niedziela, 22 października 2017

Roberta Flack

Ur. 10.02.1937 r. w Black Mountain koło Asheville w stanic Karolina Północna. USA. Pochodząca z rodziny o tradycjach muzycznych Roberta ukończyła wydział muzyczny Howard University w Waszyngtonie, po czym podjęła pracę nauczycielki muzyki w szkole średniej w Karolinie Północnej.

W 1968 r. wróciła do Waszyngtonu, gdzie również zaczęła uczyć, a także występować w nocnych klubach. W jednym z nich śpiewającą i grającą jazz dziewczynę odkrył pianista Les McCann, który polecił ją uwadze szefów wytwórni Atlantic. Po przesłuchaniu, które odbyło się w obecności prezesa Ahmeta Erteguna i producenta Jocla Dorna, Roberta podpisała kontrakt z tą wytwórnią.
Dwa nagrane pod jej egidą albumy: First Take (z 1970 r w 1972 r. trafił na l. miejsce amerykańskiej listy przebojów) i Chapter Two (również z 1970 r.) zdobyły uznanie za ich głęboką, bardzo osobistą treść, ale prawdziwy sukces nadszedł, gdy Roberta nagrała swoją wersję wzruszającej ballady folkowego wokalisty Ewana McColla, "The First Time Ever I Saw Your Face". Zarejestrowana w 1969 r., światowym przebojem stała się trzy lata później, po włączeniu jej do ścieżki dźwiękowej filmu "Play Misty For Me" w reżyserii Clinta Eastwooda. Przez sześć tygodni utrzymywała się również na l. miejscu amerykańskiej listy przebojów, co było najlepszym wynikiem nagrania solowej wokalistki od 1956 r., gdy na listach królowała Gogi Grant z utworem "The Wayward Wind".

W 1971 r. Flack nawiązała współpracę z Dennym Hathawayem (z którym zresztą chodziła do jednej klasy w szkole średniej), nagrywając w duecie piosenkę Carole King "You've Got A Friend" (29. miejsce w amerykańskich zestawieniach). Kolejnym wielkim sukcesem tego duetu było nagranie "Where Is The Love" (z 1972 r.), a wydany w czerwcu tego samego roku nastrojowy album Roberta Flack And Donny Hathaway zyskał status "złotej płyty".
W grudniu 1972 r. basista grupy towarzyszącej wokalistce, Jerry Jemmott, rozbił na Manhattanie nowego citroena Roberty, która po wypadku musiała przejść operację poważnie rozciętej i uszkodzonej wargi. W 1973 r. lecąc samolotem z Los Angeles do Nowego Jorku, usłyszała piosenkę "Killing Me Softly With His Song" wykonywaną przez Lori Lieberman, a dedykowaną Donowi McLeanowi. Po trzymiesięcznym szlifowaniu jej w studiu, nagrała wreszcie ostateczną, swoją wersję, którą sprzedano w liczbie ponad miliona egzemplarzy. Podczas dorocznej ceremonii wręczania nagród "Grammy" w marcu 1973 r., Flack odebrała dwie z nich za "piosenkę roku" ("The First Time Ever I Saw Your Face") i "najlepszą piosenkę w wykonaniu duetu" ("Where Is The Love").
Od tej pory w wykonywanych przez Flack kompozycjach znajdował swe odwierciedlenie łagodniejszy, zbliżony do muzyki środka styl, a jej chłodna, niemal pozbawiona emocji interpretacja doskonale pasowała do melancholijnych ballad. W połowie lat 70. kariera wokalistki nieco przyblakła, zwłaszcza że ona sama postanowiła poświęcić się innej działalności, głównie pracy z młodzieżą. W 1976 r. wystąpiła jednak w Warszawie, a nagrany w 1977 r. album Blue Lights In The Basement zapewnił jej ponownie miejsce w amerykańskich notowaniach. W 1979 r. pogrążona w smutku po samobójczej śmierci Donny'ego Hathawaya (wyskoczył z okna na 15. piętrze nowojorskiego hotelu) na prawie rok wycofała się z życia publicznego. Do studia powróciła w latach 80., nawiązując bardzo udaną współpracę z wokalistą Peabo Brysonem, której ukoronowaniem był sentymentalny przebój "Tonight I Celebrate My Love" (największy hit wokalistki w Wielkiej Brytanii).
W 1988 r. wzięła udział w uroczystym koncercie w nowojorskiej Madison Square Garden upamiętniającym 40. rocznicę powstania wytwórni Atlantic. W latach 90. z powodzeniem kontynuowała występy zarów no na scenach, jak i w programach telewizyjnych, prezentując swój niewątpliwie wielki talent publiczności wielu krajów.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Do what you gotta do/Let it be meRoberta Flack 05.1971-117[2]Atlantic 2785[written by Jimmy Webb]]
You' ve got a friend/Gone awayRoberta Flack & Donny Hathaway06.1971-29[12]Atlantic 2808[written by Carole King][produced by Arif Mardin,Joel Dorn][8[13].R&B Chart]
You' ve lost that lovin' feelin'/Be real black for meRoberta Flack & Donny Hathaway10.1971-71[6]Atlantic 2837[written by Barry Mann/Phil Spector/Cynthia Weil][produced by Arif Mardin,Joel Dorn][30[6].R&B Chart]
Will you still love me tomorrow/Go lip mosesRoberta Flack01.1972-76[5]Atlantic 2851[written by Gerry Goffin/Carole King][produced by Joel Dorn][38[3].R&B; Chart]
The first time ever i saw your face/Trade winsRoberta Flack03.197214[14]1[6][18]Atlantic 2864[gold-US][written by Ewan McColl][produced by Joel Dorn][oryginal recorded by Peggy Seeger][ Producer - Joel Dorn][1972 Grammy -Record Of The Year][4[12].R&B; Chart]
Where is the love/MoodRoberta Flack & Donny Hathaway06.197229[7]5[13]Atlantic 2879[gold-US][1[1][13].R&B; Chart][written by Harry Wayne "K.C." Casey/Willie Clarke/Richard Finch/Betty Wright][produced by Arif Mardin,Joel Dorn]
Killing me softly with his song/Just like a womanRoberta Flack01.19736[14]1[5][16]Atlantic 2940[gold-US][oryginalnie nagrana przez Lori Liebermann w 1972r][1973 Grammy-Record Of The Year][ Producer - Joel Dorn][written by Charles Fox/Norman Gimbel][2[12].R&B; Chart]
Jesse/No tears [In the end]Roberta Flack09.1973-30[9]Atlantic 2982[ Producer - Joel Dorn][written by Janis Ian][19[10].R&B; Chart]
Feel like makin' love/When you smileRoberta Flack06.197434[74]1[1][16]Atlantic 3025[gold-US][written by Gene McDaniels][ Producer - Roberta Flack ][1[5][17].R&B; Chart]
Feelin' that glow/Some gospel according to MatthewRoberta Flack06.1975-76[3]Atlantic 3271[written by Leon Pendarvis,Eugene McDaniels,Maurice McKinley,Charlotte Laws][produced by Rubina Flake][25[10].R&B; Chart]
The closer i get to you/Love is the healingRoberta Flack & Donny Hathaway02.197842[4]2[20]Atlantic 3463[gold-US][written by Reggie Lucas/James Mtume][produced by Joe Ferla, Rubina Flake, Eugene McDaniels][1[2][19].R&B Chart]
25th of Last December/Why don't you movein with meRoberta Flack12.1977--Atlantic 3463[written by Eugene McDaniels][produced by Eugene McDaniels,Roberta Flack,Rubina Flake,Joe Ferla][52[8].R&B; Chart]
If i ever see you again/I'd like to be baby to youRoberta Flack05.1978-24[13]Atlantic 3483[tytułowa piosenka z filmu][1[3].Adult Contemporary Chart][written by Joe Brooks][produced by Joe Brooks][37[9].R&B; Chart]
When It's Over/Come share my loveRoberta Flack12.1978--Atlantic 3521[written by Joe Brooks][produced by Joe Brooks][82[4].R&B; Chart]
You Are Everything/Knowing that we're made for each otherRoberta Flack03.1979--Atlantic 3560[written by Thom Bell, Linda Creed][produced by Ferlo, Flake][98[2].R&B; Chart]
You Are Everything/Knowing that we're made for each otherRoberta Flack03.1979--Atlantic 3560[written by Thom Bell, Linda Creed][98[2].R&B; Chart]
Don't Make Me Wait Too Long/Only Heaven Can Wait (For Love)Roberta Flack 08.1980-104[1]Atlantic 3753[written by Stevie Wonder][produced by Roberta Flack, Eric Mercury][67[5].R&B Chart]
Love Is a Waiting Game/More Than EverythingRoberta Flack with Peabo Bryson03.1981--Atlantic 3803[46[6].R&B Chart]
You are my heaven/I'll love you foreverRoberta Flack 06.1980-47[11]Atlantic 3627[written by Stevie Wonder & Eric Mercury][produced by Roberta Flack,Eric Mercury][8[17].R&B Chart]
You stopped loving me/Qual E Malindrinho [Why are you so bad]Roberta Flack 06.1981-108[5]MCA 51 126[written by Luther Vandross][32[11].R&B; Chart][piosenka z filmu "Bustin' loose"]
Back together again/Good don't like uglyRoberta Flack & Donny Hathaway05.19803[11]56[8]Atlantic 3661[written by J.Mtume / R.Lucas][ Producer - Eric Mercury , Roberta Flack][8[14].R&B Chart]
Don't make me wait too long/Only heaven can wait [For love]Roberta Flack 08.198044[7]104[1]Atlantic 3753[written by Stevie Wonder][produced by Roberta Flack,Eric Mercury][67[5].R&B; Chart]
Make the World Stand Still/Only heaven can wait [For love]Roberta Flack with Peabo Bryson12.1980--Atlantic 3775[13[16].R&B; Chart]
Love Is a Waiting Game/More than everythingRoberta Flack with Peabo Bryson03.1981--Atlantic 3803[46[6].R&B; Chart]
Making love/JesseRoberta Flack03.1982-13[21]Atlantic 4005[written by Burt Bacharach/Bruce Roberts/Carole Bayer Sager][produced-Burt Bacharach , Carole Bayer Sager,Bruce Roberts ][produced by Burt Bacharach , Carole Bayer Sager][29[17].R&B; Chart][tytułowa piosenka z filmu]
I' m the one/Til' the morning comesRoberta Flack07.1982-42[11]Atlantic 4068[written by William Eaton/Ralph MacDonald/William Salter][produced by Ralph MacDonald, William Eaton, William Salter, Roberta Flack][24[14].R&B Chart]
In the Name of Love/HappinessRoberta Flack11.1982--Atlantic 89 932[80[4].R&B Chart]
Our Love Will Stop the World/Only Heaven Can Wait (For Love)Roberta Flack with Eric Mercury02.1983--Atlantic 89 931[5[20].R&B Chart]
Tonight i celebrate my love/Born to loveRoberta Flack & Peabo Bryson07.19832[10]16[29]Capitol 5242[ Producer - Michael Masser][written by Gerry Goffin/Michael Masser][5[20].R&B Chart]
Maybe/Can We Find Love AgainRoberta Flack11.1983--Capitol 5283[written by Bacharach, Bayer Sager, Hamlisch][produced by Carol Bayer Sager][68[6].R&B Chart][piosenka z filmu "Romantic Comedy"]
You' re looking like love to me/Let me be the one you needRoberta Flack & Peabo Bryson12.1983-58[11]Capitol 5307[written by Crewe, Gaudio, Corbetta][produced by Bob Gaudio, Bob Crewe][41[12].R&B Chart]
If I'm Still Around Tomorrow/West Side DriveRoberta Flack with Sadao Watanabe09.1984--Elektra 69 700[79[3].R&B Chart]
Oasis/You Know What It's LikeRoberta Flack10.1988--Atlantic 88 996[written by Marcus Miller, Mark Stephens][produced by Marcus Miller][1[1][17].R&B Chart]
Uh-Uh Ooh-Ooh Look Out/You Know What It's LikeRoberta Flack03.1989--Atlantic 88 941[written by Nickolas Ashford, Valerie Simpson][produced by Jerry Hey][37[11].R&B Chart]
Set the night to music/Natural thingRoberta Flack & Maxi Priest09.1991-6[20]Atlantic 87607 [written by Dianne Warren][produced by Arif Mardin][45[8].R&B Chart]
You Make Me Feel Brand NewRoberta Flack01.1992--Atlantic 87556 [written by Thom Bell, Linda Creed][50[8].R&B Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
First takeRoberta Flack06.196947[2]1[5][54]Atlantic SD 8230[platinum-US][ Producer - Joel Dorn ]
Chapter twoRoberta Flack08.1970-33[82]Atlantic 1569 [gold-US][ Producer - Joel Dorn ]
Quiet fireRoberta Flack12.1971-18[48]Atlantic 1594 [gold-US][ Producer - Joel Dorn ]
Roberta Flack and Donny HathawayRoberta Flack & Donny Hathaway05.197231[7]3[39]Atlantic SD 7216[gold-US][ Producer -Joel Dorn, Arif Mardin]
Killing me softlyRoberta Flack10.197340[2]3[53]Atlantic SD 7271[2x-platinum-US][ Producer - Joel Dorn ]
Feel like makin' loveRoberta Flack03.1975-24[26]Atlantic 18 131 [ Producer -Rubina Flake]
Blue lights in the basementRoberta Flack01.1978-8[32]Atlantic SD 19 149[gold-US][ Producer -Rubina Flake, Joe Ferla, Gene McDaniels]
Roberta FlackRoberta Flack09.1978-74[10]Atlantic SD 19 186[silver-UK][ Producer -Joe Brooks, Joe Ferla, Flake]
Roberta Flack featuring Donny HathawayRoberta Flack & Donny Hathaway03.198031[7]25[24]Atlantic SD 16 013[gold-US][ Producer - Roberta Flack, Eric Mercury]
Live & moreRoberta Flack & Peabo Bryson12.1980-52 [19]Atlantic 7004 [ Producer -Roberta Flack, Peabo Bryson]
Bustin' looseRoberta Flack06.1981-161[11]MCA 5141 [ Producer -Buster Williams,Roberta Flack]
I' m the oneRoberta Flack06.1981-59[21]Atlantic SD 19 354[ Producer -William Eaton, Roberta Flack, Ralph MacDonald, William Salter]
Born to loveRoberta Flack & Peabo Bryson08.1983-25[42]Capitol 12 284 [gold-US][silver-UK][ Producer - Bob Crewe , Bob Gaudio]
Greatest hitsRoberta Flack03.198435[14]-K-Tel NE 1269 [UK]
OasisRoberta Flack01.1989-159[8]Atlantic 81 916 [ Producer - Andy Goldmark, Marcus Miller]
Set the night to musicRoberta Flack11.1991-110[10]Atlantic 82 321
Softly With These Songs - The Best Of Roberta FlackRoberta Flack02.19947[10]-Atlantic 7567824982 [UK][gold-US][platinum-UK]
The Very Best of Roberta FlackRoberta Flack04.200650[2]-Atlantic/Rhino 8122733322 [UK]
Love SongsRoberta Flack02.201111[6]-Rhino 8122797808 [UK]

