Electronic

Electronic, brytyjski duet. Bernard Sumner (4.01.1956, Manchester) - voc, k, programowanie komputerów, lider New Order, oraz Johnny Marr (właśc. John Maher; 31.10.1963, Manchester) - g, k, muzyk The Smiths, po raz pierwszy zetknęli się w 1983 w Manchesterze podczas sesji grupy Quando Quango (Sumner pełnił obowiązki producenta i zaprosił Marra do udziału w dwóch nagraniach, Love Tempo i Atom Rock). Bliższą współpracę nawiązali sześć lat później w San Francisco - jako Electronic.

Para podpisała kontrakt z firmą Factory, a pierwszym wynikiem był singel Getting Away With It/Lucky Bag z grudnia 1989, przygotowany przy współudziale Neila Tennanta, wokalisty Pet Shop Boys, i Ann Dudley z Art Of Noise, wysoko odnotowany na listach przebojów. Wydawało się, że pozostanie jedynym świadectwem przyjaźni artystycznej obydwu muzyków. Jednakże w maju 1991, po kilkunastu miesiącach pracy w studiu, rozrósł się do rozmiarów albumu "Electronic".

Krytycy chwalili Sumnera i Marra jako twórców błyskotliwej, nowoczesnej, elektronicznej muzyki tanecznej (Reality, Some Distant Memory, Get The Message, przygotowany we współpracy z Pet Shop Boys The Patience Of A Saint), niekiedy z wyeksponowanymi w partiach gitary elementami rocka (Feel Every Beat). Towarzyszące popularnej płycie single, Get The Message/ Free Will z kwietnia 1991 i Feel Every Beat/Lean To The Inside z września tego roku, a także późniejszy Disappointed/Idiot Country Two z czerwca 1992, były przebojami.

W lipcu 1996 duet przypomniał o sobie drugim albumem, "Raise The Pressure", zrealizowanym według podobnej recepty co pierwszy (np. Forbidden City, For You, Dark Angel, One Day, Until The End-Of Time) i równie popularnym; podczas tej sesji Marra i Sumnera wsparł m.in. Karl Bartos, znany z Kraftwerk i Elektric Music. Dziełu towarzyszyły trzy przebojowe single: Forbidden City/Imitation z czerwca 1996, For You/All That I Need z września tego roku i Second Nature/Turning Point z lutego 1997.

Nieco mniejsze powodzenie miała wydana wiosną 1999 płyta "Twisted tenderness" z podobizną Rasputina na okładce, mimo że duet zdecydowanie odświeżył w tym czasie styl, nawiązując do najnowszych odmian muzyki tanecznej, przede wszystkim do ambitnego techno (np. Make It Happen, Haze, Late At Night, Prodigal Son).

Gościnnie Marr i Sumner wzięli udział m.in. w nagraniach Banderas.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Getting away with it/Lucky bag	Electronic	12.1989	12[9]	38[12]	Factory FAC 257	[written by Neil Tennant,Bernard Sumner,Johnny Marr][produced by Bernard Sumner,Johnny Marr][7[11].Hot Disco/Dance;Warner 21 498 12"]
Get the message/Free will	Electronic	04.1991	8[7]	-	Factory FAC 287	[written by Bernard Sumner/Johnny Marr][produced by Bernard Sumner,Johnny Marr][8[11].Hot Disco/Dance;Warner 19 465 12"]
Feel every beat/Lean to the inside	Electronic	09.1991	39[4]	-	Factory FAC 328	[written by Bernard Sumner/Johnny Marr][produced by Bernard Sumner,Johnny Marr][28[7].Hot Disco/Dance;Warner 40 159 12"]
Disappointed /Idiot country	Electronic	06.1992	6[5]	-	Parlophone R 6311	[written by Johnny Marr/Bernard Sumner/Neil Tennant][produced by Johnny Marr/Bernard Sumner/Neil Tennant][10[9].Hot Disco/Dance;Warner 40 562 12"]
Forbidden city/Imitation of life	Electronic	06.1996	14[13]	-	Parlophone R 6436	[written by Johnny Marr/Bernard Sumner/Karl Bartos][produced by Johnny Marr/Bernard Sumner]
For you/All that i need	Electronic	09.1996	16[11]	-	Parlophone R 6445	[written by Johnny Marr/Bernard Sumner/Karl Bartos][produced by Johnny Marr/Bernard Sumner]
Second nature/Turning point	Electronic	02.1997	35[4]	-	Parlophone R 6455	[written by Johnny Marr/Bernard Sumner][produced by Johnny Marr/Bernard Sumner]
Vivid /Prodigal son	Electronic	04.1999	17[8]	-	Parlophone R 6514	[written by Johnny Marr/Bernard Sumner][produced by Johnny Marr/Bernard Sumner/Arthur Baker]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Electronic	Electronic	05.1991	2[16]	109[15]	Factory FACT 290	[produced by Johnny Marr/Bernard Sumner]
Raise the pressure	Electronic	07.1996	8[7]	143[1]	Parlophone PCS 7382	[silver-UK][produced by Johnny Marr/Bernard Sumner]
Twisted tenderness	Electronic	04.1999	9[5]	-	Parlophone 498345-2	[produced by Johnny Marr/Bernard Sumner/Arthur Baker]
Get The Message - The Best Of Electronic	Electronic	09.2006	194[1]	-	EMI 3714052	[produced by Johnny Marr/Bernard Sumner/Arthur Baker/Neil Tennant]

Total

Niezwykle popularne w drugiej połowie lat 90-tych żeńskie trio r&b, nieodłącznie kojarzone ze złotą erą supremacji Puff Daddy' ego na scenie komercyjnych, czarnych brzmień.

Kariera formacji rozpoczęła się w 1994 r., gdy za sprawą Puff Daddy’ego (dziś  Diddy) Total udzieliły się w kilku nagraniach pochodzących z kultowej hiphopowej płyty Ready to Die The Notoriousa B.I.G. Promowane przez jednego z najbardziej wpływowych muzyków dekady trio zaliczyło featuringi w pamiętnych do dziś utworach ,Juicy” i „One More Chance”. Niezwykle efektowne Keisha, Pamela i JaKima zyskały błyskawicznie ogromną popularność, zarówno za sprawą doskonałych głosów, jak i image’u eksponującego ich urodziwość.

Jeszcze w 1994 r. trio pod okiem Puff Daddy ego rozpoczęło pracę nad debiutancką płytą. Krążek zatytułowany po prostu Total trafił do sklepów w dwa lata później, 30 stycznia 1996 r., zyskując świetne recenzje i sprzedając się w doskonałym nakładzie (platyna). Wydawnictwo promowały znakomite single - „Can’t You See” z gościnnym udziałem, niejako w ramach rewanżu, The Notoriousa B.I.G.; „No One Else” i „Kissing You” - każde z tych nagrań okazało się sporym hitem na scenie r&b. Produkcja na albumie Total spoczywała w rękach wielu artystów, wśród których byli m.in. oczywiście sam Puff Daddy,  Raphael Saadiq,  The Trackmasters, Rodney Jerkins i nieznani wówczas szerszej publiczności, startujący do sławy   The Neptunes.

