniec roku na rynku ukazał się okazjonalny krążek - „A Traditional Christmas”.

Jego czwarta płyta - „III” (2005), niedługo po wydaniu pokryła się złotem. Pochodziła z niego świetna kompozycja - „Tequila Makes Her Clothes Fall Off”, która stała się drugim numerem 1. na liście Billboard country. W tym samym roku wystąpił na Grand Ole Opry, gdzie spotkał Annę Nicole Smith, a efektem tego były dwie piosenki zaśpiewane przez nich w duecie - „Wings of a Dove” oraz „I'll Wait for You”. Na przełomie 2005 i 2006 roku dołączył na trasie koncertowej do Toby’ego Keitha.

W połowie 2007 roku premierę miał czwarty album Nicholsa - „Real Things”. Singlem promującym wydawnictwo wybrano utwór „Another Side of You”. Na płycie znalazło się też piosenka „Let's Get Drunk and Fight” nagrana w duecie z kanadyjskim piosenkarzem Aaronem Linesem, która jako singiel pojawiła się w sklepach w 2008 roku.

W maju 2009 roku wydał singiel „Believers”, który zapowiadać ma jego najnowszą płytę.
Prywatnie jest żonaty z Heather Singleton, swoją młodzieńczą sympatią, którą poślubił we wrześniu 2007 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Impossible	Joe Nichols	06.2002	-	29[21]	Universal South 172 241	[written by Kelley Lovelace,Lee Thomas Miller][produced by Brent Rowan][3[36].Country Chart]
Brokenheartsville	Joe Nichols	01.2003	-	27[20]	Universal South 000 782	[written by Donny Kees,Blake Mevis,Randy Boudreaux,Clint Daniels][produced by Brent Rowan][1[1][32].Country Chart]
She Only Smokes When She Drinks	Joe Nichols	08.2003	-	72[5]	Universal South	[written by Connie Harrington,Tim Nichols,Tony Martin][produced by Brent Rowan][17[20].Country Chart]
Cool to Be a Fool	Joe Nichols	01.2004	-	106[9]	Universal South 001 371	[written by Joe Nichols, Steve Dean, Wil Nance][produced by Brent Rowan][18[25].Country Chart]
If Nobody Believed in You	Joe Nichols	08.2004	-	68[14]	Universal South	[written by Harley Allen][produced by Brent Rowan][10[33].Country Chart]
What's a Guy Gotta Do	Joe Nichols	02.2005	-	64[15]	Universal South	[written by Don Sampson, Joe Nichols, Kelley Lovelace][produced by Brent Rowan][4[31].Country Chart]
Tequila Makes Her Clothes Fall Off	Joe Nichols	10.2005	-	32[19]	Universal South	[gold-US][written by Gary Hannan,John Wiggins][produced by Buddy Cannon][1[1][25].Country Chart]
Size Matters (Someday)	Joe Nichols	04.2006	-	71[14]	Universal South	[written by Byron Hill, Mike Dekle][produced by Buddy Cannon][9[25].Country Chart]
I'll Wait for You	Joe Nichols	04.2007	-	71[12]	Universal South	[written by Bill Anderson,Harley Allen][produced by Buddy Cannon][7[37].Country Chart]
Another Side of You	Joe Nichols	11.2007	-	99[2]	Universal South	[written by Jamey Johnson,Carson Chamberlain][produced by Brent Rowan,Mark Wright][17[27].Country Chart]
It Ain't No Crime	Joe Nichols	04.2008	-	105[12]	Universal South	[written by Tony Martin,Tom Shapiro,Mark Nesler][produced by Brent Rowan,Mark Wright][16[20].Country Chart]
Believers	Joe Nichols	10.2009	-	-	Universal South	[written by Ashley Gorley, Wade Kirby, Bill Luther][produced by Brent Rowan, Mark Wright][26[23].Country Chart]
Gimmie That Girl	Joe Nichols	05.2010	-	34[20]	Universal South	[gold-US][written by Rhett Akins,Dallas Davidson,Ben Hayslip][produced by Mark Wright][1[2][35].Country Chart]
The Shape I'm In	Joe Nichols	03.2011	-	91[2]	Universal South	[written by Rhett Akins,Dallas Davidson,Ben Hayslip][produced by Mark Wright][17[33].Country Chart]
Take It Off	Joe Nichols	06.2002	-	122[1]	Universal South	[written by Dallas Davidson,Ashley Gorley,Kelley Lovelace][produced by Mark Wright, Buddy Cannon][25[22].Country Chart]
Sunny and 75	Joe Nichols	12.2013	-	39[20]	Universal South	[gold-US][written by Michael Dulaney,Jason Sellers,Paul Jenkins][produced by Mickey Jack Cones,Derek George][4[26].Country Chart]
Yeah	Joe Nichols	08.2014	-	41[20]	Universal South	[gold-US][written by Ashley Gorley,Bryan Simpson][produced by Mickey Jack Cones,Tony Brown][7[26].Country Chart]
Hard to Be Cool	Joe Nichols	04.2015	-	-	Red Bow	[written by Rob Hatch,Jason Sellers][produced by Mickey Jack Cones,Derek George][32[20].Country Chart]
Freaks Like Me	Joe Nichols	10.2015	-	-	Red Bow	[written by Monty Criswell ,Josh Thompson, Lynn Hutton][produced by Mickey Jack Cones][49[1].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Man with a Memory	Joe Nichols	08.2002	-	72[52]	Universal South 170 285	[platinum-US][produced by Brent Rowan]
Revelation	Joe Nichols	07.2004	-	23[12]	Universal South 002 514	[produced by Brent Rowan]
III	Joe Nichols	11.2005	-	7[25]	Universal South 004 796	[gold-US][produced by Buddy Cannon,Byron Gallimore,Brent Rowan]
Real Things	Joe Nichols	09.2007	-	23[6]	Universal South	[produced by Brent Rowan,Mark Wright]
Old Things New	Joe Nichols	11.2009	-	71[2]	Universal South	[produced by Brent Rowan,Mark Wright]
Greatest Hits	Joe Nichols	02.2011	-	52[6]	Show Dog-Universal Music	-
It's All Good	Joe Nichols	11.2011	-	78[1]	Show Dog-Universal Music	[produced by Mark Wright,Buddy Cannon]
Crickets	Joe Nichols	10.2013	-	17[4]	Red Bow	[produced by Mickey Jack Cones, Derek George, Tony Brown]
Never Gets Old	Joe Nichols	08.2017	-	120[1]	Red Bow	[produced by Tony Brown,Mickey Jack Cones,Brent Rowan]

Jo Dee Messina

Jo Dee Messina (ur . 25 sierpnia 1970r jako Jo-Dee Marie Messina Framingham , Massachusetts ) to amerykańska piosenkarka country i autorka tekstów . Miała sześć hitów numer jeden na  listach przebojów country, w tym tytuły takie jak The Way , Stand Beside Me czy My Give a Damn's Busted . Jest pierwszą piosenkarką country, która jednocześnie umieściła trzy hity numer jeden z tego samego albumu przez kilka tygodni na listach przebojów.

