niedziela, 27 listopada 2016

Nine Inch Nails

Człowiekiem odpowiedzialnym za powstanie i rozwój Nine Inch Nails jest Michael Trent Reznor. W dużej mierze jego historia, to historia grupy. Reznor urodził się 17 maja 1965 roku w Mercer, w Pensylwanii. Od 6 roku życia twórca Nine Inch Nails wychował się u dziadków, na farmie, gdzie jak wspomina – "Zanim o czymś usłyszano, już dawno przestało to istnieć".

Jego świat tworzyły komiksy, science fiction i filmy (głównie horrory takie jak „Egzorcysta” czy „Omen”). Był też aktorsko uzdolniony, w kronikach szkolnych zapisał się jako zdolny aktor. Wystąpił między innymi w inscenizacji rockopery "Jesus Christ Superstar".

Człowiekiem odpowiedzialnym za powstanie i rozwój NIN jest Michael Trent Reznor. W dużej mierze jego historia, to historia grupy. Michael Trent Reznor urodził się 17 maja 1965 roku w Mercer, w Pensylvanii. Od 6 roku życia wychował się u dziadków, na farmie, gdzie jak wspomina – "Zanim o czymś usłyszano, już dawno przestało to istnieć". Jego świat tworzyły komiksy, science fiction i filmy (głównie horrory takie jak Egzorcysta, czy Omen). Był też aktorsko uzdolniony, w kronikach szkolnych zapisał się jako zdolny aktor. Wystąpił między innymi w inscenizacji rockopery "Jesus Christ Superstar".

Wszystko zmieniło się w momencie kiedy usłyszał zespół Kiss. "Kiss zmienili mój świat" - powiedział na łamach magazynu Spin - "wyglądali diabelsko i przerażająco, ucieleśnienie rebelii w czasach kiedy masz 12 lat".

Zaczął się uczyć grać na gitarze i na fortepianie elektrycznym, który podarował mu ojciec. Próbował swych sił grając w pierwszych kapelach, choć stwierdził, że najlepiej pracuje mu się samemu. W roku 1983 Reznorowi udało się wreszcie opuścić rodzinne miasto, po czym dostał się na Allegheny Collage, gdzie studiował muzykę i inżynierię komputerową. W tym czasie imał się różnych zajęć. Między innymi pracował w studio nagraniowym Right Track, gdzie po godzinach pracował nad własnym projektem Pretty Hate Machine.

Powstają jego pierwsze kompozycje takie jak Purest Feeling, czy Down In It. Po jakimś czasie, kończąc projekt, postanowił nazwać go Nine Inch Nails. Wysyła pierwsze demo, a pod koniec października 1988 roku podpisuje kontrakt z TVT Records. Zaczyna poważnie pracować nad Pretty Hate Machine.

Zaczyna się imponująco - pierwsze miejsce singla Down In It na liście Bilboardu. Podobnie jest z kolejnym singlem Head Like A Hole. Dopełnieniem staje się ponad milionowa sprzedaż Pretty Hate Machine.
Kontakt z liderem Ministry - Alainem Jourgensenem, owocuje wspólnym nagraniem Get Down Make Love z repertuaru grupy Queen, a także coverem Supernaut Black Sabbath.

Do pracy nad nową płytą Reznor przystąpił w tajemnicy. Wraz w Floodem nagrali 8 piosenek i w końcu mini album Broken ujrzał światło dzienne w roku 1992. Płyta zaskakująco inna niż Pretty Hate Machine. Nie tak słodka i łagodna. Gitary nabierają ostrego brzmienia, teksty wyrazistości. Utwór Wish zdobywa statuetkę Grammy. Jednocześnie teledyski do utworów z tej płyty budzą wiele kontrowersji. NIN wie jak przyciągnąć słuchaczy.

Kilka miesięcy później zostały wydany kolejny mini album Fixed, który zawiera remixy do Broken. Niewątpliwie, jest to najtrudniejsza w odbiorze płyta NIN.

Wiosną 1992 roku Trent przenosi się do Nowego Orleanu, gdzie urządza własne studio nagraniowe. Jak twierdzi, nie miał pojęcia iż w domu który wybrał w roku 1969 banda Charlesa Masona morduje żonę Romana Polańskiego, Sharon Tate oraz pięć innych osób.

W tym domu eksperymentował i szukał brzmień do nowego albumu The Downward Spiral. Współpracują z nim m.in. Flood, Chris Vrenna, perkusista Jane's Addiction i Adrian Belew.
Najbardziej kontrowersyjną rzeczą na nowym albumie były teksty piosenek i ich tytuły, w których bardzo często pojawiało się słowo "pig" (ang. świnia) - March Of The Pigs, Piggy. To właśnie słowo zostało napisane krwią na ścianach domu przez ludzi Masona. Nie dość tego, Reznor ochrzcił swoje studio nazwą Le Pig.

Mimo takich prowokacji krytycy jak i słuchacze uznali The Downward Spiral za przełom w muzyce. Płyta znalazła się na drugim miejscu w liście Billboardu. Spowodowało to, że o NIN można było usłyszeć wszędzie. Również dzięki protestom przeciwko nowym teledyskom w MTV.

Gdy protesty przycichły, powoli zaczynało być cicho o samym zespole. Ten jednak powraca doskonałym coverem utworu Dead Souls Joy Division, który znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu The Crow.

Trent otrzymuje propozycję ułożenia ścieżki dźwiękowej do filmu Oliviera Stonea Urodzeni Mordercy. Soundtrack do tego filmu zawierał trzy utwory NIN - Something I Can Never Have, Warm Place i nową kompozycję Burn.

Kolejna ścieżka dźwiękowa jaką zrobił znalazła się w… grze komputerowej. Był nią Quake.

W tym czasie wytwórnia Interscope wydała album Further Down The Spiral, na którym znajdowały się remiksy do The Downward Spiral. Gościnnie wystąpił Dave Navarro, który zagrał partię gitarową w piosence Piggy (nothing can stop me now).

Trent Reznor nagrał piosenkę The Perfect Drug do filmu Davida Lyncha – Zagubiona Autostrada i remiks utworu I'm Afraid of Americans Davida Bowiego. Przed tym, wspomagał Bowiego w trasie koncertowej.
Rok 1998 był dla fanów Nine Inch Nails niemałym zaskoczeniem. Reznor potwierdził wydanie nowej płyty. Jednak po dwóch latach pracy nie mógł sobie poradzić z olbrzymim materiałem, który sam przygotował z myślą o płycie The Fragile. Poprosił Boba Ezrina o pomoc. To była trafna decyzja, bo wszyscy fani NIN zachwycili się nowym albumem. Efekt - pierwsze miejsce na liście Billboardu.

Tak jak Broken i Downward Spiral, The Fragile tez poszerzyła się o remiksy, które zostały wydane na płycie Things Falling Apart. Znalazła się także na niej nowa pozycja z repertuaru Gary Newmana Metal.
We wrześniu 1999 roku, pięć lat po wydaniu The Downward Spiral, na rynku pojawił się następny pełnowymiarowy album NIN, dwupłytowy The Fragile. Po poprzednich sukcesach NIN media przez ponad rok z niecierpliwością wyczekiwały The Fragile i już wtedy mówiono, że data jego wydania została wielokrotnie przesunięta. Kiedy album został wreszcie wydany, zadebiutował jako numer jeden na liście Billboard 200, sprzedając 228.000 egzemplarzy w pierwszym tygodniu i miał w większości ciepłe przyjęcie ze strony krytyków. Spin okrzyknął The Fragile jako "album roku", a kilka utworów z tej płyty było regularnie granych w alternatywnych stacjach rockowych. Jednak krążęk wypadł już z listy Billboard Top 10 tydzień po premierze. Następstwem tego było uszczuplenie przez wytwórnie środków przeznaczonych na promocję nowej płyty jak i tych na trasę koncertową po Ameryce Północnej przez co Reznor zmuszony był częściowo finansować ją z własnej kieszeni.

Według Reznora, nad The Fragile skupiono się w następujący sposób : "najpierw pisano teksty piosenek, później zajmowano się projektowaniem, aranżacją i produkcją dźwięku [...]" schemat ten się powtarzał praktycznie przez całą płytę podczas prac. Niektóre kompozycje stworzono jednak poprzez odtwarzanie różnych sampli lub wizualizacji i ostatecznie, jak to określił Reznor, "wychodziła z tego piosenka". Kanadyjski rockowy producent Bob Ezrin uczestniczył w konsultacjach w sprawie listy utworów albumu, notatka w książeczce odnosząca się do jego osoby zawiera informacje, iż był on personą która doprowadziła do "ostatecznej kontynuacji oraz przypływu"

Przed wydaniem albumu, utwór "Starfuckers, inc." wywołał spekulacje mediów na temat tego do kogo Reznor kierował w nim swoją cierpką i prześmiewczą lirykę. Krytyk Cinesexuality Patricia MacCormack, interpretuje go jako "zjadliwy atak na alternatywną scenę muzyczną", w szczególności chodziło jej tu o dawnego przyjaciela Reznora, Marilyn'a Manson'a, z którym w owym czasie nie miał on zbyt dobrych relacji. Spekulacje te jednak nie potwierdziły się gdy Manson wystąpił gościnnie w teledysku do "Starfuckers, inc." wspólnie reżyserując go z Robertem Halesem. Pojawił się również z NIN podczas Nowojorskiego Koncertu w Madison Square Garden w roku 2000 udzielając się w wymienionej wyżej kompozycji. Tego samego wieczoru zagrano także utwór z jego repertuaru "The Beautiful People".