Five For Fighting

Historia grupy Five For Fighting to w zasadzie historia jednego człowieka - wokalisty, pianisty, satyryka i świetnego komentatora współczesności - Johna Ondrasika.
Ale to tylko jeden punkt widzenia. John: "Five For Fighting to także grupa ludzi, muzyków i nie-muzyków’, z ogromną pasją realizujących swoje pomysły na życie właśnie poprzez nagrywanie piosenek".
Ale tak naprawdę Five For Fighting wymyka się wszelkim opisom. "Chodziło o stworzenie metafory, pokazującą całą tą walkę z gigantem, jakim jest show business. Walkę, żeby twoje nagrania były grane i słuchane, a jednocześnie żebyś nie zaczął brzmieć fałszywie czy trywialnie."
Urodzony i wychowujący się w rozległej dolinie San Fernando (okolice Los Angeles), Ondrasik pod czujnym okiem matki - nauczycielki gry na fortepianie - zaczął pobierać pierwsze nauki gry na tym instrumencie już w wieku dwóch lat! Dopiero potem zainteresował się sportem i tym zainteresowaniom Five for Fighting zawdzięcza swoją intrygującą nazwę (termin oznaczający w hokeju pięciominutowe wykluczenie z gry za bójkę na lodowisku).
Five For Fighting jest można rozpatrywać zatem na wielu płaszczyznach. Ale najlepiej posłuchać co o zespole i jego pierwszej płycie "America Town" ma do powiedzenia sam John Ondrasik:
"America Town" to ambitna i w pełni satysfakcjonująca mnie płyta. Ponieważ kompozycje nie muszą być specjalnie komplikowane, żeby brzmieć ciekawe, czego dowodem jest popularność Dave’a Matthewsa, Bena Foldsa czy nawet the Beatles i Eltona Johna, nie łatwo jest mi sklasyfikować to, co robię. "Easy Tonight" wydaje się opowiadać o miłości, a w rzeczywistości dotyczy samobójstwa. "The Last Great American" przywołuje w na myśl czasy wojny secesyjnej, a jest ironiczną przypowieścią o człowieku, który zaraz przed zakopaniem żywcem domyka wieko swojej własnej trumny. Kojący dźwięk fortepianu w "Jainy" czy "Love Song" maskuje tylko niewygodne tematy, poruszane w tych utworach."

