środa, 22 maja 2019

Live

Kiedy Chad Taylor miał 13 lat, wysłał list do wielkiej wytwórni płytowej, mówiący o tym, że jego zespół będzie sławny, więc powinni podpisać z nimi kontrakt od razu. Wytwórnia, oczywiście odrzuciła ich. A teraz okazuje się, że Taylor miał niezwykłą zdolność przewidywania. Live, amerykański zespół rockowy, przebył długą drogę do sławy. Już w siódmej klasie, marzenia o byciu gwiazdą rock'a były głęboko zakorzenione w umysłach Patrick'a Dahlheimer'a, Chad'a Taylor'a, Chad'a Gracey i Edwarda Kowalczyka.

Cała czwórka poznała się w Edgar Fahs Middle School, w ich rodzinnym mieście York w Pensylwanii. Don Carn, nauczyciel muzyki, zebrał Dahlhaiemer'a, Gracey'a i Taylor'a na pokaz talentów w 8 klasie. To trio nazwało siebie First Aid, ale przeszło jeszcze wiele zmian nazwy. Pod nazwą Action Front wzięli udział w Wielkim Konkursie Talentów Yorku, ale niestety przegrali. Kowalczyk, który śpiewał od 6 roku życia, nie był jeszcze w składzie, ale szybko się do niego dostał po próbie w domu Chad'd Gracey. Ich pierwszą piosenką z Kowalczykiem, była piosenka Bryan'a Adams'a "Summer of '69", a potem piosenka Duran Duran "Save a Prayer". Trio przerodziło się w kwartet, nazwali się Paisley Blues, ale później zmienili nazwę na Public Affection.

25 listopada 1987 roku, Public Affection zagrało swój pierwszy oficjalny koncert, na który wyprzedano wszystkie 400 biletów. Pod koniec szkoły średniej, członkowie zespołu postanowili spełnić swoje marzenie z dzieciństwa, i odstąpili od koledżu. Grając wciąż koncerty, Kowalczyk, Gracey i Taylor podjeli pracę w restauracji, a Dahlheimer w księgarni. Niskim nakładem środków finansowych nagrali Death of a Dictionary, wydany w 1989 roku. Album posiada 10 piosenek, i wydany został tylko w nakładzie 2000 kopii. Po zagraniu 15 koncertów w CBGB w Nowym Jorku, zespół z pomocą Jay Healy nagrał wreszcie kasetę demo i wysłał ją do Giant Records. Giant Records odrzuciło ich, ale Radioactive zaoferowali im kontrakt. Wtedy Public Affection przemianowało się na Live.

Live, pod kierownictwem Jerry Harrison'a nagrało Four Songs i Mental Jewelery. Four Songs zostało wydane 24 września 1991; Mental Jewelery zostało wydane 31 grudnia 1991 roku. W Stanach Zjednoczonych sprzedano ponad pół miliona egzemplarzy tej płyty. Teksty do tej płyty powstały głownie za sprawą indyjskiego filozofa Jiddu Krishnamurti, który inspirował Kowalczyka. MTV dało Live możliwość wypłynięcia, przez puszczanie klipów do "Operation Spirit" i "Pains Lies On The Riverside". Po dużej trasie koncertowej promującej Mental Jewelery, Live powróciło do studia, pisząc i nagrywając nowe piosenki na następny album, którego producentem także był Jerry Harrison.

Live bez wątpienia dojrzeli muzycznie. Odeszli od świata funk'u i groove i zaczęli grać ciężej, wzorując się na muzyce REM. Cięższe, bardziej dynamiczne brzmienie słychać na ich następnym albumie Throwing Copper, który nagrany został między lipcem a wrześniem 1993 roku. Kompozycje stały się lepsze kiedy zwrócili się do szerokiej publiczności. Throwing Copper został wydany 24 kwietnia 1994 roku. Najwidoczniej praca włożona w płytę przyniosła efekty, ponieważ sprzedano ponad 10 milionów egzemplarzy na całym świecie. Pierwszy singiel "Selling The Drama" stał się wielkim przebojem i Live miał obowiązek nagrać do niego teledysk, który nagrali w lutym 1994 roku w ich rodzinnym mieście - Yorku. Następne dwa lata stały się strasznie gorączkowe, z prawie nieustającą trasą koncertową (wliczając Womad Tour i występ na Woodstock '94), i kręceniem videoklipów do "I Alone" (Sierpien 1994), "Lighting Crashes" (13/14 grudzien 1994) i "White, Discusion". Live po raz pierwszy wystąpili w Saturday Night Live w styczniu 1995 roku, i nagrali też rewelacyjne MTV Unplugged 15 Lutego 1995 roku. Grupa została wybrana przez "Rolling Stone" grupą roku. Artykuł opisuje muzyke Live jako "bardziej poszukiwanie niż gniew" w porównaniu do innych kapel rockowych. Przez cały ten czas, Throwing Copper wylądował na pierwszym miejscu najlepszych albumów Bilboard. Lightning Crashes" również dotarło na pierwsze miejsce najlepszych singli Bilboardu.

Po rozległej trasie koncertowej, członkowie Live zrobili sobie przerwe, żeby odpocząć od muzyki. Lecz w tym czasie wydano książkę z nutami na gitarę do Throwing Copper, oraz zespół zagrał koncert w Eden Musicfest 13.07.1996. Swoją wersję unplugged utworu Vic'a Chesnutt "Supernatural" Live zasilili album Sweet Relief II. Kowalczyk gościnnie wystąpił na nowym albumie Head "No Talking Just Head", na którym śpiewa utwór "Indie Hair", do którego sam napisał słowa.

Później członkowie wrócili do studia, a tym razem producentem został ich stary przyjaciel Jay Healy. I znowu ich muzyka była bardziej dojrzała. To był bardziej "hard edge rock" z przesterowanymi wzmacniaczami, a nawet do kilku piosenek zatrudniono sekcję smyczkową. Kilka z tych utworów powstały na Jamajce, w styczniu 1997 roku. Długo oczekiwany pierwszy singiel "Lakini's Juice" został wydany z udanym videoklipem. Live po raz drugi wystąpiło w programie Saturday Night Live, 15 lutego 1997 roku, gdzie zagrali "Lakini's Juice" i "Heropsychodreamer". Nowy album Secret Samadhi został wydany 18 lutego 1997 roku. Drugim singlem był "Freaks" z dość dziwnym videoklipem. Fani nadal oczekują na "Turn My Head", uważany za trzeci singiel. Nadal trwają pracę nad książką z nutami na gitarę do Secret Samadhi.

Materiał wyprodukowany przez Jaya Healy oraz sam zespół zadebiutował na pierwszym miejscu list przebojów. Pomimo tak udanego początku zespołowi nie udało się powtórzyć sukcesu "Throwing Copper". "Secret Samadhi" rozszedł się w liczbie "zaledwie" 2 milionów egzemplarzy. Zwiększeniu sprzedaży nie pomogła też wyczerpująca trasa koncertowa, z którą Live odwiedzili 53 miasta w samych tylko Stanach Zjednoczonych. Zespołowi jednak nie przeszkadzało to za bardzo. W rozmowie z dziennikarzem pisma "Sharp", wokalista Ed Kowalczyk skwitował opinię o konieczności powtórzenia sukcesu "Throwing Copper" następującymi słowami: " Zawsze uważałem, że czas spędzony w studiu nagraniowym to dla mnie pewien rodzaj błogosławieństwa. Nie zamierzam oszukiwać się i wbijać sobie do głowy, że coś, co udało nam się stworzyć przy "Throwing Copper" będzie można uchwycić ponownie. Nie można stworzyć drugiej części płyty, która od początku była i zawsze będzie unikatowa. Nigdy nie wpadłbym nawet na taki pomysł. Zawsze staramy się zacząć wszystko od samego początku".

Na czwarty album Live fani czekali kolejne dwa lata. "The Distance To Here" ukazał się 5 października 1999 roku. - Wydaje mi się, że Live zrobił w końcu krok poza to wszystko, co do tej pory robiliśmy, co nas dotąd inspirowało i czego słuchaliśmy w przeszłości - opowiadał Chad Taylor w wywiadzie dla miesięcznika "Tylko Rock". - Myślę, że najważniejszą czy może najpiękniejszą rzeczą podczas tworzenia muzyki na "The Distance To Here" było rozpostarcie skrzydeł i wzniesienie się gdzieś tam, gdzie tylko mieliśmy ochotę - opowiadał dalej Tylor. - Pisanie tekstów na "The Distance To Here" zabrało mi więcej czasu niż normalnie - zwierzał się dziennikarzom Kowalczyk. - Pracowałem ciężej niż normalnie tylko po to, aby to co napiszę, było bardziej uniwersalne. To dla mnie bardzo ważne, aby dotrzeć z moimi obserwacjami do wszystkich zainteresowanych.