Przez kolejne dwa lata dziewczyny pracowały nad następną płytą, pojawiając się również regularnie w hitach nagrywanych przez innych artystów (m.in. Foxy Brown, LL Cool J, Mase oraz The Notorious B.I.G.). W końcu, 27 października 1998 r„ do sklepów trafił krążek Kima, Keisha & Pam. Promowany singlem „Trippin”, nagrany we współpracy z Timbalandem i   Missy Elliott materiał zyskał równie wysokie oceny, jak debiut, ale sprzedał się. trochę gorzej - sięgnęło po niego niewiele ponad pół miliona osób. Płyta nie była lekkim, łatwym i przyjemnym wydawnictwem, opowiadającym jak dziesiątki innych tego typu albumów r&b tylko
o miłości i marzeniach dotyczących udanego życia osobistego. Wokalistki tworzące Total dały się na nim poznać jako silne, pewne siebie i swojego seksapilu kobiety, potrafiące się jednak przyznać do własnych słabości.

Po wydaniu drugiego albumu zespół zniknął na pewien czas ze sceny muzycznej, z rzadka pojawiając się gościnnie w nagraniach innych - głównie hiphopowych - twórców, m.in. u Tony’ego Toucha oraz grup Gang Starr i Da Beatminerz. Pomimo że nigdy oficjalnie nie padła żadna deklaracja o zakończeniu działalności formacji, od bardzo długiego już czasu wokalistki są wyraźnie skupione na życiu rodzinnym i działalności pozamuzycznej, co każe stawiać przyszłość Total pod dużym znakiem zapytania.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Can't You See	Total Feat. The Notorious B.I.G.	04.1995	43[2]	13[20]	Tommy Boy 7676	[gold-US][written by Terri Robinson, Sean Combs, Rashad Smith, Herb Middleton, Christopher Wallace, Joseph Howell, Randal Ryan, Mark South, Terry Williams, James Brown][produced by Rashad Smith of The Hitmen, Sean "Puff Daddy" Combs, Herb Middleton, and Chucky Thompson][3[30].R&B Chart][sample z "The Payback"-James Brown][piosenka z filmu "New Jersey Drive"]
No One Else	Total	12.1995	-	22[20]	Bad Boy 79 042	[gold-US][written by Terri Robinson, Sean Combs, Jean-Claude Olivier, Shawntae Harris][produced by Puff Daddy, Jean-Claude "Poke" Olivier][4[25].R&B Chart][sample z "South Bronx"-KRS-One
Do You Know	Total	04.1996	-	-	Bad Boy	[62[5].R&B Chart]
Kissin You	Total	05.1996	29[2]	12[22]	Bad Boy 79 056	[gold-US][written by J. Johnson, J. Jackson, R. Saadiq,Brian James ][produced by Sean "Puffy" Combs, Chucky Thompson, Raphael Saadiq ,Jean-Claude "Poke" Olivier, The Neptunes, Stevie J., Chad "Dr. Seuss" Elliott, Rashad Smith ,3 Boyz From Newark, Rodney Jerkins][6[29].R&B Chart]
Do You Think About Us/When Boy Meets Girl	Total	10.1996	49[1]	A:50[17];B:16[24]	Bad Boy 79 074	[A:20[20].R&B Chart][B:28[17].R&B Chart][B:sample z "Love You Inside Out"-Bee Gees]
What About Us?	Total	08.1997	-	16[24]	LaFace 24 272	[gold-US][written by Melissa Elliott, Timothy Mosley][produced by Timbaland][4[36].R&B Chart]
What You Want	Mase Feat. Total	01.1998	15[5]	6[24]	Bad Boy 79 141	[gold-US][written by Mason Betha,Sean Combs,Curtis Mayfield,Nashiem Myrick,Keisha Spivey][produced by Nashiem Myrick][3[29].R&B Chart]
Trippin'	Total Feat. Missy 'Misdemeanor' Elliott	11.1998	-	7[20]	Bad Boy 79 185	[gold-US][written by Melissa Elliott,Darryl Pearson,Tim Mosley,Sean "Puffy" Combs,Mario Winans,Keisha Spivey,Jakima Raynor][produced by Missy Elliott,Darryl Pearson,Timbaland,Puff Daddy,Mario Winans][3[22].R&B Chart]
Sitting Home	Total	04.1999	-	42[14]	Bad Boy 79 218	[produced by Deric "D-Dot" Angelettie, Garrett Blake][10[20].R&B Chart][sample z "Forget I Was A G"-The Whitehead Bros.]
I Can't	Foxy Brown Featuring Total	04.1999	-	-	Def Jam 870 801	[written by George Michael, I. Marchand, S. Carter][produced by Tyrone Fyffe][61[10].R&B Chart]
Discipline	Gang Starr Featuring Total	07.1999	-	-	Noo Trybe 14 333	[written by C Martin, J Knight, J Raynor, K Spivey, K Elam, P Long][produced by DJ Premier][58[6].R&B Chart]
I Wonder Why?	Tony Touch Feat. Total	07.2000	-	-	Tommy Boy 2115	[written by B. Edwards, J.A. Hernandez, J. Korduletsch, M. Bjoerkland, N. Rodgers, T. Baldursson ][produced by Tony Touch][52[13].R&B Chart]
Give It To Me	Mad Lion feat. Total	09.2002	-	-	Killah Pride 90 429	[produced by Just Blaze][96[2].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Total	Total	03.1996	-	23[27]	Bad Boy 73 006	[platinum-US][produced by Sean "Puffy" Combs, Chucky Thompson, Raphael Saadiq ,Jean-Claude "Poke" Olivier, The Neptunes, Stevie J., Chad "Dr. Seuss" Elliott, Rashad Smith, 3 Boyz From Newark, Rodney Jerkins]
Kima, Keisha, and Pam	Total	11.1998	-	39[30]	Bad Boy 73 120	[gold-US][produced by Sean "Puffy" Combs , The Hitmen , Harve Pierre , Missy Elliott, Timbaland, Heavy D]

Jocasta

Jocasta to zespół britpop założony w Londynie w 1994 roku. Mieli dwa niewielkie przeboje i wydali jeden album, zanim rozpadli się w późnych latach dziewięćdziesiątych.

W skład zespołu wchodzili: Tim Arnold (wokal, gitara i fortepian), Jack Reynolds (gitara prowadząca), Adrian Meehan (perkusja) i Andy Lewis (gitara basowa). Arnold i Reynolds chodzili razem do szkoły. W 1994 roku spotkali się ponownie w Soho, gdzie obaj pracowali.Arnold pracował jako kucharz w dzień, a jako portier w nocy w nielegalnym barze. 

W 1995 roku Jocasta podpisał międzynarodową umowę z Sony za pośrednictwem Sony LRD. Management Jocasta założył  własną wytwórnię płyt V4,która była dystrybuowana przez Sony w przypadku dwóch pierwszych  singli "Go" i "Change Me". Na początku 1996 r. Sony przeniosło ich do Epic Records, gdzie   szefował, Rob Stringer . 

Epic wydała singiel "Something to Say", a wwyniku złej sprzedaży zdecydowała się ponownie wydać poprzednie single zespołu. Na początku 1997 r. "Go" było "notowane" przez BBC Radio One i było promowane przez Jo'a Whiley'a jako "singiel z tygodnia". Występował także w programach telewizyjnych, w tym w sobotnim programie BBC, Alive and Kicking oraz Video Tec firmy ITV . Po krótkiej trasie po Europie Epic ponownie wydał "Change Me", który stał się singlem Marka Radcliffe'a w tym tygodniu, ponownie w Radio One. Reedycje "Go" i "Change Me" zostały umieszczone na brytyjskiej liście singli. 