Messina urodziła się w 1970 r. w Framingham w stanie Massachusetts z rodziców Vincenta i Mary Messina. Ma trójkę rodzeństwa i dorastała w sąsiednim Holliston. Messina jako dziecko śpiewała w przedstawieniach teatralnych; Jako nastolatka założyła zespół z rodzeństwem i występowała w klubach w okolicy.

W wieku 19 lat Messina przeprowadziła się do Nashville , gdzie brała udział w konkursach talentów. Doprowadziło to do regularnych występów w programie radiowym „Live at Libby's”, w którym producent muzyczny Byron Gallimore dowiedział się o Messinie. Pracował już z piosenkarzem country Timem McGrawem , z którym Messina zaprzyjaźniła się.
W końcu Messina dostała kontrakt z wytwórnią McGrawa, Curb, a w 1996r jej debiutancki album, Jo Dee Messina , przyniósł dwa topowe hity: Heads Carolina, Tails California , który zajął drugie miejsce,i You’re Not in Kansas Anymore .

Z drugim albumem Messiny I'm Alright przyszedł przełom w 1998 roku.Single Bye Bye , I'm Alright i Stand Beside Her były w stanie utrzymać pierwsze miejsce na listach przebojów przez kilka tygodni, czego nigdy wcześniej nie osiągnął żaden artysta. Nagranie Lesson in Leavin również zajęło drugie miejsce.

W 1999 r. Messina została uhonorowana za sukcesy przez CMA i ACM . W 2000r   jej trzeci album  Burn ,  poszedł dalej w kierunku muzyki pop. Stał się jej pierwszym albumem nr 1, sprzedając się w ponad milionie egzemplarzy, a wydany singiel Way, stał się czwartym numerem jeden  Messiny. Piosenki Burn i Downtime były kolejnymi hitami w pierwszej dziesiątce, a czwarte wydawnictwo Bring On the Rain , duet z Timem McGrawem, znów zajął pierwsze miejsce.

W 2004 roku, po wiadomości o udanym odwyku w klinice w Utah, Messina wydała swój kolejny album studyjny, Delicious Surprise , w 2005 roku, po raz kolejny numer jeden na listach przebojów country i siódmy na listach przebojów. Wydanie My Give a Damn's Busted było ponownie hitem nr 1 dla Messyny.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Heads Carolina, Tails California	Jo Dee Messina	03.1996	-	111[5]	Curb 76 982	[written by Tim Nichols,Mark D. Sanders][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][2[14].Country Chart]
You're Not in Kansas Anymore	Jo Dee Messina	07.1996	-	-	Curb	[written by Tim Nichols, Zack Turner][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][7[16].Country Chart]
Do You Wanna Make Something of It	Jo Dee Messina	12.1996	-	-	Curb	[53.Country Chart]
He'd Never Seen Julie Cry	Jo Dee Messina	05.1997	-	-	Curb	[64.Country Chart]
Bye, Bye/I'm Alright	Jo Dee Messina	03.1998	-	A:43[20];B:43[4]	Curb	[gold-US][written by Michael Bourke/Phil Vassar][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][A:1[2][28].Country Chart][A:1[3][27].Country Chart]
Stand Beside Me	Jo Dee Messina	12.1998	-	34[20]	Curb	[written by Stephen Davis][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][1[3][28].Country Chart]
Lesson in Leavin'	Jo Dee Messina	06.1999	-	28[20]	Curb	[written by Randy Goodrum/Brent Maher][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][2[32].Country Chart]
Because You Love Me	Jo Dee Messina	01.2000	-	53[13]	Curb	[written by Kostas/John Scott Sherrill][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][8[23].Country Chart]
That's the Way	Jo Dee Messina	06.2000	-	25[120]	Curb 73 106	[written by Holly Lamar/Annie Roboff][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][1[4][26].Country Chart]
Burn	Jo Dee Messina	12.2000	-	42[20]	Curb	[written by Tina Arena/Pam Reswick/Steve Werfel][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][2[24].Country Chart]
Downtime	Jo Dee Messina	06.2001	-	46[15]	Curb	[written by Phillip Coleman/Carolyn Dawn Johnson][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][5[22].Country Chart]
Bring on the Rain	Jo Dee Messina with Tim McGraw	12.2001	-	36[20]	Curb	[written by Helen Darling/Billy Montana][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][1[1][31].Country Chart]
Dare to Dream	Jo Dee Messina	09.2002	-	Curb	[written by Adrienne Follesé, Jane Bach][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][23[17].Country Chart]
Was That My Life	Jo Dee Messina	04.2003	-	114[8]	Curb	[written by Marv Green, Bill Luther][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][21[17].Country Chart]
I Wish	Jo Dee Messina	01.2004	-	75[4]	Curb	[written by Ed Hill/Tommy Lee James][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][15[25].Country Chart]
My Give a Damn's Busted	Jo Dee Messina	02.2005	-	63[20]	Curb	[written by Joe Diffie/Tony Martin/Tom Shapiro][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][1[2][23].Country Chart]
Delicious Surprise (I Believe It)	Jo Dee Messina	07.2005	-	-	Curb	[written by Beth Hart,Glen Burtnik][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][8[23].Country Chart]
Not Going Down	Jo Dee Messina	04.2006	-	-	Curb	[written by Kevin Savigar, Shaunn Bolton][produced by Byron Gallimore,Tim McGraw][28.Country Chart]
It's Too Late to Worry	Jo Dee Messina	10.2006	-	-	Curb	[written by Danny Wells, Ron Harbin, Anthony L. Smith][produced by Mark Bright, Jo Dee Messina][33.Country Chart]
I'm Done	Jo Dee Messina	07.2008	-	-	Curb	[34.Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jo Dee Messina	Jo Dee Messina	05.1996	-	146[5]	Curb 77 820	[gold-US][produced by Johnny Marr/Bernard Sumner]
I'm Alright	Jo Dee Messina	04.1998	-	61[104]	Curb 77 904	[2x-platinum-US][produced by Byron Gallimore/Tim McGraw]
Burn	Jo Dee Messina	08.2000	-	19[66]	Curb 77 977	[platinum-US][produced by Byron Gallimore/Tim McGraw]
A Joyful Noise	Jo Dee Messina	12.2002	-	147[4]	Curb 78 755	[produced by Jo Dee Messina,Brent Maher]
Greatest Hits	Jo Dee Messina	06.2003	-	14[18]	Curb 78 790	[gold-US][produced by Byron Gallimore/Tim McGraw]
Delicious Surprise	Jo Dee Messina	05.2005	-	7[15]	Curb 78 770	[gold-US][produced by Byron Gallimore/Jo Dee Messina/Mark Bright/Tim McGraw]
Unmistakable: Love EP.	Jo Dee Messina	05.2010	-	106[1]	Curb	[produced by Scott Hendricks]
Me	Jo Dee Messina	04.2014	-	156[1]	Dreambound	[produced by Jo Dee Messina]