Nine Inch Nails wydało trzy komercyjne single z albumu w różnych częściach świata: The Day World Went Away w Ameryce Północnej, We're in this together w Europie oraz Japonii (który składał się z trzech oddzielnych płyt) a także Into the Void w Australii który nie dostał jednak oficjalnej nazwy HALO. Utwory Into The Void oraz Starfuckers, inc. były nominowane do nagrody Grammy lecz ostatecznie nie zostały pod tym względem wyróżnione. Into The Void otrzymał także nominację na rozdaniu Nagród MTV w kategorii "MTV Video Music Awards Breakthrough Video" de facto jednak przegrywając z teledyskiem Bjork All is Full of Love wyreżyserowanym przez Chrisa Cunninghama

Reznor po wydaniu The Fragile wypuścił kolejny remix album który nazwał Things Falling Apart . Zawierał on jednak częściowo nowy materiał (cover Gary'ego Numana "Metal" oraz odrzucony wcześniej utwór z sesji The Fragile "10 Miles High").

W 2001 roku na potrzeby soundtracku do filmu Tomb Raider została stworzona nowa piosenka o tytule "Deep", do utworu powstał także teledysk. Reżyserem był Enda McCallion. Trent Reznor w późniejszych wywiadach podkreślał jednak, że był "rozczarowany ogólną prezencją wideoklipu".

W tym samym roku, frontman NIN został po raz kolejny zaproszony do współpracy ze studiem Id Software nad projektem do gry Doom 3, tworząc do niej dźwięk oraz muzykę. Jednakże przez "czas, pieniądze i złe zarządzanie" zrezygnował on ze swojej kolaboracji pod koniec 2002 roku. W związku z tym, żadna ze skomponowanych przez Reznora ścieżek nie ujrzała niestety światła dziennego w ostatecznej wersji gry. Kierownictwo nad produkcją dźwięku przejął były perkusista i klawiszowiec NIN Chris Vrenna znany bardziej jako Tweaker oraz Clint Mansell z Pop Will Eat Itself.

Gdy nastąpił 2002 rok, na świat przyszedł koncertowy album And All That Could Have Been który był zapiskiem trasy koncertowej Fragillity Tour Ver. 2.0 po Ameryce Północnej. Album wydano w formacie CD, DVD oraz kasety VHS. Wersja Deluxe zawierała minialbum Still na którym zarejestrowano nowy materiał a także muzyczne reinterpretacje starszych kawałków NIN.
Kolejne sześć lat upłynęło, zanim Nine Inch Nails wydało czwarty album "pełnej długości". With Teeth, został wydany 2 maja 2005 roku, choć jego wyciek nastąpił już tydzień przed premierą. Album został napisany i nagrany po bitwie Reznora z nadużywaniem alkoholu i innych substancji psychoaktywnych.Jest to kolejny koncept album jednak w przeciwieństwie do swoich poprzedniczek, "piosenki na nim są mniej zależne od siebie i potrafią stać na własnych nogach". Podobnie jak The Fragile, With Teeth zadebiutował na szczycie listy Billboard 200.
Został wydany bez jakiejkolwiek książeczki i notatek wewnętrznych. Zamiast tego wymieniona jest jedynie tracklista płyty. Z lewej wewnętrznej strony digi packu widnieje też zdjęcie Reznora z rozpikselowaną twarzą. Cała "wewnętrzna zawartość" została jednak udostępniona w formie elektronicznej na oficjalnej stronie płyty. Przed premierą cały album był umieszczony w streamingu audio w paśmie oficjalnej strony MySpace, dzięki czemu można było się z nim zapoznać przed jego wydaniem . Ogólnie album został odebrany pozytywnie: Między innymi dziennikarz czasopisma Rolling Stone, Rob Sheffield, opisał go jako "klasyczne Nine Inch Nails".

Pierwsze doniesienia wskazują, że album początkowo miał roboczy tytuł Bleedthrough. Reznor stwierdził, że nazwa została ostatecznie zmieniona, ponieważ "[album] miał być o różnych warstwach rzeczywistości które nasiąkały w siebie, lecz myślę, że niektórzy ludzie myśleli o dużej dawce krwi lub zakrwawionych tamponach handlowych", dodając później na stronie nin.com "gdy piosenki oraz koncepcje stały się dojrzalsze, skupiłem się na czymś innym a tematy które zostały wcześniej podjęte jakby zaczęły się oddalać, pozostawiając przy tym uczucie, że tytuł jest jednak nieprawidłowy. Możecie po prostu powiedzieć, że zmieniłem zdanie. Tak album ma już pełen nowy tytuł oraz tracklistę lecz na razie nie chce wam mówić jak to wygląda" . Mixing rozpoczął się 28 października 2004 roku i na Sylwestra Reznor ogłosił, że album jest gotowy, jak również został dopasowany do niego ostateczny tytuł.

Promocyjny teledysk do utworu The Hand That Feeds miał premierę na stronie NIN w marcu 2005 r., zamiast tradycyjnych kanałów muzycznych Reznor wolał na samym początku, trafić do odbiorców drogą internetową. Założyciel Nine Inch Nails wydał również pliki źródłowe do piosenki w formacie GarageBand miesiąc później, dzięki czemu fani mogli na własny sposób zremiksować kawałek. W podobnym stylu wydano singel Only, tym razem dostosowano się do szerszego zakresu formatów, jak Pro Tools i ACID Pro. David Fincher wyreżyserował wideo do "Only". Klip składał się w 95% z obrazów które były wygenerowane komputerowo. Trzeci singel Every Day is Exactly the Same, został wydany w kwietniu 2006 r., lecz planowany do niego teledysk został odrzucony podczas postprodukcji. Utwór ten zdominował listę Alternative Songs Charts Billboardu.

Nine Inch Nails rozpoczęło trasę koncertową po Ameryce Północnej jesienią 2005 r., wspólnie występując z takimi zespołami jak Queens of the Stone Age, Autolux i Death from Above 1979]. Innym otwierającym koncerty Nine Inch Nails wykonawcą , był amerykański hip-hopowy artysta Saul Williams. Nine Inch Nails zagrało z nim także koncert na festiwalu Music Voodoo Experience który był dedykowany ofiarom i poszkodowanym mieszkańcom Nowego Orleanu, ucierpieli oni na skutek spustoszenia miasta przez Huragan Kathrina. Co najciekawsze, dawne studio Reznora Nothing Records które znajdowało się w górnej części miasta, nie zostało w ogóle przez niego tknięte. Na zakończenie trasy "With Teeth" , NIN dał ostateczne koncerty w amfiteatrach co miało miejsce w lecie 2006 r. Do supportu dołączyły takie zespoły jak Bauhaus, TV on the Radio i Peaches.

W roku 2007 wydano dokument ukazujący trasę With Teeth z 2006 roku pod tytułem Beside you in time w następujących formatach: DVD, HD DVD oraz Blu-ray.

The Slip (Halo 27) to siódmy studyjny album Nine Inch Nails wydany 5 maja 2008 w postaci plików do ściągnięcia z oficjalnej strony NIN. Wcześniej zaprezentowany został singiel Discipline, również dostępny jako plik MP3 za darmo na oficjalnej stronie, i utwór Echoplex, dostępny na stronie iLike.
Podobnie jak wcześniejsze wydawnictwo Nine Inch Nails, Ghosts I-IV, The Slip został wydany na licencji Creative Commons attribution-noncommercial share alike.

The Slip trafił na sklepowe półki 21 lipca 2008. Dzieło o ukazało się na winylu oraz na kompakcie z dodatkową płytą DVD, która zawiera materiały z prób. Ponadto do wydawnictwa dodana została 24-stronicowa książeczka i naklejka. 180-gramowy winyl zawiera taki sam booklet. Obydwie wersje są limitowane, ta z DVD do 250 tysięcy egzemplarzy.


Nine Inch Nails wpłynęło na wielu młodszych artystów. Według Reznora, rozciągają się oni od "ogólnych imitacji", zachęconych wczesnym sukcesem NIN, do młodych zespołów, w których brzmieniu w sposób "bardziej prawdziwy, nieudawany" odbija się echem styl Nine Inch Nails.