Płyta "The Distance To Here", promowana hitem "The Dolphin's Cry" zadebiutowała na 4. miejscu na liście tygodnika "Billboard". W 2000 roku zespół wybrał się na światowe tournée, z którym dotarł między innymi do Europy. Z początkiem lipca Live mieli zagrać na duńskim festiwalu w Roskilde. Niestety, z powodu wypadku, jaki wydarzył się podczas festiwalowego koncertu grupy Pearl Jam, członkowie Live zdecydowali się odwołać swój występ.

2001 rok nie należał do udanych w historii grupy. Zapowiadany na 18 września kolejny album Live zatytułowany "V" ukazał się w Stanach Zjednoczonych w tydzień po atakach terrorystycznych. Zespół planował zatytułować krążek "Ecstatic Fanatic", jednakże z nieznanych powodów, nazwę płyty zmieniono. Pomimo sporej rotacji singla "Overcome", który stał się flagowym utworem na albumie "V" grupie nie udało się powtórzyć sukcesów poprzednich płyt. Wspomniana piosenka była jednak szczególna, bowiem zespół opublikował ją na oficjalnej stronie tuż po atakach terrorystycznych 11 września. Dochód ze sprzedaży singla został przekazany na pomoc ofiarom ataku.

Niespodziewany sukces pojawił się przy okazji premiery "Birds Of Pray", albumu wydanego 20 maja 2003 roku. Płytę promował utwór "Heaven", który jako pierwszy od czasów "The Distance To Here" trafił na listę 100 najgorętszych kawałków w Ameryce. - Najfajniejszą rzeczą jest to, że przy tworzeniu "Birds Of Pray" i wszystkich tych eksperymentach z brzmieniem, staraliśmy się nie stracić rockowych korzeni - ekscytował się Kowalczyk.

Rok później, w listopadzie, grupa doczekała się pierwszej składanki wydanej pod nazwą "Awake: The Best Of Live". Na album, poza najważniejszymi hitami w karierze grupy, trafiła również nigdy wcześniej nie publikowana piosenka pod tytułem "We Deal In Dreams". Utwór powstał w czasie prac nad płytą "Throwing Copper". Ponadto na kompilacji znalazła się również przeróbka piosenki Johnny'ego Casha "I Walk The Line" oraz powtórnie nagrany "Run Away" z gościnnym udziałem Shelby Lynne.

W 2005 roku zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Epic i w ramach umowy wydał nowy album "Songs From The Black Mountain". Premiera płyty miała miejsce w kwietniu 2006 roku, a poprzedził ją wydany na singlu utwór "The River". Trzy miesiące wcześniej Kowalczyk wybrał się na promocyjną trasę po Australii, w ramach której dał serię samodzielnych akustycznych koncertów.

W następnym roku zespół wydał jeszcze zbiór utworów zatytułowany "Radiant Sea: A Collection Of Bootleg Rarities and Two New Songs", na którym znalazły się dwa nowe kawałki "Beautiful Invisible" oraz "Radiant Sea". Całość wydana została przez Action Front, wytwórnię płytową należącą do zespołu.

Rok 2008 przyniósł pierwsze w dyskografii zespołu koncertowe DVD. Materiał pod tytułem "LIVE at the Paradiso" zarejestrowano na przełomie czerwca i lipca w Amsterdamie.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
I alone/Pain lies on the riversideLive10.199448[7]38[21].Hot 100 AirplayRadioactive RAX 13[written by Live][produced by Jerry Harrison, Live]
Lighting crashes/The beauty of gray/TBDLive02.199533[5]12[31]Radioactive RAX 23[written by Live][ produced by Jerry Harrison & Live]
All over you/Shit towneLive05.199548[4]33[25]Radioactive RAX 20[written by Live][ produced by Jerry Harrison & Live]
Selling the drama/The dan and otter creekLive06.199530[7]43[19][06.94]Radioactive RAX 17[written by Live][ produced by Jerry Harrison & Live]
White discussionLive08.1995-71[1]Radioactive[written by Live][ produced by Jerry Harrison & Live]
Lakini' s juice/SupernaturalLive01.199729[6]35[14]Radioactive RAX 28[written by Live][ produced by Jay Healy]
Freaks /Love my wayLive05.199760[3]73[2]Radioactive RAX 29[written by Live][ Producer - Jay Healy,Live]
Turn my headLive06.1997-45[16]Radioactive[written by Live][ Producer - Jay Healy,Live]
The dolphin' s cry/Vine street/Lakini' s juiceLive02.200062[3]78[10]Radioactive RAX 39[written by Ed Kowalczyk][ produced by Jerry Harrison & Live]
Heaven/Life Marches OnLive08.2003-59[20]Radioactive[written by Ed Kowalczyk][produced by Jim Wirt]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Mental jewelryLive01.1992-73[24]Radioactive 10 346[platinum-US][ Producer - Jerry Harrison]
Throwing CopperLive05.199437[16]1[1][121]Radioactive 10 997[8x-platinium-US][gold-UK][ Producer - Jerry Harrison]
Secret SamadhiLive03.199731[6]1[1][46]Radioactive 11 590[2x-platinium][ Producer - Jay Healy]
The distance to hereLive10.199956[4]4[26]Radioactive 11 966[platinium-US][ Producer - Jerry Harrison]
VLive10.200180[2]22[8]Radioactive 12 485[Produced by Live, Railo and Alain Johannes]
Birds of prayLive06.2003199[1]28[19]Radioactive 000374[ Producer - Jim Wirt]
Awake-The best of liveLive11.2004-65[3]Radioactive 003514[ Producer - Jerry Harrison , Live]
Songs From Black MountainLive05.2006172[1]52[1]BMG 82876778712[ Producer -Jim Wirt]
The TurnLive10.2014-133Think Loud Recordings 102814[ Producer -Jerry Harrison, Live]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Hugh Martin

Hugh Martin (ur. 11 sierpnia 1914r - zm. 11 marca 2011r) był amerykańskim kompozytorem filmowym ,teatralnym, aranżerem , trenerem wokalnym i dramaturgiem . Był najbardziej znany ze swojej ścieżki dźwiękowej do musicalu MGM Meet Me z 1944 roku w St. Louis , w którym Judy Garland śpiewała trzy piosenki Martina „ The Boy Next Door ”, „ The Trolley Song ” i „ Have Yourself a Merry Little Christmas ".  Ostatni z nich stał się standardem świątecznym w Stanach Zjednoczonych i na całym świecie anglojęzycznym. Martin został bliskim przyjacielem Garland i był jej akompaniatorem podczas wielu koncertów w latach 50-tych, w tym występów w Palace Theatre .

Martin urodził się w Birmingham, Alabama,jako syn Ellie Gordon (Robinson) i Hugha Martina, Sr., architekta.  Uczęszczał do Birmingham-Southern College, gdzie studiował muzykę. 

Był członkiem Kapituły Beta Beta bractwa Alpha Tau Omega .

Martin napisał muzykę, a w niektórych przypadkach teksty piosenek, do pięciu broadwayowskich musicali: Best Foot Forward (1941);  Look Ma, I'm Dancin'! (1948);  Make a Wish (1951); High Spirits (1964) (muzyka i teksty, z Timothy Grey ); i Meet Me In St. Louis (1989), sceniczna wersja filmu z rozszerzonym udziałem Martina i Ralpha Blane'a .  Skomponował piosenki do musicalu West End Love from Judy (1952). 

Pierwszym krokiem Martina na Broadwayu była aranżacja musicalu Hooray For What!  i był wokalnym lub chóralnym aranżerem takich późniejszych musicali na Broadwayu jak The Boys From Syracuse (1938–39), Too Many Girls (1939–40), DuBarry Was a Lady (1939–40), Cabin in the Sky ( 1940–41) oraz Gentlemen Prefer Blondes (1949–51), Top Banana (1951–52) i Lorelei (1974). Był aranżerem wokalnym dla Sugar Babies (1979–82). 

Jako wykonawca Martin pojawił się na Broadwayu w Hooray na What! (1937),  Where Do We Go From Here (1938) i Louisiana Purchase (1940–41). 