Umiejętność grania na pianinie Ondrasik odziedziczył po matce, a gry na gitarze - po siostrze. "Miałem chyba 13- 14 lat, kiedy moja siostra dostała na urodziny pierwsza gitarę. Momentalnie jej ją zabrałem i samemu zacząłem się uczyć na niej grać." W tym czasie skończył uczęszczać już na obowiązkowe lekcje fortepianu, gitara stała się dla niego podstawowym instrumentem. "Za wszystkie oszczędności kupiłem sobie najbardziej jadącą po oczach gitarę elektryczną i tani wzmacniacz, napisałem swój pierwszy kawałek Frampton Comes Alive i ćwiczyłem go chyba przez dwa lata. Przez lata nie nauczyłem się grać jakoś rewelacyjnie, ale wystarczająco dobrze, żeby komponować na gitarze piosenki."
Po ojcu astrofizyku, John odziedziczył za to imponujące zdolności matematyczne, dzięki którym zdobył stopień licencjata z matematyki stosowanej. "Zacząłem od studiowania informatyki, ale po jakimś czasie okazało się, że dziennie spędzam dziesięć godzin przed komputerem a tylko dwie przed fortepianem. Zmieniłem więc kierunek studiów na matematykę, dzięki czemu nad książkami zacząłem spędzać już tylko 2 godziny, a nad fortepianem i gitarą dziesięć."
"Najlepszym kawałkiem z "America Town" jest chyba "Superman", trzy i pół-minutowy klasyczny rockowy materiał, podany w bardzo… popowy sposób. Opowiada o kimś, komu wydaje się, że jest super-człowiekiem - ma do spełnienia szczególną, wyimaginowaną misję, która zastępuje cały sens jego jesterstwa . Inne rodzaje heroizmu pojawiają się też w utworach "America Town" i "Michael Jordan".
Trzecim ‘instrumentem’ Johna jest głos, szkolony zresztą w operze. A ponieważ idolami przyszłego wokalisty Five For Fighting byli The Beatles, Journey, Stevie Winder, Elton John czy nawet Earth, Wind & Fire, kiedyś musiał on dokonać wyboru między rock’n’rollem, a operą. "Na zrezygnowaniu z niej zaważyło to, że chciałem pisać piosenki, a nie arie operowe." A pisał już wtedy dużo, chociaż: "jeden kawałek był gorszy od drugiego". "Długo się z nimi męczyłem - mówi John - Ale tak to chyba jest: żeby napisać coś dobrego trzeba nieraz pisać i pisać…"
Powstanie "America Town" John, mózg Five For Fighting, zawdzięcza chyba tylko swojemu hartowi ducha. W ostatnich latach Ondrasik już dwa razy padł ofiarą upadających wytwórni płytowych, czy zerwanych umów z ich dyrektorami artystycznymi. "Jestem dumny, że ten album mógł wreszcie ujrzeć światło dzienne. I to właśnie teraz nazwa całego projektu jest chyba najbardziej adekwatna - walczyłem o jego istnienie jak lew."
Utwory zamieszczone na "America Town" zostały napisane według jednej prostej zasady - łączą w sobie zgrabne melodie, klasyczną strukturę, wpadające w ucho refreny i fantastyczne wykonanie. Niezależnie czy jest to proszący się o zanucenie "Out Of Love Again" czy "Bloody Mary", radosne i harmonijne "Something About You" czy "Alright", albo jakikolwiek ze wspomnianych już utworów. To po prostu kawał dobrej, muzycznej roboty. Podobnie jak inne, nagrane już Wielkie Albumy, tak i ten po usunięciu z niego wszelkich ‘warstw’ ukazuje same rewelacyjnie skomponowane i napisane utwory.
Album powstał przy udziale producenta Gregga Wattenburga i muzyków sesyjnych. Gregg grał na pianinie, gitarze, śpiewał, a także ‘wycisnął z siebie parę fałszywych nut’ na skrzypcach w kawałku "Michael Jordan". "Bardzo podobało mi się podejście Gregga do pracy nad tą płytą - ‘nie kombinujmy, po prostu dajmy się ponieść emocjom’. Pracowaliśmy długo i ciężko, razem spędziliśmy w studio wiele dni i nocy i mogę powiedzieć, że jestem bardzo zadowolony z tego, co zrobił". Do ostatecznego zmiskowania "Easy Tonight", "Superman", "Bloody Mary" i "Something About You" poproszono zaś Jacka Josepha Puiga - wcześniej pracującego już z The Goo Goo Dolls, Beckiem, Counting Crows czy Semisonic.
Dzięki poczuciu dynamiki, wyrazistym wokalom i życiowym opowieściom o życiu we współczesnej Ameryce, Ondrasik z pomocą Nicka Lowe, nagrał płytę dla wielu popową. Zaaranżowaną nadzwyczaj mało skomplikowanie. Nieraz z tekstami podchwytliwymi, nieraz z dowcipnymi, ale zawsze do bólu szczerymi.
"Ta muzyka pochodzi prosto z serca i dlatego tak przekonuje do siebie innych. Na tej płycie każdy znajdzie coś dla siebie - od początku chciałem nagrać płytę, do której nucić będzie mogło 8-letnie dziecko, student czy np. starszy fan Boba Dylana. Największym wyróżnieniem, jakie może spotkać tą płytę, to jeżeli za 10 lat ktoś wyjmie ją z półki, włoży do odtwarzacza i nadal będzie mu się ona podobała."
Jak na razie to właśnie cała historia Five For Fighting. I tak jak Superman znalazł swoich fanów, tak niedługo i "America Town" znajdzie spore grono swoich wielbicieli. Wszyscy, którzy słyszeli już wspomnianą płytę nie mają co do tego cienia wątpliwości. John Ondrasik o piosenkach z płyty "Amercia Town":

"Something About You" "Nigdy nie przypuszczałem, że napiszę tak promieniujący szczęściem utwór. Ale nigdy nie przypuszczałem również, że będę miał tak cudowną żonę i dziecko." "Easy Tonight" "Zarzekałem się, że nigdy nie napiszę nic o samobójstwie, a jednak. Opowiada o facecie, którego narzeczona targnęła się na swoje życie. Najistotniejszy jest tu jeden fragment tekstu: Nie wiem dokąd zmierzam, ale powoli już tam jestem. Wymowa całego utworu jest oczywiście jak najbardziej potępiająca takie zachowanie." "Superman" "Ten utwór opowiada o człowieczeństwie, potrzebie przynależności i pewnej blokadzie uczuć. Nawet Superman potrzebuje czasem być człowiekiem. Chcemy być supermenami w naszym życiu, ale to nadzwyczaj trudne, bardzo rozczarowujące i bardzo odczłowieczające. A nieraz wystarczy popatrzeć tylko w głąb siebie…" "Bloody Mary (A Note On Apathy)" "Ten kawałek symbolizuje wszechpanującą apatię. Łatwo jest być apatycznym. Łatwo jest być leniwym. Mężczyzna w tekście kocha się z uwodzicielską Krwawą Mary i mimo iż próbuje od niej uciec, ona zabiera mu życie, pozbawia go kontroli tego, co robi. Żeby żyć, trzeba się o to życie troszczyć." "America Town" "Popatrzcie na naszych rządzących. Władza kojarzy się już prawie tylko z manipulacjami, propagandą, mijaniem się z prawdą, okradaniem czy unikami przed pociągnięciem do odpowiedzialności. Takie właśnie jest dzisiaj "America Town". Kłamstwo stało się pewnego rodzaju sztuką. Co ciekawe, jeżeli z wyrazów ‘political speech’ (mowa polityczna) i ‘poetical speech’ (mowa poetycka) weźmie się jedyne różniące te wyrazy litery - to tworzą one… właśnie wyraz "lie" (kłamstwo)." "Jainy" "’Jainy’ to dla mnie samotność i piękno." "Out Of Love Again" "Chciałbym mieć w swoim repertuarze więcej takich kawałków. To prawdziwe, dobre rockowe granie. Trochę dziwaczne, trochę inne, ale dalej bardzo fajne. Może nie brzmi za wesoło, ale jeżeli głębiej przyjrzeć się jej wymowie, to taka właśnie jest." "Boat Parade" "Tu znajdziecie kolejny komentarz polityczny. W kadłubie tego statku jest dziura. Możemy wiosłować ile sił, ale to i tak nic nie da. W końcu i tak okazuje się, że i w głowie kapitana też jest dziura. A statek bez kapitana daleko nie popłynie. Od strony muzycznej tek utwór jest hołdem dla The Who." "Alright" "Wydaje się, że wszystko jest w porządku. Ale jeżeli przyjrzeć się głębiej naszemu schronieniu, wszystko staje się bardzo, bardzo pokręcone."