Po ukazaniu się albumu The Downward Spiral, artyści głównego nurtu zaczęli dostrzegać znaczenie zespołu. David Bowie porównał wpływ NIN na muzykę do tego, co uczynił zespół The Velvet Underground. W 1997 Trent Reznor znalazł się na liście najbardziej wpływowych ludzi Ameryki magazynu Time, magazyn Spin opisał go jako "najbardziej istotnego muzyka". RIAA podaje, że zespół sprzedał 10,5 mln albumów w USA co stanowi ponad połowę liczby sprzedanych płyt na całym świecie. Bob Ezrin, producent takich artystów jak Pink Floyd, Kiss, Alice Cooper czy Peter Gabriel, opisał w 2007 Reznora jako "prawdziwego wizjonera" i postawił go młodym muzykom jako wzór bezkompromisowości w kwestiach artystycznych. W tym samym roku zespół niespodziewanie pojawił się na rozdaniu nagród magazynu Kerrang! w Londynie, aby odebrać nagrodę Kerrang! Icon za nieustający wpływ zespołu na muzykę rockową.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Head like a hole/Rerrible lie/You know who you are/Down in itNine Inch Nails09.199145[4]109[15][01.95]TVT 2614[written by Trent Reznor ][produced by Trent Reznor, Flood ,Keith LeBlanc]
Sin /Get down make loveNine Inch Nails11.199135[2]-TVT 2617[written by Trent Reznor ][produced by Trent Reznor/John Fryer]
March of the pigs/A Violet FluidNine Inch Nails03.199445[4]59[3]Nothing/TVT 95938[written by Trent Reznor ][produced by Trent Reznor]
Closer /March of the pigs [live]Nine Inch Nails06.199425[3][10.2001]41[22]Nothing/TVT 98263[silver-UK][written by Trent Reznor ][produced by Flood and Trent Reznor]
HurtNine Inch Nails04.1995-54[8].Hot 100 Airplay ChartAlbum cut[written by Trent Reznor ][produced by Trent Reznor]
The perfect drug EP.Nine Inch Nails05.199743[4][09.97]46[9]Nothing 95007[written by Trent Reznor,Charlie Clouser,Danny Lohner,Chris Vrenna][produced by Trent Reznor][piosenka z filmu The lost highway]
The day the world went away/StarfuckersNine Inch Nails08.1999-17[5]Nothing/Interscope 97026[written by Trent Reznor][produced by Trent Reznor,Alan Moulder]
We' re in this together/The day the world went awayNine Inch Nails12.199939[9]-Island 4971402 [UK][written by Trent Reznor][produced by Trent Reznor,Alan Moulder]
The hand that feedsNine Inch Nails04.20057[9]31[20]Nothing 005127[written by Trent Reznor][produced by Trent Reznor,Alan Moulder]
OnlyNine Inch Nails10.200520[5]90[8]Nothing 005465 [written by Trent Reznor][ Producer - Alan Moulder , Trent Reznor,Atticus Ross]
Every day is exactly the same/The hand that feeds/OnlyNine Inch Nails04.2006-56[1]Nothing 006589 [written by Trent Reznor][produced by Trent Reznor, Alan Moulder]
SurvivalismNine Inch Nails04.200729[2]68[1]Interscope 1730194 [UK][written by Trent Reznor][produced by Trent Reznor,Atticus Ross]
Capital GNine Inch Nails06.2007140[1]-Interscope 1736139 [UK][written by Trent Reznor][produced by Trent Reznor,Atticus Ross]
Came Back HauntedNine Inch Nails06.2013-109[2]Columbia[written by Trent Reznor][produced by Trent Reznor,Atticus Ross, Alan Moulder]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Pretty hate machineNine Inch Nails02.199067[1]75[115]TVT 2610[3x-platinum-US][gold-UK][produced by Trent Reznor ,John Fryer, Flood, Keith LeBlanc, Adrian Sherwood]
Broken EP.Nine Inch Nails09.199218[4]7[30]Nothing 92 213[platinum-US][produced by Trent Reznor, Flood]
Fixed EP.Nine Inch Nails12.1992--Nothing 96093-2[platinum-UK][produced by Trent Reznor]
The downward spiralNine Inch Nails03.19949[5]2[115]Nothing 92 346[4x-platinum-US][gold-UK][produced by Trent Reznor, Flood]
Further down the spiral Nine Inch Nails06.1995-23[20]Nothing 95 811[gold-US][gold-UK][produced by Rick Rubin, Danny Hyde, Trent Reznor, Chris Vrenna]
The fragileNine Inch Nails09.199910[7]1[1][19]Nothing 490 473[2x-platinum-US][silver-UK][produced by Trent Reznor, Alan Moulder]
Things falling apartNine Inch Nails11.200098[1]67[5]Nothing 490 744[produced by Trent Reznor,Joshua Eustis,Danny Lohner,Adrian Sherwood,Mark Stewart,Charles Cooper,Turk Dietrich]
And all that could have been-Nine Inch Nails-LiveNine Inch Nails03.200254[2]37[6]Nothing 493 185[produced by Trent Reznor]
And all that could have been-Nine Inch Nails-Live:Deluxe editionNine Inch Nails03.200254[2]37[6]Nothing 493186[produced by Trent Reznor]
With teethNine Inch Nails05.20053[10]1[1][43]Nothing 004553[gold-US][gold-UK][produced by Trent Reznor,Alan Moulder]
Year zeroNine Inch Nails04.20076[5]2[16]Nothing 008764[silver-UK][produced by Trent Reznor,Atticus Ross]
Year Zero RemixedNine Inch Nails11.2007160[1]104[2]Interscope B0010367-01[produced by Trent Reznor,Atticus Ross]
Y34RZ3R0R3MIX3DNine Inch Nails12.2007-77[2]Interscope 1752419[produced by Trent Reznor,Atticus Ross]
Ghosts I–IVNine Inch Nails03.200860[2]14[3]The Null Corporation HALOTWENTYSIXCD [UK][produced by Trent Reznor, Atticus Ross, Alan Moulder]
The SlipNine Inch Nails05.200825[2]13[5]The Null Corporation HALO 27 [UK][produced by Trent Reznor, Atticus Ross, Alan Moulder]
Hesitation MarksNine Inch Nails09.20132[3]3[11]Polydor 3743875 [UK][produced by Trent Reznor, Atticus Ross, Alan Moulder]
Not the Actual EventsNine Inch Nails01.2017-26[2]Null Corporation 00602557530919 [UK][produced by Trent Reznor, Atticus Ross]
Add ViolenceNine Inch Nails08.2017-17[2]Null Corporation 5789797 [UK][produced by Trent Reznor, Atticus Ross]
Bad Witch EP.Nine Inch Nails07.201812[2]12[2]Null Corporation B 2836402 [UK][produced by Trent Reznor, Atticus Ross]
Tron: Ares OSTNine Inch Nails10.202512[1]5[3]Interscope 7875984 [UK][produced by Trent Reznor, Atticus Ross]