Ralph Blane był partnerem w pisaniu piosenek Martina przez większość swojej pracy, a obaj nagrali album swoich piosenek zatytułowany Martin and Blane Sing Martin and Blane z Ralph Burns Orchestra w 1956 roku. Martin i Blane byli dwukrotnie nominowani do Oscara za najlepszą piosenkę , dla „ The Trolley Song ” w 1944 r. oraz dla „Pass That Peace Pipe” (współautorstwo Rogera Edensa ) z Good News z 1947 r.

Martin otrzymał cztery nominacje do nagrody Tony , trzy za High Spirits (najlepszy musical, najlepszy autor libretta za musical, najlepszego kompozytora i tekściarza) oraz jedną za 1990 rok Meet Me in St. Louis .

Inne prace filmowe Martina obejmowały utwory do filmów Athena (1954) z Jane Powell , Debbie Reynolds i Vic Damone oraz The Girl Most Likely (1957) z udziałem Jane Powell, a także filmową wersję swojego musicalu Best Foot Forward (1943) ), w którym wystąpiła Lucille Ball .

Martin współpracował z wokalistą Michaelem Feinsteinem w 1995 roku na płycie Michael Feinstein Sings The Hugh Martin Songbook , album, na którym ówczesny 80-letni kompozytor towarzyszył Feinsteinowi na fortepianie i śpiewał duet. Na wcześniejszej płycie CD Feinstein nagrał kompozycję Martina „On Such a Night as This”. 

Martin, adwentysta dnia siódmego , spędził większość lat osiemdziesiątych jako akompaniator dla wokalistki gospel Del Delker na swoich trasach

Chociaż Ralphowi Blane przypisuje się pisanie muzyki do wielu piosenek Martina, Martin twierdził w swojej autobiografii, że napisał zarówno muzykę, jak i teksty do wszystkich piosenek w Meet Me In St. Louis i że „wszystkie tak zwane piosenki Martina i   Blane'a (z wyjątkiem „Buckle Down, Winsocki” w „ Best Foot Forward” ) zostały napisane w całości przeze mnie (solo) bez pomocy Ralpha lub kogokolwiek innego. ”  Wyjaśniono mu, że pozwolono Blane'owi na równe uznanie za piosenki, „byłem rozsądnie zadowolony, że pozwoliłem mu otrzymać równy udział na ekranie,udział na nuty, tantiemy ASCAP itd., Głównie dlatego, że ta dziwaczna sytuacja została spowodowana przez moją naiwnoąść i okropny brak przenikliwości biznesowej ”.

 Martin zmarł 11 marca 2011 r. W Encinitas w Kalifornii w wieku dziewięćdziesięciu sześciu lat.

                                                      Filmografia
1959   
    Spotkajmy się w St.Louis
Meet Me in St. Louis (TV) /1945   
    Abbott i Costello w Hollywood
Abbott and Costello in Hollywood/1944   
    Spotkamy się w St. Louis
Meet Me in St. Louis


                                                    Rozmiar: 1223 bajtówAwards
Oscar [Muzyka filmowa]

Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa]
1948  Best Music, Original Song Good News  for the song "Pass That Peace Pipe"
1945 Best Music, Original Song Meet Me in St. Louis  for the song "The Trolley Song"


Golden Globe

                                         Kompozycje Hugha Martina na listach przebojów


[with Ralph Blane]
1942 Buckle Down, Winsocki Art Jarrett and His Orchestra 21.US
10/1944 The Trolley Song Pied Pipers 2.US
11/1944 The Trolley Song Judy Garland 4.US
11/1944 The Trolley Song The Four King Sisters 13.US
12/1944 The Trolley Song Vaughn Monroe 4.US
12/1944 Have Yourself a Merry Little Christmas Judy Garland 27.US
01/1945 The Trolley Song Guy Lombardo and His Royal Canadians 19.US
11/1955 Occasional Man Jeri Southern 89.US
12/1995 Have Yourself a Merry Little Christmas Lorna Luft & Judy Garland 135.UK
12/2007 Have Yourself a Merry Little Christmas Frank Sinatra 107.UK
01/2009 Have Yourself a Merry Little Christmas Keyshia Cole 58.R&B Chart
12/2011 Have Yourself a Merry Little Christmas Michael Bublé 99.UK
12/2012 Have Yourself a Merry Little Christmas Rod Stewart 51.UK
12/2014 Have Yourself A Merry Little Christmas Sam Smith 90.US/65.UK

[with Roger Edens & Ralph Blane]
01/1948 Pass That Peace Pipe Margaret Whiting 8.US


Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

Overlanders

Brytyjskie trio wokalne w składzie: Paul Arnold (pseud. Paul Friswell), Laurie Mason i Peter Bartholomew.

W 1964 roku mieli regionalny hit w  Chicago oraz w Australii , z coverem „Don't It Make You Feel Good”, piosenki napisanej i nagranej przez The Shadows w Wielkiej Brytanii.Początkowo próbowali szczęścia w repertuarze folkowym, ale niespodziewaną popularność zyskali w USA własną wersją standardu "Yesterday's Gone" z 1964 r. Wzmocnieni o sekcję rytmiczną: Terry Windlake (bas) i David Walsh (perkusja), wprowadzili na początku 1966 r. na szczyt brytyjskiej Top 20 singel z niezbyt ambitnym wykonaniem "Michelle" Beatlesów.

Mimo zmian w składzie nie pozbyli się etykietki bezbarwnej poprawności, a niezły temat "My Life" przyjęto z obojętnością. W 1966 r. Arnold wybrał karierę solową, a pozostali Overlanders, mimo dokooptowania do grupy Iana Griffithsa, nie potrafili zdyskontować sukcesu swego jedynego przeboju.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Summer Skies And Golden Sands/ Call Of The WindOverlanders07.1963--Pye 7N 15 544[written by Laurie Mason,Peter Bartholomew,Paul Friswell]
Movin'/ RainbowOverlanders10.1963--Pye 7N 15 568[written by Laurie Mason,Peter Bartholomew,Paul Friswell]
Yesterday's Gone/ Gone In The RainbowOverlanders05.1964-75[7]Pye 7N 15 619[written by Wendy Kidd / Chad Stuart]
Don't It Make You Feel Good/ Sing A Song Of SadnessOverlanders08.1964--Pye 7N 15 678[written by Hank Marvin /Bruce Welch]
If I Gave You/ I Wonder WhyOverlanders10.1964--Pye 7N 15 712[written by Timothy Gray / Hugh Martin]
The Leaves Are Falling/ Delia's GoneOverlanders11.1964--Pye 7N 15 719[written by Laurie Mason,Peter Bartholomew,Paul Friswell]
Along Came Jones/ Walking The Soles Off My ShoesOverlanders03.1965--Pye 7N 15 804[written by Jerry Leiber / Mike Stoller]
Freght Train/ Take The Bucket To The WellOverlanders.1965--Pye 7N 15 883[written by F. Williams, P. James]
Room Enough For You And Me/ JanuaryOverlanders10.1965--Pye 7N 15 967[written by Friswell]
Michelle/ Cradle Of LoveOverlanders01.19661[3][10]-Pye 7N 17 034[silver-UK][written by John Lennon/Paul McCartney]
My Life/ The Girl From IndianaOverlanders03.1966--Pye 7N 17 068[written by Tony Hatch]
Go Where You Wanna Go/ Don't Let It Happen AgainOverlanders08.1966--Pye 7N 17 159[written by John Phillips]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
MichelleOverlanders.1966--Pye NEP 24 245
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Tommy James & The Shondells

Tommy James (właśc. Thomas Gregory Jackson, ur. 29.04.1947 r. w Dayton w stanie Ohio, USA) założył swoją pierwszą grupę, Tommy And The Tornadoes, w wieku trzynastu lat, mając już wtedy na swoim koncie debiutancki singel "Long Pony Tale".

The Shondells, w których skład oprócz lidera wchodzili: Larry Coverdale (gitara), Craig Villeneuve (instrumenty klawiszowe), Larry Wright (bas) i Jim Payne (perkusja), zawiązali się jako typowo weekendowa kapela.
W 1962 r. pod pisali stały kontrakt z lokalną wytwórnią Snap. Pierwszy wspólny singel, "Hanky Panky", miał równie miejscowy zasięg popularności.