Bob B. Soxx and the Blue Jeans

Jedna z kilku grup utworzonych przez słynnego producenta Phila Spectora. W skład tego krótko istniejącego tria wchodziły dwie członkinie zespołu The Blossoms - Darlene Love i Fanita James - oraz soulowy wokalista Bobby Sheen.

W 1962 r. trio wprowadziło do amerykańskiej Top 10 radykalnie zmienioną wersję nagrania "Zip-A-Dee Doo-Dah", utrzymaną w żółwim tempie, zamiast euforycznego tempa oryginału. Z sukcesu tego singla zrodził się album zawierający mieszankę przeróbek standardów ("The White Cliffs Of Dover", "This Land Is Your Land") z nowymi piosenkami, z których dwie: "Why Do Lovers Break Each Others Hearts" i "Not Too Young To Get Married" ukazały się również na singlach. Zespół wziął udział w nagraniu legendarnej płyty Christmas Album Phila Spectora.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Zip-A-Dee Doo-Dah/Flip and Nitty	Bob B. Soxx and the Blue Jeans	11.1962	45[2]	8[13]	Philles 107	[written by Ray Gilbert/Allie Wrubel][produced by Phil Spector][oryginalnie nagrana przez Johnny Mercera][piosenka pochodząca z disneyowskiego filmu "Song of the south" nagrodzona Oscarem]
Why do lovers break each other's heart?/Dr. Kaplan's Office	Bob B. Soxx and the Blue Jeans	02.1963	-	38[9]	Philles 110	[written by P. Spector, E. Greenwich, T. Powers][produced by Phil Spector]
Not too young to get married/Annette	Bob B. Soxx and the Blue Jeans	06.1963	-	63[6]	Philles 113	[written by Jeff Barry/Ellie Greenwich/Phil Spector][produced by Phil Spector]

Ann Blyth

Ann Marie Blyth (ur. 16 sierpnia 1928r w Mount Kisco w stanie Nowy Jork) - amerykańska aktorka i piosenkarka, nominowana do Oscara za rolę drugoplanową w filmie Mildred Pierce.
Ann Blyth urodziła się w Mount Kisco. Jej rodzice rozeszli się krótko po jej narodzinach. Została wychowana przez matkę w wierze katolickiej. Debiutowała rolą w sztuce Watch on the Rhine, która była wystawiana na Broadwayu. Swój pierwszy kontrakt podpisała z wytwórnią Universal Studios w 1944 roku. Jeszcze w tym samym roku nakręciła trzy filmy: Babes on Swing Street (u boku Peggy Ryan), The Merry Monahans (u boku Jacka Oakie) i Chip Off the Old Block (u boku Donalda O’Connora).

W 1945 roku odniosła swój największy sukces. Zagrała w filmie wytwórni Warner Bros. Mildred Pierce. Rola niesfornej Vady, córki tytułowej bohaterki (granej przez Joan Crawford) przyniosła jej nominację do Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Blyth nie mogła się w pełni cieszyć z sukcesu jaki osiągnęła gdyż podczas pracy na planie doznała poważnego urazu pleców. Mimo to nadal przyjmowała propozycje filmowe.

W 1953 roku zawarła związek małżeński z doktorem Jamesa McNulty'ego. Przez 54 lata trwania małżeństwa Blyth urodziła pięcioro dzieci.

W 1954 roku podczas rozdania Oscarów wykonała brawurowo piosenkę „Secret Love” autorstwa Doris Day z filmu Calamity Jane. Na specjalną uwagę zasługuje fakt, iż Blyth była wtedy w siódmym miesiącu ciąży.

Występowała w serialu Prawo Burke’a (1964–1965).

Posiada swoją własną gwiazdę w Hollywoodzkiej Alei Sław.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
The loveliest night of the year	Ann Blyth	09.1951	1[2][19]	-	MGM MGM 5065	-

Blues Rags 'n' Hollers

Powstał w Australii Południowej w połowie lat 60-tych. Byli bywalcami piwnic i piwnic śródmieścia Adelajdy, grając w R&B i ópwczesne hity . Nagrali jeden singiel w wytwórni Leedon „I Just Want To Make Love To You”, cover Willie Dixona w 1966 roku. Byli  popularnym zespołem, kiedy przeprowadzili się do Melbourne w 1967 roku, ale nie trwało to długo. Pierwotnie zarządzany przez przedsiębiorcę z Melbourne, Eddiego Younga. Zespół pojawia się w serii kompilacji CD Big Beat Cellar (Vols 1 to 3), która została wydana w Nickoff Records. Wokalista David Harrison zmarł w 1978 roku.
 
