Kim Durant

Kim Durant urodziła się w Queensland i przez długi czas była jedną z najbardziej nagradzanych artystek w Queensland. Pojawiła się na dwóch Royal Command Performances i pojawiała się w każdym większym programie telewizyjnym w całej Australii.Jako członkini „The Monitors” z najlepszym singlem   „Singin 'In The' 80s”, który został wydany w 1980 roku i osiągnął 16 miejsce na australijskich listach singli. 

Piosenka została napisana wspólnie przez Marka Moffata i McCarthy, a Kim Durant zapewniła wokal w refrenie. Jej nagrody  to Queensland's Entertainer of the Year,Queensland's Recording Artist of the Year.Zdobywczyni wielu nagród za pisanie piosenek.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
One Way Love Affair	Kim Durant	03.1981	80[5]	-	Infinity K 8127/-	-
Love You Brisbane / Taking the Easy Way Out	Kim Durant	05.1983	59[10]	-	Sundown SUN 0047/-	-

Robbie Dupree

Robert Dupuis (ur. 23 grudnia 1946 roku w Brooklynie, Nowy Jork ), lepiej znany pod pseudonimem Robbie Dupree, to amerykański piosenkarz i autor tekstów najbardziej znany z popowego hitu , " Steal Away " z lat 80-tych.Rozpoczynał swoją karierę w grupie doo-wopowej śpiewającej jak większość ansambli tego typu na rogu ulicy. Później został zauroczony bluesem i R & B, a w 1970 roku zaczął występować w klubach Greenwich Village (a nawet grać z przyszłym gitarzystą Chic, Nile Rodgersem).

W 1973 roku przeniósł się do Woodstock, gdzie grał z wieloma lokalnymi muzykami i zespołami, a także pracując nad swoimi piosenkami. W 1978 roku przeniósł się do Los Angeles w poszukiwaniu kontraktu płytowego,gdzie spotkał się dawnych przyjaciół Petera Bunetta i Ricka Chudacoffa, którzy stali się trzonem jego zespołu produkcyjnego.Dupree podpisał kontrakt z wytwórnią Elektra i wydał debiutancki album w 1980 roku.

Dupree stał się popularny za swój przebój "Steal Away", który dotarł do 6 miejsca na Billboard Hot 100 w lipcu 1980 roku. Utwór jest zbudowany wokół riffu instrumentów klawiszowych i chórku podobny do przeboju "What a Fool Believes" nagranego przez The Doobie Brothers w 1979 roku .

Następnie wydał kolejny hit "Hot Rod Hearts", który doszedł do # 15 w październiku 1980 roku.Ostatni singiel Dupree , na liście Billboard, "Brooklyn Girls", zadebiutował na miejscu 54 w czerwcu 1981 roku. Dupree był nominowany do Best New Artist Grammy, ale po roku 1981 po wydaniu LP Street Corner Heroes i towarzyszącego mu singla,nastapił okres ciszy w jego dorobku nagraniowym wynikający z niezadowolenia z kontraktu nagraniowego.

Wreszcie, w 1989 roku, Dupree wrócił do Capitol Records z albumem Carried Away. Po wielu perturbacjach z koncertami i wydaniem wcześniejszego materiału podpisuje kontrakt z japońską wytwórnią Polystar, dla której nagrał Walking on Water w 1993 roku. Dystrybuowany w Stanach Zjednoczonych przez Miramar przyniósł niewielkie hity z tytułowym nagraniem i "Goodbye to L.A.".

W 1987 roku udostępnił swoją piosenkę "Girls in Cars" do płyty Piledriver: Wrestling Album II, zbioru piosenek na temat na World Wrestling Entertainment (wówczas znana jako World Wrestling Federation).

W 2010 podpisał kontrakt z Spectra Records i wydał album "Time and Tide" z gościnnym udziałem byłego klawiszowca E Street Band , Davida Sanciousa .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Steal Away / I'm No Stranger	Robbie Dupree	04.1980	-	6[23]	Elektra 46 621	[written by Rick Chudacoff,Dupuis,Robbie Dupree, B. Elliot][produced by Peter Bunetta , Rick Chudacoff][5.Adult Contemporary Chart][85[2].R&B; Chart]
Hot Rod Hearts / Love Is a Mystery	Robbie Dupree	07.1980	-	15[18]	Elektra 47 005	[written by Stephen Geyer/Bill LaBounty ][produced by Peter Bunetta , Rick Chudacoff]
Brooklyn Girls / Lonely Runner	Robbie Dupree	05.1981	-	54[7]	Elektra 47 145	[written by Roy Freeland/Bill LaBounty ][produced by Peter Bunetta , Rick Chudacoff]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Robbie Dupree	Robbie Dupree	06.1980	-	51[24]	Elektra 273	[produced by Rick Chudacoff/Peter Bunetta ]
Street Corner Heroes	Robbie Dupree	06.1981	-	169[5]	Elektra 344	[produced by Peter Bunetta , Rick Chudacoff]

Jamie Dunn

Jamie Dunn (ur. 12 sierpnia 1950r) to australijski aktor i artysta estradowy .
Rozpoczynając swoją karierę rozrywkową jako piosenkarz, Dunn przeniósł się do telewizji , pracując przy Agro's Cartoon Connection , Seven's Super Saturday i The Super Sunday Show .


Do 2005 r. Dunn był członkiem radiowego śniadania w Brisbane. Dunn był pierwotnym członkiem B105 Morning Crew, wraz z Donną Lynch i Ianem Skippenem, kiedy stacja została po raz pierwszy uruchomiona w zespole FM w 1990 roku. Podczas gdy pierwotnie Dunn występował na B105 jako Agro, z czasem został uznany za samego siebie.

Dunn wykonywał akrobacje, takie jak ubieranie się w bikini ze złotym sznurkiem jako pokojówka na spacer po mieście, ubieranie się jako panna młoda w konkursie „Bridezilla”, wykonywanie rutyny cheerleaderki podczas przerwy  w grze Broncos i mycie głowy   w przenośnej pralce dla psów.

Dunn zbierał pieniądze przez swoją rozgłośnię dla Królewskiego Szpitala Dziecięcego. Apel miał na celu pozyskanie pieniędzy na niezbędny sprzęt szpitala oparty wyłącznie na darowiznach od przedsiębiorstw i ludzi w Brisbane. Dunn promował coroczny świąteczny apel, w tym udział w spacerze „K's for Kids”, który rozciągał się po Brisbane. Dunn był aktywnym ambasadorem organizacji ochrony przyrody Wildlife Warriors .

21 września 2005 r. Dunn ogłosił, że opuszcza B105, a w 2006 r. wraz z Agro zaczęli występować w „Zinc Morning Zoo” z Ianem Calderem i Courtney Burns w stacji radiowej Sunshine Coast FM „Zinc 96”. Opuścił Zinc96 w dniu 17 października 2008 r.

W 2009 r. Dunn rozpoczął nadawanie talk-show 1116 4BC, odchodząc 29 października 2010 r.
Dunn jest narratorem serii Animal Planet Snake Boss .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Jamie Come Home / When You Walk in the Room	Jamie Dunn	08.1975	42[11]	-	Astor A 7252/-	-
Fun fun fun	Jamie Dunn	03.1978	79[5]	-	Warner Bros 100 065/-	-

Clive Dunn

Clive Dunn (ur. 9 stycznia 1920r w Londynie, zm. 6 listopada 2012r w Algarve) - brytyjski aktor i piosenkarz, znany przede wszystkim z występów w serialu Armia tatuśka (1968–1977).

