Lesley Garrett

Lesley Garrett to jedna z najbardziej popularnych wokalistek w historii brytyjskiej opery. Wokalistka urodziła się w Yorkshire, w 1955 roku. Karierę rozpoczęła w wieku zaledwie 15 lat po tym, jak po raz pierwszy wybrała się do opery.

Garrett urodziła się w Thorne , niedaleko Doncaster w południowym Yorkshire, w muzycznej rodzinie. Uczęszczała do Thorne Fieldside Infant and Junior Schools oraz Thorne Grammar School , gdzie występowała w szkolnych przedstawieniach i musicalach. Kiedy dorastała, odziedziczyła po rodzinie miłość do muzyki. Jej dziadek, Colin Wall, był klasycznym pianistą; jej ojciec Derek pracował jako sygnalista na kolei, a następnie jako nauczyciel w Hatfield Woodhouse Primary School, a ostatecznie został dyrektorem szkoły. Mieszkali niedaleko na południe od wioski; jej matka Margaret (z domu Wall) była utalentowaną śpiewaczką i została sekretarką szkolną w szkole podstawowej Lesley's. Ma dwie siostry, Jill i Kay, przyrodnią siostrę, Louise i dwóch przyrodnich braci, Roberta i Mikołaja. Kiedy Lesley miała 17 lat, myła naczynia w mesie oficerskiej w pobliskim RAF Lindholme podczas  letniej pracy. 

 Garrett miał rozległą karierę muzyczną. Absolwentka Królewskiej Akademii Muzycznej i absolwentka prestiżowego National Opera Studio. W 1979 r. zdobyła nagrodę Decca w konkursie Kathleen Ferrier Award , tym samym rozpoczynając karierę.Jej profesjonalny debiut, w 1979 roku, był jako Amor w Orontea na festiwalu muzycznym w Batignano . Następnie śpiewała w 1980 roku Alice in Le comte Ory w London Coliseum i Dorinda w Orlando na festiwalu Wexford , w 1981, także w Wexford, tytułową rolę w Zaide , w 1982 Sophie in Werther w Opera North i w 1984 Damigella w L'incoronazione di Poppea w Glyndebourne .Od 1984 r., jako główna sopranistka w English National Opera , stała się znana z przedstawień operowych Serse , Le Nozze di Figaro , Così fan tutte i Die Fledermaus . 

Garrett występowała na całym świecie, w krajach całej Europy, a także w Stanach Zjednoczonych, Australii, Rosji, Brazylii , Japonii, Malezji , Tajwanie i Korei Południowej . Śpiewała także opery i klasyki pop z Bryanem Ferry , Eurythmics i Mickiem Hucknallem, aby uczcić nadejście nowego wieku w Millennium Eve na terenie Królewskiego Obserwatorium i Narodowego Muzeum Morskiego . 

Zagrała główną rolę Hanna Glawari w produkowanej przez Welsh National Opera produkcji The Merry Widow , która odbyła trasę koncertową po Wielkiej Brytanii w 2005 roku. W 2006 roku śpiewała rolę Mother Abbess we wznowieniu The Sound of Music, Andrew Lloyda Webbera  . W 2008 roku dołączyła do obsady Carousel jako Nettie Fowler. Produkcja koncertowała w Wielkiej Brytanii, a następnie została przeniesiona do Savoy Theatre w West End. W 2013 roku wróciła do opery z monodramem La Voix humaine dla Opera North .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ave Maria	Lesley Garrett With Amanda Thompson	11.1993	16[10]	-	Internal Affairs KGBD 012	[produced by Richard Harvey]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Lesley Garrett Album	Lesley Garrett	02.1994	25[8]	-	Telstar TCD 2709	-
Simple Gifts	Lesley Garrett	11.1994	82[2]	-	Silva Classics SILKD 6004	-
Soprano in Red	Lesley Garrett	11.1995	59[10]	-	Silva Classics SILKTVCD 1	-
Soprano in Hollywood	Lesley Garrett	10.1996	53[6]	-	Silva Classics SILKTVCD 2	-
The Soprano's Greatest Hits	Lesley Garrett	10.1997	53[4]	-	Silva Classics SILKTVCD 3	-
A Soprano Inspired	Lesley Garrett	11.1997	48[10]	-	Conifer Classics 75605513292	-
A Soprano In Love	Lesley Garrett	10.1998	95[4]	-	Silva Screen SILKTVCD 4	-
Lesley Garrett	Lesley Garrett	11.1998	34[10]	-	BBC/BMG Conifer 75605513382	-
From The Heart	Lesley Garrett	10.1999	84[2]	-	Silva Treasury SILVAD 3602	-
I Will Wait For You	Lesley Garrett	05.2000	28[7]	-	BBC/BMG Conifer 75605513542	-
Travelling Light	Lesley Garrett	11.2001	75[5]	-	EMI Classics CDC 5572512	-
The Gold Collection	Lesley Garrett	11.2002	92[1]	-	Decadance/Silva Screen DECTV 006	-
The Singer	Lesley Garrett	11.2002	93[3]	-	EMI Classics 5574032	-
So Deep is the Night	Lesley Garrett	11.2003	100[1]	-	EMI 5576282	-
When I Fall in Love	Lesley Garrett	02.2007	11[7]	-	UCJ 1720319	-
Amazing Grace	Lesley Garrett	12.2008	50[2]	-	UCJ 4766493	-
A North Country Lass	Lesley Garrett	05.2012	66[1]	-	Music Infinity INS 500	-

Erroll Garner

Ur: 15.06.1921r w Pittsburghu w stanie Pensylwania (USA), zm. 2.01.1977r. Mimo że Garner uczył się  gry na fortepianie sam, był tak zdolny, że w wieku  10 lat wystąpił w radiu, a w ciągu kilku następnych lat zaczął występować (m.in. z Leroyem Brownem ,Fate’em Marable’em) na profesjonalnej scenie   rodzinnego miasta.

W 1944 Garner przeprowadził się do Nowego Jorku i zaczął z ogromnym powodzeniem występować w nocnych klubach (np. w Rendezvous i Melody Bar), ale także w typowo jazzowych klubach na słynnej 52 Ulicy (np. w Tondelayo’s i Three Deuces). Przez jakiś czas grał w triu Slama Stewarta, wkrótce jednak utworzył własną grupę i przez resztę życia występował głównie jako lider tria lub solo.

W latach 50., 60. i 70-tych objechał z koncertami całą Amerykę, występował na kontraktach w najbardziej prestiżowych klubach i hotelach oraz był częstym gościem festiwali, radia i telewizji. Garner nagrał wiele innych interesujących płyt, na czele z klasyczną Concert By The Sea - żelazną pozycją wszystkich kolekcji płytowych. Chociaż nigdy nie czytał nut, wymyślał bardzo chwytliwe tematy, jak „Misty” (później z tekstem Johnny’ego Burke’a), który wszedł do kanonu standardów.

