Lana Del Rey

Lana Del Rey jest dziewczyną znikąd, która nagle, za sprawą wrzuconego do sieci kawałka poznał cały świat. Nim ukazał się jej debiutancki longplay miała blisko 50 milionów wyników w wyszukiwarce Google. Lana Del Rey stała się sensacją drugiej połowy 2011 roku i nadzieją na rok 2012. Wszystko dzięki piosence "Video Games" i niezwykłego głosu.


Naprawdę nazywa się Elizabeth Grant. Urodziła się 21 czerwca 1986 roku w Nowym Jorku, dorastała jednak w Lake Placid. Jest córką inwestora i milionera, Roba Granta. Muzykę zaczęła tworzyć dość wcześnie. - Kiedy miałam jedenaście lat zaczęłam pisać swoje piosenki - wspominała na stronach Flushthefashion.com. - Byłam też w tym czasie liderką w kościelnym chórze.

- Nie słuchałam zbyt wiele popularnej muzyki, gdy byłam dzieckiem, ale dorastałam, oglądając mnóstwo filmów i pisząc piosenki - mówiła w innym wywiadzie. - W szkole średniej zaczęłam słuchać rapu i techno, aż w końcu odkryłam różne inne rodzaje muzyki. Uwielbiałam Elvisa i Van Halen.

Wśród inspiracji wymienia też Britney Spears, Thomasa Newmana, Kurta Cobaina i Bruce'a Springsteena.

W wieku 15 lat została wysłana do szkoły z internatem w Connecticut. Trzy lata później przeprowadziła się do Nowego Jorku. - Doświadczałam Nowego Jorku, i to długo po przeprowadzce, odbywając nocne spacery - wspomina. - W tym mieście są tysiące ulic, a ja znam je wszystkie. (...) Sama architektura Nowego Jorku dostarcza inspiracji na całą płytę. Zresztą, takie były moje początki. Wczesne utwory stanowiły poniekąd muzyczne interpretacje krajobrazów.

Sceniczne występy zaczynała od lokalnych klubach. - Chodziłam na wieczory otwartego mikrofonu i tego typu rzeczy - opowiadała na łamach Complex.com w październiku 2011 roku. - Głównie na Brooklynie. To była folkowa scena. Kiedy miałam 19 lat podpisałam umowę z niezależną wytwórnią. Byłam ich jedynym wykonawcą, ale później ta firma została zamknięta. (...) Dopiero w ostatnich miesiącach zaczęłam przyciągać uwagę wydawców.

Początkowo występowała jako Lizzy Grant z czasem jednak zmieniła pseudonim na Lana Del Rey. To połączenie imienia Lany Turner, aktorki złotej ery Hollywoodu oraz samochodu - Forda Del Rey. - To imię wyszło od menedżerów i prawników, którzy przez ostatnie pięć lat mi doradzali - tłumaczyła na Repeatfanzine.co.uk. - Moja muzyka zawsze miała filmowy klimat, więc zależało im żeby oddawało ten hollywoodzki blichtr.

Dziewczyna, choć sama go nie wymyśliła, bardzo zżyła się z pseudonimem. - Lana i Lizzy to ta sama osoba - wyjaśniła. - Chciałabym mieć alter-ego, do którego mogłabym uciec, w którym lepiej czułabym się na scenie, ale prawda jest taka, że jako Lizzy i Lana czuję się tak samo.

Jeszcze jako Lizzy wydała w 2010 roku EP-kę "Kill Kill". Do współpracy udało jej się pozyskać Davida Kahne'a, który wcześniej nagrywał z The Strokes, Reginą Spector czy Paulem McCartneyem. - Poczułam się bardzo dowartościowana, kiedy David powiedział, że chce ze mną pracować - opowiadała podczas rozmowy z dziennikarzem Thequietus.com. - (...) Chciał zrobić wiele rzeczy. Na przykład upierał się przy bardziej tradycyjnym śpiewaniu, czego ja nie chciałam. Poza tym, jest typem naukowca i miał bardzo precyzyjny plan dotyczący płyty. W efekcie krążek jest wypadkową tego, co chciał on i tego, czego życzyłam sobie ja.

Materiał dostępny był poprzez iTunes, został jednak później wycofany ze sprzedaży.

Szum wokół Lany zaczął się na dobre, kiedy zamieściła w sieci swoje utwory i określiła się jako "gangsterską wersję Nancy Sinatry". - Trochę mi wstyd z powodu tej "gangsterskiej Nancy Sinatry" - przyznała później na łamach "GQ". - To miał być kawał. Nikt nie słuchał moich nagrań przez milion lat, więc wrzuciłam je z takim dopiskiem na Facebooku. Okazało się, że wywołał spore zamieszanie.

Prawdziwą furorę spowodowała piosenka "Video Games". Inspiracji dostarczył jej chłopak, z którym się spotykała. Klip, który przygotowała sama wokalistka, zaledwie w ciągu kilku dni osiągnął ponad milion odsłon. O tajemniczej Lenie zaczęli rozpisywać się autorzy blogów muzycznych, a z czasem także coraz większe serwisy muzyczne na świecie.

W efekcie, w czerwcu 2011 roku, Del Ray podpisała kontrakt ze Stranger Records na wydanie singla "Video Games". W październiku 2011 roku była już pod opieką wytwórni Interscope. - Umieściłam tę piosenkę w sieci kilka miesięcy temu, ponieważ to była moja ulubiona kompozycja - wyznała Lana w wywiadzie dla brytyjskiego "The Observer". - Szczerze mówiąc to nie miał być singel, ale zainteresowanie okazało się naprawdę duże, więc sytuacja stała się jasna. Muszę przyznać, że jest mi bardzo smutno kiedy wykonuje ten utwór. Nawet obecnie zdarza mi się czasem płakać kiedy go śpiewam.

Telewizyjna premiera utworu "Video Games" odbyła się 28 września 2011 roku podczas kluczowej sceny w serialu "Ringer" emitowanym przez amerykańska stację "The CW". Produkcja cieszy się sporym powodzeniem, więc utwór Lany bardzo szybko stał się rozpoznawalny. Młoda artystka miała okazję także pojawić się w MTV Push oraz wystąpić na deskach nowojorskiego Bowery Ballroom.

"Video Games" został nazwana najlepszym nowym utworem przez Pitchfork Media. Numer trafił też do serialu "Plotkara" oraz brytyjskiego reality show "The Only Way Is Essex". Szybko w sieci pojawiły się też covery przeboju, wykonane między innymi przez Patricka Sticklesa z grupy Titus Andronicus czy zespoły Kasabian i Bombay Bicycle Club.

Uwagę słuchaczy z miejsca przykuł niesamowity głos artystki. - Nigdy nie pracowałam nad wokalem - przyznała jednak Lana. - Wciąż jestem zabiegana, jem mnóstwo czekolady i piję dużo mleka, nie powinnam móc śpiewać w ten sposób.

Kiedy już miała umowę, zaczęła pracować nad materiałem. Szybko pojawiły się też klipy i zdjęcia często bardzo zmysłowe, nasączone retro-erotyką. - Większość piosenek jest o złamanym sercu, ale pewnie teledyski są dość seksowne - wyjaśniała dziennikarzowi Complex.com. - Dobrze się bawię tym wszystkim. Ale zdjęcia, wizerunek nie są dla mnie najważniejsze. Najważniejsza oczywiście jest płyta. Mam nadzieję, że uda mi się stworzyć dźwiękowy świat, który mam w głowie.

Pierwsze utwory, które poznaliśmy ukazywały mroczną stronę drzemiącą w wokalistce. - Kiedy byłam młoda, czułam się bardzo samotna - wyjaśniała w rozmowie z Thequietus.com. - (...) Niezmiennie miałam poczucie, że jestem inna od wszystkich dookoła. Nie wiedziałam, gdzie jestem i gdzie chcę być, wiedziałam natomiast, że jeszcze nie znalazłam swojego miejsca. Sądzę, że właśnie ta samotność wpłynęła na mroczny ton mojej twórczości.

Trzeba dodać, że chodzi o specyficzny rodzaj mroku. Na tyle charakterystyczny i niepokojący, że szybko pojawiły się skojarzenia z Davidem Lynchem i klimatem jego filmów. - Kiedy występowałam w barach w Lake Placid, po koncertach ludzie podchodzili i pytali, czy jestem fanką Davida Lyncha - wspominała w tej samej rozmowie. - Wtedy jeszcze go nie znałam, ale kiedy poznałam od razu zostałam fanką, acz uważam, że posuwa się do ekstremów, na które ja nie jestem gotowa.

Premierę albumu zatytułowanego "Born to Die" zaplanowano na styczeń 2012 roku. - To jakby Nina Simone śpiewająca piosenki Cat Power na bitach Lil Wayne'a - zapowiadała swe dzieło wokalistka.

Płyta jeszcze przed wydaniem postrzegana była jako jedna z największych sensacji 2012 roku. Sama zainteresowana na spokojnie podchodziła do tych oczekiwań. - Ja nie czuję presji, ale jestem nieco zdenerwowana - przyznawała na Complex.com. - Jeszcze nie przywykłam, że tak wielu ludzi chce słuchać mojej muzyki. Kiedy tak długo nikt się nie interesuje twoją muzyką, zaczynasz pisać piosenki dla siebie, a to pozwala pozbyć się jakiejkolwiek stresu. Oczywiście, mam jednak nadzieję, że ludziom się spodoba ta płyta.

Jeszcze przed premierą longplaya do sieci wyciekły piosenki "Summertime Sadness", "Yayo", a numer tytułowy doczekał się imponującego teledysku. Pomysłodawczynią klipu, który otwiera scena z wokalistką stojącą topless w objęciach mężczyzny na tle amerykańskiej flagi była Lana. Za reżyserię odpowiadał Yoann Lemoine, który wcześniej pracował z Katy Perry ("Teenage Dream") i Taylor Swift ("Back to December"). Del Rey zajęła się także montażem wideo.