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Superman (It's Not Easy)Five For Fighting09.200148[3]14[35]Aware 79661[gold-US][written by J Ondrasik][produced by Gregg Wattenberg]
100 YearsFive For Fighting11.2003-28[22]Columbia 674575 2 [platinum-US][written by J Ondrasik][produced by Gregg Wattenberg]
The Riddle (You and I)Five For Fighting05.2006-40[18]Aware[written by J Ondrasik][produced by John Ondrasik/Curt Schneider/Andrew Williams/Mark Endert]
ChancesFive For Fighting07.2009-83[1]Aware[written by J Ondrasik,Greg Wattenberg][produced by Greg Wattenberg]
Superman (It's Not Easy)Five For Fighting07.201080[1]-Aware[written by J Ondrasik][produced by Gregg Wattenberg]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
America townFive for Fighting09.2000169[1]54[46]Aware 63 759[platinum-US][produced by Gregg Wattenberg]
The Battle for EverythingFive for Fighting02.2004-20[42]Aware/Columbia 86186[platinum-US][produced by Five For Fightning,Gregg Wattenberg,Bill Bottrell]
Two LightsFive for Fighting08.2006-8[5]Aware/Columbia 471[produced by Andrew Williams, Curt Schneider, John Ondrasik]
SliceFive for Fighting10.2009-34[2]Aware[produced by Five for Fighting,Gregg Wattenberg]
BookmarksFive for Fighting09.2013-54[2]Wind-up 13353[produced by Gregg Wattenberg]

sobota, 21 października 2017

Five Americans

Ten przyjemnie i łagodnie brzmiący zespół pop-rockowy powstał w Dallas w 1964r,i wyłonił się jako kontynuacja założonego w 1962r w Durant zespołu uniwersyteckiego The Mutineers.Wyróżnił się wyjątkową płodnością nagraniową,która trwała aż do jego rozwiązania w roku 1970.
Pierwotnie Five Americans tworzyli:John Durrill-dr,keyb;Norman Ezell-bass,g;Jim Grant-g;Mike Rabon-g,voc;Jimmy Wright-voc,dr.Większość repertuaru zespołu tworzyło trio-Mike Rabon, Norman Ezell i John Durrill .Ich największe hity, "Western Union","I See The Light", " Sound Of Love" wyprodukował Dale Hawkins,ex gwiazda rock'n'rolla.Nagrywali też wiele coverów minn. Steve Winwooda "Gimme Some Lovin", Screaming Jay Hawkinsa," I Put A Spell On You" i Roger Millera "Husbands And Wives".
Perkusista zespołu John Durrill ożenił się z Javonne Braga z którą występował po rozwiązaniu Five Americans jako duet Jon and Robin.Jimmy Wright założył razem Mike Rabonem w latach 70-tych grupę Mike Rabon and Choctaw


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
I see the light/The OutcastFive Americans01.1966-26[11]HBR 454[written by Johnny Durrill, Norm Ezell, Mike Rabon][produced by Dale Hawkins]
Evol-not love/Don' t blame meFive Americans04.1966-52[9]HBR 468[written by Johnny Durrill, Norm Ezell, Mike Rabon][produced by Dale Hawkins]
Western Union/Now that it' s overFive Americans03.1967-5[12]Abnak 118[written by Johnny Durrill, Norm Ezell, Mike Rabon][produced by Dale Hawkins]
Sound of love/SympathyFive Americans05.1967-36[8]Abnak 120[written by Johnny Durrill, Norm Ezell, Mike Rabon][produced by Dale Hawkins]
Zip code/Sweet bird of youthFive Americans08.1967-36[7]Abnak 123[written by Johnny Durrill, Norm Ezell, Mike Rabon][produced by Dale Hawkins]
Stop light/Tell Ann i love herFive Americans11.1967-132[1]Abnak 125[written by Johnny Durrill, Norm Ezell, Mike Rabon]
7:30 Guided Tour/See-saw manFive Americans01.1968-96[2]Abnak 126[written by Ronin Hood Brians][produced by Abnak Music]
Virginia girl/Call on meMichael Rabon and Five Americans03.1969-133[1]Abnak 134[written by Mike Rabon][produced by Abnak Music]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
I see the lightFive Americans04.1966-136[5]HBR 9305
Western UnionFive Americans07.1967-121[10]Abnak 2067