Członkowie
Brian Coughlan (instrumenty klawiszowe), Ted Fry (bas), David Harrison (wokal), John Hilton (gitara), Mick Patterson (perkusja), Andy Wilkinson (wokal, harmonijka ustna).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
I just want to make love to you	Blues Rags 'n' Hollers	09.1966	89[5]	-	Leedon LK 1421	-

Blues Magoos

Założona w 1964 roku na Bronxie grupa znana wcześniej jako The Bloos Magoos.W jej pierwotnym składzie znależli się:
Emil "Peppy" Thielhelm-ur.16.06.1949r voc,g
Dennis LaPore-g
Ralph Scala-ur.12.12.1947r org,voc
Ronnie Gilbert-ur.25.04.1946r bass
John Finnegan-dr.
Pod koniec 1964 roku LaPore' a i Finnegana zastąpili:
Mike Esposito-ur.1943r
Geoff Daking-ur.1947r.

Zespół stał się szybko ważnym elementem tworzącej się sceny rockowej psychodelic w Greenwich Village.Po nagraniu singli dla Ganim i Verve Forecast,szybko podpisali kontrakt z wytwórnią Mercury,gdzie szybko próbowano ją cywilizować.Zmiany fryzur i ubioru nie zdołały stłumić ich buntowniczej natury.
Zespół odniósł znaczący sukces singlem "[We ain' t got]Nothin' yet ".Na ich pierwszym albumie "Psychodelic Lollipop" dominowało ostre ,surowe brzmienie garażowe.

W 1968 roku w zespole nabrzmiewało napięcie i po wydaniu trzeciej dużej płyty zespół rozpada się.
Nazwę zespołu przejęła wytwórnia ABC Records,a Thielhelm stanął na czele reaktywowanego zespołu w 1969 roku.
John Leillo-vib,dr
Eric Kaz-keyb
[zakłada American Flyer] Roger Eaton-bass
Richard Dickon-dr
Emil Thielhelm-voc,g

Nagrali album "Never goin' back to Georgia",rok póżniej słabą płytę "Gulf Coast Bound",po czym rozpadli się.
Thielhelm występuje póżniej w musicalu "Hair",a pod pseudonimem Peppy Castro występuje w takich formacjach jak:Barnaby Bye,Wiggy Bitts,Balance,a jego piosenki nagrywali między innymi Kiss i Cher.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
[We ain' t got]Nothin' yet/Gotta Get Away	Blues Magoos	12.1966	-	5[14]	Mercury 72 622	[written by Mike Esposito, Ron Gilbert & Ralph Scala][produced by Bob Wyld, Art Polhemus]
Pipe dream/There's A Chance We Can Make It	Blues Magoos	03.1967	-	A:60[5];B:81[2]	Mercury 72 660	[written by Ron Gilbert & Ralph Scala][produced by Bob Wyld, Art Polhemus]
One by one/ Dante's Inferno	Blues Magoos	06.1967	-	71[5]	Mercury 72 692	[written by R. Gilbert, E. Thielhelm][produced by Bob Wyld, Art Polhemus]
I wanna be there/Summer Is The Man	Blues Magoos	08.1967	-	133[2]	Mercury 72 707	[written by Ralph Scala, E. Thielhelm][produced by Bob Wyld, Art Polhemus]
Never goin back to Georgia/ Feelin' Time (I Can Feel It)	Blues Magoos	01.1969	-	113[4]	ABC 11 283	[written by J. Sabator, J. Cuba][produced by Bob Wyld]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Psychodelic Lollipop	Blues Magoos	12.1966	-	21[32]	Mercury SR 61 096	[produced by Bob Wyld, Art Polhemus]
Electric comic book	Blues Magoos	04.1967	-	74[16]	Mercury MG 21 104	[produced by Bob Wyld, Art Polhemus]

Mike Bloomfield

Śmierć Mike'a Bloomfielda nie poruszyła posadami rockowego światka. Prasa muzyczna przypomniała, że w ostatnim okresie życia zajmował się on nagrywaniem muzyki do pornograficznych filmów i nie łatwo ocenić, czy [pisano o tym w intencji (gorzkiej, czy może z ironią. W 1977 r., po kilku latach zapomnienia, Bloomfieldowi udało się podpisać kontrakt z wchodzącą na rynek, nie bez pewnego impetu, wytwórnią Takoma, dla której zdążył jednak zrealizować trzy zaledwie płyty: "Analine" (B 1059) w 1977, "Between the Hard Place And the Ground" (TAK 7070) w 1979, oraz nie wydaną za życia muzyka "Cruisin' For A Bruisin".
Jego nagrania publikowały także mniejsze wytwórnie, o marginalnym znaczeniu na rynku, choćby Guitar Play (album "If You Love These Blues" w 1977) czy Clouds (płyta "Count Talent And The Originals" rok później).

Jednakże Bloomfieldowi nie udało się przypomnieć publiczności. Żadna z wydanych w drugiej połowie lat 70-tych płyt nie zwróciła niczyjej uwagi, nie przyniosła też większych dochodów, nic więc dziwnego, że kompozytor podjął się oprawy muzycznej wspomnianych filmów oraz firmowanego przez Andy Warhola filmu "Bad" w 1976.

Dziesięć lat wcześniej nazwisko Bloomfielda było na ustach wszystkich zainteresowanych muzyką rockową. Udział w nagraniu kluczowej dla rocka lat 60-tych płyty Dylana "Highway 61 Revisited" ugruntował zdobytą przez niego z dnia na dzień pozycję jednego z głównych inspiratorów fali białego bluesa w Stanach Zjednoczonych. Uczestnictwo w latach 1962—66 we wprowadzającej bluesa na wszystkie estrady Ameryki grupie Paul Butterfield Blues Band wyznaczył Bloomfieldowi rolę analogiczną do tej, jaką w Wielkiej Brytanii odegrał Eric Ciapton.

Uduchowiony, śpiewny, bliski manierze B. B. Kinga styl gry gitarzysty dojrzewał w samym sercu elektrycznego bluesa, w Chicago, gdzie muzyk przyszedł na świat w lipcu 1943 r. W murzyńskich klubach wzięła początek jego fascynacja bluesem, czarni twórcy tej muzyki byli dlań jakby drugą rodziną. Grałem z nimi wszystkimi, uczyłem się od nich. Przechowuję ich fotografie, fotografie przyjaciół. Takich, jak Big Joe Williams, który był jak ojciec, czy też Muddy Waters. Kiedy występował, miało się wrażenie, że cała wielka rodzina jest z nim na scenie...