Był absolwentem prywatnej szkoły aktorskiej Italia Conti Academy of Theatre Arts w Londynie. W kinie zadebiutował jako nastolatek, pierwszym filmem z jego udziałem, choć w małej roli niewymienionej w napisach, była komedia Boys Will Be Boys z 1935r. W czasie II wojny światowej trafił do armii. Podczas walk w Grecji został wzięty do niemieckiej niewoli i spędził cztery lata w obozach jenieckich w Austrii.

Po wojnie powrócił do aktorstwa, występując w teatrze i na estradzie, głównie w bardzo lekkich spektaklach komediowych i muzycznych. W latach 50-tych występował m.in. w serialu komediowym The Tony Hancock Show. W 1960r został obsadzony w serialu Bootsie and Snudge, gdzie po raz pierwszy zagrał staruszka, w rzeczywistości będąc czterdziestolatkiem. Umiejętność grania takich postaci okazała się nieoceniona w najbardziej znanej produkcji z jego udziałem, serialu Armia tatuśka. Dunn wcielał się tam w kaprala Jacka Jonesa, ponad siedemdziesięcioletniego weterana wojen kolonialnych w Sudanie (akcja serialu toczy się w latach 40-tych), który pomimo wieku nadal jest pełen animuszu i z zapałem służy w oddziale obrony terytorialnej. Choć grana przez Dunna postać była najstarszym bohaterem serialu, on sam – mając na początku jego produkcji 48 lat – należał do młodszych członków obsady złożonej głównie z bardzo dojrzałych aktorów. W późniejszych latach występował także w serialach Here Come the Double Deckers!, My Old Man i Grandad, gdzie również grał starszych panów.

W 1970 nagrał piosenkę Grandad (Dziadek), w której wcielał się w tytułowego bohatera. Przez trzy tygodnie stycznia 1971 utwór ten zajmował pierwsze miejsce na liście UK Singles Chart. Później nagrał jeszcze kilkanaście singli, lecz nie odniosły już takiego sukcesu.

W 1984 zakończył karierę aktorską i zamieszkał w Portugalii, gdzie poświęcił się malarstwu. Pod koniec życia musiał zrezygnować z tej pasji z powodu postępującej utraty wzroku. Zmarł 6 listopada 2012 w szpitalu w Algarve, w wyniku komplikacji po przebytej kilka dni wcześniej operacji. Miał 92 lata.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Grandad/I Play The Spoons	Clive Dunn	11.1970	1[3][28]	-	Columbia DB 8726	[written by Flowers, Pickett][produced by Ray Cameron, Peter Dulay ]

Beck

Właśc. Bek Hansen; 8.07.1970, Los Angeles, Kalifornia, Stany Zjednoczone) - voc, g, b, k, dr, perć, hca; kompozytor, autor tekstów, producent nagrań.
Pochodzi z rodziny o bogatych tradycjach artystycznych. Matka, Bibbe Hansen, dała się poznać jako aktorka Andy'ego Warhola (przyjaźniła się z muzykami The Velvet Underground); ojciec, David Campbell, odniósł sukces jako skrzypek bluegrassowy i aranżer (w tej roli współpracował m.in. z Lindą Ronstadt, a po latach także z samym Beckiem). Największy wpływ wywarł na niego dziadek, Al Hansen, znany artysta awangardowy związany z nowojorskim ugrupowaniem Plexus (podejmowali wiele wspólnych działań artystycznych, udokumentowanych w 1998, już po śmierci Ala, książką Playing With Matches).
Zbliżył się też do drugiego dziadka, kaznodziei w kościele prezbiteriańskim w Kansas. Dorastał w Los Angeles w sąsiedztwie skupisk imigrantów z Korei i Salwadoru (urzeczony ich kulturą, m.in. nauczył się języka hiszpańskiego). Ukończył tylko dziesięć klas.

Zafascynowany tradycją muzyczną Ameryki, a w szczególności dorobkiem Jimmiego Rodgersa, Mississippi Johna Hurta, Leadbelly'ego i Woody ego Cuthriego, sam nauczył się grać na gitarze i w wieku szesnastu lat zaczął tworzyć folkowe ballady, które wykonywał m.in. na ulicach i w autobusach. Pisał też wiersze, na jakiś czas związał się nawet z trupą poetycka Youthless.
W 1989 opuścił dom rodziców i z gitara pod pachą wyruszył autobusem Greyhound z Los Angeles do Nowego Jorku. Tam pomieszkiwał u poznanych muzyków oraz występował w małych klubach East Village w rodzaju Chameleon (u boku m.in. Rogera Manninga i Kirka Kellyego). Piosenki, które tworzył i wykonywał w tym czasie, akompaniując sobie na gitarze akustycznej nazwanej Jazzercise, były mieszaniną folku, country, punku i nowoczesnej poezji (m.in. Cut 1/2 Blues, Pay No Mind).
W 1990 wrócił do Los Angeles i pojawił się w tamtejszych klubach, jak Jabberjaw i Rajfs. Krótko tworzył duet Ten Ton Paid z Martha Atwell. W styczniu 1991 poznał Toma Rothrocka, szefa małej firmy płytowej Bong Load Custom Records, i niebawem dokonał przy pomocy jego i Kark Stephensona jako producentów debiutanckich nagrań.

Owocami tych sesji były pierwsze niskonakładowe płyty; czwórka zawierająca To See That Woman Of Mine i MJV Makes Me Want To Smoke Crack (a także dwa utwory niejakiego Beana, czyli Stevea Moramarco), wydana w 1992 przez Flip, single Loser/Steal My Body Home, wydany w 1993 przez Bong Load, i Steve Threw Up/Motherfuker/(Cupcake), wydany w 1994, również przez Bong Load, kaseta "Golden Feelings", wydana w 1993 przez Sonic Enemy, oraz minialbum "A Western Harvest Field By Moonlight", wydany w 1994 przez Fingerpaint.
Piosenki Loser - zaraźliwie chwytliwa mieszanka m.in. bluesa, folku i hip hopu (wykorzystująca samplowane wstawki z Walk On Cuilded Splinters Dr.a Johna) - zrobiła furorę w niekomercyjnym radiu na Zachodnim Wybrzeżu. Za prawa do niej Beckowi już wtedy proponowano pół miliona dolarów.

W 1993 podpisał kontrakt z wytwórnia DCC, gwarantujący mu zaskakująco dużą swobodę, m.in. możliwość nagrywania także dla innych, niezależnych firm. Dla niej już zrealizował przy pomocy Rothrocka, Stephensona i Roba Schnapfa jako wspófproducentów, w prywatnych domach, album "Mellow Gold" (tylko w niektórych nagraniach wsparli go dodatkowi muzycy: Petra Haden - viol, Mike Boito - org, Rób Zabrecky - b i David Harte - dr). Wydana w marcu 1994 płyta, promowana m.in. singlem Loser/ Alcohol, okazała się światowym bestsellerem. Zawierała bogaty, urozmaicony repertuar, mocno osadzony na gruncie tradycji, ale wystarczająco nowoczesny i świeży, by przemówił do wyobraźni młodzieżowej publiczności. Były w nim i folkowe ballady w rodzaju Pay No Mind (Snooze), Nitemare Hippy Cirl czy Whiskeyclone Hotel City 1997, i rhythm'n'bluesowe granie w starym stylu - Ruckin' With My Head (Mountain Dew Rock), i zwariowany punk -Mutherfuker. Ale największe wrażenie robiły kompozycje eklektyczne, pomysłowo łączące w sobie wiele stylów i konwencji, od folku, bluesa i country po psychedelic, punk i hip hop, świadczące o skłonności do eksperymentowania, zwłaszcza Loser, ale też chociażby Soul Suckin Jerk, Sweet Sunshine, Beercan, Steal My Body Home.

