Flamingos

The Flamingos - amerykańska grupa rhythm and bluesowa śpiewająca początkowo także doo wop. Wszyscy członkowie grupy charakteryzowali się fenomenalnymi warunkami głosowymi i śpiewali w złożonych, wielogłosowych harmoniach. Grupa powstała w 1952 i zakończyła działalność w początku lat siedemdziesiątych XX wieku. Największym przebojem grupy była piosenka I Only Have Eyes for You.
W grupie występowali: Jake Carey -śpiew (bas),Zeke Carey- gitara,Johnny Carter -śpiew (tenor),Tommy Hunt- śpiew,Terry Johnson- gitara,Earl Lewis- śpiew (bas),Solly McElroy- śpiew,Nate Nelson (wł.(Nathaniel Nelson) - perkusja, śpiew.
Jacob Carey (Jake) i Ezekial Carey (Zeke), bas i drugi tenor, odpowiednio, założyli grupę w Chicago, Illinois , po dołączeniu kuzynów barytona Paula Wilsona i pierwszego tenora Johna E. "Johnny" Cartera . Earl Lewis dołączył wkrótce, a po serii zmian nazwy (The Swallows, El Flamingos, The Five Flamingos),stała się znaną jako The Flamingos, Sollie McElroy wkrótce zastąpił Lewisa (który dołączył do The Five Echoes ).Pierwszy singiel Flamingos (dla Chance Records ), "If I Can't Have You", odniósł umiarkowany lokalny sukces,tak jak następny " To My Desire ", ale za to kompozycja Johnny'ego Cartera "Golden Teardrops" z kompleksem harmonii wokalnych i falsetu Cartera , ugruntowała ich reputację jako jednej z najlepszych grup regionu.
Grupa opuszcza wytwórnię Chance po ich grudniowej sesji z 1953r i podpisuje kontrakt z Parrot Records,dj-a DJ Ala Bensonsa . Sollie McElroy był na pierwszej sesji w Parrot, ale opuścił grupę w grudniu 1954 r. i został zastąpiony przez tenora Nate Nelsona (który był na ich drugiej sesji dla Parrot, jest wiodącym wokalistą na "I'm Yours", wydanym w styczniu 1955r). Na początku 1955 roku podpisali kontrakt z Chess Records , aby zrealizować nagrania dla oddziału tej wytwórni, Checker Records. W Chess/Checker, Flamingos osiągnęli swój pierwszy krajowy sukces hitem "I'll Be Home", który został # 5 na Billboard R & B Chart (cover Pata Boone wraz z innym tekstem, był hitem na listach przebojów pop) .Grupa również miała umiarkowany sukces z innymi utworami jak "A Kiss From Your Lips", "The Vow" i "I Would Be Crying". Flamingos również pojawia się w 1956 roku w filmie Alana Freeda , Rock, Rock Rock . Zeke Carey i Carter opuszczają grupę w tym samym roku .
Nate Nelson, Jake Carey i Paul Wilson kontynuowali działalność grupy z nowym członkiem, Tommy Huntem (przyszedł w październiku 1956 roku). Kolejnym nowym członkiem, tenorem, gitarzystą i aranżerem został Terry "Buzzy" Johnson,który dołączył pod koniec grudnia tego roku. Ten skład (Nate Nelson, Tommy Hunt, Terry Johnson, Paul Wilson i Jake Carey) rozpoczęli nagrywanie dla Decca Records w kwietniu 1957 roku . Ich najbardziej znanym singlem był zaaranżowany przez Johnsona "The Ladder of Love", ale niesnaski pomiędzy Checkerem i Nate Nelsonem zrujnowały jakąkolwiek szansę na sukces komercyjny. Zeke Carey wrócił do zespołu w 1958 roku, dzięki czemu grupa występuje jako sekstet . (Kiedy Johnny Carter został zwolniony ze służby wojskowej, wstąpił do Dells ; był z nimi przez prawie 50 lat aż do swojej śmierci w 2009 r.).
W tym samym roku Flamingos rozpoczęli nagrania dla wytwórni George'a Goldnera , End Records z Nowego Jorku, w której miał kilka krajowych hitów. Krótko potem, grupa miała swój pierwszy hit "Lovers Never Say Goodbye", napisany przez Terry'ego Johnsona, który dzielił wiodący wokal w piosence z Paulem Wilsonem.Ta formuła została utrzymana także w trzech z 12 piosenek wybranych na ich pierwszy album Flamingo Serenade - George'a Gershwina "Love Walked In"," But Not For Me " i "Time Was". Flamingos miał najlepiej sprzedającą się płytę w 1959 roku z innym starym standardem z tego LP. "I Only Have Eyes for You" (napisany w 1934 roku przez kompozytora Harry'ego Warrena i autora tekstów Ala Dubina do filmu Dames ) stał się ich największym sukcesem komercyjnym i został przedstawiony w dziesiątkach filmów i programów telewizyjnych.
Długi szereg hitów, zawierający kompozycje Johnsona " Mio Amore ", Doca Pomusa "Your Other Love"," Nobody Loves Me Like You "(napisany dla grupy przez Sama Cooke'a ) i "I Was Such a Fool". Utwory z LP "Love Walked In" i "Time Was" zostały również wydane jako single. W tym samym roku pojawiła się w filmie Alana Freeda, Go, Johnny, Go,frenetyczna wersja "Jump" ( pierwotnie wcześniej nagrana dla Chance Records ). Grupa stała się znana prawie tak samo ,za ich show na scenie i choreografię , jak za ich harmonie wokalne. Grupy takie jak The Temptations i The Tavares później skorzystają z ich doświadczeń.
Grupa zaczęła się rozpadać się na kawałki na przełomie dekady. Tommy Hunt odszedł by kontynuować karierę solową w 1960 roku. Nate Nelson i Terry Johnson sygnują "Modern Flamingos" w 1961 roku i nagrywają jako The Starglows dla Atco Records w 1963 roku. Nowi członkowie zasilili grupę ,którą tworzą: Zeke Carey (tenor), Jake Carey (bas), Paul Wilson (baryton), Billy Clarke (tenor), Eddie Williams (tenor), Alan Fontaine (gitara) i Julien Vaught (saksofon ). Clarke i Williams śpiewali główne partie wokalne.
Szósty wokalista, Doug McClure, doszedł w 1962 roku. Niedługo potem, Clarke i Williams opuścili grupę. Członek założyciel Paul Wilson opuścił zespół w 1964 roku , nowy członek Sidney Hall dołączył w 1966 roku, a Jacob Carey ,syn JC Carey'a dołączył w 1969 roku. Nagrali kilka utworów uptempo w latach 60-tych, osiągając # 26 na UK Singles Chart z " Boogaloo Party ". W tym czasie Flamingos zakładają własną wytwórnię Ronze,gdzie wyprodukowali wiele swoich nagrań.
Grupa kontynuowała nagrywanie do lat 70-tych. Nowy album wydany w 1972 roku dla Ronze,został zatytułowany The Flamingos Today. W tym czasie w grupie był Careys, McClure, Fontaine, wracający Billy Clarke, były członek Limelite, Clarence Bassett, Jr . W latach 80-tych skład stanowili Jake Carey, Zeke Carey, Frank Ayers i Jerome Wilson. Ayers pozostawił zespół w tym czasie, dołączając do Del Vikings . W 1984 roku doszli dwaj nowi członkowie: Bennie Cherry i Archie Satterfield. W 1988 roku grupa została wyróżniona nominacją do nagród Grammy . 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'll Be Home/ Need Your Love	Flamingos	02.1956	-	-	Checker 837	[written by Washington, Lewis]
A Kiss From Your Lips/Get With It	Flamingos	06.1956	-	-	Checker 830	[written by Davis, Fratto ]
Lovers Never Say Goodbye/That Love Is You	Flamingos	01.1959	-	52[10]	End 1035	[written by T. Johnson, P. Wilson ][25[2].R&B Chart]
I Only Have Eyes For You/ Goodnight Sweetheart	Flamingos	06.1959	-	11[13]	End 1046	[written by T. Johnson, P. Wilson ][#2 hit for Ben Selvin in 1934][piosenka z musicalu "Dames"][3[13].R&B Chart]
Love Walked In/Yours	Flamingos	10.1959	-	88[3]	End 1055	[written by G. Gershwin, I. Gershwin][produced by George Goldner][#1 hit for Sammy Kay'e & His Orchestra in 1938][piosenka z filmu "The Goldwyn Follies"]
I Was Such A Fool (To Fall In Love With You)/ Heavenly Angel	Flamingos	01.1960	-	71[6]	End 1062	[written by Mike Canosa, Danny Stradella][produced by George Goldner]
Nobody Loves Me Like You/Besame Mucho	Flamingos	04.1960	-	30[10]	End 1068	[written by Sam Cooke][produced by George Goldner][23[3].R&B Chart]
Mio Amore/At Night	Flamingos	07.1960	-	74[6]	End 1073	[written by Flamingos][produced by George Goldner][27[3].R&B Chart]
Your Other Love/Lovers Gotta Cry	Flamingos	12.1960	-	54[5]	End 1081	[written by Doc Pomus, Mort Shuman][produced by George Goldner]
Kokomo/That's Why I Love You	Flamingos	03.1961	-	92[3]	End 1085	[written by Sam Taylor][produced by George Goldner]
Time Was/Dream Girl	Flamingos	07.1961	-	45[8]	End 1092	[written by Miguel Prado][produced by George Goldner][#10 hit for Jimmy Dorsey Orchestra in 1941]
The Boogaloo Party/ The Nearness Of You	Flamingos	03.1966	-	93[2]	Phillips 40 347	[written by Zeke Carey, Doug McClure, Willie Clark][produced by Alice In Wonderland Productions][22[3].R&B Chart]
Dealin' (Groovin' With A Feelin')/Dealin' All The Way	Flamingos	09.1969	-	-	Julmar 506	[written by Zeke Carey][produced by Zeke Carey][48[2].R&B Chart]
Buffalo Soldier Part I/Buffalo Soldier Part II	Flamingos	04.1970	-	86[2]	Polydor 14 019	[written by D. Barnes, M. Smith, M. Lewis][produced by Zeke Carey, Ted Cooper][28[5].R&B Chart]

