Four Freshmen

The Four Freshmen był zespołem sześciokrotnie nominowanym do nagrody Grammy. Amerykański męski kwartet wokalny, który łączy w sobie harmonie jazzowych aranżacji z big bandowym brzmieniem grup wokalnych jak The Modernaires (Glenn Miller ), The Pied Pipers (Tommy Dorsey ),i Mel -Tones ( Artie Shaw ). Four Freshmen jest uważany za zespół wokalny mimo tego ,że członkowie towarzyszyli sobie grając na gitarze, trąbce, basie i perkusji,i innych instrumentalnych konfiguracji.

Na początku 1948 roku, bracia Ross i Don Barbour z Butler University, a następnie Arthur Jordan z Conservatory w Indianapolis, Indiana , tworzą kwartet barbershop o nazwie Hal's Harmonizers. W Harmonizers znalazł się również Marvin Pruitt - wkrótce zastąpiony przez kuzyna Rossa i Dona , Boba Flanigana - i Hal Kratzsch (1925-70), zastąpiony w 1953 roku przez Kena Erraira. Kwartet wkrótce przyjął bardziej jazzowy repertuar i zmienił nazwę na Toppers. Początkowo byli pod wpływem The Modernaires Glenna Millera i Mel-Tones Mela Tormé'a , ale szybko rozwinęli swój własny styl improwizowanej wokalnej harmonii. We wrześniu 1948 r. kwartet udał się na tournee jako The Four Freshmen, a wkrótce wprawił w podziw legendy jazzu jak Dizzy Gillespie i Woody Herman .

W 1950 roku The Four Freshmen dostał dużą szansę, kiedy band lider Stan Kenton usłyszał kwartet w Dayton, Ohio , i zorganizował przesłuchanie w swojej wytwórnii Capitol Records , która podpisała kontrakt z zespołem rok później. W 1952 roku ukazał się ich pierwszy przebojowy singiel "To Blue World". Kolejne przeboje to m.in. "Mood Indigo" w 1954 r. "Day by Day" w 1955 roku i "Graduation Day" w 1956 roku.
Four Freshmen wygrała kategorię Najlepsza wokalna grupa roku w ankiecie Down Beat Magazine w 1953, 1954, 1955, 1956, 1958, 2000 i 2001r.

W latach 50-tych i początku 60-tych, The Four Freshmen wydała szereg nagrań, wykorzystanych na ścieżkach filmowych i telewizyjnych występach i wykonywanych na koncertach. Grupa ostatecznie wypadła z głównego nurtu wraz z pojawieniem się brytyjskich zespołów popowych w latach 60-tych.
Grupa nie rozwiązała się jednak, nawet po odejściu ostatniego członka oryginalnego składu, Boba Flanigana w 1992 roku. Po przejściu na emeryturę Flanigan został menadżerem grupy i właścicielem praw do nazwy Four Freshmen. Zmarł 15 maja 2011 w wieku 84 lat z powodu zastoinowej niewydolności serca. Ross Barbour zmarł 20 sierpnia 2011 na raka w wieku 82 lat.

Obecną inkarnację The Four Freshmen stanowią Brian Eichenberger (lider, gitara, instrumenty klawiszowe, aranżer), Curtis Calderon (drugi głos, trąbka, flugelhorn), Vince Johnson (trzeci głos, gitara basowa, puzon, , aranżer) i Bob Ferreira (czwarty głos, perkusista). Dają około 100 koncertów rocznie.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It's A Blue World/Tuxedo Junction	Four Freshmen	08.1952	-	30[1]	Capitol 2152	[written by Bob Wright/Chet Forrest][produced by Voyle Gilmore][piosenka z filmu "Music in my heart"]
It Happened Once Before/Holiday	Four Freshmen	09.1953	-	29[1]	Capitol 2564	[written by Bobby Troup]
Mood Indigo/Love Turns Winter to Spring	Four Freshmen	11.1954	-	24[2]	Capitol 2961	[written by Duke Ellington/Irving Mills/Barney Bigard]
Day By Day/How Can I Tell Her	Four Freshmen	11.1955	-	72[7]	Capitol 3154	[written by Sammy Cahn/Axel Stordahl/Paul Weston][produced by Voyle Gilmore][#5 hit for Frank Sinatra in 1946]
Charmaine/In This Whole Wide World	Four Freshmen	12.1955	-	69[7]	Capitol 3292	[written by Lew Pollack/Erno Rapee][produced by Voyle Gilmore][#1 hit for Guy Lombardo in 1927]
Graduation Day/Lonely Night in Paris	Four Freshmen	05.1956	-	17[13]	Capitol 3410	[written by Joe Sherman/Noel Sherman][produced by Voyle Gilmore]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Voices in modern	Four Freshmen	09.1954	-	7[18]	Capitol 522	-
4 Freshmen and 5 Trombones	Four Freshmen	02.1956	-	6[33]	Capitol 683	-
Freshmen Favorites	Four Freshmen	10.1956	-	11[8]	Capitol 743	-
4 Freshmen and 5 Trumpets	Four Freshmen	03.1957	-	9[7]	Capitol 763	-
4 Freshmen and 5 Saxes	Four Freshmen	11.1957	-	25[1]	Capitol 844	-
In Person	Four Freshmen	09.1958	-	17[1]	Capitol 1008	-
Voices In Love	Four Freshmen	11.1958	-	11[6]	Capitol 1074	-
4 Freshmen and 5 Guitars	Four Freshmen	01.1960	-	40[1]	Capitol 1255	-

Four King Sisters

The King Sisters był amerykańskim wokalnym kwartetem ery bigbandów.
Wszystko zaczęło się od patriarchy rodu King, Williama Kinga Driggsa Sen. w Pleasant Grove w stanie Utah. Był nauczycielem muzyki, a kiedy jego rodzina zaczęła się powiększać, a jego nauczycielska pensja nie wystarczała na utrzymanie, założył rodzinną orkiestrę ze swoją żoną Pearl i ośmiorgiem dzieci (Karleton, Maxine, Luise, Alyce, Donna, Yvonne, Bill i Marilyn ) i przeniósł swoją trupę do Kalifornii.

W weekendy i latem,jako "The Driggs Family of Entertainers", grali w teatrach, klubach, szkołach i kościołach na całym Zachodzie.

Najstarsze córki przyjęły środkowe imię ojca i stworzyły swój własny zespół wokalny,The King Sisters, będąc jeszcze w gimnazjum. Zaczynając jako trio składające się z sióstr Maxine, Luise i Alyce; grupa rozpoczęła od występów w radiu na stacji KLX w Oakland w Kalifornii, a później w KSL Radio w Salt Lake City. Podpisały na dwa tygodnie kontrakt w Golden Gate Theatre w San Francisco, który trwał pięć lat. Następnie grupa została kwartetem gdy Maxine wyszła zamąż i opuściła grupę i siostry Donna i Yvonne dołączyły do grupy. Później odchodzi Donna i zostaje zastąpiona przez Marilyn. W takim czy innym czasie każda z sześciu córek Driggsa śpiewała jako członek The King Sisters.

Przychodzą pierwsze nagrania i występy z Horace Heidt Orchestra w całym kraju w tym w chicagowskim Drake Hotel i nowojorskim Biltmore Hotel,The King Sisters później koncertowały z legendarnym trębaczem Artie Shawem przed współpracą z orkiestrą gitarzysty i członka orkiestry Heidta- Alvino Rey'a (ożenił się z członkinią King Sisters, Luise) i jego orkiestrą, stając się jedną z czołowych atrakcji płytowych, radiowych i scen koncertowych.

Teraz zapowiadane jako The Four King Sisters, kwartet składający się z Luise , Alyce, Donny i Yvonne, nagrały hity dla RCA Victor/Bluebird Records tym "Mairzy Doates", "Nighty Night", "Miss Otis Regrets", "San Fernando Valley"," Bounce Jersey " i " Hut-Sut Song".Siostry opracowały swój charakterystyczny styl, stając się pierwszą kobiecą grupą wokalną wykonujacą opartych jazzie czterogłosowe partie wokalne, trzynaście swoich nagrań z Top30 dokonały między 1941 i 1945r.
Dojrzał je Hollywood i siostry zaczęły pojawiać się w filmach, w tym Cuban Pete,Meet the People i Thrill of Romance .

W 1953 roku NBC zaproponowało siostrom i Alvino Rey'owi własnej serii telewizyjnej w Hollywood. The Alvino Rey - King Sisters Show stał się popularny w Los Angeles i zwrócił uwagę Capitol Records. W tym czasie Donna odeszła z zespołu i Marilyn stała się stałym członkiem The King Sisters.

