Z archiwum...rocka

czwartek, 26 kwietnia 2018

Natalie Cole

Ur. 6.02.1950 r. w Los Angeles w Kalifornii, USA. Po raz pierwszy pojawiła się na scenie w 1962 r., kiedy to wystąpiła u boku sławnego ojca - wokalisty i pianisty Nat "King" Cole'a. Niedługo potem wraz z Darylem Dragonem i synem Nelsona Riddle'a, również Nelsonem, założyła jazzowy zespół Malibu Music Men.

Po śmierci ojca (w lutym 1965 r.) jako jedna z zaledwie 200 czarnych studentów rozpoczęła edukację na University of Massachussetts w Amherst, gdzie uzyskała dyplom z psychologii dziecięcej. Prowadziła jednocześnie aktywną działalność polityczną, m.in. jako członkini ugrupowania Czarnych Panter. Założyła też studencką grupę Black Magic, która występowała także i poza terenem uniwersytetu.

Na początku lat 70-tych zaczęła śpiewać w klubach, skutecznie opierając się naciskom różnych osób nakłaniających ją do powielania łagodnego, melodyjnego stylu ojca. Występując w Executive Inn w Buffalo w stanie Nowy Jork, poznała kanadyjskiego promotora Kevina Huntera, który został jej menedżerem. Dzięki jego staraniom Natalie coraz częściej pojawiała się w programach telewizyjnych i zaczęła występować w większych salach. W 1975 r. podpisała kontrakt z wytwórnią Capitol, a jej debiutancki singel "This Will Be" trafił do Top 10 amerykańskiej listy przebojów, stając się jednocześnie pierwszym z trzech hitów numer l listy soulowej.

Jej debiutancki album Inseparable dotarł do 18. miejsca amerykańskiej listy bestsellerów (w Wielkiej Brytanii uplasował się na 32. pozycji). Dzięki nawiązanej w 1974 r. współpracy z twórcami i producentami Chuckiem Jacksonem Jr. i Marvinem Yancym (którego poślubiła w tajemnicy w lipcu 1976 r.) Natalie rozwijała swój błyskotliwy, oparty na rhythm'n'bluesie styl.

W latach 80-tych cieszyła się sporą popularnością, ale rozwód z mężem (w 1983 r.) oraz rosnące napięcie związane z życiem zawodowym zaprowadziły ją do Hazelden Clinic, gdzie przez sześć miesięcy leczyła się z uzależnienia od narkotyków. Odrodzona, zajęła się ponownie swoją karierą. Nagrany w 1987 r. album Everlasting przyniósł jej trzy przebojowe single: "Jump Start", "I Live For Your Love" i "Pink Cadillac", z których ten ostatni (autorstwa Bruce'a Springsteena) dotarł do 5. miejsca amerykańskiej i brytyjskiej listy przebojów.

W 1989 r. wyszła za mąż po raz drugi, tym razem za byłego perkusistę grupy Rufus, Andre Fischera (małżeństwo to zakończyło się rozwodem w 1992 r.). Rok 1990 był dla wokalistki bardzo pracowity: najpierw nagrała piosenkę "Wild Women Do" do ścieżki dźwiękowej filmu "Pretty Woman" (reż. Gary Marshall), po czym w kwietniu i maju wzięła udział w dwóch dużych koncertach. Na stadionie Wembley podczas imprezy "Nelson Mandela - An International Tribute To Free South Africa" wraz z Bonnie Raitt, Anitą Baker i Miką Paris zaśpiewała "Blowin" In The Wind", a na "John Lennon Tribute Concert" zorganizowanym w Pier Head Arena w Merseyside wykonała "Lucy In The Sky With Diamonds" i "Ticket To Ride".

W 1991 r. nagrała - w hołdzie ojcu - niezwykły utwór: w "duecie" z Nat „King" Cole'em zaśpiewała jeden z jego największych przebojów "Unforgettable". Było to nagranie w istocie poruszające: głos córki doskonale uzupełniał partię wokalną ojca. Towarzyszący nagraniu wideoklip prezentował czamo-białe fragmenty występu Nata w programie telewizyjnym uzupełnione kolorowymi wstawkami z udziałem Natalie. Wydany przez wytwórnię Elektra album Unforgettable... With Love dotarł do 1. miejsca amerykańskiej listy przebojów (w Wielkiej Brytanii osiągnął 11. pozycję) i w 1992 r. został uhonorowany aż siedmioma nagrodami "Grammy", w tym za najlepszy album i piosenkę.