Poza muzyką i głosem, niewątpliwie zainteresowanie wzbudzają... usta Amerykanki. Pytanie o powiększanie ich niezmiennie pojawia się w wywiadach z artystką, ta jednak zaprzecza, jakoby poddawała je kosmetycznej korekcji. - Mieszkałam w przyczepie, nie miałam pieniędzy na płatki śniadaniowe - wyjaśniała podczas jednej z rozmów. - Przecież nie wyszłam spod mostu i nie zrobiłam sobie operacji. Po prostu moje usta są takie wydęte. Tak wyglądam, kiedy śpiewam.

W wywiadzie dla Pitchfork Media, Lana przyznała, że nagły sukces to łut szczęścia. - Nawet jeśli jesteś najlepszą wokalistką na świecie, jest spore prawdopodobieństwo, że nikt o tobie nie usłyszy - wyjaśniała. - Na pewnym etapie przestajesz podejmować decyzje i po prostu śpiewasz. Ja śpiewałam na Brooklynie od siedemnastego roku życia i nikt z branży się mną nie zainteresował. Nic nie zmieniłam przez ten czas, ale wszystko nagle zaczęło się układać. Być może anioły zdecydowały, że na chwilę ześlą na mnie nieco blasku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Video Games	Lana Del Rey	10.2011	9[50]	91[1]	Stranger GBUM 71107964	[2x-platinum-UK][2x-platinum-US][written by Justin Parker/Lana Del Rey][produced by Justin Parker/Robopop]
Born to Die	Lana Del Rey	02.2012	9[30]	-	Polydor GBUM 71111399	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Elizabeth Grant/Justin Parker][produced by Emile Haynie]
Blue Jeans	Lana Del Rey	04.2012	32[24]	-	Stranger GBUM 71107003	[2x-platinum-US][gold-UK][written by Lana Del Rey/Emile Haynie/Dan Heath][produced by Emile Haynie]
Without You	Lana Del Rey	02.2012	121[1]	-	Polydor	[written by Lana Del Rey/Sacha Skarbek][produced by Emile Haynie]
National Anthem	Lana Del Rey	07.2012	92[4]	-	Polydor GBUM 71111567	[platinum-US][silver-UK][written by Lana Del Rey, Justin Parker, The Nexus][produced by Emile Haynie, Jeff Bhasker, David Sneddon, James Bauer-Mein]
Blue Velvet	Lana Del Rey	09.2012	60[3]	-	Polydor GBUM 71205019	[written by Bernie Wayne/Lee Morris][produced by Emile Haynie]
Ride	Lana Del Rey	11.2012	32[4]	-	Polydor GBUM 71205878	[platinum-US][silver-UK][written by Lana Del Rey/Justin Parker][produced by Rick Rubin]
Cola	Lana Del Rey	11.2012	120[1]	-	Polydor	[gold-US][written by Elizabeth Grant,Rick Nowels][produced by Rick Nowels,DK]
Gods & Monsters	Lana Del Rey	11.2012	150[1]	-	Polydor	[written by Elizabeth Grant,Tim Larcombe][produced by Tim Larcombe,Emile Haynie]
American	Lana Del Rey	11.2012	151[1]	-	Polydor	[written by Rick Nowels,Emile Haynie,Lana Del Rey][produced by Rick Nowels]
Body Electric	Lana Del Rey	11.2012	160[1]	-	Polydor	[written by Rick Nowels,Lana Del Rey][produced by Rick Nowels,Dan Heath]
Burning Desire	Lana Del Rey	11.2012	172[1]	-	Polydor	[written by Elizabeth Grant,Justin Parker][produced by Emile Haynie]
Bel Air	Lana Del Rey	11.2012	184[1]	-	Polydor	[written by Lana Del Rey,Dan Heath][produced by Heath]
Young and Beautiful	Lana Del Rey	05.2013	23[27]	22[21]	Interscope GBUM 71302506	[5x-platinum-US][platinum-UK][written by Lana Del Rey/Baz Luhrmann][produced by Rick Nowels]
Summertime Sadness (Remix)	Lana Del Rey	07.2013	4[23]	6[20]	Polydor GBUM 71304610	[6x-platinum-US][written by Lana Del Rey/Rick Nowels][produced by Emile Haynie/Rick Nowels/Devrim Karaoglu]
Once Upon a Dream	Lana Del Rey	02.2014	60[3]	105	Walt Disney USWD 11467130	[platinum-US][written by Jack Lawrence ,Sammy Fain][produced by Dan Heath]
Gods & Monsters	Lana Del Rey	05.2014	39[2]	-	Polydor GBUM 71205884	[written by Elizabeth Grant,Tim Larcombe][produced by Tim Larcombe,Emile Haynie]
West Coast	Lana Del Rey	06.2014	21[7]	17[2]	Polydor GBUM 71401832	[platinum-US][silver-UK][written by Lana Del Rey, Rick Nowels][produced by Dan Auerbach]
Is This Happiness	Lana Del Rey	.2014	161	-	Polydor	-
Florida Kilos	Lana Del Rey	.2014	195	-	Polydor	[written by Dan Auerbach,Lana Del Rey,Harmony Corrine][produced by Dan Auerbach]
Shades of Cool	Lana Del Rey	06.2014	144	79[1]	Interscope	[gold-US][written by Lana Del Rey, Rick Nowels][produced by Dan Auerbach]
Ultraviolence	Lana Del Rey	06.2014	105	70[1]	Interscope	[written by Lana Del Rey, Daniel Heath][produced by Dan Auerbach]
Brooklyn Baby	Lana Del Rey	06.2014	86[1]	101	Polydor GBUM 71402388	[gold-US][silver-UK][written by Lana Del Rey,Barrie O'Neill][produced by Dan Auerbach]
Black Beauty	Lana Del Rey	12.2014	179	-	Vertigo Berlin	[written by Lana Del Rey,Rick Nowels][produced by Paul Epworth]
High by the Beach	Lana Del Rey	08.2015	60[3]	51[3]	Polydor GBUM 71502978	[gold-US][written by Lana Del Rey,Rick Nowels,Kieron Menzies][produced by Del Rey,Nowels,Menzies]
Terrence Loves You	Lana Del Rey	08.2015	188	-	Polydor	[written by Lana Del Rey,Rick Nowels][produced by Del Rey,Nowels,Menzies]
Prisoner	The Weeknd featuring Lana Del Rey	09.2015	78[1]	47[3]	Republic/XO USUG 11500932	[written by Abel Tesfaye,Elizabeth Grant,Carlo Montagnese][produced by Illangelo,The Weeknd]
Music to Watch Boys To	Lana Del Rey	09.2015	186		Polydor	[written by Lana Del Rey,Rick Nowels][produced by Lana Del Rey,Rick Nowels,Kieron Menzies]
Stargirl Interlude	The Weeknd featuring Lana Del Rey	12.2016	73[1]	61[1]	Republic/XO USUG 11601002	[silver-UK][written by Abel Tesfaye,Lana Del Rey,Martin McKinney,Timothy McKenzie][produced by Doc McKinney,Labrinth]
Love	Lana Del Rey	03.2017	41[5]	44[2]	Polydor GBUM 71604605	[platinum-US][silver-UK][written by Lana Del Rey,Benjamin Levin,Emile Haynie,Rick Nowels][produced by Lana Del Rey,Emile Haynie,Benny Blanco,Rick Nowels,Kieron Menzies]
Summer Bummer	Lana Del Rey Featuring A$AP Rocky & Playboi Carti	08.2017	81[2]	123[1]	Polydor GBUM 71702626	[gold-US][written by Lana Del Rey ,Matthew Samuels, Rakim Mayers ,Jordan Carter ,Tyler Williams ,Jahaan Sweet, Andrew Joseph, Gradwohl Jr.][produced by Boi-1da ,Sweet, Rick Nowels, T-Minus, BigWhiteBeatz]
Lust for Life	Lana Del Rey featuring The Weeknd	05.2017	38[4]	64[1]	Polydor GBUM 71701127	[platinum-US][silver-UK][written by Lana Del Rey,Rick Nowels,Abel Tesfaye,Max Martin][produced by Lana Del Rey,Rick Nowels,Kieron Menzies,Dean Reid]
Mariners Apartment Complex	Lana Del Rey	09.2018	79[1]	-	Interscope USUMV 1800938	[written by Lana Del Rey,Jack Antonoff][produced by Del Rey,Jack Antonoff]
Hope Is a Dangerous Thing for a Woman Like Me to Have – but I Have It	Lana Del Rey	01.2019	99[1]	-	Interscope USUG 11900001	[written by Lana Del Rey,Jack Antonoff][produced by Del Rey,Jack Antonoff]
Doin' Time	Lana Del Rey	05.2019	42[6]	59[2]	Polydor GBUM 71902490	[platinum-US][silver-UK][written by Ira Gershwin, Dorothy Heyward, Bradley Nowell ,Maggie Plum][produced by,Andrew Watt. Happy Perez]
Don't Call Me Angel	Ariana Grande, Miley Cyrus & Lana Del Rey	09.2019	2[9]	-	Polydor/RCA/Republic USUM 71912501	[silver-UK][written by Lana Del Rey,Jack Antonoff][produced by Del Rey,Jack Antonoff]
Norman Fucking Rockwell	Lana Del Rey	09.2019	44[2]	112[1]	Polydor GBUM 71903153	[written by Lana Del Rey,Jack Antonoff][produced by Del Rey,Jack Antonoff]
Fuck It I Love You	Lana Del Rey	09.2019	59[2]	119[1]	Polydor GBUM 71903247	[written by Lana Del Rey,Jack Antonoff][produced by Del Rey,Jack Antonoff]
Let Me Love You like a Woman	Lana Del Rey	10.2020	87[1]	-	Polydor GBUV 72002390	[written by Lana Del Rey,Jack Antonoff][produced by Jack Antonoff]
Chemtrails over the Country Club	Lana Del Rey	01.2021	58[3]	-	Polydor GBUM 72006081	[written by Lana Del Rey,Jack Antonoff][produced by Del Rey,Jack Antonoff]
White Dress	Lana Del Rey	04.2021	51[1]	-	Polydor GBUM 72006075	[written by Lana Del Rey,Jack Antonoff][produced by Jack Antonoff]
Tulsa Jesus Freak	Lana Del Rey	04.2021	81[1]	-	Polydor GBUM 72006083	[written by Lana Del Rey,Jack Antonoff][produced by Del Rey,Jack Antonoff]
Dealer	Lana Del Rey	11.2021	87[1]	-	Polydor GBUM 72104279	-
Watercolor Eyes	Lana Del Rey	02.2022	87[1]	118[1]	Polydor GBUM 72006083	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lana Del Rey (EP)	Lana Del Rey	01.2012	-	20[3]	Interscope	[produced by Emile Haynie, Patrik Berger, Robopop]
Born to Die	Lana Del Rey	02.2012	1[2][95]	2[95]	Polydor 2787091	[3x-platinum-US][4x-platinum-UK][produced by Al Shux/Chris Braide/Emile Haynie/Justin Parker/Patrik Berger/Rick Nowels/Robopop/Jeff Bhasker]
Paradise	Lana Del Rey	12.2012	-	10[37]	Polydor 0017667 [US]	[produced by Rick Nowels/Justin Parker/Rick Rubin]
Ultraviolence	Lana Del Rey	06.2014	1[1][21]	1[1][53]	Polydor 3786541	[platinum-US][gold-UK][produced by Dan Auerbach ,Lana Del Rey, Paul Epworth ,Lee Foster, Daniel Heath ,Greg Kurstin, Rick Nowels, Blake Stranathan]
Honeymoon	Lana Del Rey	10.2015	2[16]	2[17]	Polydor 4748830	[gold-US][gold-UK][produced by Lana Del Rey ,Kieron Menzies, Rick Nowels]
Lust for Life	Lana Del Rey	08.2017	1[1][12]	1[1][22]	Polydor 5778372	[gold-US][gold-UK][produced by Lana Del Rey,Rick Nowels,Kieron Menzies,Dean Reid,Benny Blanco,Boi-1da,Emile Haynie,Tim Larcombe,Sean Ono Lennon,Max Martin,Metro Boomin,Mighty Mike,Jahaan Sweet]
Norman Fucking Rockwell!	Lana Del Rey	09.2019	1[1][26]	3[25]	Polydor 810482	[gold-US][gold-UK][produced by Jack Antonoff, Lana Del Rey, Rick Nowels, Andrew Watt, Zachary Dawes ,Happy Perez, Kieron Menzies, Dean Reid ,Mighty Mike]
Violet Bent Backwards over the Grass	Lana Del Rey	10.2020	25[1]	-	Polydor 742978	[produced by Lana Del Rey, Jack Antonoff]
Chemtrails over the Country Club	Lana Del Rey	04.2021	1[1][7]	2[5]	Polydor 3549781	[silver-UK][produced by Jack Antonoff, Lana Del Rey, Rick Nowels]
Blue Banisters	Lana Del Rey	11.2021	2[4]	8[5]	Polydor 3874145	[produced by Lana Del Rey ,Gabe Simon, Zachary Dawes, Drew Erickson, Dean Reid, Loren Humphrey, Mike Dean, Barrie-James O'Neill, Rick Nowels]

