Lighthouse Family

Lighthouse Family to brytyjski duet soulowo-popowy powstały w 1993 roku w Newcastle. Niewiele brakowało, byśmy nigdy nie usłyszeli o autorach hitu "High". Po wieloletnich zmaganiach na lokalnej scenie jeden z założycieli Lighthouse Family, klawiszowiec Paul Tucker, dał sobie spokój z graniem i zaczął naukę języka francuskiego oraz niemieckiego na uniwersytecie.


Na szczęście dorabiając w nocnych klubach, nie zapomniał o starych nagraniach z końca lat 80-tych. Nie mogąc ich zaśpiewać, zdesperowany rozwiesił plakaty po mieście w poszukiwaniu wokalisty. Zauważyli je przyjaciele Tunde'a Baiyewu, którzy znając umiejętności jego gardła, przymusili do odpowiedzenia na ogłoszenie.

Już po pierwszej próbie panowie wiedzieli, że stworzą duet. Obaj urodzili się w Londynie, a ich dalsze losy istotnie wpłynęły na oryginalne brzmienie będące miksturą muzyki europejskiej i afrykańskiej.

W pewnych sprawach różnimy się bardzo - tłumaczył Tucker w wywiadzie dla hem.bredband.net. - Ale muzycznie chcemy robić to samo i strasznie lubimy bądź nie podobne rzeczy. On jest bardziej intuicyjny, bardziej naturalny. Ja zawsze próbuję zdążyć z następna rzeczą, on z kolei jest raczej wyluzowany. To jedna ze wspaniałych rzeczy w nim. Kiedy po raz pierwszy na siebie wpadliśmy, nawet nie chciał śpiewać, nie myślał, że śpiewać potrafi.(…). Po prostu przyszedł do studia i wydawał się bardzo zrelaksowany i przyjazny.

Po śmierci ojca, z zawodu inżyniera budowlanego, pięcioletni Tunde przeprowadził się do Nigerii. W Afryce jego matka ponownie wyszła za mąż za… prezydenta kraju Oluseguna Obasanjo. Po 10 latach artysta wrócił na Wyspy, by w Newcastle podjąć naukę na uniwersytecie. Tułaczka nie ominęła również Tuckera. Naukę języków szkolił mieszkając w Berlinie i Paryżu. Poza tym spędził sporo czasu na podróżach po Europie, lądując w końcu najpierw w Cambridge, potem w Newcastle. Wśród odkurzonych po latach numerów, nad którymi pracował, był m.in. "Ocean Drive".

Z nagraniem przez telefon zapoznał się szef repertuarowy firmy Polydor Colin Barlow. Pod wrażeniem tego, co usłyszał, podpisał z duetem na początek sześciomiesięczny kontrakt i zainwestował w całe przedsięwzięcie aż 250 tysięcy funtów. Część ze sporej kwoty poszła na realizację teledysków w Las Vegas i Los Angeles. Zaufanie, jakim obdarzono zespół było tym dziwniejsze, iż panowała ówcześnie w Wielkiej Brytanii recesja, która dotknęła także firmy wydawnicze. Te decydowały się lokować swe pieniądze w krótkoterminowe przedsięwzięcia dające szybsze i pewniejsze zyski. Tymczasem Barlow pysznił się na łamach gazet wiarą w co najmniej 10-letnią karierę obfitującą w same sukcesy.

Nad materiałem na debiutancki album Lighthouse Family pracowali m.in. z Martinem Brammerem (wcześniej związanym z Kane Gang), Timem Kellettem oraz Shaunem Wardem (obaj współtworzyli sukcesy Simply Red). W sierpniu 1994 roku "Ocean Drive" był już gotowy, głównie dzięki płodności duetu, który skomponował aż 80 procent całości. Do końca 1997 rok zdążył pokryć się w Wielkiej Brytanii sześciokrotną platyną za sprzedaż ponad półtora miliona krążków. Choć singel "Lifted" był mocno promowany w Radio BBC w połowie 1995 roku, a wideo często emitował The Chart Show, piosenka nie odniosła sukcesu aż do ponownego wydania ponad rok później, gdy dotarła aż do pierwszej piątki UK charts.

- To, co robimy ma w sobie wiele najlepszych składników muzyki soul - powiedział Tucker. - Ale gdy myślę o muzyce soul dzisiaj, to seks zajmuje w niej bardzo wysoką pozycję… Często jest o związkach albo o seksie, w pełnym wymiarze, od stóp do głów i to zwyczajnie może nudzić. Więc staramy się być bardziej różnorodni. Robimy soul, który płynie z życia.

Drugi album duetu, wydany w 1997 roku "Postcards from Heaven" z singlami "High" i "Raincloud" powtórzył komercyjny sukces debiutu. Spora w tym zasługa wytwórni, która potraktowała rzecz niezwykle priorytetowo, skupiając wysiłki promocyjne na Lighthouse Family i zjawiskowych Portishead, także szykujących się do wydania drugiego krążka.

Nowa płyta okazała się muzycznie dojrzalsza i brzmieniowo lepiej zrealizowana dzięki Benowi Healeyowi zajmującemu się programowaniem instrumentów perkusyjnych. Piosenką "Let It All Change", która zawierała groove klasyka Marvina Gaye'a "What's Going On", muzycy odwołali się do swoich szlachetnych korzeni sięgających zarówno Steviego Wondera, jak i Pink Floyd czy The Doors. Duet doceniał jednak popowy sznyt swej twórczości.

- Na naszych albumach jest sporo tego, co można nazwać muzyką pop w sensie jej popularności - wyjaśniał Tucker. - Muzyka dla zwykłych ludzi o zwykłych sprawach, które napotykasz w codziennym życiu.

Pod koniec 2001 roku ukazała się ostatnia jak dotąd studyjna płyta Lighthouse Family "Whatever Gets You Through The Day", którą krytycy określili jaką drugą część "Postcards from Heaven" ze względu na stylistyczne podobieństwo do niej. Muzycy zdecydowali się na albumie na ryzykowny krok złożenia dwóch coverów w jedną piosenkę. Z twórczości Niny Simone odkurzono "(I Wish I Knew How It Would Feel To Be) Free". Drugą kompozycją było "One" zespołu U2. Efekt - o dziwo - nie przypominał koszmarnych przeróbek, jakimi wprost zalany jest współczesny show-biznes.

Z początkiem 2003 roku wyczerpany i sfrustrowany przygniatającą kampanią promocyjną nowego krążka duet zawiesił działalność. Baiyewu poświęcił się karierze solowej. W 2004 roku wydał swój pierwszy album zatytułowany po prostu "Tunde Baiyewu", jednak nie sprzedał on się za dobrze.

- Czasem komercyjny sukces współgra z wiarygodnością artysty, ale czasem to nie zadziała - tłumaczył fiasko przedsięwzięcia Baiyewu w wywiadzie dla living.scotsman.com. - Wiedziałem o tym zanim nagrałem album, ale przynajmniej miałem satysfakcję niezrobienia beznadziejnego krążka - kończył ze śmiechem.