W 1966 r. płyta odkryta przypadkiem przez Boba Macka, disc jockeya z Pittsburga, stała się ogólnoamerykańskim przebojem, a jej reedycja rozeszła się w ponad milionowym nakładzie. James, podpisawszy kontrakt z wytwórnią Roulette, założył nowych Shondells, grających po licznych zmianach personalnych w ostatecznym składzie: Eddie Gray (gitara), Ronnie Rossman (instrumenty klawiszowe), Mike Vale (bas) i Pete Lucia (perkusja).

Współpraca z tandemem producencko-autorskim Ritchie Cordell i Bo Gentry zaowocowała serią klasycznych beatowych bibelotów w rodzaju "I Think We're Alone Now", "Mirage" (złote płyty w 1967 r.) i "Out Of The Blue" (z 1968 r.).

Łatwość łączenia rytmu z melodią osiągnęła szczyt w przeboju "Mony Mony" z 1968 r. (pierwsze miejsce w brytyjskiej Top 20), nawiązującym do brzmienia zespołów garażowych. Dzięki sukcesowi płyty, James odpowiadał już sam jako autor, aranżer i producent za kolejny singel, zdradzający wpływy psychodelii "Crimson And Clover". Tajemniczy i ulotny temat, określany przez twórcę mianem "naszego wtórnego odrodzenia", wszedł na szczyt listy amerykańskiej i rozszedł się w ponad pięciomilionowym nakładzie (w Wielkiej Brytanii pozostał nie zauważony, podobnie jak wszystkie oprócz "Mony Mony" utwory grupy ).

Pragnienie eksperymentu dominowało również na dwóch kolejnych singlach grupy: "Sweet Cherry Winę" i "Crystal Blue Persvasion" oraz albumie Cellophane Symphony.
W 1970 r. lider i zespół rozstali się w przyjaźni. Grupa występowała później pod nazwą Hog Heaven, wyczerpany zaś James po okresie rekreacji na farmie rozpoczął karierę solisty. Pierwszy singel, "Draggin" The Line" wszedł do amerykańskiej Top 5, jednak następne nie trafiły nawet do trzydziestki.

W 1980 r. piosenkarz powrócił na szczyt milionowym bestsellerem "Three Times In Love", ale i tym razem nie udało mu się zdyskontować sukcesu. Popularność zespołu opierała się na tanecznych walorach jego muzyki oraz umiejętnym połączeniu wokalnego soulu, garażowych riffów gitary, podniecającego popu i sporadycznych powrotów w bezpieczne brzmienie bubblegum. Nic dziwnego, że całą tę mieszankę odkryli po dziesięcin latach młodzi rockmani, Joan Jett wylansowała z powodzeniem nową wersję "Crimson And Clover", a inne tematy grupy trafiły na szczyt list przebojów w wersjach Billy'ego Joela i zespołu Tiffany.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US/UK] 		Komentarz
Hanky panky/Thunderbolt Tommy James and The Shondells05.196638[7]1[2][12]Roulette 4686/Roulette RK 7000[gold][63 hit-The Raindrops][written by Ellie Greenwich, Jeff Barry]
Say i am [What i am]/Lots Of Pretty GirlsTommy James and The Shondells08.1966-21[8]Roulette 4695/-[written by Bob Mack, Tommy James]
It' s only love/Don't Let My Love Pass You By Tommy James and The Shondells10.1966-31[9]Roulette 4710/Pye International 7N 25398[written by Ritchie Cordell][produced by Bo Gentry,Ritchie Cordell]
I think we' re alone now/Gone, Gone, GoneTommy James and The Shondells02.1967-4[17]Roulette 4720/Major Minor MM 511[written by Ritchie Cordell][produced by Bo Gentry,Ritchie Cordell]
Mirage/Run Run Baby Run Tommy James and The Shondells04.1967-10[10]Roulette 4736/-[written by Ritchie Cordell][produced by Bo Gentry,Ritchie Cordell]
I like the way/Baby I Can't Take It No More Tommy James and The Shondells06.1967-25[7]Roulette 4756/-[written by Ritchie Cordell][produced by Bo Gentry,Ritchie Cordell]
Gettin' together/Real Girl Tommy James and The Shondells08.1967-18[8]Roulette 4762/-[written by Ritchie Cordell][produced by Bo Gentry,Ritchie Cordell]
Out of the blue/Love's Closing In On Me Tommy James and The Shondells10.1967-43[6]Roulette 4775/Major Minor MM 548[written by Ritchie Cordell, Bobbie Gentry][produced by Bo Gentry,Ritchie Cordell]
Get out now/Wish It Were True Tommy James and The Shondells01.1968-48[7]Roulette 7000/Major Minor MM 558[written by Ritchie Cordell, Bobbie Gentry][produced by Bo Gentry,Ritchie Cordell]
Mony mony/One Two Three And I Fell Tommy James and The Shondells03.19681[3][18]3[17]Roulette 7008/Major Minor MM 567[silver-UK][written by Bobby Bloom, Ritchie Cordell, T.D. James, Bo Gentry][produced by Bo Gentry,Ritchie Cordell]
Somebody cares/Do Unto Me Tommy James and The Shondells06.1968-53[5]Roulette 7016/-[written by Ritchie Cordell, Bobbie Gentry]
Do something to me/Gingerbread Man Tommy James and The Shondells10.1968-38[9]Roulette 7024/-[written by Jimmy Calvert, Norman Marzano, Paul Naumann]
Crimson and clover/Some Kind Of Love Tommy James and The Shondells12.1968-1[16]Roulette 7028/Roulette RO 502[written by Peter Lucia, Tommy James][produced by Tommy James & The Shondells]
Sweet cherry wine/BreakawayTommy James and The Shondells03.1969-7[10]Roulette 7039/Roulette RO 506[written by Richard Grasso, Tommy James][produced by Tommy James]
Crystal blue pursuasion/I'm Alive Tommy James and The Shondells06.1969-2[15]Roulette 7050/Roulette RO 507[written by Eddie Gray, Mike Vale, Tommy James][produced by Tommy James, Ritchie Cordell ]
Ball of fire/Makin'Good Time Tommy James and The Shondells09.1969-19[8]Roulette 7060/Roulette RO 511[written by Paul Naumann, Bruce Sudano, Mike Vale, Tommy James, W. Wilson][produced by Tommy James]
She/Loved One Tommy James and The Shondells12.1969-23[8]Roulette 7066/Roulette RO 513[written by Ritchie Cordell, Jerry Kasenetz, Jeff Katz, Mike Vale, Tommy James][produced by Tommy James, Bob King]
I gotta get back to you/Red Rover Tommy James and The Shondells02.1970-45[8]Roulette 7071/-[written by Tommy James, Robert L. King]
Come to me/Talkin'And Signifying Tommy James and The Shondells05.1970-47[8]Roulette 7076/-[written by T.D. James]
Ball and chain/Candy Maker Tommy James08.1970-57[7]Roulette 7084/-[written by Tommy James & the Shondells, Bob King]
Church street soul revival/Draggin'The Line Tommy James11.1970-62[7]Roulette 7093/-[written by Tommy James,
Ritchie Cordell,
Bob King]
Adrienne/Light Of Day Tommy James02.1971-93[3]Roulette 7100/-[written by Tommy James,
King,
Bob King][produced by Tommy James]
Draggin' the line/Bits And Pieces Tommy James06.1971-4[13]Roulette 7103/-[written by Tommy James,
King,
Bob King][produced by Tommy James]
I' m comin' home/Sing Sing Sing Tommy James09.1971-40[7]Roulette 7110/-[written by Tommy James,
King,
Bob King][produced by Tommy James]
Nothing to hide/Walk A Country Mile Tommy James11.1971-41[9]Roulette 7114/-[written by Tommy James,
King,
Bob King][produced by Tommy James]
Tell' em Willie Boy' s a comin/40 Days And 40 Nights Tommy James01.1972-89[4]Roulette 7119/-[written by Tommy James,
King,
Bob King][produced by Tommy James]
Cat' s eye in the window/Dark Is The Night Tommy James04.1972-90[4]Roulette 7126/-[written by Tommy James,
King,
Bob King][produced by Tommy James]
Love song/Kingston Highway Tommy James06.1972-67[6]Roulette 7130/-[written by Tommy James,
King,
Bob King][produced by Tommy James]
Celebration/The Last One To Know Tommy James10.1972-95[3]Roulette 7135/-[written by Tommy James,
King,
Bob King][produced by Tommy James]
Boo, boo,don' tcha be blue/Rings And Things Tommy James12.1972-70[6]Roulette 7140/-[written by King,
Jackson,
Bob King][produced by Tommy James]
Calico/Hey, My Lady Tommy James04.1973-94Roulette 7147/-[written by Tommy James,Peter Lucia][produced by Tommy James,
Ritchie Cordell,
Kenny Laguna]
Three times in love/I just wanna play the musicTommy James12.1979-19[16]Millenium YB 11 785/-[written by Tommy James/Rick Serota]
You got me/It's all rigt [For now]Tommy James05.1980-101[3]Millenium YB 11 788/-
You' re so easy to love/Halfway to heavenTommy James04.1981-58[7]Millenium YB 11 802/-[written by Joe Greco/Tommy James]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Hanky pankyTommy James & The Shondells07.1966-46[15]Roulette SR 25 336[produced by Bob Mack]
I think we' re aloneTommy James & The Shondells04.1967-74[18]Roulette SR 25 353[produced by Bo Gentry, Ritchie Cordell]
Something special!The best of Tommy James and The ShondellsTommy James & The Shondells02.1968-174[5]Roulette SR 25 355
Mony monyTommy James & The Shondells07.1968-193[2]Roulette SR 42 012
Crimson and cloverTommy James & The Shondells02.1969-8[35]Roulette SR 42 023[produced by Tommy James and the Shondells]
Cellophane symphonyTommy James & The Shondells10.1969-141[6]Roulette SR 42 030
Best of Tommy James and The ShondellsTommy James & The Shondells12.1969-21[41]Roulette SR 42 040
Travelin'Tommy James & The Shondells04.1970-91[9]Roulette SR 42 044[produced by Bob King, Tommy James]
Christian of the worldTommy James 09.1971-131[8]Roulette SR 3001
Three times of loveTommy James 03.1980-134[7]Millenium 7748
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