Lloyd

Lloyd czyli Lloyd Harlin Polite Jr. urodził się w Nowym Orleanie w 1986 roku. Później przeprowadził się do Atlanty i tam uczęszczał do Avondale High School. Tam odkrył go Joyce Irby i zaprosił do młodzieżowego zespołu N-Toon.

Po rozpadzie grupy Lloyd postanowił zająć się karierą solową i podpisał kontrakt z wytwórnią MCA Records. Wkrótce nagrał swój pierwszy singiel "Young Girl", niestety wytwórnia została rozwiązana. Mimo to dzięki taśmie demo Lloydowi zaproponowano nowy kontrakt w The Inc./Def Jam Records. Wokalista nagrał też swój pierwszy hit "Southside" towarzysząc Ashanti, pojawił się też w klipie Ciary - "1 2 Step". Singiel poprzedzał debiutancki album artysty "Southside".

W 2006 roku ukazał się kolejny krążek wokalisty zatytułowany "Streetlove", który szybko pokrył się platyną. Lloyd nagrał także piosenkę "You" z Lil' Waynem co było początkiem dalszej współpracy artystów, którzy przygotowują wspólnie album "Best of Young Worlds".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Southside	Lloyd featuring Ashanti	05.2004	-	24[20]	The Inc M.I.187	[written by T. Hale, W. Morris, Tab][produced by Jimi Kendrix][13[20].R&B; Chart]
Hey Young Girl	Lloyd	08.2004	-	-	The Inc 003 149	[written by Lloyd, Slick Rick, Carron Cole][produced by Cole][61[15].R&B; Chart]
Caught Up	Ja Rule featuring Lloyd	02.2005	20[8]	-	The Inc 004 228	[written by Jeffrey Atkins, Bryan M Attmore, Irving Lorenzo, Kendred Smith (Jimi Kendrix), Alexi Panos, Lloyd Polite, Jr.][produced by Jimi Kendrix][65[17].R&B; Chart]
Tear It Up	Young Jeezy featuring Lloyd and Slick Pulla	12.2005	-	-	Def Jam	[77[7].R&B; Chart]
You	Lloyd featuring Lil Wayne	11.2006	45[6]	9[24]	The Inc. 1734409 [UK]	[written by Lloyd Polite, Dwayne Carter, Jasper Cameron, Gary Kemp, Maurice Sinclair][produced by Big Reese, Jasper Cameron][1[1][48].R&B; Chart]
I Want You	Lloyd feat. Andre 3000 & Nas	06.2007	160[1]	-	The Inc./Island	-
Get It Shawty	Lloyd	03.2007	72[4]	16[22]	Universal 1743495	[written by J. Lackey, R. Lovett, Z. Wallace M. Logan][produced by J. Lack][4[23].R&B; Chart]
Valentine	Lloyd	05.2007	-	-	The Inc	[written by Lloyd Polite][produced by Wirlie Morris, Lloyd Polite, J. Irby, T.W. Hale][60[20].R&B; Chart]
How We Do It (Around My Way)	Lloyd featuring Ludacris	04.2008	75[4]	-	Island 1780769	[written by Lloyd and Wood Works][produced by Baby Boy and Superkidd][77[6].R&B; Chart]
Girls Around The World	Lloyd featuring Lil Wayne	05.2008	-	64[14]	The Inc.	[written by Lloyd Polite, Dwayne Carter, Eric Barrier, William Griffin][produced by Big Reese & Jasper Cameron][13[23].R&B; Chart]
Turn Heads	Dem Franchize Boyz featuring Lloyd	09.2008	-	-	Koch	[75[7].R&B; Chart]
The Dedication (Ay DJ)	Jibbs featuring Lloyd	05.2009	-	-	Beasta	[82[8].R&B; Chart]
BedRock	Young Money featuring Lloyd	11.2009	9[24]	2[14]	Universal MIUCT 8862 [UK]	[3x-platinum-US][written by Dwayne Carter, Jr., Carl "Gudda Gudda" Lilly, Aubrey Drake Graham, Onika Maraj, Michael Stevenson, Jarvis Mills, Lucas Bogg, Sean Garrett][produced by Kane Beatz][2[29].R&B; Chart]
Set Me Free	Lloyd featuring Mystikal	05.2010	-	-	Inters
Any Girl	Lloyd Banks featuring Lloyd	08.2010	-	-	G-Unit	[written by Christopher Charles Lloyd, Lloyd Polite][produced by Dready][52[11].R&B; Chart]
Lay It Down	Lloyd Banks featuring Lloyd	08.2010	-	64	Young Goldie Music	[written by T. Hale, W. Morris, Tab][produced by Jimi Kendrix][7.R&B; Chart]
Cupid	Lloyd	03.2011	-	102	Interscope	[written by Bei Maejor, Polow A. Jones, Jason Perry, Greg Curtis][produced by Polow da Don, Greg Curtis][11.R&B; Chart]
Dedication to My Ex (Miss That)	Lloyd featuring André 3000	12.2011	3[21]	79	Interscope USUV 71101292 [UK]	[gold-UK][written by Deante Smith,Jamal F. Jones,Dwayne Carter Jr,.Andre Benjamin,Lloyd Polite, Jr.][produced by Polow da Don, D. Smith][43.R&B; Chart]
Tru	Lloyd	05.2016	-	113	Young Goldie	[platinum-US][written by Lloyd Polite, Jr.Erik "Rook" Ortiz,Kevin "Colione" Crowe,Kenny "Barto" Bartolomei][produced by J.U.S.T.I.C.E. League][49.R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Southside	Lloyd	07.2004	-	11[14]	The Inc 002409	[produced by Irv Gotti,Chink Santana,Jasper Cameron,Wally Morris,Demi Doc,T.W. Hale,Rodney Jerkins,Jimi Kendrix][3.R&B; Chart]
Street Love	Lloyd	03.2007	118[2]	2[17]	The Inc B0008648-02	[gold-US][produced by Irv Gotti,Big Reese,Jasper Cameron,James "J. Lack" Lackey,Jazze Pha,B. Cox,Polow da Don,7 Aurelius,Eric Hudson,Wally Morris,Matty P][2.R&B; Chart]
Lessons in Love	Lloyd	08.2008	81[2]	7[6]	Universal 1781270 [UK]	[produced by Big Reese & Jasper, Eric Hudson, J. Lack, Polow da Don, Oak of the Knightwritaz, Adonis "The Phenom"][1.R&B; Chart]
King of Hearts	Lloyd	07.2011	-	10	Zone 4	[produced by Polow da Don][5.R&B; Chart]

Frans Duijts

Frans Duijts (ur. 10 maja 1979r w Tiel ), holenderski piosenkarz .