Paul Tucker dołączył z kolei do rockowej kapeli The Orange Lights. Panowie nie wykluczyli w przyszłości ponownej współpracy w ramach Lighthouse Family, podkreślając, iż do rozwiązania zespołu nigdy nie doszło.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lifted	Lighthouse Family	05.1995	61[7]	-	Wildcard CARDW 17	[written by Martin Brammer/Paul Tucker/Tunde Baiyewu][produced by Mike Peden]
Ocean drive	Lighthouse Family	10.1995	34[7]	-	Wildcard 5797072	[written by Paul Tucker][produced by Mike Peden][piosenka z filmu "Jack and Sarah"]
Lifted	Lighthouse Family	02.1996	4[22]	-	Wildcard 5779432	[silver-UK][written by Martin Brammer/Paul Tucker/Tunde Baiyewu][produced by Mike Peden]
Ocean drive [re-entry]	Lighthouse Family	05.1996	11[13]	-	Wildcard 5766192	[silver-UK][written by Paul Tucker][produced by Mike Peden]
Goodbye heartbreak	Lighthouse Family	09.1996	14[13]	-	Wildcard 5753392	[written by Paul Tucker/Tunde Baiyewu/Tim Kellett][produced by Mike Peden]
Loving every minute	Lighthouse Family	12.1996	20[15]	-	Wildcard 5731012	[written by Paul Tucker/Emmanuel Baiyewu/Martin Brammer][produced by Mike Peden]
Raincloud	Lighthouse Family	10.1997	6[16]	-	Wildcard 5717932	[written by Martin Brammer/Paul Tucker/Tunde Baiyewu][produced by Mike Peden]
High	Lighthouse Family	01.1998	4[27]	-	Polydor 5691492	[platinum-UK][written by Paul Tucker/Tunde Baiyewu][produced by Mike Peden]
Lost in space	Lighthouse Family	06.1998	6[17]	-	Wildcard 5674131	[written by Paul Tucker/Tim Laws][produced by Mike Peden]
Question of faith	Lighthouse Family	10.1998	21[17]	-	Wildcard 5673912	[written by Paul Tucker/Emmanuel Baiyewu/Tim Laws][produced by Mike Peden]
Postcard from heaven	Lighthouse Family	01.1999	24[12]	-	Wildcard 5633952	[written by Paul Tucker][produced by Mike Peden]
[I wish i knew how it would feel to be] Free	Lighthouse Family	11.2001	6[12]	-	Wildcard 5873812	[written by Billy Taylor/Dick Dallas/Paul Hewson/Dave Evans/Adam Clayton/Larry Mullen][produced by Kevin Bacon/Jonathan Quarmby]
Run	Lighthouse Family	03.2002	30[6]	-	Wildcard 5705702	[written by George Morton/Paul Tucker][produced by Jonathan Quamby/Kevin Bacon]
Happy	Lighthouse Family	07.2002	51[2]	-	Wildcard 5707902	[written by Paul Tucker][produced by Mike Peden]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ocean drive	Lighthouse Family	03.1996	3[202]	-	Wildcard 5237872	[6x-platinum-UK][produced by Mike Peden]
Postcards from heaven	Lighthouse Family	11.1997	2[105]	-	Wildcard 5395162	[4x-platinum-UK][produced by Mike Peden]
Whatever gets you through the day	Lighthouse Family	12.2001	7[32]	-	Wildcard 5894122	[platinum-UK][produced by Jonathan Quamby/Kevin Bacon]
Greatest Hits	Lighthouse Family	11.2002	9[37]	-	Wildcard 0654482	[2x-platinum-UK][produced by Mike Peden/Kevin Bacon/Jonathan Quarmby/Paul Tucker/Tim Laws]
The Very Best Of	Lighthouse Family	04.2003	9[25]	-	UMTV 0761662	[platinum-UK][produced by Jonathan Quarmby/Kevin Bacon/Mike Peden/Paul Tucker/Tim Laws]

Noam

Noam Kaniel znany również jako "Noam", (   ur.  18 sierpnia 1962r) - izraelski piosenkarz, muzyk i kompozytor, który sprzedał ponad 8 milionów płyt, znany jest z komponowania lub wykonywania piosenek przewodnich z wielu animowanych seriali, w tym X-Men , Goldorak , The Mysterious Cities of Gold , Heathcliff (serial telewizyjny z 1984 r.) , Code Lyoko ,  Miraculous Ladybug, Digimon Fusion , Glitter Force i Power Rangers (2011-obecnie).

Noam urodził się w Tel Awiwie w Izraelu . Zaczął śpiewać w wieku ośmiu lat, zajmując drugie miejsce w konkursie śpiewu dziecięcego organizowanym przez jego przyszłego najczęstszego współpracownika, producenta Haima Sabana , we współpracy z Yuda Talit.

Będąc w Izraelu, nagrywał tak wielkie hity jak "Gali" i "Ima Sheli"; w tym okresie występował nieprzerwanie.

W 1973 r., u szczytu wojny Yom Kippur , młody Noam został zauważony, śpiewając przed żołnierzami Mike'a Branta, który był wówczas największym artystą sprzedającym we Francji. Brant wierzył, że Noam może odnieść sukces w karierze we Francji, i przekonał Haima Sabana, aby przeprowadził się tam, aby szukać, nagrywać, produkować i nadzorować potencjalne hity. 

Pierwsze wydawnictwo Noama, "Difficile de Choisir", znalazło się na szczycie list przebojów. Od 1972 do 1978 roku następowały kolejno takie hity jak "Viens Maman na Va Danser", "Une Maman", "Lollipop" i inne single. 

W 1975 roku Kaniel wydał album w Japonii, w którym śpiewał wszystkie 12 utworów po japońsku. Zaowocowało to jego premierą koncertową, najpierw w Tokio, a następnie w Johannesburgu w Południowej Afryce.

Trzy lata później Noam nagrał pierwszą w historii główną francuską piosenkę do serialu animowanego. Produkcja Goldorak  z 1978 roku była pierwszą serią anime, która miała być emitowana we Francji. Występ Noama przyniósł  mu niespotykany status celebryty we Francji; do czasu, gdy Goldorak zakończył swój pierwotny program w telewizji francuskiej, jego piosenka przewodnia sprzedała się w ponad 1,3 miliona egzemplarzy. 

Pod koniec 1978 roku Noam Kaniel przeprowadził się do Los Angeles za Haimem Sabanem i jego partnerem Shuki Levy . Razem z Sabanem i Levy jako kompozytorzy / producenci, a Noam zwykle z głównymi wokalami, trzej artyści nagrywali tematy lub utwory do najpopularniejszych międzynarodowych animacji z lat 80-tych ,zwłaszcza Entrechaty , The Fantastic Four , Superman , The Incredible Hulk i, najbardziej znane ze wszystkich, He-Man i Masters of the Universe i jego spin-off, She-Ra: Princess of Power .
W 1980 r. Kaniel zadebiutował aktorsko w izraelskim filmie Kohav Hashahar (Morning Star), w którym przedstawił ambitnego nastoletniego piosenkarza, który próbuje pomóc ojcu rybakowi w biedzie.

W 1988 roku nagrał i wydał "My Butterfly", który napisał wraz ze swoim przyjacielem Alainem Garcią. Piosenka była hołdem dla żony Noama, Kiry, która zmarła na śmiertelnym raka, w wieku 23 lat. Krótko po wydaniu "My Butterfly" Kaniel porzucił karierę aktorską, występując rzadko w telewizji francuskiej i izraelskiej.

W 1995 roku odbył urlop, aby powrócić do swojej pierwszej prawdziwej miłości, pisania piosenek. Do tej pory napisał i / lub wyprodukował materiał dla takich francuskich gwiazd muzyki, jak Mireille Mathieu, Patricia Kaas, Ophélie Winter, Hélène Ségara, Patrick Fiori, Lorie, Julie Zenatti i Lâam.

W 1998 r. Noam połączył siły z Johnnym Williamsem i Louisem Elementem, by stworzyć grupę Miranda, mieszankę technopopu i dance fusion , które przejęły szturmem europejskie listy przebojów. Pierwszy singiel Mirandy "Vamos A La Playa" został sprzedany w ponad 2 000 000 egzemplarzy na całym świecie i został uhonorowany tytułem najlepszego włoskiego artysty roku.