W grze Gamera odzywały się czasem echa mocnej orkiestrowej pianistyki Earla „Fatha” Hinesa, a także stylu stride, ale jego gra była tak indywidualna i oryginalna, że rozpoznają go nawet laicy. Polegała ona głównie na charakterystycznej partii lewej ręki podkreślającej puls mocnymi akordami blokowymi, na co nakładały się roztańczone, pozornie nie powiązane ze sobą figury prawej ręki (składające się zarówno z pojedynczych dźwięków, jak i akordów). Inną cechą rozpoznawczą Gamera są często żartobliwe, pełne polotu wstępy, które mają postać zamkniętych całości, miniaturowych kompozycji, które ni stąd, ni zowąd, ale całkowicie logicznie, przechodzą we właściwy utwór. Paleta środków wyrazu, jakimi dysponował, była bardzo szeroka: potrafił wyczarować z fortepianu zarówno bogate w barwy i emocje romantyczne ballady, jak i odważne, wartkie frazy w szybkich tempach. W środowisku przylgnął do niego przydomek „The Elf’, nie wiadomo, czy ze względu na skromną posturę, czy raczej na owe pełne chochlikowatego humoru wstępy. Garner był pierwszym pianistą jazzowym (od czasów Fatsa Wallera), który trafiał także do publiczności nie słuchającej na co dzień jazzu. Był przeto pierwszym jazzmanem, który zdobył tak ogromną popularność bez uciekania się do popisów wokalnych czy błazenad na scenie. Stworzył całkowicie odrębną kategorię stylistyczną: swingowy, pogodny, melodyjny przebój grany z gracją i humorem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Cover the Water Front / Penthouse Serenade	Erroll Garner	10.1949	-	-	Savoy 688	[8[1].R&B Chart]
Misty / Exactly Like You	Erroll Garner	10.1954	-	30[1]	Mercury 70 442	[written by Erroll Garner]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Other Voices	Erroll Garner	11.1957	-	16[2]	Columbia 1014	[produced by George Avakian]
Concert by the Sea ‎	Erroll Garner	03.1958	-	12[7]	Columbia 883	-
Dreamstreet	Erroll Garner	06.1961	-	35[31]	ABC-Paramount 365	[produced by Martha Glaser]
One World Concert	Erroll Garner	07.1963	-	94[6]	Reprise 6080	-
Close-Up In Swing	Erroll Garner	07.1962	20[1]	-	ABC-Paramount ‎ ABCS 395	-

Jessica Garlick

Jessica Garlick urodziła się w 1981 roku w walijskim mieście Kidwelly. Jej kariera rozpoczęła się, gdy w wieku 16 lat wygrała walijski program dla talentów Star For A Night. W 2001 roku znalazła się w finale brytyjskiej edycji Idola. To otworzyło jej drogę do udziału w eurowizyjnych preselekcjach w roku następnym.

Z utworem Come Back wygrała eliminacje i otrzymała bilet do Estonii. Brytyjska ballada zdobyła 111 punktów, co dało jej 3. miejsce ex aequo z piosenką estońską. Był to najlepszy wynik Zjednoczonego Królestwa od czasu zwycięstwa Katriny Leskanich w 1997 roku i 2. miejsca Imaani w roku 1998. Po sukcesie brała udział w akcjach charytatywnych i pojawiała się w programach związanych z Eurowizją.

W 2006 roku pojawiła się w programie rozrywkowym Never Mind The Buzzcocks. Jest mężatką, ma córkę. W 2009 ukazał się pierwszy singiel z planowanej nowej płyty.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Come Back	Jessica Garlick	05.2002	13[12]	-	Columbia 6725662	[written by Martyn Baylay][produced by Martyn Baylay]

Judy Garland

Wystąpiła w prawie 40 filmach, częściej można było słyszeć śpiewane przez nią piosenki. Popularność przyniosła jej roli Dorotki w „Czarnoksiężniku z krainy Oz”. Judy Garland była jedną z najsłynniejszych śpiewających aktorek złotej ery hollywoodzkich musicali. W rankingu „Największe Amerykańskie Legendy Ekranu”, zorganizowanym przez Amerykański Instytut Filmowy, znalazła się na 8 pozycji. Jej rodzice Francis Gumm i Ethel Milne występowali w wodewilach. Ojciec był również właścicielem kina. Kiedy Judy, wówczas nazywana „Baby” miała dwa i pół roku, dołączyła do starszych sióstr Mary Jane i Virginii w zespole The Gumm Sisters. W 1927 r. rodzina przeniosła się do Kalifornii. W 1934 roku siostry zdecydowały się na zmianę nazwy zespołu na „The Garland Sisters”. Wkrótce potem Frances „Baby” Garland zmieniła imię na „Judy”, na cześć bohaterki popularnej piosenki Hoagy Carmichaela.
Na przyjęciu urodzinowym Clarka Gable’a, na którym śpiewała piosenkę „You Made Me Love You” została zauważona przez jednego z producentów z wytwórni MGM. W 1935 roku Garland podpisała kontrakt z wytwórnią prowadzoną przez Louisa B. Mayera. W następnym roku pojawiła się w musicalu „Pigskin Parade” Davida Butlera. W kilku filmach partnerował jej równie popularny rówieśnik, Mickey Rooney. Ich pierwszym wspólnym filmem był „Thoroughbreds Don’t Cry” (1937) Alfreda E. Greena. Zagrali razem w m.in.: „Andy Hardy zakochany” (1938) George’e B. Seitza, oraz musicalach Busby’ego Berkeleya: „Babes in Arms” (1939), „Strike Up the Band” (1940) „Babes on Broadway” (1941) i „Zwariowana dziewczyna” (1943).

O sukcesie nastoletniej gwiazdy przesądziła rola Dorothy Gale w „Czarnoksiężniku z krainy Oz” (1939) Victora Fleminga. W latach 40-tych wystąpiła z Laną Truner, Hedy Lamarr i Jamesem Stewartem w filmie „Kulisy wielkiej rewii” (1941) Roberta Z. Leonarda. Wcieliła się w sympatyczną Esther Smith w musicalu „Spotkajmy się w St. Louis” (1944) Vincente Minnelliego. Aktorka wystąpiła również w kolejnych filmach Minnelliego: „Pod zegarem” (1945), „Burzliwe życie Kerna” (1946), „Zigfeld Follies” (1946) i „Pirat” (1948). Była Susan Bradley w westernie „The Harvey Girls” (1946) George’a Sidneya. W 1948 r. zagrała Hannah Brown w nagrodzonym Oscarem za muzykę filmie pt. „Wielkanocna parada” Charlesa Waltersa, z Fredem Astaire. Dwa lata później wystąpiła w remake’u filmu „Sklep na rogu” z 1940 r., zatytułowanym „In the Good Old Summertime” R. Z. Leonarda.

Kreacja aktorska Garland w „Narodzinach gwiazdy” (1954) George’a Cukora, została uhonorowana Złotym Globem oraz nominację do Oscara. Po siedmioletniej przerwie aktorka powróciła drugoplanową rolą Irene Hoffman Wallner w dramacie historycznym „Wyrok w Norymberdze” (1961) Stanleya Kramera, za którą otrzymała kolejną nominację do Oscara. W latach 60-tych prowadziła własny program telewizyjny „The Judy Garland Show” w stacji CBS. W 1963 roku po raz ostatni wystąpiła przed kamerami grając Jean Hansen w dramacie „Dziecko czeka” Johna Cassavetesa oraz Jenny Bowman w „I dalej będę śpiewać” Ronalda Neame.

Garland pięć razy wychodziła za mąż. Miała również kilka romansów, często z dużo starszymi mężczyznami. W 1941 r. wyszła za mąż za kompozytora Davida Rose’a. Cztery lata później poślubiła reżysera Vincente Minnelli, z którym miała córkę Lizę Minnelli (aktorka i piosenkarka). W 1952 wstąpiła w związek małżeński z producentem Sidneyem Luftem. Mieli dwoje dzieci, Lornę (aktorka) i Joeya (fotografik). Garland porzuciła Lufta dla aktora Marka Herrona. Rozwiedli się, gdy Judi odkryła, że jej mąż jest gejem. W marcu 1969 roku wyszła za menedżera klubu muzycznego, Mickeya Deansa. Już jako nastolatka Garland uzależniła się od amfetaminy oraz barbituranów. Zmarła z powodu przedawkowania leków.