Duijts rozpoczął karierę wokalną jako imitator André Hazesa . Ale z powodu sukcesu utworu Je denkt ma te dates mag van mij ( Uważasz, że wszystko, co robisz, jest w porządku ze mną ), cover piosenki André Hazesa z 1986 roku (napisanej przez Pierre Kartnera ), Duijts postanowił   skupić się na własnej karierze wokalnej.  Jego album Zo ben ik mezelf   okazał się wielkim sukcesem i pozostał w   Top 100 przez okres dwóch lat. Poza śpiewem pracuje również w rodzinnym biznesie, firmie rozbiórkowej w Tiel.
W 2009 roku Duijts otrzymał nagrodę za hit  p z największą liczbą odtworzeń w pubach i restauracjach w tym roku za singiel Je denkt maar dates alles mag van mij .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Samen op het strand	Frans Duijts	07.2007	-	-	-	-	82[2]	-	-	-	-	[written by Frank van Weert,Waylon van der Heijden,Frans Duijts,Tonny van de Ven]
Jij denkt maar dat je alles mag van mij	Frans Duijts	03.2008	-	-	-	-	32[26]	-	-	-	Captain Rob 8713545208702	[written by Pierre Kartner]
Komt er voor mij dan ook 'n dag	Frans Duijts	11.2008	-	-	-	-	14[12]	-	-	-	Captain Rob PRCS 200889	[written by Waylon van der Heijden,Frans Duijts,Tonny van de Ven]
Lieveling	Frans Duijts	01.2009	-	-	-	-	22[9]	-	-	-	Captain Rob PRCS 200901	[written by Adrian Hoes]
Nee, niet zeggen hoe ik leven moet	Frans Duijts	06.2009	-	-	-	-	27[9]	-	-	-	-	[written by Adrian Hoes]
Ik mis je	Frans Duijts	01.2010	-	-	-	-	4[12]	-	-	-	Captain Rob / NRGY 2728731	[written by Hans Kosterman]
Altijd te laat naar bed	Frans Duijts	05.2010	-	-	-	-	10[12]	-	-	-	Captain Rob / NRGY 2739927	[written by Aart Mol,Erwin van Prehn,Cees Bergman,G.J. Hessing]
Lach en leef je dromen	Frans Duijts	08.2010	-	-	-	-	18[9]	-	-	-	NRGY 2747861	[written by Emile Hartkamp,Norus Padidar]
Kom terug bij mij	Frans Duijts	11.2010	-	-	-	-	28[5]	-	-	-	-	[written by Adrian Hoes]
Morgen is pas morgen	Frans Duijts	04.2011	-	-	-	-	1[1][9]	-	-	-	Captain Rob / NRGY 2768695	[written by Nick Schilder,Roel van Velzen]
Laat me nooit alleen	Frans Duijts	01.2012	-	-	-	-	12[8]	-	-	-	-	[written by Tom Peters]
In ons café	Frans Duijts & Django Wagner	05.2012	-	-	-	-	29[8]	-	-	-	ARS 00602537052394	[written by Waylon van der Heijden,Django Wagner,Frank van Weert,Frans Duijts]
Ga maar vast slapen	Frans Duijts	11.2012	-	-	-	-	20[8]	-	-	-	Captain Rob 371 939-3	[written by Christiaan Visscher]
Blijf vannacht bij mij	Frans Duijts	06.2013	-	-	-	-	13[9]	-	-	-	NRGY	[written by Alexander Zuckowski,Frans Duijts,Theo Nabuurs]
Huil niet om mij	Frans Duijts	09.2013	-	-	-	-	17[5]	-	-	-	NRGY	[written by Emile Hartkamp,Norus Padidar,Frans Duijts]
De allerlaatste is van mij	Frans Duijts	02.2014	-	-	-	-	37[7]	-	-	-	NRGY	[written by Emile Hartkamp,Norus Padidar, Frans Duijts]

Albums

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	UK	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Zo ben ik mezelf	Frans Duijts	10.2008	-	-	-	-	7[104]	-	-	-	NRGY NRCD 647772	-
Denken dat je alles mag...	Frans Duijts	06.2009	-	-	-	-	39[15]	-	-	-	-	-
Leef je droom	Frans Duijts	02.2010	-	-	-	-	2[43]	-	-	-	Captain Rob / NRGY NRCD 2731381	-
Alles met je delen	Frans Duijts	03.2012	-	-	-	-	1[1][30]	-	-	-	Captain Rob / NRGY 2779527	-
Oud & vertrouwd	Frans Duijts	11.2013	-	-	-	-	5[19]	-	-	-	NRGY 3754571	-
10 jaar - Mijn grootste hits tot nu toe	Frans Duijts	11.2015	-	-	-	-	14[12]	-	-	-	Dino 7467315	-
Tijdloos	Frans Duijts	10.2016	-	-	-	-	15[7]	-	-	-	Dino 7467603	-
Muziek is ons leven	Frans Duijts	09.2017	-	-	-	-	16[4]	-	-	-	-	-

Studio Killers

Studio Killers to europejski wirtualny zespół electropop złożony z fikcyjnych postaci; są to wokalistka i projektantka Cherry, klawiszowiec Goldie Foxx, DJ Dyna Mink i menadżer Bipolar Bear.

Głosy Goldie Foxx i Dyna Mink oświadczyły, że pierwotnie napisali piosenkę dla brytyjskiej dziewczyny, która została usunięta z wytwórni i skontaktowano się z wokalistą Cherry, który napisał teksty i wykonał z nimi piosenkę. Członkowie twierdzą, że większość ich korespondencji odbywa się za pośrednictwem poczty elektronicznej, chociaż ich utwór "Who Is In Your Heart Now?" został napisany, kiedy po raz pierwszy spotkali się twarzą w twarz. Tożsamości członków zespołu są nieznane, a cała interakcja z fanami odbywa się za pośrednictwem ich fikcyjnych odpowiedników; jednak spekulowali fani, że fiński muzyk Teemu Brunila zapewnia głos Cherry.

Premiera odbyła się w 2011 roku z singlem " Ode to the Bouncer ", o głównej roli piosenkarza, Cherry'a, w trudnościach z dostaniem się do klubu  i zyskała popularność dzięki teledyskowi na YouTube . Singiel odniósł sukces w Holandii, Finlandii i Danii. Po wydaniu innych singli "Eros and Apollo", "All Men Are Pigs" oraz " Jenny " do roku 2012 i 2013, wydali swój debiutancki album w 2013 roku, a następnie w 2014 roku   nowy  singiel "Grande Finale" . Studio Killers ogłosiło także, że zamierzają rozpocząć występy na żywo, począwszy od festiwalu Ruisrock 2014 w Finlandii,  a następnie Ilosaarirock . Aby przygotować się do tego występu i światowej trasy koncertowej, zespół rozpoczął kampanię crowdfundingową w grze Kickstarter na kwotę 50 000 GBP i z powodzeniem zebrała 55,176 £ . 

W 2014 roku zespół wystąpił na festiwalach Ruisrock i Ilosaarirock . Prawdziwe odpowiedniki postaci Goldie Foxx i Dyna Mink pojawiły się na scenie w maskach, a postać Cherry była obecna w formie projekcji na ekranie.

W 2015 roku, po rocznej nieobecności, Studio Killers powrócił krótko i wydał teledysk do " Jenny " 24 grudnia, jako prezent świąteczny dla fanów.Zespół kontynuował dwuletnią przerwę, do 15 lutego 2018 r., Film YouTube zatytułowany "Fresh Start: Studio Killers ARE BACK!" został opublikowany na oficjalnym kanale YouTube, w którym animowana Cherry obiecuje nową muzykę już wkrótce. 

Później w 2018 roku wydali dwa single; "Party Like It's Birthday", 8 czerwca, oraz "Dirty Car" 30 listopada, wraz z teledyskami odpowiednio do każdej piosenki. 

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Ode To The Bouncer

Studio Killers

11.2011

-

-

-

15[12]

1[1][25]

-

-

-

WEA 5052498704323

[produced by Philip Larsen,Teemu Brunila,Darren Stokes,Dyna Mink,Goldie Foxx]

Damita Jo

Damita Jo DeBlanc [ur.5.08.1930r-zm. 25.12.1998r],zana jako Damita Joe,amerykańska aktorka i piosenkarka. Katherine Jackson , matka muzycznego klanu słynnej rodziny Jacksonów ,nazwała swoją najmłodszą córkę Janet Damita Jo Jackson na cześć swojej ulubionej piosenkarki.
DeBlanc urodziła się w Austin w Teksasie.Towarzyszyła swoim głosem podczas nagrań Steve Gibsona i Red Caps w latach 50-tych.Póżniej wyszła zamąż za Gibsona,ale rozstała się z nim na gruncie zawodowym i osobistym w 1959 roku.

Jako Damita Jo odniosła pewne sukcesy na początku lat 60-tych piosenkami [tzw. answer song] "I'll Save the Last Dance for You" z 1960r będącej odpowiedzią na "Save the Last Dance for Me" i "I'll Be There" [odpowiedź na "Stand By Me"] z 1961r.Obie piosenki z dużym powodzeniem nagrał Ben E. King .