W następnej dekadzie Kaniel powrócił do pisania muzyki do filmów animowanych i kinowych.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Difficile De Choisir/Quand on aura vingt ans	Noam	10.1974	18[12]	-	-	-	-	-	-	-	Polydor 2056 360	[written by Michel Jourdan - Eddy Marnay - Jean-Pierre Bourtayre]
Dessine-Moi Le Bonheur/Il viendra	Noam	02.1975	16[13]	-	-	-	-	-	-	-	Polydor 2056 394	[written by Michel Jourdan - H. Algranati - Haïm Saban]
Time To Cry/Give me love	Noam	05.1975	46[8]	-	-	-	-	-	-	-	Polydor 2056 408	[written by Haïm Saban - Michel Jourdan - Shuki Levy]
Viens Maman On Va Danser /Danse encore, chante encore	Noam	10.1975	4[15]	-	-	-	-	-	-	-	Polydor 2056 360	[written by Michel Jouveaux - Pascal Auriat]
Lollipop/Chanter c’est ma vie	Noam	04.1976	12[10]	-	-	-	-	-	-	-	Polydor 2097 504	[written by B. Ross - J. Dixon / adaptation: Michel Jourdan]
Goldorak	Noam	09.1978	5[36]	-	-	-	-	-	-	-	CBS / Nouvelles Éditions Barclay CBS 6667	[written by Pierre Delanoë / Pascal Auriat]
Goldorak	Noam	01.2001	58[10]	-	-	-	-	-	-	-	Saban 8881212	[written by Pierre Delanoë / Pascal Auriat]

Yannick Noah

Po przejściu na emeryturę z gry w tenisa, Noah rozwijał karierę jako popularny piosenkarz, występując w całej Europie. Karierę muzyczną rozpoczął w 1991 roku na albumie Black or What, z popularnym utworem "Saga Africa", który wykonał na stadionie śpiewając ze swoimi graczami po słynnej finałowej wygranej Davis Cup. W 1993 roku wydał album Urban Tribu z singlem "Get on Back", a następnie album Zam Zam w 1998 roku.

Z inspiracją swojego managera, Jean-Pierre'a Weillera, jego muzyczna kariera nabrała wielkiego rozpędu w 2000 roku dzięki jego czwartemu albumowi Yannick Noah, napisanemu przez Ericka Benziego i Roberta Goldmana. Singiel "Simon Papa Tara" został napisany przez Roberta Goldmana. Album zawierał także utwory Boba Marleya i grupy Téléphone. W 2005 roku Noah wystąpił na koncercie "Live 8" Boba Geldofa,  mającym na celu złagodzenie ubóstwa w Afryce.

 W dniu 21 lipca 2009 r. Noah zadebiutował na żywo w USA, dając koncert  na popularnym bezpłatnym festiwalu sztuki widowiskowej w Nowym Jorku, Central Park SummerStage. Spektakl był częścią francuskiej światowej muzyki Fête de la Musique.

W 2010 roku Yannick powrócił wraz z wydaniem jego ósmej płyty "Frontières", zawierającej singiel "Angela", hołd dla Angeli Davis. Zawierał również duet z Aṣa w "Hello". 25 września 2010 roku wypełnił Stade de France na wyjątkowy koncert, w którym wzięło udział blisko 80 000 widzów.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Saga Africa	Yannick Noah	06.1991	2[22][gold]	-	-	-	-	-	-	-	Carrere 15107	[written by Yannick Noah,,Pierre Zito,Milan Zdravkovic]
Don't Stay (Far Away Baby)	Yannick Noah	11.1991	39[9]	-	-	-	-	-	-	-	Carrere 9031-75637-7	[written by D. Mac Neels, M. Zdravkovic, Y. Noah]
Simon Papa Tara	Yannick Noah	08.2000	12[32][gold]	-	-	-	-	-	-	-	Saint George 6696761000	[written by J. Kapler]
La voix des sages (No More Fighting)	Yannick Noah	05.2001	3[29][gold]	-	-	-	-	-	-	-	Saint George SAN 670636 1	[written by J. Kapler]
Saga Africa	Yannick Noah	06.1991	2[22]	-	-	-	-	-	-	-	Carrere 15107	[written by Yannick Noah,,Pierre Zito,Milan Zdravkovic]
Les lionnes	Yannick Noah	01.2002	16[16]	-	-	-	-	-	-	-	Saint George SAN 671786 1	[written by Jacques Veneruso]
Jamafrica	Yannick Noah	06.2002	52[9]	-	-	-	-	-	-	-	Music Addict SAMPCS 11812	[written by J. Kapler]
Si tu savais	Yannick Noah	09.2003	22[21]	77[3]	-	-	-	-	-	-	Music Addict 674 059 1	[written by J. Kapler]
Ose	Yannick Noah	01.2004	13[21]	41[14]	-	-	-	-	-	-	Music Addict 674 573 1	[written by Jacques Veneruso]
Mon Eldorado (du soleil...)	Yannick Noah	06.2004	19[20]	59[11]	-	-	-	-	-	-	Music Addict 674 939 1	[written by Jacques Veneruso]
Métis(se)	Yannick Noah / Disiz La Peste	06.2005	11[20][gold]	41[10]	-	-	-	-	-	-	Music Addict 6759421	[written by Sérine M'baye Gueye,Humphrey ]
Donne-moi une vie	Yannick Noah	09.2006	8[29][silver]	46[19]	-	-	-	-	-	-	Sony BMG 88697001862	[written by Gildas Arzel]
Aux arbres citoyens	Yannick Noah	02.2007	1[3][26][gold]	41[13]	-	-	-	-	-	-	Columbia 88697 05997 2	[written by Christophe Battaglia,Cyril Tarquiny]
Destination ailleurs	Yannick Noah	06.2007	8[24]	-	-	-	-	-	-	-	Columbia 88697116792	[written by Jacques Veneruso]
Angela	Yannick Noah	09.2010	-	71[3]	-	-	-	-	-	-	Columbia	[written by J. Kapler]
Ça me regarde	Yannick Noah	01.2011	80[2]	-	-	-	-	-	-	-	Columbia	[written by Erick Benzi]
Redemption Song	Yannick Noah	06.2012	48[8]	-	-	-	-	-	-	-	Columbia	[written by Bob Marley]
Ma colère	Yannick Noah	03.2014	126[1]	-	-	-	-	-	-	-	Columbia	[written by Mickaël Geraud, Olivier Volovitch]
On court	Yannick Noah	05.2014	47[22]	-	-	-	-	-	-	-	Columbia	[written by David Gategno,Nazim Khaled]

Albums

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	UK	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Yannick Noah	Yannick Noah	09.2000	1[1][106][diamond]	26[45][gold]	-	-	-	-	-	-	Music Addict 499 709 2	-
Live	Yannick Noah	10.2002	16[19][gold]	82[2]	-	-	-	-	-	-	Saint George SAN5077372	-
Pokhara	Yannick Noah	08.2003	1[2][105][diamond]	23[41][gold]	-	-	-	-	-	-	Music Addict / Saint George 513408 2	-
Yannick Noah / Live	Yannick Noah	10.2004	134[6]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Métisse(s)	Yannick Noah	06.2005	2[69][platinum]	28[13]	-	-	-	-	-	-	Music Addict 520072	-
Charango	Yannick Noah	10.2006	1[3][129][diamond]	7[40][gold]	-	-	-	-	-	-	Saint George 88697 00044 2	-
Frontières	Yannick Noah	08.2010	1[4][94][diamond]	4[19]	-	-	-	-	-	-	Columbia 88697724952	-
2CD: Charango / Pokhara	Yannick Noah	09.2010	103[19]	-	-	-	-	-	-	-	Columbia 88697333872	-
Hommage	Yannick Noah	06.2012	1[2][25][platinum]	19[8]	-	-	-	-	-	-	Columbia 88691994632	-
Combats ordinaires	Yannick Noah	06.2014	1[1][34][platinum]	20[13]	-	-	-	-	-	-	Columbia 88843064902	-

Noa

Noa, właściwie Achinoam Nini ( ur. 23 czerwca 1969r w Tel Awiwie) - izraelska piosenkarka śpiewająca muzykę popową, jazzową i bluesową, reprezentantka Izraela podczas 54. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2009 roku.

Achinoam Nini urodziła się w Bat Jam w jemeńsko-żydowskiej rodzinie. Jako dwulatka przeprowadziła się z rodziną do Nowego Jorku, gdzie mieszkała do szesnastego roku życia, kiedy zdecydowała się na powrót do Izraela. Uczęszczała do SAR Academy i Wyższej Szkoły im. Rabbiego Josepha H. Looksteina. Po dwuletniej służbie wojskowej w sekcji rozrywkowej Armii Izraela zaczęła studiować muzykę w Szkole Jazzu i Muzyki Współczesnego „Rimon” w Ramat ha-Szaron, gdzie poznała Gila Dora, swojego nauczyciela muzyki, a później przyszłego współpracownika i współtowarzysza podczas występów scenicznych.

