Max Van Praag

Max Van Praag ( ur. 24 czerwca 1913r Amsterdam - zm. 10 czerwca 1991r Hilversum ) był holenderskim piosenkarzem,popularnym zwłaszcza w latach pięćdziesiątych XX wieku .
 
Już przed wojną pracował jako muzyk . Wygrał konkurs talentów w radio VARA piosenką Louisa Davida . Po wygraniu konkursu talentów zaczyna pracę jako profesjonalny muzyk . Wystepował z z grupą kabaretową, w którym grała jego przyszła żona. Lata wojny były trudne dla Van Praaga, jako że był Żydem. W 1947 roku założył własną grupę kabaretową. Również wstąpił do orkiestry Jana Vogela. Praag świętuje swoje największe sukcesy z orkiestrą Accordeola, zwłaszcza ,gdy Jan Gorissen został liderem zespołu. Accordeola w tamtym okresie odnosi ogromne sukcesy. Orkiestra towarzyszy obok Maxa van Praaga również Eddy'emu Christiani. Jego popularne hity to:Daar Zijn De Appeltjes Van Oranje Weer, Als De Klok Van Arnemuiden i Als Ik Tweemaal Met Mijn Fietsbel Bel.
Praag nadal śpiewa z różnymi orkiestrami, ale ciągle nie odnosi dużych sukcesów. W 1957 roku założył z wokalistką Annie de Reuver duet De Meeuwen. Wcześniej on i Willy Alberti odnosili sukcesy jako De Straatzangers. Początkowo widzą swoją współpracę jako żart i próbują pozostać anonimowi.Publiczność była zachwycona.Vergeet Mij Niet, Een Zeemanshart, Op Een Zeemansgraf i Aan De Maas zostały wielkimi hitami.
W latach sześćdziesiątych, został animatorem Cabaret Der Onbekenden.Również organizuje doroczny Loosdrecht Jazz Concours. Od 1964 r. po okresie bezczynności estradowej, rozpoczął swoją karierę musicalową ,zresztą z sukcesami. Max Praag jest ojcem DJ-a Chiela van Praaga i dziennikarza Marga van Praaga i dziadkiem wokalisty i autora piosenek Martina Praaga.Otworzył swój sklep płytowy w Utrechcie na Amsterdamsestraatweg . Rozbudował spółkę z żoną i synem Sari Chiel, do jednych z największych sklepów muzycznych w Holandii. W 1974 otworzono centrum Hoog Catharijne . Ale w latach osiemdziesiątych wraz z wprowadzeniem płyt CD nie nastąpiło uwzględnienie tego przez doradców finansowych i Max i Sari zostali zmuszeni do zamknięcia swoich sklepów.Praag umiera w dniu 10 czerwca 1991 roku na wskutek choroby Parkinsona. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Marina	Max Van Praag	.1959	-	-	-	-	1[12]	-	-	-	Philips 318294	-
Parijs Ligt Aan De Seine	Max Van Praag	04.1961	-	-	-	-	18[4]	-	-	-	Philips 318461	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia
De straatzangers	Willy Alberti & Max van Praag	11.1997	-	-	-	-	53[8]	-	-	-	ABCD 30084-2	-
De onvergetelijke Max van Praag	Max Van Praag	06.1998	-	-	-	-	45[5]	-	-	-	ABCD 30146-2	-

Patty Pravo

Patty Pravo (właśc. Nicoletta Strambelli) - włoska piosenkarka pop, urodzona w Wenecji w 1948 roku. Czas największej popularności wokalistki przypada na drugą połowę lat 60-tych i lata 70-te XX wieku. Do jej największych przebojów zalicza się utwory "La bambola", "Pazza idea" i "Pensiero stupendo".
 
Mając 15 lat opuściła rodzinny dom i zamieszkała w Londynie. Następnie przeprowadziła się do Rzymu. Tam zaczęła pracować jako piosenkarka w klubie nocnym o nazwie Piper Club. W 1966 roku nagrała pierwszą piosenkę, "Ragazzo triste" ("Smutny chłopak"), spotkała się z dużą popularnością. Debiutancka płyta Patty ukazała się w 1968 roku i odniosła duży sukces, do którego przyczynił się jej pierwszy wielki przebój, "La bambola" ("Lalka"). Następne lata przyniosły kolejne przebojowe single, m.in. "Il paradiso" ("Raj", 1969) i "Pazza idea" ("Szalony pomysł", 1973).
 
Piosenkarka występowała także programach rozrywkowych, a w latach 70-tych prowadziła swój własny program pt. Bravo Pravo emitowany we francuskiej telewizji. W 1978 wystąpiła we włoskim programie Stryx u boku Amandy Lear i Grace Jones. Nosiła tam egzotyczne kostiumy, które jednocześnie prowokowały i wywoływały zachwyt. W programie tym wykonywała piosenki z albumu Miss Italia, który zawierał także duży przebój "Pensiero stupendo" ("Wspaniała myśl").
 
W latach 80-tych artystka wyjechała do Stanów Zjednoczonych, odkładając nieco na bok karierę muzyczną. Żaden z wydanych przez nią wówczas albumów nie podbił list przebojów. W 1984 roku Pravo występowała w kolejnym włoskim programie rozrywkowym, Premiatissima. W 1992 roku została aresztowana za posiadanie narkotyków. Dwa lata później wyjechała do Chin, gdzie wystąpiła przed ogromną, ponad miliardową publicznością. Tam też nagrała swój album Ideogrammi. Wyrafinowana w brzmieniu płyta spotkała się z uznaniem.
 