W 1966r miała niewielki przebój będący coverem utworu Jacquesa Brela "If You Go Away" .Póżniej wytępowała jako aktorka w komediach i serialach telewizyjnych jako Redd Foxx.
Zmarła w 1998r na niewydolność układu oddechowego w Baltimore w stanie Maryland.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'll Save the Last Dance for You / Forgive	Damita Jo	10.1960	-	22[12]	Mercury 71 690	[written by Pomus, Shuman][16[3].R&B Chart]
Keep Your Hands Off of Him/Hush,somebody's calling my name	Damita Jo	02.1961	-	75[5]	Mercury 71 760	[written by Jay McShann][#1 r&b; hits for Jay McShann Orchestra jako "Hans off" in 1955]
I'll Be There / Love Laid Its Hands on Me	Damita Jo	07.1961	-	12[9]	Mercury 71 840	[written by King, Click, Jones][with Chuck Sagle Orchestra][15[6].R&B Chart]
Dance with a Dolly [With a hole in her stockings]/You're nobody 'till somebody loves you	Damita Jo	10.1961	-	105[5]	Mercury 71 871	[written by Jimmy Eaton][with Stan Applebaum Orchestra][#3 hit for Russ Morgan in 1944r]
Stop foolin'/Baby,you've got it made	Brook Benton & Damita Jo	11.1963	-	108[4];B:111[4]	Mercury 72 207	[A:written by Brook Benton][B:written by B. Benjamin, S. Marcus ][25[7].R&B Chart]
Tomorrow night/Silver dollar	Damita Jo	03.1965	-	124[3]	Epic 9766	[written by W. Grosz, S. Coslow][produced by Bob Morgan]
Gotta travel on/Something you got	Damita Jo	05.1965	-	119[1]	Epic 9797	[#4 hit for Billy Grammer in 1959r][written by T. Six, L. Ehrlich, D. Lazar, P. Clayton][produced by Bob Morgan]
If You Go Away/When the fog rolls in to San Francisco	Damita Jo	12.1966	-	68[10]	Epic 10 061	[written by R. McKuen - J. Brel ][produced by Bob Morgan ][with Leroy Glover Orchestra]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Is Damita Jo	Damita Jo	03.1965	-	121[4]	Epic 26 131	-
If You Go Away	Damita Jo	05.1967	-	169[2]	Epic 26 244	-

Dick Dale

Richard Anthony Monsour, znany jako Dick Dale, urodzony w Bostonie 4 maja 1937 w rodzinie polsko-libańskiej. Jego kariera przebiegała zawile, była pełna zakrętów, na których raz po raz wydawało się, że wypadnie i zakończy działalność; zresztą jej początki nie mogły dawać nadziei na wielkie sukcesy w przyszłości - przez dobrych kilka lat był po prostu niedocenioną wielkością rock'n'rolla. Najpierw zauroczony był muzykami stylu country (Merle Travis), jako gitarzysta wzorował się przede wszystkim na znakomitych instrumentalistach o własnym, specyficznym stylu gry, zwłaszcza Checie Atkinsie, dzięki któremu zawsze dbał o finezyjny styl gry i szlachetne brzmienie instrumentu i na Linku Wrayu, od którego z kolei przyjął riffowy sposób grania gitarowego i który zapewne miał duży wpływ na przejście Dale'a od stylu country do rock'n'rolla. Bardzo wysoko cenili go właśnie jako gitarzystę mistrzowie tego instrumentu z Hendrixem na czele. W tamtych spokojnych, wczesnych latach 60. jego gra wyróżniała się zdecydowanie ostrością, a nawet drapieżnością, czasem dawała wyobrażenie grzmotów, przelewających się nad słuchaczem, czasem zaś rozdzierającego ludzkiego krzyku. 

Sposób jego gry jest dość łatwo rozpoznawalny także dlatego, że jako gitarzysta leworęczny grał na gitarze bez przełożenia strun oraz z powodu częstego stosowania techniki "echo", prawie zupełnie nie znanej w tamtych czasach.
Mieszkając w młodości na wybrzeżu Pacyfiku, zaczął grać muzykę, zawierającą wszystkie elementy "życia na desce surfingowej", styl i instrumentacja uprawianej przez niego muzyki miały oddawać atmosferę plaż kalifornijskich, poruszanie się na falującej powierzchni oceanu, czas upływający między lazurem nieba a złotem plaży i błękitem wody. 

Powstało wtedy wiele zespołów muzycznych, zakładanych przez nastolatków, naśladujących muzykę Dale'a. Jego wczesne przeboje, jak "Let's Go Trippin'" (nagrany we wrześniu 1961, śmiało więc można go uznać za pierwszy w historii utwór "surfowy") i "Misirlou" (po raz pierwszy użył w nim prototypu gitary Fender Reverb, utożsamianego odtąd z grą w stylu "surf") nie były jednak tylko pomysłem na cały gatunek "surf-music", ale wpłynęły twórczo na późniejsze wielki gwiazdy muzyki młodzieżowej i to nie tylko tego gatunku, co potwierdza Brian Wilson z Beach Boysów, ale np. muzyki psychedelicznej, o czym niejednokrotnie mówił z entuzjazmem Jimi Hendrix. Następny singiel - "Shake'n'Stomp" z marca 1962 - określa już wszystkie cechy nowego gatunku: ostre oddzielanie od siebie poszczególnych dźwięków gitarowych, szalenie szybkie trącanie strun, podobne do techniki gry na mandolinie (tzw. double-picking) i silnie wybijany rytm przez perkusję. 

Utwór "King of the Surf Guitar" z wczesnych lat 60. pozwala postawić Dale'a wśród kilku zaledwie osobistości dużego formatu w okresie pomiędzy śmiercią Buddy'ego Holly'ego a pojawieniem się Beatlesów. Fakt - w latach 60. usunęły go w cień gwiazdy w rodzaju the Beach Boys, on sam zaś dzielnie i na szczęście bez tragicznych następstw walczył z rakiem jelita; zrozumiałe więc, że na jakiś czas usunął się w cień. Powrócił, aby odbyć tournée ze swym zespołem Del-Tones, nagrać kilka utworów ze Steviem Ray Vaughanem (np. "Pipeline") i wydać w 1986 płytę, którą niestety niczego nie zwojował. Jednak siedem lat później kolejny album Dale'a - "Tribal Thunder" zyskał bardzo dużą popularność i rozgłos jako "późno objawiony przodek heavy-metalu".
 
Do wpływów Dicka Dale'a przyznaje się spora grupa wykonawców. Jest wśród nich kalifornijski zespół instrumentalny Chantays, założony przez uczniów szkoły średniej, pragnących grać właśnie tę nową muzykę; zasłynął jednym, ale za to dużym przebojem wiosną 1963 - "Pipeline". Ćwierć wieku później nagrał go Dale właśnie z Vaughanem i... Anthrax, co pokazuje, że związki Dicka w późniejszym okresie z muzyką metalową nie są wcale przesadzone. Inna kalifornijska grupa, ale już z lat 90., Aqua Velvets, starała się przywrócić popularność surf-music, naśladując wręcz styl Dale'a oraz dodając do tego wokale pasujące do filmów z gatunku "western spagetti" i partie gitarowe wykonywane na najniżej strojonych strunach z efektem tremola. Interesującą próbę połączenia "surfu" z muzyką taneczną zaproponowała piątka studentów z Alabamy, tworząca trochę zwariowany zespół Man Or Astro-Man?; chłopcy "przybyli z przestrzeni międzygwiezdnej" i grali na zupełnie nietypowych instrumentach, jak anty-gitara rytmiczna!
 
Zbliżamy się do końca opowieści o tym muzyku i tu natrafiamy na sporą niespodziankę. Zdaniem niektórych (osobiście nie całkiem się z tym zgadzam) największą popularność Dick Dale zyskał dopiero w 1994, a związane to miało być z filmem Quentina Tarantino "Pulp Fiction". Otóż tłem muzycznym pojawiających się napisów na początku filmu (po pierwszej scenie w kawiarni) jest wspomniany utwór z początków jego twórczości - "Misirlou", utwór, który długo brzmi w uszach wszystkich oglądających obraz Tarantino i wspaniale pasujący do niesamowitej akcji filmu. Ponadto Dale zagrał w 1963, obok Frankiego Avalone'a i Annette Funicello, w filmie "Beach Party", jednak jego nazwisko zawsze kojarzyć się będzie niemal wyłącznie z "Pulp Fiction". Dziś Dicka, uśmiechniętego i z modnym kucykiem włosów, można spotkać grającego w różnych nocnych klubach na Zachodnim Wybrzeżu - jak dawniej świetnej formie. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let's Go Trippin'/Del-Tone Rock	Dick Dale	11.1961	-	60[9]	Deltone 5017	[written by D. Dale][produced by Jim Monsour]
King Of The Surf Guitar/Hava Nagila	Dick Dale	06.1963	-	124[2]	Capitol 4963	[written by Alonzo B. Willis][produced by Jim Monsour, Voyle Gilmore]
The Scavanger/Wild Ideas	Dick Dale	10.1963	-	98[1]	Capitol 5048/td>	[written by P. Nuckles, Gary Paxton][produced by Jim Economides, Jim Monsour]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Surfers' Choice	Dick Dale	01.1963	-	59[17]	Deltone 1886	[produced by Jim Monsour]
Checkered Flag	Dick Dale	12.1963	-	106[11]	Capitol 2002	[produced by Jim Economides, Jim Monsour]

Dale & Grace

Krótkotrwała kariera tego duetu rozpoczęła się od wydanego na jesieni 1963r przeboju na amerykańskich listach przebojów "I'm Leaving It Up to You" .Piosenka była coverem nagranego wcześniej utworu przez Dona & Dewey wydanego dla wytwórni Montel w stanie Louisiana i trafiła na szczyt listy Billboardu.Singiel zyskał dużą popularność także w W.Brytanii ,ale nie wszedł do Top40.  

Dale Houston pochodził z Mississippi,a dorastał w Baton Rouge,Luizjana, gdzie zinteresował się nurtem swamp i brzmieniem cajun.Grace Broussard pochodziła z Prairieville,Luizjana,gdzie grano cajun,a swamp popem zainteresował ją brat Van.Występował w duecie z siostrą,jako połowa duetu Van & Titus,nagrywał solo i prowadził Bayou Boogie Band. Dale i Grace występowali solo przed utworzeniem duetu na początku lat 60-tych.Przed swoim rozstaniem w 1964r nagrywali dla Hanna-Barbera i Guyden.

Na krótki czas reaktywowali duet 30 lat póżniej.Houston po drugim rozstaniu nagrał album A Lot of Good Miles Left in Me dla lokalnej wytwórni Lanor.Donny i Marie Osmond nagrali własną wersję ich przeboju "I'm Leaving It up to You" w 1974r,który został hitem po obu stronach Atlantyku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Leaving It Up to You / That's What I Like About You	Dale & Grace	10.1963	42[2]	1[2][15]	Montel 921	[written by D. Terry, Jr./Don F. Harris][produced by Sam Montel][1[2].Adult Contemporary Chart][6[4].R&B; Chart]
Stop and Think It Over / Bad Luck	Dale & Grace	01.1964	-	8[9]	Montel 922	[written by Jack Graffagnino ][produced by Sam Montel]
The Loneliest Night / I'm Not Free	Dale & Grace	05.1964	-	65[5]	Montel 928	[written by Bobby Hart/Barry Richards ][produced by Sam Montel]
Darling it's wonderful/What's happening to me	Dale & Grace	08.1964	-	114[4]	Montel 930	[written by Bunn][produced by Sam Montel, Huey P. Meaux]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Leaving It Up to You	Dale & Grace	02.1964	-	100[7]	Montel 100	[produced by Sam Montel]

Damned

Brytyjski zespół punkowy, założony w 1976 r. w Londynie; początkowo działał w składzie: Captain Sensible (właśc. Ray Burns, ur. 23.04.1955 r. w Balhem, Anglia; bas), Rat Scabies (właśc. Chris Miller, ur. 30.07.1957 r. w Kingston-upon-Thames w hrabstwie Surrey, Anglia; perkusja), Brian James (właśc. Brian Robertson, ur. 18.02.1955 r. w Londynie; gitara) i Dave Vanian (właśc. David Letts, ur. 12.10.1956 r. w Newcastle w Anglii; śpiew).

