Z archiwum...rocka

wtorek, 25 kwietnia 2017

Babylon Circus

Babylon Circus – zespół francuski, pochodzący z Lyonu. Powstał w roku 1995 i do dziś wydał 4 płyty. Babylon Circus gra muzykę będącą mieszanką ska, reggae, swingu, chanson i dubu. Muzycy na scenie tworzą spektakl komedii, każdy z muzyków ma określoną rolę na scenie – nie tylko muzyczną.Zagrali ponad 1000 koncertów w całej Europie,a także w Syrii i Australii.
Zespół zaczynał jako grupa ska, ale szybko przekroczył gatunek, łącząc punk, reggae, rock, swing i elementami jazzu. Śpiewają po francusku i angielsku, czasem mieszając oba języki w piosenkach. Ich trzeci album, Dances of Resistance, został nagrany w 2003 roku i w dużej mierze zawiera tematy antywojenne.W 2009 r. wydała swoją najnowszą płytę La Belle Etoile. Od tego czasu są nadal na tournee na całym świecie, łącznie z takimi miejscami jak Abu Dhabi i Nowa Zelandia.

Zespół pochodzi z francuskiego miasta Lyon. Powstali w 1995 roku. Ich brzmienie to paradoksalny koktajl folkloru wschodniej Europy z francuskimi neorealistycznymi piosenkami, miejskim reggae, wybuchowym ska i jazzem oraz punkiem i dubem. Trudno oderwać od nich wzrok gdy są na scenie– słynny jest ich charakterystyczny "styl teatru komedii”. Dodatkowo ich doskonałe dźwięki wsparte są często specjalnymi dekoracjami na scenie.
Na ich muzykę składa się doskonała praca sekcji dętej, zwarte rytmy oraz szczere wokalizy po angielsku i francusku w stylu reggae / ragga. Teksty to silne polityczne treści, u których podstaw leży przekonanie, że nawet pojedyńczy człowiek może coś zmienić na lepsze w otaczającej nas rzeczywistości. Nie są neutralni, ale nie pakują się również w żadne polityczne kliki- przede wszystkim z powodu dystansu w spojrzeniu na świat.
Jak do tej pory zagrali setki koncertów– oprócz Francji prezentowali się na scenach Irlandii, Belgii, Holandii, Niemczech, Danii, Czechach, Słowacji, Słowenii, Chorwacji, Austrii, Włoch, Szwajcarii, Syrii, Libanu...
W sierpniu 2001 zagrali kilka doskonale przyjętych koncertów w Polsce. Dzisiaj Babylon Circus to już instytucja z prawdziwego wrażenia, oparta o dużą sceniczną produkcję, doskonale sprawdzającą się na dużych scenach. Zagrali już na większości wielkich europejskich festiwali, wszędzie pozostawiając niezatarte wrażenia. Nie inaczej było na dużej scenie festiwalu "Przystanek Woodstock” w 2006 roku, gdzie zespół ze swoim wysokoenergetycznym show podbił wielotysięczną publiczność i został zgodnie okrzyknięty jednym z największych wydarzeń artystycznych tej potężnej imprezy.
Wystąpili również jak jeden z głównych wykonawców Reggae Dub Festival w Bielawie w 2007 roku oraz zagrali klubowy koncert w Zielonej Górze w 2009 roku.
Po dłuższej przerwie spowodowanej problemami zdrowotnymi wokalisty, na początku marca 2009 nakładem Sony Music ukazał się długo oczekiwany nowy album "La Belle Etoile"”, który zaskakuje nowym image grupy oraz muzyką jeszcze bardziej przesiąkniętą duchem francuskich piosenek. Płyta spotkała się z dużym zainteresowaniem m.in. Programu 3 PR, co zaowocowało obecnością na liście przebojów. Dwa utwory z albumu trafiły również na kompilację "Made in France, vol. 2" wydaną w ubiegłym roku przez polską wytwórnię Luna Records.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Dances Of Resistance	Babylon Circus	04.2004	34[29]	-	-	-	-	-	-	-	Sony	-
La belle étoile	Babylon Circus	03.2009	26[1]	-	-	-	-	-	-	-	Epic 88697466592	-
Never Stop	Babylon Circus	09.2013	134[1]	-	-	-	-	-	-	-	Jive 88883745662	-

Baby D

Córka sławnej maltańskiej wokalistki, uważana za jedną z królowych brytyjskiej sceny klubowej. In spirację czerpie z najróżniejszych nurtów muzycz nych, od rockowych "pościelówek" po utwory pio senkarki Teeny Marie. Pierwsze doświadczenia zdobywała jako członkini kobiecej grupy wokalnej, która śpiewała w chórkach z kilkoma popularnymi wykonawcami. Karierę solową rozpoczęła od współ pracy z producentem Dice'em - w 1989 r. nagrała partie wokalne do utworu zespołu Jazz And The Brothers Grimm "Casanova" (z reperruaru Coffee).
Pierwszą płytą wydaną pod własnym szyldem był singel "Daydreaming" z 1991 r. Jej śpiew z tego nagrania muzycy ze sceny tanecznej często potem samplowali.
Jednak prawdziwy przełom przyniósł dopiero utwór "Let Me Be Your Fantasy" z listo pada 1992 r., który dotarł na sam szczyt tanecz nych list przebojów. Stał się on prawdziwym kla sykiem klubowym, a czytelnicy czasopisma "Rave scene" uznali go za najlepsze nagranie roku. W po- łowie 1994 r. Baby D powróciła z nową wersją "Casanovy", utworu, od którego rozpoczęła swoją karierę podczas Summer Of Love w 1989 r. z Jazz And The Brothers Grimm.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Destiny	Baby D	12.1993	69[2]	-	Production House PNT 057	[written by F. Dyce][ Producer, Mixed By - Dice]
Casanova	Baby D	07.1994	67[2]	-	Production House PNT 065	[written by J. Armstead / M. Middlebrook][produced by "Katt", Dice]
Let me be your fantasy	Baby D	11.1994	1[2][21]	-	Systematic SYS 4	[gold-UK][written by Floyd Dyce][produced by Floyd Dyce]
(Everybody's Got To Learn Sometime)I need your loving	Baby D	05.1995	3[15]	-	Systematic SYS 11	[silver-UK][written by James Warren][oryginal Korgis-1980]
So pure	Baby D	01.1996	3[13]	-	Systematic SYS 21	[written by Jones]
Take me to heaven	Baby D	03.1996	15[13]	-	Systematic SYS 26	[written by F. Dyce][produced by Dice]
Let me be your fantasy [remix]	Baby D feat Trick Or Treat	08.2000	16[13]	-	Systematic SYSCD 35	[written by Floyd Dyce][produced by Floyd Dyce]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Deliverance	Baby D	02.1996	5[12]	-	Systematic 8287202	[silver-UK]

Lisa B.