W latach 50-tych Garland zaczęła jeździć w trasy koncertowe. Odniosła niesamowity sukces w Londynie. Nagrany w 1961 roku w Nowym Jorku album „Judy Garland at Carnegie Hall” został uhonorowany pięcioma nagrodami Grammy. W listopadzie 1964 r. wystąpiła wraz z córką Lisą Minnelli w London Palladium. Aktorka uwielbiała żółte róże. W 1991 roku nazwano jej nazwiskiem nową, żółtą odmianę róży.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Over the Rainbow / The Jitterbug	Judy Garland	09.1939	-	5[12]	Decca 2672	[written by Harold Arlen & E. Y. Harburg][piosenka z filmu "The Wizard Of Oz"][Academy Award for Best Original Song 1939]
I'm Nobody's Baby/Buds Won't Bud	Judy Garland	08.1940	-	3[10]	Decca 3174	[written by Milton Ager, Benny Davis & Lester Santly][piosenka z filmu "Andy Hardy Meets Debutante"][#3 hit for Marion Harris in 1921]
For Me And My Gal/When You Wore A tulip [And I Wore A Big Red Rose]	Judy Garland	01.1943	-	A:3[10];B:19[1]	Decca 18 480	[tytułowa piosenka z filmu][#1 hit for Van & Schenck in 1917]
Zing! Went the Strings of My Heart / Fascinating Rhythm	Judy Garland	07.1943	-	22[1]	Decca 18 543	[piosenka z rewii na Broadway'u "Thumbs Up"]
A Journey to a Star/No Love, No Nothin'	Judy Garland	03.1944	-	22[1]	Decca 18 584	[written by Harry Warren & Leo Robin ][piosenka z filmu "The Gang's All Here"]
The Trolley Song / Boys and Girls Like You and Me	Judy Garland	11.1944	-	4[10]	Decca 23 361	[written by Hugh Martin & Ralph Blane]
Meet Me in St. Louis, Louis / Skip to My Lou	Judy Garland	12.1944	-	22[1]	Decca 23 360	[written by Kerry Mills & Andrew B. Sterling][#1 hit for Billy Murray in 1904][piosenka z filmu "Meet Me in St. Louis"]
Have Yourself a Merry Little Christmas / The Boy Next Door	Judy Garland	12.1944	-	27[1]	Decca 23 362	[written by Hugh Martin & Ralph Blane][piosenka z filmu "Meet Me in St. Louis"]
Yah-Ta-Ta Yah-Ta-Ta / You've Got Me Where You Want Me	Bing Crosby & Judy Garland	05.1945	-	5[7]	Decca 23 410	[written by Kerry Mills & Andrew B. Sterling]
This Heart of Mine / Love	Bing Crosby	05.1945	-	22[1]	Decca 18 660	[written by Harry Warren & Arthur Freed]
On the Atchison, Topeka and the Santa Fe / If I Had You	Judy Garland and The Merry Macs	09.1945	-	9[1]	Decca 23 436	[written by Harry Warren & Johnny Mercer][Academy Award for Best Original Song 1946]
Wait and See	Judy Garland	03.1946	-	24[1]	Decca 23 459	[piosenka z filmu "The Harvey Girls"]
You'll Never Walk Alone	Judy Garland	06.1946	-	21[1]	Decca 23 539	[written by Richard Rodgers & Oscar Hammerstein II][piosenka z musicalu na Broadway'u "Carousel"]
For You, For Me, Forevermore / Aren't You Kind of Glad We Did?	Judy Garland & Dick Haymes	01.1947	-	19[1]	Decca 23 687	[piosenka z filmu "The Shocking Miss Pilgrim"]
Without A Memory/Send My Baby Back To Me	Judy Garland	07.1953	-	29[1]	Columbia 40 010	[written by Jessie Mae Robinson]
The Man That Got Away/Here's What I'm Here For	Judy Garland	08.1954	18[2]	22[4]	Columbia 40270	[written by Arlen, Gershwin][piosenka z filmu "A Star Is Born"]
Have Yourself a Merry Little Christmas	Lorna Luft And Judy Garland	12.1995	100[1]	-	Carlton Sounds 3036000172	-
EP'S
Maggie May	Judy Garland	12.1964	18[3]	-	Capitol EAP1 20630	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Meet Me in St. Louis	Judy Garland	03.1945	-	2[5]	Decca 380	[produced by Dave Kapp/Jack Kapp/Joe Perry]
Summer Stock	Judy Garland & Gene Kelly	09.1950	-	3[10]	MGM 56	[produced by Dave Kapp/Jack Kapp/Joe Perry]
A Star Is Born	Judy Garland	10.1954	-	4[14]	Columbia 1201	[produced by Dave Kapp/Jack Kapp/Joe Perry]
Miss Show Business	Judy Garland	10.1955	-	5[7]	Capitol 676	-
Alone	Judy Garland	06.1957	-	17[3]	Capitol 835	-
Judy at Carnegie Hall	Judy Garland	07.1961	13[3]	1[13][97]	Capitol 1569	[produced by Andy Wiswell]
The Garland Touch	Judy Garland	08.1962	-	33[9]	Capitol 1710	-
I Could Go On Singing	Judy Garland	05.1963	-	45[6]	Capitol 1861	-
The Best of Judy Garland	Judy Garland	01.1964	-	136[2]	Decca 7172	-
Live at the London Palladium	Judy Garland And Liza Minnelli	09.1965	-	41[22]	Capitol 2995	-
At Home at the Palace: Opening Night	Judy Garland	09.1967	-	174[3]	ABC 620	-
Greatest Hits	Judy Garland	08.1969	-	161[3]	Decca 75 150	-
The Best of Judy Garland	Judy Garland	01.1964	-	136[2]	Decca 7172	-
The Very Best of Judy Garland	Judy Garland	02.2005	83[2]	-	WSM 8122746212	-
Over The Rainbow	Judy Garland	04.2010	66[1]	-	Decca 75326184	-

Susan Cadogan

Susan Cadogan [właściwie Alison Anne Cadogan]-ur.11.02.1951r Kingston,Jamajka ,jest wokalistką śpiewającą reggae,która największą popularność uzyskała w latach 70-tych.Jest córką śpiewaka Lola Cadogana,który wydał kilka singli ,jeszcze 78rpm z muzyką religijną w latach 50-tych.Spędziła kilka lat dzieciństwa na Belize,gdzie jej rodzina się przeniosła na ten okres.

Susan pracowała jako biblotekarka na uniwersytecie w Mona.Jej talent wokalny objawił się na debiutanckim singlu "Love My Life" zrealizowanym z pomocą DJ-a radiowego Jerry Lewisa,który był chłopakiem jej koleżanki.Pod wrażeniem jej głosu podczas wspomnianej sesji był Lee "Scratch" Perry,który zachęcał ją do nagrania albumu.

Jednym z pierwszych nagrań zrealizowanych z Perry'm był cover soulowego hitu Millie Jacksona-"Hurts So Good" ,wydany na Jamajce dla jego wytwórni Perries.Singiel został też wydany w W.Brytanii przez wytwórnię Dennisa Harrisa-DIP i trafił na tamtejszą listę UK Reggae Chart.Reedycję singla wydała wytwórnia Magnet,co zaowocowało miejscem w Top5 oficjalnej listy singli ,oraz przyjazdem Cadogan do Londynu i promocją płyty w telewizji [występ w "Top of The Pops"].
Magnet,mając już kontrakt z Cadogan,wydała kolejny przebojowy singiel "Love Me Baby" wyprodukowany przez Pete Watermana.Niestety był to jej ostani przebój w na listach bestselerów.Co prawda Perry w międzyczasie doprowadził do nagrania zremiksowanej wersji "Love My Life" dla wytwórni z Birmingham-Black Wax,ale bez sukcesów na rynku.

W połowie lat 70-tych ukazały się dwa jej albumy Doing It Her Way i Hurt So Good wydane przez Magnet i Trojan.Cadogan powróciła do pracy biblotekarki,ale powraca do studia nagraniowego w 1982r wydając swoje wersje znanych szlagierów "Tracks of My Tears" i "Piece of My Heart" i w 1983r razem z Rudy Thomasem "(You Know How To Make Me) Feel So Good" .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hurt So Good/ Loving Is Good [Upsetters]	Susan Cadogan	04.1975	4[12]	-	Magnet MAG 23	[oryginalnie nagrana przez Katie Love and The Four Shades Of Black][written by Phillip Mitchell][produced by Lee Perry]
Love Me Baby	Susan Cadogan	07.1975	22[7]	-	Magnet MAG 36	[written by Peter Shelley, Peter Waterman][produced by Peter Waterman]

Tevin Campbell

Tevin Campbell -ur. 12 listopada 1976r w Dallas,Texas,amerykański wokalista rhythm'n'bluesowy i kompozytor,już jako nastolatek trafił w połowie lat 90-tych na r'n'b listy przebojów.Podobnie jak Usher i Marques Houston przeszedł od typowego wykonawcy dziecięcych hitów do dojrzałego w pełni przedstawiciela nurtu New Jack Swing.