W marcu 1993 r. wystąpiła podczas dorocznej ceremonii wręczania Oscarów, śpiewając dwie piosenki z filmu "The Bodyguard" (w reż. Lawrence'a Kasdana, w którym główną rolę zagrała Whitney Houston). Drugi nagrany dla Elektry album, Take A Look, dotarł do 26. miejsca amerykańskiej listy przebojów. Sukcesem zakończyło się także dwumiesięczne toumee po Stanach Zjednoczonych. Wygląda na to, że Natalie Cole wreszcie znalazła dla siebie stałe miejsce na amerykańskiej scenie muzycznej i pogodzona z cieniem ojca podąża własną drogą.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This will be/Joey	Natalie Cole	08.1975	32[5]	6[17]	Capitol 4109	[written by Chuck Jackson, Marvin Yancy][produced by Chuck Jackson, Marvin Yancy][1[2][19].R&B; Chart]
Inseparable/How come you won't stay here	Natalie Cole	12.1975	-	32[17]	Capitol 4193	[written by Chuck Jackson, Marvin Yancy][produced by Chuck Jackson, Marvin Yancy][1[1][17].R&B; Chart]
Sophisticated lady [A different lady]/Good morning heartache	Natalie Cole	05.1976	-	25[16]	Capitol 4259	[1[1][18].R&B; Chart][written by Chuck Jackson, Marvin Yancy, Natalie Cole][produced by Chuck Jackson, Marvin Yancy, Gene Barge, Richard Evans]
Mr. Melody/Not like mine	Natalie Cole	09.1976	-	49[12]	Capitol 4328	[written by Chuck Jackson, Marvin Yancy][produced by Chuck Jackson, Marvin Yancy][10[15].R&B; Chart]
I' ve got love on my mind/Unpredicable you	Natalie Cole	01.1977	-	5[21]	Capitol 4360	[gold-US][written by Chuck Jackson, Marvin Yancy][produced by Chuck Jackson, Marvin Yancy][1[5][20].R&B; Chart]
Party lights/Peaceful living	Natalie Cole	07.1977	-	79[4]	Capitol 4439	[written by Tennyson Stephens][produced by Chuck Jackson, Marvin Yancy][9[11].R&B; Chart]
Our love/La costa	Natalie Cole	01.1978	-	10[21]	Capitol 4509	[gold-US][written by Chuck Jackson/Marvin Yancy][produced by Chuck Jackson, Marvin Yancy][1[2][24].R&B; Chart]
Annie Mae/Just Can't Stay Away	Natalie Cole	05.1978	-	-	Capitol 4572	[written by Natalie Cole][produced by Chuck Jackson, Marvin Yancy][6[18].R&B; Chart]
Lucy In The Sky With Diamonds/Lovers	Natalie Cole	09.1978	-	-	Capitol 4623	[written by J. Lennon, P. McCartney][produced by Chuck Jackson, Marvin Yancy, Gene Barge][6[8].R&B; Chart]
Stand By/Who will carry on	Natalie Cole	03.1979	-	108[2]	Capitol 4690	[written by Chuck Jackson, Marvin Yancy, Natalie Cole][9[16].R&B; Chart]
Sorry/You're so good	Natalie Cole	06.1979	-	109[2]	Capitol 4722	[written by Chuck Jackson, Marvin Yancy, Dixon][produced by Chuck Jackson, Marvin Yancy, Gene Barge][34[10].R&B; Chart]
Your Lonely Heart/The Winner	Natalie Cole	10.1979	-	-	Capitol 4767	[written by Natalie Cole][produced by Chuck Jackson, Marvin Yancy, Gene Barge][59[6].R&B; Chart]
Gimme Some Time/Love will find you	Natalie Cole with Peabo Bryson	12.1979	-	102[5]	Capitol 4804	[written by Natalie Cole][produced by Mark Davis , Marvin Yancy][8[14].R&B; Chart]
What You Won't Do For Love/Your Lonely Heart	Natalie Cole with Peabo Bryson	02.1980	-	-	Capitol 4826	[written by B. Caldwell, A. Kettner][produced by Mark Davis , Marvin Yancy][16[11].R&B; Chart]
Someone that i used to love/Don't look back	Natalie Cole	06.1980	-	10[21]	Capitol 4869	[written by Gerry Goffin/Michael Masser][produced by Michael Masser][21[15].R&B; Chart]
Hold On/(I've Seen) Paradise	Natalie Cole	10.1980	-	-	Capitol 4924	[written by Cole, M. Yancy, K. Yancy][produced by Marvin Yancy, Gene Barge][38[8].R&B; Chart]
You Were Right Girl/Across The Nation	Natalie Cole	07.1981	-	-	Capitol 5021	[written by G. Goetzman, M. Piccirillo][produced by George Tobin, Mike Piccirillo][35[10].R&B; Chart]
Nothin' But A Fool/The Joke Is On You	Natalie Cole	10.1981	-	-	Capitol 5045	[written by Bill Amesbury][produced by George Tobin][34[10].R&B; Chart]
Too Much Mister/Where's Your Angel	Natalie Cole	07.1983	-	-	Epic 04000	[written by M. Yancy, C. Jackson][produced by Chuck Jackson, Marvin Yancy][45[9].R&B; Chart]
Dangerous/Love is on the way	Natalie Cole	05.1985	-	57[10]	Modern 99 648	[written by G. Skardina , M. Sharron , S. Mitchell][produced by Gary Skardina , Marti Sharron][16[13].R&B; Chart][6[9].Hot Disco/Dance;Modern 96 885 12"]
A little bit of heaven/When i need it bad,you got it good	Natalie Cole	09.1985	-	81[6]	Modern 99 630	[written by Graham Lyle , Richard Kerr][produced by Gary Skardina , Marti Sharron][28[12].R&B; Chart]
Secrets	Natalie Cole	12.1985	-	-	-	[written by Diane Steinberg,Marti Sharron ][produced by Marti Sharron,Gary Skardina ][36[5].Hot Disco/Dance;Modem 96 841 12"]
Jump start/More than the stars	Natalie Cole	07.1987	44[8]	13[18]	Manhattan 50 073	[written by Reggie Calloway,Vincent Calloway][produced by Reggie Calloway,Vincent Calloway][28[8].Hot Disco/Dance;Manhattan 56 053 12"][2[20].R&B; Chart]
I live for your love/More than the stars	Natalie Cole	11.1987	23[14][11.88]	13[22]	Manhattan 50 094	[written by Pam Reswick/Allan Rich/Steve Werfel][produced by Dennis Lambert ][4[20].R&B; Chart]
Over You/After Midnite	Ray Parker Jr. With Natalie Cole	12.1987	-	-	Geffen 28152	[written by Ray Parker Jr., Burt Bacharach, Carole Bayer Sager][produced byBurt Bacharach, Carole Bayer Sager][10[16].R&B; Chart]
Pink Cadillac/I wanna be that woman	Natalie Cole	03.1988	5[12]	5[17]	EMI-Manhattan 50 117	[oryginalnie nagrana przez Bruce Springsteena][written by Bruce Springsteen][produced by Dennis Lambert][9[16].R&B; Chart][1[2][11].Hot Disco/Dance;EMI-Manhattan 56 084 12"]
Everlasting	Natalie Cole	06.1988	28[6]	-	EMI-Manhattan MT 46 [UK]	[written by Jerry Knight/Aaron Zigman][produced by Jerry Knight/Aaron Zigman]
When i fall in love/Pink Cadillac	Natalie Cole	08.1988	-	95[1]	EMI-Manhattan 50 138	[oryginalnie utwór wykonywany przez Nat "King" Cole'a z 1957r][written by Edward Heyman/Victor Young][produced by Marcus Miller][31[13].R&B; Chart]
Jump start/More than the stars	Natalie Cole	08.1988	36[5]	-	EMI-Manhattan MT 50 [UK]	[written by R. Calloway, V. Calloway]
Miss you like crazy/Good to be back	Natalie Cole	04.1989	2[15]	7[19]	EMI 50 185	[written by P.Glass/Gerry Goffin/Michael Masser][produced by Michael Masser][1[1][18].R&B; Chart]
I Do/Miss You Like Crazy	Natalie Cole (Duet With Freddie Jackson)	07.1989	-	-	EMI 50 213	[written by Frank WIldhorn][produced by Narada Michael Walden][7[15].R&B; Chart]
Rest of the night/Someone's Rockin' My Dreamboat	Natalie Cole	07.1989	56[2]	-	EMI USA MT 69	[written by Glen Ballard, Randy Goodrum][produced by Dennis Lambert]
As A Matter of Fact	Natalie Cole	10.1989	-	-	EMI 50 231	[52[8].R&B; Chart]
Starting over again / I Do	Natalie Cole	12.1989	56[4]	-	EMI USA MT 77 [UK]	[written by Gerry Goffin/Michael Masser][produced by Michael Masser ]
Wild women do	Natalie Cole	02.1990	16[7]	34[10]	Capitol 50 275	[written by Matthew Wilder,Gregory Prestopino,Sam Lorber][produced by André Fischer][8[8].Hot Disco/Dance;EMI 56 161 12"][piosenka z filmu "Pretty woman"]
Unforgettable/Cottage for sale	Natalie Cole & Nat King Cole	07.1991	19[8]	14[17]	Elektra 64875	[gold-US][written by Irving Gordon][produced by David Foster][10[16].R&B; Chart]
The very thought of you/Darling, Je Vous Aime Beaucoup	Natalie Cole	05.1992	71[1]	-	Elektra EKR 147 [UK]	[written by Ray Noble][produced by Andre Fischer]
Take a Look	Natalie Cole	07.1993	-	-	Elektra 64 636	[68[7].R&B; Chart]
A smile like yours/Unforgettable	Natalie Cole	10.1997	-	84[5]	Elektra/Asylum 64146	[written by Diane Warren]
The Christmas Song (Chestnuts Roasting On An Open Fire)/Nature boy	Natalie Cole	01.1998	-	124[1]	Elektra 64 816	[written by Mel Torme, Robert Wells][produced by Andre Fischer][#3 hit for Nat King Cole Trio in 1946]
Say You Love Me	Natalie Cole	09.1999	-	-	Elektra	[82[3].R&B; Chart]
Livin' for Love	Natalie Cole	11.2000	-	-	-	[produced by Brian Rawling , Graham Stack, Mark Taylor][1[1][14].Hot Disco/Dance;Elektra 71 532 12"]
Day Dreaming	Natalie Cole	10.2006	-	-	Verve	[written by Aretha Franklin][77[10].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Inseparable	Natalie Cole	08.1975	-	18[56]	Capitol 11 429	[gold-US][produced by Chuck Jackson, Marvin Yancy][1.R&B; Chart]
Natalie	Natalie Cole	05.1976	-	13[30]	Capitol 11 517	[gold-US][produced by Chuck Jackson, Marvin Yancy,Gene Barge,Richard Evans][3.R&B; Chart]
Unpredictable	Natalie Cole	03.1977	-	8[28]	Capitol 11 600	[platinium-US][produced by Chuck Jackson, Marvin Yancy][1.R&B; Chart]
Thankful	Natalie Cole	12.1977	-	16[39]	Capitol 11 708	[platinium-US][produced by Chuck Jackson, Marvin Yancy][5.R&B; Chart]
Natalie ...Live!	Natalie Cole	07.1978	-	31[16]	Capitol 11 709	[gold-US][9.R&B; Chart]
I love you so	Natalie Cole	04.1979	-	52[15]	Capitol 11 928	[gold-US][11.R&B; Chart]
We' re the best of friends	Natalie Cole & Peabo Bryson	12.1979	-	44[19]	Capitol 12 019	[produced by Johnny Pate , Mark Davis , Marvin Yancy , Peabo Bryson][25.R&B; Chart]
Don' t look back	Natalie Cole	06.1980	-	77[22]	Capitol 12 079	[17.R&B; Chart]
Happy love	Natalie Cole	09.1981	-	132[4]	Capitol 12 165	[produced by George Tobin][37.R&B; Chart]
I' m ready	Natalie Cole	09.1983	-	182[3]	Epic 38 280	[produced by Chuck Jackson, Marvin Yancy,Chuck Bynum, Stanley Clarke ][54.R&B; Chart]
Dangerous	Natalie Cole	06.1985	-	140[9]	Modern 90 270	[48.R&B; Chart]
Everlasting	Natalie Cole	08.1987	62[4]	42[58]	Manhattan 53 051	[gold-US][8.R&B; Chart]
Good to be back	Natalie Cole	05.1989	10[12]	59[23]	EMI 48 902	[51.R&B; Chart]
Unforgettable with love	Natalie Cole	06.1991	11[5]	1[5][110]	Elektra 61 049	[14x-platinium-US][produced by Tommy LiPuma][5.R&B; Chart]
Take a look	Natalie Cole	07.1993	16[4]	26[19]	Elektra 61 496	[gold][produced by Andre Fischer , Tommy LiPuma][14.R&B; Chart]
Holly & ivy	Natalie Cole	11.1994	-	36[8]	Elektra 61 704	[gold-US][20.R&B; Chart]
Stardust	Natalie Cole	10.1996	-	20[21]	Elektra 61 946	[platinum-US][11.R&B; Chart]
A celebration of Christmas	Jose Carreras-Natalie Cole-Placido Domingo	12.1996	-	196[2]	Elektra 62 000	-
Snowfall on the Sahara	Natalie Cole	07.1999	-	163[3]	Elektra 62 401	[64.R&B; Chart]
The magic of Christmas	Natalie Cole with London Symphony Orchestra	12.1999	-	157[4]	Elektra 62 433	[84.R&B; Chart]
Greatest Hits Vol.I	Natalie Cole	12.2000	-	154[2]	Elektra 62 582	[86.R&B; Chart]
Ask a woman who knows	Natalie Cole	11.2002	63[7]	32[9]	Verve 589774	[produced by Tommy LiPuma, Natalie Cole][24.R&B; Chart]
Leavin'	Natalie Cole	10.2006	-	97[1]	-	[16.R&B; Chart]
Still Unforgettable	Natalie Cole	09.2008	59[1]	19[4]	Atco 4302-78061-2	[produced by Natalie Cole][8.R&B; Chart]

Neneh Cherry

Ur.10.03.1964r, Sztokholm, Szwecja - voc; autorka tekstów, producentka nagrań. Córka szwedzkiej malarki Moki i afrykańskiego perkusisty Ahmadu Jah (pochodzącego z Sierra Leone).

Dorastała wychowywana przez matkę oraz ojczyma, słynnego amerykańskiego trębacza jazzowego Dona Cherry'ego, w Sztokholmie i Nowym Jorku. Jako dziecko zetknęła się z wieloma sławami jazzowymi, np. miała sposobność przysłuchiwać się próbom Ornette'a Colemana w jego lofcie przy Prince Street w Nowym Jorku.

W czternastym roku życia przerwała naukę. Chciała być basistką jazzową, ale szybko zniechęciła się do żmudnych ćwiczeń. W 1980 śpiewała z nowojorską grupą reggae - The Nails. Od 1981 do 1984 była wokalistką londyńskiego funkrockowego zespołu Rip, Rig And Panic (także jego kolejnych wcieleń - Les Enfants, Float Up CP i God, Mother And Country). W tym czasie zadebiutowała jako solistka - singlem z utworem Stop The War, wyrażającym sprzeciw na wojnę o Falklandy. Później współpracowała m.in. z The Slits, The The i Bomb The Bass.

Kilka lat tworzyła wraz z Cameronem "Booga Bear" McVeyem, kompozytorem i producentem nagrań, piosenkarzem znanym z duetu Morgan McVey, fotografem i realizatorem teledysków, piosenki na swój pierwszy solowy album - Raw like sushi (z początku pomagał jej też Andrea Oliver). Nagrywała je głównie w domowym studiu. Album trafił na rynek w maju 1989. Zawierał repertuar będący chaotyczną ale porywającą mieszaniną rapu, hip hopu house, soulu i rocka. Trzy utwory okazały się przebojami: Buffalo Stance, Manchild i Kisses On The Wind, wyróżniały się też The Next Generation, Phoney Ladies, Heart, Inna City Mama oraz prowokacyjny hymn na cześć miłości cielesnej - So Here I Come.

