poniedziałek, 25 lutego 2019

Billy Bragg

Właśc. Steven William Bragg, ur. 20.12.1957 w Braking w hr. Essex (Anglia). Bragg, znany szeroko jako "Bard z Barking", uważany jest powszechnie za jednego z najbardziej politycznie zaangażowanych, lewicujących wykonawców muzyki popularnej.

Bragg rozpoczął karierę od założenia efemerycznej formacji punkowej Riff Raff,po czym spędził pewien czas w brytyjskich wojskach pancernych.Wolność "wykupił" sobie za 175 funtów-póżniej mawiał,że był to najmądrzejszy wydatek w jego życiu. Pracował potem w sklepie płytowym; jego miłość dla bluesa i protest songu kwitła.

Rozpoczął wkrótce karierę solową. Uzbrojony w gitarę, wzmacniacz i własny głos, udał się w trasę koncertową po Wielkiej Brytanii. Gotów był występować jako "wypełniacz na ostatnią chwilę" przed dowolnym wykonawcą. Zadziwiał przy tym miejscową młodzież muzyką zazwyczaj ostro kontrastującą z tym, co wykonawca ten prezentował. Uważał się za "jednoosobowy Clash"; jego teksty, pełne pasji, złości i dowcipu, sprawiły, że stał się osobistością wielce oryginalną. W tym czasie ukazał się album Life's ARiot With Spy Vs Spy (menedżerem był tu dawny współpracownik Pink Floyd Peter Jenner), wydany początkowo przez wytwórnię Charisma, ale potem "przejęty" przez nowo powstałą firmę niezależną Go! Discs/Utility.

Zdobył on mocną pozycję na brytyjskich listach niezależnych, a w końcu osiągnął 30. miejsce głównych notowań. Następny krążek, Brewing Up With Billy Bragg, dotarł do 16. miejsca na listach brytyjskich. Jak zwykle, na żądanie Billy'ego i dzięki niskim kosztom produkcji, cena detaliczna albumu była poniżej przeciętnej. Jego reputacja kompozytorska umocniła się w 1985, kiedy Kirsty MacColl dotarła na 7. miejsce list brytyjskich z jego utworem "New England". Bragg stal się regularnym gościem wieców politycznych i imprez charytatywnych, zwłaszcza podczas strajku górników w 1984. Wykonywał na nich swoje utwory prozwiązkowe, jak np. "Which Side Are You On", "There Is Power In The Union" i "Between The Wars" z EP-ki pod tym samym tytułem.
Był jednym z głównych twórców kolektywu muzyków-socjalistów pod nazwą "Red Wedge", do którego należeli tacy luminarze popu, jak Paul Weller, Junior Giscombe i Jimmy Somerville.

Mimo politykowania Bragg potrafił wciąż pisać klasyczne piosenki miłosne, jak np. słynny utwór "Levi Stubbs' Tears" z albumu Talking To The Taxman About Poetry, który dotarł do pierwszej dziesiątki najlepiej sprzedających się płyt. Polityczne zainteresowania Bragga wkrótce objęły również Rosję i Amerykę Łacińską. Często rewanżował się muzykom, którym towarzyszył w nagraniach, oferując im występy podczas własnych tras koncertowych po Wielkiej Brytanii.

W 1988 osiągnął 1. miejsce brytyjskich list przebojów z własną wersją piosenki Beatlesów "She's Leaving Home"; na fortepianie akompaniowała mu w tym nagraniu Cara Tivey. Była to jedna z wielu kompozycji Johna Lennona i Paula McCartneya, które w ramach akcji charytatywnej na rzecz dzieci wykonywali aktualnie działający muzycy. Na drugiej stronie tego singla znalazła się przygotowana przez grupę Wet Wet Wet wersja "With A Little Help From My Friends", którą częściej grywały stacje radiowe (w rezultacie, choć singel miał nominalnie dwie strony "a", nagranie Bragga traktowane było jako strona "b"). W 1989 Bragg reaktywował wytwórnię Utility w celu przyciągnięcia młodych utalentowanych muzyków, którym coraz trudniej było przekonać największe firmy fonograficzne do podjęcia ryzyka wydania ich nagrań. Wśród tych młodych wykonawców znaleźli się m.in. Corning Up Roses, Weddings Parties Anything, Clea And McLeod, Caroline Trettine, Blake Babies, Jungr And Parker oraz Dead Famous People.

W 1991 Bragg wydał Don't Try This At Home, album dobrze przyjęty przez krytyków i uważany za dotychczas najbardziej komercyjny. Bragg poruszył tu bardziej tematykę z zakresu "polityki osobistej", zwłaszcza na singlu "Sexuality". William Bloke był albumem mniej naznaczonym złością, a bardziej ironią niż wcześniejsze produkcje Bragga, ale okraszony był równocześnie pełną wdzięku wiarą w siebie i dojrzałością. Na przykład mocnego utworu "Northern Industrial Town" Bragg nie byłby w stanie napisać dziesięć lat wcześniej. Na albumie tym Bragg nie jest już "bardem z Barking" czy "zakręconym trubadurem lewicy" -jest po prostu ważnym wykonawcą "angielskim".


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Between the Wars EP.Billy Bragg03.198515[6]-Go! Discs AGOEP 1[written by Billy Bragg/Florence Reece/Leon Rosselson][produced by Kenny Jones]
Days Like These/I Don't Need This Pressure RonBilly Bragg12.198543[5]-Go! Discs GOD 8[written by B. Bragg][produced by Ted De Bono]
Levi Stubbs' Tears EP.Billy Bragg06.198629[6]-Go! Discs GODX 12[written by B. Bragg][produced by John Porter]
Greetings To The New BrunetteBilly Bragg with Johnny Marr and Kirsty McColl11.198658[2]-Go! Discs GOD 15[written by B. Bragg][produced by John Porter , Kenny Jones]
With A Little Help From My Friends [Wet Wet Wet]/ She's Leaving HomeBilly Bragg with Cara Tivey05.19881[4][11]-The Precious Organisation CHILD 1[written by Lennon & McCartney][produced by Wet Wet Wet/John Porter/Kenny Jones]
Waiting For The Great Leap Forwards/Wishing The Days AwayBilly Bragg09.198852[3]-Go! Discs GOD 23[written by B. Bragg][produced by Joe Boyd , Wiggy]
Won't Talk About It / Blame It On The BasslineNorman Cook feat Billy Bragg07.198929[6]-Go! Discs GODX 33[written by B. Bragg,Norman Cook][produced by Norman Cook ]
Sexuality/Bad PennyBilly Bragg07.199127[5]-Go! Discs GOD 56[written by B. Bragg,Johnny Marr][produced by Johnny Marr/Grant Showbiz]
You Woke Up My NeighbourhoodBilly Bragg09.199154[2]16.Modern Rock TracksGo! Discs GOD 60[written by Billy Bragg/Peter Buck][produced by Grant Showbiz]
Accident Waiting To Happen EP.Billy Bragg02.199233[3]-Go! Discs GOD 67[written by Billy Bragg][produced by Gary Smith]
Upfield/ThatcheritesBilly Bragg08.199646[3]-Cooking Vinyl FRY CD 051[written by Billy Bragg][produced by Grant Showbiz]
The Boy Done Good/Sugar DaddyBilly Bragg05.199755[3]-Cooking Vinyl FRY CDX 064[written by B. Bragg,Johnny Marr][produced by Grant Showbiz]
Way Over Yonder In A Minor Key / My Thirty Thousand / Bug-Eyed JimBilly Bragg & Wilco07.1998118[1]-Elektra E 3798[produced by Billy Bragg , Grant Showbiz , Wilko]
St. Monday / England, Half EnglishBilly Bragg and The Blokes03.200298[1]-Cooking Vinyl FRYCD 120-
Take Down the Union JackBilly Bragg and The Blokes06.200222[2]-Cooking Vinyl FRY CD 131X[written by B. Bragg][produced by Grant Showbiz]
We LaughedRosetta Life Feat. Billy Bragg11.200511[5]-Cooking Vinyl FRY CD 252X[written by Billy Bragg ,Maxine Edgington][produced by Robbie McIntosh]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Life's a Riot With Spy vs. SpyBilly Bragg01.198430[30]-Utility ZUTIL 1 [gold-UK][produced by Oliver Hitch ]
Brewing Up With Billy BraggBilly Bragg10.198416[21]-Go! Discs AGOLP 4 [silver-UK][produced by Edward De Bono]
Talking With The Taxman About PoetryBilly Bragg10.19868[8]-Go! Discs AGOLP 6[silver-UK][produced by John Porter/Kenny Jones]
Back To BasicsBilly Bragg06.198737[4]-Go! Discs AGOLP 8[produced by Oliver Hitch,Kenny Jones ]
Workers PlaytimeBilly Bragg10.198817[4]198[1]Go! Discs AGOLP 15 [produced by Joe Boyd/Wiggy]
The InternationaleBilly Bragg05.199034[4]-Utility UTIL 11[produced by Grant Showbiz , Wiggy]
Don't Try This At HomeBilly Bragg09.19918[7]-Go! Discs 8282791[silver-UK][produced by Grant Showbiz , Johnny Marr]
William BlokeBilly Bragg09.199616[3]-Cooking Vinyl COOK 100[produced by Grant Showbiz ]
Between the WarsBilly Bragg09.1996136[1]-Cooking Vinyl -
Bloke on BlokeBilly Bragg06.199772[2]-Cooking Vinyl COOK 127[produced by Grant Showbiz ]
Mermaid Avenue Billy Bragg and Wilco07.199834[6]90[7]Elektra 7559622042[produced by Billy Bragg , Grant Showbiz , Wilco]
Reaching To The ConvertedBilly Bragg09.199941[3]-Cooking Vinyl COOK 186[produced by Grant Showbiz ]
Mermaid Avenue Vol. IIBilly Bragg and Wilco06.200061[3]-Elektra 62 522 [US][produced by Billy Bragg , Grant Showbiz , Wilco ]
England, Half EnglishBilly Bragg and The Blokes03.200251[3]-Cooking Vinyl COOK 222[produced by Grant Showbiz ]
Must I Paint You A Picture?: The Essential Billy BraggBilly Bragg10.200349[4]-Cooking Vinyl COOK 266[produced by Oliver Hitch/Edward De Bono/Kenny Jones/John Porter/Joe Boyd/Wiggy/Johnny Marr/Gary Smith/Grant Showbiz/Wilco]
Volume 1Billy Bragg03.2006190[1]-Yep Roc YEP-2600 [US]-
Mr. Love & JusticeBilly Bragg03.200833[3]-Cooking Vinyl COOKCD 452[produced by Grant Showbiz ]
Tooth & NailBilly Bragg03.201313[3]-Cooking Vinyl COOKCD 580[produced by Joe Henry]
Live at the Union Chapel, LondonBilly Bragg04.201461[1]-Cooking Vinyl COOKCD 601-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Boys Don't Cry

