Peter Skellern

Ur. 14.03.1947 r. w Bury w hrabstwie Lancashire, Anglia. Debiutował jako puzonista w szkolnej orkiestrze oraz organista i kapelmistrz chłopięcego chóru kościelnego. W 1968 r. ukończył z wyróżnieniem miejscową Guildhall School of Music. Zdegustowany „perspektywą grania Chopina przez najbliższe pięćdziesiąt lat” przyłączył się do zespołu March Hare, który pod nazwą Harlan County nagrał country-popowy album, by rozpaść się w 1971 r.

 Mając na utrzymaniu żonę i dwójkę dzieci, Skellern musiał podjąć pracę hotelowego portiera w Shaftesbury w hrabstwie Dorset. Niespodziewany zwrot nastąpił w 1972 r., gdy singel z autorską kompozycją „You’re A Lady” trafił na trzecie miejsce brytyjskiej Top 20. Autorski charakter miały też longplaye Peter Skellern i Not Without A Friend (wyjątkiem był standard „Rockin’ Chair” Hoagy'ego Carmichaela).

Tytułowy temat z nagranego w 1975 r. albumu Hold On To Love ugruntował popularność Skellerna wśród miłośników tradycyjnej piosenki angielskiej. Wokalista, porównywany często z Gilbertem O’Sullivanem, zyskał też aprobatę w kręgach post-beatlesowskich. Producentem Not Without A Friend był Derek Taylor. Na longplayu Hard Times z kolei wystąpił gościnnie George Harrison, zaś tytułowy utwór włączył do swojego repertuaru Ringo Starr.

Nagrany w 1978 r. wraz z górniczą orkiestrą Grimethorpe Colliery Band singel „Love Is The Sweetest Thing” pochodził z dedykowanego Fredowi Astaire’owi albumu wyróżnionego w 1979 r. nagrodą Music Trades Association w kategorii muzyki rozrywkowej. W późniejszym okresie Skellern był scenarzystą i wykonawcą zrealizowanego przez telewizję BBC autobiograficznego miniserialu, autorem kilku widowisk muzycznych (w tym popularne „Happy Endings”) oraz gospodarzem telewizyjnego programu „Private Lives”.

W 1984 r. założył formację Oasis, w której towarzyszyli mu Julian Lloyd Weber, Mary Hopkin i gitarzysta Bill Lovelady. Wspólnym mianownikiem były zainteresowania członków grupy muzyką klasyczną i popową, jednak efekty nagraniowe nie doczekały się, jak dotąd, rozgłosu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You're A Lady/Manifesto	Peter Skellern	09.1972	3[11]	50[8]	Decca F 13333	[written by Peter Skellern][produced by Peter Sames]
Hold On To Love/Too Much, I'm In Love	Peter Skellern	03.1975	14[9]	106[1]	Decca F 13568	[written by Peter Skellern][produced by Meyer Shagaloff]
Love Is The Sweetest Thing/'T's All 'Cos O'You	Peter Skellern	10.1978	60[4]	-	Mercury 6008 603	[written by Ray Noble][produced by Peter Skellern]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Skellern	Peter Skellern	09.1978	48[2]	-	Mercury 9109701	[produced by Peter Skellern]
Astaire	Peter Skellern	12.1979	23[20]	-	Mercury 9102702	[produced by Peter Skellern]
A String of Pearls	Peter Skellern	12.1982	67[2]	-	Mercury MERL 10	[produced by Peter Skellern]
Stardust Memories	Peter Skellern	04.1995	50[3]	-	WEA 4509981322	-