Już w kwietniu 1994 z nalepką Flipside ukazała się kolejna płyta Becka, "Stereopathetic Soulmanure", zawierająca jego domowe, robocze nagrania z lat 1988-1993, od country (np. utwór Rowboat, po który później sięgnął Johnny Cash) i bluesa (np. Cut 1/2 Blues) po punk (np. Pink Noise) i dźwiękowe szaleństwa nie poddające się żadnym klasyffikacjom (np. Aphid Manure Heist). A w listopadzie tego roku staraniem firmy K Records Calvina Johnsona z zespołu Beat Happening trafił na rynek album "One Foot In The Grave" z zupełnie nowym repertuarem, wykonanym głównie na instrumentach akustycznych, pozbawionym eksperymentalnej otoczki, m.in. utwór Asshole, nagrany później przez Toma Petty'ego (w sesji wziął udział m.in.Chris Ballew, gitarzysta The Presidents Of The U.S.A.). W tym czasie, latem 1994, Beck po raz pierwszy koncertował poza Stanami, m.in. w Australii i Japonii. Natomiast rok później, latem 1995, był jedną z gwiazd amerykańskiego objazdowego festiwalu Lollapalooza oraz brytyjskiego Reading Festival.

Powrotem do muzyki z rejonów Loser była druga płyta dla DCC- "Odelay" z czerwca 1996 - pełna fantazji, uroczo zakręcona, wprawiająca słuchacza w rodzaj transu, zasługująca na miano psychodelicznego arcydzieła ery hip hopu. Głównym wykonawcą był znowu Beck, tylko tu i ówdzie wspierany przez innych, jak Boito - tp, k, David Brown -s,Gregory Leisz -g, Jon Spencer - k, Charlie Haden - b, Waronker - dr, perc, ale niezwykłe, cudownie bałaganiarskie, odjazdowe brzmienie udało się stworzyć za pomocą dźwięków wysamplowanych z nagrań innych artystów jak Out Or Sight i It's All Over Now Baby Blue Them, Venus Joe Thomasa, Needle To The Crove Mantronix Desafinado Laurindo Alemidy i jego zespołu The Bossa Nova All Stars. Producentami byli wraz z Beckiem słynni Dust Brothers, czyli Mike Simpson i John King. Przebojowej płycie towarzyszyły popularne single. Z tego okresu a dokładnie z października 1997, pochodzi też inna popularna płytka - Deadweight/Erase The Sun.
Trzeci album dla DCC, "Mutations" z listopada 1998,był znowu dziełem bardziej konwencjonalnym i staroświeckim. Zawierał np. wytworną balladę w tradycyjnym stylu We Live Again), piosenkę w konwencji country Canceled Check), efektowną sambę (Tropicalia), przede wszystkim zaś utwory inspirowane psychedelią lat sześćdziesiątych, zwłaszcza dokonaniami The Beatles ( Nobody's Fault But My Own, Lazy Flies, Diamond Bollocks)

Kolejna płyta "Sea Change" była zaskoczeniem dla wszystkich. Beck po nagraniu "Midnite Vultures" zapowiadał wydanie albumu z prostą muzyką rockową, ale swoich obietnic nie spełnił. Jak później twierdził, nie chciał się podpinać pod modny w tamtym czasie nurt nowej rockowej rewolucji, reprezentowany przez takich artystów jak The White Stripes czy The Strokes, dlatego też nagrywając "Sea Change" inspirował się muzyką country rockową i psychodeliczną. Do prac nad płytą zaprosił odpowiedzialnego za brzmienie albumów Radiohead Nigela Godricha (producent współpracował z muzykiem już wcześniej, przy okazji "Mutations") oraz swojego ojca Davida Campbella, który zaaranżował synowi partie smyków. "Sea Change" jest dziełem wyjątkowo dojrzałym, ale i smutnym (dużą mówią już tytuły utworów: "Lonesome Tears" czy "Already Dead"). Wydany w 2002 roku album opowiada w głównej mierze o rozpadzie partnerstwa. Trudno się temu dziwić, wszak początek XXI wieku nie był dla Becka zbyt udany - rozstał się wtedy ze swoją partnerką Leigh Limon i na dobre pokłócił z zaprzyjaźnionymi: gitarzystą, perkusistą oraz menedżerem. To jednak "Sea Change" jest tym albumem, za którym przepadają krytycy, dla przykładu magazyn "Rolling Stone" przyznał albumowi maksymalną liczbę 5. gwiazdek.

Te wszystkie osiągnięcia sprawiły, że Beck stał się jednym z największych bohaterów współczesnej popkultury. Wydany w 2005 roku album "Guero" zadebiutował na 2. miejscu listy amerykańskiego Billboardu (jest to do dzisiaj najwyżej notowane dzieło artysty).

Do pracy nad tą płytą Hansen zaprosił ponownie kolektyw Dust Brothers. Dziennikarze i fani byli zachwyceni. Zgodnie chwalili dzieło Becka, opisując "Guero" jako album łączący wszystkie wartościowe elementy twórczości muzyka. "Guero" to dzieło dojrzałe, przemyślane i do tego bardzo przebojowe - z tego krążka pochodzi mnóstwo niezwykle rozpoznawalnych hitów muzyka: "E-Pro", "Girl" czy "Hell Yes". Jeszcze w tym samym roku artysta zwany pieszczotliwie przez media "półbożkiem popkultury" wypuścił krążek zawierający remiksy nagrań z "Guero" - "Guerolito".

Kolejne płyty Becka: "The Information" z 2006 roku i "Modern Guilt" z 2008 roku są tylko dowodem na wielką wyobraźnię muzyczną, talent i niesamowite wyczucie piosenkarza. W "The Information" motyw przewodni stanowi elektronika, artysta dużo też rapuje, z kolei "Modern Guilt" to dzieło w głównej mierze rockowe, słychać w nim wpływ bluesa i glam rocka.

Beck Hansen jest na pewno artystą jedynym w swoim rodzaju. Bezwstydnie miesza ze sobą wszystkie możliwe style muzyczne i całkiem nieźle mu to wychodzi. Jest też twórcą wybitnie niezależnym. Na samym początku swojej fenomenalnej kariery wypuszczał alternatywny materiał w niezależnych wytwórniach (3 płyty, w tym debiutancka "Golden Feelings" z 1993 roku i jedna Ep-ka). Od samego początku działalności jest ceniony przez słuchaczy, dziennikarzy, a także przez branżę muzyczną. Thurston Moore z wielkiej nowojorskiej kapeli Sonic Youth wstawił się za młodym Hansenem, gdy ten podpisywał pierwszy wielki kontrakt z wytwórnią Geffen. Wielu muzyków i producentów po prostu chce z nim współpracować (ostatni album "Modern Guilt" produkował Beckowi bardzo rozchwytywany ostatnio producent Danger Mouse, natomiast w utworze "Go It Alone" na basie przygrywał mu sam Jack White, lider The White Stripes).