Członkowie Boys Don't Cry grywali wcześniej z Sad Cafe, Andym Brownem, Jackson Heights, Byzantium i Mike'em Oldfieldem. Nick Richards, Brian Chatton, Nico Ramsden, Mark Smith i Jeff Seopardi razem zagrali po raz pierwszy w zespole pod nazwą Jazz Sluts.
 
Mieli do dyspozycji nieograniczony czas w studiu nagraniowym, ponieważ Richards był właścicielem studia Maison Rouge. Karierę nagraniową rozpoczęli w 1983 od singla "Heart's Bin Broken". Później, w połowie lat 80-tych, grupa podpisała kontrakt z amerykańską wytwórnią Profile Records.
 
Niemal natychmiast sukces odniósł singel "I Wanna Be A Cowboy". W wideoklipie do tego utworu pojawił się Lemmy z Motórhead; nagranie dotarło do 12. miejsca amerykańskiej listy przebojów w 1986. Następny singel, "The Cities On Time", nie powtórzył jednak tego sukcesu.
 
Po wydaniu jednego zapisanego w notowaniach albumu zespół przeniósł się do firmy Atlantic Records. Następne single, jak np. "Who Am Dam Do You Think I Am", również nie miały specjalnego powodzenia. Członkowie grupy powrócili w końcu do pracy sesyjnej. 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
I Wanna Be a Cowboy Boys Don't Cry04.198677[4]12[19]Profile 5084[written by Chatton, Ramsden, Richards, Seopardi][produced by Boy's Don't Cry][44[4].Hot Disco/Dance;Profile 7084 12"]
Who The Am Dam Do You Think You Am?/The CureBoys Don't Cry05.198794[2]-Legacy LGY 57 [UK][written by Chatton, Richards, Seopardie][produced by Adrian Lee, Boys Don't Cry]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Boy's Don't CryBoy's Don't Cry06.1986-55[19]Profile 1219[produced by Boys Don't Cry]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Boy George

Właśc. George 0'Dowd, ur. 14.06.1961 w Eltham w hr. Kent (Anglia). W początkach lat 80-tych 0'Dowd stał się uczestnikiem londyńskiej sceny klubowej "new romantic". Jego występy w klubach Billy's, Blitz, Heaven i Hell trafiały regularnie na strony magazynów takich, jak "Blitz" i "The Face".
Jego styl ubierania się, śmiały i łączący różne trendy, zwrócił uwagę guru muzyki pop Malcolma McLarena, który zaangażował go do występu w Bow Wow Wow u boku Annabelli Lu Win (pod pseudonimem Lieutenant Lush) podczas koncertu w londyńskim Rainbow Theatre. Ta współpraca nie potrwała długo, ale okazała się użyteczna dla Boy George'a, ponieważ jego nazwisko było znów komentowane. Spotkanie z byłym DJ Mikeyem Craigiem (ur. 15.02.1960 w londyńskiej dzielnicy Hammersmith; gitara basowa) zaowocowało założeniem zespołu In Praise Of Lemmings. Po zaangażowaniu byłego perkusisty Jona Mossa (ur. 11.09.1957 w londyńskiej dzielnicy Wandsworth; perkusja) oraz Roya Haya (ur. 12.08.1961 w Southend-on- -Sea w hr. Essex, Anglia; gitara, instrumenty klawiszowe), grupa zmieniła nazwę na Culture Club.

Dla odbiorców jednak nazwa ta, we wszystkich przejawach, równoznaczna była z Boy George'em; jego apetyt na sławę był ogromny, a zdolność do zręcznej manipulacji mediami wydawała się wrodzona. Niezbyt starannie ukrywane skłonności homoseksualne nie stanowiły problemu dla licznych fanów, ale były przedmiotem wielu komentarzy w prasie brukowej, podobnie zresztą jak jego słynna wypowiedź na temat seksu: "Wolałbym raczej filiżankę herbaty". Jednak to nie preferencje seksualne, ale skłonności do nadużywania narkotyków doprowadziły go do upadku. W tydzień po złośliwej uwadze pod adresem dziennikarzy - "Jestem waszym ulubionym ćpunem" - wygłoszonej podczas koncertu przeciw apartheidowi w Londynie, angielska prasa ujawniła, że był w istocie uzależniony od heroiny.

Prawie równocześnie do mediów trafił inny skandal. Nowojorski klawiszowiec Michael Rudetski zmarł na skutek przedawkowania heroiny podczas wizyty w londyńskim domu Boy George'a.

Wkrótce potem George został aresztowany pod zarzutem posiadania marihuany, co doprowadziło do udanej kuracji odwykowej. Publiczna deklaracja o odrzuceniu narkotyków zbiegła się w czasie z rozwiązaniem Culture Club i rozpoczęciem kariery solowej. Debiutancki singel, własna wersja przeboju grupy Bread i Kena Boothe'a "Everything I Own" ukazał się wiosną 1987 i stał się pierwszym utworem George'a, który trafił na 1. miejsce brytyjskich list przebojów od czasu "Karma Chameleon" z 1983. George głośno sprzeciwiał się paragrafowi 28 nowej ustawy skierowanej przeciw homoseksualistom, przygotowywanej przez rząd konserwatywny, co znalazło póżniej odzwierciedlenie w całej serii nagrań.W 1989 George założył własną wytwórnię płytową,More Protein,i został też frontmanem zespołu Jesus Loves You-było manifestacją jego nowej świadomości duchowej oraz miłości do muzyki reggae i soul.