wtorek, 21 maja 2019

Tremeloes

Kiedy popularny brytyjski zespół Brian Poole And The Tremeloes rozpadł się w 1966 r., krążyła opinia, że grupa osiągnie większy sukces niż jej frontman. I rzeczywiście. The Tremeloes zostawili daleko w tyle nie tylko Poole'a, ale i pierwotny skład swojej formacji.


W 1966 r. zreformowany skład grupy tworzyli: Rick West (właśc. Richard Westwood. ur. 7.05. 1943 r. w Dagenham w hrabstwie Essex, Anglia, gitara), Alan Blakley (ur. 1.04. 1942 r. w Bromley, w hrabstwie Kent. Anglia, gitara rytmiczna), Dave Munden (ur. 12.12. 1943 r. w Dagenham; perkusja) i Alan Howard (ur. 17.10. 1941 r. w Dagenham; bas). W maju 1966 r. Howarda zastąpił Mike Clark, jednak trzy miesiące później jego miejsce zajął Len "Chip" Hawkes (ur. 11.11. 1946 r. w Londynie, Anglia), którego silny głos i chłopięcy wygląd zmieniły dotychczasowy image zespołu.


Chcąc iść z duchem czasu, członkowie grupy zrezygnowali z noszenia garniturów na rzecz strojów z Carnaby Street i dłuższych włosów. Debiutancki singel drugiego składu Tremeloes - nowa wersja "Blessed" Paula Simona - nie odniósł sukcesu, podobnie zresztą jak kolejny, tym razem będący przeróbką kompozycji "Good Day Sunshine" z albumu Revolver The Beatles. Dopiero trzeci "Here Comes My Baby" (autorstwa Cata Stevensa) wtargnął do Top 10 po obu stronach Atlantyku.

Jego następca, "Silence Is Golden", opublikowany wcześniej przez zespół Four Seasons na stronie B singla "Rag Doll", okazał się wielkim hitem grupy, który dotarł na sam szczyt listy bestsellerów.


W ciągu następnych lat The Tremeloes wydali serię przebojowych singli, m.in. "Even The Bad Times Are Good", "Suddenly You Love Me", "Helule Helule" i "My Little Lady". Pod koniec dekady zespół postanowił zmienić dotychczasowy lekki styl i odciął się od poprzednich produkcji z zamiarem nagrywania własnego materiału. Pierwszy singel z tej serii "(Call Me) Number One"(numer 2. listy przebojów) był doskonałym przykładem na to, że bardziej ambitne utwory mogą przynieść zespołowi jeszcze większe uznanie i sławę.


Chcąc całkowicie przekreślić swoje osiągnięcia w muzyce pop z przeszłości, grupa ogłosiła, że będzie grać bardziej heavy, a fanów, którzy dawniej kupowali ich płyty, nazwała... "kretynami". Nowy repertuar znalazł się na albumie Master, który nie przysporzył zespołowi nowych zwolenników, ale pochodzący z niego utwór "Me And My Life", opublikowany na singlu, dotarł do Top 20. Później The Tremeloes coraz częściej występowali w klubach, gdzie ich żywiołowe koncerty były odbierane entuzjastycznie.


W 1974 r. Chip Hawkes przeniósł się do Nashville, USA, by kontynuować bez większego powodzenia karierę solową. W styczniu 1975 r. w jego ślady poszedł Alan Blakley.








Single
Data wydania Tytuł UK Top 40 Billboard Wytwórnia

/UK/ 		Komentarz
06.63 Twist And Shout/We Know 4[14] - Decca F 11694[written by Bert Russell/Phil Medley][produced by Mike Smith]
[pierwsza wykonawczyni tego utworu to Carla Thomas]/td>
09.63 Do You Love Me/Why Can't You Love Me 1[4][14] - Decca F 11739 [written by Berry Gordy][produced by Mike Smith]
[hit The Contours 63-USA]
11.63 I Can Dance/Are You Loving Me At All 31 [8] - Decca F 11771 [written by Jeremy Jeeves/M. Richards][produced by Mike Smith]
01.64 Candy Man/I Wish I Could Dance 6[13] - Decca F 11823 [written by Beverly Ross/Fred Neil][produced by Mike Smith]
[oryginalne wykonanie Roy Orbison]
04.64 Someone, Someone/Till The End Of Time 2[15] 97[2] Decca F 11893 [written by Ed Greines/Violet Petty][produced by Mike Smith]
[oryginalne wykonanie Crickets]
08.64 Twelve Steps To Love/Don't Cry 32[7] - Decca F 11951 [written by Carson/Hart/Kevin/Marascaloo][produced by Mike Smith]
11.64 The Three Bells/Tell Me How To Care 17[10] - Decca F 12037 [written by Bert Reisfeld/Jean Villard][produced by Mike Smith]
[utwór The Browns]
07.65 I Want Candy/Love Me Baby 25[8] - Decca F 12197 [written by Bert Berns/Bob Feldman/Jerry Goldstein/Richard Gottehrer][produced by Mike Smith]
02.67 Here comes my baby/Gentlemen of pleasure 4[15] 13[12] CBS 202 519 [written by Cat Stevens][produced by Mike Smith]
[utwór Cata Stevensa]
04.67 Silence is golden/Let your hair hang down 1[3][15] 11[14] CBS 2723 [written by Bob Crewe/Bob Gaudio][produced by Mike Smith]
/oryginalne wykonanie Four Seasons]
08.67 Even the bad times are good/Tenny's alright 4[13] 36[7] CBS 2930 [written by Mitch Murray/Peter Callander][produced by Mike Smith]
11.67 Be mine/Suddenly winter 39[2] - CBS 3043 [written by Andre Ferrari/Diego Moschini/Duilio Sorrenti/Mike Smith/Vito Pallavicini][produced by Mike Smith]
01.68 Suddenly you love me/As you are 6[11] 44[10] CBS 3234 [written by Barry Mason/Danielle Pace/Lorenzo Pilat/Mario Panzeri/Peter Callander][produced by Mike Smith]
05.68 Helule,helule/Girl from nowhere 14[9] 122[2] CBS 2889 [written by Alan Blaikley/Daudi Kabaka/Len Hawkes][produced by Mike Smith]
09.68 My little lady/All the world to me 8[12] 127[1] CBS 3443 [written by Alan Blakely/Danielle Pace/Len Hawkes/Lorenzo Pilat/Mario Panzeri][produced by Tremeloes]
12.68 I shall be released/Miss my baby 29[5] - CBS 3875 [written by Bob Dylan][produced by Mike Smith]
03.69 Hello world/Up down ,all around 14[8] - CBS 4065 [written by Tony Hazzard][produced by Mike Smith]
11.69 [Call me]Number one/Instant whip 2[14] - CBS 4582 [written by Alan Blakely/Ken Howard/Len Hawkes][produced by Mike Smith]
03.70 By the way/Breakheart hotel 35[6] - CBS 4815 [written by Alan Blakely/Len Hawkes][produced by Mike Smith]
09.70 Me and my life/Try me 4[18] - CBS 5139 [written by Alan Blakely/Len Hawkes][produced by Mike Smith]
07.71 Hello Buddy/My woman 32[7] - CBS 7294 [written by Alan Blakley/Len Hawkes][produced by Alan Blakley/Len Hawkes]
04.83 Words/I Will Return 91[1] - CBS CBS A 3133 [written by R. Fitoussle][produced by D. Priest, The Tremeloes]



Albumy
Data wydania Tytuł UK Top 40 Billboard Wytwórnia

/UK/ 		Komentarz
06.1967 Here comes The Tremeloes 15[7] 119[8] CBS 63 017 [w USA jako "Here comes my baby"]




Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Paul Mauriat

Paul Mauriat , ur 4 marca 1925 r w Marsylii i zmarł 3 listopada 2006 r w Perpignan był francuskim dyrygentem specjalizującym się w muzyce popularnej . Był żonaty z Irene Mauriat Bobo. Często ściśle współpracował z Raymondem Lefèvre'em , a czasem z Franckiem Pourcelem .