Debiutancki album No Coincidence , wydany w czerwcu 1997 roku, został nagrany z London Symphony Orchestra . Sony rozwiązało umowę w dniu wydania albumu. Zespół rozpadł się po wydaniu albumu, a Arnold zaczął nagrywać jako solowy artysta.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Something to Say	Jocasta	11.1996	80[1]	-	Epic 6637672	[written by Tim Arnold][produced by Bruce Lampcov]
Go	Jocasta	02.1997	50[2]	-	Epic 6641412	[written by T. Marcus Arnold][produced by Jerry Meehan, Jocasta]
Change Me	Jocasta	05.1997	60[1]	-	Epic 6643902	[written by T. Marcus Arnold][produced by Bruce Lampcov]

Jean-Pierre Mader

Jean-Pierre Mader jest wokalistą   i autorem piosenek oraz francuskim producentem urodzonym 21 czerwca 1955 r. w Tuluzie.

Jedyny syn Henriego, właściciela hotelu, który prowadzi również pole golfowe, oraz Simone, pielęgniarki , idzie do szkoły jezuickiej  Saint -Joseph  w Tuluzie . Po studiach informatycznych był basistą w grupie Tangara w Tuluzie, a następnie w orkiestrze tanecznej les Gaulois, w której również występował Francis Cabrel. Następnie, w wieku około 25 lat, Mader ostatecznie wydał kilka singli, a nawet album studyjny pomiędzy późnymi latami 70-tymi i wczesnymi latami 80-tymi , ale nie osiągnął sukcesu.

Dopiero w połowie lat 80-tych dał się poznać szerszej publiczności. W rzeczywistości publikuje w tym czasie kilka piosenek w stylu synthpop -  new wave - które sprawiają, że zyskuje  sławę, powracając w szczególności na francuską listę Top 50 , " Disparue" (koniec 1984 r. ), Macumba ( 1985 ) i " Un pied devant l'autre" (koniec 1985 r.) To świetne przeboje, dzięki którym Jean-Pierre Mader stał się popularnym piosenkarzem; pochodzą z jego drugiego studyjnego albumu zatytułowanego Microclimats , który został wydany w 1985 roku. Jest też inny hit Jalousie et Outsider dans son cœur (ten ostatni pochodzi z trzeciego studyjnego albumu piosenkarza wydanego pod koniec 1986 roku).

Jednak późne lata osiemdziesiąte - przerywane wydaniem albumu koncertowego w 1987 roku - są mniej owocne dla artysty. W 1990 roku , jego singiel In summary, na zakończenie (napisany przez Françoise Hardy , który był wyodrębniony z czwartego studyjnego albumu Madera) staje się jego ostatnim tytułem w rankingu Top 50 (37. miejsce).

Po sukcesach jako wykonawca, został  producentem w latach 90-tych, w szczególności dla Michela Fugaina , Philippe'a Léotarda i Bernarda Lavilliersa .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Disparue	Jean-Pierre Mader	11.1984	18[12]	-	-	-	-	-	-	-	Flarenasch 721.763	[written by Richard Seff, Jean-Pierre Mader]
Macumba	Jean-Pierre Mader	03.1985	3[23]	-	-	-	-	-	-	-	Flarenasch 721793	[written by Richard Seff, Jean-Pierre Mader]
Un pied devant l'autre	Jean-Pierre Mader	08.1985	8[20]	-	-	-	-	-	-	-	Flarenasch 721.813	[written by Richard Seff, Jean-Pierre Mader]
Jalousie	Jean-Pierre Mader	02.1986	42[3]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Richard Seff, Jean-Pierre Mader]
Outsider dans son cœur	Jean-Pierre Mader	12.1986	44[2]	-	-	-	-	-	-	-	Flarenasch 721873	[written by Richard Seff, Jean-Pierre Mader]
En résumé... en conclusion	Jean-Pierre Mader	02.1990	37[6]	-	-	-	-	-	-	-	Polydor 889 837-2	[written by Richard Seff, Jean-Pierre Mader]

Mademoiselle K

Mademoiselle K to czteroosobowa francuska grupa rockowa związana obecnie z EMI , od lipca 2007r. Zespół bierze swoją nazwę od lidera, Katerine Gierak , a więc K jest to Katerine.

W wieku czterech lat zdecydowała się na muzykę jako jedyną drogę, gdy zobaczyła gitarzystę w paryskim Bois de Boulogne . Jej matka zapisała ją na lekcje muzyki dawnej, gdy miała pięć lat. W wywiadzie powiedziała, że ​​chciała nauczyć się gry na fortepianie, ale ponieważ ona i jej rodzina nie mogły sobie na to pozwolić, a także nie miała miejsca na fortepian, zamiast tego nauczyła się gry na flecie .

Mniej więcej w tym samym czasie zaczęła studiować muzykę, w tym  teorie muzyki . W swojej szkole poznała nauczyciela muzyki o nazwisku Annick Chatreux. Według Mademoiselle K, Annick wytłumaczyła jej, że nie ma żadnych barier między muzyką opartą na gatunkach, i że muzyka jest po prostu muzyką. Ta rada pomogła Mademoiselle K otworzyć się na wszystkie rodzaje muzyki, w tym jazz , klasykę itp.

Do egzaminu z ogólnej kultury w szkole słuchała płyt CD różnych gatunków. W tym czasie zaczęła występować na żywo jako gitarzystka, ale nie jako wokalistka. Zaczęła nawet pisać teksty, ale do szuflady.

Otrzymała swoją pierwszą gitarę w wieku 8 lat i od tego czasu gra na gitarze. Zdobyła nawet nagrodę na gitarze klasycznej.

Po ukończeniu szkoły średniej wybrała muzykologię i zaczęła komponować , a także zaczęła śpiewać. W tym czasie próbowała pracować jako nauczyciel. Ale nie zdała egzaminu i w tym momencie Mademoiselle K postanowiła przestawić sie na muzykę. W tym czasie napisała piosenkę Ca sent l'Eté, która pojawiła się w jej pierwszym studyjnym albumie Ça me Vexe.

Po nieudanym egzaminie zaczęła spotykać się z muzykami, grając za 50 euro za noc, a czasem za darmo. Zaczęła nawet brać lekcje śpiewu i kupiła sobie swoją pierwszą gitarę, Fender Telecaster . Zaczęła pisać coraz więcej piosenek i umieszczać je na demo.

Na pierwszy rzut oka było niejasne, jeśli chodzi o kombinację muzyki rockowej i francuskiej, ale widząc występy w wykonaniu nastolatka w wieku młodzieńczym, była przekonana, że ​​nie było nic złego w tej kombinacji.

Brała również udział w trasie French Kiss 2007, która odbyła się w Indiach z okazji Światowego Dnia Muzyki . Wydarzenie rozpoczęło się 20 czerwca i trwało przez tydzień do 27 czerwca. Wydarzenie zostało rozesłane do dziewięciu indyjskich miast, w tym do Chandigarh , Pune , Kalkuty , New Delhi, Bombaju , Hyderabadu , Chennai , Thiruvananthapuram i Bangalore . Wraz z nią byli francuscy artyści Anais Croze i Emily Loizeau .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Ça me vexe	Mademoiselle K	01.2013	82[3]	-	-	-	-	-	-	-	Roy Music 0946 3600422 9	[written by Katerine Gierak]
Jalouse	Mademoiselle K	01.2014	112[3]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Katerine Gierak]

Albums

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	UK	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Ça me vexe	Mademoiselle K	08.2006	44[69]	-	-	-	-	-	-	-	Roy / Capitol 0946 3674322 6	-
Jamais la paix	Mademoiselle K	05.2008	12[22]	-	-	-	-	-	-	-	Delabel 2146670	-
Live 2009	Mademoiselle K	10.2009	79[3]	-	-	-	-	-	-	-	Delabel 9683779	-
Jouer dehors	Mademoiselle K	01.2011	20[10]	-	-	-	-	-	-	-	Roy / Delabel 9476120	-
Hungry Dirty Baby	Mademoiselle K	01.2015	46[4]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Sous les brûlures l'incandescence intacte	Mademoiselle K	09.2017	36[2]	-	-	-	-	-	-	-	-	-

Mademoiselle

Mademoiselle to zespół muzyczny  elektropop złożony z Martina de Volangesa i Rami Mustaki z Paryża. W grudniu 2002 r. wydali swój  jedyny album zatytułowany "Black Sun". W różnych biografiach Serge Gainsbourg został wymieniony jako jeden z ich mentorów.