Koncertowy album Bye Bye Patty z 1997 roku był pierwszym od niemal dwudziestu lat, który trafił do pierwszej dziesiątki włsokiej listy sprzedaży. Kolejne wydane przez nią płyty, m.in. Una donna da sognare (2000) i Radio Station (2002) także osiągnęły wysoką sprzedaż. W 2007 roku nagrała album Spero che ti piaccia ... pour toi, będący hołdem dla Dalidy.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Ragazzo triste/The Pied Piper	Patty Pravo	10.1966	-	-	-	-	-	-	-	17	ARC AN 4097	[written by Gianni Boncompagni, Sonny Bono ]
Sto con te/Qui e la`	Patty Pravo	.1967	-	-	-	-	-	-	-	46	ARC AN 4112	[written by S. Bardotti - De Simone - Cifelli - C. Petrillo]
Se perdo te/Lettera a Gianni	Patty Pravo	.1967	-	-	-	-	-	-	-	18	ARC AN 4135	[written by Sergio Bardotti, Paul Korda]
La bambola/Se c'e` l'amore	Patty Pravo	11.1968	-	-	35[4]	-	11[5]	-	-	1[9][16]	ARC AN 4155	[written by Franco Migliacci,Ruggero Cini,Bruno Zambrini ]
Gli occhi dell'amore/Sentimento	Patty Pravo	03.1968	-	-	-	-	-	-	-	2	ARC AN 4165	[written by Ruggero Cini, Marcello Marrocchi, Franco Migliacci ]
Tripoli 1969/Lasciatemi amare chi voglio	Patty Pravo	09.1969	-	-	-	-	-	-	-	4	ARC AN 4175	[written by Paolo Conte, Vito Pallavicini ]
Il paradiso/Scende la notte sale la luna	Patty Pravo	.1969	-	-	-	-	-	-	-	9	ARC AN 4180	[written by Lucio Battisti, Mogol ]
Concerto per Patty	Patty Pravo	.1969	-	-	-	-	-	-	-	18	ARC AN 4188	[written by Gianni Meccia, Bruno Zambrini]
Nel giardino dell'amore/Ballerina ballerina	Patty Pravo	11.1969	-	-	-	-	-	-	-	16	ARC AN 4191	[written by Paolo Dossena, Jose` Feliciano, Hilda Feliciano]
La spada nel cuore/Roma e` una prigione	Patty Pravo	03.1970	-	-	-	-	-	-	-	21	ARC AN 4197	[written by Carlo Donida, Mogol]
Per te/Il mio fiore nero	Patty Pravo	05.1970	-	-	-	-	-	-	-	11	Rca Italiana PM 3528	[written by Lucio Battisti, Mogol ]
La solitudine/1941	Patty Pravo & Robert Charlebois	09.1970	-	-	-	-	-	-	-	27	Rca Italiana PM 3541	[written by Sergio Bardotti, Robert Charlebois, Arthur Rimbaud]
Non andare via/Un poco di pioggia	Patty Pravo	11.1970	-	-	-	-	-	-	-	13	Rca Italiana PM 3558	[written by Jacques Brel, Gino Paoli]
Tutt'al piu`/Chissa` come finiro`	Patty Pravo	12.1970	-	-	-	-	-	-	-	4	Rca Italiana PM 3571	[written by Franco Migliacci, Piero Pintucci]
Love Story/Di vero in fondo	Patty Pravo	03.1971	-	-	-	-	-	-	-	10	Philips 6025 027	[written by Sergio Bardotti, Francis Lai ]
Non ti bastavo piu`/Canzone degli amanti	Patty Pravo	09.1971	-	-	-	-	-	-	-	9	Philips 6025 041	[written by Vito Pallavicini, Shel Shapiro]
Pazza idea/Morire tra le viole	Patty Pravo	04.1973	-	-	-	-	17[3]	-	-	1[9][21]	Rca Italiana PM 3709	[written by Paolo Dossena, Maurizio Monti, Giovanni Ullu]
Come un Pierrot/La valigia blu	Patty Pravo	.1974	-	-	-	-	-	-	-	7	Rca Italiana TPBO 1037	[written by Maurizio Monti, Giovanni Ullu ]
Incontro/Mercato dei fiori	Patty Pravo	.1975	-	-	-	-	-	-	-	6	Rca Italiana TPBO 1137	[written by Sergio Bardotti, Maurizio Fabrizio, Sergepy]
Tanto/Io ti venderei	Patty Pravo	10.1976	-	-	-	-	-	-	-	22	Rca Italiana TPBO 1186	[written by Alessandro Bencini, Riccardo Del Turco]
Grand hotel/Innamorata io	Patty Pravo	.1976	-	-	-	-	-	-	-	45	Dischi Ricordi SRL 10825	[written by Franca Evangelisti, Maurizio Piccoli, Piero Pintucci, Renato Zero]
Tutto il mondo e` casa mia/Da soli noi	Patty Pravo	09.1977	-	-	-	-	-	-	-	3	Dischi Ricordi SRL 10847	[written by Stefano Jurgens, Bruno Zambrini]
Pensiero stupendo/Bello	Patty Pravo	03.1978	-	-	-	-	-	-	-	2	Rca Victor PB 6138	[written by Ivano Fossati, Oscar Prudente]
Autostop/New York	Patty Pravo	.1979	-	-	-	-	-	-	-	13	Rca Italiana PB 6342	[written by Paul Jeffery, Maurizio Monti, Nicoletta Strambelli ]
Per una bambola/Viaggio	Patty Pravo	02.1984	-	-	-	-	-	-	-	17	CGD 10535	[written by Maurizio Monti]
Menu`/Day by Day	Patty Pravo	.1985	-	-	-	-	-	-	-	22	CGD 10623	[written by Franco Migliacci, Bruno Zambrini ]
Pigramente signora	Patty Pravo	.1987	-	-	-	-	-	-	-	24	Virgin Records VIN 45215	[written by Franca Evangelisti, Nicoletta Strambelli ]
Contatto/So Fine So Nice	Patty Pravo	.1987	-	-	-	-	-	-	-	34	Carrere CAR 72018	[written by Giuseppe Cancelliere, Franca Evangelisti ]
I giorni dell'armonia/La vita/Sogni	Patty Pravo	.1995	-	-	-	-	-	-	-	12	Zard ZRD 661374 2	[written by G. Ullu,Maurizio Monti]
...E dimmi che non vuoi morire/Qui e la`	Patty Pravo	.1997	-	-	-	-	-	-	-	4	Epic PEN 664239 1	[written by Gaetano Curreri, Vasco Rossi]
Pensiero stupendo '97	Patty Pravo	.1997	-	-	-	-	-	-	-	7	Epic PEN 664564 2	-
Una donna da sognare	Patty Pravo	.2000	-	-	-	-	-	-	-	14	Sony Music PEN 669319 1	[written by Vasco Rossi,Gaetano Curreri,Tuccitto]
L'immenso	Patty Pravo	02.2002	-	-	-	-	-	-	-	25	Pravitia/Sony Music, PRV 672401 1
Noi di la` (Lagoinha)	Patty Pravo	02.2002	-	-	-	-	-	-	-	32	Pravitia/Sony Music PRV 672755 2
Che uomo sei/Tender chiara	Patty Pravo	.2004	-	-	-	-	-	-	-	13	Epic/Sony Music PRV 674787 1
Grand hotel/Innamorata io	Patty Pravo	.1976	-	-	-	-	-	-	-	45	Dischi Ricordi SRL 10825	[written by Franca Evangelisti, Maurizio Piccoli, Piero Pintucci, Renato Zero]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia
Patty Pravo	Patty Pravo	.1968	-	-	-	-	-	-	-	1	ARC ALPS 11009
Concerto per Patty	Patty Pravo	.1969	-	-	-	-	-	-	-	5	ARC ALPS 11013
Patty Pravo	Patty Pravo	04.1970	-	-	-	-	-	-	-	7	RCA Italiana PSL 10461
Bravo Pravo	Patty Pravo	.1971	-	-	-	-	-	-	-	12	RCA Italiana PSL 10491
Di vero in fondo	Patty Pravo	.1971	-	-	-	-	-	-	-	7	Philips 6323 004
Per aver visto un uomo piangere e soffrire Dio si trasformo` in musica e poesia	Patty Pravo	11.1971	-	-	-	-	-	-	-	17	Philips 6323 010
Si`... incoerenza	Patty Pravo	.1972	-	-	-	-	-	-	-	12	Philips 6323 014
Pazza idea	Patty Pravo	.1973	-	-	-	-	-	-	-	1	RCA Italiana DPSL 10591
Mai una signora	Patty Pravo	.1974	-	-	-	-	-	-	-	1	RCA Italiana TPL 1-1051
Incontro	Patty Pravo	.1975	-	-	-	-	-	-	-	4	RCA Italiana TPL 1-1148
Tanto	Patty Pravo	.1976	-	-	-	-	-	-	-	9	RCA Italiana TPL 1-1195
Miss Italia	Patty Pravo	.1978	-	-	-	-	-	-	-	8	RCA Italiana PL 31392
Munich Album	Patty Pravo	.1979	-	-	-	-	-	-	-	22	RCA Italiana PL 31447
Cerchi	Patty Pravo	.1982	-	-	-	-	-	-	-	24	CBO CBLP 1005
Bye Bye Patty	Patty Pravo	.1997	-	-	-	-	-	-	-	5	Epic PEN 487311 2
Notti, guai e liberta`	Patty Pravo	.1998	-	-	-	-	-	-	-	7	Sony Music PEN 491248 2
Live Arena di Verona - Sold Out	Patty Pravo	.2009	-	-	-	-	-	-	-	14	Edel Music 0196452ERE
Nella terra dei pinguini	Patty Pravo	.2011	-	-	-	-	-	-	-	15[1]	Carosello 30396