Bloomfieid nie dbał o karierę, która spadła na niego nagle i była jakby ciągiem przypadków. Paul Butterfield miał nagrywać płytę i szukał kogoś, kto mógłby zagrać na slide guitar, a ja byłem akurat pod ręką. Nie lubiłem Buttera, ale nagraliśmy kilka dalszych. Później pojechaliśmy do Newport i od tej pory miałem grać z Dylanem. Musiałem wybierać i wybrałem Buttera, bo ten właśnie rodzaj muzyki chciałem grać. Choć serce jego wypełniał blues, szaleństwo rocka porywało go. The Who wstrząsają mną. Kinetyzm spektaklu, coś pulsującego w zwykłym refrenie Papa Ooh Mow Mow, takie rzeczy działają na mnie bardzo.

W 1967r utworzył z murzyńskim perkusistą Buddy Milesem własny zespół Electric Flag. Po debiucie albumem wydanym przez Capitol grupa nagrała jeszcze dwie płyty dla Columbii - "A Long Time Colmin'" (CS 9597) i "Electric Flag (CS 9714), obie w 1968, wpisując się do rockowej czołówki, mimo że Bloomfield nie podzielał entuzjazmu publiczności.
Graliśmy wstrętnie, mimo to słuchacze uwielbiali nas. Nie mogłem tego zrozumieć, jak zespól grający takie g... może wszystkich za sobą pociągnąć. Flag zawiesił działalność w 1968, powrócił jednak na rynek 6 lat później z płytą "The Band Dept Playing" (Atlantic SD 181112). Jednym tylko albumem owocowała współpraca gitarzysty z grupą KGB w 1976 (MCA 2166). Jak 8 lat wcześniej wybrał działalność indywidualną. Pociągał go soul, religijny duch tej muzyki do swego repertuaru włączył nawet tradycyjne, murzyńskie gospels.

Wybierając tę drogę oddalał się jednak od swoich słuchaczy. Jego albumy solowe - "I'ts Not Killing Me" (CS 9883) i "Live At Bili Graham's Filimore West" (CS 9893) z roku 1969 sukcesów mu nie przyniosły, a sława nagrań zrealizowanych w triumwiracie z Al Kooperem i Steve Stiiisem ("Super Session", CS 9701, 1968), czy też z Dr Johnem i Johnem Hammondem ("Triumvirate", KC 32172, 1973), bądź też w duecie z Kooperem ("Live Adventure's" KGP 6, 1969) miała charakter cokolwiek prestiżowy. Osobny rozdział w twórczości Blomfielda stanowiła wspomniana już współpraca z filmem, skomponował on m.in. muzykę do znanego u nas filmu Haskell Wexlera "Chłodnym okiem" z 1969 r.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Super session	Mike Bloomfield/Al Kooper/Steve Stills	08.1968	-	12[37]	Columbia 9701	[gold][produced by Al Kooper ]
The live adventures of Mike Bloomfield and Al Kooper	Mike Bloomfield & Al Kooper/Steve Stills	02.1969	24[1]	18[20]	Columbia KGP 6	[produced by Al Kooper ]
It's not killing me	Michael Bloomfield	10.1969	-	127[5]	Columbia 9883	[produced by Nick Gravenites, Michael Melford ]
Trumvirate	Mike Bloomfield/John Paul Hammond/Dr. John	06.1973	-	105[12]	Columbia 32 172	-

Blinky

Sondra „Blinky” Williams (ur. 21 maja 1944 r. w Oakland w Kalifornii  to amerykańska wokalistka i autorka tekstów R&B i soul , prawdopodobnie najbardziej znana z roli kobiecej z serialu Good Times z lat 70-tych XX wieku.
Williams urodziła się w Oakland w Kalifornii , ale później dorastała w Los Angeles . Córka pastora, była aktywna w chórach kościelnych od szóstego roku życia. Jej dwoje rodzeństwa to Diana Williams Witherspoon i Pastor Austin F. Williams.

Nagrała album Hark The Voice dla Atlantic Records , a następnie przeniosła się do Motown, gdzie nagrała (jako „Blinky”) pięć singli, w tym debiutancki singiel napisany przez Ashforda i Simpson  „I wouldn't Change The Man He Is” ( piosenka podobno napisana o   studyjnym basiście Lovin  Spoonful ,Jamesie Killingsworthie) w 1968 roku i myślała, że ​​odniesie sukces, kiedy nagra na album z   Edwinem Starrem utwór zatytułowany Just We Two na 25 Miles .

Nie uzyskali jednak popularności duetu Marvin Gaye & Tammi Terrell ani Supremes-Temptations, a sukces znów umknął, gdy po zostaniu protegowaną Sammy Davisa Jr. jej umowa z wytwórnią upadła.

Blinky wydała dwa kolejne single dla Motown we wczesnych latach siedemdziesiątych (w kalifornijskiej filii MoWest z siedzibą w Kalifornii) i miała kilka innych, które miały być wydane, ale tak naprawdę nigdy nie zostały wydane. Zaśpiewała także  piosenkę przewodnią serialu Good Times wraz z Jimem Gilstrapem z lat 70-tych .

Jej wersja „God Bless The Child” pojawia się na płycie Rock Gospel: The Key To The Kingdom, a jej nagranie „ „ Tain't Nobody's Biz-nness if I Do ”znajduje się na ścieżce dźwiękowej Lady Sings The Blues , Billie Holiday   z udziałem Diany Ross . Niestety większość jej solowych prac, z wyjątkiem kilku singli, pozostaje niewydana. 

Ponadto była jedną z oryginalnych wokalistek Cogic Singers, z Andraé Crouch, Sandrą Crouch, Billy Preston, Edną Wright (wokalistką The Honey Cone ), Frankie Karl i Glorią Jones. Po nieudanym związku z Motown wróciła do muzyki gospel i ponownie śpiewała pod własnym nazwiskiem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Oh How Happy/ Ooo Baby Baby	Blinky And Edwin Starr	08.1969	-	92[12]	Gordy 7090	[written by Charles Hatcher][produced by Frank Wilson, B.J. ]

Blind Faith

Grupa brytyjska. Powstała w lutym 1969 w Londynie. W jej składzie znaleźli się czterej wybitni i bardzo popularni muzycy: Eric Clapton (właśc. Eric Patrick Clapton; 30.03.1945, Ripley, Surrey) -g, voc, Steve Winwood (12.05.1948, Birmingham) - voc, org, p, g, b i Ginger Baker (właśc. Peter Edward Baker; 19.08.1939, Lewisham, Londyn) - dr, perc, voc, a także Rick Grech (1.11.1945, Bordeaux, Francja - 21.03.1990, Leicester) - b, viol, voc, który dołączył trochę później, w kwietniu. Działała zaledwie kilka miesięcy, do sierpnia 1969.