 De Volanges pochodził z rodziny artystów (malarzy i architektów), co popchnęło go w stronę muzyki w bardzo młodym wieku.Z  gitarą w ręku opuścił Paryż  dla Londynu w poszukiwaniu przygody. Spędził trochę czasu grając z pop / rock and rollową grupą, Shine.

 Po powrocie do Francji spotkał się z Mustakim, który wychował się w świecie polityki (ojciec dyplomaty i matka, którzy pracowali z UNESCO .) Mustaki wkrótce zorientował się, że muzyka jest dla niego życiem, więc zostawił swoje studia. Obaj partnerzy stwierdzili, że ich muzyczne zainteresowania zostały podzielone między fortepian , bas i gitarę .

 De Volanges spędził trochę czasu na pisaniu muzyki filmowej z Mustaki piszącym jingle dla radia . Na początku 2001 roku duet rozpoczął pracę nad singlem "Do You Love Me" w swoim domowym studio nagrań a następnie wydali album  "Black Sun" z 4 grudnia 2002 roku.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Do You Love Me?

Mademoiselle

05.2001

39[20]

-

-

-

-

-

-

-

NG Production WR 5016823

[written by Martin De Volanges, Rami Mustakim]

Madcon

Madcon (skrót od Mad Conspiracy) - norweski zespół muzyczny tworzący muzykę hip-hopową założony w 1992 roku przez Tshawę Baqwę oraz Yosefa Wolde-Mariama.

Yosef Wolde-Mariam (ur. 4 sierpnia 1978r) jest norweskim prezenterem telewizyjnym i raperem znanym także pod pseudonimem Critical. Urodził się w Norwegii jako syn rodziców mających przodków z Etiopii i Erytrei, dorastał w Grefsen. W 2012 roku został jednym z jurorów programu The Voice - Norges beste stemme będącego norweską wersją formatu The Voice.

Tshawe Baqwa (ur. 6 stycznia 1980r) jest norweskim prezenterem telewizyjnym i raperem znanym także pod pseudonimam Kapricon. Urodził się w Niemczech, jego rodzice pochodzili z Republiki Południowej Afryki. Jako sześciomiesięczne dziecko przeprowadził się z rodzicami do Oslo, a jako czternastolatek powrócił z nimi do RPA. W celu rozpoczęcia kariery muzycznej powrócił do Norwegii. W 2007 roku wygrał trzecią edycję programu Skal vi danse będącego norweską wersją formatu Dancing with the Stars.

W 2000 roku duet wydał swój pierwszy wspólny singiel - „God Forgive Me”. Dwa lata później zyskali rozpoznawalność w kraju po wydaniu singla „Barcelona” nagranego we współpracy z hip-hopowym duetem Paperboys. W 2004 roku ukazał się debiutancki album studyjny Madcon zatytułowany It’s All a Madcon, za który otrzymali m.in. nagrodę Spellemannprisen w kategorii Najlepszy album Hip-hop/R&B.
Madcon podczas występu na festiwalu Donauinselfest w Wiedniu w 2015 roku

W grudniu 2007 roku premierę miała ich druga płyta studyjna zatytułowana So Dark the Con of Man, która zadebiutowała na trzecim miejscu krajowej listy najczęściej kupowanych albumów. Płyta promowana była m.in. przez singiel „Beggin’” będący coverem piosenki grupy The Four Seasons o tym samym tytule z 1967 roku. Utwór zadebiutował na pierwszym miejscu listy przebojów we Francji oraz dotarł na szczyt notowania m.in. w Norwegii, Holandii i Belgii.

W 2008 roku duet został wyróżniony Światową Nagrodą Muzyczną w kategorii „najlepiej sprzedający się norweski wykonawca”. W tym samym roku muzycy poprowadzili program rozrywkowy Kan du Teksten? będący norweską wersją formatu Don’t Forget the Lyrics! (w Polsce znanym jako Tak to leciało!). Na początku grudnia wydali swój trzeci album studyjny zatytułowany An InCONvenient Truth. W kolejnym roku ukazała się ich pierwsza płyta kompilacyjna pt. Conquest, na której znalazły się najpopularniejsze utwory w ich dorobku.

W maju 2010 roku duet wystąpił jako gość muzyczny w finale 55. Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego w Oslo. Muzycy zaprezentowali wówczas flash mob do swojego nowego singla „Glow” zapowiadającego ich nową płytę studyjną zatytułowaną Contraband z grudnia tego samego roku. Album promowany był również m.in. przez singiel „Freaky Like Me”, który dotarł do pierwszego miejsca norweskiej listy przebojów. 

W czerwcu 2012 roku premierę miała ich piąta płyta studyjna zatytułowana Contakt, zaś jesienią 2013 roku ukazał się ich szósty album pt. Icon.

W 2015 roku opublikowali swój nowy singiel „Don’t Worry”, który nagrali we współpracy z amerykańskim piosenkarzem Rayem Daltonem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Beggin	Madcon	08.2008	5[44]	-	RCA 88697332512	[platinum-UK][written by Bob Gaudio, Peggy Farina][produced by 3Elementz]
Glow	Madcon	06.2010	70[1]	-	RCA MIUCT 6388	[written by Hitesh Ceon, Kim Ofstad, Yosef Wolde-Mariam, Tshawe Baqwa][produced by Element]
Freaky Like Me	Madcon featuring Ameerah	10.2010	46[3]	-	Jive CATCO 168089826	[written by Ameerah, Arjang "DreamRoc'a" Shishegar, TJ Oosterhuis, Tshawe Baqwa & Yosef Wolde-Mariam][produced by DreamRoc'a, TJ Oosterhuis]
Don't Worry	Madcon featuring Ray Dalton	09.2015	54[1]	-	Parlophone NO 5281501016	[written by Teddy Sky, Johnny Powers Severin, Ray Dalton, Madcon][produced by Johnny Powers Severin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
So Dark the Con of Man	Madcon	08.2008	137[1]	-	Sony BMG Music Entertainment 88697355492	-

Dino

Dino [właściwie Dino Esposito] ,urodzony w Encino, w Kalifornii 20 lipca 1963r.Po przeprowadzce jego rodziny do Las Vegas,gdzie jego ojciec prowadził restauracje, zaczął interesować się muzyką.W rezultacie ukończył uniwersytet w Newadzie na wydziale radiofonii i muzyki Po tym, Dino rozpoczął pracę jako DJ w stacji radiowej Nevada.Póżniej pracował jako dyrektor muzyczny w rozgłośni KCEP w Las Vegas ,jednej z większych stacji nadającej czarną muzykę.