Artysta wraz z żoną, aktorką Marissą Ribisi należy do kościoła scjentologicznego.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Loser/Alcohol	Beck	02.1994	15[8]	10[24]	Geffen GFSTD 67	[gold-US][silver-UK][written by Beck Hansen/Karl Stephenson][produced by Beck][sample z Walking on guilded splinters-Dr Johna]
Where it' s at	Beck	06.1996	35[5]	61[19]	Geffen GFST 22 156	[written by Beck Hansen/John King/Mike Simpson][produced by Beck/Dust Brothers][Grammy-1996 Rock Male Vocal ][sample z "Get up and dance"-Mantronix]
Devil' s haircut/Lloyd Price Express	Beck	11.1996	22[11]	94[4]	Geffen GFS 22 183	[written by Beck Hansen/John King/Mike Simpson][produced by Beck/Dust Brothers][sample z "Them's out of Sight"-Purdie's Soul Drums]
The new polution/Electric music and summer people	Beck	03.1997	14[12]	78[7]	Geffen GFS 22 205	[written by Beck Hansen/John King/Mike Simpson][produced by Beck/Dust Brothers][sample z "Venus"-Joe Thomasa]
Sissyneck/Feather in your cap	Beck	05.1997	30[10]		Geffen GFS 22 253	[written by Beck Hansen/Dust Brothers ][produced by Beck/Dust Brothers][z filmu "Feather in your cap"]
Jack -Ass/Burro/Strange invitation/Brother	Beck	09.1997	-	73[10]	Geffen GFS 22 276	[written by Bob Dylan/Beck Hansen/John King/Mike Simpson][produced by Beck/Dust Brothers]
Dead weight/Erase the sun	Beck	11.1997	23[12]	-	Geffen GFS 222 93	[written by Beck Hansen/Dust Brothers][produced by Beck/Dust Brothers][z filmu "A life less ordinary"]
Tropicalia/Halo of gold	Beck	12.1998	39[6]	-	Geffen GEFDM 22 365	[written by Beck Hansen][produced by Nigel Godrich/Beck]
Sexx laws/Salt in the wound	Beck	11.1999	27[10]	-	Geffen 4971812	[written by Beck Hansen][produced by Beck]
Mixed business/Dirty dirty	Beck	04.2000	34[6]	-	Geffen 4973002	[written by Beck Hansen][produced by Beck]
E-Pro	Beck	03.2005	38[5]	65[10]	Interscope 9880052	[written by Mike Diamond/Beck Hansen/Adam Horovitz/John King/Mike Simpson/Adam Yauch][produced by Beck/Dust Brothers]
Girl	Beck	08.2005	45[8]	100[1]	Interscope 9882469	[written by Beck Hansen/John King/Mike Simpson][produced by Beck/Dust Brothers]
Timebomb	Beck	10.2007	154[1]	103[1]	Interscope 10345	[written by Beck Hansen and The Dust Brothers][produced by Beck]
Blue Moon	Beck	01.2014	-	109	Capitol	[written by Beck Hansen][produced by Beck]
Heart Is a Drum	Beck	07.2014	-	118	Capitol	[written by Beck Hansen and The Dust Brothers][produced by Beck]
Dreams	Beck	06.2015	-	106	Capitol	[written by Beck Hansen, Andrew Wyatt,Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mellow gold	Beck	03.1994	41[17]	13[24]	Geffen GED 24634	[platinum-US][gold-UK][produced by Beck Hansen, Tom Rothrock, Rob Schnapf, Karl Stephenson]
O-de-lay	Beck	06.1996	17[89]	16[88]	Geffen GED 24926	[2x-platinum-US][platinum-UK][produced by Beck Hansen, The Dust Brothers, Mario Caldato, Jr, Brian Paulson, Tom Rothrock, Rob Schnapf]
Mutations	Beck	11.1998	24[22]	13[14]	Geffen GED 25184	[gold-US][gold-UK][Grammy-1999 Alternative Music ][produced by Beck Hansen,Nigel Godrich]
Midnite vultures	Beck	11.1999	19[28]	34[18]	Geffen 4905272	[gold-US][gold-UK][produced by Beck/Dust Brothers]
Sea change	Beck	09.2002	20[7]	8[26]	Geffen 4933932	[gold-US][silver-UK][produced by Nigel Godrich]
Guero	Beck	03.2005	15[15]	2[26]	Interscope 9880288	[gold-US][silver-UK][produced by Beck Hansen, Dust Brothers]
Guerolito	Beck	02.2006	131[1]	191[1]	Interscope 005972	[produced by Beck Hansen, Dust Brothers]
The Information	Beck	10.2006	-	7[18]	Interscope 008341	[produced by Nigel Godrich]
Modern Guilt	Beck	07.2008	9[6]	4[14]	XL Recordings XLCD 369	[gold-US][produced by Danger Mouse, Beck]
Morning Phase	Beck	03.2014	4[13]	3[35]	EMI 3764975	[gold-US][silver-UK][produced by Beck]
Colors	Beck	10.2017	5[3]	3[7]	EMI 5717679	[produced by Beck,Greg Kurstin,Cole M.G.N.]

Ooberman

Ooberman to angielski zespół z silnymi wpływami indie , folkowymi i progresywnymi, który powstał po raz pierwszy w 1997 roku. Rozstali się w 2003 roku, wkrótce po wydaniu drugiego albumu Hey Petrunko , ale ogłosili reaktywację w kwietniu 2006 roku i wkrótce potem zaczęli wydawać muzykę.

Założyciele Ooberman, Dan Popplewell i Andy Flett, spotkali się przy fortepianie w swojej szkole w Bradford w 1988 roku. Pierwszym zespołem, który założyli, był  The Forestry Commission, z młodszym bratem Fletta, Steve na gitarze basowej . Życie zespołu wkrótce się skończyło, kiedy Popplewell przeniósł się do Liverpoolu , ale trzej przyjaciele pozostali w kontakcie.

Steve Flett przeniósł się do Liverpoolu w 1992 roku, a Andy Flett dołączył do niego w latach 1996/7,  z Birmingham, gdzie studiował. Urodził się wówczas Ooberman, wraz z Alanem Kelly (perkusja) i ostatnim członkiem Sophii Churney ( klawisze i wokal ). Pierwszy koncert Ooberman  odbył się w czerwcu 1997 r., A ich ekscentryczne występy na żywo i dziwaczne dema zdobyły nagrodę BT Merseyside Arts w kategorii Best Newcomers w 1997 roku.

Ich pierwszym wydawnictwem był singiel „Sugar Bum” 7 calowy dla wytwórni Transcopic Grahama Coxona , a następnie chwalona przez krytyków EP-ka „ Shorley Wall ” w Tugboat Records, a następnie zespół podpisał kontrakt z Independiente , w której wydali swój pierwszy właściwy singiel: hit z Top 40 „Blossoms Falling”.

Wiosną 1999 roku zespół zakończył pracę nad swoim debiutanckim albumem The Magic Treehouse . Album otrzymał ogólnie pozytywne recenzje, w tym 8/10 w NME . Recenzje nie przełożyły się jednak na sprzedaż i po tym, jak garstka singli nie trafiła do Top 40, Independiente i Ooberman rozstali się, podobnie jak ich firmy wydawnicze i zarządzające.

Zespół (a raczej Danny and Sophie) podobno miał już dość przemysłu muzycznego , ale w połowie 2000 roku (lub Rather Danny) rozpoczęli pracę nad swoim drugim albumem. W tym czasie napięcie członków zespołu spowodowało, że oryginalny perkusista (Alan) opuścił zespół, a jego miejsce zajął Paul Walsham.

Po ponad roku pracy nad nowym materiałem zespół ogłosił, że wyda swój drugi album - Hey Petrunko - na początku 2002 roku. Mini-album, Running Girl , poprzedził go w październiku 2001 roku,i pojawił się nowy perkusista - Jaymie Ireland, Popplewell założył   własną wytwórnię płytową Rotodisc.

