Gangsta Boo

Lola Mitchell (ur. 7 sierpnia 1979r), znana bardziej jako jej pseudonim artystyczny Gangsta Boo lub Lady Boo , to amerykańska raperka z Memphis w stanie Tennessee . Była pierwszą i jedyną kobietą z grupy hip hopowej Three 6 Mafia z siedzibą w Memphis. Opuściła grupę po wydaniu albumu When the Smoke Clears: Sixty 6, Sixty 1 , za sprawą sporów finansowych.
Jej pierwszy solowy album, Inquiring Minds , został wydany w 1998 roku i osiągnął piętnastą pozycję na liście Billboard Top R & B / Hip-Hop Albums oraz numer 46 na liście Billboard 200 . Album zawierał zaskakujący hit "Where Dem Dollas At !?" .

Gangsta Boo wydała swój drugi album Both Worlds * 69 w 2001 roku, który osiągnął  ósme miejsce na liście R & B / Hip-Hop oraz 29 na liście Billboard 200. W 2003 roku wydała swój trzeci album, Inquiring Minds II: The Soap Opera . Album osiągnął  53 miejsce na liście R & B / Hip-Hop oraz 24 na wykresie Independent Albums .


W 2009 roku Gangsta Boo wydała swój trzeci oficjalny mixtape The Rumours (po wcześniejszych mixtape'ach Street Ringers Vol. 1 i Still Gangsta ). Wydała również dwa mixtape'y z DJ Fletch, Miss.Com  i 4 Da Hood . W poniedziałek, 27 czerwca 2011 roku, wydała swój nowy mixtape z Trap-A-Holics, Forever Gangsta .
 W 2013 roku dołączyła do grupy Three 6 Mafia   , i została znacząco wyróżniona na swoim debiutanckim mixtape 6ix Commandments .  Opuściła grupę w 2014 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Where Dem Dollas At / Fuck You	Gangsta Boo	11.1998	-	-	Relativity 1721	[49[6].R&B Chart]
Nasty Trick	Gangsta Boo	05.1999	-	-	Relativity 1784	[53[12].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Enquiring Minds	Gangsta Boo	10.1998	-	46[6]	Relativity 1685	[produced by DJ Paul, Juicy J]
Both Worlds *69	Gangsta Boo	08.2001	-	29[8]	Hypnotize Minds 1925	[produced by DJ Paul, Juicy J]

Gang's Back

Gang's Back to sześcioosobowa grupa, która powstała w Fresno w Kalifornii w 1976 roku. Członkami grupy są Fresno Cruz - wokal i saksofon, Rick Gonzalez - gitara, Robert Ramirez - perkusja, Richard Cruz - instrumenty klawiszowe i trąbka, Arturo Aldana - bas i Joe Cruz - puzon. Zespół włączył muzykę R & B, Funk Jazz, Latin & Pop do swojego repertuaru, pracował nad stworzeniem własnego niepowtarzalnego brzmienia w klubie West Coast.

W 1980 roku występowali z gwiazdami takimi jak Tower Of Power, Jose Whatley, Shalamar, War, G.Q., Tierra i wielu innych.

Zespół  podpisał kontrakt z Handshake Records, filii Columbia w 1981 roku. Ich debiutancki longplay Gang's Back został wyprodukowany przez Barneya Perkinsa, który pracował z Supremes & The Temptations i współproducenta Tony Colemana, który napisał piosenki dla Quincy'ego Jonesa i Jamesa Ingrama. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Got My Eye On You	Gang's Back	09.1982	-	-	Handshake 03 199	[written by Fresno Cruz, J. Cruz, R. Cruz, R. Gonzalez, R. Ramirez, A. Aldana][produced by Barney Perkins, Tony Coleman]

Leata Galloway

Leata Galloway , ur. 7 grudnia 1950 r., Brooklyn, Nowy Jork, USA Młoda Leata została wychowana w Harlemie. W pierwszych latach życia Leata i jej rodzina słuchali muzyki, od Nancy Wilson po Nat King Cole, między innymi, co zapewniło jej muzyczne korzenie. Pierwsze sukcesy odniosła jako oryginalna obsada broadwayowskiej produkcji "Hair".
Po dwóch i pół latach przeniosła się do innych broadwayowskich musicali, w tym "Do not Bother Me, I Can not Cope" i "Golden Boy". Następnie przeniosła się do Los Angeles, gdzie uzyskała pozytywne recenzje za występ w " Sophisticated Ladies".

Doprowadziło to do kilku telewizyjnych występów gościnnych w "The Tonight Show" i "The Merv Griffin Show". Leata pojawiła się w filmowej wersji "Hair" i śpiewała w swojej wersji "Electric Blues".

Aktorka zagrała i zaśpiewała dwie piosenki w filmie "Cotton Comes To Harlem". W studiu nagraniowym Leata nagrała swój pierwszy album, Leata Galloway dla wytwórni Ariola.  Przeniosła się do wytwórni Columbia za "The Naked Truth".  Album zawierał jej wersję evergreena Bacharacha / Davida , "You'll Get The Heaven If You Break My Heart", bardzo popularny w Wielkiej Brytanii

    Kolejny album, zatytułowany "A Sophisticated Lady", ujrzał światło dzienne na początku lat dziewięćdziesiątych. W 2011 roku wydała album "Tenderly" .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
With Every Beat Of My Heart	Leata Galloway	06.1988	-	-	Columbia 07786	[written by A. Armato, B. Cantarelli][produced by Nick Martinelli]69[6].R&B Chart]

Mamie Galore

Urodzona jako Mamie Davis w Erwin, Mississippi, Mamie Galore zaczęła śpiewać jako młoda dziewczyna w kościele. Pod koniec lat 50-tych śpiewała w Herman  Scott & Swinging Kings, a później dołączyła do   Ike & Tina Turner Revue . Wielka (ale atrakcyjna) kobieta z głosem pasującym do sylwetki, nie mogła pozostać długo   anonimowa programu Turner, i w 1962 roku wybrała samodzielność.

W tym samym roku Galore opuściła także Delta dla Chicago, gdzie była zastępczynią Little Milton ; nagrała także dla wytwórni Monk Higgins "St. Lawrence", która,  była dystrybuowana przez Chess Records - w tym czasie zmieniła nazwisko na Mamie Galore , oczywistą grę na nazwie postaci "Pussy Galore" Goldfingera i doskonały chwyt reklamowy w związku z jej pierwszym singlem "Secret Agent 36-24-38", który jest próbą   z tego samego źródła, które przyniosło wytwórni hit  Jamo Thomasa , "I Spy for the FBI".

Pierwsze dwa single Galore nie trafiły na listy przebojów, ale jej trzeci , "It Ain't Necessary", przyniósł sukces. Była później beneficjentem umowy produkcyjnej, którą Higgins podpisała z Imperial Records, dzięki której jej wydawnictwa zostały przeniesione do znacznie większej, dystrybuowanej w całym kraju wytwórni, a także dzięki temu, że została sparowana z Dee Irwinem jako duet.