Właśc. Lisa Barbuscia, ur. w 1971 r. Diva stylu garage, wykreowana przez wielki przemysł fonograficzny. Początkowo uczęszczała do New York School Of Music and The Performing Arts (znanej z popularnego serialu telewizyjnego FAME), po czym została zauważona - w wieku lat 17 - przez agencję modelek.
Następnie podpisała w Londynie kontrakt z taneczną wytwórnią FFRR, która umożliwiła jej współpracę z producentami tej klasy, co Mike McEvoy (Soul II Soul), Paul Oakenfold (współwłaściciel jednej z najsłynniejszych firm tanecznych na Wyspach
Brytyjskich - Perfecto - oraz znakomity producent i DJ) czy Gianfranco Bortolotti (z włoskiej firmy Media).
Nagrywany przez nią materiał, którego przykładem może być singel „Fascinated” z 1993 r., był bardzo popowy i niezbyt autentyczny. Wytwórnia nagraniowa miała kłopoty z uwiarygodnieniem Lisy B. w oczach odbiorców muzyki tanecznej, a w karierze muzycznej przeszkadzał jej na dodatek związek z markizem Cholmondeley (trzydziestym w kolejce do brytyjskiego tronu).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Glam	Lisa B.	06.1993	49[2]	-	FFRR FCD 210	[written by Paul Oakenfold, Rob Davis, Mike Wyzgowski][produced by Paul Oakenfold, Steve Osborne, Rob Davis]
Fascinated	Lisa B.	09.1993	35[3]	-	FFRR FCD 218	[written by Ish Ledesma][produced by Phil Harding & Ian Curnow]
You & Me	Lisa B.	01.1994	39[3]	-	FFRR FCD 226	[written by D. Leoni, L. Barbuscia, A. Puntillo, M. Picotto, G. Bortolotti][produced by G. Bortolotti]

Trans-X

Trans-X – kanadyjski zespół muzyczny z lat 80-tych XX wieku, grający dance. Jego największy przebój to „Living on Video”. Liderem zespołu jest Pascal Languirand. Nazwa zespołu pochodzi od utworu niemieckiego zespołu Kraftwerk „Trans Europa Express”.
Grupa Trans-X powstała zaraz po nagraniu swojej pierwszej piosenki „Living on Video”. Piosenka „Living on Video” inspirowana była filmem Tron. W utworze obok Pascala Languiranda zaśpiewała Laurie Gill. Utwór początkowo był przebojem tylko w Kanadzie, jednak szybko trafił do dyskotek na całym świecie. Singel „Living on Video” sprzedał się w nakładzie 2,5 mln egzemplarzy.

Kolejny przebój, „Message on the Radio”, nie zdobył takiej samej popularności co „Living on Video”. W 1983 roku zespół wydał singel „3-D Dance” oraz longplay Message on the Radio. Laurie Gill odeszła z zespołu krótko po wydaniu „3-D Dance”.

W 1986 roku Languirand zawiesił zespół w wyniku bardzo słabej sprzedaży albumu Living on Video. Po kilku latach Pascal Languirand wrócił jako artysta solowy.

W 1995 roku doszło do reaktywacji Trans-X. W 2001 roku ukazał się album 010101. W 2006 roku ukazał się singel „Living On Video 2K6”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Living On Video/Digital World	Trans-X	05.1984	9[13]	61[12]	Boiling Point POSP 650	[written by Pascal Languirand][produced by Daniel Bernier]

Kane Gang

Kane Gang był triem pop z północno-wschodniej Anglii , który miał kilka hitów brytyjskich i amerykańskich w latach osiemdziesiątych. Nazwę wziął po filmie Citizen Kane , trio nagrywało dla wytwórni Kitchenware , dla której nagrywał również Prefab Sprout .
Wokaliści Martin Brammer (ur. 13 maja 1957r, Seaham , County Durham) i Paul Woods oraz multiinstrumentalista Dave Brewis utworzyli trio w 1982 roku, po spotkaniu w małych zespołach lokalnych i podpisali kontrakt z małą wytwórnią, która miała związki z London Records w 1984 roku.

Ich debiutancki album Bad and Lowdown World of the Kane Gang (wydany w USA jako Lowdown ) został wydany w następnym roku. Nagrali dwa przebojowe single na rynku brytyjskim. Były to: "Closest Thing to Heaven" (nr 12) i cover The Staples Singers " Respect Yourself " (nr 21). Ten ostatni był również hitem w Australii, osiągając nr 19. Album został wyprodukowany przez Pete Wingfielda , a PP Arnold i Sam Brown wspierali na nim wokalistów.

Następny album zespołu, Miracle , został wydany w 1987 roku i przyniósł dwa przebojowe amerykańskie single : "Motortown" (nr 36 US / # 45 UK) i inny cover - tym razem Dennisa Edwardsa " Do not Look Any Further " (# 64 USA / 52 Wielka Brytania). Ten ostatni był nr 1 na listach dance .

Woods opuścił zespół w 1991 roku, aby spróbować solowej kariery. Woods i Brewis pracowali nad albumem, który nigdy nie został wydany.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Smalltown Creed/Kane Thang	Kane Gang	04.1984	60[7]	-	Kitchenware SK 11	[written by Brammer, Brewis][produced by Pete Wingfield]
Closest Thing To Heaven/Mighty Day	Kane Gang	07.1984	12[11]	-	Kitchenware SK 15	[written by Brammer, Brewis][produced by Pete Wingfield]
Respect Yourself/Amusement Park	Kane Gang	11.1984	21[11]	-	Kitchenware SK 16	[written by Ingram, Rice][produced by Pete Wingfield, The Kane Gang]
Gun Law/Giving Up	Kane Gang	03.1985	53[4]	-	Kitchenware SK 20	[written by Brammer, Brewis][produced by Robin Millar]
Motortown/Spend	Kane Gang	06.1987	45[7]	-	Kitchenware SK 30	[written by Brammer, Brewis, Woods][produced by Pete Wingfield, The Kane Gang]
What Time Is It?/It's A Gift	Kane Gang	08.1987	84[3]	-	Kitchenware SK 32	[written by Brammer, Brewis][produced by Pete Wingfield, The Kane Gang]
Don't Look Any Further	Kane Gang	04.1988	52[4]	-	Kitchenware SK 33	[written by F. Golde, D. Lambert, D. Hitchings][produced by Pete Wingfield, The Kane Gang]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Bad and Lowdown World of the Kane Gang	Kane Gang	02.1985	21[8]	-	Kitchenware KWLP 2	-
Miracle	Kane Gang	08.1987	41[4]	-	Kitchenware KWLP 7	-

Billy Cotton

William Edward Cotton (ur.6 maja 1899r – zm. 25 marca 1969r),znany bardziej jako Billy Cotton,był brytyjskim liderem big bandu i komikiem,prowadził orkiestrę,która jako jedna z nielicznych przetrwała erę big bandów.Obecnie jest on głównie pamiętany jako jedna z osobowości radiowych i telewizyjnych lat 50 i 60-tych,mimo ,że wystepował z powodzeniem już w latach 20-tych.
Urodzony w Smith Square, Londyn,jako syn Josepha i Susan Cotton,śpiewał jako dziecko w chórze kościelnym a następnie rozpoczął swoją karierę muzyczną jako perkusista, również podcza służby w wojsku podczas pierwszej wojny światowej. Wstapił do Royal Fusiliers dzięki sfałszowaniu swojego wieku,walczył na Malcie i Egipcie.Póżniej wstąpił w szeregi lotnictwa Royal Air Force,mając zaledwie 19 lat. Ożenił się z Mabel E. Gregory w 1921 roku i miał z nią dwóch synów, Teda i Billa Jr.Przed sformowaniem własnej orkiestry Londyn Savannah Band, w 1924 roku imał się różnych zajęć,był minn. kierowca autobusu.Początkowo była to typowa orkiestra taneczna,z biegiem lat zwróciła się ku wodewilowi wprowadzając między numery scenki humorystyczne.W tym okresie w orkiestrze występowali minn. tak renomowani artyści jak:Arthur Rosebery, Syd Lipton i Nat Gonella,czy amerykański puzonista Ellis Jackson.Ich wizytówką muzyczną stał się utwór "Somebody Stole My Gal" nagrany w licznych wersjach dla wytwórni Decca.
Podczas II wojny światowej orkiestra Cottona koncertowała we Francji w cyklu koncertów Entertainments National Service Association (ENSA). Po wojnie w latach 1949-1968 Cotton prowadził swój własny program radiowy w BBC Billy Cotton Band Show.W latach 50-tych współpracował z kompozytorem Lionelem Bartem .
W 1962 r. doznał udaru mózgu i zmarł w 1969r podczas oglądania meczu bokserskiego na Wembley.Jego syn Billy póżniej został szefem BBC od spraw rozrywki.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In a Golden Coach [There's a heart of gold]/Coronation bells march	Billy Cotton and His Band with Doreen Stephens and Chorus	05.1953	3[10]	-	Decca F 10 058	-
I Saw Mommy Kiss Santa Claus/The Queen Highway	Billy Cotton and His Band feat Mill Girls and Bandit	12.1953	11[3]	-	Decca F 10 206	-
Friends and Neighbours/The kid's last fight	Billy Cotton and His Band feat The Bandit	05.1954	3[12]	-	Decca F 10 299	-