Trafił na rhythm'n'bluesową scenę jako protegowany sławnego producenta Quincy Jonesa w sierpniu 1989r.Jego debiutancki singiel Tomorrow (A Better You, Better Me) trafia na szczyt listy Billboard Hot R & B / Hip Hop Singles Chart w listopadzie tego samego roku.Pochodził z entuzjastycznie przyjętego albumu Jonesa Back on The Block,który zdobył nagrodę Grammy.Campbell po tym incydencie współpracuje z wieloma uznanymi producentami- Narada Michael Walden, Al B. Sure czy Babyface.

Pierwszy stricte solowy singiel to Round and Round wyprodukowany przez Prince'a i wykorzystany w jego filmie Graffiti Bridge.Campbell po sukcesie dwóch pierwszych singli nagrywa w listopadzie 1991r debiutancki album T.E.V.I.N. przynoszący kilka następnych przebojowych singli-"Tell Me What You Want Me To Do" [#1 R&B; Chart], i kolejne: " Alone With You " i " Goodbye ".Jego drugi album I'm Ready to udana kontynuacja na listach przebojów za sprawą "Can we talk" oraz "I" m Ready "," Always In My Heart ".We wrześniu 1994r jako członek supergrupy "Black Men United" ,z Usherem,lansuje przebój rhythm'n'bluesowy "U Know".

Dwa lata póżniej nagrywa trzeci longplay "Back To The World",z którego tytułowy utwór odniósł sukcesy na listach przebojów.W 199r nagrany w pośpiechu album Tevin Campbell,rozczarowuje i tylko jeden singiel-"Another way" trafia na listę Billboard.
Campbell wraca do studia nagraniowego dopiero w 2006r współpracując z Scottem Storchem, The Underdogs, Bryan Michaelem Coxem, Rodney'em "Darkchild" Jerkinsem oraz Ryanem Leslie jako producentami.Album miał się ukazać w 2007r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tomorrow (A Better You, Better Me)	Quincy Jones feat Tevin Campbell	05.1990	-	75[5]	Qwest 19 881	[written by Siedah Garrett, George Johnson, Louis Johnson][produced by Quincy Jones ][1[1][16].R&B; Chart]
Round and Round	Tevin Campbell	12.1990	-	12[29]	Paisley Park 21 740	[gold-US][written by Prince][produced by Prince][piosenka z filmu "Graffiti bridge"][3[17].R&B; Chart]
Just Ask Me To	Tevin Campbell featuring Chubb Rock	06.1991	-	88[5]	Qwest 19 275	[written by Al B. Sure, Kyle West][produced by Al B. Sure, Kyle West][piosenka z filmu "Boyz N The Hood"][9[15].R&B; Chart]
Tell Me What You Want Me to Do	Tevin Campbell	10.1991	63[2]	6[25]	Qwest 19 131	[gold-US][written by Narada Michael Walden, Tevin Campbell, Sally Jo Dakota][produced by Narada Michael Walden][1[1][26].R&B; Chart]
Goodbye/Just Ask Me To	Tevin Campbell	04.1992	-	85[12]	Qwest 19 008	[written by Al Brown/Kyle West ][produced by Al B. Sure!, Kyle West][2[29].R&B; Chart]
Strawberry Letter 23	Tevin Campbell	05.1992	-	53[9]	Qwest 18 919	[written by Shuggie Otis][produced by Quincy Jones][40[10].R&B; Chart]
Alone With You/Just Ask Me To	Tevin Campbell	08.1992	-	72[11]	Qwest 18 874	[written by Al Brown/Kyle West ][produced by Al B. Sure/ Kyle West][1[1][23].R&B; Chart]
Confused	Tevin Campbell	11.1992	-	-	Qwest 18 721	[written by Al B. Sure, Kyle West][produced by Al B. Sure/ Kyle West][33[20].R&B; Chart]
Can We Talk / Look What We'd Have (If You Were Mine)	Tevin Campbell	09.1993	92[1]	9[26]	Qwest 18 346	[gold-US][written by Babyface, Daryl Simmons][produced by Babyface][1[3][30].R&B; Chart]
I'm Ready/Shhh	Tevin Campbell	02.1994	-	A:9[22];B:45[14].Hot 100 Airplay Chart	Qwest 18 264	A:[written by Babyface][A:produced by Babyface][A:2[26].R&B; Chart][B:8[27].R&B; Chart]
Always In My Heart	Tevin Campbell	06.1994	-	20[20]	Qwest 18 260	[written by Babyface, Daryl Simmons][produced by Babyface][6[20].R&B; Chart]
Don't Say Goodbye Girl/The halls of desire	Tevin Campbell	12.1994	-	71[7]	Qwest 18 254	[written by Burt Bacharach, Sally Jo Dakota, Narada Michael Walden][produced by Narada Michael Walden][28[14].R&B; Chart]
Back To The World	Tevin Campbell	06.1996	-	47[9]	Qwest 17 629	[written by Jamey Jaz, Rahsaan Patterson and Mikelyn Roderick][produced by Jamey Jaz ][16[18].R&B; Chart][33[7].Hot Disco/Dance;Qwest promo 12"]
I Got It Bad	Tevin Campbell	09.1996	-	-	Qwest 17 602	[41[17].R&B; Chart]
Could You Learn to Love	Tevin Campbell	03.1997	-	-	Qwest 17 576	[written by Kenneth "Babyface" Edmonds][produced by The Boom Brothers][73[8].R&B; Chart]
Another Way	Tevin Campbell	01.1999	96[2]	100[2]	Qwest 18 264	[written by Babyface][produced by Babyface][25[17].R&B; Chart]
For Your Love	Tevin Campbell	04.1999	-	-	Qwest	[54[14].R&B; Chart]
Losing All Control	Tevin Campbell	09.1999	-	-	Qwest 16 931	[83[5].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
T.E.V.I.N.	Tevin Campbell	11.1991	-	38[44]	Qwest 26 291	[platinum-US][produced by Quincy Jones, Al B. Sure, Narada Michael Walden, Prince, Arthur Baker, Kyle West][5[70].R&B; Chart]
I'm Ready	Tevin Campbell	10.1993	-	18[49]	Qwest 45 388	[2x-platinum-US][produced by Babyface, Kirk Johnson, Prince, Monty Seward, Daryl Simmons, Narada Michael Walden][3[58].R&B; Chart]
Back to the World	Tevin Campbell	06.1996	-	46[6]	Qwest 46 003	[produced by Derrick Edmondson/Stevie J/Chucky Thompson/Boom Brothers/Tevin Campbell/Sean "Puffy" Combs/Producer/Keith Crouch/Jamey Jaz ][11[17].R&B; Chart]
Tevin Campbell	Tevin Campbell	02.1999	-	88[4]	Qwest 47 008	[produced by Marc Kinchen/Wyclef Jean/Jerry Wonda/Narada Michael Walden/Stevie J./Daryl Simmons/Tevin Campbell ][31[21].R&B; Chart]

Tim Curry

Tim Curry, właściwie Timothy James Curry (ur. 19 kwietnia 1946 r. na wsi Grappenhall, w Warrington, w hrabstwie Cheshire, w Anglii) – brytyjski aktor teatralny, filmowy, telewizyjny i musicalowy, producent filmowy, wokalista i autor tekstów piosenek. Przyszedł na świat w rodzinie Jamesa Curry – metodystycznego kapelana Marynarki Królewskiej (zm. 1958 na zapalenie płuc) i szkolnej sekretarki Patricii, ma siostrę urodzoną w Egipcie. Po jego narodzinach rodzina wyjechała do Hongkongu.

 Dorastał w Warrington, gdzie w 1956 roku występował w amatorskich sztukach szekspirowskich. Po ukończeniu Lymm High School, przeniósł się do południowego Londynu. W szkole średniej Kingswood w Bath śpiewał swoim chłopięcym sopranem metodystyczne pieśni religijne i ujawnił talent wokalny.