 Kariera nagraniowa Galore zakończyła się jednak w 1970 roku, po tym, jak seria singli przepadła na rynku. Pozostała popularnym wykonawcą w okolicach delty Mississippi przez dziesięciolecia i nigdy nie przestała występować lokalnie. Galore zmarła w 2001 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It Ain't Necessary/Don't Think I Could Stand It	Mamie Galore	04.1966	-	132[2]	St. Lawrence 1012	[written by Jerry Butler, Council Gay, Sylvester Potts][produced by Monk Higgins]
Medley: By The Time I Get To Phoenix / I Say A Little Prayer/All I Want For Christmas Is Your Love	Dee Irwin And Mamie Galore	12.1968	-	114[1]	Imperial 66334	[written by Jim Webb, Bacharach, David][produced by Monk Higgins, Ervin]

Gants

The Gants byli amerykańską grupą garażowa w latach 60-tych.Jedną z niewielu tego typu pochodzącą z głębokiego Południa USA , pierwotnie znana jako Kingsmen (ale nie mylić z podobną grupą o nazwie Kingsmen która miała przebój " Louie, Louie "), gdy spotkali się razem w 1963r grajac r&b; covery i instrumentalne utwory spopularyzowane przez The Ventures . Ich oryginalny skład tworzyli Sid Herring (wokal i gitara), Johnny Freeman (gitara), Vince Montgomery (gitara basowa) i Don Wood (perkusja).
Kilka wydarzeń wydobyło zespół z całkowitego cienia grania cudzych utworów w Greenwood w stanie Missisipi do tańca i wejścia do historii garage-rock. Po pierwsze, Freeman musiał zrezygnować, ponieważ jego rodzice nie pozwolili mu grać poza rodzinnym miastem, i został zastąpiony przez Johnny Sandersa. Jako nową nazwę wybrali Gants po popularnej marce koszul z kołnierzykiem button-down, który oznacza również francuskie słowo "rękawiczki". W tym samym czasie,Herring, który jak niektórzy mówili przypominał Petera Noone z Herman's Hermits i brzmiał jak John Lennon z The Beatles ,wykazywał wielkie zainteresowanie The Beatles i zaczął pisać własne utwory. Na początku 1965r , The Gants został podsłuchany przez koordynatora turnee amerykańskiego The Animals podczas występu w sali balowej hotelu i został wybrany, aby otwierać koncerty tego zespołu na Florydzie.
W tym momencie, Gants miał profesjonalne brzmienie i repertuar z oryginalnym materiałem i jeszcze większym repertuarem coverow, które miały odzwierciedlone w wyborze stron na ich pierwszy singiel: ( Bo Diddley'a) " Road Runner " ze stroną B ( własnym) "My Baby Don't Care", wydanym przez wytwórnię Statue w połowie 1965 roku. Nagranie wykazało wystarczający potencjał do ponownego wydania w dużej wytwórni, Liberty Records , we wrześniu, i skromny sukces na listach przebojów, osiągając nr 46 na amerykańskiej liście singli pop .
Później pod koniec roku, Liberty wydaje najpierw album Gants, Roadrunner,na którym rzekomo Duane Allman gra na organach w "House of the Rising Sun"( najprawdopodobniej mieli na myśli jego brata, Grega Allmana). W styczniu 1966r został wydany nowy singiel "Little Boy Sad", który zawierał wczesne użycie przystawki wah-wah później rozsławione przez Joe Walsha i Petera Framptona . Zespół próbował wydać w Liberty swoją wersję utworu Them " Gloria ", ale wytwórnia odmówiła. The Gants byli później rozczarowani widząc jak piosenka stała się wielkim hitem w wykonaniu The Shadows of Knight.
Określona procedura została ustalona: The Gants mogli nagrywać i robić krótkie turnee w czasie wakacji, ale to nigdy nie było wystarczające dla zespołu. Stacje radiowe zrezygnowały z ich nagrań, gdy zespół nie mógł oderwać się od swoich obowiązków w celach promocyjnych ,a w połowie lat 60-tych, istnienie w radio było kluczem do sukcesu. W roku 1966 i na początku 1967 r.,ukazało sie kilka singli i dwa albumy , Galore Gants i Gants Again. Nikt nie odszedł , poza Sandersem, który został zastąpiony przez gitarzystę, Johnny Freemana. Jeszcze jedna wizyta w Kalifornii latem 1967 okazała się bezowocne, a trzech z (byłych) Gants wróciło do Greenwood, pozostawiając Sid Herring w Los Angeles w nowej pracy jako autora tekstów dla artystow Liberty Records.
Mimo braku znaczących osiagnięć na listach przebojów, Gants utrzymało status kultowej grupy w etosie historii rocka garażowego i nie zostali całkowicie zapomniani. Jedna z ich piosenek, "I Wonder" znalazła się na kompilacji z 1980r, Pebbles, Volume 8. W 2000 roku, Sundazed Records wydała Roadrunner! The Best of The Gants z wkładką przygotowaną przez Mike'a Staxa,a ich singiel "Little Boy Sad" został dołączony na CD magazynu Southern Sampler . W 2005 roku, The Gants występowali znowu razem:Sid Herring, Don Wood, Johnny Sanders, Johnny Freeman i basista Charles Hall, zastępując Vince'a Montgomery, który zmarł z przyczyn naturalnych w 2001 roku w swoim domu w Clarksdale, Mississippi . Don Wood zmarł 14 maja 2011 roku w swoim domu w Greenwood, Missisipi . 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Roadrunner/My Baby Don't Care	Gants	08.1965	-	-	Statue 605	[written by E. McDanial][produced by Hurshel Wiginton]
Little Boy Sad/(You Can't Blow) Smoke Rings	Gants	01.1966	-	-	Liberty 55853	[written by Wayne Walker][produced by Hurshel Wiginton]
Crackin' Up/Dr. Feelgood	Gants	04.1966	-	-	Liberty 55884	[written by E. McDanial][produced by Dallas Smith]
I Want Your Lovin'/Spoonful Of Sugar	Gants	08.1966	-	-	Liberty 55903	[written by Bohling][produced by Dallas Smith]
Greener Days/I Wonder	Gants	01.1967	-	-	Liberty 55940	[written by David Gates][produced by Dallas Smith]
Drifters Sunrise/Just A Good Show	Gants	04.1967	-	-	Liberty 55965	[written by Bob Lind][produced by Dallas Smith]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Roadrunner	Gants	.1965	-	46[12]	Liberty LRP 3432	-
Gants galore	Gants	.1966	-	-	Liberty LRP 3455	-
Gants again	Gants	.1966	-	-	Liberty LRP 3473	-