Billy Connolly

Znany jest ze swych długich, jasnych włosów i niewyparzonego języka. Już w szkole rozśmieszał uczniów i nauczycieli. Swoimi parodiami pijaków rozbawiał pracowników stoczni w Clydeside, w której miał praktyki na stanowisku spawacza. Oficjalną karierę w przemyśle rozrywkowym rozpoczął jako muzyk grający na banjo. Connolly miał trudne dzieciństwo. Urodził się w czasie wojny. Mieszkał wraz z matką i starszą siostrą Florence w ubogiej dzielnicy w Glasgow. Ojciec był w tym czasie w Indiach. Kiedy Connolly miał cztery lata, jego matka odeszła z domu. Przyszły aktor i jego siostra byli wychowywani przez dwie ciotki i ojca. Ciotka Mona lubiła publicznie upokarzać małego Billy’ego. Ojciec molestował go seksualnie. Po ukończeniu szkoły i praktyki w stoczni oraz odbyciu służby wojskowej, Connolly zainteresował się muzyką ludową. Dołączył do zespołu "Humblebums". Podczas występów, w przerwach między utworami muzycznymi, Billy opowiadał dowcipy.
Popularność przyniósł mu występ w programie Michaela Parkinsona w 1972 roku. Od tego czasu wielokrotnie występował przed kamerami telewizyjnymi. Pod koniec lat 70. debiutował na srebrnym ekranie. Główną rolę w thrillerze Anthony’ego Page’a "Rozgrzeszenie" (1978) zagrał Richard Burton, Connolly wcielił się w Blakeya. W następnej dekadzie wystąpił w kilku komediach, m.in. w dwóch filmach Dicka Clementa ("Snajper Hugh" 1983 i "Woda" 1985) oraz w "Powrocie trzech muszkieterów" (1989) Richarda Lestera.
W 1992 roku występował w autorskim serialu komediowym zatytułowanym "Billy" wyprodukowanym przez Warner Bros. Television. W Wielkiej Brytanii grał w tym czasie bogatego i wybuchowego złodzieja w dramacie kryminalnym zrealizowanym przez stację BBC pt. "Down Among the Big Boys" (1993) Charlesa Gormleya. Connolly wystąpił w epizodycznej roli w "Niemoralnej propozycji" (1993) Adriana Lyne’a. Brał udział w zabawnej wyprawie w towarzystwie m.in. Kermita Żaby, Miss Piggy i Gonzo w filmie Briana Hensona "Muppety na Wyspie Skarbów" (1996). Wcielił się w tytułową postać w "Deacon Brodie" (1997) Philipa Saville’a.
W 1997 roku zagrał przyjaciela i powiernika królowej Wiktorii (Judi Dench), Szkota Johna Browna w uhonorowanym wieloma nagrodami dramacie historycznym Johna Maddena pt. "Jej Wysokość Pani Brown". Był najzabawniejszym członkiem zespołu "Strange Fruit" w komedii o muzykach, którzy po dwudziestu latach postanowili wrócić na scenę zatytułowanej "Szalona kapela" (1998) w reż. Briana Gibsona. Wcielił się w byłego kryminalistę, uznanego rzeźbiarza Nickie Drydena w thrillerze "Czas zapłaty" (1999) Anthony’ego Neilsona. Bawił się różnymi rodzajami pistoletów w dramacie kryminalnym "Święci z Bostonu" (1999) Troya Duffy’ego, z Willemem Dafoe i Seanem Patrickiem Flannery. Reżyser Udayan Prasad powierzył mu rolę Archanioła Gabriela w dramacie o chłopcu z dysfunkcjonalnej rodziny pt. "Gabriel & Me" (2001).
Ustąpił pola Michelle Pfeiffer, Robin Wrighe Penn i Alison Lohman w filmie Petera Kosminsky’ego "Biały oleander" (2002). Przeniósł się do XIV-wiecznej Francji w filmie przygodowym "Linia czasu" (2003) Richarda Donnera. W epickim dramacie Edwarda Zwicka, z Tomem Crusem - "Ostatni samuraj" (2003) - Connolly wcielił się w sierżanta Zebulona Ganta. Był wujkiem Montym, opiekunem rodzeństwa Baudelaire, głównych bohaterów filmu "Lemony Snicket: Seria niefortunnych zdarzeń" (2004) Brada Silberlinga.
Connolly współpracował z wieloma znanymi brytyjskimi i amerykańskimi aktorami. Partnerował m.in. Timowi Curry ("Blue Money", 1982 i "Muppety na Wyspie Skarbów"), Stanleyowi Tucci ("The Impostors", 1998), Christianowi Slaterowi, Richardowi Dreyfussowi ("Paparazzi", 2001). Pozostawał pod urokiem Sharon Stone ("Wspaniały Joe", 2000), Christiny Applegate ("Zaklęty książę", 2001) i Judie Davis ("Człowiek, który procesował się z Bogiem", 2001).
Aktor ma za sobą piętnastoletnie małżeństwo z Iris Pressagh, z którą ma dwoje dzieci (Jamie i Cara). W 1989 roku ożenił się z aktorką Pamelą Stephenson. Mają troje dzieci, Daisy, Amy i Scarlett. Przez wiele lat mieszkali w Stanach Zjednoczonych, ale w 2005 roku Connolly oświadczył, że wraca wraz z rodziną do Szkocji.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
D.I.V.O.R.C.E / Cuckoo	Billy Connolly	11.1975	1[1][10]	-	Polydor 2058 652	[written by Bobby Braddock , Curly Putman , Sheb Wooley][produced by Phil Coulter][nagranie live z sali Apollo w Glasgow-parodia piosenki Tammmy Wynette]
No Chance (No Charge)/It's No Gotta Name	Billy Connolly	07.1976	24[5]	-	Polydor 2058 748	[written by Harlan Howard][produced by Phil Coulter][parodia piosenki J.J.Barrie]
In The Brownies / Woke Up This Mornin'	Billy Connolly	08.1979	38[7]	-	Polydor 2059 160	[written by Jaques Morali, Henry Belolo, Victor Willis][produced by Phil Coulter][parodia hitu Village People-In the Navy]
Super Gran/Yootha's Song	Billy Connolly	03.1985	32[9]	-	Stiff BUY 218	[written by Phil Coulter, Billy Connolly][produced by Phil Coulter][temat muzyczny z serialu "Super Gram"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Solo Concert	Billy Connolly	07.1974	8[33]	-	Transatlantic TRA 279	[produced by [produced by Phil Coulter ]]
Cop Yer Whack For This	Billy Connolly	01.1975	10[29]	-	Polydor 2383-310	[produced by Phil Coulter ]
Words & Music	Billy Connolly	09.1975	34[10]	-	Transatlantic TRA SAM 32	-
Get Right Intae Him	Billy Connolly	12.1975	6[14]	-	Polydor 2383 368	[produced by Phil Coulter ]
Atlantic Bridge	Billy Connolly	12.1976	20[9]	-	Polydor 2383-419	[produced by Phil Coulter ]
Raw Meat For The Balcony	Billy Connolly	01.1978	57[3]	-	Polydor 2383-463	[produced by Phil Coulter ]
The Pick Of Billy Connolly	Billy Connolly	12.1981	23[8]	-	Polydor POLTV 15	[produced by Phil Coulter ]
Billy And Albert	Billy Connolly	12.1987	81[2]	-	Teen CDIX 65	-
Classic Connolly-In words amd music	Billy Connolly	03.1995	118[2]	-	Speaking Volumes	-
Musical Tour of Scotland	Billy Connolly	12.1995	103[3]	-	Speaking Volumes	-
World Tour of Austraila	Billy Connolly	12.1996	190[1]	-	Speaking Volumes	-
Two Night Stand	Billy Connolly	12.1997	198[1]	-	Funny Business	-
Classic	Billy Connolly	07.2002	82[2]	-	Harper Collins	-