Studiował dramat i język angielski na Uniwersytecie Cambridge i ukończył Uniwersytet Birmingham w Birmingham z dołączonymi honorami. Był jednym ze śpiewaków w chórze w musicalu Hair (1968) na londyńskiej scenie West End, gdzie dwa lata potem wystąpił w przedstawieniu Połóż się, chyba cię kocham (Lie Down, I Think I Love You, 1970). Debiutował na małym ekranie jako kelner w pociągu w telewizyjnym dramacie BBC Tonąca ryba porusza się boczną drogą (Sinking Fish Move Sideways, 1968).

Odniósł sceniczny sukces kreacją doktora Franka-N-Furtera, kosmicznego transwestyty z Transseksualnej Transylwanii w londyńskim musicalu The Rocky Horror Show (1973) oraz kinowej wersji The Rocky Horror Picture Show (1975) u boku Susan Sarandon i Barry'ego Bostwicka. W 1976 roku nagrał swój pierwszy singel "Baby Love", a dwa lata później ukazał się jego pierwszy album "Read My Lips" (1978).
Był trzykrotnie nominowany do nagrody Tony za występy w produkcjach broadwayowskich; za tytułową rolę Wolfganga Amadeusza Mozarta w przedstawieniu Amadeusz (od 17 grudnia 1980 do 16 października 1983), za postać Alana Swanna w musicalu Mój ulubiony rok (My Favorite Year, od 10 grudnia 1992 do 10 stycznia 1993) oraz jako król Artur w musicalu Spamalot (od 14 lutego do 18 grudnia 2005).
Powrócił na ekran w miniserialu William Shakespeare – jego życie i czasy (Life of Shakespeare, 1978) w roli Williama Szekspira. W filmie fantasy Ridleya Scotta Legenda (Legend, 1985) u boku Toma Cruise i Mii Sary zagrał szatana. W serialu CBS Cwaniak (Wiseguy, 1989) pojawił się jako organizator muzyczny Winston Newquay. W kolejnej ekranizacji powieści Aleksandra Dumasa Trzej muszkieterowie (Three Musketeers, 1993) wcielił się w postać kardynała Richelieu.

Zajmuje się także dubbingiem. Za użyczenie głosu kapitanowi Jamesowi T. Hook w serialu animowanym Piotruś Pan i Piraci (Peter Pan and the Pirates, 1990) otrzymał nagrodę Emmy. Brał też udział w Cutscenkach C&C;: Red Alert 3 Jako Pierwszy Sekretarz ZSRR.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Do the Rock / Hide This Face	Tim Curry	11.1979	-	91[3]	A&M; AMS 2166	[written by Tim Curry, Dick Wagner][produced by Dick Wagner, Michael Kamen]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fearless	Tim Curry	09.1979	-	53[24]	A&M; 4773	[produced by Dick Wagner, Michael Kamen]
Simplicity	Tim Curry	08.1981	-	112[8]	A&M; 4830	[produced by Michael Kamen]

Inner City

Grupa taneczna w składzie: Kevin Saunderson (wlaśc. Kevin Maurice Saunderson,ur. w Brooklynie w Nowym Jorku, USA; programowanie) i Paris Grey (wlaśc. Shanna Jackson, ur. 5.11.1965 r. w Glencove w stanie Illinois, USA; śpiew). Kevin, który równocześnie nagrywa i zajmuje się remiksowaniem pod kryptonimem Reese Project, jest bratem jednego z członków Brass Connection; jego matka udzielała się w grupie Marvelettes.

Na uniwersytecie studiował telekomunikację i zainteresował się nowoczesną technologią przetwarzania dźwięku, co dało się później zauważyć w stylistyce jego muzyki. Saunderson jest prawdziwym czarodziejem studia nagraniowego i zarazem liderem duetu - komponuje wszystkie utwory i gra na wielu instrumentach. Grey natomiast dostarcza linii wokalnych i pisze teksty.

Debiutancki singel Inner City „Big Fun” leżał zapomniany w domu Saundersona w Detroit, do czasu, kiedy znalazł go jeden z przyjaciół muzyka, poszukujący nagrań do albumu kompilacyjnego. Siła melodyczna utworu sprawiła, że singel sprzedawał się znakomicie (niektórzy uważają to nagranie za jeden z pięciu „hymnów” muzyki tanecznej); wraz z wydaniem kolejnego singla „Good Life”, duet zaczął robić karierę. Debiutancki album Inner City sprzedano na całym świecie w imponującym nakładzie sześciu milionów egzemplarzy. Później ukazał się singel „That Man (He’s Mine” , a na drugim albumie Fire (z którego zresztą singel ten pochodzi), znalazła się nawet próbka rapu.

W 1993 r. duet nagrał stylową własną wersję standardu Roberty Flack i Donniego Hathawaya „Back Together Again”. Saunderson prowadzi własną wytwórnię płytową KMS, działającą pod auspicjami Network (Neil Rushton z NetWork jest menedżerem KMS). Dzięki temu, kiedy na początku lat 90-tych wytwórnia Virgin pozwoliła Inner City na rozwiązanie kontraktu, duet przeszedł właśnie do Network.

Kolejnymi przebojami zespołu były m.in. „Ahnonghay” (z remiksami Dave’a Clarke’a i Carla Craiga) i w 1996 r. „Your Love”/ „Hiatus” oraz „Swingin’ Do Me Right”. Pod koniec 1996 r. ukazał się podwójny, kompilacyjny album firmowany nazwiskiem Saundersona Faces & Phases, na którym znalazło się wiele starych przebojów muzyka i owoce współpracy m.in. z Carlem Craigiem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Big Fun	Inner City	09.1988	8[14]	-	10 Records TEN 240	[written by Kevin Saunderson ,Paris Grey ,Art Forest, James Pennington ][produced by Kevin Saunderson][1[1][11].Hot Disco/Dance;Virgin 96 610 12"]
Good Life	Inner City	12.1988	4[12]	73[11]	10 Records TEN 249	[silver-UK][written by Kevin Saunderson, Paris Grey, Ann Saunderson, Roy Holmon ][produced by Kevin Saunderson][1[2][11].Hot Disco/Dance;Virgin 96 591 12"]
Ain't Nobody Better	Inner City	04.1989	10[7]	-	10 Records TEN 252	[written by Kevin Saunderson ,Paris Grey ,Shanna Jackson][produced by Kevin Saunderson][1[1][10].Hot Disco/Dance;Virgin 96 559 12"]
Do You Love What You Feel	Inner City	07.1989	16[7]	-	10 Records TEN 273	[written by Kevin Saunderson ,Paris Grey ][produced by Kevin Saunderson][1[1][11].Hot Disco/Dance;Virgin 96 539 12"]
Whatcha Gonna Do with My Lovin'	Inner City	11.1989	12[9]	76[6]	10 Records TEN 290	[written by Reggie Lucas,James Mtume][produced by Kevin Saunderson][8[10].Hot Disco/Dance;Virgin 96 507 12"]
That Man (He's All Mine)	Inner City	10.1990	42[4]	-	10 Records TEN 334	[written by Kevin Saunderson ,Paris Grey][produced by Kevin Saunderson][15[8].Hot Disco/Dance;Virgin 96 413 12"]
Till We Meet Again	Inner City	02.1991	47[4]	-	10 Records TEN 334	[written by Kevin Saunderson ,Paris Grey][produced by Kevin Saunderson]
Let It Reign	Inner City	12.1991	51[2]	-	10 Records TEN 392	[written by Paris Grey, Kevin Saunderson, Ann Saunderson, Chris Peat, Mark Archer][produced by Kevin Saunderson]
Hallelujah '92	Inner City	04.1992	22[4]	-	10 Records TEN 398	[written by K. Saunderson, McCoy, Munnell][produced by Kevin Saunderson]
Pennies from Heaven	Inner City	06.1992	24[4]	-	10 Records TEN 405	[written by Kevin Saunderson ,Paris Grey][produced by Kevin Saunderson][1[2][11].Hot Disco/Dance;Virgin 96 195 12"]
Praise	Inner City	09.1992	59[2]	-	10 Records TEN 408	[written by Ann Saunderson, Kevin Saunderson, Paris Grey, Val Whitehead][produced by Kevin Saunderson]
Follow Your Heart	Inner City	10.1992	-	-	Virgin 12613 [US]	[written by Kevin Saunderson, Val Whitehead, Vince DeGiorgio][produced by Kevin Saunderson][2[12].Hot Disco/Dance;Vibration 12 613 12"]
Back Together Again	Inner City	08.1993	49[1]	-	Six SIXCD 104	[written by James Mtume, Reggie Lucas ][produced by Kevin Saunderson]
Do Ya	Inner City	02.1994	44[2]	-	Six SIXCD 107	[written by Kevin Saunderson ,Paris Grey ][produced by Kevin Saunderson][5[13].Hot Disco/Dance;Columbia 77 401 12"]
Share My Life	Inner City	07.1994	62[2]	-	Six SIXCD 114	[written by A. Saunderson, K. Saunderson, P. Grey ][produced by Kevin Saunderson][24[11].Hot Disco/Dance;Columbia 77 663 12"]
Ahnonghay	Inner City	04.1995	97[1]	-	Six SIXCD 123	[written by Kevin Saunderson ][produced by Kevin Saunderson]
Your Love	Inner City	02.1996	28[5]	-	Six SIXCD 127	[written by Ann Saunderson, Kevin Saunderson, Neal Howard, Tracey Howard][produced by Kevin Saunderson, Mike "Hitman" Wilson]
Do Me Right	Inner City	10.1996	47[3]	-	Six6/Avex SIXCD 2	-
Good Life	Inner City feat. Paris Grey	02.1999	10[14]	-	Pias Recording PIASX 002CD	[written by Gina Onyx , Ray Holman, Ann Saunderson, Paris Grey, Kevin Saunderson][produced by Kevin Saunderson]
Good Love	Inner City feat. Paris Grey	06.2001	81[2]	-	Pias Recording PIAS 018CD	[written by Ann Saunderson, Kevin Saunderson][produced by Kevin Saunderson, Pete Heller]
Big Fun	Inner City	10.2003	86[2]	-	Pias Recording PIASX 025CD	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Paradise	Inner City	05.1989	3[30]	162[4]	Ten Records DIX 81	[produced by Kevin Saunderson,Juan Atkins]
Paradise Remixed	Inner City	02.1990	17[6]	-	Ten Records XID 81	[produced by Kevin Saunderson]
Praise	Inner City	07.1992	52[1]	-	Ten Records 4718862	[produced by Kevin Saunderson]
Testament ’93	Inner City	05.1993	33[2]	-	Ten Records CDOVD 438	[produced by Kevin Saunderson]