Five

5ive (podpisywany często także jako Five) to brytyjski boysband, stworzony przez ten sam sztab ludzi, którzy odpowiadali wcześniej za wykreowanie Spice Girls. W ciągu kilkuletniej kariery zespół 5ive sprzedał na świecie ponad 20 milionów płyt, w samej tylko Wielkiej Brytanii umieszczając w Top 10 aż 11 singli oraz każdy z wydanych albumów.
Na początku 1997 roku, w brytyjskim magazynie "The Stage" pojawiło się ogłoszenie, w którym zapraszano młodych wokalistów na casting, którego celem było stworzenie nowego boysbandu. Na przesłuchania zgłosiło się 3 tysiące kandydatów (10 razy więcej niż podczas poszukiwań do żeńskiego Spice Girls), z których wyłoniono na początku 14 najlepszych, a później ostateczną piątkę. Szczęśliwcami zostali Jason "J" Brown, Abz Love, Ritchie Neville, Scott Robinson oraz Sean Conlon (najstarszy był J - 20 lat, najmłodszy Sean - 15). Kwintet został następnie zakwaterowany w specjalnym domu mieszczącym się w jednej z londyńskich dzielnic, gdzie za zadanie mieli się lepiej poznać, a także, rozpocząć pierwsze próby (chłopcy wybrali wtedy także nazwę dla zespołu, Five).
Na wiosnę 1997 roku formacja podpisała kontrakt wydawniczy z wytwórnią BMG/RCA, i już w maju udała się do stolicy Szwecji, gdzie przez kolejne dwa miesiące nagrywała materiał na debiutancki album. W grudniu ukazał się pierwszy singel bandu, "Slam Dunk (Da Funk)" i jak łatwo się domyślić, okazał się wielkim przebojem - w Wielkiej Brytanii dostał się do Top 10. Jeszcze przed końcem roku skład ruszył w tournée u boku Backstreet Boys i Boyzone, po którym został okrzyknięty sensacją sezonu. W 1998 roku na rynku pojawiły się kolejne single: "When The Lights Go Out", "Got The Feelin'", "Everybody Get Up", "Until The Time is Through", które w zestawieniach dotarły odpowiednio do 4., 3., 2. i 2. pozycji. Po takim przyjęciu, sukces długogrającego debiutu był murowany - gdy ukazał się w czerwcu tego samego roku (zatytułowany po prostu "5ive"), z miejsca poszybował na sam szczyt listy bestsellerów na Wyspach (w Stanach Zjednoczonych, z małym poślizgiem, też stał się hitem).
Przy gigantycznym sukcesie komercyjnym, jasne było, że chłopcy nie będą zwlekać z wydaniem drugiego longplaya. Już w sierpniu 1999 roku pojawił się jego zwiastun, w postaci małej płytki z nagraniem "If Ya Gettin' Down" (2. miejsce w UK), a w listopadzie, do sprzedaży trafiło pełne dzieło, zatytułowane "Invincible". W marcu 2000 roku skład pojawił się na rozdaniu Brit Awards, gdzie zdobył statuetkę w kategorii Best Pop Act. Podczas ceremonii, grupa wykonała utwór "We Will Rock You" z repertuaru Queen - na scenie towarzyszyli jej także muzycy legendarnej formacji - gitarzysta Brian May oraz perkusista Roger Taylor. Piosenka - nagrana z członkami Queen - w lipcu została wydana na singlu i dotarła do 1. miejsca w Wielkiej Brytanii.
W następnych miesiącach grupa odbyła potężną trasę koncertową, a po jej ukończeniu udała się na zasłużony odpoczynek (w międzyczasie udało się jej także zdobyć kilka kolejnych nagród w Europie). W 2000 roku muzycy rozpoczęli pracę nad trzecim albumem - tym razem zapragnęli sami napisać lwią część materiału, a także poświęcić trochę więcej czasu na dopracowanie własnego stylu. Skończone dzieło "Kingsize" (pierwotnie zatytułowane "XL"), powędrowało na sklepowe półki pod koniec sierpnia 2001 roku. Podkreślić trzeba, że nie był to najszczęśliwszy okres dla zespołu. Z promocji płyty wypadł na początku Sean, który złapał mononukleozę, następnie Scott, ponieważ postanowił zostać u boku ciężarnej narzeczonej. Przez pewien okres zespół występował jako trio, jednak po tym jak Ritchie nabawił się kontuzji stopy, koncerty odwołano. Niemniej, na listach przebojów, grupie dalej dopisywało szczęście - singel "Let's Dance" jako trzeci w karierze, dostał się na szczyt notowań w ojczyźnie boysbandu.
Pod koniec wakacji, po serii kilku spotkań z managementem, członkowie Five doszli do wniosku, że ich wspólna droga dobiegła końca - 27 września grupa dała występ w programie MTV Select, podczas którego ogłosiła, że kończy działalność (dzień później Scott poślubił swoją szkolną miłość, Kerry Oaker - podczas ceremonii obecny był cały skład bandu). Jak zwykle bywa w takich przypadkach, niewiele później, wytwórnia płytowa postanowiła wydać składankę podsumowującą krótką karierę kapeli, która pod tytułem "Greatest Hits" pojawiła się w sklepach przed Bożym Narodzeniem.
Po rozwiązaniu formacji, niemal wszyscy członkowie kontynuowali przygodę z muzyką - z mniejszym lub większym powodzeniem. Największy sukces odniósł Abs, który w 2003 roku zadebiutował albumem "Abstract Theory", z którego trzem singlom udało się przebić do brytyjskiego Top 10. Ritchie i Sean także próbowali kariery na własny rachunek, jednak kończyły się one bardzo szybko. Scott na kilka miesięcy objął posadę DJ-a w lokalnym radiu EssexFM - później został po raz drugi ojcem i niemal wycofał się z życia publicznego, natomiast Brown dał o sobie znać tylko przy okazji kilku protestów, przede wszystkim przeciwko brytyjskiemu zaangażowaniu w wojny na Bliskim Wschodzie.
W 2006 roku doszło do reaktywacji Five w czteroosobowym składzie - z interesu wypisał się Conlon. Formacja weszła do studia w celu nagrania czwartego albumu - po zarejestrowaniu prawie połowy materiału, muzycy zaczęli poszukiwania jakiegoś lukratywnego kontraktu z wytwórnią płytową. Niestety, żadna z ofert przedstawionych chłopakom, nie spełniła ich wymogów, dlatego zaledwie osiem miesięcy po powrocie, ponownie ogłoszono koniec zespołu. 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Slam Dunk (Da Funk)Five12.199710[16]86[2]RCA 74321537352[written by Herbie Crichlow/Max Martin/Denniz Pop][produced by Max Martin/Jake/Denniz Pop]
When the Lights Go OutFive03.19984[16]10[26]RCA 74321562312[silver-UK][written by Tim Lever/Mike Percy][produced by Eliot Kennedy/Mike Percy/Tim Lever]
Got the Feelin'Five06.19983[21]-RCA 74321584892[gold-UK][written by Richard Stannard/Julian Gallagher/Five (Sean Conlon/Jason Brown/Richard Breen)][produced by Richard Stannard]
Everybody Get UpFive09.19982[26]-RCA 74321613752[silver-UK][written by Alan Merrill/Jake Hooker/Herbie Crichlow/Five (Sean Conlon/Jason Brown/Richard Dobson/Richard Breen/Scott Robinson)][produced by Denniz Pop/Jake]
Until the Time Is ThroughFive11.19982[21]-RCA 74321632602[silver-UK][written by Max Martin/Andreas Carlsson][produced by Max Martin/Kristian Lundin]
It's the Things You DoFive11.1998-53[10]Arista 13 569[written by Richard Breen/Jason Brown/Sean Conlon/Herbie Crichlow/Richard Dobson/Max Martin/Scott Robinson][produced by Max Martin/Jake]
If Ya Gettin' DownFive07.19992[17]-RCA 74321689692[silver-UK][written by Richard Stannard/Julian Gallagher/Jason Brown/Sean Conlan/Richard Breen][produced by Richard Stannard/Julian Gallagher]
Keep On Movin'Five11.19991[1][28]-RCA 74321709862[gold-UK][written by Richard Stannard/Julian Gallagher/Jay Brown/Abs Breen/Sean Conlon][produced by Richard Stannard/Julian Gallagher]
Don't Wanna Let You GoFive03.20009[33]-RCA 74321745292[written by Richard Stannard/Julian Gallagher/Jason Brown/Sean Conlan/Richard Breen][produced by Richard Stannard/Julian Gallagher]
We Will Rock YouFive with Queen07.20001[1][216]-RCA 74321774022[silver-UK][written by Brian May][produced by Richard Stannard/Julian Gallagher/Brian May]
Let's DanceFive08.20011[1][27]-RCA 74321875962[silver-UK][written by Martin Harrington/Ash Howes/Julian Gallagher/Richard Stannard/Abs Breen/Sean Conlon/Jason Brown][produced by Richard Stannard/Julian Gallagher]
Closer to MeFive11.20014[17]-RCA 74321900742[written by Richard Stannard/Julian Gallagher/Martin Harrington/Richard Breen/Jason Brown][produced by Richard Stannard/Julian Gallagher]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
FiveFive07.19981[1][77]27[54]RCA 74321589762[2x-platinum-UK][platinum-US][produced by Eliot Kennedy/Tim Lever/Mike Percy/Cutfather & Joe/Max Martin/Jake/Denniz PoP/Steve Mac/Kristian Lundin/Richard Stannard/Julian Gallagher]
InvincibleFive11.19994[70]108[3]RCA 74321713922[2x-platinum-UK][produced by Richard Stannard/Simon Cowell/Stargate]
KingsizeFive09.20013[12]-RCA 74321875972[gold-UK][produced by Julian Gallagher/Richard Stannard/Stargate/Steve Mac/Eliot Kennedy/Tim Lever/Mike Percy]
Greatest HitsFive12.20019[15]-RCA 74321913432[platinum-UK][produced by Cutfather & Joe/Denniz Pop/Eliot Kennedy/Herbie Crichlow/Julian Gallagher/Max Martin/Richard Stannard/Simon Cowell]

piątek, 20 października 2017

Fireballs

Jimmy Gilmer (ur. w 1940 r. w La Grange w stanie Illinois, USA; fortepian, śpiew) zaczął śpiewać już jako dziecko. Jego rodzina przeniosła się na południe, do Amarillo w Teksasie. Początkowo studiował muzykę w Musical Arts Conservatory, a w 1957 roku, po przeniesieniu się do Amarillo College na wydział inżynierski, założył pierwszy własny zespół. W 1960 roku w studiu nagraniowym Normana Petty'ego (w Clovis w stanie Nowy Meksyk) Gilmer został przedstawiony członkom grupy The Fireballs (George Tomsco, Stan Lark, Doug Roberts) i wkrótce zastąpił opuszczającego formację wokalistę Chucka Tharpa.

 Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Dot Records, Jimmy Gilmer And The Fireballs nagrali w 1963 roku przebój "Sugar Shack", który utrzymał się na pierwszym miejscu listy bestsellerów przez pięć tygodni, zdobywając miano singla roku.
Zespół zarejestrował później kilka następnych singli, m.in. "Daisy Petal Pickin'" (wszedł do Top 20) i sześć longplayów, po czym powrócił do nazwy The Fireballs. Już bez Gilmera nagrał singla "Bottie Of Wine", który dotarł do pierwszej dziesiątki listy przebojów w 1967 r. Pod koniec lat sześćdziesiątych formacja rozpadła się.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Torquay /Cry babyFireballs09.1959-39[13]Top Rank 2008[written by George Tomsco][produced by Norman Petty]
Bulldog /Nearly sunriseFireballs01.1960-24[12]Top Rank 2026[written by George Tomsco][produced by Norman Petty]
Vaquero [Cowboy]/Chief Whoopin-KoffFireballs08.1960-99[1]Top Rank 2054[written by Norman Petty, George Tomsco][produced by Norman Petty]
Quite a party/GunshotFireballs06.196129[9]27[10]Warwick 644[written by George Tomsco][produced by Norman Petty]
Sugar shack/My heart is freeJimmy Gilmer and The Fireballs09.196345[8]1[5][15]Dot 16 487[gold][1[1][10].R&B; Chart][written by Keith McCormack, Faye Voss][produced by Norman Petty]
Daisy petal pickin' /When my tears have driedJimmy Gilmer and The Fireballs12.1963-15[11]Dot 16 539[written by Juanita Jordan/Keith McCormack/Glynn Thames][produced by Norman Petty]
Ain' t gonna tell anybody/Young am IJimmy Gilmer and The Fireballs03.1964-53[7]Dot 16 583[written by Ken Davis/Juanita Jordan][produced by Norman Petty]
Look At Me/I'll Send For YouJimmy Gilmer05.1964-133[1]Dot 16 609[written by B. Holly, J. Allison, N. Petty ]
What Kinda Love?/WishingJimmy Gilmer08.1964-133[1]Dot 16 642[written by Ken Davis][produced by Norman Petty]
Bottle of wine/Can' t you see I' m tryingFireballs12.1967-9[14]Atco 6491[written by Tom Paxton][produced by Norman Petty]
Goin' away/Groovy motionsFireballs04.1968-79[4]Atco 6569[written by George Tomsco, Barbara Tomsco][produced by Norman Petty]
Come on, react!/Woman,help me!Fireballs11.1968-63[8]Atco 6614[written by Steve Dodge][produced by Norman Petty]
Long green/Light in the windowFireballs02.1969-73[7]Atco 6651[written by Lynn Easton][produced by Norman Petty]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Sugar shackJimmy Gilmer and The Fireballs11.1963-256[14]Dot 25 545[produced by Norman Petty]