Mick Fleetwood

Mick FLEETWOOD (właśc. Michael John Kells Fleetwood;ur. 24.06.1947r, Redruth, Kornwalia, Wielka Brytania) - dr, perc, g, voc; kompozytor, producent nagrań. Pochodzi z rodziny wybitnych wojskowych; jego dziad, John Fleetwood, zginął bohaterską śmiercią podczas desantu na Gallipoli, jego ojciec, Mike Fleetwood, oficer RAF-u, zasłużył się w bitwie o Anglię.Dorastał kolejno w Egipcie i Norwegii,dokąd rzuciły rodzinę obowiązki ojca.
W 1963r w wieku piętnastu lat, przerwał naukę, opuścił dom rodzinny i zamieszkał w Londynie. Od trzech lat grał już wtedy na perkusji i marzył o karierze muzyka. Krótko współpracował z zespołami The Senders oraz The Blues Messengers Raya Daviesa, późniejszego lidera The Kinks. Na dłużej, na dwa lata, trafił do grupy rhythm'n'bluesowej The Cheynes pianisty Petera Bardensa (z nią dokonał pierwszych nagrań). Od 1965 występował w Bo Street Runners. W 1966 odnowił współpracę z Bardensem w formacji Peter B's Looners, niebawem przemianowanej na Shotgun Express; w niej zetknął się z gitarzystą Peterem Greenem. W kwietniu 1967 dołączył na kilka tygodni do Bluesbreakers Johna Mayalla. W lipcu tego roku utworzył z Greenem Fleetwood Mac. Całą swą późniejszą karierę podporządkował tej grupie (po odejściu Greena wyrósł na jej lidera, jako jedyny występował w jej wszystkich wcieleniach). Z nią odniósł światowy sukces. Tylko sporadycznie działał poza nią.
Jako solista zadebiutował w czerwcu 1981 wydaną przez RCA płytą "The Visitor", promowaną singlem You Weren't In Love/0' Niamali. Nagrał ją w styczniu i lutym tego roku w Akrze, stolicy Ghany, oraz w Londynie, przy pomocy znanego producenta Richarda Dashuta, z grupą przyjaciół, jak Peter Green - voc, g, George Harrison - g, voc, Todd Sharp - g i George Hawkins - voc, b, g, k, oraz z blisko dwustu muzykami afrykańskimi, m.in. z zespołami Adjo, Superbrains, Ghana Folkloric Group, dziecięcym Ebaali Gbiko, a także chórem kościelnym z Akry. W repertuarze znalazło się miejsce na rzeczy tak różne, jak utwory Rattlesnake Shake Petera Greena i Walk A Thin Line Lindseya Buckinghama, reperezentujące dwie różne epoki w historii Fleetwood Mac, standard rock'n'rollowy Not Fade Away Buddy'ego Holly'ego, zainspirowana pobytem w Ghanie piosenka Don't Be Sorry just Be Happy Sharpa oraz kompozycje afrykańskich gości w rodzaju O' Niamali, Amelie (Come On Shoe Me Your Heart), Super Brains i The Visitor. Wynikiem była całość niezwykła, lokująca się na styku dwóch tradycji, zachodniej i afrykańskiej, wyprzedzająca podobne poszukiwania m.in. Paula Sirtfona.