Infonet

INFONET ,filia wytwórni Creation Records, zajmująca się muzyką taneczną, powstała w połowie 1992 r. Menedżer Chris Abbot ma pełną swobodę w doborze muzyków współpracujących z firmą.

Dzięki temu nie wytworzył się jakiś łatwy do określenia, skostniały styl Infonetu - dla wytwórni tej nagrywają muzycy kojarzeni z rożnymi gatunkami muzyki elektronicznej. Najlepiej znani wykonawcy ze stajni Infonetu to Bandulu i Reload, największe sukcesy wytwórnia odniosła EP-ką Thunderground oraz singlami "Better Nation" i "Guidance" (Bandulu),"Terminus" (Syzygy), "Liquid Poetry" (Subterfuge), "Phase 4" (Reload) i "I'm A Winner, Not A Looser" (Eddie "Flashin"' Fowlkes).

Większość materiału nadal wychodzi ze studia nagraniowego muzyków grupy Bandulu, m.in. projekty Space DJs ("Eratic", "Celestial Funk"), Sons Of The Subway ("Da Tunnelz"),Koli Tao ("The Munk") czy Shyman And DJ Ljk ("Make Me Do Right").

Wybrani artyści

Bandulu
Sons of the Subway
Reload
Andrea Parker
David Morley
Shyman & DJ-LJK
DJ Escobar

Hypnotone

Liderem Hypnotone,był Tony Martin, który przed założeniem tej grupy nagrywał dla Creation Records jako „czlowiek-orkiestra”, korzystając z wokalnej pomocy Denise Johnson (utwory takie, jak zremiksowany przez Danny’ego Ramplinga i Bena Championa „Dream Beam” czy „Keping The Faith”).

W skład Hypnotone weszli wokalistka Cordelia Ruddock („odkryta” przez Martina podczas pokazu mody), Lee Royle (Martin poznał go za pośrednictwem biuletynu w sieci komputerowej; częściej porozumiewali się przy pomocy modemu, niż bezpośrednio) oraz Cormac Fultan (pianista i organista, którego Martin poznał w bardziej konwencjonalnej scenerii baru).

Grupa podpisała kontrakt nagraniowy z manchesterską wytwórnią First Love i próbowała odnieść sukces komercyjny oraz zdobyć sobie uznanie krytyków nagraniami w rodzaju „Be Good To Me” czy „Deeper In My Mind”. Potem przeniosła się do firmy Creation, dla której na początku lat 90-tych zrealizowała dwa bardzo popularne albumy Hypnotone i Ai.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dream Beam	Hypnotone	08.1990	94[1]	-	Creation CRE 082	-

Hypnotist

Pod nazwą tą kryje się właściciel wytwórni Rising High Records - Caspar Pound (ur. ok. 1970; swego czasu „hipis” w grupie A Homeboy, A Hippie And A Funki Dred); w początkowej fazie działalności wspierał go Pete Smith. Pound lubuje się,w wypowiedziach w rodzaju: „Chcę przerazić ludzi na parkiecie. Chcę nagrywać dźwięki, które są niepokojące i podkręcają tańczących w transie”.

Cel ten starał się osiągnąć w nagraniach takich, jak debiutancki singel „Rainbows In The Sky” czy „House Is Mine” (we wrześniu 1991r utwór ten doszedł do Top 75). Lepiej znana jest EP-ka The Hardcore z grudnia 1991, która zawierała dziś już legendarny utwór „Hardcore U Know The Score”.

Później ukazały się jeszcze „Live In Berlin” (The Hypnotist uchodził w Niemczech za gwiazdę techno; tam jego płyty ukazywały się nakładem wytwórni Cyclotron) i „Pioneers Of The Universe”. Pound działa także w Rising High Collective z byłą wokalistką grupy The Shamen Plavką („No Deeper Love”, „Fever Called Love” czy „Feel The Fire”) i nagrywa m.in. pod kryptonimem New London School Of Electronics (z Laurece’em Elliottem- Potterem z grupy Friends, Lovers & Family) i Electronic Dub (z niemiecką grupą Air Liquide). W 1994 r. wytwórnia Rising High wydala album z jego remiksami, głównie wykonawców tej właśnie wytwórni. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The House Is Mine / Pioneers Of The Warped Groove	Hypnotist	09.1991	65[2]	-	Rising High RSN 4	[written by Caspar Pound][produced by Caspar Pound]
The Hardcore E.P	Hypnotist	12.1991	68[3]	-	Rising High RSN 13	[written by Caspar Pound, Peter Smith][produced by Caspar Pound, Peter Smith]

Hyper Go-Go

Brytyjski duet house’owy, który, choć nie uchodzi za zbyt oryginalny, odniósł spore sukcesy komercyjne -już wczesne single weszły na brytyjskie listy przebojów („High” - miejsce 30., „Never Let Go” - 45.).

W skład Hyper Go-Go wchodzą James Diplock i Alex Bell, którzy współpracują od ukończenia szkoły w połowie lat 80-tych. Są właścicielami własnego studia - starego magazynu na środku zamkniętego lotniska na wsi w angielskim hrabstwie Essex. „High” wyszedł najpierw nakładem Hooj Choons, a dopiero później wydała go wytwórnia DeConstruction.