Five Blobs

The Five Blobs był amerykańskim zespołem muzyków studyjnych zebranych w 1958 roku podczas sesji lidera Bernie Nee . Zespół został zmontowany w Los Angeles w celu nagrania "The Blob", tytułowej piosenki do filmu Steve'a McQueena, Blob .
W napisanej przez Burta Bacharacha i Davida Macka (brata Hala Davida) melodii znaczącą rolę odgrywa saksofon. Singel został wydany dla Columbia Records i stał się hitem, osiągając numer 33 na Billboard Hot 100 i wszedł do Top10 na regionalnych listach przebojów Los Angeles.Strona B singla zawierała utwór zatytułowany "Saturday Night in Tiajuana" sygnowana przez Bacharacha. Piosenka stała się ulubionym tematem na kompilacjach zwiazanych z tematyką Halloween .
Bernie Nee nie został wymieniony na żadnym z materiałów promocyjnych do filmu lub płyty. W proteście , wypuścił reklamę prezentującą swoje nazwisko, po czym został usunięty z wytwórni. Nee podpisał kontrakt z Records Joy , gdzie Five Blobs wydali dwa single w 1959 roku: "From the Top of Your Guggle (to the Bottom of Your Zooch)" / "Rockin 'Pow Wow" i "Julia" /"Young and Wild". 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Blob/Saturday Night in Tijuana	Five Blobs	10.1958	-	33[10]	Columbia 41 250	-