Podpisały kontrakt z Capitol Records w 1957 roku, i zadebiutowały z całkowicie nowym wyrafinowanym brzmieniem, obniżając tonację swoich piosenek, zawierających więcej partii unisono i znacznie bardziej zorientowanych na jazz . Wielkie uznanie publiczności i krytyków po każdej nowej płycie King Sisters przyniosły nominację do nagrody Grammy dla ich przełomowej płyty Imagination. Sukces nagraniowy doprowadził do napiętego harmonogramu występów koncertowych w najlepszych klubach i salach widowiskowych, a także występów w telewizji m.in. w The Steve Allen Show,The George Gobel Show i The Adventures of Ozzie & Harriet.

Wraz ze wzrostem ich popularności, rodziny sióstr rosły również. Ich dzieci często dołączały do nich na scenie podczas występów . Yvonne został poproszona o benefisowy występ dla swojego kościoła,i ona wpadła na pomysł, aby zaprosić swoją całą rodzinę wraz z nią na scenę. Dzieci King, który praktycznie dorastały wokół show-biznesu, rozwijały unikalne własne talenty . Pierwszy oficjalny występ King Family był sukcesem i wkrótce każdy kościół prosił o podobny benefisowy show.

Po dwóch występach w The Hollywood Palace, The King Family zostało gwiazdą własnego programu. Publiczność po pierwszym programie TV była zachwycona i sieć otrzymała ponad 53.000 listów poparcia dla nowej sensacji telewizyjnej. Szczególny sukces zrodził dwa oddzielne cykle King Family i siedemnaście specjalnych programów King Family w latach 1960-tych i 70-tych. Każdy King Family Show przedstawiający Sisters, Alvino Rey'a i jego własne pomysły "talking steel guitar" które spopularyzował w serii nagrań przebojów w tym "Mama’s Blues" i aktora Roberta Clarke, który zagrał i wyprodukował serię klasycznych opowieści science-fiction . Żonaty z Alyce King,Clarke pracował jako konferansjer podczas występów.

The King Family nadal pojawiają się razem na koncertach i telewizji w latach 70-tych i jako The King Sisters kontynuowały występy w latach 80-tych.Wystepowały w prestiżowej gali podczas drugiej inauguracji prezydenta Reagana w 1985 roku. Ostatnio rodzina wystąpiła razem w 1996 roku podczas uroczystości stanowych w Utah .

Kilku członków rodziny pozostaje aktywnymi w show biznesie z Marilyn King kontynuujacą tradycję King Sisters jako popularnej artystki koncertowej. Jej córka Jen Staves jest artystką występującą i nagrywajacą w Los Angeles. Tina Cole jest cenioną aktorką i reżyserem, niedawno spędziła 5 lat jako dyrektor Sacramento Children's Theatre. Cam Clarke zapewnia głos dla licznych animowanych serii (Teenage Mutant Ninja Turtles, Clifford the Big Red Dog, Cow & Chicken, The Lion King), filmów (Underdog, The Lion King: Return to Pride Rock, The Little Mermaid II) oraz gier wideo (Metal Gear Solid, EverQuest II, Painkiller).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Hut Sut Song [A Swedish Serenade]/Music makers	Four King Sisters	06.1941	-	7[2]	Bluebird 11 154	[written by Leo V. Killion/Ted McMichael/Jack Owens]
Bless 'em All	Barry Wood & King Sisters	06.1941	-	25[1]	Victor 27 407	[written by immy Hughes/Frank Lake]
Rose O'day (The Filla-Ga-Dusha Song)/Jack and Jill	Four King Sisters	01.1942	-	18[1]	Bluebird 11 349	[written by Charles Tobias/Al Lewis]
Arthur Murray Taught Me Dancing in a Hurry / 'Tis Autumn	Four King Sisters	05.1942	-	21[1]	Bluebird 11 431	[written by Johnny Mercer/Victor Schertzinger][piosenka z filmu "The Fleet's Inn"]
My Devotion / Conchita, Marquita, Lolita, Pepita, Rosita, Juanita Lopez	Four King Sisters	09.1942	-	13[3]	Bluebird 11 555	[written by Roc Hillman/Johnny Napton]
Gobs of Love/I Came Here to Talk for Joe	Four King Sisters	04.1943	-	20[1]	Bluebird 11 576	[written by Redd Evans]
It's Love, Love, Love / Mairzy Doats and Dozy Doats	Four King Sisters	04.1944	-	4[11];B:21[1]	Bluebird 30-0822	[written by Mack David/Joan Whitney/Alex Kramer][B:written by Milton Drake/Al Hoffman/Jerry Livingston][piosenka z filmu "Stars over Broadway"][B:#75 hit for The Innocence in 1967]
I'll Get By (As Long as I Have You) / Behind Those Swinging Doors [by Spike Jones]	Four King Sisters	04.1944	-	12[4]	Bluebird 30-021	[written by Roy Turk/Fred Ahlert][#3 hit for Ruth Etting in 1929;#87 hit for Billy Williams in 1958][piosenka z filmu "Follow the boys"]
Milkman, Keep Those Bottles Quiet/San Fernando Valley	Four King Sisters	06.1944	-	13[5]	Bluebird 30-0824	[written by Don Raye/Gene De Paul][piosenka z filmu "Broadway Rhythm"]
The Trolley Song / My Heart Sings	Four King Sisters	11.1944	-	13[7]	Bluebird 30-0829	[written by Ralph Blane/Hugh Martin][piosenka z filmu "Meet me in St. Louis"]
Candy/ Saturday Night (Is The Loneliest Night Of The Week)	Four King Sisters	03.1945	-	15[2];B:15[1]	Victor 20-1633	[written by Mack David/Joan Whitney/Alex Kramer][B:written by Sammy Cahn/Jule Styne]

Brooke Fraser

Nowozelandzka wokalistka, autorka tekstów. Światową sławę zyskała dzięki kompozycji "Something In The Water", który w wakacje 2011 roku szturmem zdobył pierwsze miejsca list przebojów, również w Polsce. Swym repertuarem przypomina nieco dokonania Katie Melua i Lenki.
 
Pierwsze kroki w edukacji muzycznej postawiła w wieku 7 lat, uczęszczając na naukę gry na pianinie. Talent muzyczny ma we krwi. Jej matka zawsze dbała o to by córka miała dostęp do instrumentów. Od najmłodszych lat "podglądała" grę swego dziadka na trąbce.
W wieku 12 lat, pod okiem nauczyciela, skomponowała piosenki na święta Bożego Narodzenia. Obecnie inspiruje się takimi artystami jak: James Taylor, Carole King, Joni Mitchell i Paula Cole.
 
Pierwszy album wydała w 2003r. W Nowej Zelandii debiut osiągnął miarę złotej płyty. Ostatni album "Flags" pochodzi z 2010r. Tytuł nawiązuje do licznych podroży artystki w najodleglejsze zakątki świata: Byłam w wielu miejscach, zawsze zastanawiałam się nad pracującymi na tych ziemiach ludźmi. Jakie było ich życie, jak tu przyjechali, kiedy odjadą. Pewnego dnia pomyślałam, że nasze życie jest jak flaga. Według Brooke nasza egzystencja jest znaczącym elementem kultury i tożsamości kraju.
 