Mara Brunetta Pacini

Mara Brunetta Pacini, znana pod pseudonimem Brunetta (ur. 7 marca 1945r,Cascina ), jest piosenkarką włoską , aktywną w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych .
Wraz z Angelą , Babette i Miną była jedną z pierwszych wykonawczyń włoskiego rock'n'rolla .
Pochodzi z rodziny robotniczej, jest pasjonatem muzyki od dzieciństwa, i zadebiutowała mając osiem lat w konkursie talentów (pierwszym z długiej serii) odnosząc pierwsze zwycięstwo w wieku dziewięciu lat,w Marina di Pisa , z zespołem swojego brata Sergio.
Mając dwanaście lat wystepuje jako duet akordeonowy ze swoją siostrą, Otieno i rok pózniej występują w klubie oficerskim w Tirrenia ,w 1958r została zauważona podczas występu i podpisała kontrakt z wytwórnią płyt Dischi Ricordi,wtedy raczkującej wytwórni.
Debiutancki album wydała w 1959 ,z pierwszym singlem i EP-ką (opublikowane z wykorzystaniem jej drugiego imienia, Brunetta, zaproponowane przez Mogula ), przynoszący utwory rock and rollowe , które w połączeniu z jej występami na żywo zwracają uwagę publiczności, wśród utworów z tego okresu najbardziej popularnym jest Precipito, napisany przez Mogola i Gianfranco Reverberi i nagrany z towarzyszeniem I Cavalieri (do członków grupy należeli między innymi Enzo Jannacci i Luigi Tenco ,autorzy Se qualcuno ti dira` Brunetty, a później także nagrany przez nich), jak również jej interpretacja Tutti frutti.
W 1960 roku zagrała w filmie Urlatori alla sbarra ,reżysera Lucio Fulci z innymi artystami jak I Brutos i Umberto Bindi , Elke Sommer i Chet Baker. W 1962 bierze udział w konkursie Burlamacco Golden z piosenką Gocce di stelle, wykonaną z Loredaną .
Po zmianie wytwórni nagrywa bardziej melodyjne utwory pod swoim prawdziwym nazwiskiem, w tym Quelli della mia eta`,cover Tous les Garçons et les filles Francoise Hardy . W 1965 zbliża się do big-beatu, i tworzy grupę Balubas, wracając do używania nazwy Brunetta: kolejny rok przyniósł sukces na festiwalu w Pesaro z Baluba shake, który osiąga również pewne sukcesy komercyjne.
Baluba shake prezentowany jest również w niektórych programach telewizyjnych, w tym Sette voci , prowadzonego przez Pippo Baudo . Odnosi więcej sukcesów z innymi piosenkami jak Perdono, Dove vai (tekst Alberto Testa do piosenki Lee Hazlewooda ) i Felicita` felicita`.
W 1971 pojawiła się na trasie w Bułgarii wraz z Paolo Battista i Emy Cesaroni , w tym samym roku nagrywa dla wytwórni Miura album Carezze d'amore ,gdzie śpiewa kilka kompozycji Enzo Vay , wyprodukowany przez Ludovico Socci , z aranżacją Jose Mascolo i udziałem artystów jak: Gianni Bedori , Bruno Crovetto i Enzo Ceragioli .
W nowej dekadzie, postanowia wycofać się z estrady i poświęcić się nauce i rodzinie, jednak powraca do śpiewania jako chórzysta na płytach z kolegami, z którymi się przyjaźni, jak Fabrizio De Andre (album Fabrizio De André ) i Dori Ghezzi , współpracując z Paolą Orlandi . W 1978 w duecie z Gisellą Fusi nagrywa singiel z coverem Stessa spiaggia, stesso mare, Piero Focaccia .
W 1999r występuje w filmie E allora mambo! (w reżyserii Lucio Pellegrini , z Lucianą Littizzetto , Luca Bizzarri i Paolo Kessisoglu ),gdzie na ścieżce dźwiękowej umieszczono Baluba shake, jeden z największych hitów Brunetty.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Quelli Della Mia Eta (Tous le garcons et les filles)/Non Amarmi Cosi`

Mara Brunetta Pacini

04.1963

-

-

-

-

-

-

-

44

Primary CRA 91906

[written by Pallavicini-Hardy-Samyn]

Love

Zespół z Los Angeles uważany za prekursora progresywnego - rocka lat sześćdziesiątych. Jego  błyskotliwa i enigmatyczna płyta długogrająca Forever Changes uchodzi do dziś za jedno z największych osiągnięć w dziejach rocka. Powstałe w 1965 r. pod nazwą The Grass Roots w składzie: Bryan Mclean (ur. w 1947 r. w Los Angeles w stanie Kalifornia, USA gitara, śpiew), Arthur Lee (ur. w 1945 r, w Memphis w stanie Tennessee, USA; gitara; śpiew), John Echols (ur. w 1945 r. w Memphis; gitara prowadząca) oraz Don Conka (perkusja) i Johnny Fleckcestein (bas). Dwóch ostatnich szybko zastąpili Alban „Snoopy” Pfisterer (ur. w 1947r w Szwajcarii) i Ken Forssi (ur: w 1943 r. w Cleveland w stanie Ohio, USA).

Byli pierwszą rockową grupą, z którą podpisała kontrakt rozszerzająca swoją muzyczną ofertę wytwórnią Elektra (wyprzedzili w tym nieznacznie The Doors). Zadebiutowali singlem z kompozycją Burta Bacharacha i Hala Davida, „My Little Red Book”(pierwotnie typowo popowy temat instrumentalny, spopularyzowany w Anglii w połowie lat sześćdziesiątych przez grupę The Sounds Incorporated), wykonując ją w całkowicie odmienny od  intencji twórców sposób.

Błyskawicznie zdobyli sławę w klubach Los Angeles, prezentując muzykę tyleż agresywną i głośną, co nowatorską i  odjazdową . Drugi singel grupy z wściekle dynamicznym tematem „7 And 7 Is” stał się kultowym przebojem lata 1966 r. Nowy kierunek poszukiwań  zapowiadały kolejna mała płyta „The Castle” i album Da Capo, nieprawdziwie historycznym nagraniem miał się stać longplay Forever Changes z 1967 r.

Również dziś, w ćwierć wieku od jego nagrania, uważany jest za pozycję obowiązkową w kolekcji każdego prawdziwego miłośnika rocka. Uczy, wzrusza, kąsa i zaskakuje tak, jak przed laty. Niestety, płyta była też końcem współpracy Arthura Lee i Bryana Macleana. Nowy skład zespołu, w którym pierwszemu z nich towarzyszyli Frank Fayad (bas), Joe Donnellan (gitara) i specjalizujący się w perkusyjnej pirotechnice George Suranovitch; był, jak na Love, dość stabilny, przetrwał bowiem nagranie dwóch albumów. Oba zawierały elementy świetności Forever Changes, jednak w sumie przyniosły gorzkie rozczarowanie.