Nagrania z albumu Cheapness And Beauty były utrzymane w stylistyce komercyjnego popu z domieszką punka, co przeczyło jego statusowi blednącej w latach 90. supergwiazdy. Utwory, napisane wspólnie z gitarzystą Johnem Themisem, odzwierciedlały większą pewność siebie Boy George'a, pogodzonego ze swoim wizerunkiem słynnego geja i zupełnie wolnego od uzależnienia od heroiny. Wydanie albumu poprzedziło nagranie nieprawdopodobnej własnej wersji "Funtime" Iggy'ego Popa. Data wydania płyty w 1995 zbiegła się zaś z publikacją samokrytycznej autobiografii.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Everything I Own/Use MeBoy George03.19871[2][9]-Virgin BOY 100 [produced by Stewart Levine][written by David Gates][45[2].Hot Disco/Dance;Virgin 96 765 12"][#5 hit for Bread in 1972]
Keep Me In Mind/State Of LoveBoy George06.198729[4]-Virgin BOY 101 [written by O'Dowd, Nightingale, Brown][produced by Stewart Levine]
Sold/Are You Too Afraid?Boy George07.198724[5]-Virgin BOY 102 [produced by Stewart Levine][written by O'Dowd , Dozier, Martin]
To Be Reborn/Where Are You NowBoy George11.198713[7]-Virgin BOY 103 [written by O'Dowd , Dozier][produced by Stewart Levine]
Live My LifeBoy George03.198862[2]40[12]Virgin BOY 5 [produced by John Robie ][written by Allee Willis , Danny Sembello][piosenka z filmu "Hiding out"][14[11].Hot Disco/Dance;Virgin 96 728 12"]
No Clause 28 Boy George06.198857[3]-Virgin BOY 106 [written by George O'Dowd, Ian Maidman, Glenn Nightingale, Richie Stevens, Steve Fletcher][produced by Bobby Z. , Jeremy Healy ]
Don't Cry/Leave In LoveBoy George10.198860[2]-Virgin BOY 107[written by O'Dowd, Maidman, Bobby Z][produced by Bobby Z.]
Don't Take My Mind On A Trip/I Go Where I GoBoy George03.198968[2]-Virgin BOY 108 [produced by Gene Griffin][written by Gene Griffin][26[5].Hot Disco/Dance;Virgin 96 577 12"]
The Crying Game/ I Specialize In LonelinessBoy George09.199222[4]15[17]Spaghetti CIAOX 6[produced by Pet Shop Boys][written by Geoff Stephens]
More Than Likely/When It's Raining Cats And Dogs [P.M. Dawn]P.M. Dawn feat Boy George06.199340[3]-Virgin BOY 108 [written by A. Cordes][produced by P.M. Dawn ]
Funtime/Genocide PeroxideBoy George04.199545[6]-Virgin VSC 1538[produced by Jessica Corcoran ][written by David Bowie , Iggy Pop][oryginalnie nagrana przez Iggy Popa]
Il AdoreBoy George07.199550[5]-Virgin VSCDX 1543 [produced by John Themis ][written by O'Dowd, Themis]
Same Thing In ReverseBoy George10.199556[4]18[11].Hot Disco/DanceVirgin VST 1561[produced by Jessica Corcoran ][written by Boy George , John Themis][18[11].Hot Disco/Dance;Virgin 38 527 12"]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
SoldBoy George06.198729[6]145[5]Virgin V 2430[silver-UK][produced by Stewart Levine]
High hatBoy George03.1989-126[11]Virgin 91 022[produced by Stewart Levine]
At worst...The best of Boy George and Culture ClubBoy George10.199324[5]169[3]Virgin VTCD 19-
The Devil in Sister George EP.Boy George/Culture Club/Jesus Loves You03.199426[2]-Virgin VST 1490-
Cheapness And Beauty Boy George06.199544[2]-Virgin CDV 2780[produced by Jessica Corcoran,John Themis]
You can never B 2 straightBoy George08.2002147[1]-Virgin CDV 2962[produced by Kevan Frost, Boy George, John Themis, Jessica Corcoran, Bruce Forest]
This Is What I DoBoy George11.201333[2]-Very Me VME 002CD[produced by Richie Stevens]
LifeBoy George with Culture Club11.201812[4]-BMG 4050538398014[produced by Future Cut,John Themis]
Autor: o 1 komentarz:
Etykiety: ,

Box of Frogs

Pojawienie się tej grupy na początku lat 80-tych zostało przywitane przez brytyjską prasę muzyczną z entuzjazmem-tworzący zespół muzycy mieli bowiem za sobą długą historię.
Jim McCarty (ur. 25.07.1943 w Liverpoolu, Anglia; perkusja), Paul Samwell-Smith (ur. 8.05.1943 w Richmond w hr. Surrey, Anglia; gitara basowa) i Chris Dreja (ur. 11.11.1945 w Surbiton w hr. Surrey, Anglia) byli wcześniej członkami-założycielami Yardbirds.

Skład uzupełnił wokalista John Fiddler pozyskany z Medicine Head. Zespół wydał album debiutancki nakładem wytwórni Epic Records w 1984. Na Box Of Frogs odżył duch pełnego energii R&B;, z którego słynęli Yardbirds, choć jakość kompozycji daleka była od np. "For Your Love" czy "Heart Fuli Of Soul". Choć płyta nie odniosła sukcesu komercyjnego, znalazła nabywców wśród wiedzionych nostalgią fanów na całym świecie, zwłaszcza zaś w USA. Pojawił się na niej w przelocie Jeff Beck.

Natomiast na następnym albumie, Strange Land, zagrali Rory Gallagher i Jimmy Page. Jednak zniechęceni brakiem sukcesów komercyjnych, członkowie Box Of Frogs rozstali się wkrótce po ukazaniu się tej płyty. McCarthy został potem członkiem British Invasion All-Stars.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Back Where I Started / The EdgeBox of Frogs06.1984--Epic A 4562[written by P. Samwell-Smith, C. Dreja, J. McCarty, J. Fiddler][produced by Paul Samwell-Smith]
Into the Dark / X-Tracks MedleyBox of Frogs08.1984--Epic A 4678[written by P. Samwell-Smith, C. Dreja, J. McCarty, J. Fiddler][produced by Paul Samwell-Smith]
Average/Strange LandBox of Frogs06.1986--Epic A 7248[written by P. Samwell-Smith, C. Dreja, J. McCarty, J. Fiddler][produced by Paul Samwell-Smith]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Box of FrogsBox of Frogs07.1984-45[20]Epic 39 327[produced by Paul Samwell-Smith]
Strange LandBox of Frogs06.1986-177[3]Epic 39 923[produced by Paul Samwell-Smith]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Bow Wow Wow

BOW WOW WOW- grupa brytyjska. Powstała w lutym 1980 w Londynie, jej trzon ustanowili byli muzycy zespołu Adam And The Ants: Matthew „Mat" Ashman (1960, Mill Hill, Londyn -22.11.1995) -g. k. voc,
Lee German (znany też jako Leigh German; właśc. Leroy Gorman; 1962, Londyn) - b, voc i
Dave Barbe (właśc. Dave Barbarossa; 1960, Mauritius) - dr.
Do opuszczenia dotychczasowego lidera, Adama Anta, namówił tę trójkę kontrowersyjny menażer Malcolm McLaren (twórca sukcesu The Sex Pistols). I to on pokierował kariera formacji. On też podjął się znalezienia wokalistki. Z początku widział w tej roli Kirsty MacColl, Kate Garner lub Lizzie Tear. Ostatecznie jednak wybrał młodziutką debiutantkę, Annabellę Lwin (właśc. Myant-Myant Aye Dunn-Lwin; 31.10.1965, Rangun, Birma) - voc.
On też wymyślił nazwę, złożoną z sylab imitujących szczekanie i, jak twierdził, będącą hołdem dla Nippera, psa wpatrzonego w tubę gramofonu z szyldu sieci sklepów muzycznych His Master's Voice (a w Stanach ze znaku RCA Corporation).


W lutym 1981 zaangażował do grupy jeszcze jednego wokalistę, któremu wymyślił pseudonim Lieutenant Lush (właśc. George O'Dowd; 14.06.1961, EItham, Kent), ale po zaledwie trzech koncertach go wyrzucił.
Lieutenant Lush jako Boy George odniósł później sukces z własnym zespołem Culture Club.
Gdy we wrześniu 1983 Annabella odeszła z Bow Wow Wow, formacja przestała istnieć.
W końcu 1997 wznowiła działalność w składzie: Annabella Lwin, Lee Gorman, Dave Calhoun , Eshan K. - dr.
W 1998 odszedł Eshan K.

Grupa już w kwietniu 1980 zamknęła się w Morgan Studios w Willesden i tam dokonała na koszt McLarena pierwszych próbnych nagrań. A niebawem podpisała kontrakt z wytwórnią EMI, inkasując pięćdziesiąt tysięcy funtów zaliczki.

Natomiast w lipcu zadebiutowała kasetowym singlem C-30 C-60 C-90 Co!/Sun Sea And Piracy. Wywołał on duże kontrowersje. Utwór C-30 C-60 C-90 Co! był bowiem hymnem na cześć piractwa fonograficznego -kopiowania ulubionych nagrań z radia. Szefowie EMI za późno jednak uświadomili sobie, o czym mówi tekst -singel trafił już na dalsze pozycje list przebojów. Ważniejsza niż słowa była wszakże muzyka, zaskakująco świeża i ekscytująca, o niesłychanej intensywności rytmicznej (McLaren podsunął podopiecznym jako źródło inspiracji nagrania francuskiego zespołu rockowego oparte na podkładach rytmicznych rodem z Burundi).