Natomiast singel "Never Let Go”, typowy utwór house’owy z „gwałtownym fortepianem”, otworzył współpracę z firmą Positiva. Utwór Raise został osnuty na linii wokalnej „Raise Your Hands”, a gościnnie zaśpiewał na nim Brian Chambers. W nagraniu wzięła udział Sally Anne Marsh, obecnie członkini grupy Hysterix.
Bell i Diplock stanowią też połowę składu techno/rave’owej grupy Electroset („How Does It Feel?”), udzielają się też w eksperymentalnej grupie Compufonic („Ecstasy 0376” nakładem Ocean Records; później dla Nova Mute - EP-ka Make It Move).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
High	Hyper Go-Go	08.1992	30[5]	-	Deconstruction 74321 11049 7	[written by Diplock, Bell, Marsh][produced by Hyper Go Go]
Never Let Go	Hyper Go-Go	07.1993	45[3]	-	Positiva CDTIV 3	[written by Bell, Cheese, Diplock, Oliver][produced by Hyper Go Go]
Raise	Hyper Go-Go	02.1994	36[3]	-	Positiva CDTIV 9	[written by Diplock, Bell][produced by Hyper Go Go]
It's Alright	Hyper Go-Go	11.1994	49[4]	-	Positiva CDTIV 20	[written by P. Brightledge, S. Void][produced by Hyper Go Go]
Do Watcha Do	Hyper Go-Go feat. Adeva	04.1996	54[3]	-	Avex AVEXCD 24	[written by Diplock, Bell, Daniels][produced by Hyper Go Go]
High `96	Hyper Go-Go	10.1996	32[4]	-	Distinctive DISNCD 24	[written by Alex Bell, James Diplock, Jon Marsh][produced by Alex Bell, James Diplock]
Do Watcha Do	Hyper Go-Go feat. Adeva	04.1997	60[3]	-	Distinctive DISNCD 28	[40[5].Hot Disco/Dance;Vinyl 4 600 21 12"]
High	Hyper Go-Go	06.2003	155[2]	-	Simply Vinyl	[written by Diplock, Bell, Marsh][produced by Hyper Go Go]

Paul Gardiner

Paul Mark Gardiner (ur. 1 maja 1958r - zm. 4 lutego 1984r) był brytyjskim muzykiem, który grał na gitarze basowej z Garym Numanem i Tubeway Army , a także tworzył materiał pod własnym nazwiskiem.Paul Gardiner urodził się w Hayes w Middlesex .
Na początku 1976 roku grał w zespole The Lasers, gdy Gary Numan (wtedy używający swojego prawdziwego nazwiska, Gary Webb) był przesłuchany jako główny gitarzysta . Obaj zostali szybkimi przyjaciółmi, a kiedy Numan opuścił zespół wkrótce potem, Gardiner podążył za nim. Para utworzyła Tubeway Army, początkowo z wujkiem Numana Jessem Lidyardem na perkusji . W październiku 1977 roku zespół podpisał kontrakt z niezależną wytwórnią Beggars Banquet i wydał swój pierwszy singiel " That's Too Bad" w lutym 1978 roku. 

Ciągle zmieniający się skład grał koncerty w ciągu najbliższych kilku miesięcy, a Gardiner i Numan byli jedynymi stałymi członkami. Powracając do trzyczęściowej stylizacji z Lidyardem, zespół wydał dwa albumy jako Tubeway Army,  debiut Tubeway Army w 1978r i hit numer jeden Replicas w 1979 roku. Kiedy Numan w 1979 roku zrzucił nazwę Tubeway Army, Gardiner pozostał jako basista, grając na albumach  The Pleasure Principle (1979) i Telekon (1980), a także koncertował z Numanem na całym świecie w latach 1979-81.

Po "odejściu" Numana w kwietniu 1981 roku, po finałowych koncertach na Wembley Arena , jego grupa towarzysząca podążyła własną drogą. Większość członków utworzyła nową grupę o nazwie Dramatis , a Gardiner postanowił  skoncentrować się na karierze solowej.  Debiutanckie solowe wydawnictwo Gardinera było singlem napisanym wspólnie z Numanem pod tytułem " Stormtrooper in Drag "/"Night Talk" w 1981 roku. Stało się numerem 49 na brytyjskiej liście singli .

Nagranie Gardinera " Venus in Furs " The Velvet Underground były pierwszym wydawnictwem własnej wytwórni Numana, Numa, w 1984 roku.  Oprócz pracy nad solowymi projektami grał z Dramatis w 1982 roku i na krótko przed śmiercią współpracował z Markiem Anthonym Thompsonem na jego debiutanckim albumie. 

Paul Gardiner zmagał się z uzależnieniem od heroiny w ostatnich latach życia i zmarł w wyniku śmiertelnego przedawkowania heroiny w dniu 4 lutego 1984 r. w Limetrees Park w Northolt , Middlesex. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stormtrooper In Drag/Night Talk	Paul Gardiner	07.1981	49[4]	-	Beggars Banquet BEG 61	[written by Gardiner, Numan][produced by Gary Numan]
Venus In Furs/No Sense	Paul Gardiner	07.1984	89[2]	-	Numa NU 1	[written by Lou Reed][produced by Gary Numan]

Boris Gardiner

Boris Gardiner (ur. 13 stycznia 1943 r.)  jest jamajskim wokalistą , tekściarzem i gitarzystą basowym .Urodzony w dzielnicy Rollington Town w Kingston na Jamajce , Gardiner uczęszczał do Franklin Town Government School i St Monica's College, porzucając edukację po zdiagnozowaniu tachykardii . 

W 1960 roku dołączył do zespołu Richarda Ace'a Rhythm Aces, w skład którego weszli także Delano Stewart , później Gaylads .Z grupą nagrał "Angella" i lokalny przebój "A Thousand Teardrops".  Grupa podzieliła się i w 1963r Gardiner dołączył  do Kes Chin i The Souvenirs jako wokalista i rozpoczął  naukę gry na gitarze. Dołączył do  Carlos Malcolm & the Afro Caribs, z którymi zaczął grać na gitarze basowej po odejściu basisty, a kiedy ten zespół się rozpadł, założył własną grupę, Broncos, nazwaną na cześć klubu Bronco, gdzie mieli kontrakt.  Później grał z Dragonaires Byrona Lee .
Pod koniec lat 60. i 70-tych pracował intensywnie jako muzyk sesyjny jako członek Now Generation, The Upsetters, Aggrovatorów i The Crystallites .  Podczas pracy w Studio One grał w takich hitach jak " On Top" The Heptones , "Nanny Goat"  Larry and Alvin oraz "Feel Like Jumping" Marcii Griffiths .

Jako solowy artysta, Gardiner miał hit z piosenką "Elizabethan Reggae" w 1970 roku, wersją " Elizabethan Serenade " Ronalda Binge'a .  Gdy singiel został wydany w Wielkiej Brytanii, pierwsze egzemplarze zostały wydrukowane z etykietą nieprawidłowo identyfikującą Byrona Lee (nie Gardinera) jako wykonawcę. Lee był producentem tego utworu.

Jego debiutancki album, Reggae Happening , ukazał się także w 1970 roku i (choć nie wszedł na listy bestsellerów). Muzyka Gardinera nadal była popularna na Jamajce, ale zainteresowanie w Wielkiej Brytanii spadło. W latach 70-tych kontynuował pracę jako muzyk sesyjny, w tym realizując kilka nagrań dla Lee "Scratch" Perry'ego, w tym dla Juniora Murvina , a także został honorowym członkiem The Wu-Tang Clan. Przyjaźń Gardinera z Method Man była często określana jako ten sam rodzaj przyjaźni, co Batmana i Robina. 

 Boris Gardiner Happening nagrał wersję " Is not No Sunshine " w 1973 roku z Paulem Douglasem jako wokalistą i Borisem Gardinerem grającym na basie na płycie Is What's Happening . 