Paul Mauriat zasłynął szczególnie dzięki instrumentalnej wersji L'amour est bleu . Jest jedynym francuskim artystą, który do tej pory zajmował pierwsze miejsce w sprzedaży w Stanach Zjednoczonych przez 5 tygodni.

Paul Mauriat dorastał w Marsylii i zaczął prowadzić własną orkiestrę podczas II wojny światowej . Dał się poznać Franckowi Pourcelowi , który promował go za jego talenty jako pianisty, instrumentu, który często grał sam w swojej orkiestrze.

To właśnie podczas konkursu „The Golden Cock of Music”, zorganizowanego przez Eddiego Barclaya, w którym uczestniczył Raymond Lefèvre , sympatyzował z tym drugim z rzędu. Ci dwaj liderzy będą pracować i komponować przez kilka lat.

Od 1960 do 1966 roku zaaranżował utwory Charlesa Aznavoura ( Tu t'laisses aller, La Marche des anges, Trousse-Chemise, Et pourtant, La Mamma, Les Comédiens, La Bohème, Paris au mois d'août) , ale nie towarzyszył mu na scenie, z wyjątkiem Alhambry - Maurice'a Chevaliera pod koniec 1960 roku.

Był dwukrotnie numerem jeden w amerykańskim box-office  za swoje orkiestracje, jako jedyny francuski muzyk, który osiągnął tę pozycję dwa razy z rzędu. Po raz pierwszy za swoją kompozycję Chariot, słynnej za Atlantykiem w 1963 roku pod tytułem I Will Follow Him w wykonaniu Peggy March (śpiewanej po francusku przez Petulę Clark). Następnie w 1968 roku z instrumentalną wersją L'amour est bleu.

Chariot został skomponowany w szczególności we współpracy z Franckiem Pourcelem, przyjmując pseudonim JW Stole, Paul Mauriat przyjął z tej okazji pseudonim „Del Roma” i Raymondem Lefevre .

Paul Mauriat czasami przyjmował, podobnie jak wielu innych, kilka pseudonimów, takich jak Richard Audret czy Willy Twist.

Paul Mauriat pisze swoją pierwszą piosenkę z André Pascalem . W 1958 roku są laureatami „Złotego koguta francuskiej piosenki” z Rendez-vous au Lavandou . W latach 1967-1972 dużo pisał dla Mireille Mathieu , w tym Mon Credo  , Viens dans ma rue (nagroda Vincenta-Scotto przyznana przez SACEM ), La Première Étoile, Géant.

W 1974 r. Towarzyszył Caroline Verdi podczas jej tras koncertowych w Japonii .

Ta piosenka (Love is blue) została skomponowana pierwotnie przez André Poppa . Repryza orkiestry Paula Mauriata odniosła światowy sukces, który przyczynił się do jej sławy, sprzedając niemal tyle płyt z czysto orkiestrową wersją z wprowadzeniem   klawesynu, jak wokalistka Vicky Leandros, ze słowami Pierre Coura, reprezentującymi Luksemburg na Konkursie Piosenki Eurowizji w 1967 roku.

Kilka nagrań Paula Mauriata to covery piosenek napisanych przez innych kompozytorów, ale jego aranżacje, z wyraźnymi  efektami skrzypcowymi , fortepianem i instrumentacją osobistą, jak dodanie klawesynu w jego orkiestracji, instrumencie obecnym w większości jego aranżacji, czyni jego styl niepowtarzalnym.

Pozostaje punktem odniesienia w zakresie orkiestracji, nie tylko we Francji i Stanach Zjednoczonych, ale także w Japonii , gdzie miał świetną karierę, a jego nazwisko stało się rodzajem etykiety francuskiego prestiżu, jak Dior , Chanel i inni ambasadorzy luksusu narodowego.

Nagrywa tak wiele płyt instrumentalnych (jak prawie wszystkie popularne orkiestry), a także towarzyszących wokalistów. Wystąpił nawet z towarzyszeniem śpiewaków dziecięcych na płycie CD Rondes de France.

W 1972 roku rozpoczął współpracę z Gerardem Gambusem , który będzie jego dyrektorem muzycznym przez 10 lat i z którym będzie współautorem ponad 40 tytułów. Zrobią razem około dwudziestu albumów.

Gerard Gambus przedstawił go później swojemu bratu Gillesowi . Staje się prawą ręką Paula Mauriata, który powierza mu kierowanie Grand Orchestra w 1999 roku . Gilles Gambus koncertował w Japonii , Chinach i Rosji  pracując i tworzyć z Paulem Mauriatem przez ponad 25 lat.

  Paul Mauriat wyreżyserował swój ostatni koncert w 1998 roku w Osace w Japonii . Jego orkiestra kontynuowała podróż dookoła świata w latach 2000-2005, roku swojej ostatniej trasy. Do jego najbardziej znanych płyt należą Love Is Blue , El Bimbo i Penelope .

W 2005 roku muzyk Jean-Jacques Justafré kieruje orkiestrą podczas trasy po Japonii i Korei .

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Love Is Blue (L'Amour Est Bleu)/Alone In The World (Seuls Au Monde)Paul Mauriat01.196812[14]1[5][18]Philips 40495[written by Brian Blackburn/Andre Popp]
Love In Every Room (Meme Si Tu Revenais)/The English Nightingale (Le Rossignol Anglais)Paul Mauriat05.1968-60[6]Philips 40530[written by J. Chaumelle, B. Kesslair, C. Francais]
San Francisco (Wear Some Flowers In Your Hair)/I Waited For You (Ce Soir Je T'Attendais)Paul Mauriat08.1968-103[6]Philips 40550[written by J. Phillips][#4 hit for Scott McKenzie in 1967]
Chitty Chitty Bang Bang/Comme Un Garcon (What A Guy)Paul Mauriat11.1968-76[8]Philips 40574[written by R. M. Sherman, R. B. Sherman][tytułowa piosenka z filmu]
Love Is Still Blue/Tattoo BayPaul Mauriat01.1977-109[1]Free Spirit 3001[written by A. Popp, P. Cour][produced by Paul Mauriat]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Blooming HitsPaul Mauriat12.1967-1[5][50]Phillips 600 248[gold-US]
The Christmas Album Paul Mauriat12.1967-25[6].Christmas ChartPhillips 600 255-
More MauriatPaul Mauriat03.1968-122[22]Phillips 600 226-
Mauriat MagicPaul Mauriat06.1968-71[18]Phillips 600 270-
Prevailing AirsPaul Mauriat10.1968-142[7]Phillips 600 280-
Doing My ThingPaul Mauriat03.1969-77[18]Phillips 600 292-
The Soul of Paul MauriatPaul Mauriat05.1969-157[8]Phillips 600 299-
L.O.V.E.Paul Mauriat11.1969-186[3]Phillips 600 320-
Gone Is LovePaul Mauriat09.1970-184[3]Phillips 600 345-
El Condor PasaPaul Mauriat05.1971-180[3]Phillips 600 352-


Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Jean-Paul Mauric

Jean-Paul Mauric (ur. 17 czerwca 1933r w Hyères, zm. 5 stycznia 1971r w Marsylii) - francuski piosenkarz i autor tekstów.
Ukończył studia muzyczne w tulońskim konserwatorium. Laureat konkursu dla młodych talentów, organizowanego przez Théâtre Marigny w Paryżu w 1957 roku, na którym zaprezentował utwór „Le pianiste de Varsovie” z repertuaru Gilberta Bécaud.