Scabies i James byli wcześniej członkami prymitywnej punkowej grupy London SS; razem z Sensible'em wspierali też zespół Subterraneans Nicka Kenta. Jako The Damned rozpoczęli działalność w maju 1976 r. Dwa miesiące później otwierali koncerty Sex Pistols w 100 Club w Londynie. W sierpniu wystąpili na głośnym festiwalu punkowym Mont de Marsan, a miesiąc później podpisali kontrakt z wytwórnią Stiff Records. W październiku wydali singla "New Rose", uważanego za pierwszą małą płytę w stylu punk; na drugiej stronie umieścili dramatyczną wersję Beatlesowskiego "Help".

W grudniu 1976 r. wzięli udział jako support w osławionym "Anarchy In the UK Tour" grupy Sex Pistols, ale w połowie trasy zostali zwolnieni. W tym czasie wydali pierwszy album punkowy w Wielkiej Brytanii Damned Damned Damned, którego produkcji podjął się Nick Lowe. Był to typowy produkt tego stylu: wypełniały go krótkie, ostre utwory, grane w bardzo szybkim tempie, z brutalną energią, maskującą nikłe muzyczne umiejętności.

W sierpniu 1977 r. jako pierwsza brytyjska grupa punkowa odbyli trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych. Latem tego roku przyjęli drugiego gitarzystę, Roberta "Lu" Edmundsa; wkrótce później odszedł perkusista Rat Scabies. Przez pewien czas zastępował go Dave Berk, ale na stałe przyjęty został londyńczyk Jon Moss. W listopadzie ukazał się drugi album zespołu, Music For Pleasure, wyprodukowany przez Nicka Masona z Pink Floyd i bardzo źle przyjęty przez krytykę.Jeszcze większym ciosem było odrzucenie zespołu przez firmę Stiff Records. Także odbiorcy coraz ostrzej krytykowali grupę za brak szczerości i upodobania do pantomimy.

Na początku 1978 r. zniechęceni muzycy rozwiązali The Damned, po czym rozeszli się w różnych kierunkach:Sensible zasilił grupę Softies, Moss i Edmunds założyli The Edge, James — grupę Tanz Der Youth, a Vanian współpracował z Doctors Of Madness.

W rok później rozpoczął się drugi rozdział kariery The Damned: Sensible, Yanian i Scabies utworzyli zespół The Doomed. Sensible przerzucił się na gitarę solową, na basie towarzyszył im tymczasowo Henry Badowski. W listopadzie 1978 r. uzyskali prawo do używania nazwy The Damned i zaznaczyli swój powrót singlem "Love Song", który wszedł do zestawienia Top 20.

Kolejne utwory zespołu zdobywały pewną popularność, okazało się też, że koncerty odrodzonego The Damned są wielką atrakcją. Kiedy nowo przyjęty basista Alisdair "Algy" Ward (dawniej członek The Saints) odszedł do grupy Tank, jego miejsce zajął Paul Gray, grający wcześniej w Eddie And The Hot Rods. Przez cały następny rok utwory The Damned osiągały dolne pozycje list przebojów. Równocześnie Captain Sensible podpisał solowy kontrakt z wytwórnią A&M; i wkrótce odniósł zaskakujący sukces — nową wersją utworu "Happy Talk" zdobył 1. miejsce na liście brytyjskiej i przyćmił wszystkie dotychczasowe osiągnięcia The Damned.

Mimo to jeszcze przez dwa lata pozostał członkiem grupy, by odejść z niej w sierpniu 1984 r. Trzeci rozdział w historii The Damned zapisali już nowi członkowie, zmierzający wyraźnie w kierunku muzyki pop. W tym czasie obok Vaniana i Scabiesa w składzie formacji pojawili się Roman Jugg (gitara, instr. klawiszowe; współpracujący okazjonalnie z zespołem od 1981 r.) i Bryn Merrick (bas).

W 1986 r. nagrali własną wersję piosenki "Eloise" Barry'ego Ryana, zyskując największy przebój w swej karierze. Kolejny pastisz muzyki lat 60. - klasyk zespołu Love "Alone Again Or", wykonany bez polotu, był skromnym przebojem w Wielkiej Brytanii. Dzięki regularnym koncertom zespół przetrwał o wiele dłużej niż zapowiadali to kryty­cy w 1976 r.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love Song / Noise Noise Noise / Suicide	Damned	05.1979	20[8]	-	Chiswick CHS 112	[written by Scabies, Sensible, Vanian, Ward][produced by Ed Hollis]
Smash It Up [Pt. 2] / Burglar	Damned	10.1979	35[5]	-	Chiswick CHS 115	[written by Scabies, Sensible, Vanian, Ward][produced by Roger Armstrong, The Damned]
I Just Can't Be Happy Today / Ballroom Blitz / Turkey Song	Damned	12.1979	46[5]	-	Chiswick CHS 120	[written by Dadamo, Scabies, Sensible, Vanian, Ward][produced by Roger Armstrong, The Damned]
The History of the World (Pt. 1) / Believe the Impossible / Sugar and Spite	Damned	10.1980	51[4]	-	Chiswick CHS 125	[written by Captain Sensible, Rat Scabies, Dave Vanian, Paul Gray][produced by Hans Zimmer, The Damned]
Friday 13th EP	Damned	11.1981	50[4]	-	Nems TRY 1	[produced by Tony 'Broozer' Mansfield]
Lovely Money / I Think I'm Wonderful	Damned	07.1982	42[4]	-	Bronze BRO 149	[written by Rat Scabies, Paul Gray, Dave Vanian, Captain Sensible][produced by The Damned, Tony Mansfield]
White Rabbit / Rabid (Over You) / Seagulls	Damned	03.1983	82[3]	-	Big Beat NS 85	[written by Grace Slick][produced by Damned, The , Roger Armstrong]
There Ain't No Sanity Clause / Hit or Miss / Looking at You (Live)	Damned	12.1983	97[2]	-	Chiswick CHIS 139	[written by Scabies, Sensible, Vanian, Dadamo][produced by Hugh Jones]
Thanks for the Night / Nasty	Damned	06.1984	43[4]	-	Damned DAMNED 1	[written by Captain Sensible][produced by Hein Hoven]
Grimly Fiendish / Edward the Bear	Damned	03.1985	21[8]	-	MCA GRIM 1	[written by Jugg, Scabies, Vanian, Merrick, Doctor][produced by Bob Sargeant,The Damned]
The Shadow of Love/Nightshift	Damned	06.1985	25[9]	-	MCA GRIM 2	[written by Jugg, Scabies, Vanian, Merrick][produced by Jon Kelly]
Is It a Dream [Wild West End Mix] / Street of Dreams [Live]	Damned	09.1985	34[4]	-	MCA GRIM 3	[written by Jugg, Scabies, Vanian, Merrick, Sensible][produced by Jon Kelly]
Eloise / Temptation	Damned	02.1986	3[11]	-	MCA GRIM 4	[written by Paul Ryan][produced by Jon Kelly]
New Rose / Help	Damned	05.1986	81[5]	-	Stiff BUY 6	[written by Brian James][produced by Nick Lowe]
The Peel Sessions	Damned	09.1986	90[1]	-	Strange Fruit SFPS 002	[produced by Jeff Griffin]
Anything / Year of the Jackal	Damned	11.1986	32[4]	-	MCA GRIM 5	[written by Jugg, Scabies, Vanian, Merrick][produced by Jon Kelly]
Gigolo / The Portrait	Damned	02.1987	29[3]	-	MCA GRIM 6	[written by Jugg, Scabies, Vanian, Merrick][produced by Jon Kelly]
Alone Again Or / In Dulce Decorum (live)	Damned	04.1987	27[6]	-	MCA GRIM 7	[written by Bryan MacLean][produced by Jon Kelly]
In Dulce Decorum / Psychomania	Damned	11.1987	72[1]	-	MCA GRIM 8	[written by Jugg, Scabies, Vanian, Merrick][produced by Jon Kelly]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Damned Damned Damned	Damned	02.1977	36[10]	-	Stiff SEEZ 1	[produced by Nick Lowe]
Machine Gun Etiquette	Damned	11.1979	31[5]	-	Chiswick CWK 3011	[produced by The Damned,Roger Armstrong]
The Black Album	Damned	10.1980	29[3]	-	Chiswick CWK 3015	[produced by The Damned,Hans Zimmer]
The Best of the Damned	Damned	11.1981	43[12]	-	Big Beat DAM 1	[produced by Damned,Roger Armstrong]
Strawberries	Damned	10.1982	15[4]	-	Bronze BRON 542	[produced by The Damned, Hugh Jones]
Phantasmagoria	Damned	07.1985	11[17]	-	MCA MCF 3275	[produced by The Damned, Jon Kelly]
Anything	Damned	12.1986	40[2]	-	MCA MCA 5966	[produced by Jon Kelly]
Light At The End Of The Tunnel	Damned	12.1987	87[1]	-	MCA MCSP 312	-
Damned Damned Damned	Damned	03.2017	84[1]	-	Sanctuary BMGAA 01	-
Evil Spirits	Damned	04.2018	7[1]	-	Search & Destroy/Spinefarm SPINE 734041	[produced by Tony Visconti]

Damn Yankees

DAMN YANKEES, grupa amerykańska. Powstała w grudniu 1988 w Nowym Jorku. Spotkało się w niej trzech rockowych weteranów: Ted Nugent (13.12.1948, Detroit, Michigan) - voc, g, znany jako solista, a przed laty jako lider The Amboy Dukes, Tommy Shaw (11.09.1953, Montgomery, Alabama) - voc, g, wywodzący się ze Styx, oraz Jack Blades - voc, b, wcześniej związany z Night Ranger. Składu dopełnił Michael Cartellone - dr, były współpracownik Shawa.