Gang Starr

GANG STARR, zał. w 1986 w Nowym Jorki (Nowy Jork, USA) w składzie: Damo D-Ski, DJ Wanna Be Down, Guru.
Oparty na klasycznym schemacie (producent/ didżej + raper) duet, którego wkŁad w rozwój i popularyzację muzyki rapowej na całym świecie doceniają wszyscy krytycy i fani. We wszelkich podsumowaniach największych, najbardziej znaczących zjawisk w historii rapu, twórczość Gang Starra zajmuje niezmiennie wysokie pozycje. W obecnym składzie osobowym - DJ Premier (właśc. Chris Martin, ur. 1969) i - Guru (Keith Elam, ur. 1966), grupa działa od 1988 r. Wcześniej pod szyldem Gang Starr działali w latach 1986-1988 Guru, drugi raper - Damo D-Ski i DJ Wanna Be Down. Efektem ich pracy były single "The Lesson" i "Bust A Move" - oba wyprodukowane przez uznanego Mark The 45 King. Grupa nie zyskała jednak takiego uznania, na jakie liczyli muzycy, przez co stary skład szybko się rozpadł. Jeszcze w czasach, gdy Chris Martin studiował w Teksasie, zainteresowała się nim niezależna, ale bardzo uznana wytwórnia Wild Pitch, do której nadesłał wyprodukowane przez siebie demo składu Inner City Posse. Włodarze labelu byli zafascynowani bitami Martina, ale postawili warunek - wydadzą płytę tylko wtedy, gdy Waxmaster C zmieni rapera. W podobnym czasie do Wild Pitch trafiły nagrania Guru. Z pozoru nierealna do wykonania w hip-hopie możliwość połączenia w jeden zespół dwóch nie znających się artystów, jednak się udała.
Pierwsze miesiące pracy nowego Gang Starra, już w składzie DJ Premier i Guru, nie były łatwe. Producent powrócił do Teksasu, by skończyć studia, jego kontakt z Keithem Elamem odbywał się na zasadzie telefonów i wysyłania do siebie taśm z nagraniami. Dopiero, gdy w 1989 r. Premier miał 10 dni urlopu, mógł zabrać się za nagranie debiutanckiego krążka duetu w normalnym warunkach. Efektem tego był wydany w tym samym roku krążek "No More Mr. Nice Guy". Stosunkowo nieduże zainteresowanie albumem było do pewnego stopnia spowodowane bardzo niefortunną okładką. Wie lu słuchaczy widząc ją w sklepie, nigdy nie pomyślało, że ma przed oczyma materiał grupy, która odmieni hip-hop. Jako całość nie był to materiał imponujący, ale poszczególne utwory zwróciły uwagę fanów i krytyków na Gang Starra. Szczególnie przysłużyły się temu nagrania "DJ Premier In Deep Concentration", "Positivity" i "Manifest". One najbardziej ukazały styl grupy, który z każdym kolejnym krążkiem byt szlifowany Produkcje DJ'a Premiera oparte byty na jazzowych i soulowych samplach, perfekcyjnych skreczach i cutach oraz mocnych, doskonale brzmiących bębnach. Guru w swych tekstach łączył obserwacje społeczne, dojrzałe przestania. Nie uciekał od trudnych tematów, angażował się w zagadnienia polityczne. To właśnie zwróciło uwagę Spike'a Lee, który urzeczony singlem "Manifest" stał się fanem Gang Starra.
Zaproponował grupie nagranie wspólnego utworu z legendarnym jazzmanem Brandfordem Marsalisem. Ich wspólna kompozycja "Jazz Thing" trafiła na ścieżkę dźwiękową filmu (reżyserowanego oczywiście przez Spike'a Lee) "Mo Better Blues". Wspaniałe nagranie weszło na stałe do klasyki muzyki hiphopowej, jako porywający przykład kolażu rapu i jazzu. Za jego sprawą Gang Starr wyszedł z głębokiego podziemia, w jakim wciąż tkwił pomimo niezłego przyjęcia debiutanckiego albumu.
Po "Jazz Thing" do grupy zgłosiła się wytwórnia Chrysalis, proponując duetowi kontrakt. DJ Premier i Guru skorzystali z oferty, była ona bowiem dużo korzystniejsza niż przedstawiona przez niezbyt zamożny Wild Pitch propozycja przedłużenia umowy. W 1991 r. Gang Starr wydał drugi album "Step In The Arena". Był to materiał dopracowany w każdym calu, nad którego produkcją duet spędził wiele miesięcy. Promowany wspaniałymi singlami "Just To Get A Rep", "Who's Gonna Take The Weight?" "Love-sick" i "Step In The Arena", krążek okazał się zdaniem krytyków i fanów najlepszym we wspomnianym roku. Gang Starr wyznaczył kierunek, w jakim od tego czasu poszedł nowojorski rap. Choć grupa nie osiągnęła tak spektakularnego sukcesu finansowego jak najbardziej popularni wtedy artyści pokroju -De La Soul, EPMD czy — Ice Cube'a, to właśnie jej twórczość oceniano najwyżej. Nieliczni malkontenci zwracali uwagę na to, że flow Guru jest bardzo monotonny, a jego przestania często są idealistyczne.
Kontynuując obraną drogę artystyczną, już 5 maja 1992 r. Gang Starr wydał trzeci album "Daily Operation". Nie odbiegał on znacznie od brzmienia kultowego już wówczas "Step In The Arena", ale ugruntował pozycję duetu na hiphopowej scenie. DJ Premier i Guru stali się królami rapowego Nowego Jorku. Sukces wykorzystali zakładając Gang Starr Foundation, które stało się trampoliną do kariery dla — Bahamadii, Group Home czy - Jeru The Damaja. Po wydaniu "Daily Operation" grupa przeżywała mały kryzys. Wynikał on zdaniem naocznych obserwatorów z chwilowego uderzenia do głowy przysłowiowej wody sodowej. Ponoć nie zgadzali się do końca również w kwestii dalszej ścieżki współpracy. DJ Premier przeżył też i ciężkie chwile po tym, jak wielu jazzowych artystów nie doceniło jego pracy i oskarżyło o przywłaszczenie ich dorobku. Przez pierwsze lata swojej działalności wykorzystywał on bowiem niemodyfikowane partie instrumentalne. Po całej lawinie procesów, jakich doświadczyli hiphopowi producenci, musiał zmienić metodę swej pracy. Od 1993 wszystkie sample były przez niego clearowane i przerabiane.
Wszelkie plotki o niepewnej przyszłości grupy, "wyjaśnił" sam duet. 8 marca 1994 r. Gang Starr wydał czwarty album "Hard To Earn". Był on najlepszą odpowiedzią dla osób podważających wartość i dokonania grupy. W przeciwieństwie do wielu popularnych wówczas artystów DJ Premier i Guru nie poszli w stronę komercyjnego brzmienia. Ich krążek był zdecydowanie najbardziej inteligentną, zaangażowaną ,uliczną porcją rapu, jaki wówczas można było sobie wyobrazić. Guru nie przestał rymować o trudnych tematach, kontynuując nawracającą, ..nieco pozytywistyczną hiphopową misję.
Na "Hard To Earn" częściej niż w przypadku poprzednich dokonań atakował on słabych, nie podążających - jego zdaniem - słuszną i prawdziwą drogą raperów. Muzyka DJ'a Premiera była jeszcze cięższa, bliższa ideałowi ulicznego, | hardkorowego brzmienia. Wciąż niestety okazywała się za mało przebojowa, by grupa w końcu doczekała się swej pierwszej "złotej płyty". Było to o tyle paradoksalne, że projekty, w których DJ Premier i Guru udzielali się pobocznie, zyskując częstokroć dużo większe uznanie. Po "Hard To Earn" członkowie Gang Starra skupili się na solowych karierach. Okres 1995-l997 byt przede wszystkim wielkim triumfem projektów "Jazzmataz", za którym stał Guru.Również DJ Premier znajdował się na absolutnym producenckim szczycie, oddając swoje bity niemal wszystkim uznanym nowojorskim artystom. Po tym jak w wielkie problemy finansowe popadła wydająca ich płyty wytwórnia Chrysalis, duet zdecydował się założyć własny label - Noo Trybe. Prawa dystrybucyjne przekazali wydawniczemu gigantowi - firmie Virgin. Przez całe to zamieszanie nie mogli przez wiele miesięcy wydać żadnej płyty.
Powrócili dopiero w 1998 r. krążkiem "Moment Of Truth". Cztery lata oczekiwań fanów i krytyków na album Gang Starra nie poszedł na marne. Zdaniem wielu odbiorców piąta w dorobku duetu płyta była najlepszą w ich dyskografii. Okazała się też dużym przełomem finansowym. Po tym jak wielką popularność zyskały single "You Know My Steez" i "Royalty" (z gościnnym udziałem męskiej grupy R&B; K-Ci & Jo-Jo), również cały album osiągnął duży sukces, znajdując niemal milion nabywców. Przede wszystkim "Moment Of Truth" było wielkim artystycznym triumfem duetu, Gang Starr nie tylko nic nie stracił ze swej dawnej klasy, a wręcz przeciwnie. Zdaniem krytyków poszedł o kolejny krok do przodu. W momencie, gdy hiphopową scena została zdominowana przez lekkie, często przypominające pop brzmienia, oraz treści o hedonistyczno-materialnym zabarwieniu, DJ Premier i Guru byli wierni obranej niemal dziesięć lat wcześniej artystycznej drodze. Ich powrót często opisywano jako przywrócenie pierwszeństwa elementom hiphopowej kultury w muzyce rapowej.
W 1999 r. ukazało się dwupłytowe wydawnictwo "Full Clip: A Decade Of Gang Starr". Był to zbiór doskonale znanych i bardzo lubianych nagrań grupy z lat 1989-1998 (również stron B singli), do którego dodano kilka nowych utworów. Dwa z nich stały się wielkimi przebojami 1999 r. - "Full Clip" dedykowane zabitemu kilka miesięcy wcześniej - Big L'owi z D.I.T.C., oraz "Discipline". Drugie z tych nagrań Gang Starr wykonał wspólnie z żeńskim triem Total. Była to kolejna, po utworze "Royalty" z "Moment Of Truth", bardzo udana próba połączenia brudnego, hardcorowego rapu z muzyką R&B.; DJ Premier i Guru udowodnili wielu artystom, że można eksperymentować z gatunkiem uważanym powszechnie za komercyjny, bez utraty własnego, charakterystycznego brzmienia. Znamienne było, że nawet najbardziej radykalni fani hiphopowych brzmień nie mieli za złe Gang Starrowi tych kolaboracji.
Okres trzyletniej ciszy duet przerwał w 2002 r. umieszczając na ścieżce dźwiękowej do filmu "8 Mila" nagranie "Battie". Kilka tygodni później na półki sklepowe trafił singiel "Skillz", będący oficjalną zapowiedzią kolejnego krążka Gang Starra "The Ownerz". Ukazał się on w połowie 2003 r. Tytuł miał zdaniem grupy symbolizować, że to właśnie do DJ'a Premiera i Guru należy prawdziwie rapowe brzmienie. Dosyć ryzykowny zabieg producencki, jakim była niemal całkowita rezygnacja z hi-hafów, pokazał po raz kolejny skalę talentu Chrisa Martina. Album "The Ownerz" byt kolejnym artystycznym sukcesem duetu. Ciekawostką uznano gościnne udziały Fat Joe, Jadakissa i Snoop Dogga - raperów, których część fanów duetu odrzuca jako nazbyt komercyjnych. Promując "The Ownerz" duet zagrał jedyny koncert w Polsce 20 grudnia 2003. Na wspaniałym występie w Warszawie bawiło się ponad 3 tysiące fanów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jazz thing	Gang Starr	10.1990	66[2]	-	CBS 6563777 [UK]	[written by B. Marsalis, C. Martin, K. Elam, L. E. Elie][produced by Branford Marsalis , DJ Premier][utwór z filmu "Mo better blues"]
Take a rest/Who's gonna take the weight	Gang Starr	02.1991	63[1]	-	Cooltempo COOLX 230 [UK]	[written by The Guru, Keith E.E.][produced by DJ Premier and The Guru]
Love sick/What do you want this time	Gang Starr	05.1991	50[3]	-	Cooltempo COOLX 234 [UK]	[written by The Guru, Keith E.E.][produced by DJ Premier, The Guru, John Waddell]
2 Deep/Take it personal	Gang Starr	06.1992	67[2]	-	Cooltempo COOLX 256	[written by Keith Elam, Chris Martin][produced by DJ Premier, The Guru]
Ex girl to next girl	Gang Starr	10.1992	-	-	Chrysalis 50 405	[produced by DJ Premier and The Guru][written by K.Elam/C.Martin][64[6].R&B Chart]
Mass appeal	Gang Starr	02.1994	-	67[11]	Chrysalis 58 111	[written by K.Elam/C.Martin][produced by DJ Premier and The Guru][42[15].R&B Chart]
Code of the streets/Speak ya clout	Gang Starr	06.1994	-	123[2]	Chrysalis 58 148	[produced by DJ Premier and The Guru][written by K.Elam/C.Martin][83[9].R&B Chart]
You know my steez	Gang Starr	12.1997	-	76[13]	Noo Trybe 38 624	[written by K.Elam/C.Martin][produced by DJ Premier ][32[20].R&B Chart]
Royalty	Gang Starr	03.1998	-	-	Virgin	[produced by DJ Premier ][49[6].R&B Chart]
The militia/You know my steez	Gang Starr Feat. Big Shug and Freddie Foxxx	08.1998	-	112[1]	Noo Trybe 38 646	[produced by DJ Premier ][68[8].R&B Chart]
Discipline	Gang Starr	07.1999	-	-	Noo Trybe 14 333	[written by Chris Martin , Jack Knight, Jakima Raynor, Keisha, Keith Elam, Pamela Long][produced by DJ Premier ][58[6].R&B Chart]
Skills	Gang Starr	11.2002	-	18[14].Hot 100 Singles Sales	Rap-A-Lot 38 849	[produced by DJ Premier ][91[18].R&B Chart]
Nice Girl, Wrong Place / Rite Where U Stand	Gang Starr	04.2003	-	-	Virgin 38 859	[produced by DJ Premier ][99[2].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Step in the arena	Gang Starr	03.1991	36[3]	121[12]	Chrysalis 21 798	[produced by DJ Premier,Guru]
Daily operation	Gang Starr	053.1992	-	65[10]	Chrysalis 21 910	[produced by Gang Starr]
Hard to earn	Gang Starr	03.1994	29[3]	25[12]	Chrysalis 28 435	[produced by DJ Premier]
Moment of truth	Gang Starr	04.1998	43[5]	6[13]	Noo Trybe 45 585	[gold-US][produced by DJ Premier, Guru]
Full clip:A decade of Gang Starr	Gang Starr	07.1999	47[7]	33[7]	Noo Trybe 47 279	[gold-US][silver-UK][produced by DJ Premier, Guru]
The ownerz	Gang Starr	07.2003	74[2]	18[8]	Virgin 80 247	[produced by DJ Premier]