Mick Fleetwood

Mick FLEETWOOD (właśc. Michael John Kells Fleetwood;ur. 24.06.1947r, Redruth, Kornwalia, Wielka Brytania) - dr, perc, g, voc; kompozytor, producent nagrań. Pochodzi z rodziny wybitnych wojskowych; jego dziad, John Fleetwood, zginął bohaterską śmiercią podczas desantu na Gallipoli, jego ojciec, Mike Fleetwood, oficer RAF-u, zasłużył się w bitwie o Anglię.Dorastał kolejno w Egipcie i Norwegii,dokąd rzuciły rodzinę obowiązki ojca.
W 1963r w wieku piętnastu lat, przerwał naukę, opuścił dom rodzinny i zamieszkał w Londynie. Od trzech lat grał już wtedy na perkusji i marzył o karierze muzyka. Krótko współpracował z zespołami The Senders oraz The Blues Messengers Raya Daviesa, późniejszego lidera The Kinks. Na dłużej, na dwa lata, trafił do grupy rhythm'n'bluesowej The Cheynes pianisty Petera Bardensa (z nią dokonał pierwszych nagrań). Od 1965 występował w Bo Street Runners. W 1966 odnowił współpracę z Bardensem w formacji Peter B's Looners, niebawem przemianowanej na Shotgun Express; w niej zetknął się z gitarzystą Peterem Greenem. W kwietniu 1967 dołączył na kilka tygodni do Bluesbreakers Johna Mayalla. W lipcu tego roku utworzył z Greenem Fleetwood Mac. Całą swą późniejszą karierę podporządkował tej grupie (po odejściu Greena wyrósł na jej lidera, jako jedyny występował w jej wszystkich wcieleniach). Z nią odniósł światowy sukces. Tylko sporadycznie działał poza nią.
Jako solista zadebiutował w czerwcu 1981 wydaną przez RCA płytą "The Visitor", promowaną singlem You Weren't In Love/0' Niamali. Nagrał ją w styczniu i lutym tego roku w Akrze, stolicy Ghany, oraz w Londynie, przy pomocy znanego producenta Richarda Dashuta, z grupą przyjaciół, jak Peter Green - voc, g, George Harrison - g, voc, Todd Sharp - g i George Hawkins - voc, b, g, k, oraz z blisko dwustu muzykami afrykańskimi, m.in. z zespołami Adjo, Superbrains, Ghana Folkloric Group, dziecięcym Ebaali Gbiko, a także chórem kościelnym z Akry. W repertuarze znalazło się miejsce na rzeczy tak różne, jak utwory Rattlesnake Shake Petera Greena i Walk A Thin Line Lindseya Buckinghama, reperezentujące dwie różne epoki w historii Fleetwood Mac, standard rock'n'rollowy Not Fade Away Buddy'ego Holly'ego, zainspirowana pobytem w Ghanie piosenka Don't Be Sorry just Be Happy Sharpa oraz kompozycje afrykańskich gości w rodzaju O' Niamali, Amelie (Come On Shoe Me Your Heart), Super Brains i The Visitor. Wynikiem była całość niezwykła, lokująca się na styku dwóch tradycji, zachodniej i afrykańskiej, wyprzedzająca podobne poszukiwania m.in. Paula Sirtfona.
Fleetwood traktował "The Visitor" jako pierwszą pozycję w cyklu albumów z muzyką sięgającą do różnych kultur egzotycznych. Bardzo zaawansowane były już plany nagrania następnej płyty w Brazylii. Niestety, nigdy nie zostały zrealizowane, zapewne ze względu na wysokie koszty. Artysta spuścił w każdym razie z tonu, sformował zwykły zespół rockowy Mick Fleetwood's Zoo (Billy Burnette - voc, g, Steve Ross - voc, g, George Hawkins - voc, b, k) i przy pomocy Dashuta nagrał z nim i z gościnnym udziałem Christine McVie - voc, k i Lindseya Buckinghama - voc, g, k, przyjaciół z Fleetwood Mac, zdecydowanie bardziej konwencjonalną płytę "I'm Not Me", wydaną we wrześniu 1983, promowaną singlem I Want You Back/Put Me Right. Przedstawił na niej przeróbki standardów, jak Just Because Lloyda Price'a i Angel Come Home The Beach Boys, ale też premierowy repertuar poprockowy, chociażby I Want You Back, I'm Not Me i Put Me Right.
Na wybranych koncertach trasy towarzyszącej dziełu grupę wsparło wiele znakomitości, m.in. Stevie Nicks, jeszcze jedna artystka reprezentująca Fleetwood Mac,Eddie Van Halen,Bob Seger i Roy Orbison.Niestety albumu nie udało się wypromować.A w związku z jego klapą rynkową firma RCA zerwała kontrakt z Fleetwoodem. I następne dzieło The Zoo, a właściwie dzieło zupełnie nowego wcielenia formacji (oprócz lidera: Bekka Bramlett - voc, Billy Thorpe - voc, g, perc, Gregg Wright - g, voc, Brett Tuggle - k, voc i Tom Lilly - b, voc), zatytułowane "Shakin' The Cage", ukazało się nakładem firmy Capricorn dopiero w czerwcu 1992, promowane singlem Shakin' The Cage/Takin' It To The People. Wypełniły je utwory zdecydowanie bardziej porywające niż poprzednio, pełne często hardrockowej mocy, ale przesycone funkowo-soulowym duchem, niekiedy zaś jakby afrykańską aurą, np. Reach Out, Night Life,Shakin' The Cage, Voodoo, Takin' It Out To The People, Breakin' Up oraz nagrany z gościnnym udziałem duetu Delaney And Bonnie In Your Hands. Producentami byli tym razem sam Fleetwood i Thorpe.
Gościnnie uczestniczył w nagraniach m.in. muzyków różnych składów Fleetwood Mac: Petera Greena, Jeremy'ego Spencera, Christine McVie, Boba Welcha, Lindseya Buckinghama, Stevie Nicks i Billy'ego Burnette'a, a ponadto: Eddiego Boyda, Dustera Bennetta, B.B. Kinga, Johnny'ego Casha, Pete'a Bardensa, Alvina Lee, Rona Wooda, Warrena Zevona oraz zespołów Tramp i Black Sabbath.
Jest nie tylko muzykiem, ale też aktorem. Wystąpił m.in. w futurystycznym dreszczowcu The Running Man (Uciekinier, Uciekający człowiek; 1987, reż. Paul Michael Glaser; u boku Arnolda Schwarzeneggera) oraz w takich filmach, jak Zero Tolerance (1993, reż. Joseph Merhi i Chris Maybach), Snide And Prejudice (2001, reż. Philippe Mora; rola: Pablo Picasso), Burning Down The House (2001, reż. Philippe Mora), telewizyjny Mr. Music (1998, reż. Fred Gerber) i Burning Down The House (2001, reż. Philippe Mora).
Opublikował tom wspomnień Fleetwood - My Life And Adventures In Fleetwood Mac (1990, współautor - Stephen Davis) oraz album fotograficzny My Twenty-Five Years In Fleetwood Mac (1992, z tekstem Stephena Davisa). 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
The Visitor	Mick Fleetwood	07.1981	43[14]	-	RCA Victor 4080	[produced by Mick Fleetwood, Richard Dashut]