Płyta rozeszła się w dwóch i pół miliona egzemplarzy. Jednakże Neneh, mimo wielu propozycji koncertów, np. wspólnej trasy z Fine Young Cannibals, postanowiła przerwać karierę estradową i zająć się wychowaniem córek, Naimy i Tyson (ojcem pierwszej jest Bruce Smith, perkusista Rip, Rig And Panic, drugiej - McVey). W następnym okresie wróciła do studia tylko raz, aby nagrać piosenkę I've Got You Under My Skin Cole'a Portera na składankę "Red Hot And Blue" (Chrysalis, 1990). Bardzo też ograniczyła występy (w kwietniu 1990 wzięła udział w wielkim koncercie na cześć Nelsona Mandeli na stadionie Wembley w Londynie).

Dopiero latem i jesienią 1992 zrealizowała album Hombrew - w studiu urządzonym w gmachu szkoły, do której przed laty uczęszczała w Hassleholm na południu Szwecji. Wraz z McVeyem, którego nieco wcześniej po ślubiła, zaproponowała muzykę podobną jak poprzednio, ale bogatszą np. o elementy jazzu, bardziej dojrzałą, intymną, nastrojową np. Sassy, I Ain't Gone Under Yet, Somedays. Move With Me, Peace In Mind, Red Paint. Pomysłowo posłużyła się techniką samplings (np. bębny Johna Bonhama z Led Zeppelin w Trout').

W studiu towarzyszyło jej wiele sław, choćby Michael Stipe z R.E.M. (Trout) zespół Gang Starr (I Ain't Gone Under Yet) i Lenny Kravitz. W tekstach pojawił się wątek miłości do męża (Move With Me, Twisted). Większość zawierała jednak refleksje na ważkie tematy społeczne, jak zobojętnienie na ludzkie cierpienie (Hed Paint) czy konieczność przygotowania młodzieży do życia intymnego w obliczu zagrożenia chorobą AIDS (Trout). Największą popularność zyskała ostrzejsza, bliska estetyki metalu piosenka Money Love.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Buffalo stance	Neneh Cherry	12.1988	3[13]	3[24]	Circa YR 21	[gold-US][silver-UK][written by Cameron McVey/Jamie Morgan/Neneh Cherry/Phil Ramacon][produced by Mark Saunders/Tim Simenon][piosenka oryginalnie nagrana przez Morgan McVey][30[11].R&B Chart][1[1][10].Hot Disco/Dance;Virgin 96 573 12"]
Manchild	Neneh Cherry	05.1989	5[10]	-	Circa YR 30	[written by Cameron McVey/Neneh Cherry/Robert Delnaja][produced by Bubble Bunch/Cameron McVey]
Kisses on the wind/Buffalo blues	Neneh Cherry	08.1989	20[6]	8[14]	Circa YR 33	[written by Neneh Cherry/Cameron McVey][produced by Dynamik Duo/Nick Plytas][19[8].Hot Disco/Dance;Virgin 96 532 12"]
Inna city mamma/The next generation	Neneh Cherry	12.1989	31[8]	-	Circa YR 42	[written by Phillip Gibbs/Neneh Cherry/Cameron McVey][produced by Dynamik Duo]
Heart/Phony ladies	Neneh Cherry	12.1989	-	73[8]	Atco 99153 [US]	[written by Neneh Cherry/Cameron McVey][produced by Mark Saunders/The Bubble Bunch]
I' ve got you under my skin	Neneh Cherry	09.1990	25[5]	-	Circa YR 53	[written by Cole Porter][produced by Afrika Bambaataa/Neneh Cherry/Jonny Dollar/Booga Bear]
Money love/Twisted	Neneh Cherry	09.1992	23[4]	-	Circa YR 83	[written by Neneh Cherry/Cameron McVey/Anthony Sharp][produced by Booga Bear/Jonny Dollar/Neneh Cherry]
Buddy X/Move with me	Neneh Cherry	06.1993	35[3]	43[12]	Circa YR 98	[written by Jerry Barnes/Katreese Barnes/Neneh Cherry/Cameron McVey][produced by Neneh Cherry/Booga Bear/Jonny Dollar][96[2].R&B Chart]
7 seconds/Mame bamba	Neneh Cherry & Youssou N' dour	06.1994	3[33]	98[4]	Columbia 660 508 2	[silver-UK][written by Neneh Cherry/Cameron McVey/Youssou N'Dour/John Sharp][produced by Booga Bear/Jonny Dollar]
Love can build a bridge	Cher /Neneh Cherry/Chrissie Hynde/Eric Clapton	03.1995	1[1][18]	-	London COCD1	[written by Naomi Judd/John Jarvis/Paul Overstreet][produced by Peter Asher]
Woman/Had you in me	Neneh Cherry	07.1996	9[14]	-	Hut 70	[written by Cameron McVey/Jonathan Sharp/Neneh Cherry][produced by Cameron McVey/Jonny Dollar][utwór opierający się na piosence Jamesa Browna "It's a man's world"]
Kootchi/Crack baby	Neneh Cherry	12.1996	38[8]	-	Hut 75	[written by Neneh Cherry/Cameron McVey/Steve Hopwood/Cia Berg][produced by Booga Bear/Dave Allen]
Feel it/I wanna know	Neneh Cherry	02.1997	68[3]	-	Hut 79	[written by Neneh Cherry/Cameron McVey/Anthony Sharp][produced by Booga Bear/Jonny Dollar][piosenka poświęcona pamięci ojca Neneh-Dona Cherry]
Buddy X 99	Dreem Teem & Neneh Cherry	10.1999	15[14]	-	4 Liberty LIBTCD 33	[written by Various][produced by Booga Bear/Dollar/Neneh Cherry]
Long way around	Eagle-Eye feat Neneh Cherry	11.2000	48[8]	-	Polydor 5877812	[written by Cherry/Watkins][produced by Rick Rubin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Raw like sushi	Neneh Cherry	06.1989	2[43]	40[35]	Circa CIRCA 8	[platinium-UK][produced by Alvin Moody/Bomb The Bass/Bryan New/Dynamik Duo/Mark Saunders/Nick Plytas/Vincent Bell/Will Malone]
Hombrew	Neneh Cherry	11.1992	27[3]	-	Circa CIRCD 25	[produced by Booga Bear/Jonny Dollar/Neneh Cherry/Gang Starr/Twilight Firm/Barrow/JT]
Man	Neneh Cherry	09.1996	16[21]	-	Hut CDHUT 38	[produced by Booga Bear/Jonny Dollar]

środa, 25 kwietnia 2018

Geneviève Paris

Geneviève Paris to francuska piosenkarka i autorka tekstów , urodzona na 7 września 1956 r w Suresnes we Francji . Znakomita gitarzystka, wyróżnia się także potężnym głosem , rozpoznawalnym wśród wszystkich.

Urodzona w Suresnes na przedmieściach Paryża, siostra pisarki Gilles Paris , Geneviève Paris zdała maturę francuską i nagrodę konserwatorium w tym samym dniu w 1973 roku , w wieku 17 lat. Gitara używana do egzaminu, wspaniały Conde Hermanos, była pożyczona przez jego nauczyciela w tym czasie, Christiana Jeana. Zdobył pierwszą nagrodę jednogłośnie.
Grała w paryskich klubach folkowych, gdy zauważyła ją Maxime Le Forestier, z którą wyruszy w trasę koncertową. Julien Clerc zaprosił ją na swoje występy.

Jej pierwsze dwie płyty "Geneviève Paris" i "Entre le vert et le gris" zostały tak dobrze przyjęte w Quebecu, że nagrała trzecią, "Boulevard du Crime". Przeprowadziła się do Montrealu w 1983 roku, po dwóch latach koncertowania i wyprodukowaniu czwartego albumu "Complete Me". Od tamtej pory tam mieszka.

W 1990 roku nagrała "Miroirs", a następnie jej szósty krążek "Sixième sens" w 1995 roku. Pisanie, studio i koncertowanie będzie jej sposobem na życie przez 25 lat.

W 1992 r. obejmuje pierwszą rolę w rock operze "Sand and the Romantics" z Catherine Lara . W 1995 roku publikuje w VLB Editor książkę "Draw me a song".
Obok swojej kariery jako muzyka, Geneviève Paris zawsze zajmowała się edukacją muzyczną: prywatnymi zajęciami, warsztatami szkoleniowymi w pisaniu piosenek itp. (Uniwersytet Concordia, Petite-Vallée Festival, Musitechnique, żeby wymienić tylko kilka).

Będzie również członkiem kilku jury, w szczególności kanadyjskiej Rady ds. Sztuki, Quebec Council for Arts and Letters, MusicAction, Festiwali Granby i Petite-Vallée.

W 2001 roku, po powrocie z trasy "Deux femmes à la mer" z Sylvie Tremblay , Geneviève będzie zafascynowana animacją Flash w Internecie. Gorąco angażuje się, więc zostaje konsultantem Flash. W 2002 r. Założyła firmę "Geneviève Paris Studios", która tworzy interfejsy, strony internetowe i aplikacje interaktywne, jednocześnie dbając o najnowocześniejsze technologie. Poświęci się temu całkowicie, pozostawiając muzykę na boku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Elle Est Belle	Genevieve Paris	02.1977	84[2]	-	-	-

Ryan Paris

Ryan Paris (prawdziwe nazwisko Fabio Roscioli ), urodzony w 1953 roku w Rzymie ( Włochy ), jest piosenkarzem , kompozytorem i producentem muzyki , gitarzysty i włoskiego aktora .
Cieszył się międzynarodowym sukcesem w 1983 roku z tytułem Dolce Vita , utworem italo disco skomponowanym przez Pierluigi Giombiniego,do którego klip został nakręcony w Paryżu .
Później wydawał inne piosenki aż do wczesnych lat 90-tych i współpracował w latach 1990-2000 z takimi zespołami jak No Mercy , Culture Beat , Snap itp.