Gamma

Grupa amerykańska. Powstała w 1979r w San Francisco w Kalifornii. Utworzona przez świetnego gitarzystę Ronniego Montrose'a (ur. 29.11.1947r, Kolorado), który wcześniej kierował zespołem Montrose. W składzie znaleźli się też Jim Alcivar - k i Alan Fitzgerald - b, którzy towarzyszyli już liderowi w Montrose, oraz Davey Pattison (ur. 18.11.1945r, Glasgow, Szkocja) -voc, były współpracownik Matthew Fishera; i Skip Gillette -dr, percc .W 1980r miejsca Fitzgeralda i Gillette'a zajęli Glenn Letsch -b z Bullet Park i Danny Carmassi - dr, również z Montrose, a także z The Michael Schenker Group. W lutym 1981r Alcivara, który zdecydował się na podjęcie studiów, zastąpił Mitchell Froom - k z Bruzer. Gamma działała do 1982. W 1992 reaktywowała się , w związku z ukazaniem się składanki "The Best Of Gamma",ale tylko na trasę po Stanach. W 2001 odrodziła się na dłużej, a w składzie znaleźli się: Montrose, Pattison, Letsch, Carmassi i Edward Harris Roth- k, były muzyk zespołu Fates Warning, w tym czasie związany z formacją Impelliteri. Rozwiązała się w 2003r.

Zadebiutowała w grudniu 1979 płytą „Gamma 1", nagraną przy pomocy Kena Scotta, współpracownika m.inn. zespołu Supertramp, jako producenta, promowaną singlami I'm Alive/Solar Heat ze stycznia 1980r i Thunder And Lightning/Razor King z czerwca tego roku. Zaproponowała zgrabny repertuar w konwencji uładzonego hard rocka spod znaku Bad Company i Foreigner, zachwycający żarliwym, bluesującym śpiewem Pattisona i błyskotliwymi solówkami gitarowymi Montrose'a, np. Thunder And Lightning, Razor King, Fight To The Finish i No Tears. Urozmaiciła go m.in. pełną przestrzeni własną kompozycją instrumentalną Solar Heat oraz przeróbkami Wish I Was śpiewaka country Mickeya Newbury'ego i I'm Alive zespołu The Hollies.