Pięć utworów na EP-ce - „Bluebell Morning” - i singiel - „Beany Bean” - pojawiły się na rynku, ale Hey Petrunko był opóźniony. Po prawie trzech latach pracy nad albumem, został ostatecznie wydany 3 marca 2003 roku, z uznaniem krytyków.

Następnie odbyła się trasa koncertowa i kolejny singiel, ale presja wywierana  na Hey Petrunko napięła atmosferę w zespole, a w maju Popplewell ogłosił, że wraz z Churneyem opuszczają zespół. Rotodisc został zamknięty, a planowane premiery i daty koncertów (w tym festiwale i koncerty zagraniczne) zostały odwołane.

W lutym 2005 r. Uruchomiono stronę internetową - ooberman.net - twierdząc, że jest „nową oficjalną stroną Ooberman”. Strona miała obraz, dość wyraźnie okładkę albumu, zatytułowaną „Ooberman - Rare Recordings”. Nic nie było słyszane z tej strony do grudnia 2005 r., kiedy Popplewell stwierdził, że nowy album będzie mieszanką starych, niepublikowanych i nowych piosenek. 

Jednak w kwietniu 2006 r. strona ooberman.net ukazała się w całości, a aktualizacja wiadomości z 20 kwietnia stwierdzała, że ​​„zespół zreformował się i nagrał nowy album ... nie ma żadnych aktualnych planów grania na żywo”.

Album zatytułowany Carried Away został wydany w sierpniu 2006 r. przez Rotodisc, dystrybuowany w Wielkiej Brytanii przez Cargo Records. Wydanie zostało poprzedzone niezwykle ograniczonym 7-calowym singlem „The Beauty of Your Soul”, 19 czerwca, oraz singlem do pobrania - zatytułowanym „Carried Away” - 24 lipca, który otrzymał radiową emisję stacjach, w tym XFM i 6music , a szczególnie w programie BBC Radio 2 Marka Radcliffe'a .

W grudniu 2006 r. Rotodisc wydała album Symphonika zatytułowany The Snow Queen . Symphonika to boczny projekt orkiestrowy Dana Popplewella, a na płycie znalazła się Royal Liverpool Philharmonic Orchestra i wokal Sophii Churney. 

26 lutego 2007 r. Andy i Steve Flett wydali album z materiałem nagranym w czasie Ooberman pod nazwą Ooberon  zatytułowany Waiting For The Sonic Boom . 

We wrześniu 2007r zespół wydał The Lost Tapes - Rare Recordings 1991–2007 , zbiór rzadkich i niepublikowanych nagrań obejmujących okres w tytule.

W sierpniu 2007 r. ogłosili na swojej stronie, że cały ich katalog  będzie dostępny do bezpłatnego pobrania w ramach promocji The Lost Tapes .
W dniu 7 czerwca 2010 r. ukazał się nowy album London Town z udziałem członków Ooberman Sophii Churney i Dana Popplewella jako „The Magic Theatre” wraz z jedenastoma darmowymi filmami HD. Dźwięk orkiestrowy albumu został osiągnięty przy niskim budżecie dzięki muzyce biblioteki Popplewella, przeznaczonej do wykorzystania jako tło dla filmów i telewizji, które pasowały do ​​jego piosenek.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Blossoms Falling	Ooberman	05.1999	39[4]	-	Independiente ISOM 26MS	[written by Dan Popplewell,Andy Flett,Steve Flett,Sophia Churney,Alan Kelly][produced by Stephen Street]
A Million Suns	Ooberman	07.1999	43[4]	-	Independiente ISOM 30MS	[written by Dan Popplewell,Andy Fletty][produced by Stephen Street]
Tears From A Willow	Ooberman	10.1999	63[3]	-	Independiente ISOM 37MS	[written by Dan Popplewell,Andy Flett,Steve Flett,Sophia Churney,Alan Kelly][produced by Stephen Street]
Shorley Wall	Ooberman	04.2000	47[4]	-	Independiente ISOM 41MS	[written by Dan Popplewell,Andy Flett][produced by Stephen Street]
Dolphin Blue	Ooberman	12.2000	88[1]	-	Rough Trade RTRADESCD 009	[written by Dan Popplewell]
Beany Bean	Ooberman	08.2002	79[3]	-	Rotodisc ROTOCDA 003	[written by Dan Popplewell]
The First Days Of The Holidays	Ooberman	03.2003	102[1]	-	Rotodisc ROTOCDA 006	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Magic Treehouse	Ooberman	11.1999	79[2]	23[33]	Independiente ISOM 13CD	[produced by Stephen Street]

Will Downing

Ur. w Nowym Jorku (USA). Pod koniec lat 70-tych Downing był poszukiwanym wokalistą sesyjnym; towarzyszył w nagranich takim wykonawcom, jak Rose Royce, Billy Ocean, Jennifer Holliday czy Nona Hendryx. Jednak tak naprawdę kariera tego wokalisty soulowego rozpoczęła się w połowie lat 80-tych, za sprawą spotkania z producentem i wykonawcą Arthurem Bakerem.

Downing został członkiem formacji Bakera - Wally Jump Jr. And The Criminal Element, której pozostałymi muzykami byli brooklyńczyk Wally Jump, Craig Derry (były członek Moments i Sugarhill Gang), Donny Calvin i Dwight Hawkes (ci dwaj byli wcześniej muzykami Rockers Revenge), Rick Sher (wcześniej w Warp 9) oraz para toasterów Michigan And Smiley.

Z zespołem tym, nagrywającym dla należącej do Bakera wytwórni Criminal Records, Downing spędził pewien czas, by w końcu podpisać solowy kontrakt nagraniowy z firmą Island Records. W 1988 nagrał dla niej debiutancki album, którego producentem został Baker. Pierwszym singlem wydanym pod własnym nazwiskiem Downinga był "A Love Supreme" (4th&Broadway; 1987) - do jednej z najsłynniejszych kompozycji Johna Coltrane'a dodano tekst. Singel dotarł do pierwszego miejsca list przebojów w Wielkiej Brytanii, album wszedł do Top 20.

Downing wylansował potem kolejne przeboje - "In My Dreams" oraz własną, nową wersję "Where Is The Love" z repertuaru Roberty Flack i Donny'ego Hathawaya (zaśpiewał ten duet z Miką Paris). Producentem drugiego albumu został sam Downing, a współautorem utworów był Brian Jackson, współpracownik Gil Scott-Heron.