Jego ulubione instrumenty to automaty perkusyjne i syntezatory (w tym syntezator marki Roland).

Ryan Paris jest pionierem muzyki tanecznej , która przetoczyła się z Włoch w latach 90-tych, i która będzie przemierzać świat, szczególnie w Europie, i który będzie producentem wiele efemerycznych grup.

W 2010 roku piosenka napisana i wyprodukowana wspólnie przez Ryana I Want to Love Once Once Again stała się kultowym hitem w świecie italodance, a kariera Ryana Parisa znów zaczęła się bardzo mocno rozwijać. Ryan podwaja swój nowy sukces w 2013 roku piosenką "Sensation Of Love" śpiewaną razem z Valerie Flor, a także z hiszpańską wersją "I Wanna Love You Once Again" o nazwie "Yo Quiero Amarte Una Vez Mas".

W 2017 roku wielki powrót z numerem 1 w Hiszpanii remiksem "Dolce Vita" wyprodukowany przez Jordi Cubino, utwór będący częścią płyty "La marato 2017": pieniądze ze sprzedaży tej płyty mają został przekazany do badania chorób ludzkich.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Wytwórnia

Komentarz

Dolce Vita

Ryan Paris

08.1983

3[12]

3[20]

1[2][10]

2[12]

2[8]

5[11]

Carrere CAR 289

[written by James Honeyman-Scott, Chrissie Hynde][produced by Chris Thomas]

Underworld

Ryan Paris

09.2003

6[21]

Carrere 13.170

[written by Pierluigi Giombini,Paul Mazzolini]

Paris Avenue

Paris Avenue to belgijski duet muzyczny którego tworzą Danny Corten(Danny C) i Mark Carpentier (znany również jako Mark AK).
Zgodnie z ich alter ego Paris Avenue, Danny i Mark produkują muzykę groovy house, a ich debiut to "I Want You"-jeden z najgorętszych i najbardziej popularnych kawałków muzycznych w Amsterdamie w 2004 roku."I Want You" został zremiksowany przez znanych włochów ze "Stellar Project" dopiero wtedy stał się światowym hitem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Fra	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Want You	Paris Avenue feat. Robin One	10.2005	119[2]	95[2]	Data DATA 101T	[written by Danny Corten, Mark Carpentier][produced by Danny Corten, Mark Carpentier]
In My Mind - I Want You	Paris Avenue	03.2006	-	38[9]	Feverpitch 12FEV 16	[written by Tomas Barlot,Kasper Bjoerke,Peter Buch]

Pain

Pain to muzyczny projekt ze Szwecji, który łączy heavy metal z wpływami muzyki elektronicznej i techno . Projekt rozpoczął się jako hobby dla frontmana, Petera Tägtgrena , którego ideą było połączenie heavy metalu z inspirowanymi latami 80-tymi wpływami electro-industrial i techno. Tägtgren, który jest również wokalistą / gitarzystą Hypocrisy i producentem we własnym studio The Abyss , jest obecnie jedynym członkiem zespołu.

Debiutancki album Pain ukazał się w 1997 roku i od tego czasu Pain wydał sześć kolejnych płyt i DVD. Poczynając od drugiej, wszystkie albumy Pain weszły na szwedzkie listy przebojów, w dużej mierze dzięki hitom takim jak "End of the Line", "Shut Your Mouth" i "Same Old Song". Na początku lutego 2006 r. Blabbermouth.net poinformował, że Pain podpisał kontrakt z Roadrunner Records . Obecnie Pain jest pod skrzydłami Nuclear Blast Records.

W 2008 r. Pain był w trasie koncertowej jako support dla fińskiego symfonicznego power metalowego zespołu Nightwish . Podczas tej trasy wokalista Peter Tägtgren, perkusista David Wallin i basista Johan Husgafvel zostali zaatakowani przez gang w Lipsku. Tägtgren miał 10 szwów na twarzy, Wallin doznał wstrząsu mózgu , a Husgafvel miał złamany nos.

Pain supportował Nightwish w drugiej połowie Dark Passion Play World Tour, wraz z fińskim zespołem pop-rockowym Indica , począwszy od pierwszego koncertu w Londynie, w Wielkiej Brytanii 11 marca 2009. Pain wydał swój siódmy album, You Only Live Twice , 3 czerwca 2011 r w Nuclear Blast . Wydali swój ósmy album studyjny zatytułowany " Coming Home" 9 września 2016 r.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Szwe	Szwajcaria	Wytwórnia [Szwe]	Komentarz
End Of The Line	Pain	11.1999	15[14]	-	Stockholm 561 472-2	[written by Peter Tägtgren][produced by Peter Tägtgren]
On And On	Pain	09.2000	30[9]	-	Stockholm 158 001-2	[written by Peter Tägtgren][produced by Peter Tägtgren]
Shut Your Mouth	Pain	12.2001	14[13]	-	Stockholm 015 346-2	[written by Peter Tägtgren][produced by Peter Tägtgren]
Just Hate Me	Pain	03.2002	47[4]	-	Stockholm 015 675-2	[written by Peter Tägtgren][produced by Peter Tägtgren, Per Aldeheim]
Same Old Song	Pain	01.2005	18[7]	-	Stockholm 986 898-2	[written by Peter Tägtgren][produced by Peter Tägtgren, Per Aldeheim]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Szwe	Fra	Wytwórnia [Szwe]	Komentarz
Rebirth	Pain	01.2000	21[7]	-	Stockholm 542 139-2
Nothing Remains The Same	Pain	02.2002	6[9]	-	Stockholm 016 095-2
Dancing With The Dead	Pain	02.2005	3[7]	-	Stockholm 986 912-5
Psalms Of Extinction	Pain	05.2007	21[2]	165[1]	Roadrunner 79972
Cynic Paradise	Pain	11.2008	30[2]	165[1]	Nuclear Blast 2736121930
You Only Live Twice	Pain	06.2011	36[3]	-	Nuclear Blast 2736126940
Coming Home	Pain	09.2016	104[1]	40[1]	Nuclear Blast 27361 32120

Pain of Salvation

Pain of Salvation – szwedzka grupa muzyczna wykonująca metal progresywny. Powstała w 1984 roku w Eskilstunie.
W 1984 roku, jedenastoletni Daniel Gildenlöw założył zespół "Reality" w rodzinnym mieście Eskilstuna w Szwecji. Jednym z członków tego zespołu był Daniel Magdic, który pozostanie w zespole aż do nagrania pierwszego albumu w 1997 roku. W 1987 roku, Reality zostali zakwalifikowanie do udziału w Corocznym Szwedzkim Konkursie Muzycznym "Rock-SM". Członkowie zespołu byli najmłodszymi uczestnikami w historii konkursy, a Daniel Gildenlöw zdobył nagrodę "Najlepszy Wokalista".

W 1990 roku skład zespołu zaczął się nieco zmieniać. Główni kompozytorzy muzyki "Reality": Gildenlöw i Magdic musieli dokonać lekkich zmian, gdyż nie byli w stanie realizować swoich zamysłów muzycznych z ówczesnymi członkami zespołu. Za perkusją zasiadł Johan Langell (wtedy 14-letni). Do zespołu doszedł również nowy basista, Gustaf Hielm. W 1991 roku zespół zmienił również nazwę na "Pain of Salvation", pod którą funkcjonuje do dziś. Przez następne 3 lata zespół uczestnicząc i wygrywając konkursy, zdobywał sobie popularność w rodzimej Szwecji.
W 1994 roku, Kristoffer Gildenlöw (młodszy brat Daniela) zastąpił Gustafa Hielma (który później dołączył do innego szwedzkiego zespołu Meshuggah) na gitarze basowej. W składzie zawierającym braci Gildenlöw, Daniela Magdica i Johana Langella, zespół nagrał w lokalnym studiu nagraniowym pierwsze demo: Hereafter, które stanowiło połączenie starego i nowego materiału. Pomimo nagrania wcześniej kilku kaset, to demo jako pierwsze zostało porozsyłane do różnych wytwórni płytowych w nadziei na podpisanie kontraktu. Zespół również z pomocą owego dema zaczął poszukiwania klawiszowca. Na odzew odpowiedział Fredrik Hermansson, który jesienią 1996 roku został piątym członkiem Pain of Salvation.

Dwoma pierwszymi wytwórniami do których zostało wysłane demo były Marquee/Belle Antique (japońska wytwórnia płytowa) i Roasting House (profesjonalne studio nagraniowe w Malmö w Szwecji). Na początku 1997 roku, zespół nagrał debiutanki album Entropia w Roasting House Studio. Album został wydany w Azji nakładem wytwórni Avalon (własność Marquee) w sierpniu 1997 roku, gdzie spotkał się z ciepłym przyjęciem. W rezulatcie tego, Marquee zdecydowało się wysłać Daniela do Tokio, gdzie podczas jednego tygodnia w październiku uczestniczył w konferencjach prasowych i udzielał wywiadów dla prasy muzycznej. Pomimo wydania albumu jedynie w Azji, album można było zakupić również w internetowych sklepach z muzyką. Rosnąca popularność Entropii umocniła pozycję Pain of Salvation na scenie metalu progresywnego i nakłoniło rumuńską wytwórnię płytową SC Rocris Discs do wydania albumu na swoim rynku.
Entropia pojawiła się w Europie dopiero w 1999 roku, po podpisaniu kontraktu z wytwórnią InsideOut Music po wydaniu drugiego albumu zespołu One Hour by the Concrete Lake. W Południowej Ameryce album ukazał się nakładem Hellion Records w tym samym roku.

Przygotowania do nagrania drugiego albumu grupy pokrzyżowało odejście z zespołu Daniela Magdica. Daniel zrezygnował z dalszej współpracy nie dając rady rosnącymi wymaganiami członków grupy spowodowanymi sukcesem grupy. Pomimo tak nagłego odejścia, Daniel nadal pozostaje z członkami grupy w dobrych relacjach. Daniela niebawem zastąpił Johan Hallgren, z którym Daniel Gildenlöw grał kiedyś w zesole Crypt of Kerberos. Johan został natychmiastowo wciągnięty w prace nad nowym albumem. Z powodu niesamowitej złożoności partii gitar przygotowanych na album, Daniel Gildenlöw był przygotowany do tego, że wszystkie ścieżki gitar będzie musiał nagrać sam. Johan Hallgren zadziwił wszystkich tym, że w 3 tygodnie zdołał się nauczyć całego albumu. Poskutkowało to oficjalnym przyjęciem do zespołu w kwietniu 1998 roku.