 Bardziej efektowną i porywającą wersję własnego stylu przedstawiła na płycie „Gamma 2" z września 1980r, wyprodukowanej przez Montrose'a przy pomocy Gary'ego Lyonsa. Zwracały uwagę dynamiczne utwory w rodzaju Skin And Bone, Mean Streak czy zaśpiewanego przez Pattisona w duecie z Genią Ravan Dirty City, ale też odmienny, balladowy Voyager, ( z tekstem zainspirowanym przez wyczyn Francisa Chichestera, który pierwszy opłynął samotnie świat). Intrygowało pomyslowe opracowanie starego przeboju Something In The Air zespołu Thunderclap Newman. Albumowi towarzyszyły single: Something In The Air/Mayday z października 1980r, Voyager ze stycznia 1981r i Dirty City/Ready For Action z marca tego roku. Formacja promowała go m.in. na wspólnych koncertach z AC/DC, Santaną, ZZ Top i Journey.

Świadectwem-poszukiwania zupełnie nowego kierunku była płyta „Gamma 3" z marca 1982r, epatująca dźwiękami elektronicznych instrumentów klawiszowych oraz brzmieniem głosu wokalisty przetworzonym przez vocoder, np. What's Gone 1$ Gone, Mobile Devotion. Wyróżniał się zaśpiewany przez Pattisona w duecie z innym Szkotem, Alexem Ligertwpodem z zespołu Carlosa Santany, chwytliwy utwór Right The First Time , on został wybrany na  singel (na stronie B - No Way Out). Podczas wspólnej trasy po Europie z Foreigner zniechęcony współpracą z kolegami Montrose zdecydował sią porzucić formację; oznaczało to kres jej działalności. A jednak dwukrotnie się odradzała, w 1992 tylko na koncerty, a w 2001 także na nagrania. Wtedy powstał album „Gamma 4", wyprodukowany,przez samego Montrose'a, nagrany przy współudziale Edgara Wintera - s. Zawierał muzykę w konwencji pierwszych płyt, wykonywaną (jednak z większym luzem, m.in, Darkness To Light, Love Will Find You, Bad Reputation,  Last  Man On Earth. Także tym razem formacja sięgnęła po znany przebój- Resurrection Shuffle zespołu Ashton, Gardner And Dyke.

Montrose po 1982 występował m.in. z reaktywowanym zespołem Montrose i indywidualnie. Pattison z byłymi muzykami The Herd utworzył Kid Gloves, później trafił do grupy Robina Trowera, a w 2003r stanął z Michaelem Schenkerem na czele formacji Schenker-Pattison Summit. Działał też jako solista; firmował albumy „Mississippi Nights" (Sherlang, 1999) i „Pictures" (Rear Window Music, 2003).

Fitzgerald kontynuował karierę m.in. w Night Ranger. Carmassi pojawił się m.in.  w składach Heart; zespołu towarzyszącego duetowi Coverdale/Page oraz Whitesnake. Uczestniczył w sesjach-m.inn. Joe Wałsha, Stevie Nicks i Teda Nugenta. Froom nagral solowe płyty „The Key Of Cool" (Big  Slash, 1984),i "Dopamine" (Atlantic, 1998) oraz wspomagał w studiu m.inn. Boba Dylana, Petera Gabriela, Davida Byrne'a, Laurie Anderson i Pearl Jam. Największy sukces odniósł jako producent nagrań; w tej roli współpracował m.in. z Paulem McCartneyem, Elvisem Costello, Richardem Thompsonem, Crowded House, American Music Club i The Corrs. Letsch kierował zespołem The New Frontier oraz współpracował m.in. z Robinem Trowerem, Greggiem Allmanem i Nealem Schonem. Uczył gry na gitarze basowej w Diablo Valley College w Concord w Kalifornii. Opublikował kilka książek, m.in. Glenn Letsch's Bass Masters Class (z płytą) i Time Space And Groove.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Alive/ Solar Heat	Gamma	01.1980	-	60[6]	Elektra 46555	[written by Clint Ballard][produced by Ken Scott ]
Right The First Time/No Way Out	Gamma	04.1982	-	77[5]	Elektra 47423	[written by R. Montrose, M. Froom, J. Stahl][produced by Ronnie Montrose]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Gamma 1	Gamma	09.1979	-	131[17]	Elektra 217	[produced by Ken Scott]
Gamma 2	Gamma	09.1980	-	65[19]	Elektra 288	[produced by Gary Lyons, Ronnie Montrose]
Gamma 3	Gamma	03.1982	-	72[12]	Elektra 60 034	[produced by Ronnie Montrose]

Gallery

Gallery to amerykański zespół soft rockowy z lat 70-tych, założony w Detroit w stanie Michigan przez Jima Golda . Podczas gdy Gallery nagrała kilka piosenek , są oni najbardziej znani ze swojego hitowego singla z 1972 r. " Nice to Be With You ", napisanego przez Golda.

Piosenka została zaaranżowana i wyprodukowana przez Dennisa Coffeya i Mike'a Theodore'a i wydana przez Sussex Records . Stał się międzynarodowym hitem, osiągając Top5 w USA, Kanadzie, Australii i Nowej Zelandii; sprzedaż w milionie egzemplarzy zapewniła zespołowi złotą płytę .Piosenka osiągnęła # 4 na liście Billboard Hot 100  i pozostała w Hot 100 przez 22 tygodnie.

Galeria podążyła za tym sukcesem pod koniec 1972 roku z coverem " I Believe in Music " Maca Davisa , która znalazła się na 22 miejscu listy Billboard i 13 na Cashbox . Odbyli turnee także po południowym Pacyfiku .

Na początku 1973 r. mieli trzeci i ostatni hit w "Hot 100"  Toma Lazarosa "Wielkie miasto Miss Ruth Ann" osiągnął 23 miejsce w rankingu Hot 100  .  W rok później "Love Every Little Thing About You" nie trafił na listy przebojów, a Gallery został  rozwiązany.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nice To Be With You/Ginger Haired Man	Gallery	02.1972	-	4[22]	Sussex 232	[gold-US][written by Jim Gold][produced by Mike Theodore and Dennis Coffey]
I Believe In Music/Someone	Gallery	08.1972	-	22[16]	Sussex 239	[written by Mac Davis][produced by Mike Theodore and Dennis Coffey]
Big City Miss Ruth Ann/Lover's Hideaway	Gallery	12.1972	-	23[15]	Sussex 248	[written by T. Lazoros][produced by Mike Theodore and Dennis Coffey]
Maybe Baby/Lady Luck	Gallery	07.1973	-	118[3]	Sussex 259	[written by N. Petty, B. Holly][produced by Mike Theodore and Dennis Coffey]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tonight The Midway Shines	Gallery	08.1972	-	75[15]	Sussex 7017	-

Gallahads

Gallahads były amerykańskim zespołem doo-wop, utworzonym w Seattle w stanie Waszyngton w 1952 roku. Zespół wydał trzy single podczas swojego istnienia ,który był  popularny zwłaszcza w Los Angeles w Kalifornii z powodu ich piosenki "(I'm Just A) Lonely Guy" .
Zespół powstał jako zespół wokalny, Echoes, w 1952 roku, kiedy członkowie grupy uczęszczali do Edmond Meany Junior High School i występowali w lokalnym klubie nastolatków zwanym Strokers, między innymi. Początkowo zespół przeszedł kilka zmian personalnych, ale ustalony skład obejmował Jimmy Pipkina ( główny wokal , fortepian ), Bobby Dixona (pierwszy tenor ), "Tiny" Tony Smitha (drugi tenor) i Ernie Rouse'a ( baryton ).


 W 1957 r. grupa,  występująca pod szyldem "Gallahads", wykonała swoją oryginalną melodię "Gone", przez telefon do DJ'a Steve'a Wray'a.Będący  pod wrażeniem Wray został pierwszym menedżerem zespołu, kupując pasujące do niego białe stroje i aranżując występy w Katolickiej Organizacji Młodzieżowej - w tamtych czasach były to jedna z niewielu sal tanecznych dla nastolatków w Seattle. Na jednym z ich koncertów, producenci   Larry Nelson i Chuck Markulis, właściciele Nite Records, obejrzeli Gallahads i natychmiast podpisali kontrakt, po tym   wydali debiutancką płytkę "Love You So" autorstwa Rona Holdena i Thunderbirds.