Swoją karierę estradową zaczął od występów z grupą o nazwie Esquire.Jednak dopiero solowa kariera przyniosła mu wielkie sukcesy.W 1988r wydał swój pierwszy singiel "Summer Girls",który trafił na 50 pozycję listy Billboardu. Rok póżniej ukazał się jego debiutancki album "24 \ 7" .Tytułowa piosenka z tego albumu została przebojem.

Największym przebojem Dino została piosenka "I Like It" ,która zawędrowała na 7 miejsce Hot 100 Billboard.

Dino występował w parkach rozrywki z innymi muzykami takimi jak Linear i Sweet Sensation i otwierał koncerty New Kids On The Block.W 1990 roku Dino wydał swój drugi album "Swingin".Kolejnymi dużymi hitami Dino były single "Romeo" i "Gentle".Pomimo sukcesu tych dwóch singli, album nie był tak udany, jak debiutancka płyta.

Trzy lata póżniej ukazuje się trzeci jego album "The Way I Am", ale bez sukcesów na liście bestsellerów.Po tym, Dino otworzył swoją własną wytwórnię o nazwie ONID Productions.Dino zajął się produkcją i komponowaniem piosenek dla Tony'i Mitchell, Jordana Knighta, Sheeny Easton, Joanny Pacitti.Obecnie jest żonaty z Caroline Jackson (była członkinią Cover Girls).

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Summer Girls	Dino	07.1988	-	50[12]	4th & Broadway 7468	[written by Dino][produced by Dino]
24/7/Nightime lovekind	Dino	02.1989	-	42[14]	4th & Broadway 7471	[written by Dino][produced by Dino][43[3].Hot Disco/Dance;4th & Broadway 471 12"][12[14].R&B Chart]
I Like It	Dino	05.1989	-	7[25]	4th & Broadway 7483	[gold-US][written by Dino][produced by Dino][3[10].Hot Disco/Dance;4th & Broadway 483 12"][25[16].R&B Chart]
Sunshine	Dino	09.1989	-	23[15]	4th & Broadway 7489	[written by Dino][produced by Dino][47[10].R&B Chart]
Never 2 Much of U/In the city	Dino	12.1989	-	61[9]	4th & Broadway 7495	[written by Dino][produced by Dino][69[5].R&B Chart]
Romeo	Dino	08.1990	-	6[18]	Island 878012	[written by Dino][produced by Dino][35[4].Hot Disco/Dance;Island 878 013 12"][69[7].R&B Chart]
Gentle	Dino	11.1990	-	31[14]	Island 878472	[written by Gerald Mims][produced by Dino][31[13].R&B Chart]
Ooh Child	Dino	07.1993	-	27[20]	EastWest 98 398	[written by Stan Vincent][produced by Dino]
Endlessly	Dino	11.1993	-	114[3]	EastWest 98 360	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
24/7	Dino	03.1989	-	34[48]	4th & Broadway 4011	[produced by Dino]
Swingin'	Dino	09.1990	-	82[21]	Island 846481	[gold-US][produced by Dino]

Dingoes

Grupa, która wyłoniła się w 1973 r. z anonimowej sceny podmiejskich pubów muzycznych Melbourne i wkrótce osiągnęła status czołowego zespołu country-rockowego w Australii. Przejęła amerykańskie brzmienie "Zachodniego Wybrzeża", łącząc je z typowo australijską poetyką tekstów. Jej atutem był niezaprzeczalny talent trzech najważniejszych członków: wokalisty Brodericka Smitha i gitarzystów Kerryna Tolhursta i Chrisa Stockleya.
 
Swe pierwsze sukcesy muzycy zawdzięczali doświadczeniu, zdobywanemu przez lata wcześniejszej działalności w różnych lokalnych zespołach. Po wydaniu w 1974 r. pierwszego singla i albumu, które sprzedawały się nieźle, członkowie grupy uznali, że są gotowi do podboju zagranicy. Nie uderzyli jednak bezpośrednio na rynek amerykański, lecz w 1976 r. osiedlili się w Kanadzie. Mimo opieki Petera Rudge'a, związanego z kierownictwem grupy The Rolling Stones, zespołowi Dingoes nie udało się zająć na rynku takiej pozycji, na jaką liczył.
 
Jego drugi album, nagrany w Kalifornii w 1977 r.. zawierał kilka nowych wersji utworów znanych już z pierwszej płyty i był próbą pozyskania słuchacza amerykańskiego. Jednak ani album, ani kolejne single nie zyskały powodzenia, w wyniku czego na początku 1978 r. grupę opuścił Stockley. Pozostali członkowie zaangażowali na jego miejsce muzyka amerykańskiego i w atmosferze narastającego zniechęcenia nagrali trzeci album. Po wydaniu tej płyty, zatytułowanej Orphuns Of The Storm, zespół został rozwiązany, a jego członkowie wrócili do Australii.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Way Out West/Shine A Light	Dingoes	11.1973	40[10]	-	Mushroom K 5331	-
Boy On The Run/Last Place	Dingoes	06.1974	55[7]	-	Mushroom K 5540	-
Smooth Sailing/Dingoes Lament	Dingoes	10.1974	70[5]	-	Mushroom K 5673	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
The Dingoes	Dingoes	06.1974	24[13]	-	Mushroom L 35110	-
Five Times the Sun	Dingoes	08.1977	25[15]	-	A&M; L 36237	-
Orphans of the Storm	Dingoes	02.1979	32[11]	-	A&M; L 36721	-

Dimples D

Crystal Smith, znana lepiej jako Dimples D., to amerykańska raperka która jest znana z jednego przeboju z 1990 roku. Dimples D. została wybrana jako wokalistka do utworu hip hopowego producenta Marley'a Marla, zatytułowanego "Sucker DJ's (I Will Survive)", wydanego przez Party Time Records w 1983 roku.
 
Piosenka - była odpowiedzią na utwór Run-DMC "Sucker MCs (Krush-Groove 1)" - nie sprzedawała się dobrze w pierwszym wydaniu, ale Ben Liebrand przerobił piosenkę w 1990 roku, dodając sample z tytułowej piosenki z amerykańskiego sitcomu I Dream of Jeannie.Po ponownym wydaniu, utwór został # 1 w Australii, # 17 w UK Singles Chart , i znalazły się w na listach przebojów wielu krajach Europy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sucker DJ (A Witch for Love)	Dimples D	11.1990	17[10]	-	FBI 11	[written by B. Kaye, C. Smith, H. Montenegro, M. Wiliiams][produced by Andre Booth, Marlon Williams]

Johnny Diesel

Johnny Diesel (ur. Mark Lizotte , ur . 31 maja 1967 w Fall River , Massachusetts , USA ) - australijski muzyk rockowy i gitarzysta . Nagrał płyty pod nazwą Mark Lizotte, a także pod pseudonimem Johnny Diesel.

Choć rodzice urodzili się w USA,  przenieśli się do Perth w Australii, wkrótce po narodzinach dziecka. Mark dorastał z wieloma różnymi instrumentami muzycznymi, ale zwłaszcza gitara elektryczna przypadła do gustu. Mark Lizotte zagrał w The Kind , The Innocent Bystanders i Close Action . Wraz z grupą The Innocent Bystanders nagrał swoją pierwszą płytę w 1983 roku. W czerwcu 1986 roku opuścił zespół.
Mark Lizotte przyjął sceniczną nazwę Johnny Diesel w 1987 roku i założył zespół Johnny Diesel & Injectors .