Delinquent Habits

Delinquent Habits, założony w 1991 w USA w składzie: Ives, Kemo, O.G. Style.
Jedna z najbardziej znanych latynoskich grup rapowych. Zespół założyli w 1991 roku raperzy Kemo (właśc. David L.K. Thomas), Ives (lvan S. Martin) i O.G. Style (Alejandro R. Martinez). Zanim udało im się zdobyć kontrakt płytowy, przez ponad pięć lat szlifowali styl, w którym łączyli hiphopowe beaty z latynoskim brzmieniem. Dzięki wielkim sukcesom Cypress Hill i Funkdoobiest rapowane po hiszpańsku i angielsku teksty byty w połowie lat 90-tych bardzo modne.
W 1996 roku, jako pierwszy zespół z katalogu nowo powstałej wytwórni PMP Records, Delinquent Habits wydali debiut "Delinquent Habits", promowany wielkim hitem "Tres Delinquentes". Dystrybuowany przez Loud Records krążek sprzedał się w liczbie 350 tysięcy egzemplarzy w USA i ponad miliona na całym świecie. Do sukcesów dużym stopniu przyczynił się Sen Dog - producent wykonawczy albumu.
Korzystając ze zdobytej popularności, grupa ruszyła w światową trasę po obu Amerykach, Europie i Azji. Ich nagrania spodobały się także fanom rocka, stąd częste występy tria z rockowymi wykonawcami: Beckiem, Henrym Rollinsem czy kapelą Kom.
Drugi album: "Here Come The Horns" ukazał się w 1998 roku, na chwilę przed upadkiem PMP Records. Pozbawiony promocji krążek sprzedał się znacznie gorzej od przebojowego debiutu.
W 2000 roku członkowie zespołu własnym sumptem wydali kolejny album "Merry Go Round". Płytę wznowiła wytwórnia Ark 21, w której ukazał się też następny krążek Latynosów - imprezowy "Freedom Band" (2003).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tres Delinquentes/What It Be Like	Delinquent Habits	04.1996	-	35[20]	Loud/RCA 64 526	[written by A. Martinez, D. Thomas, I. Martin, S. Zachoff][produced by O.G. Style][61[16].R&B; Chart]
Return Of The Trees/Station Thirteen	Delinquent Habits	06.2001	164[2]	-	Ark 21 ARK 12004	[written by A. Martinez, D. Thomas, I. Martin][produced by O.G. Style]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Delinquent Habits	Delinquent Habits	06.1996	-	74[8]	Loud 66 929	[produced by O.G. Style]

Derrick & The Sounds

Grupa założona w Omagh, County Tyrone w 1962r jako The Strollers, póżniej przemianowana na Sounds Anonymous,by w końcu przyjąć nazwę Derrick & The Sounds.Ich najpopularniejsze utwory to "My Guitar", "My Sly Sadie", "Morning Papers And Margarine".
Richard McCracken i John Wilson odeszli od grupy by stworzyć zespół Cheese , a następnie dołączyli do grupy Rory Gallaghera ,Taste. Ich single okazały się niezwykle popularne w radiu i nadal wytrzymują próbę czasu .The Sounds się zanotowali występy w telewizji w Irlandii i Wielkiej Brytanii, a także koncertowali w Kanadzie i Niemczech.
Skład zespołu stanowili:Derrick Mehaffey (Keyboard),Richard McCracken (Lead Guitar), Richard Sharpe (Bass), Mervyn Martin (Drums),Raymond Gourley (Guitar), Bill McCracken i Ralph Lyons (Saxophones), Seamus Quigley (Sax), Johnny Blackledge (Bass Guitar), Malachy Kearns (Sax) grający wcześniej z Green Angels i Gene and The Gents, i Seamus Caulfleld (Drums).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Power Of Love/I'll Take You Home	Derrick & The Sounds	08.1968	-	-	Pye 7N 17601	[written by Ray Doherty]
My Sly Sadie/I Can't Lose That Girl	Derrick & The Sounds	02.1969	-	-	Pye 7N 17709	[written by Price][produced by Peter Lee Stirling]
Morning Papers And Margarine/Winter Of Your Love	Derrick & The Sounds	08.1969	-	-	Pye 7N 17801	[written by Stirling, Peters]

poniedziałek, 24 kwietnia 2017

Bill Conti

Bill Conti (ur.13 kwietnia 1942 w Providence) – amerykański twórca muzyki filmowej.
Był dyrektorem orkiestry przez piętnaście lat. Karierę jako twórca muzyki filmowej zaczął w 1974. W 1976 skomponował ścieżkę dźwiękowa do filmu Rocky, co przyniosło mu międzynarodową sławę. Komponował także muzykę do kolejnych części o bokserze Rockym. Komponował też do innych filmów i telewizyjnych seriali. Jednym z jego najbardziej znanych dzieł jest czołówka i muzyka do serialu telewizyjnego Dynastia. Kariera Billa Contiego przebiega sprawnie już niemal od blisko czterdziestu lat. Zadebiutował partyturą do filmu Warrena Kiefera - "Juliette De Sade" w 1969r. Jednak już kilka lat później skomponował chyba swoją najlepszą, a w każdym razie najpopularniejszą muzykę do obrazu nagrodzonego trzema Oscarami "Rocky" z Sylvestrem Stallonem w roli głównej.
Dzięki nieśmiertelnemu motywowi przewodniemu Conti niemal z miejsca zapisał się w historii muzyki, a soundtrack uhonorowano nominacją do Złotego Globu. Jednak jeszcze większa chwała przyszła przy "Pierwszym kroku w kosmos", gdzie szanowna Akademia przyznała mu statuetkę Oscara. Wracając jednak jeszcze do serii filmu o legendarnym bokserze, to kompozytor pisał nuty jeszcze do trzech jego filmów (oprócz czwórki), a w planach ma kolejną, szóstą już część zatytułowaną "Rocky Balboa".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Gonna Fly Now (Theme From "Rocky") / Reflections	Bill Conti	04.1977	52[6][01.2007]	1[1][20]	United Artists 940	[gold][written by Bill Conti,Carol Connors,Ayn Robbins][produced by Bill Conti][temat z filmu "Rocky"]
Theme From Dynasty / Theme From Falcon Crest	Bill Conti	11.1982	-	52[9]	Arista 1021	[written by Bill Conti][produced by Bill Conti]

Piosenki na listach przebojów

  [with  Carol Connors & Ayn Robbins]
   02.1977 Theme from Rocky (Gonna Fly Now)   Rhythm Heritage  94.US/52.UK
   04.1977 Gonna Fly Now (Theme from Rocky)   Bill Conti 1.US
   04.1977 Theme from Rocky (Gonna Fly Now)   Current 94.US
   08.1977 You Take My Heart Away   De Etta Little & Nelson Pigford 35.UK
	

 [solo ] 
03.1977 You Take My Heart Away   James Darren  52.US
04.1977 Gonna Fly Now (Theme from Rocky)   Maynard Ferguson 28.US
08.1979 Rocky II   Maynard Ferguson 82.US
11.1982 Theme from Dynasty   Bill Conti 52.US