18 lutego 1961 roku wygrał francuskie preselekcje do Konkursu Piosenki Eurowizji, pokonując tym samym w eliminacjach Bernarda Stephane oraz Isabelle Aubret. Miesiąc później reprezentował Francję na 6. Konkursie Piosenki Eurowizji z utworem „Printemps, avril carillonne”, występując z 9. pozycji startowej i zajmując w finałowym koncercie 4. miejsce z liczbą 13 punktów. Utwór został skomponowany przez Francisa Baxtera, zaś jego tekst napisał Guy Favereau.

W 1958 roku nagrał swój debiutancki album zatytułowany On m'a dit, zawierający utwory „Toi, moi, nous”, „Ami, où t'en vas-tu?”, „Parcqu'en valsant” oraz tytułowy przebój. Łącznie wydał w swojej karierze czternaście   EP-ek, ostatnią w 1962 roku.

Koncertował do 1970 roku. W grudniu tego roku wykryto u niego kardiomiopatię, która była bezpośrednią przyczyną śmierci wokalisty. Zmarł 5 stycznia 1971 roku w szpitalu w Marsylii. Miał żonę i dwójkę dzieci.

W 1992 roku, decyzją Rady Miasta La Crau i burmistrza, nowe centrum kultury w mieście nazwano imieniem wokalisty.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Nous Les Amoureux Jean-Paul Mauric01.196279[1]--------[written by Maurice Vidalin / Jacques Datin ]
C'est Joli La Mer Jean-Paul Mauric10.196296[1]---------
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Jean-François Maurice

Jean-François Maurice, właśc. Jean Albertini (ur. 28 czerwca 1947r w Marsylii, zm. 6 listopada 1996r w Paryżu) - francuski wokalista, autor tekstów, kompozytor i producent muzyczny. Zaliczany do artystów jednego przeboju dzięki piosence „28° à l’ombre”.

Utwór „28° à l’ombre” (pol. „28 stopni w cieniu”) opowiada o wakacjach zakochanych, którzy spędzają wspólnie czas w Monako.

Wokalista miał w swoim dorobku artystycznym zaledwie kilkanaście piosenek, które wykonywał. Nagrał między innymi swoją własną wersję utworu „Concierto de Aranjuez” autorstwa Joaquína Rodrigo, którą zatytułował „Aranjuez, mon amour”. Skomponował jednak wiele utworów dla takich wykonawców jak Michèle Torr czy C. Jérôme. Był również dyrektorem artystycznym wytwórni płytowej AZ.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
28° à l’ombre/DisconectionJean-François Maurice07.19784[14]-------AZ / Discodis SG 666[written by Squid - A. Salermo - Magiordani - Jean Albertini - Didier Barbelivien]
28° à l’ombre/Pas de slow pour moiJean-François Maurice05.198219[26]-------Disc’AZ / Discodis AZ/1 906[written by Squid - A. Salermo - Magiordani - Jean Albertini - Didier Barbelivien]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Laurie Dee

Laurie Herdman dorastał  w Christchurch, gdzie uczestniczył w lekcjach boksu w szkole średniej. Po odejściu ze szkoły Herdman próbował niektórych prac związanych z rolnictwem, ale szybko się nudził.

Gra „Twist and Shout” dla nastoletniej publiczności . Herdman zaczął grać w zespołach, a po dwóch próbach dostał pracę jako DJ . Zaczął wykorzystywać komiczne kawałki i głupie akrobacje między płytami. Pewnego dnia otworzył gazetę i odkrył, że promotor Trevor Spitz zmienił mu sceniczny pseudonim na Laurie D, po tym jak Spitz został zmuszony do wypełnienia luki w reklamie prasowej.

„D” stał się Dee, a na początku lat 70-tych. Dee został wokalistą zespołu z Christchurch Beam Unity. Zmieniono nazwę na Beam (później Laurie Dee and Beam), a zespół coverowy przeniósł się do Auckland, gdzie  grali koncerty w pubach Lion Breweries na North Island, a także wziął udział w trasie C'mon z Peterem Sinclairem.

Zespół i wokalista nie widzieli już sensu pracy razem. Po tym, jak Dee zaśpiewał   w stylu Dylana w 1974 roku w programie Free Ride, zespół został wezwany indywidualnie do biura producenta Kevana Moore'a. Powiedział, żeby spróbował komedii, Dee - który wcale nie próbował  komedii - nie był pewien, czy jest komplementowany, czy obrażany. Następnie został zaproszony do obsady najnowszego  musicalu Moore'a Sing. Zespół nie został zaproszony.

W ciągu następnych kilku lat Dee wydał  singiel solowy („My Love and I”), prowadził teleturnieje (Stumpers, Child's Play) i pojawił się w serialach muzycznych i dramatach. Kiedy Tom Parkinson uruchomił nostalgiczny program rozrywkowy Radio Times, Dee dołączył do zespołu, wykonując numery muzyczne pod dwoma różnymi postaciami. 




Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz
(The Rugby) Deck of Cards / Biggest Parakeets in TownLaurie Dee09.1981-6[10]-/RCA 103 872-
 
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Dedikation

Dedikation został utworzony przez Graeme Collinsa i Ray'a Mercera w 1967 roku. Obaj muzycy wcześniej grali razem w grupie Upper Hutt z dwoma innymi chłopakami (Mike Martin i Wayne Marsh). Grali na scenie w lokalnym klubie młodzieżowym i szybko stali się w nim pierwszoplanowym zespołem, w momencie ,gdy Michael Parlane zastąpił Bruce Whitelawa na perkusji.
 
Ten nowy skład osiągnął sukces, gdy krajowe listy wszedł drugi singiel Wait For Me, Mary-Anne wspinając się na 2 miejsce na liście przebojów w dniu 14 listopada 1969 roku.Spędził na niej trzy miesiące i wyprzedzony tylko przez "Something" The Beatles. Oryginalnie utwór ten nagrał brytyjski zespół Marmalade w 1968 roku. Dedikation ma drugi hit w 1969 roku będący coverem "Ruby Tuesday" The Rolling Stones.
 
Po tym jak rozpadli się w 1970 roku, Graeme Collins dołączył do Human Instinct a Graham Harvey miał krótki okres działalności z innym lokalnym zespołem The Falcons. Ray Mercer przebywał jakiś czas w Wielkiej Brytanii, ale teraz prowadzi własną firmę zajmującą się wyrobem i naprawą gitar elektrycznych w Wellington. 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz
Wait for Me Maryanne / Sally Had a PartyDedikation09.1969-2[12]-/Polydor 425213-
Ruby Tuesday / Be a WomanDedikation12.1970-12[4]-/Polydor 425224-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Deceptikonz

Założony w 1996 r., a pochodzący z przedmieść South Auckland, Manurewa, Deceptikonz są ambasadorem nowozelandzkiego lirycznego hip-hopu. Składa się z 4 MC's: Savage, Devolo, Alphrisk i Mareko.
 
Wprowadzeni do teamu Dawn Raid Entertainment przez kuzyna z grupy KAOS (który miał singiel i video "2000 Beyond" wydany Raid Dawn),udowodnili swoje niepodważalne umiejętności.Dawn Raid Entertainment nie potrzebował dużo czasu na pracę w studio, w wyniku czego zadebiutowali na undergroundowym albumie z 2001 r. "Southside Story 2: International" (nominowany do "Best Hip Hop Album" z 2001 r.przez 95bFM Music Awards) .Przełomem w ich działalności był undergroundowy hit "Elimination" ,który wstrząsnął lokalnymi stacjami radiowymi dzięki nietypowemu tekstowi, tak bardzo, że zostali nominowani do "Best New Group w 2001 roku przez 95bFM Music Awards bez oficjalnie wydanego singla.
 
Członek grupy Mareko został koronowany jako najlepszy MC w Nowej Zelandii, po wygraniu konkursu National Battle for Supremacy . Debiut Deceptikonz miał dokonać się na 6-cio śladowej EP-ce Verbal Abuse, ale podjęto decyzję, aby wydać album.
 
Pierwszy singiel, "Fallen Angels", z udziałem DJ-a P-Money'a, następnym był "More Than Meets the Eye" .W nagraniu "Fallen Angels" biorą udział członkowie Auckland City Choir, podczas, gdy "More Than Meets the Eye" jest bardziej zorientowany na funk.
 