Po zakończeniu nauki w „Rimon” Nini nawiązała stałą współpracę z Dorem. Swój pierwszy wspólny koncert para zagrała w lutym 1990 roku podczas festiwalu Jazz, Movies and Videotape w „Cinemateque” w Jerozolimie, na który producent zaprosił swojego znajomego, Pata Metheny’ego. Zapis z koncertu został wydany na debiutanckiej płycie koncertowej piosenkarki zatytułowanej Achinoam Nini Gil Dor (Live) z lipca 1991 roku. Niedługo potem para zdecydowała się na rozpoczęcie pracy nad pierwszym albumem studyjnym piosenkarki, którego Metheny został producentem. Noa nawiązała wówczas także wieloletnią współpracę z perkusjonalistą Zoharem Fresco, z którym zagrała już kilka tysięcy koncertów na całym świecie, w tym m.in. Carnegie Hall i Avery Fisher Hall w Nowym Jorku, hali Olympia w Paryżu, Koloseum w Rzymie, Barbican w Londynie, a także podczas festiwalu Festival de Jazz de Montreux i Paleo Music w Szwajcarii czy Stockholm Water Festival w Szwecji.


W 1993 roku ukazała się druga płyta koncertowa Noi pt. Achinoam Nini Gil Dor, która zawierała zapis z koncertu zagranego przez artystkę i Gila Dora podczas jednego z festiwali w Izraelu. W trakcie występu zatytułowanego Rachel and Leah duet zagrał piosenki inspirowane twórczością Lei Goldberg.

W 1994 roku Noa wydała swój debiutancki singiel- „I Don’t Know”, a także zaśpiewała angielską wersję językową piosenki „Ave Maria” podczas obchodów Międzynarodowego Roku Rodziny w Watykanie, gdzie wystąpiła m.in. przez papieżem Janem Pawłem II. Występ obejrzało ok. 100 tys. ludzi zgromadzonych w Watykanie, a także kilka milionów telewidzów dzięki specjalnej transmisji wydarzenia. Nowa interpretacja utworu promowała jako singiel] pierwszą wydaną na rynku międzynarodowym płytę piosenkarki zatytułowaną Noa, która ukazała się w marcu tegoż roku. W nagraniach płyty wzięli udział m.in. kontrabasista jazzowy Steve Rodby i pianista Lyle Mays. Album został nagrany w studiu „Power Station” w Nowym Jorku. Trzecim singlem promującym krążek została piosenka „Child of Man”.

W 1995 roku zaśpiewała podczas wiecu pokojowego organizowanego w Tel Awiwe, podczas którego zamordowany został premier kraju Icchak Rabin.

W 1996 roku premierę miała kolejna płyta Noi zatytułowana Calling, którą promowały single „U.N.I.” (nagrany we współpracy z Ignacio Campillo), „By the Light of the Moon” i „Lama”. Jak przyznała sama artystka, album napisała z myślą o „depresyjnej sytuacji politycznej w Izraelu”, która pogorszyła się po zabójstwie Icchaka Rabina.


W kwietniu 1997 roku Noa wydała z Dorem album zatytułowany Achinoam Nini. Płyta zawierała m.in. nową interpretację piosenki „Niga el Hachalom” Szalom Hanoch, która artystka nagrała ku czci Icchaka Rabina. Rok później ukazała się kolejna płyta piosenkarki zatytułowana Achinoam Nini & the Israel Philharmonic Orchestra. Album został nagrany przy udziale Izraelskiej Orkiestry Filharmonicznej, która zaprosiła Noę i Gil Dora do udziału w projekcie The Philharmonic in Jeans. W 1999 roku wystąpiła jako gość muzyczny podczas ceremonii upamiętniającej podpisanie porozumień z Oslo.

W 2000 premierę miał trzeci międzynarodowy krążek Noi zatytułowany Blue Touches Blue. Album promowały single „The Beauty of That” oraz „Si je m’abandonne à toi”, który ukazał się także w wersji anglojęzycznej - „If I Give You Something”. Angielska wersja utworu została umieszczona na płycie jako numer bonusowy, podobnie jak piosenka „Beautiful That Way”. Album został nagrany przy współpracy z producentem Mikiem Hedgesem, sesje nagraniowe odbyły się w Tel Awiwie, Londynie i Domfront.


W 2002 roku Noa nagrała i wydała swoją nową płytę pt. Now, do napisania której zainspirowały ją „ciąża, poród oraz pierwszy rok syna, Ayehliego. We wrześniu 2003 roku zrealizowała partie wokalne do nagrania do piosenki „L'isola della Luce” napisanej specjalnie dla niej przez Nicolę Piovani. Utwór został nagrany przez piosenkarkę na potrzeby Kulturowego działu Komitetu Olimpijskiego w Atenach.

1 maja 2004 roku Noa i Gil Dor wystąpili jako goście muzyczni podczas mistrzostw Euroligi w piłce koszykowej. W trakcie występu towarzyszyła im izraelska grupa taneczno-rytmiczna Mayumana. W 2005 ukazała się płyta zatytułowana Live In Israel zawierająca zapis z koncertu zagranego przez piosenkarkę 28 kwietnia 2005 roku w towarzystwie The Solis String Quartet.


W 2008 roku premierę miała kolejna płyta w dorobku Noi zatytułowana Genes & Jeans, która została nagrana w Studiu „Second Wing” w Shefayimie. Cała płyta została dedykowana dziadkowi piosenkarki, który zmarł w 2006 roku.

W marcu 2009 wygrała krajowe eliminacje do 54. Konkursu Piosenki Eurowizji z utworem „Eiynaich (There Must Be Another Way)”, który nagrała w duecie z palestyńsko-izraelską piosenkarką Mirą Awad. Kompozycja zawierała słowa w języku angielskim, hebrajskim i arabskim, co Noa „potraktowała jako pewnego rodzaju misję: zaśpiewać piosenkę po hebrajsku, arabsku i angielsku przed milionową publicznością, udowadniając wszystkim, że jest to możliwe”. Jak przyznała w wywiadzie dla portalu JazzSoul.pl piosenkarka, udział w konkursie „dał jej szansę zaprezentowania się przed milionami widzów, wysłanie im pewnej wiadomości” zachęcającej do „zawarcia pokoju między Żydami a Arabami”. Duet wystąpił 14 maja w drugim półfinale Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego w Moskwie i zakwalifikował się do sobotniego finału, w którym zajął ostatecznie 16. miejsce w klasyfikacji końcowej po zdobyciu łącznie 53 punktów.


W 2011 roku Noa wydała dwie kolejne płyty studyjne: Noapolis i The Israeli Songbook. W 2014 roku premierę miała czternasta płyta studyjna Noi zatytułowana Love Medicine.