Założyli ją Clapton i Winwood. Już wcześniej grywali ze sobą, np. podczas klubowych jam sessions, chociażby w lutym 1964 w Birmingham Town Hall, zdarzyło im się też spotkać w jednym zespole, w marcu 1966 w The Powerhouse, utworzonym do nagrania kilku utworów na składankową płytę bluesową "What's Shakin'" (Elektra, 1966). Pomysł bliższej współpracy nie opuszczał ich od dawna, realizację utrudniały jednak zawsze zobowiązania wobec grup, z którymi byli związani - pierwszego wobec Cream, drugiego najpierw wobec The Spencer Davis Group, później wobec Traffic. Gdy w listopadzie 1968 po Cream zostało wspomnienie, Clapton trafił na koncert Traffic w Oxfordzie i, jak się później zwierzał, gdyby tylko zaproponowano mu, aby związał się z tym zespołem, zrobiłby to bez wahania. Wkrótce potem zaczął spotykać się z Winwoodem w swojej posiadłości Hurtwood Edge w Ewhurst w hrabstwie Surrey, a częściej w jego wiejskim domu w Aston Tirrold w Berkshire, i owe wieczory, pełne oczywiście muzyki, szybko zaowocowały ideą nowej grupy. Od stycznia 1969, gdy Winwood zawiesił działalność Traffic, plotkowała już na ten temat cała prasa muzyczna. Nagabywani przez dziennikarzy muzycy przedstawiali co prawda różne wersje przyszłych zdarzeń, mówili np. o ewentualnym reaktywowaniu Cream - w składzie rozszerzonym o Winwooda. Media były jednak przekonane, że powstanie nowa grupa, i stawiały sobie pytanie, kto jeszcze znajdzie się w jej składzie. Ponieważ Clapton podczas pożegnalnej trasy Cream po Stanach rozmawiał na temat ewentualnej współpracy z Donaldem "Duckiem" Dunnem - b i Alem Jacksonem - dr, którzy jako członkowie zespołu Booker T. And The M.G.'s uczestniczyli w powstaniu wielu klasycznych płyt soulowych, wydawało się, że właśnie na nich padnie wybór. Tak się jednak nie stało. Gdy bowiem o zamiarach Claptona i Winwooda dowiedział się Baker, również były muzyk Cream, poprosił,by pozwolili mu dołączyć. Clapton nie był przekonany do tego pomysłu chciał bowiem wraz z nową grupą uciec i od stylu i od legendy Cream. I raczej widział w składzie Jima Capaldiego perkusistę Traffic. Winwood oraz menażer Robert Stigwood namówili go jednak, by nie odtrącał Bakera.I już w połowie lutego 1969 trio, które z początku przyjęło nazwę Clapton, Baker, Winwood (w prasie pojawiła się też dłuższa wersja - The Eric Clapton, Steve Winwood, Ginger Baker Band), zamknęło się w londyńskich Morgan Studios i przystąpiło - najpierw z producentem Chrisem Blackwellem, a później, gdy Blackwell przez niedopatrzenie nie zarejestrował wspólnego jamu całej trójki z gitarzystą;Denny Laine'em (dawniej wokalistą The Moody Blues)z Jimmym Millerem na jego miejsce - do pracy nad pierwszą płytą.

Clapton był w tym czasie zafascynowany albumem "Music From Big Pink" zespołu The Band i marzyło mu się tworzenie podobnej muzyki - odartej z creamowej pretensji, pozbawionej wirtuozowskich popisów instrumentalnych, bliższej piosenki, wykonywanej na luzie dlatego sięgnął po ballady Boba Dylana, któremu The Band akompaniowali. Wziął też na warsztat przeboje jednej z gwiazd doby rock'n'rolla, Buddy Holly'ego (rozważał nawet nagranie całej płyty z jego kompozycjami). Włączył wreszcie do repertuaru Hey Joe, utwór spopularyzowany przez Jimiego Hendrixa. Grupa próbowała też tworzyć własną muzykę, ale owocami były w tym początkowym okresie raczej luźne szkice, niekiedy rozrastające się w długie jamy, niż skończone utwory, zazwyczaj bez tytułów (wyjątek to rzecz nazwana How's Your Father, How's Your Mother Alright Backwards, przechowywana w archiwach wytwórni PolyGram w trzydziestu czterech wersjach). Ciekawostką jest, że jedno z tych nagrań formacji zostało wydane na dość osobliwej płycie, zatytułowanej "Change Of Address From June 23 1969". Wytwórnia Island, z którą grupa podpisała kontrakt, zmieniła 23 czerwca 1969 siedzibę. I swoim kontrahentom rozesłała specjalnie wydany singel z wydrukowanym na okładce nowym adresem. Płytka, na której nie było nazwy zespołu, ani tytułu wytłoczonego po obu stronach nagrania, zawierała właśnie muzykę formacji,która niebawem miała dać się poznać światu jako Blind Faith (ów singel, wytłoczony w zaledwie pięciuset egzemplarzach, szybko stał się kolekcjonerskim rarytasem; pozostał jedynym singlem grupy).

Zmiana nazwy nastąpiła w kwietniu 1969, gdy w składzie pojawił się czwarty muzyk, Grech, wywodzący się z Family. Grupa - czy raczej supergrupa, jak nazywała ją prasa - przeniosła się wówczas wraz z Millerem do Olympic Sound Studios, również w Londynie, ponieważ zespół The Rolling Stones, który niebawem miał tam rozpocząć pracę nad albumem "Let It Bleed", zaprosił Claptona do współpracy. Nie opuszczała studia aż do początku czerwca. Wtedy dokonała właściwych nagrań na swoją debiutancką płytę zatytułowanej po prostu "Blind Faith". Trafiły na nią trzy kompozycje Winwooda (Hard To Cry Today, Can't Find My Way Home i Sea Of joy) oraz po jednej Claptona (Presence Of The Lord) i Bakera (Do What You Like), a także piosenka Well All Right z repertuaru Buddy Holly'ego.