Fleetwood traktował "The Visitor" jako pierwszą pozycję w cyklu albumów z muzyką sięgającą do różnych kultur egzotycznych. Bardzo zaawansowane były już plany nagrania następnej płyty w Brazylii. Niestety, nigdy nie zostały zrealizowane, zapewne ze względu na wysokie koszty. Artysta spuścił w każdym razie z tonu, sformował zwykły zespół rockowy Mick Fleetwood's Zoo (Billy Burnette - voc, g, Steve Ross - voc, g, George Hawkins - voc, b, k) i przy pomocy Dashuta nagrał z nim i z gościnnym udziałem Christine McVie - voc, k i Lindseya Buckinghama - voc, g, k, przyjaciół z Fleetwood Mac, zdecydowanie bardziej konwencjonalną płytę "I'm Not Me", wydaną we wrześniu 1983, promowaną singlem I Want You Back/Put Me Right. Przedstawił na niej przeróbki standardów, jak Just Because Lloyda Price'a i Angel Come Home The Beach Boys, ale też premierowy repertuar poprockowy, chociażby I Want You Back, I'm Not Me i Put Me Right.
Na wybranych koncertach trasy towarzyszącej dziełu grupę wsparło wiele znakomitości, m.in. Stevie Nicks, jeszcze jedna artystka reprezentująca Fleetwood Mac,Eddie Van Halen,Bob Seger i Roy Orbison.Niestety albumu nie udało się wypromować.A w związku z jego klapą rynkową firma RCA zerwała kontrakt z Fleetwoodem. I następne dzieło The Zoo, a właściwie dzieło zupełnie nowego wcielenia formacji (oprócz lidera: Bekka Bramlett - voc, Billy Thorpe - voc, g, perc, Gregg Wright - g, voc, Brett Tuggle - k, voc i Tom Lilly - b, voc), zatytułowane "Shakin' The Cage", ukazało się nakładem firmy Capricorn dopiero w czerwcu 1992, promowane singlem Shakin' The Cage/Takin' It To The People. Wypełniły je utwory zdecydowanie bardziej porywające niż poprzednio, pełne często hardrockowej mocy, ale przesycone funkowo-soulowym duchem, niekiedy zaś jakby afrykańską aurą, np. Reach Out, Night Life,Shakin' The Cage, Voodoo, Takin' It Out To The People, Breakin' Up oraz nagrany z gościnnym udziałem duetu Delaney And Bonnie In Your Hands. Producentami byli tym razem sam Fleetwood i Thorpe.
Gościnnie uczestniczył w nagraniach m.in. muzyków różnych składów Fleetwood Mac: Petera Greena, Jeremy'ego Spencera, Christine McVie, Boba Welcha, Lindseya Buckinghama, Stevie Nicks i Billy'ego Burnette'a, a ponadto: Eddiego Boyda, Dustera Bennetta, B.B. Kinga, Johnny'ego Casha, Pete'a Bardensa, Alvina Lee, Rona Wooda, Warrena Zevona oraz zespołów Tramp i Black Sabbath.
Jest nie tylko muzykiem, ale też aktorem. Wystąpił m.in. w futurystycznym dreszczowcu The Running Man (Uciekinier, Uciekający człowiek; 1987, reż. Paul Michael Glaser; u boku Arnolda Schwarzeneggera) oraz w takich filmach, jak Zero Tolerance (1993, reż. Joseph Merhi i Chris Maybach), Snide And Prejudice (2001, reż. Philippe Mora; rola: Pablo Picasso), Burning Down The House (2001, reż. Philippe Mora), telewizyjny Mr. Music (1998, reż. Fred Gerber) i Burning Down The House (2001, reż. Philippe Mora).
Opublikował tom wspomnień Fleetwood - My Life And Adventures In Fleetwood Mac (1990, współautor - Stephen Davis) oraz album fotograficzny My Twenty-Five Years In Fleetwood Mac (1992, z tekstem Stephena Davisa). 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
The Visitor	Mick Fleetwood	07.1981	43[14]	-	RCA Victor 4080	[produced by Mick Fleetwood, Richard Dashut]