W pierwszych wywiadach trójka liderów zapowiadała, że zaproponuje repertuar całkowicie oryginalny, nie wypływający z ich dotychczasowych doświadczeń artystycznych, co nie w pełni się udało - niektóre jej utwory przypominały przeboje Nugenta, Styx czy Night Ranger. Nagrania Damn Yankees zyskały mimo wszystko, a może właśnie dzięki temu, wielu entuzjastów - już debiutancką płytę sprzedano w dwóch milionach egzemplarzy.

Grupa zaczęła działalność od intensywnej pracy nad repertuarem. Najpierw powstał utwór Piledriver - zdecydowanie metalowy, pozbawiony wyraźnej, śpiewnej linii melodycznej, wykonany z ogromną dynamiką i intensywnością rytmiczną, wzbogacony porywającym dialogiem dwóch gitar. Następne wspólne kompozycje miały jednak nieco inny charakter. Bliższe były łagodniejszej odmianie stylu, z chwytliwymi refrenami, rytmami branymi z rhythm'n'bluesa czy boogie, o dość miękkim brzmieniu, co najwyżej z bardziej gwałtownym w wyrazie solem gitarowym, np. Coming Of Age, Bad Reputation, Damn Yankees, Rock City.

Grupa dorobiła się też kilku nastrojowvch, lirycznvch piosenek w rodzaju High Enough [opracowanej z użyciem orkiestry smyczkowej] i Runaway. Wszystkie te utwory złożyły się na repertuar płyty Damn Yankees, nagranej w końcu 1989 w A&M; Studios w Hollywood przy pomocy słynnego producenta Rona Nevisona, współpracownika m.in. Bad Company i Heart. Trzy z nich okazały się przebojami: Coming Of Age, High Enough i Come Again.

Prasa komentowała sukces Damn Yankees w tonie nieżyczliwym Nugentowi, Shawowi i Bladesowi sugerując, że ich ambicje doprowadzą do rozbicia grupy. Tymczasem formacja wróciła na początku 1992 do studia i znowu z Nevisonem jako producentem nagrała album Don't Tread. Jeszcze bardziej urozmaiciła repertuar; oprócz potężnie brzmiących rockowych czy raczej metalowych hymnów (np. Don't Tread On Me, 15 Minutes Of Fame] oraz spokojniejszych, nieco sentymentalnych ballad (np. Where You Goin' Now, Someone To Believe In) przedstawiła m.in. kompozycje o cechach thrashu (Firefly) i funku (Dirty Dog).

Shaw i Blades razem z Vince'em Neilem, byłym wokalistą Motley Crue, nagrali w 1992 piosenkę You're Invited But Your Friend Cant Come z filmu Encino Man (1992, reż. Les Mayfield). Nugent mimo zaangażowania w działalność Damn Yankees znalazł czas na wiele innych zajęć, np. organizację letnich sprawnościowych obozów dla młodzieży.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Coming of Age / Tell Me How You Want It	Damn Yankees	04.1990	-	60[12]	Warner 19 838	[written by Tommy Shaw,Jack Blades, Ted Nugent][produced by Ron Nevison][1.Mainstream Rock Tracks]
High Enough/Piledriver	Damn Yankees	09.1990	-	3[29]	Warner 19 595	[gold][written by Tommy Shaw,Jack Blades, Ted Nugent][produced by Ron Nevison, Tommy Shephard][2.Mainstream Rock Tracks]
Come Again	Damn Yankees	04.1991	-	50[10]	Warner 19 408	[written by Tommy Shaw,Jack Blades, Ted Nugent][produced by Ron Nevison][5.Mainstream Rock Tracks]
Where You Goin' Now / This Side of Hell	Damn Yankees	10.1992	-	20[20]	Warner 18 728	[written by Tommy Shaw,Jack Blades, Ted Nugent][produced by Ron Nevison][6.Mainstream Rock Tracks]
Silence is Broken / Double Coyote	Damn Yankees	04.1993	-	62[10]	Warner 18 612	[written by Tommy Shaw,Jack Blades, Ted Nugent][produced by Ron Nevison][piosenka z filmu "Nowhere to run"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Damn Yankees	Damn Yankees	03.1990	-	13[78]	Warner 26 159	[2x-platinum][produced by Ron Nevison]
Don't Tread	Damn Yankees	08.1992	-	22[28]	Warner 45 025	[gold][produced by Ron Nevison]

Michael Damian

Michael Damian, właściwie Michael Damian Weir (ur. 26 kwietnia 1962 roku w San Diego, w stanie Kalifornia) – amerykański aktor, producent, scenarzysta i reżyser telewizyjny i filmowy, piosenkarz i kompozytor, znany głównie ze swojej roli piosenkarza rockowego Danny'ego Romalotti w operze mydlanej CBS Żar młodości (The Young and the Restless, 1980-98, 2002-2004, 2008).

 Michael rozpoczął karierę muzyczną jako członek swojego rodzinnego zespołu The Weirz, który wydał dwa albumy zatytułowane po prostu The Weirz w 1975 roku i jeden w 1979 roku. Po występie w American Bandstand  w 1981r w celu wsparcia swojego debiutanckiego singla, covera Erica Carmena   " She Did It ", Damianowi zaproponowano rolę   piosenkarza, Danny Romalotti , w  serialu telewizyjnym The Young and the Restless . 

Po dwunastu latach pracy z The Young and the Restless Damian dostał główną rolę w broadwayowskiej produkcji Andrew Lloyda Webbera i  Tima Rice'a , Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat .  Sztukę grano 231 razy w Teatrze Minskoff od 10 listopada 1993 r. do 29 maja 1994 r. Album dostał nagrodę Grammy w kategorii najlepszy album muzyczny .

Damian wydał pięć albumów z ośmioma hitami z Top40, w tym #1 z coverem utworu Davida Essexa " Rock On " (ze ścieżki dźwiękowej Dream a Little Dream ), która została certyfikowana złotem w 1989 roku.

 Zadebiutował jako reżyser fabularny komedią niezależną Hot Tamale , którą napisał wspólnie z żoną Janeen, która jest córką aktora Jamesa Besta . Następnie w kinie familijnym wyreżyserował filmy: Moondance Alexander , Flicka 2 , Marley & Me: The Puppy Years , Flicka: Country Pride oraz Princess for Christmas . W 2012 roku wyreżyserował i  napisał wraz z żoną 90-minutową komedię romantyczną The Sweeter Side of Life . Film miał swoją premierę na kanale Hallmark w dniu 19 stycznia 2012 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
She Did It/I love how you love me	Michael Damian	05.1981	-	69[6]	Laufer Entertainment Group LEG 007	[written by Eric Carmen][produced by Eric Carmen]
Rock On/Where is she ? [Blue Future]	Michael Damian	03.1989	-	1[1][21]	Cypress 1420	[gold-US][written by David Essex][produced by Larry Weir,Tom Weir,Michael Damian Weir][piosenka z filmu "Dream a little dream"]
Cover of Love	Michael Damian	06.1989	-	31[12]	Cypress 1430	[written by Janeen Best , Michael Damian,Larry Weir , Troy Johnson ][produced by Larry Weir , Troy Johnson ]
Was It Nothing at All/Photograph	Michael Damian	10.1989	-	24[21]	Cypress 1451	[written by Rod Argent, Paul Atkinson, Colin Blunstone, Hugh Grundy, Chris White]
What a Price to Pay	Michael Damian	06.1991	-	60[8]	A&M; 1559	-
Shadows in the Night	Michael Damian	07.2002	-	40[8].Hot 100 Singles Sales	Modern Voices 002	[written by Eric Carmen][produced by Eric Carmen]
She Did It	Michael Damian	05.1981	-	69[6]	LEG 007	[written by Larry Weir]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Where Do We Go From Here	Michael Damian	06.1989	-	61[26]	Cypress 0130	[produced by Larry Weir , Tom Weir]

Mark Morrison

Mark Morrison to jeden z najbardziej popularnych wykonawców na Wyspach z gatunku R&B drugiej połowy lat 90-tych ubiegłego wieku. Mark Morrison na świat przyszedł 3 maja 1972 roku w Hanowerze w Niemczech, jednak dorastał w angielskiej miejscowości Leicester, a także w Palm Beach na Florydzie.

Paradoksalnie, w latach młodzieńczych nigdy nie marzył o tym, żeby w przyszłości zostać profesjonalnym piosenkarzem. O tym, że w tym kierunku potoczą się jego losy, zadecydował dopiero w 1995 roku, podczas odbywania trzymiesięcznej kary pozbawienia wolności w więzieniu mieszczącym się we wspomnianym brytyjskim mieście (trafił do niego po tym, jak narozrabiał w jednym z miejscowych nocnych klubów).

Po jego opuszczeniu nagrał pierwszy kawałek, "Crazy", który na wiosnę 1995 roku, ukazał się na jego debiutanckim singlu. Mała płytka z miejsca znalazła się w Top 20 i uzyskała status sporego przeboju. Mimo, że kolejna, "Let's Get Down", nie cieszyła się zbytnim powodzeniem, wydana na wiosnę następnego roku kompozycja "Return of the Mack" okazała się komercyjnym strzałem w dziesiątkę. W ojczyźnie utwór wdrapał się na sam szczyt zestawień (Mark był pierwszym czarnoskórym artystą, który dokonał tego w latach 90-tych), a w odległych Stanach Zjednoczonych poradził sobie niewiele gorzej - zajmując wysoką, 2. pozycję na liście Billboardu, co jest bardzo dużym osiągnięciem, biorąc pod uwagę to, że Amerykanie nie zawsze z entuzjazmem przyjmują gwiazdy z Wysp (ostatecznie singel pokrył się w USA platyną, co oznacza sprzedaż ponad miliona egzemplarzy).