sobota, 26 listopada 2016

Pearl Jam

PEARL JAM zespół amerykański. Utworzony w czerwcu 1990 w Seattle w stanie Waszyngton. Pierwszy skład: Eddie Vedder (właśc. Edward Louis Severson III; w dzieciństwie nosił nazwisko ojczyma - Mueller; 23.12.1966r Evanston, Illinois) - voc, g, Stone Gossard - g, Mike McCready (5.04.1966, Seattle) - g, Jeff "Catfish" Ament - b, Dave Krusen - dr.Niebawem odszedł Krusen.Najpierw zastąpił go Matt Chamberlain,a ostatecznie perkusistą został David Abbruzzese.Zespół założyli Gossard, syn miejscowego prawnika , i Ament, syn fryzjera z Montany, absolwent wydziału sztuk pięknych Univer sity of Montana.
Współpracowali już wów czas ze sobą od wielu lat, kolejno w grupach GREEN RIVER i MOTHER LOVE BONE. Historia drugiej z nich zakończyła się tragicz nie — 19 marca 1990 jej wokalista Andrew Wood zmarł wskutek przedawkowania hero iny. Pogrążeni w żalu Gossard i Ament rozstali się wówczas na trzy miesiące. Gossard zamknął się na poddaszu domu swoich ro dziców i zaczął komponować nowe utwory, m. in. Dollar Short, później, po dodaniu tekstu, przemianowany na Alive. W owych sesjach czasem towarzyszył mu kolega z lat szkolnych - McCready, syn urzędnika państwowego i nauczycielki, były muzyk formacji Love Chile i Shadow, a w tym czasie sprzedawca w skle pie z wideokasetami. Niebawem dołączył Ament, który co prawda wrócił do wykony wania wyuczonego zawodu - grafika, spo radycznie zaś występował z grupami The War Babies i Luv Company, ale rzucił wszystko, gdy Gossard zaproponował utworzenie nowego zespołu.
Jako entuzjaści koszykówki z początku mianowali go imieniem i nazwiskiem ulubionego gracza, obrońcy drużyny New Jersey Nets (a obecnie - The Atlanta Braves) - Mookiego Blaylocka. Już wtedy dokonali próbnych nagrań instrumentalnych z gościnnym udziałem Matta Camerona, perkusisty zaprzyjaźnionej grupy SOUNDGARDEN. Próbowali zwerbować Jacka Ironsa, perkusistę formacji Eleven, wcześniej związanego kolejno z The RED HOT CHILI PEPPERS i Redd Kross, ale pojawił się tylko na kilku próbach. Polecił im natomiast Veddera, którego znał jako wokalistę zespołów klubowych z San Diego, kolejno Greta (m.in. Brad Wilk, późniejszy perkusista RAGE AGAINST THE MACHINE), The Butts i Bad Radio.
Vedder, syn muzyka restauracyjnego, zniechęcił się w tym czasie do śpiewania - uważał, że wszystkim instrumentalistom,z którymi współpracował brakuje ambicji.Imał się różnych zajęć-pomagał w organizacji imprez rockowych, pracował na stacji benzynowej, był stróżem na cmentarzu. Gdy otrzymał od Ironsa list i taśmę z muzyką zespołu, zafascynowany przedstawionymi mu kompozycjami natychmiast dopisał do trzech z nich słowa i dograł na amatorskim magnetofonie czterościeżkowym partie wokalne. Stworzył fabularny cykl o roboczym tytule Mamasan (przyznawał, że inspirował się doniesieniami prasowymi o zabójczyni z San Diego, którą na drogę prze stępstwa pchnęły trudy życia, a także operą rockową Quadrophenia grupy The Who).
Pierwszy z tych utworów. Alive, był opowieścią o kobiecie, która nie może pogodzić się ze stratą męża i przenosi uczucia, jakie miała do niego, na dorastającego syna. Ukazywał tragedię owego chłopca, obdarzonego przez matkę zachłanną, grzeszną miłością. Drugi - Once, portretował bohatera kilka lat później jako masowego zabójcę. Trzeci, Footsteps, stanowił ponurą puentę-opisywał okoliczności skazania bohatera na śmierć.
Vedder został natychmiast ściągnięty do Seattle. W krótkim czasie stworzył teksty także do pozostałych utworów zespołu, a ponadto dodał własną kompozycję Porch. Po pierwszej zaś wspólnej trasie koncertowej, obejmującej kilka miast Zachodniego Wybrzeża, doprowadził do zmiany nazwy z Mookie Blaylock na Pearl Jam (od halucynogennego wyciągu pejotlowego, sporządzanego przez jego babkę według receptury męża, indiańskiego wodza). Z grupą od dawna nie współpracował już Irons -najpierw perkusistą został Krusen, jakiś czas potem Chamberlain, w końcu zaś, znacznie później, Abbruzzese, były muzyk zespołu Dr. Tongue z Dallas, a także prezenter jednej z tamtejszych rozgłośni radiowych.
W marcu i kwietniu 1991 zespół nagrał w London Bridge Studios w Seattle płytę "Ten", przy pomocy Ricka Parashara jako współproducenta, a także muzyka grającego na fortepianie, organach i instrumentach perkusyjnych. Zmiksował ją w czerwcu tego roku w wiejskich Ridge Farm Studios w Dorking w Anglii. Kilka miesięcy trwało, nim przekonał Michaela Goldstone'a z firmy Epic, ze warto zainwestować w jego przyszłość. Płyta trafiła na rynek we wrześniu 1991. Utwory przedstawione na albumie wyrażały straceńczą determinację młodych Amerykanów tego okresu. Wstrząsające teksty, napisane i zaśpiewane przez Veddera przejmującym, głębokim głosem o ciemnej barwie, portretowały młodych ludzi nie potrafiących znaleźć dla siebie miejsca w świecie pełnym egoizmu, obojętności, głupoty. Ballada Jeremy powstała pod wrażeniem przerażającej notatki prasowej, informującej o nastolatku z Teksasu, który podczas lekcji w szkole wyjął z torby pistolet i oddał do siebie śmiertelny strzał. Była oskarżeniem rodziców, nie próbujących porozumieć się z dziećmi, nie interesujących się nimi, zamykających się w swoim świecie. Podobną wymowę miał song Why Go, zainspirowany przez przeżycia nastoletniej przyjaciółki autora, Heather, przyłapanej przez rodziców na zażywaniu marihuany i skazanej przez nich na dwa lata odosobnienia, tyle bowiem trwała kuracja odwykowa w zamkniętej klinice. Piosenka Even Flow była owocem rozmów z bezdomnymi poznanymi w Seattle. Na płycie znalazły się też dwie pierwsze części tryptyku Mamasan-Alive i Once (Footsteps wydano jedynie na stronie B brytyjskiego singla Jeremy).
Pod względem muzycznym repertuar "Ten" odebrano jako wyjątkowo udaną próbę odświeżenia klasycznego rocka, a raczej blues rocka z przełomu lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Ujawniał on wpływy twórczości m.in. Jimiego Hendrixa (np. partie gitarowe w Even Flow - z użyciem wah wah, oraz w Deep i Alive - z użyciem univibe), The Doors (np. partia wokalna w Deep), Lynyrd Skynyrd (np. solo gitarowe w Alive, wzorowane na Freebird tej grupy), Led Zeppelin (np. orientalne w nastroju, jakby orkiestrowe tło wiolonczeli Waltera Graya i dwunastostrunowego basu Gossarda w Oceans).
W muzyce Pearl Jam doszukiwano się również inspiracji dokonaniami innych zespołów z Seattle, zwłaszcza Soundgarden. Niektóre kompozycje dowodziły zaś fascynacji stylem The Red Hot Chili Peppers (utwór Dirty Frank z drugiej strony singla Even Flow był hołdem dla tej formacji). W grudniu 1991 ukazał się niskonakładowy singel Let Me Sleep (Christmas Time), rozesłany członkom fan clubu Pearl Jam.
W 1992 zespół ruszył w trasę, m.in. w lutym występował w Wielkiej Brytanii, w czerwcu grał na zorganizowanej przez muzyków The Cult imprezie In The Park w Londynie, w lipcu wziął udział w festiwalu w Roskilde w Danii (doszło tam do przykrego incydentu - ekipa porządkowa nie rozpoznała Veddera i poturbowała go, gdy chciał dostać się na estradę), a wkrótce potem dołączył do objazdowej trupy Lollapalooza, wędrującej przez Stany Zjednoczone. Intensywna działalność koncertowa pomogła mu zdobyć ogromną popularność. Album "ten" rozszedł się na świecie w ponad siedmiu milionach egzemplarzy (w samych Stanach - w ponad pięciu milionach). Był obok "Nevermind" grupy NIRVANA największym bestsellerem płytowym muzyki grunge. Z 1992 pochodzą też trzy przebojowe single Pearl Jam: Alive ze stycznia, Even Flow z kwietnia i Jeremy z września.
Na początku 1993 zespół wynajął Moore Theatre w Seattle i w odosobnieniu stworzył nowy repertuar. Następnie, w kwietniu, przystąpił w studiach Potatohead w Seattle i The Site w kalifornijskiej miejscowości Nicasio do nagrania "Vs.". Obowiązki producenta powierzył Brendanowi 0'Brienowi, współpracownikowi The Red Hot Chili Peppers i The BLACK CROWES, gitarzyście znanemu z nagrań m.in. Micka Jaggera i Georgia Satellites (zatrudnił go już wcześniej, w grudniu 1992, a owocem owego pierwszego spotkania w studiu była przeróbka piosenki Sonic Reducer grupy The Dead Boys, wydana na drugim już singlu gwiazdkowym rozesłanym członkom fan clubu). W przerwach w sesji koncertował w Europie, jako główna gwiazda, ale też obok Neila Younga - w krajach skandynawskich, i obok U2 - we Włoszech i Hiszpanii, a zaraz po październikowej premierze płyty ruszył najpierw w trasę po Stanach, wraz z MUDHONEY, The ROLLINS BAND, BUTTHOLE SURFERS i URGE OVERKILL, a później po Wielkiej Brytanii. Album z początku miał nosić tytuł "Five Against One", wzięty z utworu Animal, później zmieniono go na "Pearl Jam", a ostatecznie na "Vs" . Napisane przez Veddera teksty podejmowały niekiedy wątki znane już z "Ten". Jeden z utworów, Leash, stanowił wręcz kontynuację piosenek Why Go i Jeremy. Zarzucał rodzicom nieumiejętność nawiązania kontaktu z dorastającymi dziećmi, brak zaufania do nich, pychę. Piosenka Daughter dotyczyła brutalności i okrucieństw wychowawców wobec dzieci. Song Glorified G był wypowiedzią przeciwko gloryfikowaniu broni przez kulturę popularną w Stanach Zjednoczonych. W tekście W.M.A. (Vedder rozwijał ów skrót w wywiadach na wiele sposobów, np. White Male Armed bądź White Male Asshole) pojawiało się oskarżenie policji amerykańskiej o nadmiar brutalności podczas wykonywania rutynowych obowiązków. Utwór Blood wydawał się rozrachunkiem z mediami, zdaniem autora nie liczącymi się z nikim, nieuczciwymi, zakłamanymi. Ballada Elderly Woman Behind The Counter In A Small Town opowiadała o kobiecie, której marzenia i ambicje ugrzęzły w nijakiej i gnuśnej codzienności życia w małym miasteczku. Impulsem do napisania piosenki Dissident był dla Veddera artykuł o zamordowaniu na Florydzie lekarza, który walczył o prawo kobiet do przerywania ciąży. Powstał wszakże tekst na zupełnie inny temat. Zamiast heroicznego lekarza pojawił się działacz podziemia politycznego w kraju rządzonym przez okrutną dyktaturę, zamiast mordercy - ukochana kobieta, która okazuje się zdrajczynią, wydaje bohatera władzom i zostaje sama z narastającym poczuciem winy. Utwór Indifference, napisany pod wrażeniem wydarzeń na terenie byłej Jugosławii, wyrażał wątpliwości, czy można jeszcze przywrócić ład w oszalałym świecie końca wieku.
Zespół miał ambicję uchwycić na płycie coś z atmosfery swoich koncertów. Dlatego zdecydował się nagrać podkłady instrumentalne w jednym podejściu, wzbogacając je później co najwyżej dodatkowymi partiami gitar. Opracowania większości utworów pozostały więc dość uproszczone, przez co muzyka Pearl Jam zyskała na ekspresji i mocy. Zespół nadal inspirował się dokonaniami mistrzów, jak Jimi Hendrix (Leash), Free (Glorified G), The Who (Rear-viewmirror), Led Zeppelin (Go), Tim Buckley (Indifference), R.E.M. (Daughter). Wpływy te nie miały jednak aż takiego znaczenia. Wszystkie utwory nosiły bowiem wyraźne piętno stylu Pearl Jam . Na pierwszy singel trafiły utwór Go, a także m.in. premierowa piosenka Alone oraz zmieniona, całkowicie akustyczna wersja ballady Elderly Woman Behind The Counter In A Small Town. Drugi, Daughter, zawierał dwa koncertowe nagrania: Blood i Yellow Lee/better (premierowa kompozycja nawiązująca w melodii do Little Wing Hendrixa). Na trzeci wybrano utwór Animal.
Gossard, Ament i Vedder (jako perkusista) zagrali członków fikcyjnej grupy rockowej Citizen Dick w filmie Singles (1992, reż. Cameron Crowe; na wideokasetach pt. Samotnicy). Wykorzystano w nim dwa premierowe utwory Pearl Jam: Breath i State Of Love And Trust, nawiązujące do stylu Neila Younga i pomyślane jako hołd dla tego muzyka, włączone do programu płyty "Singles" (Epic Soundtrax, 1992).