Nie zyskała jednak aż takiej popularności, na jaką zasługiwała. McLaren wmówił wtedy grupie, że singel spadł z list w wyniku knowań szefów wytwórni. Cała czwórka wtargnęła więc do biura Cliffa Busby'ego, jednego z bossów koncernu, i kompletnie je zdemolowała, co uwiecznił na zdjęciach ściągnięty przez McLarena dziennikarz „Evening Standard". Ponieważ jednak pracownicy EMI odnieśli się do młodych muzyków z dużą pobłażliwością, menażerowi nie udało się wywołać skandalu jak w czasach The Sex Pistols.

We wrześniu grupa weszła do słynnego londyńskiego studia Abbey Road i przystąpiła do pracy nad pierwszym albumem. Zupełnie Jednak nie była przygotowana do sesji, z planowanych dwunastu nagrań powstało więc tylko osiem, i w listopadzie 1980 zamiast albumu trafił na rynek minialbum, zatytułowany "Your Cassette Pet", zgodnie z założeniami menażera również wydany tylko w formie kasety.

Pierwotnie miał się ukazać łącznie z pierwszym numerem pisma "Chicken". McLaren wpadł bowiem na iście diabelski pomysł- magazynu erotycznego dla nastolatków. Zatrudnił już nawet swojego przyjaciela Freda Vermorela jako redaktora naczelnego oraz pozyskał cenionego artystę Briana Clarke'a jako grafika.

Członkowie Bow Wow Wow mieli być dziennikarzami pisma, np. Gorman otrzymał zadanie spędzenia kilku wieczorów w domach publicznych i opisania swoich przeżyć. Wykonano też serię perwersyjnych zdjęć z udziałem całej czwórki oraz dzieci w wieku od siedmu do dziewięciu lat. Owa sesja fotograficzna była jednak takim szokiem dla Vermorela, że postanowił powstrzymać McLarena i zawiadomił o jego pomysłach matkę Annabelli, a ta zwróciła się do policji.

Magazyn „Chicken" nigdy nie trafił do kiosków. Wypełniające "Your Cassette Pet", podminowane młodzieńczym seksem utwory w rodzaju - Want My Baby On Mars, Giant Sized Baby Thing czy Sexy Eiffei Towers rozwijały pomysły z singla (współautorami tekstów, np. Sexy Eiffel Towers o utracie dziewictwa na szczycie wieży Eiffla, byli wraz z McLarenem dwaj Francuzi, Stephane Pietrie i Pierre Crillet, którzy jednak nie zostali uwzględnieni w opisie, przeciwko czemu zaprotestowali i co w późniejszym okresie skomplikowało karierę Bow Wow Wow).

Chociaż jednak powstało dzieło całkiem udane, i ono nie zyskało większej popularności. Również w listopadzie grupa miała wreszcie zaprezentować się publiczności -w londyńskiej dyskotece Starlight Roller Disco, jej występ został jednak odwołany ze względów technicznych. Dopiero w lutym 1981 odbyła pierwsza trasę po kraju (na pierwsze trzy koncerty skład powiększył się o Lieutenant Lusha).
W marcu 1981 ukazał się drugi singel Bow Wow Wow -W.O.R.K. (Ne No My Daddy Oh)/C-30 C-60 C-90 Co... Anda! Tym razem McLaren skapitulował. Ponieważ rozgłośnie nie chciały grać muzyki z kaset, zgodził się na wydanie singla także w tradycyjnej postaci - na winylu. Niewiele to pomogło - i on nie odniósł sukcesu. McLaren winił o niepowodzenie EMI. l niebawem doprowadził do podpisania przez Bow Wow Wow kontraktu z inną wytwórnia - RCA.

Już w lipcu jej nakładem ukazał się singel Prince Of Darkness/Orang Utang, w październiku następny, Chihuahua/Colly Goily Co Buddy, a w listopadzie album "See Jungle! See Jungle! Go Join Your Gang Yeah! City All Over, Go Ape Crazy!" (z kontrowersyjna fotografia na okładce, parodiująca Śniadanie na trawie Edouarda Maneta, a przedstawiającą nagą Annabellę w otoczeniu ubranych kolegów z grupy).

Tworząc repertuar na płyty dla RCA, muzycy nie trzymali się już tak bardzo wskazówek McLarena. Wynikiem były utwory bardziej urozmaicone, ujawniające różne wpływy, od przebojów ery swingu przez rockabilly i funk po rytmy z różnych stron świata, np. z wyspy Bali. Także wykonanie, zwłaszcza śpiew Annabelli, zyskało na ekspresji. A ponieważ grupa od października 1981 do sierpnia 1982 intensywnie koncertowała, najpierw w kraju, następnie w Stanach (miała tam grać już w sierpniu 1981, ale Ashman, który stanął przed sądem za rozbicie cegłą szyby jednego z londyńskich sklepów, nie dostał wizy), później w Europie Zachodniej (towarzyszyła zespołowi Queen, ale nie została zaakceptowana przez jego fanów i w połowie trasy odesłano ją do domu).

W końcu zaś w Japonii, album udało się wypromować - w Wielkiej Brytanii trafił do trzydziestki najlepiej sprzedawanych płyt. A następne single były już w Wielkiej Brytanii mniejszymi i większymi przebojami: Go Wild In The Country /El Boss Dicko ze stycznia 1982, See jungle (jungle Boy)/TV Savage z kwietnia, I Want Candy (przeróbka piosenki znanej, z wykonań Strangeloves i Brian Poole And The Tremeloes)/King Kong z maja oraz Louis Quatorze/Mile High Club.: z lipca tego roku.

Także w Stanach została dostrzeżona-przygotowany specjalnie na tamtejszy rynek, wyprodukowany przez Kenny'ego Lagunę, twórcę sukcesów Joan Jett; minialbum "The Last Of The Mohicans" dostał się do setki bestsellerów. Muzycy uważali jednak, że sami zapracowali na swój sukces, i postanowili uwolnić się od McLarena.

W sierpniu 1982 nowym menażerem Bow Wow Wow został Rory Johnston. Ale w następnym okresie grupa niewiele już zdziałała.
Singel Do You Wanna Hold Me/What's The Time (Hey Buddy) z lutego 1983 był jeszcze niewielkim przebojem.
Ale wydany w tym samym miesiącu, równie co prawda udany co poprzedni album "When The Going Gets Tough, The Tough Get Coin? przepadł na rynku.

Gdy latem 1983 grupa koncertowała w Stanach, Ashman spadł podczas jednego z występów: sceny i złamał rękę. W szpitalu, dokąd go przewiezione stwierdzono, że jest chory na cukrzycę, i zatrzymano go na kilka tygodni. Trasa została przerwana.

A w okresie przymusowych wakacji Annabella postanowiła kontynuować karierę jako solistka. W rezultacie grupa przestała istnieć .W 1994 muzykom proponowano reaktywowanie -Bow Wow Wow, ale nie wyrazili na to zgody. Rok później formacja wznowiła wszakże działalność.

Po rozwiązaniu Bow Wow Wow Ashman stanął na czele grupy Chiefs Of Relief (także jako wokalista), do której pozyskał Paula Cooka, byłego perkusistę The Sex Pistols .
Nagrał z nią album "Chiefs Of Relief (Polydor), z muzyką w stylu Big Audio Dynamite.
W 1995 zmarł w następstwie powikłań związanych z cukrzycą .