Larry Finnegan

John Lawrence Finneran, lepiej znany pod pseudonimem Larry Finnegan (ur. 10 października 1938r - zm. 22 lipca 1973r) był amerykańskim wokalistą pop .
Urodzony w Nowym Jorku , Finnegan-miał jedyny hit w USA w 1962r "Dear One" (Old Town), który dotarł do 11 pozycji na amerykańskiej liście Billboard Hot 100 i wspiął się na szczyt listy przebojów w Australii . Nagranie sprzedało się w milionie egzemplarzy w roku 1966, zdobywając miano Złotej Płyty .
W połowie lat 70-tych Finnegan przeniósł się do Szwecji , gdzie miał więcej sukcesów komercyjnych. W 1966 roku założył własną wytwórnię SvenskAmerican, który publikował jego własne płyty - na przykład single "Good Morning" i "Bound do Houston" - a także nagrania szwedzkiej grupy Sven-Ingvars . Finnegan nagrał kilka płyt w Szwecji , jak np. "Maria, min Van" (Maria, my friend) i "Hälsa hem till mamma" (Send your greetings to my mama) w 1967 roku. Potem przeniósł się do Szwajcarii , a w 1970 roku z powrotem do Stanów Zjednoczonych.
Zmarł na raka mózgu w wieku 34 lat w 1973 roku. 





Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Dear One / Candy LipsLarry Finnegan02.1962-11[14]Old Town 1113[written by Finneran]
The Other Ringo (A Tribute to Ringo Starr) / When My Love Passes ByLarry Finnegan12.1964-130[2]RIC 146-

Commander Cody and His Lost Planet Airmen

Commander Cody and the Lost Planet Airmen byli mistrzami zarówno w klasycznym rock'n'rollu jak i rhythm'n'bluesie czy tradycyjnym country rocku.Ten ostatni grali ostrzej od Eagles czy Poco,w gruncie rzeczy będąc typowym barowym bandem. Będąc miłośnikami angielskich grup pub rockowych jak Brinsley Schwarz i Ducks Deluxe oparli się pompatycznym trendom rocka początku lat 70-tych,preferując tradycyjne wartości rocka.Z jednakową łatwością i zapałem mogli zagrać country,rockabilly czy rhythm'n'bluesa.
Zepół powstał w 1967r w Ann Arbor/Michigan,a tworzyli go pierwotnie Commander Cody (własc. George Frayne IV; piano), John Tichy ( guitar), Steve Schwartz (guitar), Don Davis (bass), Don Bolton (aka West Virginia Creeper; pedal steel guitar), i Ralph Mallory (drums).Gdy grupa przeniosła do San Francisco w następnym roku, jedynie Frayne, Bolton i Tichy pozostali w składzie a grupę zasilili Billy C. Farlowe (vocal, harfa), Andy Stein (skrzypce, saxofon), gitarzysta Billy Kirchen, basista "Buffalo" Bruce Barlow, i perkusista Lance Dickerson.
W 1971r ukazał się ich debiutancki album Lost in the Ozone,a rok pózniej ich singiel Hot Rod Lincoln trafił do pierwszej dziesiątki listy Billboard.Zespół nigdy nie zdyskontował tego sukcesu ,ponieważ ich albumy nie mogły całkowicie uchwycić żywiołowość i energię ich koncertów.Kontynuowali edycję kolejnych płyt do momentu odejścia Tichy'ego z zespołu w 1976r.Commander Cody nagrywa swój pierwszy solowy album Midnight Man w 1977r i reorganizuje swoją grupę,występującą pod nazwą Commander Cody Band.W latach 1977-1980r nagrywają kolejne trzy płyty długogrające.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Hot Rod Lincoln/My home in my handCommander Cody and His Lost Planet Airmen.03.1972-9[14]Paramount 0146[written by Charlie Ryan/W.S. Stevenson][produced by Bob Cohen/Commander Cody][#29 hit by Tiny Hill in 1951r jako Hot Rod Race]
Beat me daddy eight to the bar/Daddy' s gonna treat you rightCommander Cody and His Lost Planet Airmen07.1972-81[7]Paramount 0169[written by Hughie Prince/Don Raye/Eleanore Sheehy][produced by Dale Lear/Lefty Black][#2 hit by Will Bradley w 1940r]
Smoke! Smoke! Smoke! [That cigarette]/Rock that boogieCommander Cody and His Lost Planet Airmen07.1973-94[5]Paramount 0216[written by Merle Travis/Tex Williams][produced by Stephen Jarvis][#1 country and pop hit by Tex Williams in 1947r]
Daddy' s drinking up our Christmas/Honeysuckle honeyCommander Cody12.1973-19[1].Christmas SinglesDot 17 487
Don' t let go/Keep on lovin' herCommander Cody and His Lost Planet Airmen02.1975-56[6]Warner 8073[written by Jesse Stone][produced by John Boylan]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Lost in the ozoneCommander Cody and His Lost Planet Airmen11.1971-82[33]Paramount 6017[produced by Bob Cohen, George Frayne]
Hot licks,cold steel & truckers favoritesCommander Cody and His Lost Planet Airmen09.1972-94[13]Paramount 6031
Country CasanovaCommander Cody and His Lost Planet Airmen06.1973-104[9]Paramount 6054[produced by Stephan Jarvis]
Live from deep in the heart of TexasCommander Cody and His Lost Planet Airmen02.1974-105[14]Paramount 1017[produced by Stephan Jarvis]
Commander Cody and His Lost Planet AirmenCommander Cody and His Lost Planet Airmen03.1975-58[10]Warner 2847[produced by John Boylan]
Tales from the ozoneCommander Cody and His Lost Planet Airmen10.1975-168[6]Warner 2883
We' ve got a live one here!Commander Cody and His Lost Planet Airmen07.1976-170[3]Warner 2993
Rock' n' roll againCommander Cody and His Lost Planet Airmen09.1977-163[5]Arista 4125

Colourfield

Po występach z formacją The Specials i The Fun Boy Three, Terry Hall (ur. 19.03.1959 w Coventry, Anglia; gitara, śpiew) założył w 1983 wraz z Karlem Sharle'em (gitara basowa) i Tobym Lyonsem (gitara, syntezatory) zespół Colour Field. Trzeci już w latach 80-tych zespół, z którym związany był Hall - wcześniej członek formacji odpowiedzialnej za ożywienie stylu ska/mod, a następnie tria wokalnego - stanowił po prostu grupę trzech muzyków. Z pomocą kolegów pisał mocne popowe piosenki, prezentujące jego raczej ograniczone możliwości wokalne. Dwa poprzednie zespoły Halla odniosły niemal natychmiastowe sukcesy, ale Colour Field natrafił na spore trudności.
Pomimo pochlebnych recenzji w pismach muzycznych minęło prawie 18 miesięcy, zanim w 1985 zespołowi udało się przebić do brytyjskiej Top 20 piosenką "Thinking Of You". Debiutancki album zajął 12. miejsce na liście krajowej, ale porażka kolejnych singli wkrótce spowodowała redukcję składu grupy do duetu Hall-Lyons.
W 1987 grupa ponownie pojawiła się na scenie muzycznej ze słabiutką nową wersją przeboju Sly And The Family Stone, "Running Away" oraz drugim albumem, który bynajmniej nie podbił listy brytyjskiej. W efekcie zespół się rozwiązał. W 1989 Hall wypuścił krążek solowy, w którego nagrywaniu towarzyszyli mu Blair Booth (syntezatory, śpiew) oraz Anouchka Grooe (gitara).