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Alive/WashPearl Jam02.199216[6]-Epic 6575727[written by Eddie Vedder,Stone Gossard][produced by Rick Parashar,Pearl Jam]
Even flow/OceansPearl Jam04.199227[3]-Epic 6578577[written by Eddie Vedder,Stone Gossard][produced by Rick Parashar,Pearl Jam]
Jeremy/Alive [live]Pearl Jam09.199215[6]Epic 6582587[gold-US][written by Eddie Vedder,Jeff Ament][produced by Rick Parashar,Pearl Jam,Rakesh Parashar]
Daughter/Blood [live] Pearl Jam01.199418[5]-Epic 660020-2[written by Eddie Vedder,Mike McCready Jeff Ament,Stone Gossard,Dave Abbruzzese][produced by Brendan O'Brien,Pearl Jam]
Go/Alone/Elderly woman behind the counter in a small townPearl Jam02.1994190[1]-Epic 659795-6[written by Eddie Vedder,Mike McCready,Jeff Ament,Stone Gossard,Dave Abbruzzese][produced by Brendan O'Brien,Pearl Jam]
Dissident/RearviewmirrorPearl Jam05.199414[8]118[6]Epic 660441-7[written by Eddie Vedder,Mike McCready,Jeff Ament,Stone Gossard,Dave Abbruzzese][produced by Brendan O'Brien,Pearl Jam]
Spin the black circle/Tremor ChristPearl Jam11.199410[13]18[6] side B:58[6]Epic 661036-7[Grammy-1995 Hard Rock w/Vocal][written by Eddie Vedder,Pearl Jam][produced by Brendan O'Brien,Pearl Jam]
Better manPearl Jam12.1994-13[36].Airplay Chartalbum cut[written by Eddie Vedder][produced by Brendan O'Brien,Pearl Jam,Tchad Blake][1[8].Album Rock Tracks]
CorduroyPearl Jam12.1994-53[23].Airplay Chartalbum cut[written by Eddie Vedder,Pearl Jam][produced by Brendan O'Brien,Pearl Jam]
Not for you/Out of my mind [live]Pearl Jam02.199534[10]102[9]Epic 6612032[written by Eddie Vedder,Pearl Jam][produced by Brendan O'Brien,Pearl Jam]
Alive/Once/WashPearl Jam02.1996-120[5]Epic 77 933 [US][written by Eddie Vedder,Gossard][produced by Rick Parashar,Pearl Jam]
Even flow/Dirty Frank/OceansPearl Jam05.1996-123[1]Epic 77 934 [US][written by Eddie Vedder,Gossard][produced by Rick Parashar,Pearl Jam]
Immortality/RearviewmirrorPearl Jam06.1995-102[15]Epic 77 873 [US][written by Eddie Vedder,Pearl Jam][produced by Brendan O'Brien,Pearl Jam]
Jeremy/Yellow LedbetterPearl Jam08.1995-79[9]Epic 77935 [US]-
I got id/Long roadPearl Jam12.1995-7[20]Epic 78199[gold][written by Eddie Vedder][produced by Brett Eliason]
MerkinballPearl Jam12.199525[7]-Epic 6627161[written by Eddie Vedder][produced by Brett Eliason]
Daughter/Yellow LedbetterPearl Jam02.1996-97[2]Epic 77938[written by Eddie Vedder,Mike McCready,Jeff Ament,Stone Gossard,Dave Abbruzzese][produced by Brendan O'Brien,Pearl Jam][1[8].Album Rock Tracks]
Who you are/HabitPearl Jam08.199618[6]31[9]Epic 6635392[written by Eddie Vedder,Stone Gossard,Irons][produced by Brendan O'Brien,Pearl Jam][1[1].Modern Rocks Track]
Given to fly/PilatePearl Jam01.199812[9]21[16]Epic 6653942[written by Eddie Vedder,Mike McCready][produced by Brendan O'Brien,Pearl Jam][1[6].Album Rock Tracks]
Wishlist/UPearl Jam05.199830[5]47[20]Epic 6657907[written by Eddie Vedder][produced by Brendan O'Brien,Pearl Jam]
Last kiss/Soldier of lovePearl Jam05.199942[7]2[21]Epic 6674791[gold-US][written by Wayne Cochran][produced by Pearl Jam]
Nothing as it seems/InsignificancePearl Jam05.200022[6]49[6]Epic 6693742[written by Jeff Ament][produced by Pearl Jam,Tchad Blake]
Light years/Soon forgetPearl Jam07.200052[6]42[5].Hot 100 Singles SalesEpic 6696282[written by Eddie Vedder,Mike McCready,Stone Gossard][produced by Pearl Jam,Tchad Blake]
I am minePearl Jam11.200226[2]43[8]Epic 6733082[written by Eddie Vedder][produced by Pearl Jam,Adam Kasper]
Love Boat CaptainPearl Jam03.2003110[4]-Epic EPC 673537 5[written by Eddie Vedder,Matt Cameron][produced by Pearl Jam,Adam Kasper]
World Wide SuicidePearl Jam03.2006-41[1]J Records 82876 82194 2[written by Eddie Vedder][produced by Pearl Jam,Adam Kasper]
Love, Reign o'er MePearl Jam02.2007--Monkey Wrench[written by Pete Townshend][produced by Brendan O'Brien, Pearl Jam]
Life Wasted/Come BackPearl Jam08.2006110[1]-J Records[written by Eddie Vedder,Stone Gossard][produced by Pearl Jam,Adam Kasper]
BrotherPearl Jam04.2009-108[2]Epic[written by Eddie Vedder,Stone Gossard][produced by Rick Parashar]
The Fixer/SupersonicPearl Jam08.200993[3];B:170[1]56[7]Island/Monkey Wrench CATCO152501053[written by Eddie Vedder, Matt Cameron, Mike McCready, Stone Gossard][produced by Brendan O'Brien]
Just Breathe/Got SomePearl Jam10.2009-78[14]Universal 2721712[platinum-US][written by Eddie Vedder][produced by Brendan O'Brien]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
TenPearl Jam08.199118[172]2[265]Epic/Associated 47 857[13x-platinium-US][3x-platinum-UK][produced by Rick Parashar, Pearl Jam]
Vs.Pearl Jam10.19932[32]1[5][67]Epic/Associated 53 136[7x-platinium-US][platinum-UK][produced by Brendan O'Brien, Pearl Jam]
VitalogyPearl Jam12.19944[15]1[1][55]Epic 66 900[5x-platinium-US][platinum-UK][produced by Brendan O'Brien, Pearl Jam]
No codePearl Jam08.19963[13]1[2][24]Epic 67 500[platinium-US][gold-UK][produced by Brendan O'Brien, Pearl Jam]
YieldPearl Jam02.19987[18]2[36]Epic 68 164[platinium-US][gold-UK][produced by Brendan O'Brien, Pearl Jam]
Live on two legsPearl Jam11.199868[15]15[15]Epic 69 752[platinium-US][produced by Brett Eliason]
BinauralPearl Jam05.20005[17]2[17]Epic 63 665[gold-US][silver-UK][produced by Tchad Blake, Pearl Jam]
16/6/00:Spodek,Katowice,PolandPearl Jam10.2000-103[1]Epic 85 052
22/6/00:Fila Forum Arena,Milan,ItalyPearl Jam10.2000-125[1]Epic 85 064
20/6/00:Arena Di Werona,Verona,ItalyPearl Jam10.2000-134[1]Epic 85 061
30/5/00:Wembley Arena,London,EnglandPearl Jam10.2000-137[1]Epic 85 012
26/6/00:Sporthalle,Hamburg,GermanyPearl Jam10.2000-175[1]Epic 85 073
Live:LondonPearl Jam10.2000140[1]-Sony 85012
Live:London Vol.2Pearl Jam10.2000172[1]-Sony 85009
Live:ManchesterPearl Jam10.2000174[1]-Sony 85024
Jones Beach,New York-August 25,2000Pearl Jam03.2001-159[1]Epic 85 545
Boston, Massachusetts-August 29,2000Pearl Jam03.2001-163[1]Epic 85 551
Indianapolis ,Indiana-August 18,2000Pearl Jam03.2001-174[1]Epic 85 530
Pittsburgh, Pensylvania-September 5,2000Pearl Jam03.2001-176[1]Epic 85 566
Philadelphia,Pensylvania-September 1,2000Pearl Jam03.2001-179[1]Epic 85 557
Tampa ,Florida-August 12,2000Pearl Jam03.2001-181[1]Epic 85 518
Memphis ,Tennessee-August 15,2000Pearl Jam03.2001-191[1]Epic 85 524
Seattle ,Washington-November 6,2000Pearl Jam04.2001-98[1]Epic 85 641
Las Vegas,Nevada-October 22,2000Pearl Jam04.2001-152[1]Epic 85 611
Riot actPearl Jam11.200234[9]5[14]Epic 86825[gold-US][silver-UK][produced by Adam Kasper, Pearl Jam]
Tokyo,Japan:March 3rd 2003Pearl Jam06.2003-182[1]Epic 90 336-
State College Pennsylvania:May 3rd 2003Pearl Jam08.2003-169[1]Epic 90 500-
Lost dogsPearl Jam11.200391[2]15[11]Epic 85738[gold][produced by Tchad Blake, Stone Gossard, Adam Kasper, Brendan O'Brien, Rick Parashar, Pearl Jam, Eddie Vedder, Westwood One Broadcast]
Live at Benaroya Hall-Oct. 22,2003Pearl Jam07.200476[2]18[9]Ten Club 63424
Rearviewmirror:Greatest Hits 1991-2003Pearl Jam12.200458[9]16[22]Epic 5191132 [UK][platinum][produced by Tchad Blake, Brett Eliason, Adam Kasper, Brendan O'Brien, Rick Parashar, Pearl Jam]
Pearl JamPearl Jam05.20065[6]2[15]J Records 82876 71467 2 [UK][gold-US][silver-UK][produced by Adam Kasper]
Live At The Gorge 05/06Pearl Jam07.2007-36[2]Rhino/WEA-
Ten - Legacy EditionPearl Jam04.200929[3]---
Backspacer Pearl Jam10.20099[3]1[1][19]Monkeywrench 2716316 [UK][gold][produced by Brendan O'Brien ]
Live on Ten LegsPearl Jam01.201149[2]21[2]Monkeywrench 2754881 [UK]-
Pearl Jam TwentyPearl Jam10.201147[3]10[4]Columbia 88697960352 [UK][produced by Brendan O'Brien/Tchad Blake]
Lightning BoltPearl Jam10.20132[5]1EMI 3749367 [UK][produced by Brendan O'Brien]