Album One Hour by the Concrete Lake został wydany w Azji (po raz kolejny nakładem wytwórni Avalon) w lipcu 1998 roku, spotykając się z podobnie gorącym przyjęciem jak poprzednik. Album przyciągnął uwagę fanów z dalszych części świata, pomimo wydania jedynie w Azji. Krytycy, również z Europejskiej prasy muzycznej oceniły album jako o wiele mroczniejszy i dojrzalszy niż Entropia. Rozgłos w Europie poskutkował podpisaniem kontraktu płytowego z dużą wytwórnią specjalizującą się w progresywnych brzmieniach InsideOut Music, umożliwiając wydanie swoich albumów w Europie i Ameryce.

Podczas premiery albumu w Południowej Ameryce (ponownie wydany przez wytwórnię Hellion) w maju 1999 roku, zespół odbywał europejskie tournee supportując progresywno metalowe zespoły: Threshold (Wielka Brytania) i Eldritch (Włochy). 14 listopada 1999 roku Pain of Salvation po raz pierwszy wystąpili na festiwalu ProgPower w Tilburgu w Holandii.
Po krótkiej przerwie zespół rozpoczął nagrywanie trzeciego studyjnego albumu jakim był The Perfect Element, part I. Nagrań dokonano od marca do lipca 2000 roku, a wydanie albumu miało miejsce w październiku tego samego roku. Album zdobył uznanie fanów i skutkował europejskim tournee trawającym przez wrzesień i październik 2000 roku, podczas którego Pain of Salvation grali wraz z zespołem Arena (Wielka Brytania). W lutym 2001 roku, zespół zagrał pierwszy koncert w USA na festiwalu ProgPower. W tym wydarzeniu brały udział również takie zespoły jak Symphony X czy Evergrey. Miesiąc potem, zespół również odziedził Islandię po raz pierwszy.
Pod koniec 2001 roku, Pain of Salvation nagrali czwarty studyjny album zatytułowany Remedy Lane. Ciekawostą jest to, iż Daniel Gildenlöw napisał teksty i muzykę do tego albumu przez dwa miesiące, a mianowicie przez sierpień i wrzesień 2001 roku. Wydany w styczniu 2002 roku album, został okrzyknięty najlepszym albumem grupy do tej pory. Podczas tournee promującego Remedy Lane, Pain of Salvation zostali zaproszeni na część trasy koncertowej jako support dla Dream Theater.

Oba albumy były już o wiele łatwiejsze w dostępie dla wielu fanów. Fani chwalili zespół za zmienne i świeże brzmienia, oraz genialne koncepty tekstowe. The Perfect Element, part I ukazuje wchodzenie w dorosłość. Scarsick, wydany w 2007 roku jest kontynuacją owego konceptu i często jest nazywany przez fanów The Perfect Element, part II, pomimo tego że nigdzie nie jest to napisane. Remedy Lane jest częściowo autobiograficzną, częściowo fikcyjną opowieścią Daniela Gildenlöwa o miłości i życiu. The Perfect Element, part I i Remedy Lane zostały nagrane w studio Roasting House Studio w Szwecji.

12 maja 2003 roku, Pain of Salvation zagrali akustyczny koncert w swoim gościnnym mieście Eskilstuna. Koncert został nagrany i wydany jako 12:5[4] na początku 2004 roku. Album zawiera zupełnie nieznane dotąd fanom aranżacje znanych utworów. Zmiana taka spowodowana była pragnieniem Daniela Gildenlöwa, aby nie zagrać kolejnego, zwykłego koncertu unplugged.

Przez 2003 i 2004 rok grupa pracowała nad ich jak dotąd najdojrzalszym dziełem opisującym naturę egzystencji Boga i ludzkości. Daniel Gildenlöw dopracowywał swój pomysł już od 1996 roku. Nagrywanie albumu było poprzedzone kilkoma koncertami w Eskilstunie, gdzie album był odgrywany w całości. W koncertach uczestniczyła również dziewięcioosobowa orkiestra The Orchestra of Eternity, która była w zamyśle Gildenlöwa nieodłączną częścią materiału na nową płytę. Po wyciągnięciu wniosków z koncertów i ostatecznych poprawkach, grupa rozpoczęła nagrywanie w lutym 2004 roku.
We wrześniu 2004 roku wydany został jeden z najambitniejszych albumów grupy, "BE". Był to pierwszy album którego recenzje były rozbieżne. Fani mieli podzielone zdania z powodu muzycznych eksperymentów i filozoficznej, trudnej w odbiorze tematyki. Na albumie pojawiła się również The Orchestra of Eternity. W utworach zostały również wykorzystane wiadomości fanów otrzymane za pośrednictwem telefonu. Fani mieli zostawiać wiadomości, uprzedzeni przez zespół iż dzwonią do "maszyny odpowiadającej Boga". Fani podeszli do sprawy bardzo emocjonalnie, gdyż na albumie można usłyszeć śmiech, płacz a nawet głębokie wyznania fanów. Wiadomości zostały odtworzone podczas spokojnej, instrumentalnej części albumu.

Pain of Salvation nie grali w Stanach od 2004 roku, kiedy to Daniel Gildenlöw wyraził sowje niezadowolenie polityką dla obcokrajowców, nakazując mu skanowanie palców, jednocześnie wyrażając pogardę dla administarcji Busha. Daniel odczuwał że czynności przeprowadzane podczas odprawy naruszały zasady demokracji. 22 stycznia 2009 roku, Daniel wyraził swoje poparcie dla nowego prezydenta USA, Baracka Obamy i oświadczył że grupa będzie występować dalej w Ameryce, jednak podkreślił swój sprzeciw przeciwko zbieraniu odcisków palców.
21 lutego 2006 Kristoffer Gildenlöw został poproszony o opuszczenie zespołu. Odejście wiązało się z tym że Kristoffer, który przeprowadził się do Holandii, nie był w stanie regularnie pojawiać się na próbach zespołu, odbywających się w rodzimej Szwecji. Kristoffer planuje w przyszłości wydać solową płytę. Bierze również udział w projekcie Dial, z którym wydał pierwszy album "Synchronized" w 2007 roku.

Kolejny album studyjny zatytułowany Scarsick został wydany 22 stycznia 2007 roku, pomimo wcześniejszych zapowiedzi mówiących o wydaniu w grudniu 2006 roku. Wywiady z Danielem ujawniły, że album jest kontynuacją konceptu z The Perfect Element, part I. Z powodu odejścia Kristoffera, Daniel zastąpił go w studiu, grając również na gitarze basowej. Grupa wyruszyła na europejską trasę koncertową, dając zarazem kilka koncertów poza Europą, np. w Egipcie. Podczas koncertów Kristoffera zastąpił wynajęty basista, Simon Andersson. 10 marca 2007 stał się oficjalnym członkiem zespołu, zostając umieszczony w książeczce koncertu wydanego na DVD wraz z innymi muzykami zespołu. Zapisem który znalazł się na albumie Ending Themes (On the Two Deaths of Pain of Salvation) był koncertem z Amsterdamu i zawierał cover znanego utworu Leonarda Cohena, Hallelujah. Album koncertowy ukazał się w sprzedaży 24 marca 2009 roku.
29 kwietnia 2007 roku na oficjalnej stronie zespołu pojawiła się informacja o odejściu z zespołu Johana Langella. Jako powód Johan powiedział, że chce poświęcić więcej czasu dla rodziny. Swoją decyzję przesunął w czasie, aby zespół mógł dokończyć tournee. Zapewnił jednak członków zespołu że po odejściu znajdzie nieco czasu aby nauczyć ścieżek perkusji swojego następce. 6 października 2007 roku, podczas koncertu na fesiwalu "Motstoy" w Notodden, zostało ogłoszone, że następcą Johana Langella został Léo Margarit. Obaj perkusiści uczestniczyli w koncercie, a Leo ogłosił swoje dojście do zespołu a 3 minutowym perkusyjnym solo pod koniec utworu "Nightmist". Pod koniec 2008 roku Simon Andersson opuścił zespół. Powod jego decyzji nie jest znany, lecz na oficjalnej stronie internetowej zespołu, Simon oznajmił że reszta członków grupy zrozumiała jego decyzję, a samo odejście pozwoli mu skupić się na innych projektach muzycznych.

3 września 2009 roku została ujawniona nazwa nowego albumu: "Road Salt". Wydanie albumu zostało zaplanowane na początek 2010 roku. Ponadto zostały ujawnione 4 tytuły nowych utworów: "Linoleum", "Sisters", "Gone" i "No Way". Grupa zapowiedziała również wydanie w listopadzie minialbumu zawierającego nowe utwory oraz 1 cover.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Szwa]	Komentarz
12 : 5	Pain of Salvation	02.2004	158[1]	-	Inside Out MusicIOMCD 152	-
Scarsick	Pain of Salvation	02.2007	155[1]	-	Inside Out 0079202IOM	-
Road Salt One	Pain of Salvation	05.2010	129[1]	-	Inside Out 0505222	-
Road Salt Two	Pain of Salvation	10.2011	195[1]	-	Inside Out 0505621	-
In The Passing Light Of Day	Pain of Salvation	01.2017	107[1]	28[1]	Inside Out 88985386692	-

Partenaire Particulier

Francuski zespół pop,electronic i new wave pochodzący z Bordeaux,który odnosił duże sukcesy we Francji w połowie lat 80-tych.
Jej skład początkowo stanowił duet Eric Fettweis i Dominique Delaby [1983r],w 1984r doszedł Pierre Béraud-Sudreau .Dominique Delauby opuścił zespół w 1986r zastąpiony przez Laurenta Letrillara.