W 1986 roku Gardiner nagrał singiel " I Wanna Wake Up You ", który stał się numerem jeden   w Wielkiej Brytanii. Spędził dwa miesiące w pierwszej dziesiątce . Towarzyszący album " Everything to Me" zawierał także kolejny hit "You're Everything To Me", który osiągnął   11. miejsce. Singiel "The Meaning of Christmas" został wydany także w tym samym roku. Później Gardiner podpisał kontrakt z RCA Records .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Elizabethan Reggae/Soul Serenade [Byron Lee And The Dragonairs]	Boris Gardiner	01.1970	14[14]	-	Duke DU 39	[written by Ascherberg, Hopwood, Crewe][produced by Junior Chung]
I Want To Wake Up With You/Version	Boris Gardiner	07.1986	1[3][15]	-	Revue REV 733	[written by Mac David][produced by Willie Lindo]
You're Everything To Me/Last Night	Boris Gardiner	10.1986	11[8]	-	Revue REV 735	[written by Ben Peters][produced by Willie Lindo]
The Meaning Of Christmas	Boris Gardiner	12.1986	69[5]	-	Revue REV 740	[written by Boris Gardiner][produced by Willie Lindo]
Friends And Lovers/She's Everything A Man Could Want [Boris Gardiner]	Boris Gardiner And Gwen Guthrie	08.1987	97[1]	-	Creole CR 1	[written by Ben Peters][produced by Willie Lindo]

Scott Garcia

Scott Garcia jest prawdziwym pionierem brytyjskiej sceny garage. Jego przełomowy utwór "It's A London Thing" był drugim w historii utworem w tym gatunku, który trafił na listy przebojów w 1997 roku i jest powszechnie uznawany za jeden z "klasyków" sceny.

Scott Garcia jest bez wątpienia jednym z pionierów brytyjskiej sceny garażowej po tym, jak założył własny sklep z płytami w 1994 roku, gdy miał 16 lat . Sklep Scotts Ruff Trax był jednym z pierwszych w swoim rodzaju   w Wielkiej Brytanii, podczas gdy w niedzielnej scenie dominowały wersje dubowe amerykańskich   producentów takich jak Smack i DJ Disciple.
Posiadanie sklepu z płytami doprowadziło do tego, że Scott związał się z kilkoma promotorami, którzy wystawiali niedzielne party, a wkrótce został DJ-em w takich miejscach, jak The Arches, The Frog And Nightgown i Adrenalin Village, nie wspominając już o wielu zaproszeniach na imprezy na łodzi. Podczas grania na jednej z tych imprez, Scott związał z ówczesnym producentem Gee Smoove. Gee tworzył utwory w maleńkim studio w Wandsworth, które znajdowało się 10 minut drogi od domu rodzinnego Scotta i nie minęło dużo czasu, zanim Scott zarezerwował się w studio i wykonał skok od DJ-a do DJ-a / producenta. W 1996 roku Scott nagrał swój pierwszy singiel zatytułowany "Enter the Darkness", choć był to dość minimalny, miał wyraźne ślady charakterystycznego stylu, z którego słynie.

Zimą 1996 roku scena podziemnego garażu eksplodowała w Londynie, a noce klubowe zaczęły się przenosić z kameralnych niedzielnych wieczornych spotkań do większych klubów głównego nurtu w piątkowe i sobotnie wieczory. Muzyka powstawała i była grana w Londynie, a Scott był zdeterminowany, aby odgrywać ważną rolę w powstaniu podziemnego garażu, więc zrezygnował ze sklepu muzycznego, aby poświęcić więcej czasu na skupienie się na djingu i produkcji.

W marcu 1997 r. Scott wydał swój pierwszy undergroundowy hymn,dla wytwórni  bomby buzz. Doprowadziło to do wielu pozytywnych recenzji prasowych, a wielu dziennikarzy muzycznych z podziemia pokazywało go jako nazwisko, na które należy zwrócić uwagę w przyszłości. Cała uwaga doprowadziła do masowego wzrostu występów DJ-a  Scotta i pewnego wczesnego ranka w maju 97, gdy był w drodze do domu z klubu Chunnel,   usłyszał klasyczne Just for you Londyn, kiedy przypomniał sobie swoje wczesne dni sprzed sklepu muzycznego i jak dużo zrobił ten utwór na londyńskiej scenie jungle, zdecydował, że nadszedł czas, aby podziemny garaż w Londynie miał swój własny hymn, więc następnego dnia wziął swojego wieloletniego przyjaciela Lee (MC Styles) i rozpoczął pracę nad utworem London Thing. Pierwotnie utwór miał być wstępnym dubem, na którym Scott grał, gdy był DJem, ale zapotrzebowanie na płytę było tak duże, że wziął wrócił do studia, wypolerował i wydał na swoim własnym podziemnym sumptem, sprzedał ponad 8000 kopii w wytwórni Scotts, a wkrótce został pobity przez rekordy BMG, a następnie sprzedał kolejne 30 000 egzemplarzy co sprawiło,że został #24 na UK British Chart za pomocą teledysku, który został nakręcony podczas pierwszego koncertu na żywo na scenie Diesela podczas karnawału w Notting Hill. Zanim Scott zrozumiał co się dzieje, robił programy telewizyjne, wywiady z czasopismami i podróże wszystkich w Europie DJ-e w większości największych klubów. Od tego momentu z dumą utrzymywał tytuł londyńskiego Thinga.

Po ciężkim roku tournee promującym płytę i wyczerpującym harmonogramem remiksów, w którym remiksował się między innymi: Another Level, Deni Hines, The Ruff Driverz, Rachel Wallace i JD Braithwaite.
W 1999 roku Scott postanowił założyć własną własną wytwórnię płytową, rozpoczynając od zarejestrowania takich artystów, jak Oxide i Neutrino, DJ Luck i MC Neat, Shy Cookie i The Genius Cru, którzy zaczęli robić wielkie rzeczy na nowej garage scenie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A London Thing	Scott Garcia ft MC Styles	11.1997	29[3]	-	Connected CDCONNECT 1	[written by Scott Garcia][produced by Scott Garcia]

Adam Garcia

Adam Gabriel Garcia (ur. 1 czerwca 1973 roku w Wahroonga, w Nowej Południowej Walii w Australii) - tancerz i aktor filmowy i telewizyjny.Uczył się w prestiżowym Capital Dance Studio w Sydney. W latach 1985-1991 uczęszczał do szkoły Knox Grammar, a po jej ukończeniu zaczął studiować biologię i chemię na uniwersytecie. Rok później, w roku 1992, opuścił uczelnię, by rozpocząć karierę tancerza. Wystąpił w przedstawieniu Hot Shoe Shuffle (1994), z którym podróżował po całej Australii i dotarł wreszcie do londyńskiego teatru Queens.

Postanowił pozostać w Wielkiej Brytanii, a w kwietniu 1995 roku pojawił się na scenie jako Doody w musicalu Grease. Następnym spektaklem była adaptacja Ptaśka (1996-97) Williama Whartona w Plymouth. Zdobył uznanie w oczach krytyki rolą Tony'ego Manero w londyńskiej inscenizacji Gorączki sobotniej nocy na West Endzie. Wziął udział w nagraniach musicali Hair (jako Wolf) i Skrzypek na dachu (jako Perczyk). Za rolę Tony'ego Manero w teatralnej wersji musicalu Gorączka sobotniej nocy na scenie London Palladium (od kwietnia 1998 do kwietnia 1999) zdobył nominację do nagrody Oliviera. We wrześniu 2000 wystąpił podczas uroczystości otwarcia Letnich Igrzysk Olimpijskich w Sydney.

Na dużym ekranie debiutował epizodyczną rolą w biograficznym filmie o Oscarze Wilde, genialnym poecie i prozaiku angielskim Wilde (1997). Rok potem trafił na szklany ekran w angielskim serialu TV Dream Team (1998). Prawdziwy przełom w jego karierze nastąpił dopiero w 2000 roku, kiedy zagrał postać Kevina O'Donnella, kucharza z nowojorskiej restauracji serwującej hamburgery w melodramacie muzycznym Wygrane marzenia (2000). Następnie zagrał główną rolę w komedii 20th Century Fox Pierwsze 20 milionów (2002). Użyczył głosu tytułowemu bohaterowi australijskiej komedii przygodowej Kangur Jack (2004).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Night Fever	Adam Garcia	05.1998	15[5]	-	Polydor 5697972	-