Kolejny Longplay, False Start, również miał kilka niezłych momentów (solowa gitara Jimiego Hendrixa), zaś jeszcze następny Reel To Real był od poczęcia chybionym przedsięwzięciem. Arthurowi Lee przypisywano od początku kariery nadużywanie środków chemicznych, co potwierdzały kolejne, skrzętnie  odnotowywane aż do lat dziewięćdziesiątych; liczne, ekscesy muzyka. Podejmowane parokrotnie próby powrotu na rockową scenę kończyły się fiaskiem, choć nagrania z 1992 r. pozwalają jak dotąd jego miłośnikom zachować umiarkowany optymizm.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
My Little Red Book/ A Message To Pretty	Love	04.1966	-	52[11]	Elektra 45 603	[written by Burt Bacharach/Hal David][produced by Jack Holzman/Mark Abramson]
7 And 7 Is/No. Fourteen	Love	07.1966	-	33[10]	Elektra 45 605	[written by Arthur Lee][produced by Jack Holzman]
Alone Again Or/A House Is Not A Motel	Love	09.1970	-	99[3]	Elektra 45 700	[written by Brian MacLean][produced by Arthur Lee/Bruce Botnick]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love	Love	05.1966	-	57[18]	Elektra 74 001	[produced by Mark Abramson/Tom Brooks/Jac Holzman/Arthur Lee/Ed Linquist]
Da Capo	Love	02.1967	-	80[11]	Elektra 74 005	[produced by Paul Rothchild]
Love	Love	01.1968	24[16]	154[10]	Elektra 74 013	[produced by Arthur Lee/Bruce Botnick/Jac Holzman]
Forever Changes	Love	05.1966	-	57[18]	Elektra 74 001	[produced by Mark Abramson/Tom Brooks/Jac Holzman/Arthur Lee/Ed Linquist]
Four Sail	Love	09.1969	-	102[12]	Elektra 74 049	[produced by Arthur Lee]
Out Here	Love	12.1969	29[2]	176[5]	Blue Thumb 9000	[produced by Arthur Lee]
Love Revisited	Love	09.1970	-	142[7]	Elektra 74 058	-
False Start	Love	12.1970	-	184[3]	Blue Thumb 8822	[produced by Arthur Lee]

Louie Louie

Louie Louie (ur. Louis Cordero ) jest portorykańsko / amerykańskim muzykiem i producentem muzycznym . Wydał cztery pełnometrażowe albumy (dwa z nich w głównych wytwórniach płytowych i jeden pod swoim nazwiskiem Louie Cordero) w ciągu ostatnich dwudziestu lat, a także kilka singli , ale tylko dwa  single, w 1990 roku "Sittin' in the Lap of Luxury"  i "I Wanna Get Back With You", trafiły na listy bestsellerów w Stanach Zjednoczonych .

Zagrał chłopaka Madonny w teledysku do " Borderline ", a także zagrał "Ricka" w House Party 2 . On i jego zespół występowali dwa razy w Arsenio Hall . Louie koncertował z Erasure w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sittin' In The Lap Of Luxury	Louie Louie	04.1990	-	19[16]	WTG 73 266	[written by Louie Louie, Les Pierce][produced by Frankie Blue, Les Pierce][11[7].Hot Disco/Dance;WTG 73 168 12"][74[7].R&B Chart]
I Wanna Get Back with You	Louie Louie	08.1990	-	69[7]	WTG 73 472	-
The Thought of It	Louie Louie	12.1992	34[5]	-	Hardback YZ 724	[written by Louie Louie, Howie Hersh][produced by Howie Hersh ]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The State I'm In	Louie Louie	06.1990	-	136[10]	WTG 45 285	[produced by Frankie Blue, Les Pierce]

Union Gap

Amerykańska grupa z San Diego, występująca początkowo pod nazwą The Outcasts i specjalizująca się w wersjach przebojów innych artystów.

Jako Union Gap zadebiutowali w styczniu 1967 r. Na image zespołu składały się mundury z okresu Wojny Secesyjnej oraz stopnie wojskowe poprzedzające nazwiska członków. "Generał" Gary Puckett (ur. 17.10.1942 r. w Hibbing w stanie Minnesota, USA; śpiew), "Sierżant" Dwight Benett (ur. w grudniu 1945 r. w San Diego w stanie Kalifornia, USA; saksofon tenorowy), "Kapral" Kerry Chater (ur. 7.08.1945 r. w Vancouver w prowincji Brytyjska Kolumbia, Kanada; bas) oraz "Szeregowcy" Gary "Mutha" Withem (ur. 22.08.1946 r. w San Diego w stanie Kalifornia, USA; flet, klarnet, fortepian) i Paul Whitbread (ur. 8.02.1946 r. w San Diego; perkusja) zdobyli sporą popularność dzięki współpracy z kompozytorem i producentem Jerrym Fullerem.

W 1967 r. ich nagranie "Woman Woman" doczekało się "złotej płyty", w rok później zaś w milionowych nakładach rozeszły się trzy kolejne single: "Young Girl" (pierwsze miejsce na listach amerykańskiej i brytyjskiej), "Lady Willpower" oraz "Over You". Na każdym z nich dominowała utrzymana w wysokich rejestrach wokaliza Pucketta. Wygładzone brzmienie Union Gap szybko osłuchało się i w 1971 r. zespół zaprzestał działalności.

Single
Data wydania	Tytuł	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
11.67	Woman, Woman / Don't Make Promises	48[1][08.68]	4[17]	Columbia 44 297	[gold][written by Jim Glaser, Jimmy Payne][produced by Jerry Fuller]
03.68	Young Girl / I'm Losing You	1[4][30]	2[15]	Columbia 44 450	[gold][silver-UK][written by Jerry Fuller][produced by Jerry Fuller]
06.68	Lady Willpower / Daylight Stranger	5[16]	2[13]	Columbia 44 547	[gold-US][written by Jerry Fuller][produced by Jerry Fuller, Gary Puckett]
09.68	Over You / If the Day Would Come	-	7[11]	Columbia 44 644	[gold-US][written by Jerry Fuller][produced by Jerry Fuller]
03.69	Don't Give in to Him / Could I	-	15[9]	Columbia 44 788	[written by Gary Usher][produced by Dick Glasser]
08.69	This Girl Is a Woman Now / His Other Woman	-	9[11]	Columbia 44 967	[written by Victor Millrose, Alan Bernstein][produced by Dick Glasser]
03.70	Let's Give Adam And Eve Another Chance /The Beggar	-	41[7]	Columbia 45 097	[written by Richard Mainegra, Bobby West][produced by Dick Glasser]
06.74	Young girl	6[13]	-	CBS 8202 [UK]
Gary Puckett
10.70	I Just Don't Know What to Do With Myself / All That Matters	-	61[4]	Columbia 45 249	[written by Burt Bacharach,Hal David][produced by Richard Perry]
02.71	Keep the Customer Satisfied / No One Really Knows	-	71[5]	Columbia 45 303	[written by Paul Simon][produced by Richard Perry]
Kerry Chater
03.77	Part time love/No love on the black keys	-	97[2]	Warner 8310	-

Albumy
Data wydania	Tytuł	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
02.68	Woman, Woman	-	22[45]	Columbia 9612	[produced by Jerry Fuller]
05.68	Young Girl[w W.Bryt jako "Union Gap"]	24[4]	21[39]	Columbia 9664	[gold-US][produced by Jerry Fuller]
11.68	Incredible	-	20[20]	Columbia 9715	[produced by Jerry Fuller]
12.69	The New Gary Puckett and The Union Gap Album	-	50[14]	Columbia 9935	[produced by Dick Glasser]
07.70	Gary Puckett & The Union Gap's Greatest Hits	-	50[33]	Columbia 1042	[platinium-US] [produced by Jerry Fuller]
10.71	The Gary Puckett Album	-	196[2]	Columbia 30 862	as Gary Puckett

Sylvain Poons & Oetze Verschoor

Sylvain Poons (Wijntje dla przyjaciół) był słynnym żydowskim piosenkarzem i aktorem z Amsterdamu. Singiel Zuiderzee The Ballad, duet z Oetzem Verschoorem stał się wielkim hitem i jednym z klasyków holenderskiej muzyki pop.
Sylvain Albert Poons urodził się w dniu 21 lutego 1896 roku w Amsterdamie,jako syn śpiewaczki operowej i aktorki. 