Flight X-7

Flight X-7 był nowozelandzkim zespołem z końca lat 70-tych i do początku 80-tych, który miał siedzibę w Hamilton. Początkowo nazywał się Flight 77 i powstał po rozpadzie innego zespołu, Euphoria.
Skład grupy stanowili:Jeff Clarkson (voc), Bill Hill (gitara), Paul Jamieson (ex Panic, Valentinos & Renee Geyer) grajacy na gitarze, Warwick Keays (ex Euphoria, póżniej Gasworks Band & The Knobz) na basie i perkusiści, Phil Smart i Tim Powles (Knobz, Ward 13, The Church).
Grali na Nambassa Music Festival przed 45.000 ludzi w 1979 r. (jako Flight 77), i pojawili się na towarzyszącej mu składance "Festival Music". Wydali dwa single w 1980 roku, a 15 września tego roku wspierali XTC w Logan Campbell Centre, Wellington.
Po tym jak Flight X-7 się rozpadł, Tim Powles i basista Warwick Keay weszli w skład zespołu z Wellington, Knobz.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
I Lose Control/Nice To See You	Flight X-7	05.1980	-	30[3]	-/Polydor POLU 74	-

Caro Emerald

Caroline Esmeralda van der Leeuw występująca pod pseudonimem scenicznym Caro Emerald to holenderska wokalistka jazzowa.Piosenkarka, urodzona w 1981 roku w Amsterdamie, zdobyła klasyczne  jazzowe wykształcenie w konserwatorium w rodzinnym mieście.

Szlify sceniczne zdobywała jako jedna z sześciu wokalistek grupy Les Elles oraz  członkini 44 osobowej orkiestry Philharmonic Funk Foundation.
Caro debiutowała w 2009 roku singlem "Back It Up". Pełnowymiarowy album zatytułowany "Deleted Scenes from the Cutting Room Floor" ukazał się rok później.
Płyta okazała się olbrzymim sukcesem. W samej Holandii na liście  "Album Top 100" pierwszą pozycję zajmowała przez 27 tygodni (bijąc rekord płyty "Thriller" Michaela Jacksona z 1982 roku).
Oprócz "Back It Up" singlami promującymi album zostały piosenki: "A Night Like This", "That Man", "Stuck" oraz "Riviera Life".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Back It Up	Caro Emerald	10.2010	190[1]	-	Grandmono	[written by Degiorgio, Schreurs, van Wieringen, Veldman]
A Night Like This	Caro Emerald	05.2011	65[10]	-	Dramatico NLHR 30900011	[written by David Schreurs/Jan van Wieringen/Degiorgio][produced by David Schreurs/Jan van Wieringen]
That Man	Caro Emerald	07.2011	84[8]	-	Dramatico NLHR 30900014	[written by David Schreurs, Vincent Degiorgio][produced by David Schreurs/Jan van Wieringen]
Stuck	Caro Emerald	12.2011	165[5]	-	Grandmono	[written by Vince DeGiorgio, David Schreurso][produced by David Schreurs/Jan van Wieringen]
Tangled Up	Caro Emerald	04.2013	77[2]	-	Dramatico NLHR 31300003	[written by David Schreurs, Vincent Degiorgio, Guy Chambers][produced by David Schreurs/Jan van Wieringen]
Liquid Lunch	Caro Emerald	06.2013	70[3]	-	Dramatico NLHR 31300012	[written by Vincent DeGiorgio, Jan Van Wieringen, Robin Veldman, Wieger Hoogendorp, David Schreurs][produced by David Schreurs/Jan van Wieringen]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Deleted Scenes from the Cutting Room Floor	Caro Emerald	10.2010	4[40]	-	Dramatico DRAMCD 0064	[platinium-UK][produced by David Schreurs/Jan van Wieringen/Degiorgio]
The Shocking Miss Emerald	Caro Emerald	05.2013	1[1][50]	-	Dramatico DRAMCD 0092	[gold-UK][produced by David Schreurs/Jan van Wieringen]