Gorman i Barbe utworzyli duet-Atom Age. Później Gorman kierował własnym studiem nagrań LRG. Barbe współpracował krótko z Beats International, później stanął na czele zespołu Pimp Floyd, a po jego rozwiązaniu wspomagał Crazy Little Trees i soulową wokalistkę Delphi.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
C30 C60 C90 Go/Sun Sea and PiracyBow Wow Wow08.198034[2]-EMI EMI 5088[written by Dave Barbarossa, Leigh Gorman, Matthew Ashman, Malcolm McLaren][produced by Malcolm McLaren]
Your Cassette PetBow Wow Wow12.198058[8]-EMI WOW 1[written by Malcolm McLaren/Matthew Ashman/Dave Barbarossa/Leroy Gorman/Rube Bloom/Johnny Mercer][produced by Malcolm McLaren]
W.O.R.K. (N.O. Nah NO! NO! My Daddy Don't)/ C-30, C-60, C-90 ANDA!Bow Wow Wow03.198162[3]-EMI 5153[written by Malcolm McLaren/Dave Barbarossa/Matthew Ashman/Leigh Gorman][produced by Alan Tarney]
Prince Of Darkness/OrangutangBow Wow Wow08.198158[5]-RCA RCA 100[written by Malcolm McLaren/Annabella Lwin/Matthew Ashman/Leigh Gorman/Dave Barbarossa][produced by Bow Wow Wow/Brian Tench]
Chihuahua/Golly! Golly! Go Buddy!Bow Wow Wow10.198151[6]-RCA RCA 144[written by Dave Barbarossa/Malcolm McLaren/Matthew Ashman/Leigh Gorman][produced by Alan Tarney]
Go wild in the country/El Boss DichoBow Wow Wow01.19827[13]-RCA RCA 175[silver-UK][written by Dave Barbarossa/Lee Gorman/Malcolm McLaren/Matthew Ashman][produced by Alan Tarney]
See Jungle! (Jungle Boy)/(I'm A) TV SavageBow Wow Wow04.198245[4]-RCA RCA 220[written by Malcolm McLaren/Leigh Gorman/Dave Barbarossa/Matthew Ashman][produced by Colin Thurston]
I want candy/King KongBow Wow Wow06.19829[8]62[7]RCA RCA 238[written by Bert Berns/Jerry Goldstein/Richard Gottehrer/Robert Feldman][produced by Kenny Laguna][65 US hit-Strangeloves]
Louis Quatorze (Re-Recorded)/Mile High ClubBow Wow Wow07.198266[3]-RCA RCA 263[written by Malcolm McLaren/Leigh Gorman/Dave Barbarossa/Matthew Ashman][produced by Kenny Laguna]
Fools Rush In/SexBow Wow Wow10.198282[3]-EMI EMI 5344[written by Bloom, Mercer][produced by Malcolm McLaren]
Baby, Oh No/CowboyBow Wow Wow10.1982-103[3]RCA 13291 [US][written by Barbarossa, Ashman, Gorman, Lewin][produced by Kenny, Laguna, Ritchie Cordell]
Do you wanna hold me/What's The Time (Hey Buddy)Bow Wow Wow03.198347[5]77[4]RCA RCA 314[written by Matthew Ashman/Dave Barbarossa/Leroy Gorman/Annabella Lwin][produced by Mike Chapman]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
See jungle!See jungle! Go join your Ganga Yeah,city all over!Go ape crazy!Bow Wow Wow10.198126[32]192[2]RCA RCALP 3000[produced by Alan Tarney/Colin Thurston/Brian Tench]
The last of The MohicansBow Wow Wow05.1982-67[22]RCA Victor 4314 [US]
I want candyBow Wow Wow07.198226[6]123[9]EMI EMC 3416[produced by Kenny Laguna/Mark Dodson/Steve Leeds/Ritchie Cordell/Brian Tench/Colin Thurston]
When the going gets tough,the tough get goingBow Wow Wow03.1983-82[13]RCA Victor 4570 [US][produced by Mike Chapman]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Quietman

Quietman to grupa muzyczna trance .
Ten ironicznie nazwany team został stworzony przez futurystycznych  współczesnych producentów trance, Larry'ego Lusha i Wilfa Frosta .

Premiera ich pierwszego singla, Plastic Gourd , dał  im platformę, na której można zbudować solidną reputację, a następnie w 1997 roku nagrali hit z Top 50  Now And Zen . Ich reputacja została potwierdzona w 1998 roku, kiedy pracowali ze słynnym Man With No Name przy ich wydawnictwie trance, The Sleeper .

Ich debiutancki album z 1998r Shhhh był jednym z najlepiej sprzedających się albumów Platipus Records .

Ostatnio Quietman remiksuje i koncentruje się na swoich występach na żywo.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Now & ZenQuietman02.199777[1]-Platipus PLAT 26CD[written by Elliott Potter, Frost][produced by Art Of Trance, Friends, Lovers & Family]
The SleeperQuietman04.199882[1]-Platipus PLAT 37CD[written by L.P. Elliott-Potter, Wilf Frost][produced by Friends, Lovers & Family]


Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Jean-Jacques Perrey

Jean-Jacques Perrey ; ur. 20 stycznia 1929 r. - zm. 4 listopada 2016 r.) Był francuskim producentem muzyki elektronicznej i wczesnym pionierem tego gatunku. Był członkiem duetu muzyki elektronicznej Perrey and Kingsley .

Perrey urodził się jako Jean Leroy we Francji w dniu 20 stycznia 1929 r.Studiował medycynę w Paryżu, kiedy poznał Georgesa Jenny'ego , wynalazcę Ondioline ,pewien rodzaj  elektronicznych organów. Opuszczając szkołę medyczną, Perrey podróżował po Europie, demonstrując tego prekursora współczesnego syntezatora. W wieku 30 lat Perrey przeniósł się do Nowego Jorku, sponsorowany przez Caroll Bratman, która zbudowała mu eksperymentalne laboratorium i studio nagrań. Tutaj wymyślił "nowy proces generowania rytmów za pomocą sekwencji i pętli", wykorzystując dźwięki otoczenia "musique concrète". Dzięki nożyczkom, taśmie do łączenia i magnetofonom spędził tygodnie, tworząc wyjątkowe, komiczne spojrzenie na przyszłość.

Zaprzyjaźniony z Robertem Moogiem , stał się jednym z pierwszych muzyków syntezatorów Moog , tworząc " elektroniczną rozrywkę". W 1965r Perrey poznał Gershona Kingsleya , byłego kolegę Johna Cage'a . Razem, używającOndioline i  pętli , stworzyli dwa albumy dla Vanguard - The In Sound from Way Out (1966) i Kaleidoscopic Vibrations (1967). Perrey i Kingsley współpracowali przy projektowaniu dźwięku dla reklamy radiowej i telewizyjnej. Perrey wrócił do Francji, komponując dla telewizji, pisząc dla baletu i kontynuując badania medyczne nad dźwiękami terapeutycznymi dla bezsennych.

Powrót Perreya z zapomnienia rozpoczął się w 1997 roku, kiedy zaczął nagrywać w Bordeaux we Francji z Davidem Chazamem. Ich album Eclektronics został wydany po raz pierwszy na winylu we Francji, w 1998 roku.W 2000 roku ukazała się jego współpraca z Gilbert Sigrist. "Circus of Life" został po raz pierwszy wydany jako nagranie "archiwalne ", dla telewizji i radia (tylko we Francji), a następnie wydany przez własną wytwórnię PHMP Perrey. W 2006 roku wydano album The Happy Electropop Music Machine w Oglio Records z Los Angeles w Kalifornii. Album powstał we współpracy z muzykiem i aranżerem Daną Countrymanem . Obaj podróżowali po Zachodnim Wybrzeżu Ameryki, aby promować album. Również w 2006 roku Perrey rozpoczął współpracę z producentem Luke Vibertem na płycie CD w Anglii Lo Records: Moog Acid . Rezultatem jest mieszanka retro i nowoczesnego analogowego house synth-popu, obejmującego wiele gatunków i dwa style poszczególnych artystów. Płyta została wydana w 2007 roku. Wydanie Perreya Destination Space to także współpraca z Dana Countrymanem . Duet koncertował w Nowym Jorku i Montrealu w październiku 2008 roku, aby promować jego wydanie. Płyta jest godna uwagi, ponieważ Perrey miał prawie 80 lat, kiedy został wydany.

W latach 2015-2016 Perrey zaprzyjaźnił się z urodzonym w Belgii australijskim multiinstrumentalistą i piosenkarzem i autorem piosenek Wouter de Backer (znanym zawodowo jako Gotye ). De Backer pracował z Perrey'em, aby zachować zapisaną spuściznę. Po zakupie dwóch egzemplarzy Ondiolines (elektronicznej klawiatury ściśle związanej z Perrey'em), de Backer utworzył Ondioline Orchestra w Nowym Jorku. Sekstet zadebiutował, wykonując dwa przedstawienia w hołdzie Perreyowi w National Sawdust na Brooklynie, 22 listopada 2016 r. Perrey, który mieszkał w Szwajcarii, planował wziąć udział w hołdzie, ale zmarł, zanim do niego doszło. W maju 2017 r. De Backer wprowadził na rynek nową wytwórnię Forgotten Futures, której pierwszym wydawnictwem był Jean-Jacques Perrey et son Ondioline , kompilacja rzadkich i wcześniej niepublikowanych nagrań Perrey'a.

Perrey zmarł w wieku 87 lat w dniu 4 listopada 2016 r. Na skutek powikłań raka płuc.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
E.V.A.Jean-Jacques Perrey02.199779[1]-BGP CDEVA 001[written by A. Badale, M. Perreault, P. Prilly]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

niedziela, 24 lutego 2019

Johnny Dick

Johnny Dick (urodzony w czerwcu 1943 r., Llanfairfechan, Walia - zm. 6 stycznia 2017 r.) Był perkusistą nowozelandzko / australijskim urodzonym w Walii. Jego rodzina przeniosła się do Nowej Zelandii, kiedy był dzieckiem. Zaczął grać na bębnach w  Max Merritt And The Meteors, a następnie przeniósł się do Australii w 1965 roku, kiedy Billy Thorpe poprosił go o dołączenie do zespołu The Aztecs. Następnie zagrał w Doug  Parkinson  In Focus, Fanny Adams i The Wild Cherries.