 Pełen krążek ukazał się już w kwietniu, a zatytułowany był tak samo jak omawiany wyżej hit i dotarł do 4. miejsca najlepiej sprzedających się albumów w Anglii. Sukces przypieczętowany został w następnych miesiącach, kiedy to na muzyka posypał się istny deszcz nominacji, między innymi do Mercury Prize, MTV Europe Music Awards czy MOBO Awards - zdobył on ostatecznie tylko ostatnią z wymienionych statuetek (w kategorii najlepsze wykonanie R&B).

Mimo, że kariera Morrisona przysparzała mu wiele powodów do radości, w życiu prywatnym często pakował się w kłopoty - jak już zostało zasygnalizowane, Mark nie należał do najgrzeczniejszych osób w przemyśle muzycznym. Jeszcze w pierwszej połowie 1997 roku trafił ponownie do więzienia, tym razem, za zaatakowanie policjanta pistoletem gazowym. W następnych latach wielokrotnie popadał w konflikty z prawem i nie raz stawał przed sądem - był między innymi oskarżony o nielegalne posiadanie broni, kradzież samochodu, dopuścił się także ucieczki z aresztu - wymienione przypadki stanowią jednak tylko przysłowiowy wierzchołek góry lodowej. Co ironiczne, artysta słynął wręcz z deklarowania własnej niewinności, często określał siebie jako "innocent man" (niewinny człowiek).

Gdy w 1997 roku wystąpił podczas ceremonii wręczenia Brit Awards, czarnoskóry muzyk miał na sobie koszulkę z napisem "Only God Can Judge Me", co oznacza "tylko Bóg może mnie osądzać". Warto powiedzieć, że niewiele później ukazała się tak samo zatytułowana EP-ka, na którą trafiło aż 9 utworów, w tym kilka kompletnie premierowych kompozycji (między innymi "Who's The Mack", który został następnie wydany na singlu i dotarł do wysokiego 13. miejsca brytyjskiego Top 20), a także parę w wersjach koncertowych.

Wracając do tematu stricte muzycznego, w 1999 roku pojawił się po raz drugi na rozdaniu nagród Brit, podczas którego ogłosił powrót do show-businessu. W tym samym roku podpisał lukratywny kontrakt wydawniczy z amerykańską wytwórnią Death Row na trzy kolejne albumy, opiewający na okrągła sumę jednego miliona funtów (przy ówczesnym kursie było to około 1,8 miliona dolarów). Morrison był pierwszym brytyjskim artystą w tej stajni, a warto powiedzieć, że nagrywały dla niej takie gwiazdy, jak Snoop Dogg, Dr. Dre czy Tupac Shakur, można, więc powiedzieć, że znalazł się on w doborowym towarzystwie. Jeszcze przed końcem roku, Mark rozpoczął nagrywanie następcy "Return of the Mack". Niestety, w niedalekiej przyszłości aresztowano szefa koncernu, Mariona Knighta, przez co istnienie firmy stanęło pod znakiem zapytania. W efekcie, żadna ze stworzonych przez muzyka kompozycji nie ukazała się nakładem Death Row.

Przez następne lata muzyk był wolnym strzelcem, nie mając podpisanej umowy z żadną wytwórnią. Na jesieni 2001 roku, artysta zapowiedział, że jego drugi pełnoprawny album będzie nosić tytuł "MacLife" i ukaże się w 2002 roku, niemniej nigdy do tego nie doszło. Wydanie nowego dzieła zaczęło być realne, kiedy w 2004 roku, zainteresowała się Markiem firma 2 Wikid Records, dowodzona przez piłkarza Kevina Campbella. Zaproponowano mu wydanie dwóch następnych krążków. Wykonawca ponownie zaczął nagrywać płytę i niestety, po raz kolejny miał pecha. Oficyna została rozwiązana i zabrała ze sobą do grobu nowe utwory muzyka. Na tym jeszcze jednak nie koniec - jak okazało się później, jej szefostwo nielegalnie rozprowadzało niedokończone piosenki - przez co sprawa trafiła do sądu. Rozprawa została zakończona pomyślnie dla artysty, który odzyskał przede wszystkim stworzony przez siebie materiał. I tak wydawnictwo artysty pojawiło się dopiero w 2006 roku, a zatytułowane zostało "Innocent Man". Ukazało się ono sumptem dowodzonej przez Marka Mack Life Records - niestety tylko w ściśle limitowanym nakładzie w Wielkiej Brytanii. Jak mówi się w kręgach dobrze poinformowanych, ma ono zostać wznowione w bliżej nieznanym terminie.

Obecnie artysta pracuje nad nowym albumem. Według zapowiedzi Morrisona, ma to być najbardziej dojrzałe i osobiste jego dokonanie. Materiał roboczo zatytułowany "I Am What I Am" ma trafić na rynek we wrześniu 2009 roku, a pierwszym singlem pilotującym będzie kompozycja "My Life". Po jego ukazaniu się na rynku, muzyk ma ruszyć w pierwszą od kilkunastu lat trasę koncertową po Europie i Wielkiej Brytanii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Crazy	Mark Morrison	04.1995	6[24]	102[10]	WEA YZ 907	[written by Mark Morrison/Mykaell Riley][produced by Mykaell Riley/Phil Chill]
Let's Get Down	Mark Morrison	09.1995	39[6]	-	WEA WEA 001	[written by Pocket][produced by Pocket]
Return of the Mack	Mark Morrison	03.1996	1[2][29]	2[40]	WEA WEA 040	[platinum-US][platinum-UK][written by Mark Morrison][produced by Mark Morrison/Phil Chill]
Trippin'	Mark Morrison	10.1996	8[15]	-	WEA WEA 079	[written by Mark Morrison/Phil Chill][produced by Mark Morrison/Phil Chill]
Horny	Mark Morrison Feat. Q-Tee	12.1996	5[18]	-	WEA WEA 090	[silver-UK][written by Mark Morrison][produced by Mark Morrison/Phil Chill]
Moan & Groan	Mark Morrison	03.1997	7[12]	76[7]	WEA WEA 096	[written by Mark Morrison/Moss][produced by Mark Morrison/Phil Chill]
Who's the Mack	Mark Morrison	09.1997	13[10]	-	WEA WEA 128	[written by Mark Morrison/Blake][produced by Mark Morrison]
Best Friend	Mark Morrison & Conner Reeves	09.1999	23[9]	-	WEA WEA 221	[written by Heron/Mark Morrison][produced by David Wolinski/Rod Gammons/Mark Morrison]
Just a Man/Backstabbers	Mark Morrison	08.2004	48[2]	-	2 Wikid WKDCD 007	[written by Powell/Mark Morrison][produced by Jay/Mark Morrison]
Innocent Man	Mark Morrison Feat. DMX	04.2006	46[4]	-	Mona MONASP 5	[written by Mark Morrison/Shaun Bailey/Simmons][produced by Mark Morrison/Shaun Bailey]
The Mack	Nevada featuring Mark Morrison & Fetty Wap	11.2016	14[20]	-	Capitol GBUM 71604725	[written by William Maxwell,Mark Morrison,Pyramids in Paris,Jonathan White][produced by Nevada]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Return of the Mack	Mark Morrison	05.1996	4[61]	76[24]	WEA 0630145862	[gold-UK][produced by Brockpocket/D'Influence/Mark Morrison/Mark Taylor/Phil Chill/R. Felly]
Only God Can Judge Me	Mark Morrison	09.1997	50[2]	-	WEA 0630195392	[produced by Mark Morrison]

B.B.E.

BBE był francuskim wykonawcą muzyki trance , pierwotnie złożonym z włoskich producentów płyt Bruno Sanchioniego i Bruno Quartiera oraz francuskiego producenta Emmanuela Topa .

"Seven Days and One Week" (1996) był pierwszym hitem w ponad dziesięciu krajach na całym świecie, osiągając trzecią pozycję w Wielkiej Brytanii, oraz w Niemczech. Piosenka uzyskała certyfikat srebrnej płyty poświadczony przez brytyjski przemysł fonograficzny (BPI) za sprzedanie 200 000 kopii w Wielkiej Brytanii. 

Mieli dwa   hity w Top5 w Wielkiej Brytanii : "Seven Days and One Week" oraz "Flash". Za nimi podążają dwa hity z Top20  : "Desire" i "Deeper Love (Symphonic Paradise)"; oraz album z 1998 roku zatytułowany Games . 

Później, w krótkiej karierze zespołu, trio przeniosło się w bardziej eteryczne produkcje trance.

Emmanuel Top zarządzał wytwórnią płytową Attack Records w latach 1993-2003 i wyprodukował wiele tanecznych przebojów. Niedawno kierował klubem tanecznym w Belgii . Bruno Sanchioni wyprodukował jedno z pierwszych transowych nagrań " Age of Love ".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Seven Days and One Week	B.B.E.	03.1997	5[7]	-	Positiva CDTIV 67	[silver-UK][written by Bruno Sanchioni, Bruno Quartier][produced by Emmanuel Top]
Flash	B.B.E.	09.1996	3[13]	-	Positiva CDTIV 73	[written by Bruno Sanchioni][produced by Emmanuel Top]
Desire	B.B.E.	02.1998	19[3]	-	Positiva CDTIV 87	[written by Bruno Sanchon, Emmanuel Top]
Deeper Love (Symphonic Paradise)	B.B.E.	05.1998	19[5]	-	Positiva CDTIV 93	[written by Bruno Sanchioni, Emmanuel Top, Rob Davies]
Seven Days and One Week	B.B.E.	08.1999	94[1]	-	Urban URBDJ 2037	[written by Bruno Quartier, Bruno Sanchioni][produced by Emmanuel Top]
Seven Days and One Week	B.B.E.	09.1999	78[2]	-	Additive 12AD 044	[written by Bruno Quartier, Bruno Sanchioni][produced by Emmanuel Top]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Games	B.B.E.	02.1998	60[2]	-	Positiva 4934932	-