Materiał na płytę Brooke napisała po przeprowadzce do Los Angeles, gdzie zapragnęła szukać inspiracji. "W Nowej Zelandii czułam się sfrustrowana i potrzebowałam uciec do miejsca, w którym mogłabym się skupić" - wspomina. Album wyprodukowała sama, zaś w pisaniu piosenek wspomógł ją mąż, Scott Ligertwood, a także Jon Foreman, muzyk zespołu Switchfoot. Utwory dotyczą przeżyć rodzinnych, a także ciężkich spraw, jak śmierć, cierpienie, żałoba. Płytę promował enegetyczny, ciepły numer "Something In The Water". Warto wspomnieć, że poza singlami na szczytach nowozelandzkich list przebojów, Brooke ma na koncie sukcesy w postaci supportowania Johna Mayera i Davida Bowiego. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Better	Brooke Fraser	07.2003	-	3[22]	-/Sony 674 104	-
Lifeline	Brooke Fraser	11.2003	-	7[20]	-/Sony 674 525	-
Saving The World	Brooke Fraser	03.2004	-	15[15]	-/Sony 674 861	-
Arithmetic	Brooke Fraser	07.2004	-	8[19]	-/Sony 675 226	-
Without You	Brooke Fraser	01.2005	-	16[9]	-/Sony 675 698	-
Deciphering Me	Brooke Fraser	10.2006	4[22]	-	-/SBME 8869702786	-
Shadowfeet	Brooke Fraser	03.2007	-	13[17]	-/-	-
Something In The Water	Brooke Fraser	08.2010	29[6]	1[1][29][platinum]	-/Warner 505249862322	-
Betty	Brooke Fraser	01.2011	-	30[5]	-/-	-
Kings & Queens	Brooke Fraser	10.2014	-	20[5]	-/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
What To Do With Daylight	Brooke Fraser	11.2003	-	1[3][66][7x-platinum]	-/Sony 513571	-
Albertine	Brooke Fraser	12.2006	29[5][gold]	1[1][52][4x-platinum]	-/SBME 8869702516	-
Flags	Brooke Fraser	10.2010	3[5]	1[1][38][3x-platinum]	-/Warner 505249863172	-
Brutal Romantic	Brooke Fraser	11.2014	23[2]	6[8]	-/Long Branch 268742	-
A Sides	Brooke Fraser	12.2016	-	16[7]	-/-	-

The Fray

The Fray - amerykański zespół piano rockowy, powstały w 2002 roku. Liczy 4 członków i wywodzi się z Denver. Został założony przez szkolnych przyjaciół, Isaaca Slade'a i Joe Kinga. W 2005 roku ukazał się debiutancki album grupy, How to Save a Life, który pokrył się podwójną platyną w Stanach Zjednoczonych oraz platyną w Australii i Nowej Zelandii. Piosenka "How to Save a Life" z tej właśnie płyty przyniosła The Fray niespodziewanie duży sukces, plasując się w czołowej trójce Billboard Hot 100, a także w pierwszej piątce w Kanadzie, Australii, Szwecji, Irlandii oraz Wielkiej Brytanii.

Kolejny sukces przyniósł zespołowi utwór "Over My Head (Cable Car)", który przez kilka tygodni utrzymywał się w czołowej dziesiątce notowań w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie.Zespół powstał w 2002 roku, a w jego skład wchodzą obecnie: Isaac Slade (wokal i pianino), Joe King (gitara i wokal), Dave Welsh (gitara) i Ben Wysocki (bębny i perkusja). Mimo iż The Fray nie ma oficjalnego gitarzysty, to od marca 2007 roku rolę tę pełni Dan Lavery z rockowej grupy Tonic. Jako gitarzysta basowy, od 2005 roku do lutego 2007 roku, występował Jimmy Stofer, członek zespołów Dualistics oraz The Commentary.

Podczas gdy wielu krytyków porównuje The Fray do Coldplay, członkowie grupy przyznają, że ich muzycznymi autorytetami są U2, Better Than Ezra i Counting Crows. Pojawiały się również stwierdzenia, iż zespół gra chrześcijańskiego rocka, czemu jednak grupa zaprzeczyła.

Wiosną 2002 roku szkolni przyjaciele Isaac Slade i Joe King zaczęli swoją przygodę z muzyką w lokalnym Guitar Center. Z czasem zaczęli urządzać regularne sesje, podczas których tworzyli piosenki, łącząc style U2 oraz Counting Crows. Do Slade'a i Kinga dołączyli następnie Zach Johnson i Caleb, brat Slade'a. Caleb był pierwszym i jedynym oficjalnym gitarzystą basowym w historii zespołu, aż do czasu, kiedy postanowił go opuścić, co spowodowane było nieporozumieniami między braćmi. Sytuacja ta stała się inspiracją do stworzenia utworu "Over My Head (Cable Car)". Nieco później, idąc w ślady Caleba, z grupą pożegnał się Johnson, który zajął się nauką w Nowym Jorku. Po odejściu Zacha i Caleba do The Fray dołączyli Ben Wysocki oraz Dave Welsh.

W 2002 roku ukazało się pierwsze, złożone z 4 piosenek EP grupy, Movement EP. Wydane zostało jednak w bardzo małym nakładzie i obecnie nie jest dostępne w sprzedaży. Rok później The Fray wydał kolejne EP, Reason EP. Z tego albumu pochodził pierwszy singel zespołu, "Cable Car", który miał swoją premierę w stacji radiowej KTCL. Piosenka okazała się jedną z najczęściej granych przez to właśnie radio w 2004 roku, co przyczyniło się do wzrostu popularności grupy w lokalnym środowisku.

Pod koniec 2003 roku The Fray został wybrany najlepszym debiutującym zespołem przez magazyn muzyczny Westword. Wyróżnienie to spowodowało, że grupą zainteresowała się wytwórnia Epic Records.17 grudnia 2004 roku zespół podpisał z nią umowę, a niecały rok później Epic wydała pierwszy album The Fray, How to Save a Life, który odniósł niespodziewanie duży sukces. Pod koniec 2005 roku piosenka "Cable Car" pod tytułem zmienionym na "Over My Head (Cable Car)" stała się najczęściej granym utworem roku stacji KTCL. Ukazała się ona również na soundtracku filmu Niewidzialny.

The Fray stanowił support podczas dziesięciu koncertów zespołu Weezer, a także dwunastu Bena Foldsa. W styczniu 2006 roku grupa, we współpracy z Matem Kearney'em i Carym Brothersem, rozpoczęła własną trasę koncertową.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
How to Save a Life	Fray	01.2006	4[129]	3[58]	Epic 88697072312	[5x-platinum-US][4x-platinum-UK][written by Joe King,Isaac Slade][produced by Mike Flynn,Aaron Johnson]
Over My Head (Cable Car)	Fray	02.2006	19[25]	8[42]	Epic CATCO 435815	[3x-platinum-US][gold-UK][written by Joe King,Isaac Slade][produced by Mike Flynn,Aaron Johnson]
Happy Xmas (War Is Over)	Fray	12.2006	-	50[2]	Epic	[written by John Lennon][produced by Mike Flynn,Aaron Johnson]
Look After You	Fray	01.2007	-	59[10]	Epic	[silver-UK][written by Joe King,Isaac Slade][produced by Mike Flynn,Aaron Johnson]
All at Once	Fray	06.2007	175[2]	-	Epic	[written by Joe King,Isaac Slade,Aaron Johnson][produced by Mike Flynn,Aaron Johnson]
You Found Me	Fray	12.2008	35[12]	7[39]	Epic 88697453612	[4x-platinum-US][gold-UK][written by The Fray/Isaac Slade/Joe King][produced by Mike Flynn,Aaron Johnson]
Absolute	Fray	02.2009	-	70[1]	Epic	[written by The Fray/Isaac Slade/Joe King][produced by Mike Flynn,Aaron Johnson]
Never Say Never	Fray	02.2009	87[1]	32[20]	Epic MIUCT 4896	[platinum-US][silver-UK][written by Joe King,Isaac Slade][produced by Mike Flynn,Aaron Johnson]
Syndicate	Fray	02.2009	-	109[1]	Epic	[written by Joe King,Isaac Slade][produced by Mike Flynn and Aaron Johnson]
Heartless	Fray	05.2009	-	79[1]	Epic	[produced by Kanye West,Ernest Wilson,Scott Mescudi,Malik Jones]
Undertow	Timbaland featuring The Fray and Esthero	11.2009	-	100[1]	Epic	[written by Joe King/Isaac Slade/Tim Mosley/Jim Beanz][produced by The Fray/Timbaland]
Heartbeat	Fray	10.2011	-	42[18]	Epic	[gold-US][written by Joe King,Isaac Slade][produced by Brendan O'Brien]
The Fighter	Fray	01.2012	-	109[1]	Epic	-
Love Don't Die	Fray	02.2014	-	60[9]	Epic	[gold-US][written by Isaac Slade, Ryan Tedder, Joe King][produced by Ryan Tedder, Stuart Price]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
How to Save a Life	Fray	09.2005	4[61]	14[91]	Epic 88697071612	[4x-platinum-US][platinum-UK][produced by Mike Flynn,Aaron Johnson]
The Fray	Fray	02.2009	8[6]	1[1][49]	Epic 88697102022	[platinum-US][silver-UK][produced by Mike Flynn,Aaron Johnson]
Scars & Stories	Fray	03.2012	44[2]	4[17]	Epic 88691924612	[produced by Brendan O'Brien]
Helios	Fray	03.2014	51[1]	8[6]	Columbia 88843025892	[produced by Stuart Price, Ryan Tedder]
Through the Years: The Best of the Fray	Fray	11.2016	-	77[1]	Epic 88985376322	[silver-UK][produced by Mike Flynn, Aaron Johnson, Brendan O'Brien, Stuart Price, Ryan Tedder]

Four Knights

The Four Knights byli amerykańską grupą wokalną z Charlotte , w Północnej Karolinie .
Zespół powstał w 1943 roku w składzie: Gene Alford (lead tenor ), Oscar Broadway ( bas ), Clarence Dixon ( baryton ) i John Wallace (tenor, gitara ). Ten skład pozostał taki sam przez większą część kariery zespołu. Najpierw śpiewali pod nazwą Southland Jubilee Singers i wykonywali muzykę gospel , jak i wokalny pop i numery doo-wop . Ich pierwsze profesjonalne zajęcie przyszło w 1944 roku dla stacji radiowej WSDC ,oddziału NBC z siedzibą w Charlotte.