Nini wyszła za mąż za pediatrę Ashera Baraka, z którym ma trójkę dzieci: Ayehliego, Eynehę i Yum.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
I Don't Know	Noa	09.1995	19[7]	-	-	-	-	-	-	-	Geffen GED 21914	[written by Noa]
Vivre	Noa	02.1998	20[18]	-	-	-	-	-	-	-	Pomme 996 041	[written by Luc Plamondon,Riccardo Cocciante]
Babel	Noa	03.1999	22[25]	-	-	-	-	-	-	-	Universal 784 263-2	[written by A. Muckensturm,Noa,Gil Dor]
Si je m'abandonne à toi	Noa	06.2000	65[3]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Billy Steinberg,François Welgryn,Noa,Gil Dor]
Eye In The Sky	Noa	10.2002	-	-	-	-	92[6]	-	-	-	Universal 019 284-2	[written by Alan Parsons,Eric Woolfson]
Un discorso in generale	Carlo Fava feat. Noa	03.2006	-	-	-	-	-	-	-	40[1]	Universal 019 284-2	[written by Carlo Fava,Gianluca Martinelli]
There Must Be Another Way	Noa & Mira Awad	05.2009	-	93[1]	-	-	-	-	-	-	-	[written by Noa,Gil Dor,Mira Awad]
I Don't Know	Florent Pagny & Noa	04.2012	145[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Noa]
Ave Maria	Noa	12.2012	-	-	-	-	70[1]	-	-	-	-	[written by Noa, Johann Sebastian Bach]

Albums

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	UK	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Calling	Noa	06.1996	9[7]	45[5]	-	-	-	-	-	-	Geffen GED 24965	-
Blue Touches Blue	Noa	03.2000	21[11]	20[14]	91[1]	-	88[2]	-	-	27[2]	Metheny / Polydor 542 283-2	-
Now	Noa	10.2002	39[6]	50[6]	-	-	50[6]	-	-	44[1]	Universal 586 887-2	-
Live In Israel	Noa	03.2006	48[3]	-	-	-	-	-	-	-	Universal 987 781 4	-
Genes & Jeans	Noa	05.2008	132[2]	-	-	-	-	-	-	48[1]	EmArcy 60251763991	-
Noapolis - Noa Sings Napoli	Noa	03.2011	-	-	-	-	-	-	-	54[6]	Sud Music SUD 004	-

Horrie Dargie

Horrie Dargie - [ur.7.07.1917r-zm. 30.08.1999r],australijski muzyk grający na harmonijce ustnej.Horrie Dargie urodził się w Whyalla, w południowej Australii ,jako drugi syn Andrewa Dargie i Adelaidy (z domu Sargent).


 
Dargie rozpoczął swoją muzyczną karierę jako harmonijkarz. Wstąpił do Yarraville Mouth Organ Band,później dołączył do zespołu Williama Ketterera "Victorian Mouth Organ Band",który składał się z najbardziej obiecujących muzyków w stanie Victoria.W 1938r przeniósł się do Sydney,gdzie studiował klarnet i instrumentację oraz założył własną szkołę harmonijki we wspomnianym Sydney.
 
Razem z Williamsonem, Loisem, i Metcalfe ,Shea i Bertramem na basie założył grupę harmonijkową Rockin' Reeds.Horrie Dargie wstąpił do australijskiej armii w 1941 roku i służył w Nowej Gwinei , a później pracował w okupacyjnej armii w Japonii. Wrócił do Melbourne w 1947 roku, a następnie grał w słynnym Horrie Dargie Quintet.Uzyskał on dużą popularność dzięki wytężonej pracy by w 1952r zagrać w Sydney pożegnalny koncert,tuż przed wyjazdem do Anglii.Zarejestrowana trochę przez przypadek płyta z tego koncertu zostaje pierwszą Złotą Płytą w Australii.
 
W Anglii zespół zagrał serię udanych koncertów wyjątkowych ze względu na charakterystyczne brzmienie, humor, i indywidualny styl.Podczas trasy koncertowej Horrie zachorował na polio,która uniemożliwiło mu grę na swoim instrumencie.Po ciężkiej walce z chorobą powraca do działalności muzycznej w 1958r wydając duży hit "Green Door".
 
W 1958 Dargie powrócił do Australii, gdzie podjął pracę w Channel 9 , gdzie był odpowiedzialny za dział talentów.Stał się popularnym konferansjerem występując minn. " The Price is Right " i "The Go!!!",gdzie regularnie śpiewali Johnny Young , Ian Turpie i Olivia Newton-John .Założył wytwórnię Go! Records w 1964 roku w celu promowania artystów, którzy pojawili się we wspomnianych widowiskach.W sierpniu 1967r Channel 9 rezygnuje ze wspomnianego show,a utrata promocji w telewizji doprowadziła do upadku też wytwórni płytowej.Dargie jest pamiętany za jego muzyczne aranżacje do filmu Krokodyl Dundee i show TV Leyland Brothers. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
I Hear A Rhapsody	Horrie Dargie	11.1941	ncc	-	Regal Zonophone G24419	-
The Sunshine State	Horrie Dargie	02.1959	81[13]	-	Columbia DO 4018	-
The Alexandra Waltz	Horrie Dargie	08.1959	33[15]	-	Columbia DO 4085	-
Tie Me Kangaroo Down, Sport	Horrie Dargie	05.1960	34[20]	-	Astor A 7007	-
Got A Zac In The Back Of Me Pocket	Horrie Dargie	10.1960	75[11]	-	Astor A 7011	-
My Boomerang Did Come Back	Horrie Dargie	03.1962	98[1]	-	Astor A 7015	-

Dante and The Evergreens

Dante and The Evergreens była popową grupą amerykańską założoną w Santa Monica College w Kalifornii w 1959r.Zwrócili uwagę Deana Torrence [z duetu Jan & Dean],który polecił ich swoim menadżerom w osobach Herba Alperta i Lou Adlera.Aranżacjami grupy zajmował się Tony Moon,który grał także na gitarze na płytach zespołu.

Zdobyli popularność na rynku amerykańskim piosenką "Alley Oop" autorstwa Dallasa Fraziera.Ich wersja tego utworu trafiła na 15 miejsce listy Billboardu,podczas gdy wykonanie The Hollywood Argyles trafiło na szczyt tej samej listy.Ich następny i ostatni singiel na Hot 100 "Time Machine" doszedł do 73 miejsca.

Grupa była jednym z pierwszych "białych" ansambli występujących w kultowych miejscach murzyńskiego rhythm'n'bluesa jak nowojorski Apollo Theatre , Philadelphia Uptown Theater , czy waszyngtoński DC Howard Theater.Trwało to kilka lat po wydaniu przebojowych singli,do czasu ,gdy zachorował w 1964r Frank Rosenthal i grupa musiała się rozwiązać. Rosenthal koniec końców powrócił na studia,a Bill Young kontynuował karierę solową jako wokalista i aktor.Donald Drowty nagrywał póżniej z Dante and His Friends,oraz komponował i produkował nagrania dla Mellin Music Publishing,miin. Isley Brothers i McCoys.
 
Tony Moon, po rozpadzie grupy ku przeniósł się do Nashville i został gitarzystą w zespole towarzyszącym Brendzie Lee w ciągu najbliższych kilku lat.Osiągnął wiele sukcesów jako twórca piosenek,będąc jednym z dwóch kompozytorów z Nashville,których utwory wykonywali The Beatles i Pearl Jam.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Alley-Oop / The Right Time	Dante and The Evergreens	05.1960	-	15[13]	Madison 130	[written by D.Frazier][produced by Herb Alpert,Lou Adler]
Time Machine / Dream Land	Dante and The Evergreens	09.1960	-	73[6]	Madison 135	[written by B.Mann,H.Greenfield][produced by Herb Alpert,Lou Adler]
What Are You Doing New Year's Eve/ Yeah Baby	Dante and The Evergreens	12.1960	-	107[1];B:104[2]	Madison 143	[written by Frank Loesser][produced by Herb Alpert,Lou Adler][#9 r&b; hit for Orioles in 1949]

Danny & The Juniors

Danny & the Juniors,kwartet wokalny z Filadelfii ,który tworzyli Danny Rapp [tenor], Dave White [tenor], Frank Maffei [tenor] i Joe Terranova [baryton,bass].Byli najbardziej znani ze swojego przeboju "At the Hop" napisanego przez kompozytorski team Dave White i John Madara,który nagrali w 1957r.Do 1963r nagrali jeszcze kilka hitów,które weszły do Top40 listy Billboardu jak "Rock and Roll Is Here to Stay" ,"Dottie" i "Twistin' U.S.A.".

Byli oni szkolnymi kolegami z Filadelfii,urodzonymi w 1940 i 1941r,którzy pod koniec lat 50-tych założyli rock'n'rollowe taneczne combo początkowo nazywające się Juvenairs.
Rapp jako lider grupy projektował choreografię ich kroków tanecznych.Występowali na szkolnych imprezach i lokalnych estradach dokoptowując do swego składu saksofonistę Lennie Bakera.W karierze pomógł im lokalny biznesmen John Madara,a do lokalnego środowiska artystycznego wprowadził ich autor tekstów i wokalista Artie Singer,który był też właścicielem wytwórni Singular.To on zasugerował zmianę tytułu piosenki autorstwa White'a "At the bop" na "At the hop",sugerując ,że termin bop wyszedł już z mody.Skrócił też nazwę grupy do Juniors i przekazał demo z piosenką lokalnym didżejom.Zaprezentował ten utwór też Dickowi Clarkowi,który prowadził z Filadelfii swój telewizyjny show,a ten zaproponował grupie udział w swej audycji.