Nagranie "Gone" i kolejna   piosenka "So Lonely" zostały nagrane w Northwest Recorders, latem 1959 roku. Lokalne stacje radiowe nie odtwarzały jednak tych utworów. Niemniej jednak zespół zaprezentował inną kompozycję "(I'm Just A) Lonely Guy "  i przekazał ją Bobowi Keane z wytwórni Del-Fi / Donna Records. We wrześniu 1959 roku, grupa Gallahads przeniosła się do Los Angeles, podpisała pięcioletni kontrakt z wytwórnią płytową i ponownie nagrała piosenkę wraz z "Jo Jo the Big Wheel". W lutym 1960 r. obie piosenki zostały wydane jako singiel w wytwórni Donna, a w sierpniu 1960 r. ukazała się także w wytwórni Del-Fi.


Do czasu kolejnego nagrania Gallahads, Smith i Dixon odeszli, i zostali zastąpieni przez Leo Robinsona, Raya Robinsona i Charlesa Wrighta, którzy później poprowadzą zespół Watts 103rd Street Rhythm Band. Nowy skład pojawiał się co tydzień w Wink Martindale Show przez kilka miesięcy i pojawił się na American Bandstand . W 1961 roku ukazał się drugi singiel grupy "Without A Girlfriend", który otrzymał wiele nagrań w Los Angeles. Jednak po występie prowadzonym przez DJ Alana Freeda, zespół nie otrzymał rekompensaty i złożył skargę przeciwko Freedowi. Dzięki powiązaniom Freeda w branży muzycznej,  singiel został wycofany z dalszej promocji. Ponadto strona B "Be Fair" spotkała się z oporem ze strony stacji radiowych z powodu tekstów odnoszących się do niewidomego.
Po powrocie do Seattle zespół, pod szyldem Jimmy Pipkin and Gallahads, wydał trzeci i ostatni singiel "This Letter To You" w 1962 roku, który w dużej mierze został zignorowany. Zespół wystąpił na targach Seattle World Fair, ale do końca roku został rozwiązany.
Pipkins nadal występował z odmianą składu pod nazwą Gallahads, a czasami, po raz pierwszy w 1974 roku, pierwotni członkowie ponownie się zjednoczyli. Smoth utworzył grupę R & B o nazwie Statics, która przekształciła się w psychodeliczny zespół rockowy International Brick. Zespół wydał singiel "Flower Children" w 1968 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lonely Guy/Jo Jo The Big Wheel	Gallahads	08.1960	-	111[1]	Del-Fi 4137	[written by C. Markulis, J. Pipkin]

Gallagher & Lyle

Benny Gallagher (śpiew, gitara) i Graham Lyle (śpiew, gitara) urodzili się w Largs w hrabstwie Ayrshire, Szkocja. Po krótkich związkach z kilkoma lokalnymi zespołami beatowymi, rozpoczęli karierę twórców piosenek, pisząc w 1964 r. "Mr. Heartbreak's Here Instead" dla formacji Dean Ford And The Gaylords.

Niebawem przenieśli się do Londynu, gdzie w wytwórni Apple objęli funkcję "nadwornych" kompozytorów. Jedną z ich piosenek, "International", nagrała Mary Hopkin.
W 1969 r. obaj twórcy dołączyli do formacji McGuinness Flint, dla której napisali dwa bardzo popularne single: "When I'm Dead And Gone" (w 1970 r.) i "Malt And Barley" (w 1971 r.). Pragnienie rozpoczęcia kariery solowej skłoniło ich jednak do opuszczenia szeregów grupy. Wspólnie nagrali kilka zgrabnych, choć mało ambitnych albumów, które zdołały jednak zademonstrować ich swobodę w poruszaniu się po ścieżkach muzyki folk. Prawdziwy sukces stał się ich udziałem dopiero w 1976 r., kiedy to album Breakaway i pochodzące z niego dwa single: "I Wanna Stay With You" i "Heart On My Sleeve" (oba trafiły na 6. miejsce brytyjskiej listy przebojów) sprzedawały się naprawdę doskonale.

Ich talent kompozytorski docenił również Art Garfunkel - tytułowy utwór z tego albumu trafił w jego wykonaniu do amerykańskiej Top 40. Niestety, obaj twórcy nie potrafili wykorzystać tej dobrej passy i po nagraniu albumu Lonesome No More rozstali się na dobre. Graham Lyle znalazł potem innego partnera, Terry'ego Brittena, z którym napisał przeboje "What's Love Got To Do With It" i "Just Good Friends" nagrane przez Tinę Turner i Michaela Jacksona.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I wanna stay with you/ Breakaway	Gallagher & Lyle	02.1976	6[9]	49[14]	A&M; AMS 7211	[written by Graham Lyle, Benny Gallagher][produced by David Kershenbaum]
Heart on my sleeve/ Northern Girl	Gallagher & Lyle	05.1976	6[10]	83[5]	A&M AMS 7227	[written by Graham Lyle, Benny Gallagher][produced by David Kershenbaum]
Breakaway	Gallagher & Lyle	09.1976	35[4]	-	A&M AMS 7245	[written by Graham Lyle, Benny Gallagher][produced by David Kershenbaum]
Every little teardrop / Street Boys	Gallagher & Lyle	01.1977	32[4]	106[3]	A&M; 1904	[written by Graham Lyle, Benny Gallagher][produced by David Kershenbaum]
Heart on my sleeve	Gallagher & Lyle	02.1991	98[1]	-	A&M AM 732	[written by Graham Lyle, Benny Gallagher][produced by David Kershenbaum,David Kershenbaum, Gallagher And Lyle]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Breakaway	Gallagher & Lyle	02.1976	6[35]	-	A&M; AMLH 68 348	[produced by David Kershenbaum]
Love on the airways	Gallagher & Lyle	01.1977	19[9]	-	A&M; AMLH 64 620	[produced by David Kershenbaum

Galens

 Grupa pop z Los Angeles z lat 60-tych,był to swingowy kwartet z perkusistą George'em Rossem,Normanem Galenem, basistą Bobem Hubenerem i wokalistką Charlene Knight, która brzmiała jak klon Priscilli Paris. Galen kochał jej brzmienie; zaaranżował muzykę do "Vegas" The Paris Sisters  i został pokonany przez jej słodki wokal. W latach czterdziestych pojawił się cały gatunek "sweet bands", a Galen miał nadzieję zarobić na swojej własnej marce "easy listening".   Faye Paris została menadżerem zespołu,  również kierowała losem swoich córek.

Charlene Knight nie nagrywała zbyt wiele przed dołączeniem do Galens. Jej debiut odbył się w wytwórni Pamela,  z Monrovia w Kalifornii. Tytuł jej debiutu z 1961 roku brzmiał: "If You Pass Me By."
Singiel "Baby I Do Love You" wydany w 1963 roku był pierwszym nagraniem The Galens. Było to dla małej, ale prężnej wytwórni Challenge i zawierało niemal równie udaną odwrotną stronę  "Love Bells".
Galens  udało się wydać singiel w 1964 roku. Wybrali stary sprawdzony numer "Stranger in Paradise", łagodnie wkomponowany w rockową wrażliwość lat 60-tych. Drugą stroną był  "Chinese Lantern", kolejna melodyjna piosenka. Do tego czasu styl The Platters był historią, a rozbrykany rock dominował w pierwszej dwudziestce. Mają ostatnią szansę, aby powrócić i zdobyć publiczność nastolatków poprzez  "Young Dreams" z 1965 roku. To była odrobina słodkości, z "I Love You More Than You Know" na odwrocie. 