Podczas lat szkolnych Poonsa w HBS, jego ojciec-dyrektor Teatru Plantation, gdzie prowadził Colnet & Poons.Poons w 1911 roku jako dziecko pojawił się po raz pierwszy na scenie w roli statysty w teatrze Nap de la Mar. Gra na scenie Dutch Opera and Operetta, a następnie pojawia się w wolnych produkcjach teatralnych. Poons działa również jako aktor w początkach historii holenderskiego filmu w obrazach takich jak Levensschaduwen (1916), De Duivel (1918), Het Proces Begeer (1918) i Moderne Landhaaien (1926).
Poons wyróżnia się naturalnym sposobem gry. Wraz z kolegami, w tym Louisem Davidem gra komediową rolę w Jantjes (1934), pierwszego holenderskiego filmu dźwiękowego. De Jantjes śpiewa w duecie z popularną Heintje David. W tym samym roku on, Corry Vonk i Fien de la Mar, czyli Sally Goochem gra lodziarza w filmie Bleeke Bet. Inne filmy, w których Poons występuje to De Familie Van Mijn Vrouw (1935), De Big Van Het Regiment (1935), Kermisgasten (1936) i Oranje Hein (1936) .W czasie wojny jego praca w Teatrze Żydowskim jako żyda nie była już możliwa i musiał ukrywać się przed Niemcami.
Po wojnie Poons długi czas związał się z Dutch Radio Union ,występując w licznych słuchowiskach. Pojawił się także w licznych produkcjach telewizyjnych i kilku filmach, jak francuski film Le Banquet des Fraudsters (1952) i drugoplanową rolę w Four Boys And A Jeep (1955) i Cycling To The Moon (1963).
Autor tekstów Willy van Hemert dostał zlecenie w 1959 roku na napisanie piosenek do programu radiowego, w którym wszystkie holenderskie regiony były reprezentowane piosenką. Pisze tekst w ciągu jednego dnia i do muzyki Joopa de Leura.W program śpiewa ją Sylvain Poons (w roli dziadka),w duecie z młodym wokalistą Colmjonem Godertem z duetu Butterflies (w roli wnuka). Ponieważ dwóch wokalistów pochodziło z dwóch różnych wytwórni płytowych są dwie wersje umieszczone na płycie: Jana Lemaire z Van Colmjonem dla wytwórni Philips i Poonsa z ówczesnym czternastolatkiem Oetzem Verschoorem (syn muzyka Arenda Verschoora) dla Omega.Wersja Poonsa i Oetza Verschoora została wielkim hitem. Singiel w 1962 roku był cztery miesiące na listach przebojów i zdobył miano złotej płyty ze sprzedażą stu tysięcy kopii.
W serialu The Little Truth (1970) Willeke Alberti Poons odgrywa rolę antykwariusza Abrahama Mossela. Jego ostatnią wielką rolą była sztuka TV The Man With The White Flower (1973) w reżyserii Willy van Hemerta. W dniu 29 grudnia 1971 r. Telegraph doniósł, że Poons nie żyje, ale dzień później piosenkarz sam zaprzecza. "Teraz jestem uznany za zmarłego, mam długie życie przed sobą", odpowiada lakonicznie, w tej samej gazecie.
Ze względu na zły stan zdrowia zaprzestał wystepów. Po śmierci żony Ilse Becker odmawia pobytu w domu starców. Jest ciągle mile widzianym gościem w pubie na Amstel. Sylvain Poons umiera 26 listopada 1985 w wieku 89 lat. 

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Zuiderzee-ballade

Sylvain Poons & Oetze Verschoor

02.1962

-

-

-

-

18[17]

-

-

-

Omega

[written by Willy van Hemert, Joop de Leur]

Ray Burgess

Ray Burgess,australijski muzyk i prezenter telewizyjny,który trafił błyskawicznie na raczkującą scenę pop rockową po sukcesie w telewizyjnym konkursie młodych talentów -"New Faces",odpowiednik dzisiejszego "Idola".To był rok 1970 i Ray szybko stał się członkiem-założycielem popularnego zespołu , Red Time ,koncertując po Australii kilka lat przed tym jak został podpisany kontrakt, z Johnny Farnhamem,królem australijskiego popu.
Ray decyduje się na karierę solową w 1974r i już pierwszy singiel "Touch me" stał się dużym przebojem.Sukces ten został potwierdzony kolejnymi nagraniami-Love Fever, Sad Rock & Roll, Rock & Roll Lighting,i tym najbardziej zapamiętanym hitem "Gloria".W swojej karierze nagrał trzy albumy.Był nominowany w latach 1975-1976 jako jako "Król popu".
Został aktywny w branży rozrywkowej będąc gospodarzem programu Rock & Roll Circus i audycji dla młodzieży Flashez emitowanej przez TV ABC.Jako artysta brał udział w wielu programach telewizyjnych jak In Melbourne Tonight-Grahama Kennedy'ego, Briana Hendersona Bandstand, Midday z Mikem Walshem, i Don Lane Show.Przy licznych okazjach był gospodarzem Young Talent Time,zapraszany przez Johnny Younga.W okresie 1989-1990 prowadził dla Sky program After Dark. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Touch Me / Keep on Running	Ray Burgess	01.1975	16[21]	-	L&Y; K 5788	-
Love Fever / You Really Got Me	Ray Burgess	07.1975	21[14]	-	L&Y; K 5969	-
Sad rock and roll	Ray Burgess	11.1976	92[3]	-	Infinity K 6541	-
Gloria	Ray Burgess	07.1977	48[10]	-	Infinity K 6782	-