Single

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
The Colour Field/Sorry Colourfield01.198443[4]-Chrysalis COLF 1[written by Hall, Lyons][produced by Colour Field, , Jeremy Green]
Take/ Pushing Up The Daisies Colourfield07.198470[1]-Chrysalis COLF 2[written by Hall, Lyons][produced by Hugh Jones ]
Thinking Of You/My Wild Flame Colourfield01.198512[10]-Chrysalis COLF 3[written by Hall, Lyons][produced by Hugh Jones]
Castles In The Air/Your Love Was Smashing Colourfield041.198551[3]-Chrysalis COLF 4[written by Hall, Lyons][produced by Hugh Jones]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Virgins And PhilistinesColourfield05.198512[7]-Chrysalis CHR 1480[produced by Hugh Jones]
DeceptionColourfield04.198795[1]-Chrysalis CDL 1546[produced by Richard Gottehrer]

Colosseum

Grupa brytyjska, dzięki której fuzja jazzu i rocka została zaakceptowana przez szerszy krąg słuchaczy. Założona w 1968 r. przez grono instrumentalistów związanych poprzednio z Johnem Mayallem (album Bare Wires). W jej pierwszym składzie występowali: Jon Hiseman (ur. 21.06.1944 r. w Londynie, Anglia; perkusja), Dick Heckstall-Smith (ur. 26.09.1934 r. w Ludlow w hrabstwie Shropshire, Anglia; saksofon), Dave Greenslade (ur. 18.01.1943 r. w Woking w hrabstwie Surrey, Anglia; instr. klawiszowe), Tony Reeves (ur.18.04.1943 r. w Londynie; bas) i Jim Roche (gitara), szybko zastąpiony przez Jamesa Litherlanda (ur. 6.09.1949 r. w Manchesterze, Anglia; gitara, śpiew).
Hiseman i Heckstall-Smith debiutowali jeszcze przed współpracą z Mayallem w zespole Grahama Bonda, a ich jazzowo-bluesowe korzenie przyczyniły się w niemałym stopniu do sukcesów grupy. Albumowy debiut Colosseum, Those Who Are About To Die Salute You (wydany też pod łacińskim tytułem: Morituri te salutant) otwierała stara kompozycja Bonda, "Walkin' In The Park", wzbogacona o instrumentalne improwizacje członków zespołu. Jazzowa partia saksofonu Heckstall-Smitha, wykonywana wraz z improwizującym na gitarze wah-wah dziewiętnastoletnim Litherlandem, jest do dziś popisowym tematem rhythm'n'bluesowych formacji.
Do legendy przeszły też dudniące elektryczne organy Greenslade'a i melodyczna linia basowa Reevesa. Nad całością czuwał Hiseman, obdarzony niewiarygodną techniką gry na dwóch nożnych bębnach.
Z drugiego, nagranego również w 1969 r. albumu, Walentyne Suite pochodziła m.in. ciekawa kompozycja Heckstall-Smitha "The Grass Is Greener". Wkrótce po nagraniu płyty, zespół opuścił Litherland, zastąpiony przez Dave'a "Cierna" Clempsona (ur. 5.09.1949 r. w Birmingham, Anglia). Nowy muzyk skoncentrował się na grze na gitarze, a rolę wokalisty przejął Chris Farlowe (właśc. John Henry Deighton, ur. 13.10.1940 r. w Londynie) - eks-lider grupy The Thunderbirds, w której debiutował Greenslade.
Rockowe skłonności Farlowe'a wpłynęły na zmianę brzmienia grupy, podobnie jak pozyskanie w miejsce Reevesa Marka Clarke'a. W 1971 r. ukazał się ostatni album Colosseum, Daughter Of Time, chociaż wytwórnia Vertigo już po rozwiązaniu grupy wydała dwupłytowy longplay koncertowy.
Hiseman próbował szczęścia w zespole Tempest, w której towarzyszył mu Clarke, a po niepowodzeniach dwóch płyt długogrających reaktywował w 1975 r. starą formację pod nazwą Colosseum II. W nowym, prezentującym cięższe brzmienie składzie występował znany gitarzysta rockowy, Gary Moore, przyszli członkowie Whitesnake i Rainbow: Neil Murray (bas) i Don Airey (instr. klawiszowe) oraz wokalista Mike Starrs.
W 1976 r. Starrsa i Murraya zastąpił John Mole (bas, śpiew), a dwa lata później miejsce Moore'a zajął Keith Airey. Po wyczerpujących trasach koncertowych, w grudniu 1978 r. Hiseman rozwiązał grupę, powracając do jazzowych korzeni. Ostatecznie usiadł za perkusją w zespole Paraphernalia towarzyszącym jego małżonce jazzowej wokalistce Barbarze Thompson.
Ku zaskoczeniu swych fanów, w 1994 r. Colosseum postanowiło jeszcze raz przypomnieć się swym sympatykom i odbyć tournee po Europie. W składzie odrodzonej formacji znaleźli się m.in. Hiseman, Heckstall-Smith, Clempson i Farlowe. Dzięki nagraniom Colosseum fuzja jazzu i rocka okazała się w Wielkiej Brytanii atrakcyjną propozycją rynkową.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Walking in the Park / Those About to Die Colosseum.1969--Fontana TF1029[written by Bond][produced by Hit Records Productions Ltd.]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Those Who Are About To Die Salute You Colosseum03.196915[1]-Fontana STL 5510[produced by Gerry Bron]
Valentyne Suite Colosseum11.196915[2]-Vertigo VO 1[produced by Gerry Bron]
Daughter of Time Colosseum12.197023[5]-Vertigo 6360 017[produced by Gerry Bron]
Colosseum Live Colosseum09.197117[6]192[3]Bronze BRSP 2[produced by Gerry Bron, Jon Hiseman & Colosseum]

Collective Soul

COLLECTIVE SOUL, grupa amerykańska. Powstała w 1990 w Stockbridge w Georgii, utworzona przez Eda Rolanda -voc, g, k, który studiował grę na gitarze w Berklee School of Music w Bostonie. Nazwę wzięła z powieści Ayn Rand Atlas Shrugged. W 1992 się rozsypała, ale po roku wznowiła działalność. W składzie oprócz lidera oraz Shane'a Evansa -dr, perc, który również występował w niej już wcześniej, znaleźli się sami nowi muzycy: Dean Roland - g, Ross Childress -g i Will Turpin - b, perc. W 1993, po kilku latach niepowodzeń, podpisała kontrakt z wytwórnią Atlantic. Sukces odniosła singlem Shine/Shine (remiks) z kwietnia 1994, a wypromować go pomógł występ na festiwalu Woodstock '94. W późniejszych latach ugruntowała swoją pozycję takimi płytami, jak single December/Where The River Flows z maja 1995 i The World I Know/When The Water Falls z grudnia tego roku oraz albumy "Hints, Allegiations And Things Left Unsaid" z września 1994, "Collective Soul" z marca 1995, "Disciplined Breakdown" z marca 1997 i "Dosage" z wiosny 1999.
Przedstawiła na nich wysmakowany, kunsztowny melodycznie, wybornie opracowany repertuar z pogranicza rocka, niekiedy bardzo ostrego, bliskiego wręcz grunge'u, oraz różnych odmian muzyki pop, np. Shine, Gel, December, The World I Know, Untitled, She Gathers Rain, Precious Dedaration, Listen, Tremble For My Beloved, Heavy, No More No Less, Dany Life, Run, Not The One. Promowała swoje dokonania m.in. na wspólnych koncertach z zespołem Van Halen.
Dyskografię uzupełnia m.in. nagranie Jealous Guy na płycie "Working Class Hero - A Tribute To John Lennon" (Hollywood, 1995) z piosenkami w różnych wykonaniach.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
ShineCollective Soul05.199482[4]11[29]Atlantic 87 237[gold-US][written by Ed Roland][produced by Ed Roland]
GelCollective Soul02.1995-49[9].Airplay Chartalbum cut[written by Ed Roland][produced by Ed Roland, Matt Serletic][2.Mainstream Rock Tracks][piosenka z filmu "The Jerky Boys"]
December/Where the river flowsCollective Soul05.1995-20[39]Atlantic 87 157[written by Ed Roland][produced by Ed Roland, Matt Serletic][1[9].Mainstream Rock Tracks]
The World I Know/When the Water Falls (Live Acoustic Version)Collective Soul11.1995-19[34]Atlantic 87 088[written by Ed Roland, Ross Childress][produced by Ed Roland, Matt Serletic][1[4].Mainstream Rock Tracks]
Precious Declaration/LinkCollective Soul04.1997-65[10]Atlantic 83 003[written by Ed Roland][produced by Ed Roland][1[4].Mainstream Rock Tracks]
Listen/Crowded HeadCollective Soul06.1997-72[11]Atlantic 84 006[written by Ed Roland][produced by Ed Roland][1[5].Mainstream Rock Tracks]
RunCollective Soul03.1999-76[7]Atlantic PRCD 8787[written by Ed Roland][produced by Ed Roland][piosenka z filmu "Varsity blues"]
HeavyCollective Soul03.1995-73[20]Atlantic PRCD 8788[written by Ed Roland][produced by Ed Roland][1[15].Mainstream Rock Tracks]
No More, No LessCollective Soul07.1999-123[1]album cut[10.Mainstream Rock Tracks]
Why, Pt. 2Collective Soul10.2000-111[9]album cut[written by Ed Roland][produced by Ed Roland, Anthony J. Resta][2.Mainstream Rock Tracks]
Better NowCollective Soul11.2004-117EMI Music Group CD00036[written by Ed Roland, Dexter Green][produced by Ed Roland, Dexter Green][35.Mainstream Rock Tracks]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Hints, Allegations, and Things Left UnsaidCollective Soul03.1994-15[40]Atlantic 82 596[2x-platinum-US][produced by Ed Roland, Matthew Serletic, Joe Randolph]
Collective SoulCollective Soul03.1995-23[76]Atlantic 82 745[3x-platinum-US][produced by Ed Roland, Matt Serletic]
Disciplined BreakdownCollective Soul03.1997-16[26]Atlantic 82 984[platinum-US][produced by Ed Roland]
DosageCollective Soul02.1999-21[35]Atlantic 83 162[platinum-US][produced by Ed Roland]
BlenderCollective Soul10.2000-22[15]Atlantic 83 400[gold-US][produced by Ed Roland, Anthony J. Resta]
7even Year ItchCollective Soul09.2001-50[8]Atlantic 83 510[produced by Ed Roland]
YouthCollective Soul11.2004-66[2]El 60001[produced by Ed Roland, Dexter Green]
From the Ground UpCollective Soul05.2005-129[1]El 90 502[produced by Zack Osdom]
HomeCollective Soul02.2006-183El 90601[produced by Dexter Green, Collective Soul]
Collective SoulCollective Soul08.2009-24[2]Loud & Proud 1686-178762[produced by Ed Roland]
See What You Started by ContinuingCollective Soul10.2015-25[2]Vanguard[produced by Ed Roland]