Pomimo długiej kariery jako muzyk  nagrywający  i koncertujący , Johnny Dick nagrał w 1975r tylko jeden solowy singiel "The Warrior" dla Albert Productions, a wyprodukował go Vanda & Young w 1975. Był w zespole John Paul Young All Stars w czasie, gdy ten singiel został wydany.

Johnny zmarł w piątek, 6 stycznia 2017 roku z powodu niewydolności serca. Miał 73 lata.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus] 		Komentarz
The Warrior / She Was My BabeJohnny Dick02.197679[10]-Albert Productions AP 10949[written by Johnny Dick]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Manu Dibango

Ur. 12.12.1933 w Douala (Kamerun). Tylko nielicznym artystom z Afryki udało się zrobić światowy karierę. Zazwyczaj twórcy z Afryki lansowani byli przez gwiazdy rocka i muzyki rozrywkowej (np. grupa Ladysmith Mambazoo, mimo przebogatej dyskografii i lokalnej, afrykańskiej popularności, uznanie zyskała dopiero dzięki nagraniom i trasie "Graceland" Paula Simona). Efemeryczne w tym kontekście są kariery afrykańskich twórców, którzy popularność i uznanie zyskali poprzez prezentacje jazzowe. Najznamienitszymi okazały się sukcesy trębacza Hugh Masekali, saksofonisty Chrisa McGregora, pianisty Dollara Branda, wokalistek Miriam Makeby i Sathimy Bea Benjamin oraz multiinstrumentalisty Manu Dibango.

Uchodzi on za bodaj najpopularniejszego twórcę afrykańskiego; często określany jest jako "afrykański Gato Barbieri". Podobnie jak argentyński saksofonista, także Dibango precyzyjnie wplótł etniczny rytm, melodię i kulturę w ortodoksję nowoczesnego jazzu. Amatorskie próby gry na różnych instrumentach realizował w rodzinnym Kamerunie, by z czasem stać się popularnym liderem tanecznych grup i orkiestr. Przełomowy okazał się wyjazd w 1949 na studia muzyczne do Marsylii. Wkrótce Dibango zainteresował się gra na saksofonie, by zgłębiać tajniki jazzowej improwizacji w akademiach muzycznych i klubach Paryża i Brukseli. W latach 60-tych artysta przebywał w Afryce, mieszkając w różnych państwach tego kontynentu; włączył się w ruch niepodległościowy, zaniedbując karierę muzyczną. Zrealizował kilka singli, ale nagrania te nie przyniosły mu ani uznania, ani popularności. Dużo większą satysfakcję przyniosła saksofoniście współpraca z legendarnym twórcą "congolese music", Kabasele.

Niebawem Dibango zdecydował się na emigrację do USA, by zrealizować tam swój pierwszy album O Bosso, zestaw ciekawych afro-taneczno-jazzowych przebojów. W 1972 saksofonista nagrał swój największy (ponad milion sprzedanych egzemplarzy) album Soul Makossa. Ogromne zainteresowanie muzyką afrykańskiego saksofonisty nie licowało z powagą i elitarnością jazzu, ale zjednało Dibango wielu entuzjastów. Jako jeden z nielicznych twórców afro-jazzu koncertował dla wielotysięcznej publiczności na nowojorskim stadionie Jankesów oraz w Madison Sąuare Garden.

Przez całą dekadę lat 70-tych Dibango konsekwentnie budował status wielkiej jazzowej indywidualności. I choć pozostawał obok modnych rytmów fusion oraz jazzowej ortodoksji, to realizował nagrania, które stawały się standardami afrojazzowej stylistyki ("Super Kumba", "Africadelic").

Sporo także komponował: jego muzyka to ścieżki dźwiękowe do filmów "L'Herbe Sauvage", "Ceddo", "La Prix De La Liberte". Swe szerokie zainteresowania pogłębiał, realizując albumy z twórcami reggae (np. "Gone Clear", "Ambassador"). Nie bez powodu w grupach Dibango pojawiali się zarówno jamajscy muzycy (Sly Dunbar, Willie Lindo i Robbie Shakespeare), jak i amerykańscy jazzmani (Randy Brecker, Jon Faddis, Michael Brecker).

W 1982r Dibango powraca do Francji, by tworzyć własną muzykę, w której najważniejszymi elementami stają się afrykańskie rytmy, nowoczesne fusion, stylistyka jazzu i struktura swingującej improwizacji. Powstają albumy Wakajulu, Soft And Sweet Melodies Africanes, Abele Dance, Surtension, kreujące charakterystyczny "africa sound" Dibango. Jednocześnie artysta realizuje nagrania wyłącznie z udziałem muzyków afrykańskich (Tam Tam Pour l'Ethopie), jazzową sesję z Herbiem Hancockiem i Billem Laswellem (Electric Africa), album z raperem MC Mello (Polysonic). Coraz częściej sięga do etnicznej tradycji, realizując zarówno nagrania (Negropolitaines), jak i komponując muzykę do filmów ("The Art Of Loving A Negro Without Getting Tired").

W 1994 nagrywa album Wakafrika, do realizacji którego zaprasza zarówno wielkie gwiazdy world music (Sellif Keita, Youssou N'Dour, Angeliąue Kidjo, Manu Katche, Ladysmith Black Mambazoo), jak i wybitnych twórców muzyki rockowej (Peter Gabriel, Sinead 0'Connor). Album ten staje się zasadniczym dokumentem współczesnej muzyki afrojazzowej i standardem stylistyki Manu Dibango.



Single

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Soul Makossa / LilyManu Dibango06.1973-35[9]Atlantic 2971[written by Manu Dibango][produced by Manu Dibango][21[9].R&B; Chart]
Dangwa/ObasoManu Dibango10.1973-109[4]Atlantic 2983[written by Manu Dibango][produced by Manu Dibango][77[7].R&B; Chart]



Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Soul MakossaManu Dibango06.1973-79[13]Atlantic 7267[11.R&B; Chart]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Johnny Devlin

Johnny Devlin,[John Lockett Devlin ] urodzony 11 maja 1938r był wpływowym muzykiem rockowym w Nowej Zelandii we wczesnej erze rock'n'rolla, czasami nazywany jako nowozelandzka odpowiedź na Elvis Presley'a.Jego cover "Lawdy Miss Clawdy" Lloyda Price z 1958 roku stał się numerem jeden w Nowej Zelandii, ze sprzedażą ponad 100.000egz,i rozpoczął długoletnia karierę.Spędził wiele czasu w Australii od 1959r - supportując Everly Brothers w tym roku,oraz występując w australiskich telewizyjnych show jak: "Bandstand" i "Six O'Clock Rock".W 1964r towarzyszy Beatlesom podczas ich turnee po Australii.

John Lockett Devlin urodził się 11 maja 1938 roku, jako syn drużnika kolejowego stacjonujących w małym miasteczku North Island ,Raetihi.Rodzina szybko przeniosła się do pobliskiego Marton, zanim ostatecznie osiedliła się w Wanganui, gdzie John spędził młodość.Na swoje jedenaste urodziny otrzymał gitarę i nigdy się jej nie pozbył.Jego rodzice oraz troje rodzeństwa byli uzdolnieni muzycznie,stąd w konsekwencji stworzyli grupę o nazwie Devlin Family.Grali muzykę country występując często na konkursach młodych talentów.Rodzina w poszukiwaniu repertuaru słuchała Lever Hit Parade,ale piosenka, która wywarła wpływ na Johnny'ego najbardziej, to "Heartbreak Hotel" Elvisa Presley'a.Devlin Family występowali regularnie aż do roku 1955, kiedy rodzice to wycofał się z wystepów.Czterech braci, plus przyjaciel lub kuzyn, w dalszym ciągu wystepowali w River City Ramblers, grając country, skiffle, a później rock'n'roll w stylu Billa Haley'a .Z biegiem czasu entuzjazm członków ansamblu gaśnie,tak,że często Johnny występuje z gitarą solo.
 