Tytułowy album Johnny Diesel and the Injectors został nagrany w Memphis, Tennessee , wyprodukowany przez Terry Manninga i nagrany w marcu 1989 roku. Zespół zdobył dwie nagrody ARIA dla najlepszego nowego talentu i najlepiej sprzedającego się albumu roku . Debiutancki album sprzedał się w ponad 280 000 egzemplarzy.
W tym czasie rozwiązał zespół, by ponownie pojawić się w lipcu 1991 roku pod nazwą Diesel i singlem Love Junk . W 1992 r. ukazała się płyta Hepfidelity wraz z dodatkowymi utworami Come To Me , Tip of My Tongue , Man Alive i One More Time . Płyta sprzedała ponad 200 000 kopii. Diesel zdobył dwie nagrody ARIA dla najlepszego albumu i najlepszego męskiego artysty w 1992 roku.

W sierpniu 1993 r., pojawił się album The Lobbyist , który składał się z mieszanki nowych piosenek, poprawione fragmenty płyty Hepfidelity i kilka coverów. Ponownie zdobył nagrodę ARIA dla najlepszego męskiego artysty za tę płytę.

W 1994 r. nagrali Solid State Rhyme z singlami All Come Together , Fifteen Feet of Snow i Get It On . Płyta ta została również wielokrotnie nagrodzona platyną.

Potem Diesel zmienił swój styl wraz z płytą   Short Cool Ones , albumem z coverami bluesowymi i nowymi kawałkami zespołu. Nagrał płytę z australijskim muzykiem bluesowym Chrisem Wilsonem . W 1996 r. Wydał swój najlepszy krążek Rewind - The Best Of . W tym samym roku przeprowadził się z rodziną do Nowego Jorku .

Do tego czasu swojej kariery Diesel sprzedał ponad 800 000 płyt.
Diesel powrócił do branży muzycznej w 1999 roku pod szyldem Mark  Lizotte z albumem Soul Lost Companion . Jednymi singlami z tej płyty były utwory Dig i Satellite .
Diesel powrócił z Nowego Jorku do Australii w 2002 roku i wydał album Hear w październiku 2002 roku. W 2004 roku ukazała się akustyczna płyta Singled Out .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Don't Need Love	Johnny Diesel & the Injectors	11.1988	11[29]	7[8]	Chrysalis K 643/Chrysalis K 643	-
Soul Revival / Who's for Better	Johnny Diesel & the Injectors	02.1989	8[16]	-	Chrysalis K 771/-	-
Cry In Shame / Dry Tears	Johnny Diesel & the Injectors	05.1989	8[17]	-	Chrysalis K 833/-	-
Lookin' For Love / Cut Back	Johnny Diesel & the Injectors	07.1989	29[11]	-	Chrysalis CHS 2259/-	-
Since I Fell For You / Comin' Home (live)	Johnny Diesel & the Injectors	11.1989	83[3]	-	Chrysalis CHS 2311/-	-
Please Send Me Someone to Love / Who's for Better (Live)	Johnny Diesel & the Injectors	01.1990	12[12]	-	Mushroom K 1100/-	-
Love junk	Johnny Diesel & the Injectors	06.1991	18[13]	-	Chrysalis 120 468-6/-	-
Come to Me	Diesel	11.1991	8[23]	3[19][gold]	Chrysalis 2686-2/Chrysalis 322686	-
Tip of My Tongue / Rear View Mirror	Diesel	02.1992	3[16]	3[12]	Chrysalis 323 861-2/Chrysalis 323 861	-
Man Alive	Diesel	05.1992	20[13]	25[5]	Chrysalis 323 870-2/Chrysalis 323 870	-
One more time	Diesel	08.1992	52[9]	39[2]	Chrysalis 323 892-2/Chrysalis 323 892	-
Never Miss Your Water / Picture Of You	Diesel	08.1993	12[12]	17[7]	-/Chrysalis 874 025	-
Masterplan	Diesel	10.1993	42[3]	-	-/-	-
I've Been Loving You Too Long	Diesel	01.1994	41[4]	-	-/-	-
All Come Together	Diesel	10.1994	17[8]	-	EMI 8740602/-	-
15 Feet Of Snow	Diesel	02.1995	29[10]	-	-/-	-
Dig	Mark Lizotte	09.1999	18[3]	-	-/-	-
Crazytown	Diesel	06.2006	39[2]	-	-/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Johnny Diesel & The Injectors	Johnny Diesel & The Injectors	03.1989	3[34]	25[7]	Chrysalis TVL 93298/Chrysalis L 38 970	-
Live In London	Johnny Diesel & The Injectors	07.1989	49[10]	-	Chrysalis CHM 321728/-	-
Hepfidelity	Diesel	03.1992	1[4][35]	1[3][30][2x-platinum]	Chrysalis 321870-1/Chrysalis Chrysalis 321870	-
The Lobbyist	Diesel	08.1993	1[1][12]	27[3]	EMI 3260252 /Chrysalis 326 025	-
Solid State Rhyme	Diesel	11.1994	10[10]	-	EMI 8315902/-	-
Soul Lost Companion	Mark Lizotte	10.1999	18[1]	-	-/-	-
Coathanger Antennae	Diesel	07.2006	23[2]	-	Liberation LIBCD 8194.5 /-	-
Days Like These	Diesel	09.2008	17[2]	-	-/-	-
Project Blues: Saturday Suffering Fools	Diesel	08.2009	50[1]	-	-/-

Died Pretty

DIED PRETTY, grupa australijska. Powstała w 1983 w Sydney. Założyli ją: Ronald S. Peno - voc, Brett Myers -g i Frank Brunetti - k. Peno i Myers wcześniej występowali w punkrockowych zespołach z Brisbane - The Hellcats i The End, a Brunetti był dziennikarzem muzycznym. Składu dopełnili Jonathan Licklitter - b i Colin Barwick -dr, których niebawem zastąpili Mark Lock - b i Chris Welsh - dr, perc. W 1990 miejsca Brunettiego i Locka zajęli Steve Clark - b i John Hoey - k. W 1993 zamiast Clarka pojawił się Robert Warren - b, voc.
 
W pierwszych miesiącach działalności związała się z małą australijską firmą Citadel. Zadebiutowała maksisinglami Out Of The Unknown i Minor Blues z 1984, powtarzającym ich repertuar minialbumem "Died Pretty" z tego samego roku oraz czwórką "Next To Nothing" z 1985. W krótkim czasie zdobyła opinię jednej z lepszych w Australii formacji nagrywających dla wytwórni niezależnych. Zwróciła też uwagę słuchaczy w Europie i Stanach Zjednoczonych (poza ojczyzną wczesne płyty Died Pretty ukazały się staraniem brytyjskiej wytwórni What Goes On).
 
Jej kariera nabrała rozmachu po podpisaniu w 1989 kontraktu z australijską firmą Blue Mosque i angielską Beggars Banquet. Płytę "Every Brilliant Eye" z 1990 nagrywała po raz pierwszy poza Australią, w studiach American Recording w Woodland Hills i NRG Recording w Hollywood, przy pomocy renomowanego producenta Jeffa Eyricha (współpracownika Gun Club i T-Bone Burnette'a); album "Doughboy Hollow" z 1991r znowu w rodzinnym Sidney, ale z angielskim producentem Hugh Jonesem; kolejny, "Trace" z 1993, w Londynie z Jonesem; natomiast "Sold" z 1995 w słynnych Fort Apache Studios w Bostonie, z Robem Youngerem, z którym współpracowała na samym początku kariery.
 