piątek, 25 listopada 2016

Bring It On Home

"Bring It On Home"Bring it On Home Cooke.png

music:
         Sam Cooke

Tytuł Bring It On Home nosi kilka dobrych i znanych piosenek o dosyć zróżnicowanym charakterze. Dwie z nich są bardzo ‘czarne’ i te chciałbym przypomnieć.
 
W XXI wieku na świecie można zaobserwować prawdziwy renesans ‘soulu’.  Dzisiejsza młodzież pewnie nie wie, że styl muzyczny nazywany soulem ma już swoje najlepsze lata dawno za sobą. Nie twierdzę, że teraz nie powstaje nic dobrego w tym gatunku, ma się to jednak nijak do ogromu soulowych przebojów z lat 60-tych i 70-tych.
 
W 1962 roku piosenkarz i autor Sam Cooke nagrał singla w wytwórni RCA. Na stronie A można było usłyszeć utwór Bring It On Home To Me (na stronie B ‘Having a Party’). 
Historycy soulu uważają tę właśnie piosenkę za założycielską tego genre’u lub co najmniej za sztandarową. Tak ją już widziano po wykonaniu na żywo przez Sama Cooke w Miami w 1963 roku. Cooke zaśpiewał ją w bardzo emocjonalny sposób, mocno akcentując wybrane fragmenty tekstu. Dawał słuchaczom do zrozumienia czym według niego jest ‘muzyka duszy’.
 
Song ten osiągnął wielki sukces. Na liście przebojów Black Singles Chart za 1962 rok uzyskał drugie miejsce. Wtedy istniała dla czarnej muzyki osobna lista, jednak niekiedy utwory z tej listy wchodziły na listy ogólnokrajowe. Tak było w tym przypadku - Bring It On Home To Me na liście przebojów Pop Singles Chart dostał się na miejsce 13.
 
Ilość coverów dokonanych przez naprawdę świetnych wykonawców jest ogromna. Przez kilkanaście lat dobre nagranie tej piosenki dawało spore szanse na dobre miejsce na listach przebojów w wielu krajach. Tak było w 1965 roku z The Animals z Burdonem, w 1968 z nagraniem Eddie Floyda, w 1970 gdy zaśpiewał ją Lou Rawls i jeszcze 1976 po nagraniu Mickey Gilley’a. Wszyscy ci wykonawcy znaleźli się w pierwszych dziesiątkach list przebojów.

W latach 80-tych soul przygasł, ale w 90-tych zaczął powracać. Nowe nagrania Bring It On Home To Me zaczęły się pojawiać coraz częściej i trwa ten proces do dziś.
 
Sam Cooke nie był tak całkiem oryginalny tworząc tę piosenkę. Trzy lata wcześniej para bluesmanów Charles Brown i Amos Milburn nagrała utwór I Wanna Go Home. Z całą pewnością była ona dla Cooke’a inspiracją. Cooke słyszał Charlesa Browna w klubie w Cincinnati gdy grał i śpiewał m.in. tę piosenkę.
 
Cooke cenił melodie Browna. Kilka z nich zaśpiewał na albumie Night Beat z 1963 roku. W 1965 roku zaprosił go nawet na sesję nagraniową do utworu Bring It On Home To Me, do partii fortepianowej. Jednak nie przyznał mu współautorstwa.
 
Covery piosenki na listach przebojów:
 
Sam Cooke  05.1962r   RCA Victor 8036  13.US 
The Animals  04.1965r  Columbia DB 7539 7.UK/ 32.US
Eddie Floyd    .1968r   Stax STA-0012  17.US
Lou Rawls 07.1970r  Capitol 2856  96.US
Mickey Gilley  08.1976r   Playboy 6075   101.US
 
 inne nagrania:
Johnny Hallyday .1965 Reviens Donc Chez Nous 
  (Bring It On Home To Me) / Dans Ce Train   Philips B 373.624 F 
The Triumphs .1966 You Gotta Dance / Bring It On Home To Me 
               Cha Cha   C-747 
Hole In The Wall .1967 Bring It On Home To Me / Blue Turns To Grey
             Epic   5-10273 
The Chain Reaction .1967 Believe In Me / Bring It On Home To Me
          Audio Dynamics  AD 107 
Millie .1964 I Love The Way You Love / Bring It On Home To Me 
                  Fontana   TF 502 
Cold Grits .1969 It's Your Thing / Bring It On Home To Me
           Atco  45-6707 
Rod Stewart .1969 Farewell / Bring It On Home To Me / You Send Me
                Mercury  6167 033 
Dave Mason .1974 Bring It On Home To Me / Harmony And Melody
           Columbia  3-10074 
Herbert Hunter .1962 Bring It On Home To Me / Loco-motion
           Hit  24 
Shirley Ellis .1964 Such A Night / Bring It On Home To Me 
          Congress  CG-221 
 
 
Sam Cooke - Bring It On Home To Me
If you ever change your mind
About leavin', leavin' me behind
Oh, oh, bring it to me
Bring your sweet lovin'
Bring it on home to me, oh yeah
You know I laughed when you left
But now I know I've only hurt myself
Oh, oh, bring it to me
Bring your sweet lovin'
Bring it on home to me, yeah ...
I'll give you jewellery, money too
And that's not all, all I'll do for you
Oh, oh, bring it to me
Bring your sweet lovin'
Bring it on home to me, yeah...
You know I'll always be your slave
Till I'm dead and buried in my grave
Oh, oh, bring it to me
Bring your sweet lovin'
Bring it on home to me, yeah ...
If you ever change your mind
About leavin', leavin' me behind
Oh, oh, bring it to me
Bring your sweet lovin'
Bring it on home to me, yeah ...

Panic! At The Disco

Panic At The Disco to amerykańska grupa rockowa założona w 2004 roku w Las Vegas. Główny gitarzysta zespołu Panic At The Disco Ryan Ross urodził się w Summerlin w stanie Nevada w 1987 roku. W wieku dwunastu lat jako prezent świąteczny otrzymał gitarę.

Niedługo potem razem z przyjacielem Spencerem Smithem zaczął wspólnie grywać covery Blink-182 i występować z różnymi zespołami. Spencer w tym czasie rozwijał talent perkusisty. Co ciekawe pierwsze bębny dostał także na Gwiazdkę. Wkrótce razem z Brentem Wilsonem i jeszcze jednym gitarzystą założyli zespół, który nazwali Summer League. Ich współpraca układała się na tyle dobrze, że gdy ich szeregi nieoczekiwanie opuścił drugi gitarzysta, nie myśleli o rozwiązaniu grupy tylko o natychmiastowym znalezieniu jego następcy.

Okazał się nim znajomy Wilsona z liceum, Brendon Urie, którego z początku w ogóle nie brano pod uwagę jeśli chodzi o wokal. Zmieniło się to kiedy w trakcie jednej z prób pozostali członkowie Summer League mieli okazję usłyszeć jego głos wybijający się ponad śpiew ówczesnego wokalisty Rossa. Byli pod takim wrażeniem, że natychmiast zdecydowali, że to właśnie on od tej pory będzie u nich śpiewał. Zespół zmienił również swoją nazwę na Panic! at the Disco, ze względu na tekst jednej z piosenek indie-rockowej grupy Name Taken.

Kiedy poczuli, że ich muzyka może się spodobać szerszej publiczności postanowili skontaktować się przez internet z basistą zespołu Fall Out Boy Pete'em Wentzem, zachęcając go do zapoznania się z utworami udostępnionymi na ich profilu na stronie PureVolume, na której promują się - głównie rockowi - muzycy z całego świata. Twórczość Panic! at the Disco bardzo spodobała się Wentzowi, który specjalnie udał się do Las Vegas, aby zobaczyć zespół na żywo. Zaraz po próbie zaproponował im kontrakt z jego wytwórnią Fueled by Ramen.