[with Mike Leeson]
06.1981 For Your Eyes Only   Sheena Easton 4.US/8.UK
	 	       
[with  Dennis Lambert & Peter Beckett]
06.1984 The Moment of Truth   Survivor 63.US

[with   Burt Bacharach, Carole Bayer Sager]
  .1987 Everchanging Times   Siedah Garrett 44.R&B Chart
  .1992 Ever Changing Times   Aretha Franklin 19.R&B Chart

[with   Caron Wheeler, Salaam Remi & Too $hort]
  .1999 Star   Caron Wheeler 82.R&B Chart

[with  M.I.A., Carol Conners,Diplo & Ayn Robbins]
07.2005 Bucky Done Gun   M.I.A. 88.UK

Filmografia

2011 Two Knives 2009 The Perfect Game 2009 Moonlight Blade 2008 Hold-Up 2006 Rocky Balboa 2006 Ojciec chrzestny The Godfather (Gra wideo) 2004 Judasz Judas (TV) 2004 Od brzegu do brzegu Coast to Coast (TV) 2004 Letting Go (TV) 2003 Boys on the Run 2002 Słodka zemsta Avenging Angelo 2002 2 Birds with 1 Stallone 2002 Summer G G 2001 Zupa z tortillą Tortilla Soup 2000 Sugihara: Conspiracy of Kindness 2000 Amerykańska tragedia American Tragedy (TV) 1999 Afera Thomasa Crowna The Thomas Crown Affair 1 nominacja 1999 Inferno: Piekielna walka Inferno 1998 Ściągany Wrongfully Accused 1998 Ara urwis The Real Macaw 1998 Winchell (TV) 1996 Szklanką po łapkach Spy Hard 1996 Gdy uśmiechają się anioły Entertaining Angels: The Dorothy Day Story 1995 Przygoda w górach Bushwhacked 1995 Napoleon 1994 Karate Kid IV: Mistrz i uczennica The Next Karate Kid 1994 Selekcjoner The Scout 1994 Osiem sekund 8 Seconds 1994 Północ - Południe III Heaven & Hell: North & South, Book III (miniserial 1994 - ) 1994 Yellowstone nieznane Yellowstone 1993 Przygody Hucka Finna The Adventures of Huck Finn 1993 Więzy krwi Bound by Honor 1993 Debiutant roku Rookie of the Year 1993 A Captive in the Land 1992 Twardziel Nails (TV) 1991 Wielki kanion Grand Canyon 1991 Rok broni Year of the Gun 1991 Na śmierć i życie By the Sword 1991 Trudne zwycięstwo Necessary Roughness 1991 Dynastia: Pojednanie Dynasty: The Reunion (TV) 1991 Under Cover (TV) 1990 Rocky 5 Rocky V 1990 Czwarta wojna The Fourth War 1990 Zaułek marzeń Backstreet Dreams 1990 The Operation (TV) 1989 Karate Kid III The Karate Kid, Part III 1989 Osadzony Lock Up 1989 Wesprzyj się na mnie Lean on Me 1989 Bionic Showdown: The Six Million Dollar Man and the Bionic Woman (TV) 1989 Opowieści z krypty Tales from the Crypt (serial TV 1989 - 1996) 1989 Murderers Among Us: The Simon Wiesenthal Story (TV) 1989 Dolphin Cove (serial TV 1989 - ) 1988 Wielki błękit Le grand bleu (wersja amerykańska) 1988 Zdradzeni Betrayed 1988 Na zawsze For Keeps? 1988 Jimmy Reardon A Night in the Life of Jimmy Reardon 1988 Cohen i Tate Cohen and Tate 1987 Telepasja Broadcast News 1987 Baby Boom 1987 Modlitwa za konających A Prayer for the Dying 1987 Władcy Wszechświata Masters of the Universe 1987 25 lat Jamesa Bonda Happy Anniversary 007 - 25 Years of James Bond (TV) 1987 Kocham Nowy Jork I Love N.Y. 1987 Napoleon i Józefina Napoleon and Josephine: A Love Story (miniserial 1987 - ) 1987 Szczęśliwego Nowego Roku Happy New Year 1987 Mariah (serial TV 1987 - ) 1987 Ohara (serial TV 1987 - 1988) 1986 Karate Kid 2 The Karate Kid, Part II 1986 Północ - Południe II North and South, Book II (miniserial 1986 - ) 1986 Nomads 1986 Wielki kłopot Big Trouble 1986 F/X 1986 Our World (serial TV 1986 - 1987) 1986 The Boss' Wife 1986 Niagara: Miracles, Myths and Magic 1985 Piwo Beer 1985 Północ - Południe North and South (miniserial 1985 - ) 2 nominacje 1985 Mam cię! Gotcha! 1985 Dynastia Colbych The Colbys (serial TV 1985 - 1987) 1985 Stark (TV) 1984 Twoja niewierna Unfaithfully Yours 1984 Karate Kid The Karate Kid 1984 Mass Appeal 1984 The Bear 1984 The Master (serial TV 1984 - ) 1984 Wielki Kanion Kolorado: Ukryte sekrety Grand Canyon: The Hidden Secrets 1984 The Coolangatta Gold 1984 Lifestyles of the Rich and Famous 1983 W swoim rodzaju Two of a Kind 1983 Pierwszy krok w kosmos The Right Stuff Oscar 1983 Historia Terry'ego Fox'a The Terry Fox Story (TV) 1983 Niegrzeczni chłopcy Bad Boys 1983 Emerald Point N.A.S. (serial TV 1983 - 1984) 1982 Rocky 3 Rocky III 1982 Brutalna gra I, the Jury 1982 Fałszywa wiara Split Image 1982 Farrell for the People (TV) 1982 Sezon mistrzów That Championship Season 1981 Tylko dla twoich oczu For Your Eyes Only 1981 Dokładnie tacy sami Carbon Copy 1981 Ucieczka do zwycięstwa Victory 1981 Sąsiedzi Neighbors 1981 Dynastia Dynasty (serial TV 1981 - 1989) 1981 Falcon Crest (serial TV 1981 - 1990) 1981 Cagney i Lacey Cagney & Lacey (serial TV 1981 - 1988) 1980 Szeregowiec Benjamin Private Benjamin 1980 Wzór The Formula 1980 Gloria 1980 Murder Ink (serial TV 1980 - ) 1979 Rocky 2 Rocky II 1979 Fantastyczna siódemka The Fantastic Seven (TV) 1979 Uwiedzenie Joe Tynana The Seduction of Joe Tynan 1979 A Man, a Woman and a Bank 1979 Goldengirl 1979 Marzyciel Dreamer 1979 Five Days from Home 1978 F.I.S.T. 1978 Pirat The Pirate (TV) 1978 Paradise Alley 1978 Niezły pasztet The Big Fix 1978 Niezamężna kobieta An Unmarried Woman 1 nominacja 1978 Slow Dancing in the Big City 1978 Uncle Joe Shannon 1978 Krąg namiętnosci Ring of Passion (TV) 1977 Zabijcie mnie, jeśli zdołacie Kill Me If You Can (TV) 1977 Handle with Care 1977 In the Matter of Karen Ann Quinlan (TV) 1977 A Sensitive, Passionate Man (TV) 1977 The Andros Targets (serial TV 1977 - ) 1977 The Displaced Person (TV) 1976 Rocky 2 nominacje 1976 Następny przystanek Greenwich Village Next Stop, Greenwich Village 1976 Smash-Up on Interstate 5 (TV) 1976 Papa and Me (TV) 1976 Executive Suite (serial TV 1976 - 1977) 1975 Pacific Challenge 1974 Harry i Tonto Harry and Tonto 1973 Zakochany Blum Blume in Love 1972 Liquid Subway 1970 Ogród Finzi-Continich Il giardino dei Finzi Contini 1970 Microscopic Liquid Subway to Oblivion 1969 Juliette de Sade 1969 Un Sudario a la medida