"At the Hop" okazało się sukcesem i stał się regionalnym hitem, sprzedając 7.000 egzemplarzy w jednym tygodniu.Wytwórnia Singular ,która pierwotnie wydała wspomniany singiel sprzedała swoje prawa do piosenki za 5.000$ dla ABC Paramount.Sam singiel w grudniu 1957r wszedł na szczyt listy przebojów , gdzie pozostał przez siedem tygodni.

Następnym singlem była też kompozycja White'a "Rock and Roll Is Here to Stay",która weszła do Top20 listy Hot 100 Billboard .Grupa koncertowała podczas serii koncertów Alan Freed's Travelling Rock'n'roll Shows.Na początku lat 60-tych zespół przeszedł pod skrzydła wytwórni Swan by w 1963r rozwiązać się.

Madara prowadził własny sklep muzyczny i razem z White'm śpiewał w grupie Spokesmen,która wylansowała niewielki hit "The Dawn of Correction",będący odpowiedzią na przebój "Eve of destruction" Barry McGuire.White nagrał też solowy album dla Bell Records w 1971r pod szyldem David White Tricker.Wokalista Danny Rapp popełnił samobójstwo w 1983 roku.Saksofonista Lennie Baker został założycielem nostalgicznej grupy Sha-Na-Na.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
At the Hop / Sometimes (When I'm All Alone)	Danny & The Juniors	12.1957	3[14]	1[7][21]	ABC-Paramount 9871	[gold][written by David White,Arthur Singer,John Madara][1[5][14].R&B; Chart]
Rock and Roll Is Here to Stay / School Boy Romance	Danny & The Juniors	03.1958	-	19[11]	ABC-Paramount 9888	[written by David White][16[3].R&B Chart]
Dottie / In the Meantime	Danny & The Juniors	06.1958	-	39[6]	ABC-Paramount 9926	[written by Arthur Singer,John Madara][produced by Singular Record Co]
Twistin’ USA / A Thousand Miles Away	Danny & The Juniors	09.1960	-	27[9]	Swan 4060	[written by Kal Mann]
Pony Express / Daydreamer	Danny & The Juniors	02.1961	-	60[7]	Swan 4068	[written by Frank Slay, Bob Crewe]
Back to the Hop / The Charleston Fish	Danny & The Juniors	09.1961	-	80[5]	Swan 4082	[written by Terranova/White]
Twistin All Night Long (with Freddy Cannon) / Some Kind of Nut	Danny & The Juniors	01.1962	-	68[5]	Swan 4092	[written by Crewe/Slay]
Doin’ the Continental Walk / Mashed Potatoes	Danny & The Juniors	04.1962	-	93[1]	Swan 4100	[written by David White,Arthur Singer,John Madara]
Oo-La-La-Limbo / Now and Then	Danny & The Juniors	01.1963	-	99[2]	Guyden 2076	[written by David White,John Madara][produced by M.W.B. Productions]
At the Hop	Danny & The Juniors	07.1976	39[5]	-	ABC	[written by David White,Arthur Singer,John Madara]

Alun Davies

Alun Davies (ur. 1942r) jest walijskim gitarzystą, muzykiem studyjnym , artystą nagrywającym i kompozytorem, który zyskał sławę przede wszystkim dzięki swojej   gitarze i wokalom wspomagającym jako akompaniator angielskiego  wokalistę Cata Stevensa , od początku 1970r do 1977 roku.
Przed współpracą ze Stevens'em Davies jako współautor, wokalista  występował na dwóch albumach: w 1963 roku z Jonem Markiem (znanym jako John Michael Burchell) , a w 1968r jako członek zespołu Sweet Thursday  z Markiem, klawiszowcem Nicky Hopkinsem , Harveyem Burnsem i Brianem Odgersem, kiedy muzyka folk-rockowa była jeszcze w powijakach. Kiedy ich wytwórnia ogłosiła bankructwo, Davies został zaproszony do Cata Stevensa jako muzyk sesyjny , który próbował zmienić swoje brzmienie i posuwać się naprzód w muzycznym świecie.

Doświadczenie Daviesa, podobne gusta w wyłaniającym się folk-rockowym gatunku oraz możliwości jego gitary i głosu sprawiły, że odegrał on kluczową rolę w karierze Stevensa, co zaowocowało hitami i serią przełomowych albumów   z certyfikatem platyny. Dwa takie albumy, Tea for the Tillerman i Teaser and The Firecat , napędzały Stevensa do sławy i   kariery gwiazdy muzycznej, i umocniły przyjaźń między dwoma mężczyznami. Davies, który nagrał solowy album po kilku latach wspierania Stevensa, sam odniósł stosunkowo niewielki sukces komercyjny, szczególnie po kilku latach stania w charyzmatycznym cieniu Stevensa. Kontynuował tournee z nim i grał na wszystkich poza jednym albumem, aż do konwersji Stevensa na islam i przejścia na emeryturę ze sceny pop w 1977 roku. Od tego czasu wiele albumów "kompilacji" i "najlepszych hitów"  zostały sprzedane z gitarą Daviesa i wokalem na każdym albumie.

Pod koniec 2005 roku, kiedy Stevens (obecnie znany jako Yusuf Islam) powrócił, aby pisać i występować, robił to z przyjacielskim wsparciem swojej prawej ręki. Davies kontynuuje występy z Yusufem do dnia dzisiejszego, a także realizuje inne muzyczne projekty. Chociaż grał na pierwszej płycie Yusufa (An Other Cup, 2005), nie pojawił się na płycie Yusufa Roadsinger (2009).

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Daydo	Alun Davies	09.1972	43[5]	-	CBS SBP 234 184	-

Frankie Davidson

Urodzony 12 stycznia 1934 r. w Melbourne w Australii, pierwsze brytyjskie wydawnictwo Frankie Davidsona pojawiło się w wytwórni Starlite z tytułem "You're Driving Me Crazy". W 1959 roku wydał cover "Why" w Australii, a następnie opublikował londyńsko-amerykańską płytę "Just For Today" / "Detour". Trudno powiedzieć, jak to się kwalifikuje jako londyńsko-amerykańska płyta, ponieważ pochodzi z wytwórni W & G w Australii. Później płyty zostały wydane w HMV w Wielkiej Brytanii.
 
Od 1962 roku wydał wiele singli komediowych w Australii, takich jak "50 Million Blowflies Can’t Be Wrong", i nagrał co najmniej dwadzieścia albumów.
 
W 1963 odbył tournee z Cliffem Richardem, Helen Shapiro i Fabianem. Ostatnia płyta dla Decca została wydana w 1968 roku w Wielkiej Brytanii ze szczęśliwymi tytułami "Hector The Trash Collector" / "Somebody Come And Take My Wife".
 