27 września 2005 roku została wydana debiutancka płyta zatytułowana "A Fever You Can't Sweat Out". Okazała się ogromnym sukcesem komercyjnym - ponad 2 miliony sprzedanych egzemplarzy na całym świecie, w tym 1,6 miliona w Stanach Zjednoczonych, zapewniły kapeli spore grono fanów. Singel "I Write Sins Not Tragedies" dotarł do siódmego miejsca na amerykańskiej liście Billboard Hot 100, a także do 25. miejsca zestawienia przebojów w Wielkiej Brytanii. Album nie spodobał się jednak bardziej wymagającym krytykom i jego recenzje nie zawsze były pozytywne. Przykładowo portal Pitchfork Media ocenił "A Fever You Can't Sweat Out" jedynie na 1,5 w skali od 1 do 10, krytykując zespół za brak oryginalności i wymuszone aktorstwo głównego wokalisty. Opiniotwórczemu magazynowi "Rolling Stone" jednak dużo bardziej spodobał się debiut Panic! at the Disco. Dziennikarz pisma przyznał mu 3 i pół gwiazdki na 5, chwaląc młodych muzyków za umiejętne połączenie muzyki rockowej z elektronicznymi dźwiękami. Doceniono również fakt, że muzykom udało się sprawnie podzielić płytę na dwie różniące się między sobą stylistycznie części.

Na krążku ukrytych jest wiele ciekawostek. Tytuł pierwszego singla "The Only Difference Between Martyrdom and Suicide Is Press Coverage" jest parafrazą stwierdzenia użytego w książce Chucka Palahniuka (twórcy m.in. "Podziemnego kręgu") zatytułowanej "Rozbitek". Również kilka innych kawałków na płycie zawiera wyraźne odniesienia do twórczości tego pisarza. Tytuły piosenek "Lying Is the Most Fun a Girl Can Have Without Taking Her Clothes Off" oraz "But It's Better If You Do" pochodzą od zdania wypowiedzianego w filmie "Bliżej" Mike'a Nicholsa z Julią Roberts i Jude'em Law w rolach głównych. Co ciekawe, wśród niewyraźnych dźwięków "Introduction" możemy usłyszeć głos polskiego prezentera radiowego mówiącego "...spotkało się z szerokim rozgłosem".
Podczas promowania debiutanckiej płyty doszło niestety do spięcia między Brentem Wilsonem a resztą zespołu. W efekcie Wilson opuścił Panic! at the Disco 17 maja 2006 roku. Grupa jednak bardzo szybko znalazła jego następcę. Jon Walker pracował wcześniej dla rockowego zespołu The Academy Is..., który występował razem z Panic! at the Disco. Jego talent muzyczny nie był dla nikogo tajemnicą, więc zaproponowano mu grę na gitarze basowej. W sierpniu 2006 roku został oficjalnym członkiem zespołu.

W trakcie koncertu na festiwalu w Reading nieznana osoba z widowni rzuciła butelkę na scenę, trafiając Brendona. Zespół zmuszony był przerwać występ, ale po kilku minutach wszystko już było w porządku i nieprzejęty zbytnio tym wydarzeniem kontynuował grę. W międzyczasie "A Fever You Can't Sweat Out" pokrył się platyną a grupa została poproszona o nagranie własnej wersji piosenki "This Is Halloween" z okazji wydania specjalnej edycji ścieżki dźwiękowej do filmu Tima Burtona "Miasteczko Halloween". Obok Panic! at the Disco udział w tym projekcie wzięli tacy muzycy jak Fall Out Boy czy Marylin Manson. W lipcu 2007 roku zespół nagrał cover utworu "Tonight, Tonight", który znalazł się na płycie stanowiącej hołd dla The Smashing Pumpkins.

W tym samym czasie grupa zaczęła pracę nad nową płytą. Członkowie zespołu stale byli niezadowoleni z nowego materiału, który za wszelką cenę chcieli stworzyć tak, aby brzmiał jak coś zupełnie nowego. Bardzo zależało im na tym, aby krytycy nie zarzucili im wtórności. W końcu zdecydowali się nagrać cały album raz jeszcze od początku. Część nowych piosenek zagrali dla publiczności w trakcie koncertów promujących ciągle pierwszą płytę.

9 stycznia 2008 zdecydowali się na częściową zmianę nazwy - konkretnie odrzucili wykrzyknik po słowie "Panic" i prosili wszystkich, aby pisali ich nazwę już bez niego.

- Nigdy nie stanowił dla nas części nazwy - tłumaczyli się w wywiadzie dla MTV.

Trzy tygodnie później ukazał się promujący nowy longplay singel "Nine in the Afternoon". Ostatecznie dotarł on aż do 13. miejsca na brytyjskiej liście przebojów, lecz tylko do 51. w Stanach Zjednoczonych. Piosenka znalazła się później na ścieżce dźwiękowej serialu telewizyjnego "Herosi" i gry NHL 09. W teledysku do "Nine in the Afternoon" widoczne są inspiracje The Beatles. Warto dodać, że materiał powstawał - poza Las Vegas - w Londynie, a konkretnie Abbey Road Studios, gdzie Czwórka z Liverpoolu nagrała większość swoich największych przebojów.

21 marca 2008 roku wydana została druga płyta Panic at the Disco "Pretty. Odd.". Nowy styl jaki zaadaptowali muzycy - inspirowany takimi legendami jak The Beach Boys czy The Kinks - zaowocował wieloma pochlebnymi recenzjami krytyków. Z kolei nie wszystkim fanom zespołu przypadł on do gustu. Część z nich zraziła się dużą różnicą, jaka dzieli "Pretty. Odd." i "A Fever You Can't Sweat Out". Na drugiej płycie widać wyraźne wpływy brytyjskiego rocka a nawet brit popu, co nie mogło zachwycić wszystkich słuchaczy w USA, gdzie grupy takie jak Blur czy Oasis nigdy nie odniosły wielkiego sukcesu. Tymczasem, pomimo mieszanych odczuć starszych fanów zespołu, nowa płyta Panic at the Disco sprzedała się w ciągu pierwszego tygodnia w liczbie ok. 140 tysięcy egzemplarzy i zadebiutowała na 2. miejscu na liście Billboardu . Nie jest też niespodzianką taka sama pozycja, którą album "Pretty. Odd." osiągnął 30 marca w Wielkiej Brytanii.

Pomimo widocznej zmiany w brzmieniu zespół nadal słynie z charakterystycznych dla niego efektownych występów na żywo, podczas których oprócz zdolności muzycznych członków Panic at the Disco publiczność ma możliwość oglądania nietypowych dla zespołów rockowych dodatków teatralnych - dość często nawiązujących do burleski.

Żródło: http://muzyka.wp.pl
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
The Only Difference between Martyrdom and Suicide Is Press CoveragePanic! At The Disco04.2006-77[8]Atlantic ATUK 024[gold-US][written by Ryan Ross, Brendon Urie, Spencer Smith][produced by Matt Squire ][5.Modern Rock Tracks]
But It's Better If You DoPanic! At The Disco05.200623[21]104Atlantic ATO 242[gold-US][written by Brendon Urie , Ryan Ross,Brent Wilson , Spencer Smith][produced by Matt Squire ]
Lying Is The Most Fun A Girl Can Have Without Taking Her Clothes Off/Only Difference Between Martyrdom and Suicide Is Press Coverage [live]Panic! At The Disco07.200639[15]96Atlantic ATO 247[platinum-US][written by Brendon Urie , Ryan Ross,Brent Wilson , Spencer Smith][produced by Matt Squire ]
I Write Sins Not TragediesPanic! At The Disco11.200625[28]7[37]Atlantic ATO 259[4x-platinum-US][silver-UK][written by Brendon Urie , Ryan Ross , Spencer Smith][produced by Matt Squire ]
Nine In The Afternoon Panic! At The Disco03.200813[10]51[19]Atlantic ATO 303[platinum-US][written by Ryan Ross, Brendon Urie ,Jon Walker, Spencer Smith][produced by Rob Mathes]
That Green Gentleman (Things Have Changed)Panic! At The Disco06.200896[3]- Decaydance 7-511346 [written by Ryan Ross, Brendon Urie ,Jon Walker, Spencer Smith][produced by Rob Mathes]
F'n MTV Live EP: Things Have Changed / Nine In The Afternoon / Northern DownpourPanic! At The Disco06.2008131[1]-Atlantic -
New PerspectivePanic! At The Disco07.2009-104Decaydance[platinum-US][written by John Feldmann, Brendon Urie ][produced by John Feldmann, Brendon Urie ]
The Ballad of Mona LisaPanic! At The Disco04.201143[8]89[1]Atlantic USAT 21002551 [UK][gold-US][written by John Feldmann, Brendon Urie ,Jon Walker, Spencer Smith][produced by John Feldmann, Butch Walker]
Miss JacksonPanic! At The Disco07.201361[3]68[1]Fueled By Ramen USAT 21301974 [UK][platinum-US][written by Brendon Urie, Dallon Weekes, Lauren Pritchard, Jake Sinclair, Amir Jerome Salem ,Alex Goose][produced by Butch Walker]
This Is Gospel Panic! At The Disco10.2013159[2]87[1] Fueled by Ramen [platinum-US][written by Brendon Urie, Dallon Weekes, Jake Sinclair][produced by Butch Walker]
HallelujahPanic! At The Disco04.201581[1]40[1]Decaydance/Fueled By Ramen USAT 21501132 [UK][gold-US][written by Brendon Urie, Aron Wright, Imad-Roy El-Amine, Morgan Kibby, Robert Lamm, Jake Sinclair][produced by Imad-Roy El-Amine,Jake Sinclair]
VictoriousPanic! At The Disco09.201519489[4] Fueled by Ramen [gold-US][written by Brendon Urie, Christopher J. Baran, Mike Viola, White Sea ,Jake Sinclair, Alex DeLeon, Rivers Cuomo][produced by Jake Sinclair,Brendon Urie]
Emperor's New ClothesPanic! At The Disco11.201588[2]68[4]Decaydance/Fueled By Ramen USAT 21503704 [UK][written by Brendon Urie ,Jake Sinclair, Lauren Pritchard, Sam Hollander, Dan Wilson][produced by Jake Sinclair]
Death of a BachelorPanic! At The Disco12.2015-92[1] Fueled by Ramen [written by Brendon Urie, Jake Sinclair, Lauren Pritchard][produced by Jake Sinclair]
Bohemian RhapsodyPanic! At The Disco08.201680[1]64[1]Atlantic USAT 21601936 [UK][written by Freddie Mercury]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
A Fever You Can't Sweat OutPanic! At The Disco09.200517[70]13[53]Decaydence/Fueled by Ramen 5051011233425[2x-platinum-US][platinum-UK][produced by Matt Squire, Panic! at the Disco]
Pretty.Odd.Panic! At The Disco03.20082[14]2[18]Decaydence/Fueled by Ramen 7567899508[gold-US][gold-UK][produced by Rob Mathes]
Vices & VirtuesPanic! At The Disco04.201129[4]7[13]Atlantic 7567889241[produced by John Feldmann, Butch Walker]
Too Weird to Live, Too Rare to Die!Panic! At The Disco10.201310[3]2[88]Decaydence/Fueled by Ramen 7567868364[gold-US][silver-UK][produced by Butch Walker]
Death of a BachelorPanic! At The Disco01.20164[44]1[44]DCD2/Fueled by Ramen 0075678666735[gold-US][gold-UK][produced by Brendon Urie, Jake Sinclair, JR Rotem ,Imad Royal]