Eric Burdon

Ur. 11.05.1941 r. w Newcastle-upon-Tyne w Anglii. Sławę zdobył w 1963 r. jako wokalista słynnej grupy The Animals. Jego ostry, charakterystyczny głos można usłyszeć na wielu słynnych płytach tego zespołu nagranych w latach 60-tych. Po rozpadzie fcrmacji Eric Burdon And The New Animals wokalista ogłosił, że poświęci się karierze filmowej. Nie otrzymał jednak żadnych propozycji z Hollywood, powrócił więc do muzyki, poszerzając wraz z przyjacielem Lee Oskarem skład mało znanej czarnej jazz-rockowej grupy Nite Shift, która od tej pory zaczęła występować jako Eric Burdon And War. Cieszący się wielkim powodzeniem singel "Spill The Wine" poprzedził wydanie albumu Eric Burdon Declares War, który został bardzo dobrze przyjęty zarówno przez publiczność, jak i krytyków.
W utworze tym Burdon sparodiował samego siebie, śpiewając: "Tłusty, włochaty przerośnięty gnom to ja/Hollywood chyba dla mnie śliczną rólkę ma". Na tym, jak i na następnym albumie, Black Man's Burdon, można odnaleźć niezwykle ambitne aranżacje łączące brzmienie fletu z harmonijką Lee Oskara. Jednak ostatecznie mieszanina jazzu, rocka, funka, soul i bluesa podkreślała jedynie zdecydowanie pro-murzyńskie poglądy Burdona. Mimo że jego intencje były bardzo szlachetne, wielu odebrało postawę artysty jako przejaw odwróconego rasizmu. W
1970 r. Burdon praktycznie nie schodził ze stron gazet, gdyż nadal cieszył się opinią niezwykle wpływowego rzecznika pokolenia hippisów. Po śmierci Jimiego Hendrixa twierdził, że jest w posiadaniu pożegnalnego listu gitarzysty. Nie zgodził się jednak wyjawić jego treści. Po rozstaniu z War, kariera Burdona utknęła w martwym punkcie, podczas gdy koledzy z grupy w latach 70-tych odnosili ogromne sukcesy. W 1971 r. Burdon nawiązał współpracę z Jimmym Witherspoonem, nagrywając album Guilty, a na longplayach Sun Secrets i Stop spróbował swych sił w nieco ostrzejszej muzyce. Jednak dość monotonny, wzorowany na dokonaniach Jimiego Hendrixa styl gitarowy zaprezentowany na dwóch ostatnich wydawnictwach nie pasował do opracowanych na nowo starych przebojów The Animals.
W konsekwencji albumy nie odniosły sukcesu na rynku. W 1980 r. Burdon założył w Niemczech grupę Fire Dept, która zarejestrowała jeden album, Last Drive. Udało mu się także zrealizować dawne marzenia o karierze filmowej: wystąpił w filmie "Comeback", grając rolę starzejącego się gwiazdora rocka.
W latach 80. Burdon sporo koncertował, nagrywał jednak niewiele, borykając się z problemami alkoholowo-narkotykowymi. Dwa albumy nagrane z dawnymi kolegami z The Animals (w 1977 i 1983 r.) nie zostały zbyt ciepło przyjęte. Burdonowi pozostała na pociechę utrzymująca się stale popularność w Niemczech. Niestety, nie miał się czym pochwalić w Wielkiej Brytanii i USA. W 1986 r. na rynku pojawiła się jego autobiografia "I Used To Be An Animal, But I'm Ali Right Now" ("Kiedyś byłem Zwierzakiem, ale teraz już wszystko w porządku").
W ostatnich latach płyty z jego nagraniami ukazują się niezwykle regularnie. Raz są to nie publikowane wcześniej rarytasy, innym razem współcześnie dokonane nagrania studyjne lub koncertowe (jak choćby Access All Areas Live, firmowany przez Eric Burdon/Brian Auger Band). Burdon pozostaje jednym z najwybitniejszych białych wykonawców bluesa, ale w historii zapisał się na trwałe jako facet, który zaśpiewał "The House Of The Rising Sun".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Spill the Wine / Magic Mountain	Eric Burdon & War	05.1970	-	3[21]	MGM 14 118	[gold][written by War][produced by Jerry Goldstein]
They Can't Take Away Our Music / Home Cookin'	Eric Burdon & War	12.1970	-	A:50[8];B:108[2]	MGM 14 196	[A:written by Richard Warner][B:written by War][produced by Jerry Goldstein]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Eric Burdon Declares "War"	Eric Burdon & War	05.1970	50[2]	18[27]	MGM 4663	[produced by Jerry Goldstein]
The Black-Man's Burdon	Eric Burdon & War	12.1970	-	82[9]	MGM 4710	[produced by Jerry Goldstein]
Sun Secrets	Eric Burdon Band	12.1974	-	51[16]	Capitol 11 359	[produced by Jerry Goldstein]
Stop	Eric Burdon Band	08.1975	-	171[5]	Capitol 11 426	[produced by Jerry Goldstein, John Sterling]
Love Is All Around	War feat Eric Burdon	12.1976	-	140[5]	ABC 988	-

Shalamar

Shalamar to amerykańska grupa wokalna R & B i soul   z siedzibą w Nowym Jorku, działająca od połowy lat siedemdziesiątych i przez lata osiemdziesiąte, początkowo zwrócona ku dyskotece, stworzony przez agenta rezerwacyjnego Soul Train , Dicka Griffey'a, a także producenta  Dona Corneliusa .  Ich nazwa "Shalamar" została wybrana przez Griffeya.


Ich pierwszym hitem był Uptown Festival (1977), wydany w Soul Train Records . Jego sukces zainspirował Griffeya i Dona Corneliusa do zastąpienia wokalistów sesyjnych popularnymi tancerzami programu telewizyjnego Soul Train, Jody Watley i Jeffreyem Danielem , aby dołączyć do oryginalnego wokalisty Shalamar, Gary'ego Mumforda. Gerald Brown przejął miejsce opuszczone przez Mumforda na drugim albumie grupy, Disco Gardens (1978), na którym znalazł się hit " Take That To The Bank ". Po konfliktach o brak płatności od Griffeya i SOLAR (skrót od Sound of Los Angeles Records), Brown opuścił grupę. Howard Hewett zastąpił Browna w 1979 roku.  Grupa została połączona z producentem Leonem Sylverem III w 1979 roku, podpisując kontrakt z SOLAR, i osiągnęła milionową sprzedaż singla " The Second Time Around " (1979).

W Wielkiej Brytanii grupa miała szereg hitów z piosenkami takimi jak "Take That To The Bank" (1978), "I Owe You One" (1980) oraz utwory z albumu Friends (1982): " I Can Make You Feel Good "(1982)," A Night To Remember "," There Is Is " i tytułowy utwór " Friends ". Album, który przekroczył gatunki pop , disco i soul , był również dobrze sprzedawany w Wielkiej Brytanii w 1982 roku.  Rekordowa sprzedaż zespołu w Wielkiej Brytanii wzrosła, gdy Daniel zademonstrował swoje tancerki w programie muzycznym telewizji BBC " Top of the Pops" , który   miał premierę " Moonwalk" w telewizji. Michael Jackson był fanem Shalamar, w szczególności Daniela i jego ruchów tanecznych, po obejrzeniu go w Soul Train .  Jackson i Daniel spotkali się później, a Jackson zabrał swoją 12-letnią siostrę Janet, aby zobaczyć występ Shalamar w Disneylandzie . Daniel i Jackson wspólnie choreografowali klipy Jacksona " Bad " i " Smooth Criminal " z albumu Bad (1987).

"Klasyczny" skład Shalamar  (Hewett, Watley i Daniel) zdobyła w sumie trzy złote albumy w USA z Big Fun (1979), Three for Love (1980) - która ostatecznie stała się platyną ) - oraz Friends (1982) .  Grupa miała problemy, gdy Watley i Daniel osobno opuścili zespół przez konflikty wewnątrz grupy, a także inne problemy z Dickiem Griffey'em i SOLAR. Dodatkowym impulsem do odejścia Watleya była rosnąca frustracja Griffeya i SOLAR , krótko po wydaniu kolejnego albumu , The Look (1983). Niemniej jednak album przyniósł szereg singli w Wielkiej Brytanii, w tym "Disappearing Act", "Dead Giveaway" i " Over and Over ". Sam album popchnął Shalamar  w   nowym kierunku new wave / synthpop , z rockowymi gitarami na pierwszy plan. Ale The Look ogólnie nie był sukcesem.

Wraz ze zmianą składu w połowie lat 80-tych, z udziałem Micki Free i Delisę Davis , Shalamar powrócił do pierwszej dwudziestki w USA w 1984 roku z " Dancing in the Sheets " (1984) ze ścieżki dźwiękowej Footloose . Piosenka osiągnęła  17 miejsce, a grupa zdobyła nagrodę Grammy za "Don't Get Stopped In Beverly Hills" z    Beverly Hills Cop (1984)  .