Jednak ani ta płyta, ani następna - A Dream Fulfilled, której współproducentami byli Barry J. Eastmond i Wayne Braithwaite - nie zdołała powtórzyć sukcesu pierwszego albumu.
Płytą Moods Downing umocnił swoją pozycję na rynku "gładkiej" muzyki na późny wieczór i choć jego świetny głos sprawdza się doskonale w takim melancholijnym repertuarze, to odbiorca zawsze pozostaje niebezpiecznie blisko granicy letargu.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A Love Supreme	Will Downing	04.1988	14[10]	-	4th & Broadway BRW 90	[written by J. Coltrane][produced by Arthur Baker][77[6].R&B Chart]
Sending Out An S.O.S.	Will Downing	05.1988	-	-	Island 99 336 [US]	[written by W. Downing, B. Jackson, D. Madden, C. Derry][45[10].R&B Chart]
In My Dreams	Will Downing	06.1988	34[6]	-	4th & Broadway BRW 104	[written by Arthur Baker, Mac Quaill][produced by Brian Jackson, Will Downing]
Free/Dancin' In The Moonlight	Will Downing	10.1988	58[5]	-	4th & Broadway BRW 112	[written by D. Williams, H. Redd, N. Watts, S. Greene][produced by Will Downing][48[10].R&B Chart]
Where Is The Love	Mica Paris & Will Downing	01.1989	19[7]	-	4th & Broadway BRW 122	[produced by Will Downing]
Test Of Time	Will Downing	10.1989	67[2]	-	4th & Broadway BRW 146	[written by M. Holder, K. Harris][produced by Laythan Armor, Will Downing][35[12].R&B Chart]
Come Together As One	Will Downing	02.1990	48[4]	-	4th & Broadway BRW 159	[written by Greg Smith, Will Downing][produced by Greg Smith, Will Downing][50[8].R&B Chart]
I Try	Will Downing	03.1991	-	-	Island 878 888 [US]	[written by A. Bofill][produced by Wayne Brathwaite][13[17].R&B Chart]
I Go Crazy	Will Downing	07.1991	-	-	Island 868 532	[written by P. Davis][produced by Will Downing][37[11].R&B Chart]
There's No Living Without You	Will Downing	09.1993	67[1]	-	4th & Broadway BRW 278	[written by Connor Reeves, Greg Smith][produced by Rex Rideout, Will Downing][57[12].R&B Chart]
Do You Still Love Me	Will Downing	12.1993	-	-	Mercury 862848 [US]	[69[9].R&B Chart]
Break Up To Make Up	Will Downing	04.1994	-	-	Mercury 858 614 [US]	[written by K. Gamble, L. Creed, T. Bell][produced by Bob Baldwin, Will Downing][66[8].R&B Chart]
Sorry, I	Will Downing	10.1995	-	-	Mercury 852 410 [US]	[45[20].R&B Chart]
Just To Be With You	Will Downing	02.1996	115[1]	-	4th & Broadway BRW 327	[produced by Rex Rideout, Will Downing]
All About You	Will Downing	11.1997	-	-	Mercury [US]	[63[4].R&B Chart]
A Million ways	Will Downing	11.2003	-	-	GRP [US]	[written by Joe,Jolyon Skinner][58[20].R&B Chart]
Crazy Love	Will Downing	11.2005	-	-	GRP [US]	[73[14].R&B Chart]
After Tonight	Will Downing	11.2007	-	-	Peak [US]	[written by Rex Rideout, Will Downing][produced by Rex Rideout, Will Downing][56[18].R&B Chart]
Something Special	Will Downing	06.2009	-	-	Peak [US]	[86[11].R&B Chart]
Love Suggestions	Will Downing	08.2009	-	-	Concord [US]	[69[10].R&B Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Will Downing	Will Downing	03.1988	20[23]	-	4th & Broadway BRLP 518	[gold-UK][produced by Will Downing]
Come Together As One	Will Downing	11.1989	36[2]	-	4th & Broadway BRLP 538	[produced by Will Downing]
Love's the Place to Be	Will Downing	08.1993	-	166[7]	4th & Broadway BRLP 597
Moods	Will Downing	11.1995	-	139[2]	4th & Broadway BRLP 612
Invitation Only	Will Downing	11.1997	-	127[3]	Mercury 536 350 [US]
Pleasures of the Night	Will Downing with Gerald Albright)	10.1998	-	169[3]	Verve Forecast 557 613 [US]
All the Man You Need	Will Downing	08.2000	-	100[7]	Motown 157 881 [US]
Sensual Journey	Will Downing	05.2002	-	90[7]	GRP 589 610 [US]
Emotions	Will Downing	11.2003	-	92[6]	GRP 000529 [US]
Christmas, Love and You	Will Downing	11.2004	-	37[1].Christmas Chart	GRP 002748 [US]
Soul Symphony	Will Downing	10.2005	-	65[3]	GRP 005215 [US]
After Tonight	Will Downing	10.2007	-	37[3]	Peak 30561 [US]
Classique	Will Downing	06.2009	-	22[8]	Peak 31278 [US]
Lust, Love & Lies (An Audio Novel)	Will Downing	09.2010	-	42[4]	Peak 32463 [US]

Doro

Pseudonim Dorothy Pesch, liderki i wokalistki niemieckiej heavymetalowej grupy Warlock, która przestała istnieć w 1987 roku po wydaniu albumu Triumph And Agony. Dorothy rozpoczęła wtedy karierę solową, a w zespole towarzyszącym jej w nagraniach znaleźli się: Tommy Henriksen (bas), John Devin (gitara) i Bobby Rondinelli (perkusja). Doro zatrudniła również Joeya Balina, który pomógł jej skomponować utwory na debiutancki album Force Majeure, wydany w 1988r.

 Zawierał on muzykę odmienną od wcześniejszych propozycji Pesch, bardziej komercyjną i skierowaną do szerszych kręgów słuchaczy. Płytę otwierała żenująca wersja przepięknego klasyka Procol Harum „A Whiter Shade Of Pale”. Reszta materiału była niewiele lepsza. W tej sytuacji Dorothy porzuciła grupę i zaczęła nagrywać z Genem Simmonsem (z Kiss), który został jej producentem. Nadal jednak za wszelką cenę próbowała dostać się na listy przebojów. Album Rare Diamonds - składanka starych nagrań wokalistki - dał jej czas na zastanowienie się nad następnym krokiem w muzycznej karierze.

Po dłuższej nieobecności Doro powróciła w 1993 udanym (i przebojowym!) singlem „Bad Blood”, który nawiązywał do odrodzenia się w Niemczech fali przemocy wobec cudzoziemców. Promowany nim album Angels Never Die poza Niemcami nie zdobył praktycznie żadnego powodzenia. Niemniej trasa koncertowa po rodzinnym kraju artystki cieszyła się dużą popularnością, a jej rezultatem był album Doro Live. W tym czasie Doro połowę czasu spędzała w Niemczech, połowę w USA, skąd pochodzili członkowie jej grupy.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Force Majeure	Doro	04.1989	-	154[11]	Mercury 838 016	[produced by Joey Balin]

Cheb Mami

Ahmed Khelifati Mohamed  znany pod pseudonimem artystycznym Cheb Mami  (ur. 11 lipca 1966 roku w Saidzie (Algieria)) - algierski piosenkarz . Śpiewa po arabsku, francusku oraz techniką layali.
Jego muzyka jest mieszanką wpływów śródziemnomorskich oraz tureckiej, flamenco, greckiej, jak i muzyki latynoskiej, połączeniem tradycyjnego i nowoczesnego stylu śpiewu.
Cheb Mami urodził się w Saidzie  w Algierii, w rodzinie robotników jako jedno z dziewięciorga dzieci. Zaczął śpiewać i grać na akordeonie na ulicach już jako nastolatek. W 1982 roku szesnastoletni Ahmed został dostrzeżony w radiowym konkursie muzycznym (zaśpiewał "El Marsam" - klasyczny utwór orański z 1920 roku) w którym zdobył drugie miejsce. Został wtedy dostrzeżony przez Boualema, producenta muzycznego muzyki orańskiej i disco maghrebu. W latach 1982 - 1985 nagrał dla niego około 10 kaset muzycznych o nakładzie dochodzącym do 500 000 sztuk.

W roku 1985 Mami przyjechał do Paryża i odnalazł własną niszę muzyczną. Była to muzyka raï z elementami bluesa, funku, salsy, reggae i hip hopu. Inspiracjami muzycznymi młodego artysty byli m.in. Stevie Wonder, Otis Redding i francuski raper MC Solaar. Swój pierwszy publiczny występ dał na festiwalu Oran Raï w 1985 r., kiedy władze algierskie oficjalne uznały ten gatunek muzyczny i zezwoliły na koncert.