Grupie nie bardzo udało się uwolnić od stylu Cream. Otwierający album utwór Had To Gy Today, choć skomponowany przez Winwooda i zaśpiewany przez niego w charakterystyczny sposób, miał w sobie coś z klimatu twórczości słynnego tria. I główny riff, i jamowe wstawki instrumentalne kojarzyły się z muzyką, jaką wykonywał tamten zespół, zwłaszcza na koncertach. Wiele z ducha Cream było też w otwartej, rozimprowizowanej, urozmaiconej solówkami wszystkich czterech instrumentalistów, skomplikowanej rytmicznie kompozycji Do What You Like (mimo że Clapton nawiązał w swojej partii do stylu Carlosa Santany, znanego wtedy tylko ze wspólnej płyty z Mikiem Bloomfieldem i Alem Kooperem - ("The Live Adventures Of Mike Bloomfield And Al Kooper"). Nawet wysmakowana przeróbka bezpretensjonalnej piosenki sprzed lat, Well Ali Right, przywoływała w jazzującej kodzie klimat creamowego grania. Muzyka Blind Faith mogła się też kojarzyć z dokonaniami Traffic, i to nie tylko ze względu na głos Winwooda. Zdecydowanie trafficowy charakter miała np. nasycona folkową atmosferą, barwnie opracowana ballada Can't Find My Way Home. Wpływ Traffic uwidocznił się też w Sea Of Love z efektowną partią skrzypiec w wykonaniu Gretcha. Świadectwem zmiany muzycznych zainteresowań Claptona był natomiast sygnowany przez niego piękny hymn religijny Presence Of The Lord, ujawniający silny wpływ The Band (chociaż i w tym utworze znalazła się wstawka instrumentalna nosząca wyraźnie creamowe piętno).

Dopiero po ukończeniu nagrań grupa zadebiutowała przed publicznością - 7 czerwca 1969 dała wielki darmowy koncert w londyńskim Hyde Parku dla ponad stu tysięcy słuchaczy (poprzedzały ją zespoły The Third Ear Band i The Edgar Broughton Band, a także Richie Havens i nie zapowiedziany Donovan). Sparaliżowana świadomością, jak wiele się od niej oczekuje, wypadła tego wieczoru nie najlepiej. Przedstawiła blade wersje utworów z płyty, której nie było jeszcze na rynku, a także m.in. własne opracowanie Under My Thumb zespołu The Rolling Stones. Koncert nagrano, ale ponieważ pod względem artystycznym nie spełnił oczekiwań, taśmy trafiły do archiwum, gdzie później zaginęły. Na początku lat dziewięćdziesiątych zostały co prawda odnalezione, ale i wtedy nie zdecydowano się ich udostępnić publiczności. Mike Mansfield udokumentował występ filmem, który też nigdy nie został pokazany w całości. Zaraz po występie w Hyde Parku grupa miała odbyć krótką trasę po krajach skandynawskich, ale nie doszła ona do skutku. 12 lipca występem w Madison Square Garden w Nowym Jorku rozpoczęła wraz z zespołami Free i Delaney And Bonnie wielkie tournee po Stanach i Kanadzie (koncert planowany jako pierwszy, 11 lipca w Newport w stanie Rhode Island, trzeba było odwołać z powodu zamieszek w mieście). Przyciągnęło ono tłumy żądne emocji, jakich dostarczały występy Cream, a publiczność tę nie zawsze udawało się utrzymać w ryzach, np. we wspomnianym Madison Square Garden, w Los Angeles Forum i w Phoenix Memoriał Coliseum doszło do starć między fanami a policją. Na grupę naciskano, by dała tłumowi to, na co czeka, i włączyła do repertuaru kilka utworów Cream, co w końcu uczyniła - sięgnęła m.in. po Sunshine Of Your Love, Crossroads i Toad.

Dla Claptona był to jednak koniec Blind Faith. W wywiadach zaczął z coraz większym powątpiewaniem mówić o przyszłości formacji, nazywał ją pogardliwie Son Of Cream. A do idei Blind Faith nie przekonało go nawet powodzenie wydanego w lipcu albumu "Blind Faith", w krótkim czasie odnotowanego na pierwszych miejscach list bestsellerów po obu stronach Atlantyku. Tym bardziej że pojawił się on na rynku w aurze skandalu. Okładka, którą zaprojektował Bob Seideman, przedstawiała nagą jedenastoletnią dziewczynkę (nie była to córka Bakera, jak głosiła plotka), trzymającą w dłoniach model samolotu o opływowych kształtach, zdaniem niektórych - symbol fallusa. W Stanach obawiano się wręcz, że handel nie przyjmie płyty, i w pierwszym wydaniu zastąpiono kontrowersyjne zdjęcie fotografią muzyków.

Trasa po Ameryce zakończyła się 24 sierpnia koncertem w HIC Arena w Honolulu na Hawajach. Zaraz potem Clapton nawiązał współpracę z Delaney And Bonnie. Nic jednak nie wskazywało na to, że grupa Blind Faith się rozwiązała. We wrześniowym numerze pisma "Beat Instrumental" Grech zapowiadał, że niebawem zagra ona w Wielkiej Brytanii, a później przystąpi w Memphis do pracy nad drugim albumem. Nawet gdy w październiku było już wiadomo, że muzycy nie zebrali się ani na trasę, ani na nagrania, menażer Robert Stigwood zapewniał, iż w styczniu 1970 wznowią współpracę. Nigdy do tego nie doszło. W grudniu Baker, Winwood i Grech znowu spotkali się co prawda w jednym zespole, bynajmniej jednak nie w Blind Faith, ale w utworzonym przez pierwszego z nich Air Force.