Comsat Angels

Trzy kontrakty z wielkimi wytwórniami płytowymi, żadnych przebojów singlowych i problemy prawne - mimo to zespół Comsat Angels przetrwał, by przez 15 lat tworzyć inteligentną pełną ekspresji muzykę gitarową. Grupa powstała jako Radio Earth w Sheffield (Anglia), pod koniec lat 70-tych. Początkowo jej muzyka łączyła charakterystyczne dla punku zacięcie z dojrzałym podejściem do sztuki pisania tekstów. Na debiutanckiej płycie, Waiting For A Miracle, zwraca uwagę mocne brzmienie syntezatorów. Skład, do którego weszli: Stephen Fellows (gitara, śpiew), Mik Glaisher (perkusja), Kevin Bacon (gitara basowa) oraz Andy Peake (syntezatory), miał się nie zmienić przez cały wczesny etap kariery zespołu.
W USA grupa była zmuszona skrócić nazwę do CS Angels po groźbie wytoczenia procesu sądowego ze strony giganta telekomunikacyjnego, firmy Comsat. Krążek Sleep No More doszedł w Wielkiej Brytanii do 51. miejsca, jednak po tym jak kolejna płyta, Fiction, ledwie otarła się o Top 100, wytwórnia Polydor Records straciła cierpliwość, a grupa przeniosła się do oddziału CBS Records, wytwórni Jive.
Na albumie Land znalazło się nagranie, które o maty włos nie stało się przebojem, mianowicie wpadająca w ucho piosenka "Independence Day", która poprzednio ukazała się na pierwszej płycie zespołu. Nagranie ukazało się w kilku formatach, w tym jako podwójny singel, jednak nie zdołało osiągnąć sukcesu zapowiadanego przez grupę i wytwórnię. Inne formacje gitarowe radziły sobie znacznie lepiej, dlatego Comsat Angels przegrywali na rynku z zespołami takimi jak Simple Minds czy U2.
Muzycy sporo zainwestowali we własne studio nagraniowe w Sheffield, które stało się potem jednym z głównych ośrodków twórczości muzycznej w mieście. Kolejną próbę promocji grupy podjęła pod koniec lat 80-tych, wytwórnia Island Records, lecz na początku lat 90. zespół ogłosił, że zmienia nazwę na Headhunters w nadziei, że dzięki temu uśmiechnie się w końcu do niego szczęście. Jednak niedługo potem wrócił do starej nazwy i podpisał nowy kontrakt, tym razem z RPM Records, gdzie planował wydać swoją nową płytę, My Mind's Eye, oraz dwie składanki pochodzące z sesji radiowych.
Po The Glamour z 1995 historia powtórzyła się zgodnie ze znajomym wzorem: znakomicie dopracowanego i ironicznego pop-rocka słuchała jedynie garstka zatwardziałych fanów w USA i Europie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Eye of the Lens / At Sea	Comsat Angels	03.1981	-	-	Polydor POSP 242	[written by Comsat Angels][produced by Comsat Angels,Peter Wilson]
Do the Empty House / Now I Know	Comsat Angels	10.1981	-	-	Polydor POSP 359	[written by Comsat Angels][produced by Comsat Angels,Peter Wilson]
It's History / Zinger	Comsat Angels	05.1982	-	-	Polydor 2229 255	[written by Comsat Angels][produced by Comsat Angels,Peter Wilson]
After the Rain (Remix) / Private Party	Comsat Angels	10.1982	-	-	Polydor POSP 513	[written by Comsat Angels][produced by Comsat Angels,Peter Wilson]
Will You Stay Tonight / Shining Hour	Comsat Angels	08.1983	-	-	Jive JIVE T 46	[written by Comsat Angels][produced by Mike Howlett]
Island Heart/Scissors and the Stone	Comsat Angels	11.1983	-	-	Jive JIVE T 51	[written by Comsat Angels][produced by Mike Howlett]
Independence Day /Intelligence	Comsat Angels	01.1984	71[2]	-	Jive JIVE T 54	[written by Comsat Angels][produced by Mike Howlett]
You Move Me (One Good Reason)/Land	Comsat Angels	05.1984	-	-	Jive JIVE T 65	[written by Comsat Angels][produced by Mike Howlett]
Day One/Will You Stay Tonight	Comsat Angels	09.1984	-	-	Jive JIVE T 73	[written by Comsat Angels][produced by Mike Howlett]
Forever Young/Still It's Not Enough	Comsat Angels	11.1984	-	-	Jive JIVE T 111	[written by Comsat Angels][produced by James Mtume]
I'm Falling/New Heart and Hand	Comsat Angels	09.1985	-	-	Jive JIVE T 87	[written by Comsat Angels][produced by James Mtume]
The Cutting Edge / Something's Got to Give	Comsat Angels	02.1987	-	-	Island IS 312	[written by Comsat Angels][produced by Kevin Moloney,Comsat Angels ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Waiting for a Miracle	Comsat Angels	09.1980	-	-	Polydor 2383 578	[produced by Comsat Angels, Pete Wilson]
Sleep No More	Comsat Angels	09.1981	51[5]	-	Polydor POLS 1038	[produced by Comsat Angels, Pete Wilson]
Fiction	Comsat Angels	09.1982	94[2]	-	Polydor POLS 1075	[produced by Comsat Angels, Pete Wilson]
Land	Comsat Angels	10.1983	91[2]	-	Jive HIP 8	[produced by Mike Howlett ]
7 Day Weekend	Comsat Angels	.1985	-	-	Jive HIP 29	-
Chasing Shadows	Comsat Angels	.1986	-	-	Island ILPS 9855	[produced by Comsat Angels,Kevin Moloney ]
My Mind's Eye	Comsat Angels	.1992	-	-	Thunderbird CSA 201	[produced by Sheer Force Of Will ]