W roku 1987 Mami rozpoczął dwuletnią służbę wojskową, odbył ją dając przede wszystkim recitale w bazach wojskowych. W maju 1989 r. powrócił do Paryża dając w grudniu  koncert w paryskiej Olimpii, zaczął występować w paryskich kabaretach, później również w: Stanach Zjednoczonych, Holandii, Niemczech, Szwajcarii, Hiszpanii, Skandynawii i Wielkiej Brytanii.

W latach dziewięćdziesiątych Mami nagrał kilka płyt, które odniosły w swej kategorii znaczny sukces, jego trzeci album "Saïda" (wyprodukowany przez Neneh Cherry i Paulę Abdul) sprzedał się we Francji w 100 000 egzemplarzy. W 1999 r. Mami znalazł się na szczycie francuskiej listy przebojów utworem "Parisien du Nord" (nagranym w duecie z francuskim raperem K-mel) skierowanym przeciw rasizmowi (relacjach między francuskimi Arabami a Francuzami), utwór płynnie połączył hip hop i raï zdobywając nowych odbiorców muzyki orientalnej.

Na jesieni 1999 Mami dał w Nowym Jorku koncert z Glorią Gaynor oraz został zaproszony do cyklu koncertów ze Stingiem, uczestniczył jednocześnie w nagrywaniu ze Stingiem utworu Desert Rose na płytę Brand New Day. Utwór dostał się na szczyty list przebojów w wielu krajach kreując błyskawicznie Mamiego na międzynarodową gwiazdę, spełniając jego marzenie o umiędzynarodowieniu muzyki raï. W roku 2000 na fali sukcesu Mami brał udział w światowym tournée Stinga. Popularność doprowadziła do zainteresowania mediów, Mami wystąpił m.in. w: Saturday Night Live, u Jaya Leno, Davida Lettermana, jak również na żywo podczas Super Bowl.

Na jesieni 2001 Mami powrócił do kariery solowej. Nagrał z sukcesem kilka płyt, zaangażował się w kampanię obrony praw dzieci. W 2003 roku otrzymał z rąk prezydenta Chiraca order Kawalera Orderu Zasługi (Chevalier de l'ordre national du mérite).

Podczas pobytu w Algierii w lecie 2005 roku, Mami przy pomocy swego menedżera przetrzymywał swoją byłą dziewczynę, fotografkę prasową w domu należącym do jednego z przyjaciół celem celem zmuszenia jej wbrew jej woli do przerwania ciąży. Doszło do zabiegu, lecz płód przetrwał (urodziła się zdrowa dziewczynka). Kobieta po powrocie do Francji oskarżyła Mamiego i jego menedżera Michela Levy'ego o siłową próbę aborcji (Levy został później skazany na cztery lata za organizację zabiegu).

W maju 2007 francuski sąd wydał za Mamim nakaz aresztowania, Mami wpłacił kaucję i wyjechał z Francji. Dwa lata później został zatrzymany przez funkcjonariuszy na lotnisku w Paryżu, kiedy przybył do kraju z Algierii w dniu 29 czerwca 2009 roku. 3 lipca 2009 sąd Paryżu skazał go na pięć lat więzienia.W marcu 2011 Cheb Mami decyzją sądu (wskutek drugiej apelacji adwokatów) wyszedł na zwolnienie warunkowe.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Fugitif	Tonton David & Cheb Mami	05.1996	30[14]	-	-	-	-	-	-	-	Delabel DE 3694	-
Parisien du nord	Cheb Mami & K-Mel	12.1998	5[33]	-	-	-	-	-	-	-	Virgin 7243 895557 2 1	[written by Imhotep,Kamel Houairi, Cheb Mami]
Au pays des merveilles	Azwaw	07.1999	57[16]	-	-	-	-	-	-	-	Virgin SA 8378	-
Desert Rose	Sting feat. Cheb Mami	01.2000	6[31]	3[39]	7[23]	-	29[20]	6[22]	-	4[19]	A&M 497 233-2	[written by Sting]
Youm wara youm (Jour après jour)	Cheb Mami / Samira Said	09.2002	42[13]	-	-	-	-	-	-	-	Virgin 7243 5 46791 2 4	[written by Amr Mostafa,Khaled Taj]
L'hymne à l'amour	Aznavour, Boulay, Eicher, Biolay, Macias, Maurane, Foly, Fontaine, Mami, Leroy, Pagny & Badi	11.2003	50[12]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Non c'sera non (omri omri)	Cheb Mami feat. Diam's	09.2006	30[15]	-	-	-	-	-	-	-	EMI 94637 52662	-
Ma France à moi	Cheb Mami	03.2007	11[25]	-	-	-	-	-	-	-	Capitol 3891100	[written by Diam's,Tyran,Gregory Berthou]

Albums

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	UK	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Brut de femme	Cheb Mami	05.2003	7[52]	-	-	-	-	-	-	-	Hostile 538 650-2	-
Ma vie - mon live	Cheb Mami	10.2004	53[13]	-	-	-	-	-	-	-	Capitol 7243 5 44247 0 0	-
Dans ma bulle	Cheb Mami	02.2006	1[3][94]	19[59]	-	-	-	-	-	-	Hostile 3531572	-
2CD: Brut de femme / Dans ma bulle	Cheb Mami	10.2006	119[9]	-	-	-	-	-	-	-	Hostile 3711122	-
S.O.S.	Cheb Mami	11.2009	1[1][52]	18[10]	-	-	-	-	-	-	Hostile 6860440	-

John Mamann

John Mamann (ur. 1978r) to francuski piosenkarz, autor tekstów i kompozytor, który podpisał kontrakt z AZ Records , częścią Universal Music. Wydał trzy albumy, Mister Joe w 2010 roku, Joe Mamann w 2012 roku i Love Life w 2013 roku. Utwór tytułowy z ostatniego albumu „Love Life”, duet z portugalską piosenkarką Kiką, znalazł się na liście French Singles Chart .

W wieku 18 lat John Mamann wyjechał do Kanady, a następnie do Stanów (Miami, Floryda), aby rozpocząć karierę muzyczną. Jego ojciec, muzyk i stosunkowo popularny piosenkarz, z marokańskim pochodzeniem, miał na niego wielki wpływ. Po powrocie do Francji zadebiutował singlem „Pas jaloux”. Odnosił większe sukcesy w komponowaniu, szczególnie po sukcesie w 2008 roku, pisząc i produkując Louisy Josepha i odnosząc sukces na listach dzięki piosence „Assis par terre”. Wydał swój własny album Mister Joe z wszystkimi utworami skomponowanymi przez niego i tekstami Elodie Hesme, François Welgryna, Lionela Florence i Floriana Gazana.

Mamann pisał również dla wielu artystów, w tym Johnny'ego Hallydaya (dwie piosenki „Autoportrait” i „Devant toi”), dla Florent  Pagny , Natashy St-Pier , Luce , Jean-Rocha , Havany Brown i innych. Współpracował z producentem RedOne . W 2011 roku był współautorem i współproducentem „ Il nous faut ”, wielkiego hitu   francuskiej piosenkarki Elisy Tovati i Belga , zdobywcy drugiego miejsca w The X Factor,Toma Dice . Singiel osiągnął numer 1 na belgijskiej  Singles Charts. 