Wkrótce potem stali się znani jako wykonawcy w programie Carolina Hayride, transmitowany przez CBS .Nagrali płyty transkrypcyjne dla Langworth Records w połowie dekady i zmienili nazwę na The Four Knights w 1945 roku.

Później w 1945 roku grupa przeniosła się do Nowego Jorku , gdzie pojawili się w audycji radiowej Arthura Godfrey 'a . Podpisali kontrakt z Decca Records w 1946 roku, wydając cztery single w ciągu najbliższych dwóch lat. Pojawiły się one w audycji radiowej Reda Skeltona w 1948 roku i koncertowali z Billem "Bojangles" Robinsonem . W 1949 roku wydali dwa kolejne single dla wytwórni Coral ,oddziałem Decca.

Grupa straciła kontrakt płytowy z Skelton w 1950 roku, kiedy to ich menedżer żądał większych sum dla zespołu, co było powyżej budżetu wytwórni. Menedżer złamał umowę, zamiast starać się osiągnąć kompromis z wytwórnią.Podpisali kontrakt z Capitol Records, rok później, gdzie mieli pozostać przez sześć lat wydając 40 singli, wraz z dwoma LP i trzema EP-kami .W 1951r wydali "I Love the Sunshine of Your Smile" ,hit # 23 na amerykańskiej liście przebojów.Gdy telewizja stała się bardziej powszechna, odnowili umowę z Skelton dla swojego programu telewizyjnego, a także pojawili się w Ed Sullivan Show .

Ich hit z 1954r "I Get So Lonely When I Dream About You (Oh Baby Mine)" został # 2 na listach przebojów w USA i był ich największym sukcesem w Ameryce, choć miał kilka innych utworów na liście przebojów na początku lat 50-tych.Piosenka "Oh Baby Mine (I Get So Lonely)" dotarła do 5 miejsca na UK Singles Chart w tym samym roku.Grupa towarzyszy Nat King Cole w jego hitach "My Personal Possession" i "That's All There Is to That".

Gene Alford musiał opuścić grupę w połowie lat 50-tych z powodu nasilenia padaczki i został zastąpiony przez George'a Vereena, a następnie Clifforda Hollanda (dawniej z Delta Rhythm Boys ). Alford zmarł w 1960 roku.

W 1957 roku grupa ponownie podpisała kontrakt z Coral, wydając cztery kolejne single i dwa albumy. Ich ostatni hit to "Oh Falling Star" z 1959 roku, który zadebiutował jako # 83. Wydali kilka singli dla niewielkich wytwórni w latach 60-tych, ale w zasadzie opuścili przemysł muzyczny w połowie dekady. Trzy lata po śmierci Alforda , Clarence Dixon opuścił grupę, w 1966 roku,a grupa została rozwiązana. John Wallace zmarł w 1978 roku, a Dixon i Broadway wrócili do Los Angeles.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Love the Sunshine of Your Smile/Sentimental fool	Four Knights	07.1951	-	23[1]	Capitol F 1587	[written by Jack Hoffman,Jimmy Macdonald]
(It's No) Sin/The glory of love	Four Knights	10.1951	-	14[10]	Capitol F 1806	[written by Chester R. Shull,George Hoven]
Cry/Charmaine	Four Knights	12.1951	-	21[4]	Capitol F 1875	[written by Churchill Kohlman][#18 hit for Ronnie Dove in 1966]
Oh, Happy Day/A million tears	Four Knights	01.1953	-	8[6]	Capitol F 2315	[written by Don Howard Koplow/Nancy Binns Reed]
I Get So Lonely When I Dream About You (Oh Baby Mine) / Till Then	Four Knights	01.1954	5[11]	2[24]	Capitol F 2654	[gold][written by Pat Ballard]
Period / Anniversary Song	Four Knights	07.1954	-	22[2]	Capitol 2847	[written by Jenny Lou Carson]
In the Chapel in the Moonlight / Easy Street	Four Knights	09.1954	-	30[1]	Capitol 2840	[written by Billy Hill]
If I May / A Blossom Fell	Nat "King" Cole and The Four Knights	05.1955	-	8[10]	Capitol 3095	[written by Charles Singleton, Rose Marie McCoy]
That's All There Is To That / My Dream Sonata	Nat "King" Cole And Four Knights	07.1956	-	16[20]	Capitol 3456	[written by Clyde Otis, Kelly Owens]
My personal possession/Send for me	Nat "King" Cole And Four Knights	06.1957	21[2]	21[15]	Capitol 3737	[written by Charles Singleton, Rose Marie McCoy]
O' Falling Star / Foolish Tears	Four Knights	01.1959	-	83[3]	Coral 62 045	[written by Jody Cameron Malis]

Four Lads

Kwartet znany z perfekcyjnego łączenia śpiewu a apella z elementami muzyki gospel. W zestawieniu Top 100 we wczesnych latach 50-tych umieścili takie przeboje jak "The Mockingbird", "Skokian", "Moments to Remember" czy "Standing on the Corner".

Rozpoczęli swoją profesjonalną karierę na początku lat 50-tych, śpiewając w klubach niedaleko Toronto w Kanadzie. Oryginalny skład tworzyli chłopcy należący wcześniej do chóru. Głównym wokalistą był Bernie Toorish, który dorastał w muzykalnej rodzinie i występował od trzeciego roku życia. W szkole podstawowej uczył się gry na skrzypcach, a w wieku ośmiu lat wstąpił do chóru przy szkole Świętego Michała. Razem z grupą the Jordanaires wykonywał muzykę gospel. Dodatkowo, w skład The Four Lads wszedł James Arnold (pierwszy tenor), Connie Codarini (bas) oraz Frank Busseri (baryton). Jordanaires zmienili później nazwę na the Four Dukes i rozpoczęli występy w północnej części USA oraz Kanadzie. Ponieważ jednak okazało się, że istnieje już grupa o bardzo podobnej nazwie Four Dukes w Detroit – manager Julius Monk zaproponował chłopcom zmianę na the Four Lads. Przez pewien czas posługiwali się również akronimem Toronto - "The Otnorots".

W 1951 roku podpisali kontrakt z Columbia Records, a Toorishowi zlecono nagranie wokalu i przygotowanie aranżacji do singla Johnie Raya "Cry" / "The Little White Cloud That Cried". Oba stały się wielkimi przebojami, a ich nakład rozszedł się w ogromnej ilości 5 milionów kopii! Sukces wokalisty oraz jego kwartetu rozpoczął pasmo komercyjnych sukcesów.

W 1952 roku nagrali swój pierwszy hit – "The Mockingbird", a w 1953 roku szybko pokryty złotem "Istanbul (Not Constantinople)". W sumie – dla Columbii nagrali siedemdziesiąt trzy single, w tym "Rain, Rain, Rain", "Turn Back", "My Little Angel", "No, Not Much!" czy "Standing on the Corner".

W dorobku grupy nie mogło zabraknąć płyt długogrających, choćby słynnej "Dixieland Doin's" (1962), zarejestrowanej w formie stereofonicznej w Londynie. Obecnie kopia kolekcjonerska tego albumu warta jest ponad 200 dolarów za sztukę. Często pojawiali się również w programach telewizyjnych, na przykład w "The Ransom Sherman Show", "The Pat Boone - Chevy Showroom" czy "Perry Presents".