Compton's Most Wanted

Compton’s Most Wanted to jedna z pierwszych grup gangsta rapowych na Zachodnim Wybrzeżu. Często kojarzona i porównywana z formacją N.W.A. CMW zasłynął dzięki swojemu liderowi MC Eiht’owi, który posiada bardzo charakterystyczny głos i flow. Grupa pochodzi z Compton, a w jej skład wchodzą MC Eiht, MC Chill, DJ Mike T, DJ Slip oraz Boom Bam. Do grupy należał też DJ Ant. W 1987 roku w Compton MC Eiht (Aaron Tyler) członek gangu Tragnew Park Compton Crips, MC Chill (Vernon Johnson), Boom Bam (Gene Heisser), DJ Slip (Terry Allen) oraz DJ Ant Capone zakładają Compton’s Most Wanted. The Unknown DJ zostaje producentem grupy, ale nie wchodzi w jej oficjalny skład.
Przed premierą pierwszego krążka DJ Ant zostaje zwolniony z zespołu, a na jego miejsce przychodzi DJ Mike T (Mic Bryant).
24 maja 1990 roku nakładem Orpheus Records wychodzi debiutancki album grupy, "It’s a Compton Thang". Album w całości zostaje wyprodukowany przez DJ’a Slipa i The Unknown DJ’a. Krążek trafia na 132 miejsce na liście przebojów Billboard 200.
W 1991 roku, przed rozpoczęciem nagrań do drugiego albumu, MC Chill zostaje skazany na 3 lata więzienia. Z tego powodu nie pojawia się na wydanym 16 lipca tego samego roku albumie "Straight Checkn ’Em". Płyta jest promowana singlem "Growin’ Up in the Hood", który tydzień wcześniej został również wydany na soundtracku do filmu "Boyz n the Hood".
Album odniósł o wiele większy sukces od poprzedniej produkcji: płyta dotarła na 92 miejsce na liście przebojów Billboard 200 i 23 listy Billboard Top R&B;/Hip-Hop Albums. Podobnie jak debiut, "Straight Checkn ’Em" w całości zostaje wyprodukowany przez DJ’a Slipa i The Unknown DJ’a. Płyta zapoczątkowuje również serię utworów "Def Wish", które są dissami wymierzonymi w DJ’a Quika. Podobnie jak debiut, krążek został wydany nakładem wytwórni Orpheus.
29 września 1992 roku, nakładem Orpheus, wydany zostaje trzeci i najpopularniejszy album Compton’s Most Wanted – "Music To Driveby". Płyta promowana jest wyprodukowanym przez DJ’a Slipa singlem "Hood Took Me Under". W utworze wykorzystany zostaje sampel z utworu "Walk On By" Isaaca Hayesa. Do "Hood Took Me Under" nakręcono także teledysk. Singiel trafia na 5 miejsce listy Hot Rap Singles, a w 2004 roku zostaje wykorzystany do ścieżki dźwiękowej gry Grand Theft Auto: San Andreas.
Płyta zdobywa status platyny i uznanie krytyków. Trafia na najwyższe w historii grupy, bo 66, miejsce na liście przebojów Billboard 200. "Music To Driveby" zawiera kontynuację beefu z DJ’em Quikiem – utwór "Def Wish II". Na płycie pojawia się także utwór "Who’s Fucking Who?", diss na nowojorskiego rapera Tima Doga, który w 1991 roku wypuścił diss na Zachodnie Wybrzeże pt. "Fuck Compton". MC Chill z powodu odsiadki również nie pojawia się na tym albumie.