Przez następne 18 miesięcy wykonuje tylko piosenki Presley'a biorąc udział w każdym konkursie szukającym talentów.Pierwszy na niego uwagę zwrócił Johnny Cooper,pionier rock'n'rolla w Nowej Zelandii biorąc go pod swoje skrzydła i ucząc zachowania na scenie.w lutym 1957 r., 18-letni urzędnik bankowy z Wanganui, wygrał swój pierwszy konkurs jako wykonawca rock'n'rollowy. Dennis Tristram tancerka rock'n'rollowa namówiła go do wyjazdu do Auckland.Tam udało mu się załatwić wystepy w Jive Centre i śpiewać z miejscowym zespołem.Dave Dunningham,właściciel klubu, został jego menadżerem.Niestety żadne wytwórnie płytowe nie chciały zrealizować jego nagrań ze względu na ryzykowny repertuar.
 
Phil Warren, okazjonalny perkusista rozpoczął pracę w Begg Music Store w 1955 r., a później założył Prestige Records, głównie w celu dystrybucji zagranicznych wydawnictw niezależnych wytwórni.Dunningham zaproponował Warrenowi by nagrał Devlina,a na debiutancki singiel wybrano mniej popularne nagranie Elvisa "Lawdy Miss Clawdy".Singiel został nagrany w Centrum Jive w jedno popołudnie niedzieli maja 1958 r., z towarzyszeniem Dixielanders , a ze względu na prymitywne warunki sesji , jakość była okropna, ale "Lawdy Miss Clawdy" rozpoczęła erę Johnny Devlina w Nowej Zelandii jako pierwszej gwiazdy wytworni Prestige.Rzadko odtwarzany w radio ze względu na słabą jakość,to wykupywany w szaleńczym tempie przez nastolatki,by w ciągu kilku tygodni dojść do szczytu Lever Hit Parade.Na okładce płyty pojawił się jako zespół towarzyszący Bob Paris Combo.Rosnąca popularność spowodowała następną sesję w Wellesley Bruce Barton Street,gdzie w okresie od sierpnia do października Devlin nagrał kilkanaście utworów,w tym kilka utworów znanych z płyt otrzymywanych z zagranicy przez Warrena.
Jego drugi singiel, zawierał na obu stronach covery Jimmy Lloyda , "I Got A Rocket In My Pocket/You're Gone Baby". 

Doskonałe nagranie, niestety mało promowane w radio i sprzedawane jedynie umiarkowanie dobrze, ale w ciągu dwóch kolejnych tygodni pojawił się trzeci singel Devlina "Slipping Around/Straight Skirt" ,który sprzedawał się znacznie lepiej. W listopadzie 1958 roku jego trzy single sprzedały się w liczbie 50.000 egzemplarzy. W okresie od listopada 1958 do maja 1959, Prestige wydała osiem kolejnych singli,plus trzy EP-ki i album, o łącznej sprzedaży ponad 200 tysięcy sztuk.Warren został nowym menadżerem Devlina.Bob Paris i jego band nie palił się do wyjazdowych koncertów,stąd Devlin zorganizował nowy zespół,Devils ,zapraszając do wspólpracy multi-instrumentalistę Claude Papescha, gitarzystę Petera Bazely, basistę Keitha Grahama i perkusistę Tony Hopkinsa.Był to jeden z pierwszych zespołów w Nowej Zelandii grających prawdziwego rock'n'rolla.Trasę rozpoczęły koncerty w Wellington w dniu 21 listopada 1958 roku. W ciągu najbliższych dwóch tygodni grał dla blisko 20.000 fanów w Wellington, Palmerston North, Masterton, Napier, Gisbourne i Tauranga. Towarzyszyła tym koncertom wręcz ekstatyczna reakcja widzów.
 
Przed kolejną trasą znów trafił do studia nagraniowego,gdzie w ciągu jednej nocy nagrał szesnaście utworów.W końcu listopada ukazał się jego czwarty singiel,"6. 0.5 Hand Jive/Play Rough" .W grudniu wydano trzy następne single "Wild One/The Watch", "Crazy Baby Crazy/My True Love" oraz "Bony Moronie/Leroy" i dwie EP-ki.Jego ogromnej popularności towarzyszyły media,gdziekolwiek się pokazał,gazety były pełne nagłówków z jego zdjęciami.Do końca lutego jego płyty pobiły rekordy sprzedaży,pojawiły się nowe nagrania:singiel "20 Flight Rock/Move It" i EP-ka "Johnny Sings Ballads".W lutym nagrywa nową wersję "Lawdy Miss Clawdy" ,której sprzedaż doszła do 120.000 egzemplarzy.Po serii koncertów w mniejszych miejscowościach,wrócił do Wanganui w dniu 21 urodzin,gdzie spotkała go propozycja towarzyszenia koncertom Everly Brothers w Nowej Zelandii.W zamian oferowano mu koncerty w Australii.Odniósł tam umiarkowane sukcesy,a szaleństwo na jego punkcie zaczynało gasnąć.W tym czasie nagrywa EP-kę "Johnny Devlin", dwa ostatnie single dla Prestige-"White Lightening/Doreen" i "I Was The One/Pointed Toe Shoes" oraz album "Johnny" .
Devlin kontynuował nagrywanie płyt podczas pobytu w Australii. W latach 1959-1981 ,dla conajmniej 14 różnych wytwórni płytowych, wydał kolejne 40 singli, dziesięć EP-ek i trzy albumy.Johnny Devlin nadal kontynuje wystepy w klubach w Australii. Z pierwotnego składu Devils, tylko Claude Papesch swoje życie poświęcił muzyce. Claude zmarł w lutym 1987 r., w wieku 45 lat. Keith Graham grał z Embers. 


Single

Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus] 		Komentarz
DoreenJohnny Devlin & The Devils07.195927[14]-Leedon LS 560-
White lightingJohnny Devlin & The Devils08.195991[1]-Leedon LS 560-
I Gotta Be True / Devils RockJohnny Devlin & The Devils08.195942[13]-Teen TC 002-
I Was the One / Pointed Toe ShoesJohnny Devlin & The Devils09.195942[7]-Columbia 45-DO 4089-
Teen beat The Devils10.195932[26]-Teen TC 007-
Why Don't You Believe Me/NervousJohnny Devlin & The Devils and The Delltones11.195989[3]-Columbia 45-DO 4090-
Turn the Lights Out Johnny / Koala BearJohnny Devlin & The Devils and The Delltones11.195914[17]-Teen TC 003-
Gigolo / Baby I Miss You SoJohnny Devlin05.196030[24]-Teen TC 021-
I'm gonna love youJohnny Devlin08.196082[6]-Teen TC 033-
Got a Zack in the Back of Me Pocket / Such a NightJohnny Devlin & The Bricks with The Deeners10.196016[16]-Teen TC 4406-
Charlie MoppsJohnny Devlin03.196145[11]-Festival FK 3169-
Please teacher let me have my apple backJohnny Devlin06.196144[11]-Festival FK 51-
Hey little angelJohnny Devlin11.196155[7]-Festival FK 130-
Staying up lateJohnny Devlin08.196246[10]-Festival FK 238-
Chi Chico Teek / One You Left BehindJohnny Devlin03.196360[6]-Festival FK 314-
Stomp the Tumbarumba / I Beg of YouJohnny Devlin11.196323[8]-Festival FK 472-
Do It Right / I Cry My Life AwayJohnny Devlin06.196189[4]-Festival FK 581-
Blue Suede Shoes / Whole Lotta Shakin' Going OnJohnny Devlin06.196481[1]-Festival FK 644-
You Won't Be My Baby / Walk Your CatJohnny Devlin02.196553[6]-RCA 101591-
Hey little angelJohnny Devlin11.196155[7]-Festival FK 130-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Rick Derringer

Właśc. Richard Zehringer, ur. 5.08.1947 r. w Fort Recovery w stanie Ohio, USA. Początkowo członek notowanego na szczytach list przebojów zespołu McCoys i producent jego dwóch późniejszych albumów.

Po utorowaniu sobie drogi do nowej, własnej kariery, wraz z bratem Randym utworzył jądro grupy towarzyszącej Johnny'emu Winterowi. Był producentem czterech albumów Wintera, następnie został członkiem zespołu The Edgar Winter Group i w 1973 r. wyprodukował jego bestsellerową płytę They Only Come Out At Night. W tym czasie nagrał pierwszy własny album solowy — zabarwioną stylem heavy metal płytę All American Boy wydaną w 1974 r.

Po nagraniu kilku dalszych albumów rozwiązał swój zespół Derringer i zdecydował się działać samodzielnie. Jako gitarzysta występował gościnnie na płytach Steely Dan, Bette Midler, Todda Rundgrena, Donalda Fagena i "Weird" Ala Yankovica.