Sukces komercyjny przełożył się na imponującą liczbę w sumie 50 milionów sprzedanych płyt i singli. W dobie ich największej popularności w drugiej połowie lat 50-tych - fankluby zrzeszały blisko 150 tysięcy osób. Niestety wraz z nadejściem ery muzyki folk i rock and rolla zainteresowanie nimi zaczęło słabnąć. Oryginalny skład rozpadł się w 1977 roku.

W 1978 roku Toorish porzucił muzykę i zajął się … sprzedażą ubezpieczeń, które to zajęcie z powodzeniem wykonuje do dnia dzisiejszego. Mimo tego, nigdy do końca nie porzucił muzyki i sceny na długo. Po tym, jak w 1984 roku Kanada umieściła kwartet w Hall of Fame w Toronto, postanowił przerwać swoją muzyczną absencję; reaktywował the Four Lads, chociaż pozostawał jedynym z oryginalnego składu. Nie przejmując się tym – grupa zaczęła ponownie występować w klubach, podczas rejsów i wszędzie tam, gdzie było zapotrzebowanie na muzykę w stylu oldies.
Obecny skład kwartetu to - Don Farrar (tenor prowadzący), Aaron Bruce (drugi tenor), Alan Sokoloff (baryton) i Frank Busseri (bas).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cry / The Little White Cloud That Cried [Johnnie Ray]	Johnnie Ray & Four Lads	11.1951	-	1[11][27];B:2[22]	Okeh 6840	[gold-US][written by Churchill Kohlman][B:written by Johnnie Ray][#18 hit for Ronnie Dove in 1966][B:#99 hit for Wayne Newton in 1964]
The Mocking Bird / I May Hate Myself in the Morning	Four Lads	07.1952	-	23[4]	Okeh 6885	[written by Novelty, D. Jordan]
Somebody Loves Me/Thanks to you	Four Lads	10.1952	-	22[1]	Columbia 39865	[written by Buddy De Sylva/Ballard Macdonald/George Gershwin][piosenka z musicalu na Broadway'u "George White's Scandals of 1924"][#1 hit for Paul Whiteman in 1924]
Faith Can Move Mountains	Johnnie Ray & Four Lads	12.1952	7[3]	-	Columbia DB 3154 [UK]	[written by Guy Wood,Ben Raleigh]
He Who Has Love / I Wonder, I Wonder, I Wonder	Four Lads	04.1953	-	16[1]	Columbia 39958	[written by Al Hoffman/Dick Manning]
Down by the River Side / Take Me Back	Four Lads	08.1953	-	17[1]	Columbia 40005	[written by Traditional][tradycyjna pieśń spirituels napisana w 1865r]"][#60 hit for Les Compagnons De La Chanson in 1960]
Istanbul (Not Constantinople) / I Should Have Told You Long Ago	Four Lads	10.1953	-	10[13];B:26[1]	Columbia 40082	[written by Jimmy Kennedy/Nat Simon][B:written by Hector Marchese/Sol Parker]
Oh, That'll Be Joyful	Four Lads	05.1954	-	30[1]	Columbia 40220	[written by Jack McVea/Jake Porter/Paul Campbell]
Gilly, Gilly, Ossenfeffer, Katzenellen Bogen by the Sea / I Hear It Everywhere	Four Lads	07.1954	-	18[1]	Columbia 40236	[written by Al Hoffman/Dick Manning]
Skokiaan / Why Should I Love You?	Four Lads	09.1954	-	7[12]	Columbia 40306	[written by Tom Glazer/August Msarurgwa][#70 hit for Bill Haley & His Comets in 1960]
Rain, Rain, Rain / Your Heart - My Heart	Frankie Laine & Four Lads	10.1954	8[16]	30[1]	Columbia 40295	[written by McConlogue]
Moments to Remember / Dream On My Love Dream On	Four Lads	09.1955	-	2[25]	Columbia 40 539	[gold-US][written by Al Stillman/Robert Allen]
No, Not Much! / I'll Never Know	Four Lads	01.1956	-	2[24];B:52[5]	Columbia 40629	[gold-US][written by Al Stillman/Robert Allen][B:written by Roy Jordan/Ulpio Minucci]
Standing on the Corner / My Little Angel	Four Lads	04.1956	34[4][04.60]	3[20]	Columbia 40674	[written by Frank Loesser][piosenka z musicalu na Broadway'u "The Most Happy Fella"]
The Mocking Bird / I May Hate Myself in the Morning	Four Lads	05.1956	-	67[3]	Epic 9150	-
A House With Love in It / Bus Stop Song	Four Lads	08.1956	-	16[13];B:17[13]	Columbia 40736	[written by Sylvia Dee/Sid Lippman][B:written by Ken Darby][piosenka z filmu "Bus stop"]
Who Needs You / It's So Easy to Forget	Four Lads	01.1957	-	9[21]	Columbia 40811	[written by Al Stillman/Robert Allen]
I Just Don't Know / Golly	Four Lads	05.1957	-	17[12]	Columbia 40914	[written by Joseph Stone/Robert Allen]
Put a Light in the Window / The Things We Did Last Summer	Four Lads	12.1957	-	8[14]	Columbia 41508	[written by Rhoda Roberts/Kenny Jacobson]
There's Only One of You/Blue Tattoo	Four Lads	04.1958	-	10[12]	Columbia 41136	[written by Al Stillman/Robert Allen]
Enchanted Island / Guess What the Neighbors'll Say	Four Lads	06.1958	-	12[12]	Columbia 41194	[written by Al Stillman/Robert Allen][tytułowa piosenka z filmu]
The Mocking Bird /Won'cha [Give me somethin'In return]	Four Lads	11.1958	-	32[10]	Columbia 41 266	-
The Girl on Page 44 / Sunday	Four Lads	01.1959	-	52[10]	Columbia 41310	[written by Richard Adler/Robert Allen]
The Fountain Of Youth /Meet me tonight in dreamland	Four Lads	05.1959	-	90[2]	Columbia 41365	[written by Paul Francis Webster/Jerry Livingston]
Happy Anniversary / Who Do You Think You Are?	Four Lads	11.1959	-	77[5]	Columbia 41497	[written by Al Stillman/Robert Allen][tytułowa piosenka z filmu]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
On the Sunny Side	Four Lads	10.1956	-	14[2]	Columbia 912	-

Four Pennies

Beatowa grupa z Blackburn w hrabstwie Lancashire, grająca w składzie: Lionel Morton (ur. 14.08.1942 r. w Blackburn w hrabstwie Lancashire, Anglia; śpiew, gitara rytmiczna), Fritz Fryer (właśc. David Roderick Carnie Fryer, ur. 6.12.1944 r. w Oldham, Anglia; gitara prowadząca), Mike Wilsh (ur. 21.07.1945 r. w Stoke-on-Trent, Anglia; bas) i Alan Buck (ur. 7.04.1943 r. w Brierfield w hrabstwie Lancashire, Anglia; perkusja).

Sukces i pierwsze miejsce w brytyjskiej Top 20 osiągnęli w 1964 r. dzięki skomponowanej przez Mortona balladzie "Juliet" - pierwotnie drugiej stronie singla "Tell Me Girl" - piosence tyleż prostej co wzruszającej. Mimo, że trzy kolejne utwory kwartetu: "I Found Out The Hard Way" i "Black Girl" (z 1964 r.) oraz "Until It's Time For You To Go" (z 1965 r.) znalazły się również w Top 20, grupie nie udało się ugruntować kariery.