Znakomity aktor Frankie pojawił się w australijskiej telewizji, w tym w serialu Two's Company , oraz w filmie Muriel's Wedding. Jego córka Maryanne Davidson również nagrywała jako wokalistka.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
I care of you	Frankie Davidson	05.1960	56[12]	-	W&G; WG-SL 933	-
Just for Today / Detour	Frankie Davidson	01.1961	56[4]	-	W&G; WG-S 1074	-
Yabba dabba doo	Frankie Davidson with The Sapphires	12.1961	42[11]	-	W&G; WG-S 1331	-
Have you ever been to see king's cross	Frankie Davidson	05.1962	4[20]	-	W&G; WG-S 1418	-
Broken wings	Frankie Davidson	01.1964	83[5]	-	W&G; WG-S 1799	-
Hector The Trash Collector	Frankie Davidson	05.1968	70[9]	-	Festival FK 2281	-
What a wonderful day to fall in love	Frankie Davidson	01.1969	86[1]	-	Festival FK 2580	-
Gimme Dat Ding / Witchetty Willie's Worldwide Walkabout Walla Walla Wookazoo Band	Frankie Davidson	08.1970	21[11]	-	Fable FB 013	-
The Ball Bearing Bird / I've Gotta Get Back to Cindy	Frankie Davidson	05.1971	55[10]	-	Fable FB 057	-
I love a sunburnt football	Frankie Davidson	08.1973	79[5]	-	M7 MS 021	-
The Aussie Barbecue Song	Frankie Davidson	01.1981	53[15]	-	Summertime SUM 002	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Frankie Davidson	Frankie Davidson	07.1973	58[10]	-	M7 MLF 018	-

F.R. David

F.R. David, właśc. Elli Robert Fitoussi (ur. 1 stycznia 1947 w Tunisie), piosenkarz francuski.
Karierę zaczynał w latach 70-tych jako gitarzysta współpracujący z Vangelisem. Następnie był wokalistą francuskiego zespołu Les Variations. Po rozwiązaniu zespołu przez kilka lat pracował w USA jako muzyk sesyjny, grając między innymi z Toto.
 
Po powrocie do Europy nagrał swój wielki hit Words, który podbił listy przebojów całej Europy w 1982. Później już nigdy nie udało mu się nagrać tak wielkiego przeboju.
 
W 1984 roku F.R. David wydał album "Long Distance Flight", a trzy lata później kolejny - "Reflections". Wokalista ma na koncie jeszcze kilka kompilacji największych przebojów. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Words	F.R. David	01.1983	12[41]	7[13]	Carrere 104031/Carrere 104031	[written by Robert Fitoussi][produced by Frédéric Leibovitz]

Mac Davis

Właśc. Mac Scott Davis, ur. 21 .01 .1942 w Lubbock w stanie Teksas (USA). Davis w młodości interesował się przede wszystkim muzyką country, ale w 1955 "przestawił" się na rock'n'rolla - poszedł wtedy na koncert, podczas którego zobaczył Elvisa Presleya i Buddy'ego Holly'ego (wydarzenie to opisał potem w piosence "Texas In My Rear View Mirror" z 1980). Davis komponował własne piosenki, nauczył się też grać na gitarze.

Przeprowadził się do Atlanty w stanie Georgia, gdzie "zdał egzamin z picia piwa i słuchania rock'n'rolla". Ożenił się w wieku 20 lat, a jego syn Scotty stał się bohaterem kilku piosenek,minn. "Watching Scotty Grow" w wykonaniu Bobby'ego Goldsboro i Anthony'ego Newleya. Na początku lat 60-tych Davis pracował na stanowiskach administracyjnych w wytwórniach płytowych Vee Jay i Liberty, nagrał też kilka singli, które jednak nie odniosły żadnych sukcesów (m.in. własną wersję "Honey Love" z repertuaru Drifters). Wiele z jego wczesnych nagrań trafiło na wydaną w 1984 kompilację niezbyt trafnie nazwaną 20 Golden Songs ("20 złotych piosenek"). Producentem singla "I Protest" - parodii Boba Dylana - był Joe South.

Davis skomponował też utwór "The Phantom Strikes Again", który wykonywała formacja Sam The Sham And The Pharaohs. W 1967 odniósł pierwszy sukces na listach przebojów wykonywanym przez Lou Rawlsa utworem "You're Good For Me". Natomiast utwory "Friend, Lover, Woman, Wife" oraz "Daddy's Little Man" wykonywał O.C. Smith. Davis skomponował też piosenki "Memories" i "Nothingsville" do programu telewizyjnego, którym na scenę wrócił w 1968 Elvis Presley.

Innym utworem Davisa wykonywanym przez Elvisa w czasach jego "renesansu" był "In The Ghetto" o tematyce społecznej. Presley nagrał też "Don't Cry, Daddy" ("Nie płacz, tato" - inspiracją dla tej piosenki było prawdziwe wydarzenie - Scotty powiedział tacie, żeby nie przejmował się telewizyjnymi relacjami z wojny wietnamskiej), "Clean Up Your Own Back Yard", "Charro" i "A Little Less Conversation". Kenny Rogers And The First Edition wylansowali "Something's Burning", a formacja Gallery weszła na amerykańskie listy przebojów z popularnym utworem "I Believe In Music". Davis napisał też kilka utworów do filmu "Norwood" Glena Campbella, m.in. "Everything A Man Could Ever Need".

W 1971 Davis ożenił się po raz drugi, tym razem z 18-letnią Sarą Barg. Tytuł jego pierwszego albumu wziął się od przezwiska, które nadał Davisowi Glen Campbell - Song Painter (Malarz piosenek). Był on pełny dobrych kompozycji, ale głos Davisa miał swoje ograniczenia, a poza tym aranżacje "skąpane" były w smyczkach. W 1972 Davis wszedł na 1. miejsce amerykańskich list przebojów z przyjemnym, acz niezbyt ciekawym nagraniem "Baby, Don't Get Hooked On Me" -jego powodzenie, o ironio, opierało się na rozgłosie uzyskanym dzięki protestom feministek. Davis powiedział wtedy: "Tekst brzmiał arogancko, ale tak naprawdę chciałem powiedzieć "nie zakochuj się we mnie, bo na to nie zasługuję". Sukcesy odniosły również inne single-"One Hell Of A Woman", "Stop And Smell The Roses", "Rock'n'Roll (I Gave You The Best Years Of My Life)" i "Forever Lovers". Magazyn "Rolling Stone", którego dziennikarzom nie podobały się przeboje Davisa w stylu łączącym pop z country, napisał, że "uczynił on więcej niż ktokolwiek inny, by cofnąć rozwój muzyki popularnej w lata 70-te".

Kędzierzawy golfista często pisał o miłości do swej żony, która go jednak opuściła w 1975, by na krótko zostać małżonką Glena Campbella. W trakcie swej kariery Davis występował m.in. w klubach Las Vegas i zagrał w filmach "North Dallas 40", "Cheaper To Keep Her" i "The Sting II". "You're My Best Friend", oczywisty ukłon w stronę Dona Williamsa, stał się przebojem na listach country w 1981, a utwór "I Never Made Love (Till I Made Love To You)" spędził na nich sześć miesięcy w 1985. Dowcipną piosenkę Davisa "It's hard to be humble" wykonywał na koniec swoich koncertów Max Bygraves.