Współtworzył także z Davidem Hallyday'em, Fredem Château, Mathieu Mendès, Corneille , Shaka Ponk , Coyle Girelli i Stanislasem, muzykę do francuskiej produkcji muzycznej Robin des Bois z 2013 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Love Life	John Mamann & Kika	08.2013	28[30]	-	-	-	-	-	57[5]	-	Jo & Co / Polydor 00602537400263	[written by RedOne,John Mamann,Björn Djupström,Alex P,Léo Katz]
15h du matin	Grand Corps Malade & John Mamann	11.2014	50[3]	-	-	-	-	-	57[5]	-	Anouche / Believe	[written by Grand Corps Malade,John Mamann,Martin Laumond]
Tu la regardes	John Mamann feat. Maître Gims	01.2017	67[3]	-	-	-	-	-	57[5]	-	-	[written by John Mamann,Gandhi Djuna,Adja Damba Dante]

Albums

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	UK	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Mister Joe	John Mamann	09.2010	149[1]	-	-	-	-	-	-	-	Jo & Co 274 770 1	-
John Mamann	John Mamann	10.2012	85[9]	-	-	-	-	-	-	-	Jo & Co / AZ 371 372 9	-
Love Life	John Mamann	11.2013	103[4]	-	-	-	-	-	-	-	Jo & Co Jo & Co / Polydor 375 717 5	-

Bruno Maman

Bruno Maman to francuski piosenkarz urodzony w 1965 roku w Metz w Moselle .
Jest autorem czterech albumów (ostatni Faire l'amour został wydany w październiku 2008 r .). Jego tytuł QUI SAIT został wydany w 1993 roku na jego pierwszym albumie. W 1994 roku napisał i skomponował piosenkę Je suis un vrai garçon dla Niny Morato , która broniła kolorów Francji podczas Konkursu Piosenki Eurowizji i skomponowała i wyprodukowała w tym samym roku swój album L'Allumeuse .

 Przeniósł się do Londynu w 1995 roku poznał Thomasa Melchiora, z którym założył grupę Dark Boys i skomponował długie utwory muzyki elektronicznej. Steve Hillage wyprodukował jego drugi album „Aujourd'hui”. Bierze również udział w nagrywaniu Versions Jane aranżuje Anamour dla Jane Birkin . Dla Rachida Taha napisał 1 + 1 + 1, który wykonuje z nim w duecie w 1993 roku. Album „Bruno Maman” wydany w 2005 roku został zaaranżowany przez Alaina Goraguera , współpraca między dwoma muzykami kontynuowana jest na ostatnim albumie „Faire l'amour”.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Qui Sait

Bruno Maman

02.1993

44[1]

-

-

-

-

-

-

-

Fnac Music 590229

[written by Bruno Maman]

Wilt

Wilt był alternatywnym zespołem rockowym założonym w 1998 roku w Kilkenny w Irlandii. Utworzony przez byłych członków Kerbdog, Cormaca Battle   wokal  / gitara i Darragha Butlera na perkusji, skład uzupełnił ich przyjaciel Mick Murphy na basie.

Wilt zagrał swój pierwszy koncert w The Funnel w Dublinie 26 marca 1998 roku. Ich debiutancki album, Bastinado , został wydany w lipcu 2000 roku. Pochodzący z Wexford Derren Dempsey dołączył na gitarze i w chórkach jako członek trasy koncertowej w 2002 roku, aby promować drugi album, My Medicine .bn

Chociaż magazyn Rock Sound wskazał je jako irlandzką wersję Hüsker Dü i Weezer , Wilt rozpadł się w 2003 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
No Worries	Wilt	10.1998	181[1]	-	Discordant CORDS 014	[written by Wilt][produced by Ronan McHugh]
It's All Over Now / Working For The Man	Wilt	10.1999	86[1]	-	Mushroom MUSH 64	-
Radio Disco	Wilt	04.2000	56[3]	-	Mushroom MUSH 71	[written by Wilt][produced by Ronan McHugh]
Open Arms	Wilt	07.2000	59[3]	-	Mushroom MUSH 75/td>	[written by Wilt][produced by Ronan McHugh]
No Worries	Wilt	11.2000	79[1]	-	Mushroom MUSH 80	[written by Wilt][produced by Ronan McHugh]
Take Me Home	Wilt	04.2002	76[2]	-	Mushroom MUSH 99
Distortion	Wilt	07.2002	66[2]	-	Mushroom MUSH 99	[produced by Dave Eringa]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bastinado	Wilt	07.2000	150[1]	-	Mushroom MUSH 65CD	[produced by Ronan McHugh]
My Medicine	Wilt	07.2000	98[2]	-	Mushroom MUSH 100CD	[produced by Dave Eringa , Graeme Stewart]

99th Floor Elevators

99th Floor Elevators składa się głównie z urodzonego w Derby,  w Wielkiej Brytanii byłego wokalisty rockowego, niezależnego dziennikarza muzycznego i redaktora fanzinowego, Adriana Fusiarskiego. Wspiera go pływająca grupa współpracowników i wokalistów, w szczególności pisarz, producent i inżynier Clive Latham.  

Wyprodukowali dwa masywne utwory, „Hooked” i „I'll Be There”, z których oba znalazły się w pierwszej dziesiątce brytyjskiej National Dance Charts. Następnie utwory pojawiły się na ponad 50 głównych albumach tanecznych na całym świecie. Pierwotnie utworzony w południowym Londynie w latach 90-tych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hooked	99th Floor Elevators Featuring Tony De Vit	08.1995	28[2]	-	Labello Dance LAD 18CD	[written by Adrian F, Clive Latham][produced by Adrian F, Clive Latham]
I'll Be There	99th Floor Elevators Featuring Tony De Vit	03.1996	37[2]	-	Labello Dance LAD 25CD	[written by Adrian F, Clive Latham][produced by Adrian F, Clive Latham]
Hooked	99th Floor Elevators Featuring Tony De Vit	04.2000	66[2]	-	Tripoli Trax TTRAX 061CD	[written by Adrian F, Clive Latham][produced by Adrian F, Clive Latham]

David Dundas

Ur. ok. 1945r w Oxfordzie w Anglii; syn Markiza Zetland. Swą karierę rozpoczął jako aktor, grając drugorzędne role w teatrze, telewizji i filmach, wystąpił m.in. obok Judy Geeson i Davida Nivena w filmie "Prudence And The Pill" (z 1968 r.). Po rezygnacji z kariery aktorskiej robił jingle reklamowe. Kiedy z telewizyjnej reklamówki dżinsów "Brutus" powstał przebój singlowy "Jeans On", Dundas zaczął poważnie myśleć o zostaniu muzykiem. Ostatecznie jego utwór, skomponowany z pomocą Rogera Greenawaya i wydany przez wytwórnię Air/Chrysalis, zajął latem 1976 r. 3. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.

W styczniu 1977 r. ta sama piosenka weszła do Top 20 w Stanach Zjednoczonych. W tym samym roku Dundas wprowadził na listę bestsellerów w Wielkiej Brytanii swój drugi i ostatni przebój "Another Funny Honeymoon", który doszedł do 29. miejsca. Nagrał też dwa niezbyt interesujące albumy wydane przez Chrysalis, po czym został kompozytorem muzyki filmowej. Jest twórcą m.in. ścieżek dźwiękowych do filmów "Dark City", "Withnail And I" (wspólnie z Rickiem Wentworthem) i "How To Get Ahead In Advertising".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jeans On / Sleepy Serena	David Dundas	07.1976	3[9]	17[21]	Chrysalis CHS 2094	[written by Dundas , Greenaway][produced by An Air Records Production]
Another Funny Honeymoon / Daisy Star	David Dundas	04.1977	29[5]	-	Chrysalis CHS 2136	[written by Dundas ,Feast][produced by Roger Greenaway ]