Niall Horan

Niall James Horan (ur. 13 września 1993r w Mullingar) - irlandzki piosenkarz, autor tekstów występujący w boysbandzie One Direction.

Niall Horan urodził się 13 września 1993 w Irlandii jako syn Maury Gallagher i Bobby’ego Horana. Jego rodzice rozwiedli się kiedy miał pięć lat. Ma starszego brata o imieniu Greg. Uczęszczał do katolickiej szkoły Coláiste Mhuire w Mullingar.  Bardzo dobry gitarzysta. Jest miłośnikiem gry w golfa.

Po przerwie w działalności zespołu w 2016 roku Horan podpisał kontrakt nagraniowy jako artysta solowy z Capitol Records i od tego czasu wydał trzy albumy: Flicker (2017), Heartbreak Weather (2020) i The Show (2023). Flicker zadebiutował na pierwszym miejscu w Irlandii i USA, a także dotarł do pierwszej trójki w Australii i Wielkiej Brytanii. Pierwsze dwa single z albumu, „This Town” i „Slow Hands”, dotarły do pierwszej dwudziestki w kilku krajach. Heartbreak Weather został wydany w marcu 2020 roku i zadebiutował na pierwszym miejscu w Wielkiej Brytanii, Irlandii i Meksyku oraz na czwartym w USA. Trzeci album studyjny Horana, zatytułowany The Show , ukazał się w czerwcu 2023 roku. Poprzedziły go single „Heaven” i „Meltdown”, które ukazały się odpowiednio w lutym i kwietniu 2023 roku. Horan urodził się 13 września 1993 r. w Mullingar, Westmeath, Irlandia. Ma starszego brata Grega, który urodził się w 1987 roku. Jego rodzice, Bobby Horan i Maura Gallagher (z domu Nolan), rozwiedli się, gdy miał pięć lat, więc on i jego brat mieszkali z matką przez rok. Po roku spędzonym z dala od ojca postanowili później zamieszkać z nim. Jako dziecko cierpiał na astmę. Brat Horana otrzymał gitarę na swoje 15. urodziny, której użył tylko raz, a potem „przeleżała jakiś czas”, dopóki Horan sam jej nie podniósł. Horan, wówczas 11-letni, sam nauczył się grać na gitarze, korzystając z tutoriali na YouTube. Jego ciotka pewnego dnia odkryła jego zdolności, kiedy była w samochodzie z Horanem, gdy zaczął śpiewać, i początkowo myślała, że radio jest włączone. Jako nastolatek występował w Mullingar Arts Centre podczas zbiórki pieniędzy na rzecz lokalnej drużyny piłkarskiej Shamrocks. Zdobył także wsparcie u byłego uczestnika X Factor Lloyda Danielsa w klubie Academy w Dublinie.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
This TownNiall Horan10.20169[13]20[22]Capitol USUMV 1600413[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Niall Horan, Jamie Scott, Mike Needle, Daniel Bryer][produced by Greg Kurstin]
Slow HandsNiall Horan05.20177[23]11[24]Capitol USUG 11700631[3x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Niall Horan ,Alexander Izquierdo, John Ryan, Julian Bunetta, Ruth Anne Cunningham ,Tobias Jesso Jr.][produced by Julian Bunetta]
Too Much to AskNiall Horan09.201724[4]66[1]Capitol USUG 11701396[gold-US][gold-UK][written by Niall Horan, Jamie Scott][produced by Greg Kurstin]
On the LooseNiall Horan11.201794[1]-Capitol USUG 11701394[gold-US][gold-UK][written by John Ryan, Niall Horan ,Julian Bunetta][produced by Julian Bunetta]
Nice to Meet YaNiall Horan10.201922[15]63[14]Capitol USUG 11902961[gold-UK][written by Niall Horan,Ruth-Anne Cunningham,Tobias Jesso Jr.,Julian Bunetta][produced by Julian Bunetta]
No JudgementNiall Horan02.202032[12]97[1]Capitol USUG 11904306[silver-UK][written by Alexander Izquierdo ,John Ryan, Tobias Jesso Jr. ,Julian Bunetta ,Niall Horan][produced by Julian Bunetta, Tobias Jesso Jr.]
Black and WhiteNiall Horan03.202091[1]-Capitol USUG 12000226[silver-UK][written by Niall Horan, Julian Bunetta, Teddy Geiger, Alexander Izquierdo, Scott Harris][produced by Julian Bunetta, Teddy Geiger]
Moral Of The Story Ashe Featuring Niall Horan03.2020-71[3]Mom + Pop[written by Ashlyn Rae Willson,Niall Horan,Casey Smith,Noah Conrad,Finneas O'Connell][produced by Noah Conrad,Finneas O'Connell]
Our SongNiall Horan with Anne-Marie06.202113[17]-Atlantic GBAHS 2100222[gold-UK][written by Philip Plested, Anne-Marie Nicholson, Ben Kohn, Niall Horan, Peter Kelleher, Thomas Barnes][produced by TMS]
EverywhereNiall Horan with Anne-Marie12.202123[2]-Atlantic/Capitol GBAHS 2101390[written by Christine McVie][produced by Steve Mac]
HeavenNiall Horan03.202316[20]62[7]Capitol USUG 12300779[gold-UK][written by Niall Horan, Joel Little ,Tobias Jesso Jr.,John Ryan][produced by Little, Ryan]
MeltdownNiall Horan05.202362[3]-Capitol USUMV 2301451[written by Niall Horan, Amy Allen, Joel Little, John Ryan][produced by Little ,Ryan]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
FlickerNiall Horan11.20173[17]1[1][30]Capitol 5787854[gold-UK][platinum-US][produced by Julian Bunetta,Greg Kurstin,Jacquire King,AFTERHRS,Mark "Spike" Stent,TMS]
Heartbreak WeatherNiall Horan03.20201[1][14]4[7]Virgin 880590[gold-UK][produced by Afterhrs, Daniel Bryer ,Julian Bunetta, Noah Conrad, Teddy Geiger ,Tobias Jesso Jr. ,Greg Kurstin, John Ryan, Jamie Scott, Jill Lamothe]
The ShowNiall Horan06.20231[1][2]1[1][30]Capitol 4872853[silver-UK][produced by Joel Little, John Ryan, Julian Bunetta]