Zomboy

               Zomboy (wł. Joshua Jenkins, ur. 1 czerwca 1989 roku w Penzance, znany również pod pseudonimami Joshua Mellody i Place Your Bets) - brytyjski producent muzyczny i DJ. Karierę muzyczną rozpoczął w roku 2010, lecz dopiero w 2011 roku został zauważony dzięki piosence "Organ Donor", pochodzącej z jego pierwszego minialbumu Game Time EP.

W 2012 roku wydał drugą EP-kę, "The Dead Symphonic EP".  W marcu 2013 r. wydał singiel "Here To Stay" z udziałem Lady Chann dla No Tomorrow Records . We wrześniu 2013 r.jego "Reanimated EP" wydano w dwóch częściach, z czego Pt. 1 została wydany przez Never Say Die Records ,a Pt. 2 przez No Tomorrow Recordings . Jego debiutancki album "The Outbreak" dla Never Say Die Records został wydany w sierpniu 2014 roku.

Obecnie współpracuje z dwiema wytwórniami muzycznymi - Never Say Die Records i No Tomorrow Records.

Pseudonim "Zomboy" został zapożyczony z gry "Left 4 Dead". Jako inspiracje podaje artystów Skrillexa i Rusko.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Aus	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nuclear (Hands Up)	Zomboy	07.2013	-	39[6].Hot Dance/Electronic Songs	Never Say Die NSDX 028	[written by J. Jenkin][produced by J. Jenkin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Reanimated EP.	Zomboy	09.2013	-	169[1]	Never Say Die NSDX 045	[written by J. Jenkin][produced by J. Jenkin]

Andy Mackay

Ur. 23.07.1946 r. w Londynie. Karierę rozpoczynał grając muzykę poważną, by potem zainteresować się na dobre rockiem. Podczas studiów na Reading University grał na saksofonie w rhythm 'n'bluesowym zespole The Nova Express. Odpowiedziawszy na ogłoszenie zamieszczone w prasie muzycznej przez Bryana Ferry'ego, wstąpił w szeregi Roxy Music.
W ciągu półtora roku grupa ta stała się jedną z najbardziej obiecujących formacji na brytyjskiej scenie rockowej, co po części było zasługą rewelacyjnej gry na saksofonie w wykonaniu Mackaya. On sam cieszył się tak wielką popularnością i zaufaniem, że w 1974 r. udzielono mu urlopu na nagranie solowego albumu In Search Of Eddie Riff. Przy współpracy doskonałych muzyków, m.in. Briana Eno, Phila Manzanery, Eddiego Jobsona, Paula Thompsona i Johna Portera, Mackay zarejestrował instrumentalny longplay, na którym zaprezentował pełnię swego talentu. Było to bardzo osobiste dzieło, a trafiły nań zarówno utwory rockowe, jak i nowe wersje takich klasyków jak "What Becomes Of The Broken Hearted" Jimmy'ego Ruffina i "The Long And Winding Road" Beatlesów.
Muzykę poważną reprezentowała kompozycja Schuberta "An Die Musik" i zaskakująca adaptacja "Ride Of The Valkyries" ("Cwałowanie Walkirii", część trylogii "Pierścień Nibelungów") Ryszarda Wagnera. Muzyczną mieszankę uzupełniały kompozycje autorskie, z których największe uznanie zdobyła "Pyramid Of The Night (Past, Present And Future)".
Kiedy w latach 1976-1978 Roxy Music zawiesili działalność, Mackay skomponował muzykę do serialu telewizyjnego "Rock Follies". Współpracował również z Mott The Hoople, Johnem Cale'em i Pavlov's Dog; wyprodukował też i wziął udział w nagraniu "Wooly Bully" formacji Eddie And The Hot Rods. W 1978 r. zarejestrował drugi album instrumentalny Resolving Conditions. Po ostatecznym rozpadzie Roxy Music założył wraz z Philem Manzanerą grupę The Explorers. Nagrany przez nią album sprzedawał się jednak słabo.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ride Of The Valkyries/Time Regained	Andy Mackay	.1974	-	-	Island WIP 6197	[written by Wagner][produced by Andy MacKay]
Wild Weekend / Walking The Whippet	Andy McKay	08.1975	-	-	Island WIP 6243	[written by P. Todaro, T. Shannon][produced by Andy MacKay]
A Song For Friendship / Skill And Sweat	Andy McKay	11.1978	-	-	Bronze BRO 64	[written by Andy Mackay][produced by Andy MacKay]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In Search of Eddie Riff	Andy Mackay	.1974	-	-	Island ILPS 9278	-
Resolving Contradictions	Andy Mackay	.1978	-	-	Bronze BRON 510	-