Trzy z ich singli trafiły do Top50 listy SNEP,z ich sztandarowym przebojem "Partenaire Particulier".Od 1989r zaprzestał działalności nagraniowej,ale na początku lat 90-tych wydaje single pod różnymi pseudonimami.Powraca nas arenę w 2003r występując w tourze "RFM Party 80" w 2007r.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Partenaire Particulier	Partenaire Particulier	10.1985	2[31]	2[37]	Disques Chris'Music 741619	[written by Pierre Beraud-Sudreau - Eric Fettweiss - Dominique Delaby ]
Je N'oublierai Jamais	Partenaire Particulier	07.1986	27[19]	-	WEA Filipacchi Music 741 624	[written by Beraud - Sudreau - Fettweis]
Elle Est Partie	Partenaire Particulier	12.1986	35[18]	-	CBS 650 221-7	[written by P. Beraud Sudereau - E. Fettweiss]

Jean-Claude Pascal

Jean-Claude Pascal (właśc. Jean-Claude Roger Henri Villeminot, 24 października 1927 – 5 maja 1992r) – francuski aktor, piosenkarz i pisarz. Zagrał w 43 filmach kinowych i telewizyjnych, wystąpił w siedmiu sztukach teatralnych, z których dwie sam reżyserował, w 5 serialach i niezliczonej ilości widowisk telewizyjnych (ponad 350 piosenek, 53 solowe płyty) i pisarzem (8 książek, z czego dwie nagrodzone prestiżowymi francuskimi nagrodami literackimi). Jego życiowe motto brzmiało "Jestem gotów robić wszystko, z wyjątkiem byle czego."Był najmłodszym francuskim żołnierzem (18 lat) odznaczonym Krzyżem Wojennym 1939-1945. Pierwszy amant francuskiego kina lat pięćdziesiątych (Victor w 1954 r., Prix Femina w 1959 r.), zdobywca Grand Prix Eurowizji w piosence w 1961 r., odznaczony Legią Honorową za propagowanie języka i kultury francuskiej.

Urodził się w luksusowym paryskim apartamencie u stóp wieży Eiffla. Jego rodzice (Arlette i Roger) pochodzili z rodzin należących do grona najznamienitszych rodów arystokracji i wielkiej burżuazji francuskiej. Znalazło to wyraz w sposobie wychowywania oraz jego późniejszym stylu bycia. Roger Villeminot zmarł w wieku 24 lat, kiedy jego syn miał zaledwie półtora roku. Fakt, że Jean-Claude nie miał ojca, zaważył na całym jego życiu, co zresztą sam przyznawał. Dwaj kolejni ojczymowie nie byli w stanie zastąpić mu ojca. Letnie miesiące wczesnego dzieciństwa spędzał w posiadłościach swych dziadków w Normandii i w pobliżu Paryża. Był chorowitym, delikatnym i wrażliwym chłopcem. W tym okresie jego osobowość kształtowały piękne krajobrazy francuskiej wsi oraz troskliwa opieka matki, dziadków i stryjów. Do szkoły powszechnej chodził w stolicy. Dalsze nauki pobierał w rozsianych niemal po całej Francji liceach z internatami. Nigdzie dłużej nie zagrzewał miejsca – często relegowano go za przeszkadzanie na lekcjach. Uczył się właściwie tylko dla własnej przyjemności – był znakomity z historii, geografii, francuskiego, ale matematyka była dlań nie do pojęcia. Już wtedy przedkładał samotnictwo nad towarzystwo swych rówieśników.
Wybuch wojny na krótko przerwał jego edukację. Wraz z rodziną uciekł na Prowincję. Po powrocie do okupowanego Paryża, podjął naukę w szkole handlowej, a praktyki odbywał w słynnym domu handlowym ‘Galerie Laffayette’, gdzie wnosił bele materiałów z piwnicznych magazynów na piętro. Już w wieku piętnastu lat miał 1,80 m wzrostu. Spowodowało to, że dwukrotnie był zatrzymywany do dyspozycji Urzędu do spraw Pracy Przymusowej, co groziło mu wywózką na roboty do Niemiec. Za każdym razem rodzinie udawało się go uratować, ale w końcu matka ukryła go na wsi z kategorycznym zakazem utrzymywania jakichkolwiek kontaktów z domem. Zobaczyli się dopiero w sierpniu 1944 r., po wyzwoleniu Paryża przez oddziały pancerne generała Leclerca. Miał niespełna siedemnaście lat. 1 września 1944 r. zawiadomił zszokowaną rodzinę o swej nieodwołalnej decyzji ochotniczego wstąpienia do wojska. Okłamał oficera werbunkowego co do swojego wieku i otrzymał przydział do pułku spahisów marokańskich z dywizji wyzwolicieli stolicy. Znał doskonale angielski, został motocyklistą-łącznikiem między Dywizją Leclerca a 7. armią generała Pattona. 6 października 1944 znalazł się na froncie w Wogezach. Około 20 listopada jako pierwszy Francuz wszedł do okupowanego przez Niemców Strasburga. To dzięki jego informacjom miasto zostało wyzwolone szybciej i z mniejszym wysiłkiem, niż przewidywano. W grudniu jego batalion został zdziesiątkowany na polu minowym. Na ochotnika zgłosił się do znoszenia z zaminowanego pobojowiska rannych i zabitych kolegów. Doszedł do końca szlaku bojowego Dywizji, aż do Monachium. Za swoją odwagę dostał 6 pochwał w raportach dowódców i jako najmłodszy francuski żołnierz został odznaczony Krzyżem Wojennym 1939-1945, dwoma medalami amerykańskimi – w tym American Cross 1945 oraz odznaczeniem angielskim. W 1988 r. w wywiadzie powiedział dziennikarzowi: "Naprawdę trzeba o tym mówić? Krzyżem Wojennym odznaczono mnie, bo pierwszy wszedłem do Strasburga. Zresztą przez zupełny przypadek. A Patton dał mi amerykański krzyż za odbycie tylu jazd po polach minowych bez ‘wylecenia’ na nich."
W październiku 1945 r. został zdemobilizowany. Jako osiemnastolatek z wojenną przeszłością, chciałby sam decydować o swoim jutrze. Nie miał jednak wyboru – wręcz od urodzenia była mu bowiem przeznaczona kariera w rodzinnym przedsiębiorstwie tekstylnym. Dziadek wysłał go do fabryki swego kuzyna w Argenton-sur-Creuse. Przez niemal pół roku J.P Pascal zajmował się tam chronometrażem pracy, by lepiej poznać etapy produkcji – kroju i szycia konfekcji. To tam właśnie zaczął rysować stroje haute couture, tam też spróbował stworzyć mały zespół teatralny. Następnie podjął administracyjną pracę w paryskiej siedzibie rodzinnego interesu. Tymczasem jego projekty damskiej mody publikował tygodnik ‘Elle’. Znudzony monotonną, nudną i bezużyteczną pracą w biurze, po rodzinnej awanturze, postanowił w pełni się usamodzielnić. Został przez to bez grosza przy duszy. Przypadek zrządził, że w Cannes spotkał Christiana Diora, który właśnie planował otwarcie własnego domu mody. Wiosną 1947 r. Jean-Claude został projektantem-rysownikiem Diora. Nie szło mu tam najlepiej, przeniósł się do innego renomowanego kreatora – Pigueta.
Po jakimś czasie porzucił tę pracę i zajął się projektowaniem swetrów, a popołudnia i wieczory spędzał za kulisami pobliskiego teatru. Szybko okazało się, że połknął "teatralnego bakcyla". Po długich namysłach zrezygnował z pracy w ‘trykotażach’. Postanowił pójść na aktorskie kursy słynnego pedagoga René Simona. Przyjaciel z lat szkolnych, znany już wtedy aktor, Michel Auclair powiedział mu bowiem: "Z taką gębą jak twoja..." Polegało to stwierdzenia na prawdzie, ale ciążyło mu przez większość zawodowego życia. Problem w tym, że ciągle przychodziło mu zderzać się ze stereotypem, o którym sam mówił: "Być pięknym, bogatym i niegłupim, to niewybaczalne." Po kolejnej rodzinnej awanturze przyjął artystyczny pseudonim Jean-Claude Pascal, z którego nie zrezygnował do końca życia i pod którym został pochowany na cmentarzu Montparnasse. W szkole teatralnej wreszcie poczuł się w swoim żywiole, choć wrodzona nieśmiałość sprawiała mu wiele kłopotów. Po zaledwie półrocznych studiach, znów przez przypadek, znalazł się na przesłuchaniu do roli Armanda Duvala w "Damie Kameliowej". Główną rolę w sztuce grała ówczesna gwiazda francuskiego teatru – Edwige Feuille`re. Dostał tę rolę, ku swemu ogromnemu zdziwieniu i mimo bardzo silnej konkurencji. Jeszcze przed teatralną premierą, pod koniec 1949 r., zagrał swą pierwszą rolę filmową.
Rok 1954 przyniósł mu dwie nagrody: Victora (zwanego Oskarem francuskiego kina) dla najpopularniejszego aktora roku oraz "Cytrynę" gazety Ici Paris przyznawaną za złe stosunki z prasą. Będąc u szczytu sławy jako pierwszy amant francuskiego kina (17 filmów w pięć lat) i najbardziej kasowy z aktorów.