Fryer po krótkotrwałej działalności w zespole Fritz, Mike and Mo zajął się z powodzeniem produkcją nagrań, zaś Morton był częstym gościem w telewizyjnych programach dla dzieci.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Do You Want Me To/Miss Bad Daddy	Four Pennies	11.1963	47[2]	-	Philips BF 1296	[written by Mike Wilsh, F. Fryer, Lionel Morton]
Juliet/Tell Me Girl	Four Pennies	03.1964	1[1][15]	-	Philips BF 1322	[written by Mike Wilsh, F. Fryer, Lionel Morton][produced by Johnny Franz]
I Found Out The Hard Way/Don't Tell Me You Love Me	Four Pennies	06.1964	14[11]	-	Philips BF 1349	[written by F. Fryer]
Black Girl/You Went Away	Four Pennies	10.1964	20[12]	-	Philips BF 1366	[written by H. Ledbetter][oryginalnie nagrana przez Leadbelly'ego]
A Way Of Love/A Place Where No One Goes	Four Pennies	.1965	-	-	Philips BF 1398	[written by Lionel Morton, Mike Wilsh]
Until It's Time For You To Go/Till Another Day	Four Pennies	10.1965	19[11]	-	Philips BF 1435	[written by Buffy Sainte-Marie][oryginalnie nagrana przez Buffy St.Marie]
Trouble Is My Middle Name/Way Out Love	Four Pennies	02.1966	-	32[5]	Philips BF 1469	[written by Neval Nader & John Gluck, Jr.]
Keep The Freeway Open/Square Peg	Four Pennies	.1966	-	-	Philips BF 1491	[written by Charles Bell]
No Sad Songs For Me/Cats	Four Pennies	10.1966	-	-	Philips BF 1519	[written by Tom Springfield]
EP's
Spin With The Pennies	Four Pennies	08.1964	6[15]	-	Philips BBE 12562

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Two Sides Of The Four Pennies	Four Pennies	11.1964	13[5]	-	Philips BL 7642
Mixed Bag	Four Pennies	11.1966	-	-	Philips BL 7734

Four Preps

The Four Preps był amerykańskim kwartetem męskim wykonującym muzykę popularną. W latach 50, 60 i 70-tych, grupa zgromadziła osiem złotych singli i trzy złote albumy. Ponad milionową sprzedaż miały single " 26 Miles "," Big Man ","Lazy Summer Night" i "Down by the Station".

Liczne występy Four Preps w telewizji i filmie zawierają czteroletnią obecność w Ozzie and Harriet z Ricky Nelsonem i w filmie Gidget z Sandrą Dee. Ich najbardziej spektakularny telewizyjny występ wiąże się z wielokrotnie nagradzanym programem,Magic Moments. Pierwotne wcielenie The Four Preps składało się z oryginalnego wokalisty, Bruce'a Bellanda, Boba Duncana (dawniej Diamonds i The Crew Cuts), Joe Dickey'a (z The Crew Cuts) i Skipa Taylora. Ich koncerty są obecnie połączeniem śpiewu - od doo-wop do standardów Tin Pan Alley - i elementów komediowych.

Czterej byli studenci Hollywood High School podpisali kontrakt nagraniowy z Capitol Records , po tym jak jeden z dyrektorów Capitolu zobaczył ich w konkursie talentów w tej szkole w 1956 roku. Mieli niewielki hit w tym roku " Dreamy Eyes " i między 1956 a 1964 rokiem umieścili na liście Billboardu 13 różnych piosenek. W następnym roku wystąpili z Lindsay Crosby w programie telewizyjnym ,The Edsel Show .

Ich największym hitem był utwór "26 Miles (Santa Catalina)", który został napisany przez Bellanda i Larsona w 1957 roku i osiągnął # 2 listy Billboard w roku następnym. Płytkę sprzedano w ponad milionie egzemplarzy, zdobywając miano złotej płyty . Belland i Larson napisali także "Big Man" (który osiągnął # 3) i "Down by the Station", który zajął 13 miejsce w 1960 roku według Billboard . W 1959 roku grupa wystąpiła w filmie , Gidget . Ich nagrania były aranżowane przez ich kolegę szkolnego ,akompaniatora fortepianowego Lincolna Mayorga .

Przez krótki okres, Don Clarke zastąpił Ingrama,gdy ten kończył studia na UCLA , ale powrócił do grupy w 1960 roku. W 1960 nagrali singiel z parodią , "More Money for You and Me",w którym dołączono pojedyncze wersety kilku popularnych piosenek The Fleetwoods , Hollywood Argyles ,The Platters, The Four Freshmen, The Kingston Trio i Dion and the Belmonts.
Grupa ostatni raz pojawiła się na Billboard Hot 100 Singles w 1964 roku, kiedy to "A Letter to the Beatles" spędziło trzy tygodnie od 21 marca na liście, osiągając # 85. W 1966 roku David Somerville , dawniej The Diamonds, dołączył do grupy, zastępując Ingrama. W 1969 roku grupa się rozpadła bo ich rodzaj muzyki stał się mniej popularny. Belland i Somerville okazjonalnie występował jako duet po rozpadzie.

Belland kontynuował pisanie piosenek dla innych piosenkarzy, jak również pisanie do programów telewizyjnych. Belland był producentem kilku teleturniejów w latach 70-tych. dla Ralph Edwards Productions. Cobb stał się producentem muzycznym i inżynierem dźwięku . Napisał piosenkę " Tainted Love " dla Glorii Jones , która stała się światowym hitem Soft Cell w 1982 roku. Somerville został aktorem telewizyjnym. Larson został producentem telewizyjnym , tworząc Battlestar Galactica i Knight Rider . Ingram został biznesmenem a Clarke nauczycielem muzyki w Glendora High School.

W 1980 Belland, Cobb, Somerville i Jim Pike (wcześniej The Lettermen ) utworzyli nowe wcielenie Four Preps i nadal koncertowali. Jim Yester, dawniej The Association, zastąpił Pike'a w 1993 roku, a grupa przekształciła się w New Four Preps.

W 1999 Cobb zmarł na białaczkę w Honolulu na Hawajach ; Ingram zmarł na atak serca .
Yester, Belland i Somerville nadal występowali jako trio, używając swoich nazwisk, wykonując utwory, które były związane z Four Preps, The Diamonds, i The Association. Córki Bellanda, Tracey Bryn Belland i Melissa Brooke Belland, poszły w ich ślady ojca, tworząc grupę o nazwie Voice of the Beehive .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dreamy eyes/Fools will be fools	Four Preps	12.1956	-	56[12]	Capitol 3576	[written by Bebe Blake/Jack Hoffman][produced by Voyle Gilmore]
26 Miles (Santa Catalina) / It's You	Four Preps	01.1958	-	2[20]	Capitol 3845	[gold-US][written by Glen Larson/Bruce Belland][6[8].R&B; Chart]
Big Man / Stop, Baby	Four Preps	05.1958	2[14]	3[14]	Capitol 3960	[written by Glen Larson/Bruce Belland][9[6].R&B; Chart]
Lazy Summer Night/Summertime lies	Four Preps	08.1958	-	21[10]	Capitol 4023	[written by Harold Spina][piosenka z filmu "Andy Hardy Comes Home"]
Cinderella / Gidget	Four Preps	11.1958	-	69[7]	Capitol 4078	[written by Bruce Belland, Glen Larson][piosenka z filmu "Gidget"]
The Big Surprise / Try My Arms	Four Preps	07.1959	-	111[1]	Capitol 4218	[written by Bruce Belland, Glen Larson]
I Ain't Never / Memories, Memories	Four Preps	09.1959	-	79[2]	Capitol 4256	[written by Mel Tillis/Webb Pierce]
Down by the Station / Listen Honey (I'll Be Home)	Four Preps	12.1959	-	13[15]	Capitol 4312	[written by Glen Larson/Bruce Belland]
Got a Girl/[Wait Till You] Hear it from me	Four Preps	04.1960	28[7]	24[10]	Capitol 4362	[written by Glen Larson/Bruce Belland][produced by Voyle Gilmore]
Calcutta / Gone Are the Days	Four Preps	02.1961	-	96[2]	Capitol 4508	[written by Lee Pockriss/Paul J. Vance/Heino Gaze]
More Money for You and Me/Swing down chariot	Four Preps	08.1961	39[2]	17[11]	Capitol 4599	[produced by Voyle Gilmore, Nick Venet]
The Big Draft / Suzy Cocroach	Four Preps	03.1962	-	61[6]	Capitol 4716	[produced by Voyle Gilmore]
Charmaine /Hi ho anybody home	Four Preps	06.1963	-	116[1]	Capitol 4974	[written by Erno Rapee, Lew Pollack][produced by Voyle Gilmore]
A Letter to the Beatles/Collage Cannonball	Four Preps	03.1964	-	85[3]	Capitol 5143	[written by Glen Larson/Bruce Belland, Ivan Ulz][produced by Stu Phillips]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
On Campus	Four Preps	08.1961	-	8[26]	Capitol 1566	-
Campus Encore	Four Preps	03.1962	-	40[17]	Capitol 1647	-

Fourmost

The FOURMOST. grupa brytyjska. Powstała w 1962 w Liverpoolu. Założyli ją Brian 0'Hara (ur. 12.03.1942r, Liverpool -zm. 27.06.1999r, Liverpool)- voc,g i Billy Hatton (9.06.1941r, Liverpool) - b, którzy od 1959r występowali razem w uczniowskiej formacji The Four Jays (z Joeyem Bowersem - g i Brianem Redmanem - dr). We wrześniu 1962 w składzie pojawili się Mike Millward (ur.9.05.1942r, Bromborough, Cheshire -zm. 7.03.1966, Bromborough, Cheshire) - voc, g z zespołu Kingsize Taylor And The Dominoes i Dave Lovelady (16.10.1942r, Liverpool) - dr, voc. Zaraz potem czwórka ta przyjęła nazwę The Four Mosts, a latem 1963, po nieznacznej modyfikacji, stała się The Fourmost.
 