W 1985 roku Kool & the Gang, Midnight Star, Shalamar i Klymaxx wystąpili w Marriott Convention Center w Oklahoma City.  W tym samym roku Hewett rozpoczął karierę solową , a zastąpił go Sydney Justin . Po odejściu Hewetta, zespół zaczął tracić popularność;  Circumstantial Evidence (1987) nie sprzedawał się dobrze, a zespół rozpadł się krótko po wydaniu Wake Up (1990).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Uptown Festival (Part 1)/Uptown Festival (Part 2)	Shalamar	03.1977	30[5]	25[17]	Soul Train 10 885	[written by Henry Cosby/Lamont Dozier/Brian Holland/Eddie Holland/Warren Moore/Sylvia Moy/Smokey Robinson/Robert Rogers/Marvin Tarplin/Stevie Wonder][produced by Simon Soussan][10[16].R&B Chart][2[21].Hot Disco/Dance;Soul Train 10 906 12"]
Ooh Baby, Baby/You Know	Shalamar	08.1977	-	-	Soul Train 11 045	[written by W. Robinson, W. Moore][produced by Don Cornelius, Dick Griffey][59[10].R&B Chart]
Take That To The Bank/Shalamar Disco Gardens	Shalamar	01.1979	20[14]	79[6]	Solar 11 379	[written by Kevin Spencer/Leon Sylvers][produced by Dick Griffey, Leon Sylvers][11[18].R&B Chart]
The Second Time Around/Leave It All Up To Love	Shalamar	12.1979	45[9]	8[23]	Solar 11 709	[gold-US][written by William Shelby/Leon Sylvers][produced by Leon Sylvers][1[1][32].R&B Chart][1[1][22].Hot Disco/Dance;Solar 11 733 12"]
Right In The Socket/Girl	Shalamar	03.1980	44[6]	-	Solar 11 929	[written by K. Spencer, L. Sylvers, D. Griffey][produced by Leon Sylvers][22[13].R&B Chart][11[16].Hot Disco/Dance;Solar 11 930 12"]
I Owe You One/The Right Time For Us	Shalamar	07.1980	13[10]	-	Solar 12 049	[written by J. Gallo, L. Sylvers][produced by Leon Sylvers][60[6].R&B Chart]
Full Of Fire/Let's Find The Time For Love	Shalamar	12.1980	-	55[12]	Solar 12 152	[written by Joey Gallo/Richard Randolph/Jody Watley][produced by Leon Sylvers III][24[14].R&B Chart][15[23].Hot Disco/Dance;Solar 12 153 12"]
Make That Move/Pop Along Kid	Shalamar	04.1981	30[10]	60[8]	Solar 12 192	[written by William Shelby/Ricky Smith/Kevin Spencer][produced by Leon Sylvers III][6[19].R&B Chart]
This Is For The Lover In You/Some Things Never Change	Shalamar	06.1981	-	-	Solar 12 250	[written by Kevin Spencer/Leon Sylvers][produced by Dick Griffey, Leon Sylvers][17[15].R&B Chart]
Sweeter As The Days Go By/The Final Analysis	Shalamar	10.1981	-	-	Solar 12 329	[written by L. Carriere, R. Smith][produced by Leon Sylvers III][19[14].R&B Chart]
I Can Make You Feel Good/ I Just Stopped By Because I Had To	Shalamar	03.1982	7[11]	102[1]	Solar 48 013	[written by William Shelby, Howard Hewitt, Renwick Jackson][produced by Leon F. Sylvers III][33[13].R&B Chart]
A Night To Remember/On Top Of The World	Shalamar	04.1982	5[17]	44[10]	Solar 48 005	[written by Nidra Beard/Dana Meyers/Charmaine Sylvers][produced by Leon F. Sylvers, III][8[16].R&B Chart][15[15].Hot Disco/Dance;Solar 13 162 12"]
There It Is / I Don't Wanna Be The Last To Know	Shalamar	09.1982	5[10]	-	Solar K 13194 [UK]	[written by Beard, Meyers, Sylvers][produced by Leon F. Sylvers III]
Friends/I Just Stopped By Because I Had To	Shalamar	11.1982	12[10]	-	Solar CHUM 1 [UK]	[written by W. Shelby, G. Barbee, N. Beard][produced by Leon F. Sylvers III]
Dead Giveaway/I Don't Wanna Be The Last To Know	Shalamar	06.1983	8[10]	22[20]	Solar 69 819	[written by Marcus Dare/Joey Gallo/Leon Sylvers][produced by Leon F. Sylvers III][10[16].R&B Chart][18[12].Hot Disco/Dance;Solar 12 153 12"]
Disappearing Act/You Can Count On Me	Shalamar	08.1983	18[8]	-	Solar E 9807 [UK]	[written by F. Sylvers, D. Meyers, J. Cole][produced by Leon F. Sylvers III, Shalamar]
Over And Over/You Won't Miss Love (Until It's Gone)	Shalamar	10.1983	23[6]	-	Solar 69 787	[written by Leon F. Sylvers III, William Shelby, Dominic Leslie][produced by Leon F. Sylvers III][26[15].R&B Chart]
Deadline U.S.A/Knock Me On My Feet [Giorgio Moroder]	Shalamar	01.1984	-	-	MCA 52 335	[written by Allee Willis, Danny Sembello, Dennis Matkosky][produced by Giorgio Moroder ][34[10].R&B Chart][piosenka z filmu "D.C. Cab"]
You Can Count On Me/The Look	Shalamar	01.1984	-	101[7]	Solar 69 765	[written by C. Lucas, K. Rarick][produced by Leon F. Sylvers III, Shalamar][77[4].R&B Chart]
Dancing In The Sheets	Shalamar	03.1984	41[3]	17[18]	Columbia 04372	[written by Dean Pitchford/Bill Wolfer][produced by Bill Wolfer][piosenka z filmu "Footloose"][18[17].R&B Chart][9[15].Hot Disco/Dance;Columbia 04 949 12"]
Amnesia/You're The One For Me	Shalamar	11.1984	61[3]	73[9]	Solar 69 682	[written by George Duke, Howard Hewett][produced by George Duke][49[11].R&B Chart]
My Girl Loves Me/Right Here	Shalamar	02.1985	45[3]	106[1]	Solar 69 660	[written by Hawk, Howard Hewett, Micki Free][produced by Hawk, Howard Hewett][22[15].R&B Chart][25[9].Hot Disco/Dance;Solar 5034 12"]
Don't Get Stopped In Beverly Hills/The Discovery [Harold Faltermeyer]	Shalamar	06.1985	-	-	MCA 52 594	[written by Hawk, Howard Hewett, Micki Free][produced by Hawk, Howard Hewett][79[5].R&B Chart][piosenka z filmu "Beverly Hills Cop"]
A Night To Remember 1986	Shalamar	04.1986	52[5]	-	MCA SHAL 3 [UK]	[written by Nidra Beard/Dana Meyers/Charmaine Sylvers]
Take That To The Bank/Right In The Socket	Shalamar	08.1986	87[2]	-	MCA SHAL 4 [UK]	[written by Kevin Spencer/Leon Sylvers]
Circumstantial Evidence	Shalamar	06.1987	-	-	Solar 70 008	[written by Babyface, L.A.][produced by Babyface, L.A.][30[12].R&B Chart]
Games	Shalamar	09.1987	-	-	Solar 70 013	[written by Charles Muldrow, Sid Johnson, Bruce Robinson, Jeff Wilson][produced by L.A., Babyface][11[17].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Uptown Festival	Shalamar	05.1977	-	48[14]	Soul Train 2289	[produced by Dick Griffey, Don Cornelius, Simon Soussan]
Disco Gardens	Shalamar	11.1978	-	171[4]	Solar 2895	[produced by Leon Sylvers III, Dick Griffey]
Big Fun	Shalamar	11.1979	-	23[36]	Solar 3479	[gold-US][produced by Leon Sylvers III]
Three for Love	Shalamar	01.1981	-	40[36]	Solar 3577	[gold-US][produced by Leon Sylvers III]
Go for It	Shalamar	10.1981	-	115[15]	Solar 3984	[produced by Leon Sylvers III, Jeffrey Daniel]
Friends	Shalamar	02.1982	6[72]	35[25]	Solar 28	[gold-US][platinum-UK][produced by Leon Sylvers III, Jeffrey Daniel]
Greatest Hits-Shalamar	Shalamar	09.1982	5[28]	-	Stylus SMR 8615	-
The Greatest Hits	Shalamar	09.1982	71[1]	-	Solar SOLA 3001	-
The Look	Shalamar	08.1983	7[20]	38[23]	Solar 60 239	[gold-US][produced by Leon Sylvers III]
Heartbreak	Shalamar	12.1984	-	90[24]	Solar 60 385	[produced by Howard Hewett, Hawk, Bill Wolfer]