Davis nie zdobył nigdy większej popularności w Wielkiej Brytanii, ale w USA - nawet jeśli nie będzie już komponował żadnych przebojów - ma zapewnioną pracę w lokalach rozrywkowych Las Vegas. W 1989 postanowił przejść na emeryturę, ale po intensywnej kuracji odwykowej (był alkoholikiem) powrócił z nowym albumem w 1994r.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Whoever Finds This I Love You / Half and Half	Mac Davis	05.1970	-	53[8]	Columbia 45 117	[written by Mac Davis][produced by Rick Hall,Jerry Fuller][43.Country Chart]
I'll Paint You a Song/Closest I ever came	Mac Davis	07.1970	-	110[3]	Columbia 45 192	[written by Mac Davis][produced by Rick Hall][68.Country Chart][piosenka z filmu "Norwood"]
I Believe in Music / Poor Man's Gold	Mac Davis	10.1970	-	117[2]	Columbia 45 245	[written by Mac Davis][produced by The Tokens,Dave Appell]
Beginning to Feel the Pain/Butterfly girl	Mac Davis	02.1971	-	92[2]	Columbia 45 302	[written by Mac Davis][produced by Rick Hall]
Baby Don't Get Hooked on Me /Poem for my little lady	Mac Davis	07.1972	29[6]	1[3][18]	Columbia 45 618	[gold][written by Mac Davis][produced by Rick Hall][26[7].Country Chart][1[2].Adult Contemporary Chart]
Everybody Loves a Rain Song / Friend Lover Woman Wife	Mac Davis	11.1972	-	63[7]	Columbia 45 727	[written by Mac Davis][produced by Rick Hall]
Dream Me Home / Spread Your Love on Me	Mac Davis	02.1973	-	73[7]	Columbia 45 773	[written by Mac Davis][produced by Rick Hall][47.Country Chart]
Your Side of the Bed / (Hope You Didn't) Chop No Wood	Mac Davis	05.1973	-	88[6]	Columbia 45 839	[written by Mac Davis][produced by Gary Klein][36[4].Country Chart]
Kiss and Make It Better/ Sunshine	Mac Davis	09.1973	-	105[7]	Columbia 45 911	[written by Mac Davis,Rick Hall][produced by Rick Hall,Larry Butler][29[6].Country Chart]
One Hell of a Woman / Poor Man's Gold	Mac Davis	03.1974	-	11[28]	Columbia 46 004	[written by Mac Davis,Mark James,Rick Hall][produced by Rick Hall]
Stop and Smell the Roses / Poor Boy Boogie	Mac Davis	08.1974	-	9[14]	Columbia 10 018	[written by Mac Davis,Rick Hall, Doc Severinsen][produced by Rick Hall,Gary Klein][40[1].Country Chart][1[1].Adult Contemporary Chart]
Rock n' Roll (I Gave You the Best Years of My Life) / Emily Suzanne	Mac Davis	12.1974	-	15[11]	Columbia 10 070	[written by Kevin Johnson][produced by Rick Hall,Gary Klein][29[4].Country Chart]
(If You Add) All the Love in the World / Smiley	Mac Davis	04.1975	-	54[4]	Columbia 10 111	[written by I. Page][produced by Rick Hall][69.Country Chart]
Burning Thing / A Special Place in Heaven	Mac Davis	05.1975	-	53[8]	Columbia 10 148	[written by I. Page][produced by Gary Klein][31[4].Country Chart]
Forever Lovers / Love Lamp	Mac Davis	04.1976	-	76[5]	Columbia 10 304	[written by Mac Davis][produced by Rick Hall][17[8].Country Chart]
Every now and then	Mac Davis	11.1976	-	-	Columbia 10 418	[written by Mac Davis][produced by Rick Hall][34[4].Country Chart]
It's Hard to Be Humble / The Greatest Gift of All	Mac Davis	03.1980	27[16]	43[12]	Casablanca 2244	[written by Mac Davis][produced by Larry Butler][10[6].Country Chart]
Let's Keep It That Wa	Mac Davis	08.1980	-	-	Casablanca 2286	[written by Mac Davis][produced by Larry Butler][10[10].Country Chart]
Texas in My Rear View Mirror / Sad Songs	Mac Davis	10.1980	-	51[9]	Casablanca 2305	[written by Mac Davis][produced by Rick Hall][9[10].Country Chart]
Hooked on Music / Me and Fat Boy	Mac Davis	03.1981	-	102[6]	Casablanca 2327	[written by Mac Davis][produced by Rick Hall][2[11].Country Chart]
Secrets / Remember When	Mac Davis	07.1981	-	76[6]	Casablanca 2336	[written by Mac Davis][produced by Rick Hall]
You're My Bestest Friend / You Are So Lovely	Mac Davis	11.1981	-	106[1]	Casablanca 2341	[written by Mac Davis][produced by Larry Butler][5[12].Country Chart]
Rodeo Clown / Dammit Girl	Mac Davis	07.1982	-	-	Casablanca 2350	[written by Mac Davis][produced by Rick Hall][37[2].Country Chart]
I Never Made Love (Till I Made It With You) / I Think I'm Gonna Rain	Mac Davis	06.1985	-	-	MCA 52 573	[written by Bob McDill][produced by Jimmy Iovine][10[14].Country Chart]
I Feel the Country Callin' Me	Mac Davis	11.1985	-	-	MCA 52 669	[written by Mac Davis][produced by Jimmy Iovine][34[3].Country Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Believe in Music	Mac Davis	12.1971	-	160[17]	Columbia 30 926	[produced by Mac Davis]
Baby, Don't Get Hooked on Me	Mac Davis	09.1972	-	11[44]	Columbia 31 770	[platinum-US][27.Country Chart][produced by Mac Davis,Rick Hall]
Mac Davis	Mac Davis	04.1973	-	120[13]	Columbia 32 206	[19.Country Chart]
Stop and Smell the Roses	Mac Davis	05.1974	-	13[45]	Columbia 32 582	[platinum-US][produced by Rick Hall; Gary Klein][2.Country Chart]
Song Painter	Mac Davis	10.1974	-	182[4]	Columbia 9969	[35.Country Chart]
All the Love in the World	Mac Davis	02.1975	-	21[14]	Columbia 32 927	[gold-US][6.Country Chart]
Burnin' Thing	Mac Davis	07.1975	-	64[10]	Columbia 33 551	[9.Country Chart]
Forever Lovers	Mac Davis	04.1976	-	156[9]	Columbia 34 105	[11.Country Chart]
It's Hard to Be Humble	Mac Davis	05.1980	-	69[15]	Casablanca 7207	[gold-US][3.Country Chart]
Texas in My Rearview Mirror	Mac Davis	10.1980	-	67[9]	Casablanca 7239	[produced by Rick Hall][12.Country Chart]
Midnight Crazy	Mac Davis	01.1982	-	174[3]	Casablanca 7257	[19.Country Chart]

David & David

David & David - amerykański duet popowy z Los Angeles,który tworzyli muzycy sesyjni David Baerwald i David Ricketts.Zdobyli popularność swoim debiutanckim singlem "Welcome to the Boomtown" pochodzącym z albumu Boomtown.Wspomniany singiel dotarł do 37 miejsca na Billboard Hot 100 w 1986r i 8 miejsca na Billboard Top Rock Tracks.

Album Boomtown został wyprodukowany przez Davitta Sigersona.Płyta zawędrowała na 39 pozycję listy albumów Billboard i zyskała miano Złotej Płyty.Kolejny singiel "Swallowed By the Cracks" trafił tylko do zestawienia Billboard Top Rock Tracks,natomiast "Ain't So Easy" dostała się do Billboard Hot 100 na miejscu 51.

Duet David & David rozpadł się wkrótce po wydaniu wspomnanego albumu i obaj członkowie kontynuowali karierę jako muzycy sesyjni.Współpracowali razem minn. z Sheryl Crow na jej debiutanckim albumie Tuesday Night Music Club.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Welcome to the Boomtown / A Rock for the Forgotten	David & David	10.1986	-	37[16]	A&M; 2857	[written by David Baerwald,David Rickett ][produced by Davitt Sigerson]
Ain't So Easy / Swimming in the Ocean	David & David	01.1987	-	51[11]	A&M; 2905	[written by David Baerwald,David Rickett ][produced by Davitt Sigerson]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Boomtown	David & David	08.1986	-	39[38]	A&M; 5134	[gold-US][produced by Davitt Sigerson]

Dave And The Derros

Dave And The Derros został stworzony przez wokalistę Davida Jonesa. Jones był didżejem stacji radiowej z Newcastle N.S.W i pisał piosenki do swojego programu radiowego. David miał duży repertuar radiowych głosów, z których jednym był ukochany Dave Derro.  
David lubił robić parodie piosenek do swojego audycji radiowej. To ostatecznie pozwoliło mu opracować postać opartą na "Dave". Uzupełniał swoje występy ciągle zmieniającym się zespołem muzycznym. 
W niektórych z tych różnych piosenek wspierał go John  Paul  Young . Dave and The Derros wydali także album w 1980 roku zatytułowany "Live After Death", który zawiera większość ich singli.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Death to Disco	Dave and the Derros	12.1978	44[11]	-	Mushroom K 7333	-
Out of bounds	Dave and the Derros	07.1979	98[1]	-	Mushroom K 7523	-
Nice Legs, Shame About the Face / Hip Pocket Nerve	Dave and the Derros	08.1979	20[17]	-	Mushroom K 7523	-
Up Your Nose With a Rubber Hose / Sure She Is the Girl	Dave and the Derros	06.1980	73[7]	-	Mushroom K 7924	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Live After Death	Dave and the Derros	10.1980	83[3]	-	Mushroom L 37380