Po wydaniu "Music to Driveby" grupa rozpada się. Główna twarz Compton’s Most Wanted, MC Eiht, rozpoczyna karierę solową. W 1993 roku występuje w słynnym filmie "Menace To Society". W tym samym roku Mike T wydaje wspólnie z Loon-E-Toonem album "Inglewoodz Finast".
W 1994 roku MC Chill zostaje zwolniony z więzienia, a MC Eiht wydaje solowy debiut – "We Come Strapped". Producentem albumu jest między innymi DJ Slip. Swój udział w albumie ma także DJ Mike T. W kolejnych latach MC Eiht kontynuuje karierę solową. Na krążkach udzielają się również członkowie CMW. W 1995 roku Boom Bam, MC Eiht i MC Chill formują grupę N.O.T.R. i nagrywają album. Atlantic Records wykupuje album grupy, ale ostatecznie album nigdy nie zostaje wydany.
Po 8 latach przerwy, 24 października 2000 roku, Compton’s Most Wanted powraca z albumem "Represent" wydanym nakładem Half Ounce Records. Płyta jest promowana dwoma singlami: "This is Compton 2000" oraz "Then U Gone". Okładka płyty nawiązuje do okładki albumu N.W.A. "Straight Outta Compton". Podobnie jak poprzednie albumy za produkcję odpowiada DJ Slip i The Unknown DJ. "Represent" nie powtarza sukcesu poprzednich albumów grupy. Siedem lat później MC Eiht wydaje re-release albumu pod nazwą "Representin’".
Po wydaniu czwartego albumu grupa ponownie znika ze sceny. MC Eiht wydaje kolejne solowe albumy, a pozostali członkowie CMW zajmują się swoimi projektami. W 2004 roku MC Eiht użycza głosu postaci Rydera z gry Grand Theft Auto: San Andreas. Na soundtracku do tej gry pojawia się utwór "Hood Took Me Under".
13 czerwca 2006 roku CMW wydaje "Music To Gang Bang". Jest to pierwszy krążek, za którego produkcję nie odpowiadają DJ Slip i The Unknown DJ. Producentami tego albumu są Mr. Criminal & Fingazz. Krążek jest promowany przez cztery single: "Music To Gang Bang", "Still a Menace", "Come Ride With Me" i "We Get Down Like That".
Podobnie jak "Represent", płyta nie sprzedaje się zbyt dobrze. Po wydaniu tego krążka Compton’s Most Wanted ponownie znika ze sceny. MC Eiht kontynuuje karierę solo, a pozostali członkowie grupy, z wyjątkiem Mike’a T, pracują nad swoimi solowymi albumami.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Wit Dat/ I Give Up Nuthin	Compton's Most Wanted	.1990	-	25.Hot Rap Singles	Orpheus V-72312	[written by Aaron Tyler , Terry Allen,Andre Manuel ][produced by D.J. Slip , Unknown]
One Time Gaffled 'Em Up	Compton's Most Wanted	.1990	-	5.Hot Rap Singles	Orpheus V-72292	[written by Aaron Tyler , Terry Allen,Andre Manuel ][produced by D.J. Slip , Unknown]
Growin' Up in the Hood	Compton's Most Wanted	.1991	-	1.Hot Rap Singles	Orpheus 49 73827	[written by Aaron Tyler , Terry Allen,Andre Manuel,J. Simon ][produced by D.J. Slip , Unknown]
Straight Checkn 'Em	Compton's Most Wanted	.1991	-	16.Hot Rap Singles	Orpheus 49 73999	[written by Aaron Tyler , Terry Allen,Andre Manuel ][produced by D.J. Slip , Unknown]
Hood Took Me Under	Compton's Most Wanted	.1992	-	5.Hot Rap Singles	Orpheus 49 74447	[written by MC Eiht,M. Bryant ][produced by DJ Mike T]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It's a Compton Thang	Compton's Most Wanted	05.1990	-	133[7]	Orpheus 75 627	[produced by DJ Slip, The Unknown DJ][32.Top Hip Hop/R&B;]
Straight Checkn 'Em	Compton's Most Wanted	07.1991	-	92[9]	Orpheus 47 926	[produced by DJ Slip, The Unknown DJ][23.Top Hip Hop/R&B;]
Music to Driveby	Compton's Most Wanted	09.1992	-	66[9]	Orpheus 52 984	[produced by The Unknown DJ, MC Eiht, DJ Slip, DJ Mike T, Master Ric Roc][66.Top Hip Hop/R&B;]
We Come Strapped	MC Eiht feat Compton's Most Wanted	07.1994	-	5[14]	Epic Street 57 696	[gold][produced by The Unknown DJ, MC Eiht, DJ Slip, DJ Mike T, Master Ric Roc][1.Top Hip Hop/R&B;]
Death Threatz	MC Eiht feat Compton's Most Wanted	04.1996	-	16[8]	Epic Street 67 139	[produced by Blackjack, DJ Slip, MC Eiht (exec.), Prodeje][3.Top Hip Hop/R&B;]

Experimental

Amerykańska wytwórnia fonograficzna, mieszcząca się na Broadwayu w Nowym Jorku, znana ze swoich wydawnictw house’wych, trance’owych i acidowych. Na liście płac firmy znajdowali sięm.in. Damon Wild i Tim Taylor („Rising Sons”, „Aurabora”, „Lazer Worshippers”), Freddie Fresh („Modulator”, „Co- matone”), Woody McBride („The Earthworm Sings”, „Natural Glow”), Joey Beltram („Code 6”), duet Pulsinger/Tunakan („Electric Indigo”), Dennis Ferrer („Aurasfere”), Cari Lekebusch („Shape Changer”).

Oprócz trzech składanek, z numerem katalogowym EXCD3 ukazał się jedyny autorski album pary Wild i Taylor, zatytułowany The Afghan Flashbacks. „Przede wszystkim zajmujemy się wyszukiwaniem amerykańskich producentów, którym potrzebna jest wytwórnia do dokonania nagrań” - tak określił Wild filozofię działania swojej firmy.

Experimental należy do nowojorskiej stajni Northcott Productions (prowadzonej przez Tommy’ego Musto), której filią jest też mniejsza wytwórnia Sub-Urban. Wild rozstał się pokojowo z Experimental w marcu 1994 r. i założył razem z Timem Taylorem wytwórnię Synewave.

Exist Dance

Wytwórnia z Los Angeles z nurtu tanecznego techno, prowadzona przez Toma Chasteena i Mike’a Kandela. Większość jej nagrań to, produkcje obu tych muzyków pod różnymi pseudonimami, m.in. Tranquility Bass (słynna „Cantamilla”, „They Came In Peace”), High Lonesome Sound System („Love Night”, „We’re Go”, „Waiting For The Lights”), Eden Transmission („I’m So High”), Odyssey 2000 („The Odyssey”), Voodoo Transmission („Voodoo Fire”) oraz Up Above The World („Up Above The World”).