Single

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Rock and Roll, Hoochie Koo / Time WarpRick Derringer01.1974-23[14]Blue Sky 2751[written by Rick Derringer][produced by Rick Derringer,Bill Szymczyk]
Teenage Love Affair / Slide On Over SlinkyRick Derringer04.1974-80[5]Blue Sky 2752[written by Rick Derringer][produced by Rick Derringer,Bill Szymczyk]
Hang on Sloopy / Skyscraper BluesRick Derringer04.1975-94[4]Blue Sky 2755[written by Wes Farrell,Bert Russell][produced by Rick Derringer][#1 hit for McCoys in 1965]
Let me in/You can have meDerringer08.1976-86[2]Blue Sky 2765[written by Rick Derringer][produced by Rick Derringer]



Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
All American BoyRick Derringer12.1973-25[31]Blue Sky 32 481[produced by Bill Szymczyk]
Spring FeverRick Derringer04.1975-141[8]Blue Sky 33 423[produced by Rick Derringer]
DerringerRick Derringer07.1976-154[9]Blue Sky 34 181[produced by Rick Derringer]
Sweet EvilRick Derringer02.1977-169[3]Blue Sky 34 470[produced by Jack Douglas]
LiveRick Derringer07.1977-123[10]Blue Sky 34 848[produced by Rick Derringer]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Device

Device to amerykańskie trio pop-rockowe z połowy lat 80-tych, założone przez klawiszowca, basistę i wokalistkę Holly Knight. W skład zespołu wchodzili także frontman Paul Engemann i gitarzysta Gene Black.  

W 1985 roku Device współpracował z Tiną Turner i Timem Cappello nad piosenką „One of the Living” ze ścieżki dźwiękowej do filmu Mad Max Beyond Thunderdome. Holly Knight napisała i zaprogramowała piosenkę, grając jednocześnie na instrumentach klawiszowych i chórkach. Gene Black grał na gitarach i chórkach. Mike Chapman wyprodukował piosenkę. Solo na saksofonie wykonał Tim Cappello, a główny wokal wykonała Tina Turner. Paul Engemann nie brał udziału w projekcie. 

  Jedyny album Device, 22B3, został wydany wiosną 1986 roku. Wyprodukował on singiel „Hanging on a Heart Attack”, który znalazł się na liście Top 40 w USA, który zajął 35. miejsce na liście Billboard Hot 100. Drugi singiel zespołu, „ Who Says”, zadebiutował na 79. miejscu. Obie piosenki były promowane za pomocą teledysków, które przez cztery miesiące przyciągały dużą rotację MTV i oba zostały wydane jako 12-calowe single z wersjami remiksowymi i dubowymi, które zyskały popularność w klubach. 

Trzeci singiel „Pieces on the Ground” został wydany jako promocyjny 12-calowy singiel, a album zajął 73. miejsce na liście Billboard 200. Czwarty i ostatni singiel zespołu nosił tytuł „Who's on the Line”. Była to wersja zremiksowana, różniąca się czasem trwania utworu z albumu wynoszącym 4:03, jednak nie znalazła się na listach przebojów. Mike Chapman wyprodukował album. „Hanging on a Heart Attack” stał się także jedynym singlem Device, który znalazł się na zagranicznych listach przebojów. Osiągnął 46. miejsce w australijskim raporcie Kent Music Report i 33. na oficjalnych listach przebojów zachodnioniemieckich.  

 Lepiej znana jako autorka tekstów, Knight rozpoczęła karierę w zespole Spider na początku lat 80-tych. Napisała hity dla Pat  Benatar , Scandal, Heart, Cheap Trick, Tiny Turner i wielu innych. Turner wydała w 1984 roku hitowy singiel z coverem utworu Spider „Better Be Good to Me” z albumu Private Dancer. Po rozwiązaniu Device Holly Knight wydała w 1988 roku solowy album zatytułowany po prostu „Heart Don’t Fail Me Now” oraz własną wersję utworu „Love Is a Battlefield”, który napisała dla Benatar, i kontynuowała pisanie utwory dla innych wykonawców. 

 Paul Engemann Paul Engemann, który wcześniej śpiewał w fragmentach ścieżek dźwiękowych wyprodukowanych przez Giorgio Morodera, dołączył do Animotion po rozpadzie Device, przejmując obowiązki od pierwotnego wokalisty, Billa Wadhamsa, i śpiewał u boku Cynthii Rhodes w przeboju Animotion z 1989 roku, który znalazł się w pierwszej dziesiątce „Room to Move”. Piosenka pojawiła się w komedii science-fiction z 1988 roku My Stepmother Is an Alien. Przypadkowo Knight nagrała oryginalną wersję największego hitu Animotion „Obsession” w duecie z Michaelem Des Barresem; obaj są współautorami piosenki, która pojawiła się na ścieżce dźwiękowej do filmu A Night in Heaven z 1983 roku . Po rozwiązaniu Animotion Engemann wycofał się z muzyki. 

 Gene Black nadal był zaangażowany w pracę sesyjną, w tym z zespołem Wild Blue z lat 80. o podobnej tematyce, najbardziej znanym z agresywnych taneczno-rockowych singli „Fire with Fire” i „International Language of Dance”. Black jest także współautorem dwóch hitów z pierwszej dziesiątki wraz z Holly Knight, „Never” Heart i „Love Touch” Roda Stewarta. Black intensywnie nagrywał z Tiną Turner, a później dołączył do koncertującego zespołu Joe Cockera w 1997 roku.



Single

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Hanging on a Heart AttackDevice06.1986-35[14]Chrysalis 42 996[written by Mike Chapman,Holly Knight][produced by Mike Chapman][26[6].Hot Disco/Dance;Chrysalis 43 007 12"]
Who Says/Pieces of the groundDevice09.1986-79[6]Chrysalis 43 063[written by H. Knight, M. Chapman][produced by Mike Chapman]



Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
22B3Device07.1986-73[16]Chrysalis 41 526[produced by Mike Chapman ]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Willy DeVille

Willy DEVILLE (właśc. William Borsay; 25.08.1950, Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) - voc, g, hca; kompozytor, autor tekstów, producent nagrań; aktor. Od początku lat siedemdziesiątych wykonywał standardy bluesowe, rhythm'n'bluesowe i soulowe oraz podobne własne utwory w klubach Nowego Jorku, Londynu i San Francisco, sam, a niekiedy z towarzyszeniem małego zespołu, zwanego różnie, np. Eazy Eights albo Billy DeSade And The Marquis.
 
W połowie lat siedemdziesiątych stanął na czele grupy Mink DeVille i choć nadal wykonywał muzykę mocno osadzoną w tradycji, zdobył nieoczekiwanie uznanie nowofalowej publiczności (m.in. dwoma'płytami dla wytwórni Capitol, "Mink DeVille" z czerwca 1977 i "Return To Magnetta" z czerwca 1978). Albumem "Miracle" z grudnia 1987 przypomniał się jako solista. Wyprodukowana przez Marka Knopflera, nagrana przy jego pomocy jako gitarzysty płyta zawierała wysmakowane piosenki i ballady ujawniające różne wpływy, od rhythm'n'bluesa i soulu po muzykę cajun i południowoamerykańską, np. Heart And Soul, Assassin Of Love, Southern Politician, a także Storybook Love, wykorzystaną w filmie The Princess Bride (Narzeczona dla księcia; 1987, reż. Rob Reiner) i nominowaną do Oscara.
 
Album "Victory Mixture" z 1990 powstał w Nowym Orleanie przy pomocy tamtejszych artystów, jak Allen Toussaint, Dr. John czy Eddie Bo, i był hołdem złożonym tradycji muzycznej tego miasta. Podobny charakter miała późniejsza płyta "Big Easy Fantasy" z 1995. Album "Backstreets Of Desire" z 1994 miał natomiast autorski charakter i stanowił udaną próbę unowocześnienia brzmienia muzyki DeVille'a (np. All In The Name Of Love).
 
Willy DeVille jest nie tylko muzykiem, ale też aktorem; wystąpił m.in. w filmie Va Banque (1987, reż. Deithard Quester). 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Spanish Stroll/Mixed Up, Shook Up GirlMink DeVille08.197720[9]-Capitol CL 15931[written by Willy DeVille][produced by Jack Nitzsche]
Each Word's A Beat Of My Heart/River Of TearsMink DeVille02.1984-89[4]Atlantic 89750 [US][written by Willy DeVille][produced by Ron Albert, Howard Albert]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Willy DeVilleMink DeVille08.1977-186[2]Capitol 11 631[produced by Jack Nitzsche]
Return to MagentaMink DeVille06.1978-126[5]Capitol 11 780[produced by Jack Nitzsche,Steve Douglas]
Le Chat BleuMink DeVille09.1980-163[3]Capitol 11 955[produced by Willy DeVille, Steve Douglas]
Coup de GrâceMink DeVille10.1981-161[5]Atlantic 19 311[produced by Jack Nitzsche, Willy DeVille]


Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)