"Broken Home", utwór solowy członka zespołu Savage opowiada o jego biologicznym ojcu i pokazuje przeżycia osobiste autora. Alphrisk wydał solowy album "The Best Kept Secret" w 2004 roku. 

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz
EliminationDeceptikonz03.2002-4[7]-/Universal 9912-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Dead Flowers

Alternative-rock-popowy zespół z Auckland, Nowa Zelandia, którego materiał wydawała wytwórnia Wildside w latach 90-tych. Dead Flowers podpisał kontrakt z Wildside w 1992 roku,w którym ukazał się ich pierwszy singiel "Lisa", który osiągnął 27 miejsce na listach singli w Nowej Zelandii.
 
Rok później ukazał się ich debiutancki album "Skin of Stone", który został nagrany w studiu nagraniowym Phila Rudda (AC / DC) w Tauranga. W grudniu 1993 roku ukazał się ich drugi album "Sweetfish". Ich trzeci i ostatni album "Dead Flowers" został wydany na początku 1998r.Skład zespołu tworzyli Bryan Bell (vocal, gitara) ,Rob Dollars (perkusja), Damon Newton (vocal, gitara) i Darryn Harkness (bass). 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz
LisaDead Flowers08.1992-27[10]-/Festival C 11 207-
Be Someone / UndergroundDead Flowers02.1993-13[12]-/Festival C 11 386-
PlasticDead Flowers06.1993-42[5]-/Wildside C 11 431-
Watch her playDead Flowers06.1994-40[1]-/Festival C 11 686-
HomeDead Flowers07.1994-11[2]-/Festival C 11 762-
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz
Skin of a StoneDead Flowers04.1993-24[2]-/Festival D 30 904-
SweetfishDead Flowers08.1994-32[3]-/Festival D 31 141-
Dead FlowersDead Flowers06.1998-36[4]-/BMG 57 145-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

DC Talk

DC Talk (lub dc talk) – amerykański zespół rocka chrześcijańskiego założony w późnych latach 80-tych w Lynchburg w Virginii. Istniał w latach 1989- – 2000.

Zaczynali jako hip-hopowa grupa, z czasem jednak (w połowie lat 90-tych) stali się rockowym zespołem. Eksperymentowali jednak dalej z rapem a także elektroniką podczas swojej dalszej działalności.

Największą popularność dc Talk przyniósł album Jesus Freak który rozszedł się w dwóch milionach egzemplarzy.

Zespół jest zdobywcą 17 nagród Dove Awards, a także 4 nagród Grammy.
W 2000 roku, grupa uległa rozwiązaniu, a każdy z trzech jej członków poświęcił się karierze solowej, choć nadal można spotkać wszystkich trzech artystów razem podczas okazjonalnych koncertów oraz różnych wydarzeń.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Jesus FreakDC Talk10.1995-109[10]Forefront 25 135[written by Toby McKeehan, Mark Heimermann][produced by Mark Heimermann, Toby McKeehan]
Just Between You and MeDC Talk11.1996-29[19]Virgin 38 575[written by Toby McKeehan, Mark Heimermann][24.Adult Contemporary Chart]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Jesus FreakDC Talk12.1995-16[79]ForeFront 25 140[2x-platinum-US][produced by Mark Heimermann, tobyMac, John Mark Painter]
Welcome to the Freak ShowDC Talk09.1997-109[11]ForeFront 25 184[gold-US][produced by Toby McKeehan]
SupernaturalDC Talk09.1998-4[38]ForeFront 46 525[platinum-US][produced by Mark Heimermann, John Mark Painter]
Intermission: the Greatest HitsDC Talk12.2000-81[14]ForeFront 25 274-
SoloDC Talk05.2001-142[3]ForeFront 25 296-

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Mike D'Abo

Mike D'ABO (1.03.1944, Betchworth, Surrey, Wielka Brytania) - voc, k; kompozytor, autor tekstów; prezenter radiowy. Na początku lat sześćdziesiątych, w okresie nauki w Harrow Public School, utworzył zespół A Band Of Angels.

Z nim dokonał pierwszych singlowych nagrań, które jednak przeszły bez echa. W czerwcu 1966 związał się na trzy lata z popularną grupą Manfreda Manna (w 1991 odnowił współpracę z jej dawnymi członkami w formacji The Manfreds). W lutym 1969 zadebiutował jako solista singlem (See The Littie People) Culliver's Travels/Anthology Of Culliver's Travels, wydanym przez firmę Immediate. Niestety, płytka przepadła na rynku.

 Podobny los spotkał następne, tak jak ona zawierające błahe piosenki z pogranicza popu i rocka: Let It Roar/California Line, wydaną w lipcu 1970 przez Uni, Miss Me In The Morning/Arabella Cinderella, wydaną w grudniu tego roku przez Bell, Belinda/Little Miss Understood, wydaną w lipcu 1972 przez A&M;, oraz Fuel/To Burn/Hold On Darlin', wydaną w lipcu 1974, również przez A&M;, a także towarzyszące im duże płyty (mimo że w studiu często wspierali go wybitni instrumentaliści, np. gitarzyści Mike Bloomfield i Chris Spedding).

Wielkim sukcesem były natomiast nagrane z udziałem D'Abo albumy z musicalami Andrew Lioyda Webbera i Tima Rice'a "Jesus Christ Superstar" (MCA, 1970; rola: król Herod) i "Evita" (MCA, 1976).

W 1976 stworzył duet z Mikiem Smithem, byłym wokalistą The Dave Clark Five, a kilkumiesięczny okres ich współpracy udokumentowały single Running Away Prom Loye/Rockin' Chair z czerwca, Free As A Bird/Only Love z września i Ray Of Sunshine/Loving you Came So Easy) z listopada 1976 oraz album "Smith & D'Abo" z października tego roku. Z niewielkim powodzeniem kontynuował karierę w późniejszych latach.

Nagrywał jako solista, ale też tworzył muzykę do filmów, piosenki dla teatru muzycznego, melodie do reklam (np. Finger Of Fudge do reklamy słodyczy firmy Cadbury). Kilka jego utworów zyskało popularność w innych wykonaniach, np. The Foundations (Build Me A Buttercup), The Fortunes (Storm In A Teacup), Roda Stewarta (Handbags And Gladrags) i ChrisaFarlowe'a [Handbags And Gladrags). Działał jako prezenter radiowy (m.in. stała audycja w Radio Gloucester).



Single



Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
(See The Little People) Gulliver's Travels/An Anthology (Gulliver's Travels part 2) Mike D'Abo02.1969--Immediate IM 075[written by Michael d'Abo]
Let It Roar/California Line Mike D'Abo07.1970--Uni UNS 525
[written by Michael d'Abo][produced by Mike Leander, Mike d'Abo]
Miss Me In The Morning/Annabella Cinderella Mike D'Abo12.1970--Bell BLL 1134
[written by D'Abo, Chinn][produced by Mike d'Abo]
Belinda/Little Miss Understood Mike D'Abo07.1972--A & M AMS 7016[written by Mike D'Abo][produced by Chris Demetriou]
Fuel To Burn/Hold On Sweet Darling Mike D'Abo06.1974--A & MAMS 7121[written by Mike D'Abo][produced by Elliot Mazer]
Loving On A Shoestring/Thank You Mike D'Abo04.1987--President PT 559[written by Mike D'Abo, Karen D'Abo][produced by Mike D'Abo, Eddie Hardin ]
Tomorrow's Troubador/Velvet Glove Mike D'Abo.1988--President PT 570[written by Mike D'Abo][produced by Mike D'Abo, Dik Cadbury]
Isle Of Debris/Jump Boogie And Jive Mike D'Abo.1990--President PT 593[written by Mike D'Abo]



Albumy



Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Gulliver's TravelsMike D'Abo12.1968--Instant INLP 003 -
d'Abo Mike D'Abo07.1970--Uni UNLS 114
[produced by Mike D'Abo, Mike Leander]
Down At Rachel's Place Mike D'Abo06.1972--A & M AMLH 68097
[produced by Chris Demetriou]
Broken Rainbows Mike D'Abo09.1974--A & M AMLH 63634
[produced by Elliot Mazer]
IndestructibleMike D'Abo.1987--President PTLS 1084[produced by Mike d'Abo & Eddie Hardin]
Tomorrow's Troubador Mike D'Abo.1988--President PTLS 1090[produced by Mick D'Abo & Dik Cadbury]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)