W katalogu Exist Dance znajdziemy pojedyncze wydawnictwa muzyków spoza wytwórni, np. Tylervision („Purdy Deyenol”), Freaky Chakra („Freaky Chakra”). Ten ostatni singel z pozostałymi płytami firmy łączy przemieszanie rytmów tanecznych z plemiennymi śpiewami oraz odgłosami natury. Chasteen i Kandel poznali się w szkole malarskiej i zaczęli nagrywać awangardową muzykę elektroniczną, pełną pętli i powtórzeń; daje się ona zauważyć także na ich nowszych płytach.

Evolution

Właścicielami tej wytwórni są Mark Pritchard i Tom Middleton. Powstała w 1991 r. i szybko zdobyła pozycję jednej z najważniejszych firm na rozwijającej się scenie w latach 90-tych. Dotychczas ukazało się sześć singli, firmowanych przez Reload, E621, Link i Global Communication.
Mark i Tom stoją w różnych konfiguracjach za wszystkimi nazwami, grając, remiksując i produkując, dając wytwórni silną tożsamość. Poszczególne tytuły stylistycznie się zmieniają od niesamowitych ambientowych melodii („Ob- Selon-Mi-Nos”) do eksplodujących i maniakalnych rytmów transowych i hardcore’owych („Mosh” czy: „Paper”). „Nie potrafię w prosty sposób opisać tego, co robimy” - mówi Tom - „wolimy nie być szufladkowani, ale mogę powiedzieć, że interesuje nas wzruszająca ekspresja, którą przenoszą generowane przez nas dźwięki”.

Inspiruje ich muzyka wykonawców z Detroit i wczesne prace Aphex Twin, kiedy jeszcze Tom był jednym z „bliźniaków” (rozstali się wkrótce po wydaniu pierwszej EP-ki z cyklu Analogue Bubblebath). Wszystkie projekty spółki Pritchard/ Middleton (poza Reload dla Creation i Global Communication dla Dedicated) wydane były w limitowanej liczbie przez wytwórnię Evolution.

Jednocześnie pilnie słuchali taśm demo, które przysyłali inni artyści. W ten sposób odkryli Matta Herberta,który , ukrywa się za projektem Wishmountain (w tej chwili także Herbert i Dr Rockit), w  szczególny sposób wykorzystującego hałaśliwe samplowane dźwięki. Inne nowe odkrycie to The Home, którego kompozycje tworzone są przy użyciu tylko jednego instrumentu: Yamahy QY20.

W 1995 r. wytwórnia Warp wydała składankę wczesnych singli firmy, nadal bardzo poszukiwanych, w zestawieniu z nowymi kompozycjami wszystkich artystów Evolution. W 1996 r. wytwórnia Evolution przekształciła się w nową firmę Universal Language, kontynuując wytyczoną muzyczną linię swojej poprzedniczki. Pierwsze nagrania  projekt electro-techno właścicieli wytwórnii Jedi Knights (single „Chicago Chicago”, „New York New York” i wyśmienity album   School Science,  jak i single innych wykonawców znanych już wcześniej, m.in. Jak & Stepper.

ESP

Wiodąca wytwórnia z Amsterdamu, specjalizująca się w techno. Szefem ESP byl Fred Berkhaut, który określa orientację firmy jako „eksperymentalną”. Wydawała ona nagrania Cosmic Baby, Orlanda Vooma („The Nighttripper”, „Format”), Nicolaia Vorkapicha („Nico”), Kena Ishii („Rising Sun”, „Yoga”), Gijsa Vrooma („Beyond”), Dr. Nunu („Paradise 3001”, „Time Warp”), Steve’a Rachmada („Black Scorpion”) i Blake’a Baxtera („Ghetto Brothers”).

Została założona w 1991r i miała się zajmować niekonwencjonalnym rave’em. Była początkowo filią wytwórni Go Bang!, która z kolei ma na swoim koncie przebojowe nagrania takich wykonawców, jak If Shake, GTO oraz Turntable Hype.Oprócz produkcji singli, inwestowała też w. albumy, takich wykonawców, jak Paradise 3001 (Spiral Trippin') i NYX (Amor Fati).

Kłopoty finansowe w 1995 r. zmusiły Berkhouta do zamknięcia ESP. Po  zmianie nazwy na Sun Music (tym razem jako filia Roadrunner) działał jeszcze przez kilkanaście miesięcy Obok składanki Sun.Bahn Electronics Vol. 5, udało mu się wydać nowe albumy Paradise 3001, NYX, Floatpoint (Beam Error) i Braindub (In Your Brain); ten ostatni to projekt niemieckiego muzyka,
ukrywającego się także pod pseudonimem Biochip C.

Eon

Znany też jako Ian Loveday. Początkowo inspiracją był dla niego temat muzyczny z serialu „Dr Who” oraz dokonania Jonathana Saula Kane’a (znanego też jako Depth Charge).

 Eon nagrał całą serię świetnych singli: ;„Light”, „Colour”, „Sound”, „Infinity”, „Umer Mind” (wykorzystany w filmie „Buffy The Vampire Slayer’) oraz „Spice”. Ten ostatni został zremikso- wany przez wieloletniego idola Lovedaya, Juana Atkinsa; wykorzystano na nim sample zaczerpnięte z fantastycznonaukowego eposu „Duna”.
Loveday i Atkins kontynuowali współpracę z wytwórnią Vinyl Solution przy singlach takich, jak zainspirowany horrorem „Basket Case” z 1992 r. Eon sporo nagrywał z Babym Fordem (m.in przy singlu „Fetish” i albumie: Ford Trax); ich wspólnym, krótkotrwałym projektem był także Minimal Man.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Spice	Eon	12.1990	79[4]	-	Vinyl Solution STORM 22	[written by I. Loveday][produced by Ian B]
Fear : The Mindkiller	Eon	08.1991	63[1]	-	Vinyl Solution STORM 33	[written by I. Loveday][produced by Ian B]