Awards

Oscar [Muzyka filmowa]
1984 Best Music, Original Score The Right Stuff (1983)

Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa]
1982 Best Music, Original Song For Your Eyes Only (1981)
1977 Best Music, Original Song Rocky (1976)

Grammy

Peter Andre

Urodzony w 1973 r. w londyńskiej dzielnicy Harrow Peter Andre - największa gwiazda pop-dance z Australii - powrócił do Wielkiej Brytanii, swego kraju rodzinnego, by podbić listy przebojów swoim debiutanckim albumem w Anglii. Supergwiazda w Australii. Andre pozostawał na szczytach list przebojów przez 4 lata, wygrywając wszelkie nagrody. zdobywając publiczność swoim słodkim, soulowym głosem i repertuarem ruchów i stylów. W wieku 10 lat opuścił wraz z rodziną Anglię i przeniósł się do Australii, osiedlając się w Surfers Paradise na Wschodnim Wybrzeżu. Podczas gdv jego przyjaciele interesowali się falami, Andre pragnął zostać piosenkarzem i rozpoczął pisanie własnych piosenek. Trzy lata później jego starania przyniosły efekty - został odkryty na telewizyjnym konkursie talentów w wieku 16 lat.
"Złożyłem podanie o przesłuchanie" - wspomina "i każdego tygodnia dzwoniłem do kobiety z Channel 9, by sprawdzić, czy byłem na liście. Wreszcie doprowadziłem do takiej sytuacji, że sama mówiła "Cześć Peter", gdy odbierała telefon." Efekt pojawił się po dziewięciu miesiącach. Wykonując własną wersję "Don't Be Cruel" (przebój Bobby'ego Browna). Andre wzbudził sensację, kiedy z miejsca jeden z sędziów zaoferował mu kontrakt. Nie ukończywszy jeszcze 20 lat był już bardzo znany w Australii -jego piosenki często gościły na liście przebojów. Wszystko dzięki serii przebojowych singli i dobremu debiutanckiemu albumowi. W tym przypadku - co zdarza się niezwykle rzadko - twórczość Petera Andre została dobrze oceniona zarówno przez krytyków, jak i publiczność.
Zatytułowany "Peter Andre" album zdobył status złotej płyty. Muzyka na nim -dziewięć piosenek których Peter był autorem lub współautorem -to mieszanka funky, popu i ballad. 1993 rok zakończył się dla Petera zdobyciem Australian Music Awards w kategoriach: Najlepszy Debiutant, Najlepszy Debiutant w Muzyce Dance i Najlepiej Sprzedający Się Singel ("Gimme Little Sign"). Wkrótce też udał się do rodzinnego kraju, by zdobyć tamtejszy rynek.
Od czasu przenosin do Londynu Peter pracował nad swoim drugim albumem. Pracował ze znakomitymi producentami, wśród których byli m.in.: Ollie J. Mykael S. Riley i Andy Whitmor. Debiutancki singel Petera w Wielkiej Brytanii, "Tum It Up", spotkał się ze sporym zainteresowaniem tamtejszych miłośników popu. Andre prezentował się bardzo korzystnie na scenie. W Wielkiej Brytanii wziął udział w trasach koncertowych East 17 7 - w maju i czerwcu 1995 roku. "Mysterious Girl" - drugi singel Andre w Anglii dostał się do Top 40, a teledysk zajmował pierwszą pozycję przez pięć tygodni w telewizji kablowej "The Box". W Australii singel awansował na 5. pozycję, a w Nowej Zelandii na pierwszą.
Na święta Bożego Narodzenia został wydany singel "The Childline Christmas", na którym obok Andre wystąpili: East 17, C.J. Lewis i Deuce. Peter występował także obok grupy Boyzone podczas ich niemieckiej trasy koncertowej.
"Only One", trzeci brytyjski singel Petera, debiutował od razu na miejscu 16. Kolejny singel " Mysterious Girl"- został wydany 20 maja 1996 r. w Mushroom Records i natychmiast dostał się na trzecią pozycję. Drugi album Petera, zatytułowany Natural, został wydany we wrześniu 1996 roku. Z tej płyty wywodzą się dwa przebojowe single: "Mysterious Ciirl" i "Flava". Oba utwory oraz udane tournee po Australii z East 17, Madonną i Bobbym Brownem sprawiły, że okrzyknięto go nową gwiazdą muzyki pop. Peter Andre ma dwa bardzo poważne atuty promocyjne: jest przystojny i mocno umięśniony. A do tego nieźle śpiewa i pisze melodyjne utwory.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Turn it up/Drive Me Crazy	Peter Andre	06.1995	64[3]	-	Mushroom S 1000	[written by Jacobs, Andre][produced by Ollie Jacobs]
Mysterious girl/Take Me Back	Peter Andre	09.1995	53[5]	-	Mushroom D 11921	[written by Bubbler Ranx , G. Goldsmith , O. Jacobs , Peter Andre , P. Jacobs][produced by Ollie J]
Only one/Gonna Get To You	Peter Andre	03.1996	16[13]	-	Mushroom DX 1307	[written by Andre , Jacobs , Jacobs , Ogilvy][produced by Ollie J]
Mysterious girl	Peter Andre feat Bubbler Ranx	06.1996	2[24]	-	A&E PA001CDX	[written by Bubbler Ranx , G. Goldsmith , O. Jacobs , Peter Andre , P. Jacobs]
Flava	Peter Andre	09.1996	1[1][18]	-	Mushroom D 2003	[silver-UK][written by Peter Andre,Andy Whitemore,Wayne Hector,Cee][produced by Andy Whitemore]
I feel you/You Are	Peter Andre	12.1996	1[1][17]	-	Mushroom D 1521	[silver-UK][written by Peter Andre,T. Juice Jones,Glen Goldsmith][produced by Cutfather & Joe]
Natural	Peter Andre	03.1997	6[14]	-	Mushroom DX 1577	[written by Peter Andre,Ollie Jacobs,Phillip Jacobs,Glen Goldsmith][produced by Craigie, Laws]
All about us/Mystery Track	Peter Andre	08.1997	3[16]	-	Mushroom MUSH 5	[written by Lil' Bo Peep ,Montell Jordan][produced by Montell Jordan , Schappel Crawford]
Lonely	Peter Andre	11.1997	6[13]	-	Mushroom MUSH 16	[written by J. Belmaati, M. Hansen, W. Hector][produced by Cutfather & Joe]
All night all right	Peter Andre feat Warren G	01.1998	16[12]	-	Mushroom MUSH 21	[written by M.Jordan, P.Andre , W.Griffith][produced by Montell Jordan , Schappell Crawford]
Kiss the girl/Mysterious Girl	Peter Andre	07.1998	9[12]	-	Mushroom MUSH 34	[written by Alan Menken , Howard Ashman][produced by Robert Livingston , Shaun "Sting" Pizzonia]
Insania	Peter Andre	06.2004	3[10]	-	East West PA002CD	[written by Peter Andre , Soren Elonsson][produced by Niklas Andersson , Soren Elonsson ]
The Right Way	Peter Andre	09.2004	14[6]	-	Atlantic ATUK 001CD2	[produced by Peter Andre ]
A Whole New World	Katie Price & Peter Andre	12.2006	12[7]	-	K & P Recordings CDKANDP1	[written by Alan Menken, Tim Rice ]
Behind Closed Doors	Peter Andre	08.2009	4[8]	-	Conehead CATCO 151749262	[written by AC Burrell , Francesca "Francci" Richard , Peter Andre]
Unconditional	Peter Andre	09.2009	50[4]	-	Conehead MIUCT 7311	[written by Peter Andre, Kevin McPherson, AC Burrell, Francesca Richard, C. Syndor]
Defender	Peter Andre	11.2010	14[5]	-	Conehead CONE 19	[written by Peter Andre, Dantae Johnson, Nait Rawknait Masuku][produced by Nait Rawknait Masuku & Dantae Johnson]
Perfect Night	Peter Andre	07.2011	48[1]	-	Conehead GB4AA 1000103	[written by Taio Cruz, Guy Chambers][produced by Pete Boxta Martin]
Kid	Peter Andre	02.2014	144[1]	-	Andre Music	[written by Stevie Appleton, Peter Andre]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Natural	Peter Andre	10.1996	1[1][29]	-	Mushroom Records D 2005	[platinum-UK][produced by Peter Andre, Ashley Cadell, Cutfather & Joe, Mark Forrester, Nicky Graham, Deni Lew,Nigel Lowis, Ollie J ,Mykaell Riley, Nu-O, Andy Whitmore]
Time	Peter Andre	11.1997	28[9]	-	Mushroom Records MUSH 18CD	[silver-UK][produced by Greg Dawson]
The Long Road Back	Peter Andre	06.2004	44[3]	-	EastWest 5046738102	[silver-UK][produced by Peter Andre]
A Whole New World	Katie Price & Peter Andre	12.2006	20[6]	-	K&P; KANDPCD1	[gold-UK][produced by Nicky Graham]
Revelation	Peter Andre	09.2009	3[15]	-	Conehead CONE 9	[platinum-UK][produced by Jess Jackson), AC Burrell, Kevin McPherson]
Unconditional Love Songs	Peter Andre	02.2010	7[5]	-	Rhino 5186574172	[produced by AC Burrell, Kevin McPherson]
Accelerate	Peter Andre	11.2010	10[5]	-	Conehead CONE 18	[gold-UK]
Angels & Demons	Peter Andre	11.2012	18[2]	-	Snapper Music SMACD 1004	[produced by Simon Britton, Ronnie Wilson, Nasri, Jaylien Wesley, Rich King]
Big Night	Peter Andre	06.2014	23[1]	-	Andre Music PJACD 001	-
Come Fly with Me	Peter Andre	10.2015	5[9]	-	East West 0825646028023	[produced by Nick Southwood]
White Christmas	Peter Andre	10.2015	157	-	Andre Music	-