Jego przygoda z piosenką zaczęła się w połowie lat pięćdziesiątych. W 1953 r. można było go usłyszeć z dużego ekranu w filmie "La Rage au corps". Grał tam amatorsko śpiewającego włoskiego robotnika. Wkrótce potem zadebiutował na małym ekranie u boku Maurice'a Chevaliera. Przypadek zdecydował o tym, że zaczął śpiewać zawodowo. Jako ‘śpiewająca słynna gwiazda kina’ przyjął zaproszenie "Radia Luksemburg" na wieczorny koncert w Boże Narodzenie 1953 r. Wykonana przez niego piosenka "Parlez-moi d’amour" wywołała lawinę telefonów od zachwyconych radiosłuchaczy. Wysłuchał go wtedy również Maurice Tézé, dyrektor artystyczny wytwórni płytowej Pathé-Marconi. Tézé natychmiast wystąpił z propozycją podpisania kontraktu. Pascal odczuwał już wówczas narastającą frustrację z powodu nieustannego obsadzania go w mało go pociągających rolach bohaterskich amantów.
Zainteresował się bliżej możliwością pracy w nowym zawodzie. Będąc z natury perfekcjonistą, zaczął od zera uczyć się śpiewu, choć jeszcze nie zakładał, że piosenkarstwo stanie się przyszłością jego artystycznej kariery. Śpiewał bez wysiłku. Dysponował ciepłym barytonem, starannie dobierał repertuar, a piosenkom nadawał interpretacje o charakterze perełek, ‘etiud’ absolutnie niepowtarzalnych. Jego debiutancka płyta ukazała się w marcu 1955 r. Zawierała ona dwie piosenki, jedną z nich, specjalnie dla niego, napisał Charles Aznavour. Płyta podbiła rynek, a wytwórnia nie była w stanie dostarczyć żądanej przez sprzedawców liczby jej egzemplarzy. Sukces był bezsporny, ale przyniósł też negatywne skutki: zarówno środowisko filmowe, jak i estradowe miało Pascalowi za złe rozpoczynanie kariery piosenkarza, w chwili kiedy jego pozycja jako aktora była już ugruntowana.
Niemal natychmiast zainteresował się Pascalem Bruno Coquatrix. Zaproponował mu kontrakt do ‘Olympii’ na warunkach takich, jak dla Édith Piaf. Liczył na dochody wywołane przez skandal, jaki wybuchnie po rewiowych koncertach najbardziej kasowego wówczas amanta francuskiego kina, jakim był Jean-Claude Pascal. Pascal zdecydowanie odmówił. Nie czuł się gotowy do zostania ‘Wielką Gwiazdą Olympii’, nie chciał też wykorzystywać w tym celu swej ekranowej sławy. Przykra wrzawa wokół tych pierwszych piosenkarskich prób nie zraziła go jednak. Miał już bliskie kontakty ze sławnymi twórcami i odtwórcami piosenek – Charlesem Aznavourem, Gilbertem Bécaud czy Serge'em Gainsbourgiem, którzy pisali dlań piosenki i wspierali go w pracy nad ich interpretacją. Grał nadal w bardzo wielu filmach. Dzięki roli walczącego z ciemnogrodem położnika ("Les Enfants de l’Amour") otrzymał w 1959 r. Prix Femina – belgijską doroczną nagrodę dla najlepszego aktora. W tym czasie nagrywał już płyty. Nie przestawał jednak doskonalić swego piosenkarskiego warsztatu. Kolejne nagrania płytowe odnosiły sukcesy, natomiast filmy były niezbyt udane pod względem kasowym. Jean-Claude Pascal coraz intensywniej zajmował się śpiewaniem. W końcu wyruszył z koncertami po Francji, by już z wyrobioną renomą móc wystąpić w Paryżu.
W swej autobiografii rok 1961 traktuje jako kończący prawdziwą karierę filmową. Stał się on jednak początkiem jego wielkiej, międzynarodowej kariery piosenkarskiej. Najpierw było Grand Prix Eurovision za piosenkę ‘Nous les amoureux’ (występował w barwach Luksemburga). Potem nastąpił triumf recitalu w słynnym paryskim ‘Bobino’. O tym występie w samym ‘Bobino’ mówiło się ‘pamiętny’, ale i ‘Wszystko stracić lub wygrać w dwójnasób Jean-Claude’a Pascala’. Powiedział wtedy: "Mogłem stracić wszystko, a wygrać tylko nowe kłopoty, ale są to kłopoty, bez których człowiek nigdy naprawdę nie żyje w pełni." Wkrótce też, bo w 1962 r., został laureatem prestiżowej nagrody Grand Prix Du Disque Académie Charles-Cros.
W 1965 r. przyjechał do Niemiec jako ‘ambasador piosenki’, a już w rok później został tam okrzyknięty ‘niekoronowanym królem’ estrady. Jeszcze w latach 1960-1965 sprzedano w Niemczech dwie jego płyty w ilości 800 tysięcy egzemplarzy, ogromnej jak na owe czasy i jego styl. W tym samym czasie we Francji z trudem sprzedawano po 20 tysięcy jego płyt rocznie...
Z występu na występ (także w telewizji), z płyty na płytę rosły zastępy niemieckich fanów, oczarowanych jego osobowością i interpretacjami. Oferty grania w filmie i teatrze stawały się coraz rzadsze i coraz mniej interesujące, rosła natomiast jego sława jako gwiazdy estrady. Koncertował ze swą orkiestrą na całym świecie. Będąc poliglotą, śpiewał i nagrywał utwory wykonywane po angielsku, włosku oraz niemiecku. W swej autobiografii napisał: "Od końca 1967 do końca 1972 śpiewałem na całym świecie, kręcąc seriale dla francuskiej i europejskich telewizji, wymagające pracy przez wiele miesięcy." W sumie wystąpił w pięciu serialach. Sam zaczął się określać mianem "Dyżurnego Słowika".
O zasadności tego określenia może świadczyć 1970 rok, kiedy to między innymi robił pastisze oper dla hamburskiej telewizji, uczestniczył w galowych koncertach na rzecz UNICEFu w Paryżu i w Niemczech, odbył tournée po Finlandii, wziął udział w obchodach 100-lecia "Folies Berge`re", a w wiedeńskim Hofburgu obwieszczał nadejście Nowego Roku.
Cieszył się już wówczas światową sławą, ale mówił też z pewnym żalem: "Francuska publiczność nie chce mnie oglądać od mniej więcej początku lat sześćdziesiątych. Chyba brakuje mi jakiejś egzotyki. Ale jestem jaki jestem i odrzucam jakąkolwiek możliwość rezygnacji ze swej osobowości." Owa światowa sława, która zresztą wymagała odeń stałego życia na walizkach, przyniosła mu jednak w końcu uznanie także w ojczyźnie. W 1978 r. został odznaczony Legią Honorową za osiągnięcia artystyczne i propagowanie języka francuskiego na świecie. Z czasem, będąc bardzo muzykalnym, opatrzył melodiami kilka wierszy swych przyjaciół, potem zaczął pisać piosenki dla siebie. W 1983 r. ukazała się zupełnie niecodzienna płyta, na której umieścił szereg własnych, można rzec autobiograficznych, tekstów. To ewenement w płytowym świecie, tak opowiadał o nim autor:

"Nie chciałem robić ciągu tuzina piosenek następujących po sobie jedna po drugiej jak paciorki różańca. Chciałem stworzyć klimat, dać do słuchania swoistą taśmę dźwiękową, znaleźć określoną więź. Związek między wszystkimi tymi piosenkami, nawet jeśli są one tak różne, to czułość, której nie ma się już czasu czy ochoty okazywać, ale która wyzwala się wobec dziecka. To przyczyna udziału chłopca i nasz dialog łączący piosenki! (...) Spróbowałem stworzyć element łączący: pytania dziecka, na które odpowiedź jest mówiona, ale i śpiewana. Podobało mi się igranie z trudnościami wynikającymi z rozmowy 56-letniego mężczyzny (...) i tego dzieciaka. Pozwoliło to rozwinąć wszystkie barwy tęczy, z czułością między wierszami. Jest tu miłość, ale i przymrużenie oka, żarty (...) dla zrównoważenia płyty, aby nie stała się jednostajna."

Mimo to początek lat osiemdziesiątych to schyłek jego kariery piosenkarskiej. Oświadczył: "Słowik, koniec z tym." Stopniowo rezygnował z występów, a tłumaczył to zalaniem rynku płytowego przez Anglosasów, brakiem odpowiadających mu tekstów, ale i swym wiekiem. Pisze o tym okresie: "Broniąc tego, co najbardziej kocham, nie zastygłem w nostalgicznej bierności. Walczyłem w polu. W 1982 r. zaoferowano mi wspaniałą szansę pogodzenia mej działalności z mymi poglądami. Dostałem dokładnie sześć miesięcy na wystawienie Bereniki w Lyonie. (...) Poza reżyserowaniem, poprosiłem o pozwolenie wzięcia na siebie odpowiedzialności za dekoracje i kostiumy." ‘Berenika’ Racine’a, jego marzenie od zarania kontaktów ze sceną, została wystawiona na Międzynarodowym Festiwalu Sztuki, w dniach 28, 29 i 30 czerwca 1982 r.Jean-Claude Pascal zmarł w Paryżu 5 maja 1992 r.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Toi-En relisant ta lettre/Nous, les amoureux-Les oubliettes	Jean-Claude Pascal	04.1961	6[52]	-	La Voix de son Maître EGF 529	[written by Maurice Vidalin - Jacques Datin]
Paris au mois de Septembre-Si mon amour/Les amants-L’amour quotidien	Jean-Claude Pascal	11.1961	40[7]	-	Pathé-Marconi EGF 593	[written by Monique et Aldebert]
Un an déja-La rose du premier de l’an/L’amour, c’est comme un jour-A` Capri	Jean-Claude Pascal	05.1962	62[6]	-	La Voix de son Maître EGF 554	[written by Yves Stéphane - Charles Aznavour]
C'est Joli La Mer	Jean-Claude Pascal	10.1962	95[2]	-	-	-
C'Est Peut-etre Pas L'Amérique/Car tu es la musique	Jean-Claude Pascal	04.1981	56[4]	-	CBS CBS A 1112	[written by Jean-Claude Pascal - Sophie Makhno / Jean-Claude Petit - Sophie Makhno]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Satan M'a Dit	Jean-Claude Pascal	12.1960	10[1]	-	La Voix De Son Maître FDLP 1089	-
Et Maintenant / Le Bateau Blanc	Jean-Claude Pascal	12.1962	10[1]	-	-	-
Chansons Pour L'automne	Jean-Claude Pascal	12.1962	15[1]	-	La Voix de son Maître FDLP 1101	-
Chansons Pour L'hiver	Jean-Claude Pascal	12.1964	15[1]	-	La Voix de son Maître FELP 269	-

Madeleine Pascal

Szwajcarska piosenkarka reprezentująca swój kraj w konkursie Eurowizji w 1966r,mając 17 lat, piosenką Ne vois-tu pas,autorstwa Pierre Brennera, i ze słowami Rolanda Schweizera.
Jest znana jako wykonawczyni piosenki Jacquesa Datin i Jacquesa Pezeta La Vérité z 1965r.Wydała kilka EP-ek dla Polydoru w 1965r przed przejściem do wytwórni CBS.