Zaproponowała muzykę dość prostą, ale jednocześnie wysmakowaną, opracowaną z pomysłowym użyciem np. mandoliny oraz instrumentów smyczkowych i dętych; pełną pasji (np. Prayer, Sight Unseen, Disaster), ale i melancholii (np. Face Toward The Sun); wywodzącą się z rocka psychodelicznego (np. From The Dark), ale i z folku (np. True Fools Fall, Battle Of Stanmore); zawierającą czytelne odniesienia do twórczości Jimiego Hendrixa (np. Whitlam Square), ale i Grama Parsonsa czy R.E.M. (np. The Underbelly, Herr Godiva). Tytuł płyty "Every Brilliant Eve" wzięła z wiersza W.B. Yeatsa. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Harness Up	Died Pretty	09.1993	35[4]	-	-/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Lost	Died Pretty	06.1988	99[1]	-	Blue Mosque L 38 924/-	-
Every Brilliant Eye	Died Pretty	03.1990	81[6]	-	Blue Mosque L 30 270/-	-
Doughboy Hollow	Died Pretty	08.1991	30[14]	-	Blue Mosque L 30 578/-	-
Trace	Died Pretty	09.1993	11[6]	-	Columbia 659544 2/-	-
Sold	Died Pretty	02.1996	29[3]	-	Columbia 481668.2 /-	-

Barbara Dickson

Barbara Ruth Dickson  (ur. Dunfermline , Fife, 27 września 1947 r.)jest szkocką piosenkarką, której hity obejmują " I Know Him So Well ", " Answer Me " i " January February ". Dickson umieściła piętnaście albumów na brytyjskiej liście albumów od 1977 roku do tej pory i miała kilka hitowych singli, w tym cztery, które osiągnęły Top 20 na brytyjskiej liście singli .
Jest także aktorką ,dwukrotną  laureatką Olivier Award ,  z rolami, w tym Viv Nicholson w musicalu Spend Spend Spend , a także  Mrs. Johnston w musicalu Willy'ego Russella ,Blood Brothers .  W telewizji zagrała jako Anita Braithwaite w Band of Gold .


Dickson uczęszczała do Woodmill High School i Dunfermline High School w Dunfermline. Wcześniej mieszkała w "Dolly Town", w Rosyth , który już nie istnieje, ponieważ został zburzony na początku lat 70-tych, i w Dunfermline w latach 60-tych.  Jej ojciec był kucharzem na holowniku w Rosyth Dockyard, a jej matka pochodziła z Liverpoolu . Chodziła do Camdean Primary School i Pitcorthie Primary School, gdy przeniosła się do Dunfermline.

Karierę wokalną Dickson rozpoczęła w klubach folkowych wokół rodzimej Fife w 1964 roku. Jej pierwsze nagranie komercyjne miało miejsce w 1968 roku. Jej wczesne prace obejmowały albumy z Archie Fisherem , z których pierwszy, The Fate O 'Charlie , zbiór piosenek z buntów jakobitów , została wydana w 1969 roku. Jej pierwszym solowym albumem był  " Do Right Woman" z 1970 roku.

Stała się dobrze znaną twarzą w brytyjskim folku końca lat sześćdziesiątych i wczesnych siedemdziesiątych, ale zmieniła bieg swojej kariery po spotkaniu z Willy Russellem . W tym czasie był młodym studentem prowadzącym klub folkowy w Liverpoolu . Pokazał Dickson  pierwszy szkic tego, co później stało się nagradzanym musicalem John, Paul, George, Ringo ... and Bert i poprosił ją o wykonanie muzyki. Połączenie znakomitego libretta, znakomitej obsady młodych nieznanych wykonawców (w tym Antony Shera , Bernarda Hilla i Trevora Eve ) i   interpretacji utworów The Beatles  przez Dickson  sprawiło, że serial odniósł ogromny sukces.


Współproducent serialu, Robert Stigwood , podpisał kontrakt z artystką ze swoją wytwórnią RSO Records , w której nagrała album Answer Me , zaaranżowany i wyprodukowany przez Juniora Campbella , tytułowy utwór stał się hitem w Top 10 w 1976 roku. John, Paul, George Ringo ... and Bert występowali gościnnie w telewizji BBC skupiając uwagę  10 mln widzów tydzień w tydzień. . 

Andrew Lloyd Webber i Tim Rice zauważyli także Dickson w w tym widowisku i zaprosili ją do nagrania singla " Another Suitcase In Another Hall " z ich nowego musicalu Evita , który stał się jej drugim hitem w 1977 roku.  Również w późnych latach 70-tych Dickson przyczyniła się także do powstania dwóch bestsellerowych albumów szkockiego piosenkarza i autora tekstów, Gerry Rafferty'ego : City to City (1978) i Night Owl (1979). Inne solowe przeboje, w tym "Caravan Song" i " January February ", pojawiły się  w latach 80-tych

Skrócona wersja piosenki "Best of Friends", śpiewana przez Dickson , została wykorzystana jako temat końcowy Andy Robson , telewizyjnego serialu dla dzieci ITV emitowanego w latach 1982 i 1983. Nigdy nie została wydana komercyjnie.

W 1982 roku Willy Russell zaprosił Dickson  do roli gwiazdy w swoim nowym musicalu Blood Brothers w kluczowej roli matki, pani Johnstone. Chociaż początkowo nie chciała zaakceptować tej roli, w której nigdy wcześniej nie występowała, przyjęła ją i zdobyła uznanie krytyków,  od Stowarzyszenia Teatrów na West End w 1984 roku. 

Później, w 1984 roku, Tim Rice zwrócił się do Dickson, by wzięła udział w nagraniu płyty z musicalu Chess , w skład którego weszła piosenka " I Know Him So Well ", duet zaśpiewany z Elaine Paige . Piosenka była hitem na całym świecie i przez cztery tygodnie była numerem jeden na brytyjskiej liście singli .  Nadal jest cytowana w Guinness World Records jako najlepiej sprzedający się żeński duet wszechczasów.

W latach 90-tych Dickson wystąpiła w różnych serialach telewizyjnych, w tym w Taggart , Band of Gold i The Missing Postman . Pisarz i reżyser Chris Bond stworzyli widowisko dla Dickson w 1996 roku zatytułowane The Seven Ages of Woman . Premiera odbyła się w liverpoolskim Playhouse i odbyła liczne tournée w 1997 i 1998 roku.

W 1999 roku Dickson zagrała w Spend Spend Spend , nowym musicalu Steve'a Browna i Justina Greene'a. Przedstawienie, oparte na historii życia rollercoasterki , Viv  Nicholson  , grane na West Endzie . Za rolę Nicholson  otrzymała nagrodę "Najlepsza aktorka w musicalu"     Laurence Olivier Awards w 2000r . 