Carleen Anderson

Carleen Cassandra Anderson (ur. 10 maja 1957r) to amerykańska wokalistka i muzyk. Znana jest ze swojej pracy z Young Disciples i licznych kolaboracji. Jej wybitna kariera solowa rozpoczęła się w 1992 roku.Jest uznaną kompozytorką, scenarzystką i producentką futurystycznych oper.

Carleen Anderson jest córką piosenkarki Vicki Anderson, pasierbicą Bobby'ego Byrda i chrześniaczką Jamesa Browna. Kiedy Anderson miała trzy lata, śpiewała solo przed zborem. W wieku siedmiu lat grała ze słuchu na pianinie, kierowała chórem kościelnym i co tydzień pisała piosenki, które chór śpiewał, zanim jej dziadek wygłaszał niedzielne kazania.

Na umiejętności wokalne Anderson miała wpływ jej ciotka ze strony ojca, Betty Faye Anderson, stypendystka Juilliard, śpiewaczka gospel i pierwsza sopranistka Chicago Symphony Orchestra. Jej wujek, David Anderson Jr., i jego córki, Pamela i Jhelisa, wraz z matką, Yvonne, mieli odnoszący sukcesy rodzinny zespół śpiewający gospel, który podróżował po południowych Stanach Zjednoczonych. Biologiczny ojciec Andersona, dr Reuben Anderson senior, jest pastorem Tower of Faith Evangelistic Church of God in Christ w Compton w Kalifornii.

Jej rodzona matka, piosenkarka Vicki Anderson, występowała z Jamesem Brownem w latach 60. i 70-tych XX wieku. Vicki Anderson (nazwisko rodowe, Myra Barnes) poślubiła Bobby'ego Byrda (muzyka, producenta, lidera zespołu, piosenkarza i przyjaciela Jamesa Browna z dzieciństwa). Byrd założył grupę z Jamesem Brownem pod koniec lat pięćdziesiątych o nazwie The Flames, która później została nazwana James Brown & The Famous Flames.

Po krótkim małżeństwie, które zaowocowało narodzinami syna Bobby'ego Andersona w 1979 roku, Carleen Anderson mieszkała jako rozwiedziona samotna matka w Los Angeles. Otrzymała kilka stypendiów na studia w zakresie wykonawstwa muzyki klasycznej i jazzowej, a także edukacji muzycznej w Los Angeles City College (LACC) i University of Southern California (USC). Anderson studiowała również literaturę twórczą na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles (UCLA).

Podczas studiów Anderson pracowała jako korepetytorka, aby utrzymać siebie i swoje dziecko. Celem Anderson w tamtym czasie było zostanie nauczycielką muzyki , ale jej plany zostały pokrzyżowane, gdy administracja Ronalda Reagana usunęła sztukę z programu nauczania w szkołach sponsorowanych przez rząd. Mając tylko jeden semestr przed ukończeniem studiów muzycznych, Anderson była zmuszona do podjęcia pracy biurowej, aby związać koniec z końcem.

Pierwszy solowy kontrakt nagraniowy Anderson był zawarty z wytwórnią Circa należącą do Virgin Records. Pierwszym wydaniem marketingowym była EP-ka Dusky Sappho z 1993 roku. Album debiutantki True Spirit , wydany w 1994 roku, odniósł sukces na listach przebojów dzięki singlom „Mama Said”, „Let It Last” i „Nervous Breakdown”.

Drugi solowy album Anderson z 1998 roku, Blessed Burden, zyskał komercyjne uznanie dzięki singlom „Woman in Me” i coverowi „Maybe I'm Amazed” Paula McCartneya. Alberta’s Granddaughter był pierwszym niezależnym i trzecim solowym albumem Anderson, wydanym w 2002 roku przez jej własną wytwórnię Dusky Sappho. Ta praca zawierała cover „ Don't Look Back in Anger ” Noela Gallaghera , bardzo znaną, ulubioną wersję przemysłu muzycznego.

Czwarty solowy album Anderson , Grace and Favours, został nagrany na żywo w Glee Club w Birmingham w Anglii. Został wydany w 2003 roku przez Orange Room Music na płytach CD i DVD z klipami zawierającymi wywiady i improwizowane występy z Jamesem Brownem i Paulem Wellerem. Universal Records wydało jej piątą solową ofertę, Up to Now , w 2004 roku. Była to kompilacja piosenek z jej dotychczasowej kariery.

Jej szósty album, Soul Providence, został wydany przez Dome Records w 2005 roku. Znalazł się na nim jej utwór „My Door is Open”, który został zremiksowany przez Richarda Earnshawa w 2010 roku jako produkcja taneczna i znalazł się na albumie Earnshawa In Time.

Od 2002 do 2007r Anderson wykładał i był kierownikiem Wydziału Wokalnego w Brighton Institute of Modern Music (BIMM). Od 2006 do 2015 roku odbywała dwuletnią rezydencję w Ronnie Scott’s Jazz Club w Soho, występując dla wypełnionej po brzegi publiczności. W marcu 2007 roku, z okazji Międzynarodowego Dnia Kobiet, Anderson miała zaszczyt zaśpiewać dla Jej Wysokości Królowej.

W 2014 Arts Council England przyznała Anderson grant na produkcję jej Tribal Opera Cage Street Memorial. W 2015 roku otrzymała również grant od PRS Women Make Music na nagranie swoich kompozycji z Cage Street Memorial, wydanego jako jej siódmy album przez Freestyle Records w 2016 roku.