Nie próbując już zaistnieć na rynku nastolatków, The Galens przestał nagrywać single i stał się wziętym zespołem na żywo dla starzejących się turystów w hotelach uzdrowiskowych. Byli dobrze znani na Bermudach i na Bahamach w połowie lat 60-tych. Grupa rozwiązała się, gdy Charlene Knight osiadła, by cieszyć się macierzyństwem.

Norman Galen pozostał w muzycznym biznesie na różne sposoby, prowadząc sklep muzyczny, ucząc studentów, a czasami dając koncerty dla fanów "easy listening".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Baby I Do Love You/Love Bells	Galens	11.1963	-	70[5]	Challenge 59212	[written by Leonard Grainger, Pepper Davis ]

Sunny Gale

Sunny Gale (ur. Selma Sega , 20 lutego 1927r) jest emerytowaną amerykańską piosenkarką pop , popularną w latach 50-tych XX wieku. Gale dotarła do Billboard Hot 100 kilka razy w ciągu pierwszej połowy dekady, zdobywając swój największy przebój z coverową wersją " Wheel of Fortune " w 1952 roku.

Urodziła się jako Selma Sega w Clayton, New Jersey , gdzie rywalizowała w konkursach wokalnych w młodym wieku, czasami przeciwko przyszłym gwiazdom Eddiemu Fisherowi i Al Martino . Po wzięciu udziału w konkursie piękności Miss Filadelfii w wieku 16 lat i osiągnięciu finału dzięki umiejętnościom wokalnym, Sega zaczęła otrzymywać kontrakty, by znaleźć się w miejskim klubie nocnym. Sega występowała w Filadelfii przez pięć lat i wykorzystała pseudonim sceniczny Sunny Gale już w sierpniu 1948 r., co widać w jej wczesnych sesjach zdjęciowych. W 1949 roku Gale dołączyła do zespołu orkiestry Halla McIntyre'a podczas serii udanych koncertów w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie.

Menedżer Gale, Gary Romero, podpisał kontrakt z Derby Records w 1951 roku. Zgodnie z sugestią Romero, Gale nagrała " Wheel of Fortune ", piosenkę napisaną przez Benniego Benjamina i George'a Davida Weissa . Jednakże, gdy inne konkurencyjne wytwórnie płytowe dostrzegły potencjał utworu, kilku artystów zarejestrowało utwór w szybkim tempie, w tym Sammy Kaye , Bell Sisters i Cardinals . Wydanie Gale  pozwoliło jej jednak zdobyć numer 13 na liście Billboard Hot 100 , ale wkrótce zostało wyprzedzone przez nagranie Kay Starr , które stała się hitem numer jeden.

Rozgłos związany z bitwą Gale z Starr zaowocował rezerwacjami na wschodnim wybrzeżu, w szczególności w teatrze Paramount w Nowym Jorku . Gale nagrała dwa dodatkowe single dla Derby, "A Lasting Thing" i "My Last Affair", ale mała wytwórnia nie mogła skutecznie promować nagrań. Pomimo komercyjnych sukcesów Gale  i kolegów z wytwórni Trudy Richards i Bette McLaurin , Derby ogłosiła bankructwo w październiku 1954 roku, chociaż do tej pory Gale podpisała już kontrakt z RCA Records dwa lata wcześniej.  Z poparciem RCA, Gale nagrała szereg krajowych hitów z listy przebojów w latach 1952-1956, w tym "I Laughed at Love", "Teardrops on My Pillow", "Love Me Again", " Goodnight, Sweetheart, Goodnight ".




W połowie 1956 roku Gale podpisał kontrakt z wytwórnią Decca Records , debiutując wersją Otisa Williamsa and The Charms, "Two Hearts". Ale dla Gale, kolejne wydawnictwa w Decca, Warwick Records i Blaine Records nie pomogły   jej wrócić  na listy przebojów. Jej życie post-muzyczne jest stosunkowo mało znane; jednak od 2015 roku Gale mieszkała w domu spokojnej starości na Florydzie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wheel of Fortune	Sunny Gale with Eddie Wilcox Orchestra	02.1952	-	13[6]	Derby 45-787	[written by Bennie Benjamin ,George David Weiss ]
I Laughed at Love	Sunny Gale with Ralph Burns Orchestra	09.1952	-	14[8]	RCA Victor 47-4789	-
Teardrops On My Pillow/A Stolen Waltz	Sunny Gale with Ralph Burns Orchestra	01.1953	-	A:12[3];B:18[2]	RCA Victor 47-5103	[A:written by Fanny Wolff, Deborah Chessler][B:written by Don Larkin]
Goodnight, Sweetheart, Goodnight/Call Off The Wedding	Sunny Gale	07.1954	-	27[2]	RCA Victor 47-5746	[written by Carter, Hudson][#5 r&b chart forThe Spaniels in 1954]
Smile/An Old Familiar Love Song	Sunny Gale	10.1954	-	19[1]	RCA Victor 47-5836	[written by Bob Hilliard, Dave Mann ][temat z filmu Charlie Chaplina "Modern Times"][#42 hit for Timi Yuro in 1942]
Let Me Go, Lover!/Unsuspecting Heart	Sunny Gale	01.1955	-	17[1]	RCA Victor 47-5952	[ written by Jenny Lou Carson]
C'est La Vie/Looking Glass	Sunny Gale	11.1955	-	85[8]	RCA Victor 47-6286	written by Edward R. White, Mack Wolfson ]
Rock And Roll Wedding/Winner Take All	Sunny Gale	04.1956	-	66[3]	RCA Victor 47-6479	[ written by Eddie Brandt, George Motola]

Plastiscines

Plastiscines to francuski żeński zespół rockowy, który wykonuje utwory zarówno w języku francuskim, jak i angielskim . Wydał trzy albumy, od  revivalu garażowego rocka i pop-punka po  muzykę popową .Plastiscines to Katty Besnard (vocal / gitara), Louise Basilien (bas) i Ana Vandevyvere (perkusja). Poprzednie członkinie to Marine Neuilly (gitara), Caroline i Zazie Tavitian (obie perkusja).


Powstał w 2007 roku po tym jak Besnard, Neuilly i Tavitian, wszystkie uczęszczające do szkoły w Saint-Cyr-l'École , spotkały się z Basilien , początkowo harfistką, na koncercie angielskiego zespołu The Libertines . Ich talent został szybko rozpoznany przez Maxime'a Schmitta, producenta niemieckiego zespołu Kraftwerk , a podpisały kontrakt z wytwórnią Virgin France w październiku 2006r. Oprócz Libertines, wpływy zespołu obejmują White Stripes , Strokes  i   wcześniejsze  pokolenia The Kinks and Blondie . [3] Bliżej domu, dominujący styl ich pierwszego albumu, LP1 , był podobny do tego z lat sześćdziesiątych piosenkarki Christie Laume , szwagierki Édith Piaf . [4]

Nazwa Plastiscines pochodzi od frazy " plastelinowi portierzy ze szklanymi krawatami" w piosence Beatlesów , " Lucy in the Sky with Diamonds ", na płycie Sgt  . Pepper's Lonely Hearts Club Band z 1967 roku.

Plastiscines krytykują francuski rynek muzyki rockowej . Louise Basilien zauważyła, że ​​nauczyła się o rock'n'rollu przez rodziców, internet i czytając książki: "pokolenie przed nami nie mogło się nauczyć o rock 'n' rollu, ponieważ sklepy tutaj handlowały śmieciami".  W związku z tym francuska scena rockowa w latach 2006-2007 była przez wielu postrzegana jako świeża i ekscytująca, mimo że wymóg, aby 40% utworów nadawanych w radiu we Francji w języku francuskim nadal działał w języku francuskim, nadal działał na korzyść zespołów, które chciałyby występować w języku angielskim (który, ze względu na swoje amerykańskie pochodzenie i brytyjską dominację w latach 60-tych, zawsze był głównym językiem rock'n'rolla).