Od 1964 Millwarda, u którego najpierw stwierdzono raka gardła, a później też białaczkę, zastępował często Bill Parkinson - g, voc. W końcu 1965r stan zdrowia Willwarda pogorszył się tak bardzo, że muzyk musiał porzucić grupę (kilka miesięcy później zmarł). Jego miejsce zajął George "Porky" Peckham - voc, g z zespołu Earl Roy And The Olympics. W 1968 Peckham zatrudnił się w studiu Apple należącym do muzyków The Beatles (ale później wrócił do muzykowania - w Matchbox). W The Fourmost pojawił się wówczas Joey Bowers - g, kompan 0'Hary i Hattona z czasów The Four Jays. W 1969 formacja zmieniła na krótko nazwę na Format. Działała, znowu jako The Fourmost, do drugiej połowy lat siedemdziesiątych.
 
Grupa zaczynała od występów w liverpooiskich kawiarenkach i klubach, jak słynna piwnica Cavern. W czerwcu 1963 jej karierą pokierował Brian Epstein, menażer The Beatles. Bez trudu załatwił jej kontrakt płytowy z wytwórnią Parlophone. I już we wrześniu tego roku zadebiutowała na listach przebojów singlem zawierającym na stronie A premierową piosenkę Johna Lennona i Paula McCartneya Hello Littie Girl (na stronie B utwór Just In Case). W grudniu poprzedzała The Beatles na dużym koncercie gwiazdkowym w Finsbury Park Astoria.
 
W styczniu 1964 umieściła w pierwszej dwudziestce zestawień następną małą płytę, znowu z napisaną specjalnie dla niej kompozycją Lennona i McCartneya - I'm In Love (na stronie B - Respectable). W następnych miesiącach występowała u boku Cilli Black w rewii Startime w londyńskim Palladium. Wydany w kwietniu tego roku singel z utworem A Little Lovin' Russa Alquista (na stronie B - Waiting For You) okazał się jej największym sukcesem; dotarł do szóstej pozycji brytyjskich list.
 
Mniejsze powodzenie miały następne płytki: How Can I Tell Her?/You Got That Way z lipca i Baby I Need Your Loving (przeróbka przeboju The Four Tops)/That's Only What They Say z listopada tego roku. W tym czasie formacja wystąpiła w dwóch filmach - u boku The Beatles w Pop Gear (Beatlesi i inni; Pop Gear, czyli kop muzyki pop; 1965, reż. Frederic Goode) i u boku Gerry And The Pacemakers w Ferry Cross The Mersey (1965, reż. Jeremy Summers).
 
W następnym okresie jej kariera zaczęła się załamywać. Nie były przebojami późniejsze single dla Parlophone: Evening In The Garden/He Could Never z lipca 1965 i Girls Girls Girls (przeróbka piosenki z repertuaru Elvisa Presleya i The Coasters)/Why Do Fools Fall In Love? z listopada tego roku oraz Here There And Everywhere (przeróbka piosenki The Beatles)/You've Changed z sierpnia 1966 i Aunt Maggie's Remedy (przeróbka wodewilowego szlagieru Georgia Formby'ego)/Turn The Lights Down z listopada tego roku.
 
Bez większego echa przeszedł też pierwszy album -"First And Fourmost" z listopada 1965, zawierający oprócz Girls Girls Girls m.in. porywające wykonania rock 'n'rollowych hitów Little Richarda, The Girl Can't Help It i Heebie Jeebies, oraz ballady Etty James Something's Got A Hold On Me. Nie pomogły wysiłki promocyjne Epsteina, m.in. wspólna trasa po kraju z Cillą Black i P.J. Probym w kwietniu 1965.
 
W 1967 formacja związała się z wytwórnią CBS, ale wszystkie trzy single, które dla niej nagrała, przepadły na rynku; były to Apples Peaches Pumpkin Pie (przeróbka przeboju Jay And The Techniques)/He Could Never i wyprodukowany przez Paula McCartneya Rosetta/Just Like Before, oba z 1968, oraz Easy Squeezy/Do I Love You? z 1969. Następną małą płytę, zawierającą znowu piosenkę The Beatles, Maxwell's Silver Hammer (na stronie B utwór Music Man), sygnowała inną nazwą, Format.
 
Zapisała się w pamięci fanów jako jedna z lepszych grup liverpoolskich hołdujących brzmieniu spopularyzowanemu przez The Beatles, chętnie sięgających po piosenki pisane przez muzyków tego zespołu, ale wykonujących też hity innych artystów, zwłaszcza amerykańskich. Umiejętnie ożywiała swoje nagrania - zapewne pod wpływem doświadczeń rewiowych - akcentami komediowymi (np. humorystycznie przyspieszone partie wokalne w Girls Girls Girls). Skazana na cudze kompozycje i nie nadążająca - tak jak wiele innych zespołów zaliczanych do nurtu Merseybeat -za przemianami zachodzącymi w muzyce młodzieżowej, nie miała jednak szans na długotrwały sukces. A śmierć Millwarda była ciosem, po którym nigdy się nie podniosła.
 
Dyskografię uzupełniają m.in. czwórki "The Fourmost Sound" z marca 1964 i "A Little Lovin'" z sierpnia tego roku. 0'Hara kontynuował karierę muzyka do początku lat osiemdziesiątych, a później zajął się sprzedażą używanych samochodów. W czerwcu 1999 odebrał sobie życie - powiesił się w swoim domu w Liverpoolu. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hello little girl/Just in case	Fourmost	09.1963	9[17]	-	Parlophone R 5056	[written by John Lennon,Paul McCartney][produced by George Martin]
I' m in love/Respectable	Fourmost	12.1963	17[12]	-	Parlophone R 5078	[written by John Lennon,Paul McCartney][produced by George Martin]
A little loving/Waiting for you	Fourmost	04.1964	6[13]	-	Parlophone R 5128	[written by Russ Alquist]
How can i tell her/You got that way	Fourmost	07.1964	33[4]	-	Parlophone R 5157	[written by Carter, Lewis, O'Hara ]
Baby i need your loving/That' s only what they say	Fourmost	11.1964	24[12]	-	Parlophone R 5194	[written by Holland–Dozier–Holland][produced by Brian Holland,Lamont Dozier]
Girls ,girls,girls/Why do fools fall in love	Fourmost	11.1965	33[6]	-	Parlophone R 5379	[written by Leiber, Stoller]
EP's
The Fourmost Sound	Fourmost	02.1964	15[5]	-	Parlophone GEP 8892

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
First And Fourmost	Fourmost	11.1965	-	-	Parlophone PMC 1259

Fraternity

FRATERNITY, grupa australijska. Powstała na początku 1970 w Sydney, ale rok później przeniosła się do Adelajdy. Założyli ją czterej byli muzycy zespołu Levi Smith's Clefs, znanego z albumu "Empty Monkey" (Sweet Peach, 1970): Mick Jurd - g, John Bisset - k, voc, Bruce Howe - b, voc i Tony Buettel - dr. Podczas pierwszych koncertów wspierali ją gościnnie różni wokaliści, m.in. "Uncle" John Ayers z Copperwine, Dennis Laughlin z Sherbet i Leo De Castro.
Jesienią 1970 dołączył Bon Scott (właśc. Ronald Belford Scott;ur. 9.07.1946r, Kirriemuir, Szkocja - zm. 19.02.1980r, East Dulwich, Londyn, Wielka Brytania) - voc z The Valentines. W tym samym czasie John Freeman - dr, jeszcze jeden były muzyk Levi Smith's Clefs, zastąpił Buettela. W maju 1971r skład powiększył się o Ayersa - hca, voc, a we wrześniu tego roku dodatkowo o Sama See - p, g, znanego z Sherbet i The Flying Circus.