Produkcja albumu na scenie Barbican Theatre w 2018 roku przyniosła jej nagrodę JazzFM Innovation of the Year nominacja. W 2019 roku Anderson został Associate Artist w Hall for Cornwall w Truro. Była dyrektorem chóru BBC Singers i UK Vocal Assembly w Royal Albert Hall podczas hołdu „Sacred Music” dla Duke'a Ellingtona w sierpniu 2019 r. na BBC Proms i brała udział w występie jako aranżer wokalny i kurator.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nervous breakdown	Carleen Anderson	02.1994	27[5]	-	Circa YRCD 112	[written by Carleen Anderson][produced by Ian Green]
Mama said	Carleen Anderson	05.1994	26[5]	-	Circa YRT 114	[written by Ian Green, Carleen Anderson [produced by Ian Green]][3[13].Hot Dance/Disco;Virgin 38 460 12"][67[7].R&B Chart]
True spirit	Carleen Anderson	08.1994	24[4]	-	Circa YRT 118	[written by Carleen Anderson][produced by Ian Green][11[11].Hot Dance/Disco;Virgin 41 612 12"]
Let it last	Carleen Anderson	01.1995	16[7]	-	Circa YRCD 119	[written by Carleen Anderson/Mark Nevin][produced by Jonny Dollar/Will Malone]
Maybe i'm amazed	Carleen Anderson	02.1998	24[5]	-	Circa YRCD 128	[written by Paul McCartney][produced by Brendan Lynch/Marco Nelson/Mick Talbot]
Woman in me	Carleen Anderson	04.1998	74[2]	-	Circa YRCD 129	[written by Carleen Anderson][produced by Brendan Lynch]
18 With a Bullet	Lewis Taylor And Carleen Anderson	11.1998	91[2]	-	Island CID 726	-
Stories	Full Flava Feat. Carleen Anderson	04.2003	166[1]	-	Dome 174	[produced by Rob Derbyshire, Paul 'Solomon' Mullings]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dusky sappho EP.	Carleen Anderson	11.1993	38[2]	-	Circa YRT 108	[produced by Ian Green]
True spirit	Carleen Anderson	06.1994	12[6]	-	Circa CIRCDX 30	[produced by Ian Green/Brendan Lynch]
True spirit-remixes	Carleen Anderson	03.1995	122[1]	-	Circa	-
Blessed burden	Carleen Anderson	05.1998	51[4]	-	Circa CIRCD 35	[produced by Brendan Lynch/Paul Weller]

Jennifer Paige

Jennifer Paige wokalistka, która urodziła się i dorastała na przedmieściach Atlanty, zaczęła śpiewać, kiedy miała 5 lat. Jako 8-latka występowała z bratem w kafejkach w rodzinnej Georgii. Dwa lata później rozpoczęła naukę gry na pianinie i kompozycji. W efekcie już jako 13-latka napisała pierwsze piosenki. Jednak początkowo tylko jej matka wierzyła, że córka będzie gwiazdą. W najwcześniejszych dokonaniach Jennifer wyraźnie słychać wpływ muzyki gospel i takich artystów jak The Clark Sister. Jednak jej obecna twórczość to rockowe brzmienie o bluesowych korzeniach, połączone z folkiem, soulem i dance.
Początkowo Jennifer głównie wykonywała utwory innych wykonawców, ale repertuar wybierała bardzo starannie. W 1996 roku wokalistka po raz pierwszy wystąpiła przed 50 tysięczną publicznością. W tym samym roku Jennifer przeniosła się do Miasta Aniołów i tam niebawem spotkała producenta Andy Goldmarka (współpracował między innymi z Eltonem Johnem, All 4 One, Natalie Cole). Dzięki temu podpisała kontrakt z niemiecką wytwórnią Edel Records oraz z wydawnictwem Hollywood Records, które zajęło się dystrybucją jej płyt w Stanach Zjednoczonych.

Również w 1996 roku, podczas ceremonii zamknięcia Igrzysk Olimpijskich w Atlancie, Jennifer z zespołem Joe's Band zaśpiewała piosenki Santany i Raya Charlesa. Wtedy także we współpracy z Andy Goldmarkiem nagrała własną wersję "Chain of Fools" Arethy Franklin.

Jednak naprawdę wielki przełom w karierze Jennifer nastąpił w maju 1998 roku, wraz z emisją piosenki "Crush", na antenie wielkiej stacji radiowej KIIS FM z Los Angeles. Już po tygodniu "Crush" stał się najczęściej zamawianym utworem przez słuchaczy tego radia. Po dwóch tygodniach piosenka trafiła do innych stacji radiowych, zaś przygotowany naprędce wideoklip został wyemitowany w MTV - i "Crush" trafił na listy przebojów na całym świecie. Debiutancki album "Jennifer Paige" ukazał się w sierpniu 1998 roku.

Po sukcesie "Crush" artystkę spotkało kilka zaszczytów. W 1999 roku zaśpiewała w Watykanie dla papieża i milionów telewidzów, a po występie na World Music Awards gratulował jej sam książę Monaco, Albert.

W 2002 roku, po kilku latach nieobecności na listach przebojów wokalistka powróciła z piosenką "Stranded", która pochodzi z jej najnowszego albumu "Positively Somewhere". Jest to popowy krążek, który zwiera 12 świetnie wyprodukowanych piosenek, pełnych barw, ciepła i kolorytu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Crush	Jennifer Paige	09.1998	4[15]	3[25]	Edel America 0039425 ERE	[gold-US][silver-UK][written by Rado, Ragni, MacDermot][produced by Martin Cooper]
Sober	Jennifer Paige	03.1999	68[1]	-	E.A.R. 0044185 ERE	[written by Wayne Kirkpatrick, Andy Goldmark][produced by Andy Goldmark]
Always You	Jennifer Paige	08.1999	81[1]	-	E.A.R. 0044645 ERE	[written by Andy Goldmark, J.D. Martin][produced by Andy Goldmark, J.D. Martin, Groove Brothers, Mick Guzauski][6[12].Hot Disco/Dance;Edel America [import]]
Stranded	Jennifer Paige	09.2002	79[1]	-	Edel 0141285 ERE	[written by Matt Bronleewe, Tiffany Arbuckle Lee][produced by Matt Bronleewe]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jennifer Paige	Jennifer Paige	08.1998	67[1]	139[14]	Edel America 62 171	[produced by Andy Goldmark]

Kevin Paige

Kevin Paige (ur. 10 października 1966r w Memphis w stanie Tennessee ) był artystą nagrywającym dla wytwórni Chrysalis pod koniec lat 80-tych i na początku lat dziewięćdziesiątych .
Jego solowa płyta przyniosła dwa przeboje dance , "Do not Shut Me Out" i "Nothing I Want". Ten sukces spowodował,że otwierał koncerty gwiazdki bubblegum pop chanteuse na światowej trasy Debbie Gibson .
Paige został twórcą piosenek dla Zomby Music Group i jest szefem muzycznym w Lindenwood Christian Church w Memphis. Wydał także płytę z udziałem żony, Bethany Paige, zatytułowaną " A WOW Christmas" w 2004 roku oraz album w stylu contemporary christian " Faith, Hope, Love, Passion" tego samego roku. Kevin i Bethany wydali płytę " This Much Love" w 2006 r., na której znajdują się świeckie i chrześcijańskie pieśni napisane przez Kevina.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Don't Shut Me Out	Kevin Paige	08.1989	-	18[24]	Chrysalis 23 389	[written by K. Paige][produced by Kevin Paige, Fred Maher]
Anything I Want	Kevin Paige	01.1990	-	29[12]	Chrysalis 23 444	[written by K. Paige][produced by Kevin Paige]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Kevin Paige	Kevin Paige	09.1989	-	107[31]	Chrysalis 21 683	-