Madeleine Pascal urodziła się w stolicy Francji , Paryżu , i uczy się grać na gitarze w młodym wieku.Mając trzynaście lat zaczyna śpiewać. W 1965 roku stawia pierwsze kroki w showbiznesie. Rok później bierze udział w szwajcarskiej preselekcji do Konkursu Piosenki Eurowizji .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Ma chanson d'amour-Le ballet des essuie-glaces/Avec ses yeux-Qui m'aurait dis ca	Madeleine Pascal	10.1965	12[1]	-	POLYDOR 27.208

Passi

PASSI (ur. 21.12.1972, Brazzaville, Kongo).
Prawdziwy rap-biznesmen, artysta, który potrafi zadbać o własne sprawy, nie dając się pożreć wielkim koncernom. Jest to jednak przede wszystkim doskonały emce -jeden z pionierów zaangażowanego rapu we Francji. Członek legendarnej ekipy Ministere A.M.E.R..

Passi urodził się 21 grudnia 1972 w Brazzaville (Kongo). Siedem lat później wraz z rodziną wyemigrował do Francji i ostatecznie osiadł w Sarcelles (1995). Szok kulturowy z początku strasznie odbił się na jego psychice - w końcu zostawił za sobą małą wioskę w Afryce, a przybył do prawdziwej metropolii. Dzięki temu, że miał nieco nadopiekuńczą matkę, trzymał się z dała od narkotyków, przemocy i łamania prawa. W wieku 9 lat Passi zaczął namiętnie trenować koszykówkę, którą porzucił dopiero dla hip-hopu, prawie siedem lat później.
Passi, będący stale pod czujnym okiem matki, dość późno poznał to, co fascynowało wielu jego rówieśników. Hip-hop przy bliższym poznaniu wciągnął go bardzo szybko - breakdance, lagi na murach i cała otoczka tworzyły klimat, w którym ten młody imigrant znalazł swoje ujście.
W 1984 roku wraz ze znajomymi ze szkoły założył ekipę T.A.B., która potem szybko przeistoczyła się w Ministere A.M.E.R.

W 1991 roku wyszedł pierwszy singiel grupy, a rok później album - "Pourpuoi Tant De Haine". Płyta nie odniosła sukcesu komercyjnego, ale to nie zniechęciło członków formacji do kontynuowania działalności.
W 1994 roku do sklepów trafił drugi album Ministere A.M.E.R - "95200", który zyskał powszechny szacunek - tak krytyków, jak i słuchaczy. Radykalne teksty, poparte ciężkim klimatem muzycznym trafiły na odpowiedni okres we Francji. Młodzi ludzie potrzebowali kogoś, kto obnażyłby wady systemu. Porywczość francuskich raperów nie przysporzyła im jednak tylko splendoru - zostali bowiem oskarżeni o prowokację i propagowanie gwałtowności.
W 1996 roku, drogi członków Ministere A.M.E.R rozeszły się, a dwaj najważniejsi raperzy grupy (Passi i Stomy Bugsy) postanowili skupić się na solowych projektach.

W 1997 Passi nagrał numer na ścieżkę dźwiękową do kontrowersyjnego filmu - "Ma 6-T Va Cracker" (reż, Jean-Francois Richet). Kawałek "Les Flammes Du Mat" stał się przebojem, częściowo dzięki doskonałej muzyce, ale głównie za sprawą samego emce, który pokazał nowy, lepszy styl rymowania.
Kolejnym elementem przygotowującym francuską publiczność na solowy album artysty był jego gościnny występ w kawałku "Est-Će Que Ca l_e Fait", pochodzącym z płyty Doc Gyneco.

W 1997 premierę miała płyta "Les Tentations" - bardzo osobiste dzieło Passi, poparte świetnymi podkładami, zmontowanymi m.in. przez Akhenatona . Płyta sprzedała się w imponującym nakładzie przekraczającym 450 tysięcy egzemplarzy. Jednak wielu fanom poprzednich nagrań twórcy nie spodobała się nowa koncepcja. Trudno zresztą się im dziwić, gdyż ich ulubiony emce z drapieżnego, stał się spokojny i wyważony.

Passi nie spoczął na laurach i wraz z grupą znajomych założył ekipę Bisso Na Bisso, w skład której weszli oprócz niego - 2Bal, Arsenik, Ben-J z grupy Neg'Marons, - Mystik, oraz M'Passt. Ich nagrania połączyły idealnie brzmienie francuskiego rapu z afrykańskimi korzeniami twórców. Wesołe rytmy, ciekawy klimat i cała plejada gwiazd sprawiły, ze nagrany przez nich album "Racines" stał się wielkim przebojem. Materiał, jak i płyta iive wyszły w nowej wytwórni założonej przez Passi - Issap (czyli Passi pisane od tyłu).

W 2000 roku wyszedł drugi solowy album artysty - "Genese", który w ciągu dziesięciu dni otrzymał status "Złotej Płyty". Na albumie na mikrofonach wspomogli rapera m.in. Stomy Bugsy, Bisso Na Bisso, ale i np. Rita Marley. Po tym projekcie Passi postanowił skoncentrować się i czuwać nad karierami znajomych, nagrywających pod jego skrzydłami w Issap.

W 2002 roku wyszła firmowana przez label składanka "Dis L'Heure 2 Rimes", na której wystąpiły m.in. takie gwiazdy, jak Arsenik, Chiens De Paille czy Ol Kainry. W tym sa mym roku Passi i Stomy Bugsy nagrali wspólnie numer "On Deyrait...", który związany był ze zbliżającymi się wyborami prezydenckimi. Nie oznaczało to jednak reinkarnacji Ministere A.M.E.R.; była to jedynie ich wspólna krytyka, w stosunku do Le Pena i jego Front Nationale. Passi pojawił się również na wydanej w 2003 roku, kolejnej solowej płycie Stomy Bugsy - dając tam niezły pokaz tego, co zaprezentował wkrótce na nowym projekcie.

W 2003 roku miała miejsce premiera składanki "The Wortd According To RZA" - europejskiego projektu RZA z Wu Tang Clanu, na którym pojawia się jeden numer z Passi (nagrany dwa lata wcześniej). W tym samym roku ukazało się muzyczne DVD, firmowane przez tego artystę - "30 Ans Chrono".
W 2004 Passi wydał trzeci album - "Odysee", na którym pokazał, jak umiejętnie połączyć nowoczesne rytmy z dobrym, rzetelnie złożonym hip-hopem.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Je Zappe Et Je Mate	Passi	10.1997	14[22]	-	V2 Music France VVR 5000526	[written by Passi, Nasser]
Le Monde Est A Moi	Passi avec Akhenaton	04.1998	6[5]	-	-
Il Fait Chaud	Passi	05.1998	16[17]	-	V2 Music France VVR 5002046
J'entends Des Me`res Pleurer	Passi & AMBERSUNSHOWER	10.1998	59[5]	-	V2 VVR 5000717P
79 A 97	Passi	03.1999	84[8]	-	V2 Music France VVR 500 7186
Ma Zik	Passi	04.2001	46[10]	-	V2 Music VVR5016348	-
Tourner des pages	Saya feat. Passi	02.2002	18[35]	-	Hostile 7243 5462932 7	[written by Passi,Desh,Saya]
Laisse parler les gens	Jocelyne Labylle & Cheela feat. Jacob Desvarieux & Passi	06.2003	1[3][19]	22[24]	Direct 3283451102753	[written by Jocelyne Labylle,Edmond Goyor,Passi,Cheela Maquinous,Henri Debs]
Reviens Dans Ma Vie	Passi feat Jacob Desvarieux & Lorenzo	02.2004	17[16]	41[8]	V2 Music France VVR 5026373	[written by Passi-Raphael Castro,Guy Waku,Daddy Waku]
Relève la tête	Kery James pres. Lino, AP, Diam's, Passi, Matt & Kool Shen	05.2004	39[14]	-	-	-
Face à la mer	Calogero & Passi	06.2004	3[23]	12[26]	Mercury 982 089-5	[written by Gioacchino Maurici,Calogero,Passi,Alana Filippi]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Szwa]	Komentarz
Les Tentations	Passi	11.1997	4[42]	-	V2 Music France VVR 1000963
Génese	Passi	10.2000	4[21]	82[1]	V2 Music France VVR 1013610
Odyssée	Passi	03.2004	17[23]	-	V2 Music France VVR 1024951
Evolution	Passi	10.2007	52[5]	-	Epic 88697179582

Thierry Pastor

Thierry Pastor-[ur. 4.03.1960r w Płn. Afryce],jest francuskim piosenkarzem i kompozytorem znanym głównie ze swoich przebojów z 1980r "Le Coup de folie" i "Sur des Musiques Noires".
Studiował w Lyonie pianistykę i był przez trzy lata akompaniatorem Nicolas Peyrac podczas jej występów.Pracował też jako muzyk z Gilbertem Montagné.

W latach 2009-2012 uczestniczył w tournée RFM Party 80, w którym jest m.in. wychowawcą Laroche Valmont. Od listopada 2014 r. Wznowił trasę, która nazywa się teraz Stars 80.
Thierry Pastor ożenił się 13 września 1986 r w Meyzieu (departament Rhône ). Ma dwóch braci: Norberta Pastora, gitarzystę i Daniela Pastora, który także śpiewał pod pseudonimem Daniel Valero.

Thierry Pastor ma dwóch synów: Yanna, urodzonego 15 marca 1988 r i Maxime, urodzonego na 1 stycznia 1997 r ,

Dziś mieszka w Val de Marne.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Le Coup De Folie/ Je voudrais e^tre	Thierry Pastor	02.1982	2[30]	-	Filipacchi Music 721 661	[written by J-Claude Perrey / Thierry Pastor]
Where is my love/Le Grand Show	Thierry Pastor	10.1982	80[8]	-	WEA 721 696	[written by J-Claude Perrey / Thierry Pastor]
Sur Des Musiques Noires/Sexy comme toi	Thierry Pastor	06.1985	8[28]	-	WEA 721 800	[written by M. Strawzynsky / Thierry Pastor ]