czwartek, 24 listopada 2016

Pale Fountains

Grupa brytyjska założona z początkiem lat 80. w Liverpoolu. W jej skład wchodzili kompozytor Michael Head (gitara, śpiew), Chris McCaffrey (bas), Thomas Whelan (perkusja) i Andy Diagram, poprzednio w zespołach Dislocation Dance i Diagram Brothers. Ich piosenki nawiązywały stylistycznie do "soft popu", bossa novy, muzyki Beatlesów, Mamas And The Papas i Love, a estradowy wizerunek upamiętnił się dzięki krótkim workowatym spodniom. Po nagraniach dla wytwórni Operation Twilight podpisali lukratywny kontrakt z Virgin, ale nie udało im się zdobyć nawet kultowej renomy.
W 1982 piosenka "Thank You" trafiła zaledwie do pierwszej brytyjskiej pięćdziesiątki.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Something on my mind/Just a GirlPale Fountains07.1982--Operation Twilight OPT 009-
Thank you/Meadow of lovePale Fountains11.198248[6]-Virgin VS 557[written by Michael Head][produced by Robin Millar]
Palm of My Hand/Love's a Beautiful PlacePale Fountains05.1983--Virgin VS 568[written by Michael Head][produced by Greg Walsh, Alan Rankine]
Unless/NaturalPale Fountains01.1984--Virgin VS 614[written by Michael Head][produced by The Pale Fountains, Howard Gray]
Don't Let Your Love Start a War/Love SituationPale Fountains03.1984--Virgin VS 668[written by Michael Head][produced by The Pale Fountains, Howard Gray]
Jean's not happening/Bicycle thievesPale Fountains12.1984--Virgin VS 737[written by Michael Head][produced by Ian Broudie]
...from across the kitchen table/Bicycle Thieves/Thank You/Just a GirlPale Fountains06.1985--Virgin VS 750-

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Pacific StreetPale Fountains03.198485[2]-Virgin CDV 227[produced by The Pale Fountains, Howard Gray]
From across the kitchen tablePale Fountains02.198594[1]-Virgin CDV 2333-

środa, 23 listopada 2016

Arno

Arno Hintjens (używający pseudonimu Arno) (ur. 21.05.1949r w Ostendzie),belgijski piosenkarz.Był frontmenem grupy TC Matic.Po rozpadzie wspomnianego zespołu rozpoczął w 1986r karierę solową.
Śpiewa po belgijsku,angielsku i francusku ,a jego muzyczny styl definiuje się jako european rock.Jego najbardziej znane piosenki to "Oh La La La !", "Putain Putain", "Je Veux Nager", "Jive To The Beat" i "Forget The Cold Sweat".W 2002r otrzymał tytuł Księcia Sztuki i Literatury od francuskiego rządu.W belgijskim filmie Camping Cosmos gra homoseksualistę.



Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwaj Wytwórnia
[Fra]
Komentarz
Dans Mon Lit / In Your BedArno10.199986[5]-Delabel DE 4754[produced by Craig Armstrong]
Ils Ont Changé Ma Chanson Arno & Stephan Eicher11.200059[4]-Delabel 7243 8 97438 2 1[written by M. Safka , M. Vidalin]
Vous les femmesArno 11.2013114[4]---
Dance Like A GooseArno01.2016175[1]---
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwaj Wytwórnia
[Fra]
Komentarz
A Poil CommercialArno09.199971[1]-Delabel 7243 8 47105 2 1-
Charles Ernest Arno02.200226[14]90[2]Delabel 7243 8 47105 2 1-
French BazaarArno05.200416[23]60[3]Delabel 57 1040 2-
Live In BrusselsArno08.2005109[7]---
Jus De BoxArno01.200722[20]48[4]Delabel 0946 385640 2 7-
Covers CocktailArno04.200846[9]-EMI 2136110-
BrussldArno04.201031[18]62[2]Naïve NV820911-
Future VintageArno09.201235[11]98[1]Naïve NV826711-
Human IncognitoArno01.201629[11]53[3]NV834461-

Carol Arnauld

Carol Arnauld to wokalistka, autorka tekstów i kompozytorka francuska.
Zaczęła swoją karierę muzyczną w latach 80-tych i odniosła sukces we Francji z utworem C'est pas facile…, wydanym w 1986 roku .Piosenka opowiada o śmierci  brata, zabitego przez lekkomyślnego kierowcę i wywołuje cierpienie jej matki. Singiel osiągnął 10-te  miejsce w Top 50 i pozostał w rankingu przez 16 tygodni. Na początku lat  90-tych, wystepuje w Succès fous, gdzie jej piosenka C'est pas facile… zajęła 6 miejsce.

Po zakończeniu kariery muzycznej, Carol Arnauld przeniosła się do Burgundii  w 1992 roku zajmując się renowacją młyna w Beaumont-sur-Grosne . W 2000 roku  otworzyła restaurację w Chalon-sur-Saône (nazwaną La chouette enrhumée )  .


Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwaj Wytwórnia
[Fra]
Komentarz
C'est Pas Facile/J'voudrais Faire Quelque Chose Pour ToiCarol Arnauld07.198620[22]-Polydor 883 804-7[written by Daniel Guichard - Demarny - Lemaître - Carol Arnaud][Pochette de C’est pas facile]
Toi Qui Voulait Un Enfant/On peut tout quand on veutCarol Arnauld05.198886[1]-Céline Music / Polydor 887 357-7[written by Carol Arnauld][Pochette de Toi qui voulais un enfant]
Musique Black/Il ne sait rienCarol Arnauld12.198994[2]-Polydor 873 364-7[written by Carol Arnauld - Jacqueline Taieb][Pochette de Musique black]


Michele Arnaud

Michele Arnaud (prawdziwe nazwisko Micheline Caré ur. 18.03.1919 w Tulonie, zm. 30.03.1998 w Maisons-Laffitte departament Yvelines),francuska piosenkarka,producentka.Po opuszczeniu Cherbourga w Paryżu uczęszcza zajęcia na Wydziale Sztuki i Prawa -Ecole Libre des Sciences Politiques,otrzymując licencjat z filozofii.Odwiedza w tym czasie często kabarety takie jak Le Tabou i Rose Red.
W 1952r debiutuje w kabarecie "Milord I'Arsouille",śpiewając piosenkę L'lle Saint-Louis,autorstwa Leo Ferre i Francisa Claude.Zdobywa Prix de la Chanson de Deauville za piosenkę Tu voulais.W 1956r reprezentuje Luksemburg na Festiwalu Eurowizji dwoma utworami Ne crois pas de Christiana Guitreau i Les Amants de minuit, ze słowami Jacquesa Lasry i muzyką Simone Laurencin.Od 1957r jest stałym elementem Milord I'Arsouille ,gdzie towarzyszy jej na fortepianie Jacques Lasry i w roli gitarzysty,Serge Gainsbourg.Staje się odtwórczynią kompozycji Gainsbourga,takich jak Défense d'afficher i La Recette de l'amour fou.
Wypełnia swoimi koncertami tak renomowane sale jak paryska Olimpia,czy Bobino w 1959r,zyskując etykietę śpiewającej intelektualistki.Została odznaczona orderem Legii Honorowej.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwaj Wytwórnia
[Fra]
Komentarz
Une Jolie Fleur Michele Arnaud04.195636[4]--[written by Georges Brassens]
Sa JeunesseMichele Arnaud04.195732[17]--[written by Charles Aznavour]
C'était Peut-e^tre L'amour Michele Arnaud10.196159[6]--[written by Georges Brassens]
L'amour, C'est Comme Un JourMichele Arnaud05.196263[5]--[written by Charles Aznavour - Yves Montane]