W 2003 roku Dickson ponownie pracowała z Russellem, zapewniając wokale wspierające dla jego albumu Hoovering the Moon . W 2004 The Platinum Collection , zawierająca niektóre z jej najbardziej udanych nagrań, osiągnęła numer 35 na brytyjskiej liście albumów.  Jej album z 2004r, Full Circle , został wyprodukowany i zaaranżowany przez Troya Donockleya i oznaczał powrót do korzeni Dickson . W 2006 roku wydała kolekcję piosenek Lennona, McCartneya i Harrisona , Nothing's Gonna Change My World .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Answer Me/From Now On	Barbara Dickson	01.1976	9[7]	-	RSO 2090 174	[written by Gerhard Winkler,Fred Rauch][produced by Junior Campbell]
Another Suitcase In Another Hall/Requiem For Evita [Choir And London Philarmonic Orchestra]	Barbara Dickson	02.1977	18[7]	-	MCA MCA 266	[written by Andrew Lloyd Webber, Tim Rice][produced by Andrew Lloyd Webber, Tim Rice]
Who Was It Stole Your Heart Away/Stolen Love	Barbara Dickson	07.1977	-	110[1]	RSO RS 875 [US]	[written by B. Dickson][produced by Mentor Williams]
Caravan Song/Caravan On The Move [Mike Batt With The London Philharmonic Orchestra]	Barbara Dickson	01.1980	41[7]	-	Epic EPC 8103	[written by Mike Batt][produced by Mike Batt]
January February/Island In The Snow	Barbara Dickson	03.1980	11[10]	-	Epic 8115	[written by Alan Tarney][produced by Alan Tarney]
In The Night/Now I Don't Know	Barbara Dickson	06.1980	48[2]	-	Epic 8593	[written by B. Dickson][produced by Alan Tarney]
Keeping My Love For You/Find A Better Way	Barbara Dickson	04.1984	97[2]	-	Epic A 4191	[written by Alan Tarney][produced by Alan Tarney]
I Know Him So Well/Chess [London Symphony Orchestra]	Elaine Paige And Barbara Dickson	12.1984	1[4][17]	-	RCA CHESS 3	[written by Benny Andersson, Tim Rice, Bjorn Ulvæus][produced by Benny Andersson, Tim Rice, Bjorn Ulvæus]
Time After Time/She Moves Thro' The Fair	Barbara Dickson	09.1986	78[4]	-	K-Tel BABS 1	[written by Rod Argent, Robert Howes][produced by Ian Lynn]
Blowin' In The Wind/You Ain't Goin' Nowhere	Barbara Dickson	10.1992	94[1]	-	Columbia 658478 7	[written by Bob Dylan][produced by Ian Lynn, Barbara Dickson]
Love Hurts	Barbara Dickson	04.1995	99[2]	-	Essential! ESSX 2047	[written by Bob Dylan][produced by Boudleaux Bryant]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Morning Comes Quickly	Barbara Dickson	06.1977	58[1]	-	RSO 2394188	[produced by Mentor Williams]
The Barbara Dickson Album	Barbara Dickson	04.1980	7[12]	-	Epic EPC 84088	[produced by Alan Tarney]
You Know it's Me	Barbara Dickson	05.1981	39[6]	-	Epic EPC 84 551	[produced by Alan Tarney]
All for a Song	Barbara Dickson	02.1982	3[38]	-	Epic 10 030	[produced by Mike Batt, Alan Tarney, Barbara Dickson and others]
Tell Me It's Not True - Blood Brothers	Barbara Dickson	09.1983	100[1]	-	Legacy LLM 101	-
Heartbeats	Barbara Dickson	06.1984	21[8]	-	Epic EPC 25706	[produced by Alan Tarney, David Lord, Del Newman, Gus Dudgeon, Nicky Graham]
The Barbara Dickson Songbook	Barbara Dickson	01.1985	5[19]	-	K-Tel NE 1287	-
Gold	Barbara Dickson	11.1985	11[18]	-	K-Tel ONE 1312	[produced by Pip Williams,Tim Rice,Benny Andersson,Björn Ulvaeus]
The Very Best Of Barbara Dickson	Barbara Dickson	11.1986	78[8]	-	Telstar STAR 2276	-
The Right Moment	Barbara Dickson	11.1986	39[8]	-	K-Tel ONE 1335	[produced by Ian Lynn, Del Newman]
Coming Alive Again	Barbara Dickson	05.1989	30[7]	-	Telstar STAR 2349	[produced by Ian Lynn, Stewart and Bradley James]
Don't Think Twice It's Alright	Barbara Dickson	08.1992	32[5]	-	Coplumbia MOODCD 25	-
Together (The Best Of Elaine Paige & Barbara Dickson)	Elaine Paige And Barbara Dickson	11.1992	22[10]	-	Telstar TCD 2632	-
Parcel of Rogues	Barbara Dickson	03.1994	30[4]	-	Castle Communications CTVCD 126	[produced by Pip Williams]
Dark End of the Street	Barbara Dickson	12.1995	94[1]	-	Transatlantic TRACD 117	-
The Platinum Collection	Barbara Dickson	03.2004	35[4]	-	Sony Music TV 5161092	-
Nothing's Gonna Change My World	Barbara Dickson	09.2006	108[1]	-	Concord 0602498545454	-

Detergents

The Detergents był amerykańskim zespołem muzycznym składającym się z Ronnie (Ron) Dante, Danny Jordana i Tommy Wynna. Grupa specjalizowala się w parodiach piosenek , takich jak ich pierwszy i najbardziej znany hit "Lider Laundromat", napisany i wyprodukowany przez Paula Lee Vance i Pockrissa. To była parodia ówczesnego przeboju "Leader of the Pack",grupy Shangri-Las.

Głównym wokalistą na "Leader of the Laundromat" był Danny Jordan, który był bratankiem Paula Vance.Jordan nagrał w 1960r singiel dla Kapp Records Just Couldn't Resist Her With Her Pocket Transistor (autorzy: Jack Keller / Larry Kolber), płytka bardzo przypominająca niedawne "Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polka Dot Bikini " nagrany przez Briana Hylanda wyprodukowany przez Vance'a. Vance również wyprodukował singiel Find a Little Happiness będący owocem współpracy Jordana i Artie Wayne'a wydany przez Diamond Records.

W 1964r Dante, Jordan i Wynn byli staffem kompozytorskim i wokalistami sesyjnymi w Aldon Music Dona Kirshnera pisząc dla Ronnie Dante singiel "Little Lollipop" i jako trio Cabin Kids nagrali piosenki w stylu surf planując wydanie ich dla Screen Gems,gdy w tym czasie Vance zaproponował im nagranie Leader of the Laundromat jako the Detergents.

Sukces tej piosenki spowodował rezygnację z wcześniejszego projektu-Cabin Kids.Pojawiają się w muzycznych telewizyjnych show jak Shindig! i Hullabaloo ,koncertują z grupą Dick Clarka -Caravan of Stars.Grupa działała od 1964 do 1966 roku. Detergents raz drugi i ostateczny wszedł na listę Billboard Hot 100, z "Double-O-Seven" traktujący o pretensach nastolatka, którego dziewczyna zaniedbuje go by oglądać filmy o Jamesie Bondzie , utwór osiągnął # 89 na wiosnę 1965 roku.Detergents ponownie sięgnęli do Shangri-Las w nagraniu "I Can Never Eat Home Any More" będący parodią przeboju tej grupy "I Can Never Go Home Any More" .

Po wydaniu "Lider Laundromat" , kompozytorzy "Leader of the Pack" Jeff Barry, Ellie Greenwich i George 'Shadow' Morton, złożyli pozew przeciwko grupie. Pozew został ostatecznie rozstrzygnięty polubownie. Trzy lata później, w 1968 roku,Dante rozpoczął pracę u boku producenta Jeffa Barry'ego jako wokalista krótko istniejacej ,z ogronymi sukcesami grupy Archies.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Leader of the Laundromat / Ulcers	The Detergents	12.1964	-	19[8]	Roulette 4590	[written by Lee Pockriss / Paul Vance]
Double-O-Seven/ The Blue Kangaroo	The Detergents	03.1965	-	89[3]	Roulette 4603	[written by Lee Pockriss / Paul Vance][produced by Lee Pockriss / Paul Vance]