Lostprophets

Lostprophets - walijski zespół rockowy (początkowo nu-metalowy) założony w 1997 roku przez wokalistę Iana Watkinsa i gitarzystę Mike’a Lewisa. Początkowo Watkins grał dla zespołu na perkusji.
W 2013 roku zespół zakończył działalność.
Pierwszy album, Thefakesoundofprogress był początkowo nagrany dla Meagre Sum za 6000 funtów i został uznany za znakomite demo, ale po tym, jak usłyszało go kilku producentów, zespół nagrał i wydał album ponownie, tym razem w dużo większej skali, w Columbia Records. To wywołało odzew publiczny przeciw zespołowi, który został jeszcze powiększony przez 4-letnią przerwę pomiędzy nagraniem pierwszego i drugiego albumu.


Gdy drugie wydanie, Start Something zostało wreszcie wydane, zespół osiągnął jeszcze większy sukces, otrzymując piątą pozycję na liście UK najlepszych albumów i zdobywając światową popularność, najbardziej zauważalną w Stanach Zjednoczonych. Ich trzeci LP zatytułowany Liberation Transmission został wydany 26 czerwca 2006 roku w UK i zajął pierwsze miejsce na topliście albumów w Wielkiej Brytanii.

Pośród wielu innych rzeczy, Lostprophets wnieśli ogromny wkład w popularyzację rzeczy takich, jak paski z ćwiekami, jeansy biodrówki, czapki z daszkiem i obcisłe t-shirty w Wielkiej Brytanii. Chociaż te elementy odzieży były długo powiązane ze sceną rockową w Wielkiej Brytanii, po wydaniu debiutanckiego albumu Lostprophets i przesadnej reklamie, która temu wtórowała, zostały one zaadaptowane przez stylistów muzyki pop i zaczęły być sprzedawane jako dominujące trendy w markach odzieżowych jak Topman i H&M.

W kwietniu 2007 Lostprophets rozpoczęli Final Transmission – ostatnią rundę trasy promującej ich ostatni album z Aiden i Taking Back Sunday, która rozrosła się do takich rozmiarów, że zespoły te grały w ogromnych gmachach jak Wembley Arena. Po trasie zespół ponownie pojawi się w studio, aby nagrać czwarty album, który Ian Watkins opisuje jako powrót do ich korzeni z cięższymi wpływami punku. Watkins powiedział: „To będzie dużo mroczniejsze i dużo bardziej mocne. To będzie mieć kompletnie inne wibracje”. Na początku 2009 r. perkusista Lostprophets Ilan Rubin odchodzi do Nine Inch Nails. Muzyk pożegnał się już z fanami na MySpace zespołu 27 listopada.

W dniu 18 grudnia 2013 roku wokalista i założyciel grupy Ian Watkins został skazany za przestępstwa pedofilskie na łączną karę 35 lat pozbawienia wolności.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Shinobi vs Dragon Ninja	Lostprophets	12.2001	41[3]	-	Visible Noise TORMENT 16	[written by Lostprophets][produced by Dan Sprigg]
The fake sound of progression	Lostprophets	03.2002	21[9]	-	Visible Noise TORMENT 19	[written by Lostprophets][produced by Dan Sprigg]
Burn burn	Lostprophets	11.2003	17[8]	-	Visible Noise TORMENT 29	[written by Lostprophets][produced by Eric Valentine]
Last train home	Lostprophets	02.2004	8[12]	75	Visible Noise TORMENT 36	[written by Lostprophets][produced by Eric Valentine]
Wake up [Make a move]	Lostprophets	05.2004	18[5]	-	Visible Noise TORMENT 39	[written by Lostprophets][produced by Eric Valentine]
Last Summer/Boys Don't Cry	Lostprophets	09.2004	13[5]	-	Visible Noise TORMENT 44	[written by Lostprophets][produced by Eric Valentine]
Goodbye Tonight	Lostprophets	12.2004	42[2]	-	Visible Noise TORMENT 46	[written by Lostprophets][produced by Eric Valentine]
Rooftops (A Liberation Broadcast)	Lostprophets	06.2006	8[31]	123[1]	Visible Noise TORMENT 73	[written by Lostprophets][produced by Bob Rock]
A Town Called Hypocrisy	Lostprophets	09.2006	23[16]	-	Visible Noise TORMENT 87CD	[written by Lostprophets][produced by Bob Rock]
Can't Catch Tomorrow	Lostprophets	12.2006	35[5]	-	Visible Noise TORMENT 97C	[written by Lostprophets][produced by Bob Rock]
4:AM Forever	Lostprophets	04.2007	34[4]	-	Visible Noise TORMENT 105	[written by Lostprophets][produced by Bob Rock]
It's Not the End of the World, But I Can See It from Here	Lostprophets	10.2009	16[6]	-	Visible Noise TORMENT 145	[written by Lostprophets][produced by Lostprophets/Stuart Richardson/Justin Hopfer]
Where We Belong	Lostprophets	01.2010	32[8]	-	Visible Noise TORMENT 149	[written by Ian Watkins/Michael Lewis/Stuart Richardson/Lee Gaze/Jamie Oliver/Luke Johnson][produced by Stuart Richardson]
For He's a Jolly Good Felon	Lostprophets	04.2010	99[2]	-	Visible Noise TORMENT 155	[written by Mike Chiplin, Lee Gaze, Mike Lewis, Jamie Oliver, Stuart Richardson, Ian Watkins][produced by Stuart Richardson]
Bring 'Em Down	Lostprophets	04.2012	160[2]	-	Epic	[written by Mike Chiplin, Lee Gaze, Mike Lewis, Jamie Oliver, Stuart Richardson, Ian Watkins][produced by Ken Andrews]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The fake sound of progress	Lostprophets	10.2001	44[33]	186[1]	Visible Noise TORMENT 10	[platinum-UK][produced by Dan Sprigg]
Start something	Lostprophets	02.2004	4[64]	33[37]	Visible Noise TORMENT 32	[platinum-UK][gold-US][produced by Eric Valentine]
Liberation Transmission	Lostprophets	07.2006	1[1][47]	33[7]	Visible Noise TORMENT 68CD	[platinum-UK][produced by Bob Rock]
The Betrayed	Lostprophets	01.2010	3[18]	-	Visible Noise TORMENT 143	[gold-UK][produced by Stuart Richardson/Justin Hopfer]
Weapons	Lostprophets	04.2012	9[12]	145[1]	Epic 88691944092	[produced by Ken Andrews/Stuart Richardson/Justin Hopfer/Dodangoda/Lostprophets]