Po latach opublikowano jeszcze dwa nagrania Blind Faith z sesji w Olympic Sound Studios wiosną 1969 -całkiem zgrabną przeróbkę bluesa Sleeping In The Ground Sama Myersa w boksie Claptona "Crossroads" (Polydor, 1988) oraz ostrzejszą niż na "Blind Faith" wersję Can't Find My Way Home w boksie Winwooda "The Finer Thing" (Island, 1995). Wzbogacona została też europejska kompaktowa edycja albumu "Blind Faith" (Polydor, 1986). Dodano do niej dwa nagrania zrealizowane już po rozwiązaniu Blind Faith, 7 października 1969, w londyńskich Morgan Studios: Spending Alli My Days i instrumentalne Exchange And Mart. Na okładce opisano je jako kompozycje Claptona, Winwooda, Bakera i Grecha, zarejestrowane przez całą tę czwórkę. W rzeczywistości były to utwory Grecha, nagrane przez niego (on też zaśpiewał Spending All My Days) z gościnnym udziałem Claptona -g, George'a Harrisona - g i Alana White'a - dr, z myślą o płycie solowej, która jednak nigdy nie została ukończona i nie doczekała się wydania.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Blind Faith	Blind Faith	08.1969	1[2][10]	1[2][37]	Polydor 583-059/Atco 304	[platinum-US]
Blind Faith [reissue]	Blind Faith	02.1977	-	126[8]	-/RSO 3016	-

Marcie Blane

Jej prawdziwe nazwisko to Marcia Blank,urodziła się 21 maja 1944r w Brooklynie/Nowy Jork.Była wokalistką nagrywającą klasyczną muzykę pop.

Wytwórnia Seville zajmowała się wydawaniem z sympatii dla swych przyjacół z uczelni płyty demo.Jedną z piosenek ,która zrobiła międzynarodowa karierę był utwór Bobby's Girl,który trafił na 2 miejsce listy Billboard.Następny jej singiel What Does a Girl Do i kilka następnych wydanych dla tej samej wytwórni przepadło bez śladu.Nigdy nie zdążyła nagrać płyty długogrającej,a CD dokumentujące jej karierę wyszło niedawno.

Jej hit został nagrany również przez nią w wersji niemieckiej dla tamtejszych sklepów.W W.Brytanii cover tej piosenki nagrała Susan Maughan,zresztą z dużym powodzeniem.Marcie Blane nagrywała w czasie dużej popularności białych wokalistek na listach przebojów czego dowodem są sukcesy w 1962r Shelley Fabares, czy rok póżniej Peggy March i Lesley Gore,często jednak były to gwiazdy jednego przeboju.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bobby's Girl / A Time To Dream	Marcie Blane	10.1962	-	3[16]	Seville 120	[written by Gary Klein, Hank Hoffman][14[5].R&B Chart]
What Does A Girl Do? / How Can I Tell Him	Marcie Blane	02.1963	-	82[3]	Seville 123	[written by Gary Klein, Hank Hoffman]

Billy Bland

Billy Bland-ur. 5.04.1932r w Wilmington/North Carolina był posiadaczem jednego wielkiego przeboju z 1960r "Let the Little Girl Dance" sporządzony według podobnej mikstury jak hity Jackie Wilsona z tego okreesu,zwłaszcza przypominający latynoskie rytmy "Lonely Teardrops".
Niektóre z jego następnych singli były w podobnej manierze,ale Bland był wszechstronnym wokalistą ,także wykonującym rhythm'n'bluesa,miejskiego bluesa czy rock'n'rolla w stylu Bo Diddley'a.Nagrywał dużo dla wytwórni Old Town od połowy lat 50-tych do 1963r,niestety same nagrania były niewielkiej jakości .Był po prostu kompetentnym czeladnikiem a nie mistrzem swego gatunku.

Zaczął występować po przeprowadzce do Nowego Jorku w końcu lat 40-tych i swoją pierwszą płytę nagrał dla nowoorleańskiej wytwórni Imperial w połowie lat 50-tych jako członek grupy Bees.W 1955r zaczął nagrywać solo rozpoczynając swoją długoletnią współpracę z Old Town.Swój przebój nagrał przypadkowo;początkowo jego wykonawcą miał być Titus Turner,którego Bland podglądał w studio nagraniowym.

Zdecydował się na nagranie własnej wersji pod okiem Henry Glovera z asem gitary Mickey'em Bakerem .Póżniej próbował odciąć się od maniery "Let the Little Girl Dance" próbując innych rockowych trendów ale bez powodzenia aż do końca współpracy z Old Town w 1963r.W końcu lat 80-tych śpiewał jeszcze w restauracjach w Harlemie.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let The Little Girl Dance / Sweet Thing	Billy Bland	02.1960	15[10]	7[20]	Old Town 1076	[written by Carl Spencer, Carl Glover][11[9].R&B Chart]
You Were Born To Be Loved / Pardon Me	Billy Bland	06.1960	-	94[2] side B:102[3]	Old Town 1082	[written by Claude Demetrius][side B:written by Otis Blackwell]
Make Believe Lover / Harmonys	Billy Bland	10.1960	-	91[2]	Old Town 1088	[written by Gene Pitney]
My Heart's On Fire/ Can't Stop Her From Dancing	Billy Bland	08.1961	-	90[4]	Old Town 1105	[written by Billy Bland]

Jon Blanchfield

Jon Blanchfield Pochodzący z Queensland,piosenkarz występujący regularnie w cotygodniowym show telewizyjnym stacji w Brisbane "Count down" i podobnym "Up tight" z Melbourne.
 
Jako wokalista wylansował kilka niewielkich przebojów na rynku australijskim.W okresię póżniejszym swojej kariery był atrakcją kabaretów i nocnych klubów.Gdy dał sobie spokój z publicznymi występami został menadżerem Red Hot Peppers i Stocky See And Mason.W połowie lat 70-tych zakłada wytwórnię Rainbird. 

Single
Singles

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Upstairs Downstairs/Town Of Tuxley Toymaker	Jon Blanchfield	03.1967	93[5]	-	Leedon LK 1662	[nagrana w 1965r]
You've Got A Lot Of Livin'/Time	Jon Blanchfield	.1967	-	-	RCA 101794	-
Lavender Girl/Look What I've Got	Jon Blanchfield	03.1968	77[8]	-	RCA 101811	-
Somebody To Love/Pray For Love	Jon Blanchfield	06.1968	75[7]	-	RCA 101819	-
Baby Get In The Grove/Reach For The Sun	Jon Blanchfield	03.1969	100[1]	-	RCA 101843	-
She's My Baby/I Get So Excited	Jon Blanchfield	06.1969	62[10]	-	RCA 101858	-
Son Of A Simple Man/Waltzing Matilda	Jon Blanchfield	11.1969	63[19]	-	RCA 101874	-
Lucy's Place/Is It True	Jon Blanchfield	12.1971	69[9]	-	RCA Victor 102001	-
Let The Good Times Roll/Shenandorah	Jon Blanchfield	.1972	-	-	RCA 102058	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Jon Blanchfield	Jon Blanchfield	.1970	-	-	RCA CAM 169	-