 W kwietniu 1972 przeniosła się na osiemnaście miesięcy do Londynu; tam w 1973 przeobraziła się w Fang. W 1974, po powrocie do Adelajdy, wznowiła próby jako Fraternity w składzie: Scott, Ayers, Howe, Freeman oraz Mauri Berg - g z Headband. Ale latem Scotta, który po krótkim epizodzie w The Mount Lofty Rangers kontynuował karierę w AC/DC, zastąpił John "Swanee" Swan - voc z Hard Time Killing Floor, a niebawem dołączył też Peter Bersee -viol. Latem 1975 odszedł Freeman. Perkusistą został wtedy Swan, a wokalistą jego młodszy brat Jimmy Barnes z Cold Chisel. Po dalszych zmianach składu formacja przekształciła się najpierw, w 1975, w Some Dream, a później, w 1978, w Mickey Finn. Tworzyli ją wówczas: Ayers, Howe, Berg i Joff Bateman - dr z Headband, a w 1980: Ayers, Howe, Freeman, Berg i Stan Koritni - g.
 
Grupa opuściła Melbourne, gdzie działał zespół Levi Smith's Clefs, zaszyła się w Sydney w dwupiętrowym domu przy Jersey Road w dzielnicy Paddington i przygotowała repertuar składający się z głównie z piosenek Douga Ashdowna (wszyscy czterej członkowie pierwszego składu Fraternity wzięli wcześniej udział w nagraniu jego płyty "The Age Of Mouse", Sweet Peach, 1970) oraz utworów The Band i standardów rock'n'rollowych w rodzaju Little Queenie Chucka Berry'ego. Niebawem zaprezentowała się bywalcom popularnej dyskoteki Jonathans. Związała się z niezależną wytwórnią Sweet Peach i we wrześniu 1970 dorobiła się pierwszego singla, zawierającego utwór Why Did It Have To Be Me? Ashdowna oraz przeróbkę Ouestion The Moody Blues. A zaraz potem, już ze Scottem, przystąpiła w United Sound Studios w Sydney z Ashdownem i Jimmym Stewartem jako producentami do pracy nad debiutanckim albumem "Live-stock". Dzieło ukazało się jednak dopiero rok później, jesienią 1971.
 
Nie było dokonaniem w pełni udanym. Fascynacje muzyków, od twórczości The Band, Poco i Vana Morrisona po dokonania The Moody Blues, Procol Harum i King Crimson, przekute zostały na kompozycje niezwykle pretensjonalne, pozbawione wszakże siły wyrazu pierwowzorów, np. Grand Canyon Suite, Jupiter's Landscape, Raglan's Folly, You Have A God, It. Broniły się jedynie prostsze, nie tak wydumane utwory, np. rhythm'n'bluesowy, doorsowski w klimacie Livestock i funkrockowy Sommerville. Tymczasem, w końcu 1970, formacja otwierała australijskie koncerty gwiazd zza oceanu, najpierw 1910 Fruitgum Company, później Jerry'ego Lee Lewisa (u jego boku wystąpiła m.in. na Apollo Stadium w Adelajdzie) oraz grała na wielkich festiwalach rockowych Odyssey na obrzeżach Sydney i Myponga w Adelajdzie. W tym czasie zwróciła na siebie uwagę Hamisha Henry'ego, właściciela agencji koncertowej Grape Organisation. 

Zaproponował, że zostanie jej menażerem. Warunkiem było przeniesienie się do Adelajdy, gdzie urzędował, a właściwie w wiejskie zacisze, na wynajętą specjalnie dla niej Hemming's Farm, trzydzieści kilometrów od miasta, co chętnie uczyniła.
W styczniu 1971 nagrała drugi singel, Seasons Of Change/Sommerville. Wydany w kwietniu tego roku, niestety przepadł na rynku. 8 kwietnia poprzedzała w Adelajdzie zespoły Deep Purple, Free i Manfred Mann. W maju ruszyła w trasę po kraju. W sierpniu zwyciężyła w konkursie Battle Of The Sounds, zorganizowanym w Festival Hall w Melbourne. W październiku na rynek trafiły aż dwa jej single. Wytwórnia Sweet Peach, z którą się rozstała, wypuściła płytkę The Race Part 1/The Race Part 2 z rozciętą na dwie części kompozycją Ashdowna, zarejestrowaną podczas sesji "Livestock", ale wtedy nie wykorzystaną. Natomiast firmie Raven powierzono wydanie nowego nagrania: If You Got It (na stronie B: Raglan's Folly i You Have A God).
 
W styczniu 1972 grupa zrealizowała drugi album, "Flaming Galah", wydany trzy miesiące później przez RCA wraz z singlem Welfare Boogie/Annabelle. Zawierał tylko trzy zupełnie nowe kompozycje: Welfare Boogie, Hemming's Farm i Getting Off, a oprócz nich zmienione wersje kilku starszych utworów i choćby z tego względu rozczarowywał mimo bardziej ekscytującego, bluesrockowego, a chwilami hardrockowego brzmienia. W lutym objechała z koncertami południową część Australii. W marcu pojawiła się na pierwszym Adelaide Festival of Arts - wzięła wraz ze śpiewaczką Jeannie Tully i Melbourne Symphony Orchestra udział w prawykonaniu niezwykłej kompozycji Love 2000 Petera Sculthorpe'a na głos, zespół rockowy i orkiestrę symfoniczną. A w kwietniu wyruszyła na podbój świata, do Wielkiej Brytanii, gdzie spędziła aż osiemnaście miesięcy.
 
Marzenia o sukcesie w Europie zupełnie się jednak nie spełniły. Dopiero w listopadzie udało jej się zaprezentować angielskiej publiczności - w londyńskim klubie Speakeasy. W późniejszych miesiącach sporadycznie koncertowała na terenie kraju - w 1973 pod nową nazwą Fang - u boku m.in. Atomic Rooster, Status Quo, The Pink Fairies, Amon Duul II i Geordie (wtedy Scott, przyszły wokalista AC/DC, zetknął się z Brianem Johnsonem, swoim następcą w tym zespole). Odbyła też krótką trasę po Niemczech.
 
Przeważały jednak okresy,kiedy nie miała nic do roboty.Muzycy musieli znależć sobie pracę,m.in Scott najpierw zatrudnił się w fabryce peruk, a później w pubie. Ale choć wyprawa okazała się niewypałem, dopiero w końcu 1973 grupa zdecydowała się na powrót do Australii. Tam Scott uległ po pijanemu wypadkowi motocyklowemu, który niemal przypłacił życiem. W tej sytuacji musiało minąć kilka kolejnych miesięcy, nim formacja, znowu nazwana Fraternity, powróciła do sali prób. Kontynuowała działalność bez większego powodzenia, już bez Scotta, dopiero w jednym z kolejnych wcieleń, jako Mickey Finn, odniosła pewien sukces albumem "Mickey Finn", wydanym przez firmę Eureka w październiku 1980.
 
Swan kontynuował karierę w zespołach Jim Keays' Southern Cross, Feather i własnym Swanee. Howe grał w Jimmy Barnes Band i The Mega Boys. See pojawił się w składzie Lighthouse. Wziął udział w nagraniu musicalowej płyty "Rocky Horror Show - Australian Cast Recording" (TriStar, 1995). Henry został producentem sprzętu na place zabaw dla dzieci. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Seasons of Change / Sommerville	Fraternity	05.1971	51[23]	-	Sweet Peach SP 113/-	-
If You Got It	Fraternity	10.1971	66[7]	-	Raven NSP 060/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Livestock	Fraternity	01.1972	44[5]	-	Sweet Peach SP 1003/-	-

Freaked Out Flower Children

Freaked Out Flower Children to australijski zespół, który powstał w 1991 roku z udziałem aktorki i prezenterki telewizyjnej, Sophie Lee ,grającej na saksofonie i wokalistki. Inni członkowie to Gumpy Phillips (ex-Battle Happy, Mighty Big Crime) - gitara i wokal ; Tricky J (Mighty Big Crime)- syntezator ; Fiona Ruttelle -chórki; i Nicole Love -chórki.

Grały muzykę w stylu lat sześćdziesiątych,flower power. Ich debiutancki singiel " Spill the Wine " - cover Erica Burdona i grupy War ,przebój   1970 roku - osiągnął 31 miejsce na ARIA Singles Chart w 1992 roku.W grudniu 1991 roku grupa wydała swój debiutancki album, Love In , dla Virgin Records , która była "pełna synkopowanych bitów i zwiewnych melodii".

Wydano drugi singiel "Beautiful People" jednak grupa rozwiązała się w 1993 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Spill the Wine	Freaked Out Flower Children	12.1991	32[17]	-	Virgin VOZCD 128/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Love In	Freaked Out Flower Children	01.1992	68[8]	-	Virgin VOZCD 2059/-	-