W 2009 roku Marvin Scott Jarrett, redaktor naczelny magazynu Nylon , założył Nylon Records i podpisał kontrakt z Plastiscines jako pierwszym wykonawcą, po obejrzeniu ich na okładce francuskiego magazynu mody i stylu Citizen K. The Plastiscines wystąpił w telewizyjnym odcinku Gossip Girl . Ich piosenka "Bitch" pojawiła się również w tym samym odcinku.

W lutym 2010 roku rozpoczęły "Hot Mess Across The EU-niverse Tour", wspierając Cobra Starship , wraz z Family Force 5 .
W grudniu 2010 roku ogłoszono, że będą produkować muzykę do opartego na komiksach, animowanego programu telewizyjnego zatytułowanego Scarry Larry .

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia
LP 1	Plasticines	02.2007	61[8]	-	-	-	-	-	-	-	EMI 3866972	-
About Love	Plasticines	11.2009	138[6]	-	-	-	-	-	-	-	Nylon / Because 2564682823	-
Back To The Start	Plasticines	05.2014	171[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-

Playahitty

Playahitty to włoska grupa eurodance, najbardziej znana z hitu The Summer Is Magic,wydanego w 1994r.ale także innych popularnych utworów dance, takich jak 1-2-3! (Train With Me).
Playahitty to jeden z najważniejszych projektów muzycznych lat dziewięćdziesiątych eurodance. Projekt wyszedł spod ręki włoskiego producenta Emanuele Asti, który również pisał muzykę i teksty, we współpracy ze Stefano Carrara. Asti zaproponowała udzielenia głosu piosence The Summer Is Magic. Tak narodził się projekt Playahitty . W krótkim czasie (jesień 1994) singel został wydany na całym świecie, stając się jednym z najbardziej udanych utworów eurodance tego okresu.
Nagrania wykonane zostały przez Emanuele Asti,a głosu użycza w tym projekcie Giovanna Bersol ake Jenny B., jeden z najważniejszych głosów italodance ,która również użyczyła wokal na pierwszym hicie Corony " Rhythm Of The Night " (wszystkie pozostałe utwory na dwóch pierwszych albumach Corony były śpiewane przez Sandrę Chambers (Sandy)). Doprowadziło to do błędnego przeświadczenia, że The Summer Is Magic Corony przez był nagrywany w tym samym czasie. 

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

The Summer Is Magic

Playahitty

08.1994

38[11]

12[14]

39[12]

-

36[3][08.95]

14[12]

37[2]

2

Wicked & Wild 1007

[written by Stefano Carrara,Emanuele Asti]

1 - 2 - 3! (train with me)

Playahitty

08.1995

-

46[2]

-

-

-

-

-

8

ZYX 7881-8

[written by Stefano Carrara,F. Pini,Emanuele Asti]

The Summer Is Magic

Playahitty

07.2008

-

-

-

-

47[7]

-

-

-

Dance Villa 0868

[written by Stefano Carrara,Emanuele Asti]

Les Players

Les Players to francuski zespół rockowy założony w Colombes, niedaleko Paryża, pod koniec 1961 roku przez Hervé Roy'a, Christiana Martina, Carla  Reniera i Michela Libretti. Ich idolami byli The Shadows i Duane Eddy, ale ich brzmienie  już się pojawia, dzięki elektrycznym organom Tornados.

Mimo młodego wieku, Les Players byli już doświadczonymi muzykami, Hervé Roy ma solidne muzyczne wykształcenie na fortepianie, Carl Renier gra w klubach jazzowych z Jackiem Buttlerem ,a Michel Libretti pracuje jako gitarzysta przez kilka lat, podobnie jak basista Christian Martin ,

Carl Renier zbyt zajęty swoją działalnością jazzową nie mógł kontynuować kariery z Les Players. Wtedy Christian Martin pyta jednego ze swoich przyjaciół, Jeana-Pierre'a Prevotata, czy chce dołączyć do grupy. Jean-Pierre Prévotat nauczył się grać na perkusji w skautach, ponieważ grał na perkusji.


Wiosną 1962r za  radą Henry Leproux wystepują w konkursie Twist de la Piscine organizowany przez   Golf-Drouot. Wygrywają konkurs i otrzymują kontrakt nagraniowy w Polydor. Bernard de Bosson, dyrektor artystyczny i przyszły prezes firmy Warner France, bierze ich w swoje ręce. Po kilku próbach i wyboru czterech utworów, nagrywają EP-kę w 48 godzin z Manhunt  (cover The Sunsets), La Tour Del Mare, Out Of This World i Walking Alone.

Latem 1963r, występują w programie Podium d'Europe z Franckiem Alamo w towarzystwie Gamblers. Towarzyszą oni także Nancy Holloway.

 W 1965 roku, Les Players zaczynają na bieżąco   nagrywać 45-ki w stylu merseybeat z 3 kawałków śpiewanych: Si C'etait Elle,L'amour et Les Voyages,Sassy Sue i utworu instrumentalnego,covera The Ventures,Out Of Limits. Następny singiel, przynosi ich wersję „House Of The Rising Sun” ,The Animals pod tytułem „Le Penitencier”.

Zespół zmienia  skład wraz z odejściem Michela Librettiego, zastąpionego przez Alaina Santamarię z Les Champions;opuszczają Polydor i przyłączają się do CBS, aby nagrać dwa nowe single. Drugi singiel inspirowany jest nurtem flower power pod tytułem Que Vos Nuages Ne Tuent Pas Les Hommes. Towarzyszą piosenkarzom tak różnym jak Mouloudji, Romuald, Jean-Jacques Debout i Jean-Claude Berton z Disco Revue.

W 1967 roku grupa się rozpada. Hervé Roy będzie współpracować z Michelem Sardou, Michel Libretti dołączył do Les Sharks .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Manhunt - La tour de Mare / Out of this world - Walking alone	Les Players	07.1963	53[11]	-	-	-	-	-	-	-	Polydor 27046	-
Watusi stomp - Nashville / Your other love - Cripple creek	Les Players	01.1964	65[2]	-	-	-	-	-	-	-	Polydor 27070	-

Pleasure Game

Pleasure Game to belgijski projekt, który rozpoczął działalnośc na początku lat 90-tych. Istnieją dwa diametralnie różniące się okresy, przed 1992 r. i po 1992r.Pierwszy z nich był typowym belgijskim projektem techno, wszystkie utwory były dziełem "SA42" Jacky Meurisse.
Po 1992 r. projekt Pleasure Game stracił pierwotną koncepcję i stał się komercyjnym zespołem. "Le Dormeur", jeden z najpopularniejszych utworów Pleasure Game, został wykorzystany we francuskiej wersji filmu Davida Lyncha "Dune", ("Le Dormeur Doit Se Réveiller" ).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Le Dormeur	Pleasure Game	05.1991	8[23]	-	-	-	-	-	-	-	Touch Of Gold 190 020-7	[written by Bruno Van Garsse,Benoît Marissal,Jacky Meurisse,Michel de San Antonio]
Le Seigneur Des Téne`bres	Pleasure Game	12.1991	24[10]	-	-	-	-	-	-	-	Touch Of Gold 190 110-7	[written by Bruno Van Garsse,Benoît Marissal,Jacky Meurisse]
Activez Les Plaisirs	Pleasure Game	06.1992	40[2]	-	-	-	-	-	-	-	Touch Of Gold Promo 9	-
Le Petit Chien Qui Fume	Pleasure Game	05.1993	65[2]	-	-	-	-	-	-	-	Scorpio Music 190 403-1	[written by Bruno Van Garsse,Benoît Marissal,Jacky Meurisse]
Capitaine Flam	Pleasure Game	09.1993	23[14]	-	-	-	-	-	-	-	Scorpio Music 190 495-1
Mustapha	Pleasure Game	04.1994	56[7]	-	-	-	-	-	-	-	-	-