środa, 28 lutego 2024

Tiesto

Naprawdę nazywa się Tijs Verwest i jest jednym z najsłynniejszych DJów na świecie. Urodził się w Holandii w 1969 roku. Tiesto podziwiany jest przez fanów i krytyków przede wszystkim za swoje legendarne sześciogodzinne energetyczne sety didżejskie.

Swoją przygodę z muzyką rozpoczął grając w drugiej połowie lat 80-tych w klubie w rodzinnej Bredzie, z czasem rozszerzając swoją działalność na kluby całej Holandii. Tam odkryto jego talent, dzięki czemu Tiesto podpisał pierwszy kontrakt płytowy z wytwórnią z Rotterdamu. Tam zarejestrował swoje muzyczne pomysły na wydanej przez wytwórnię serii "Forbidden Paradise".

Pierwsze sukcesy pozwoliły mu w 1997 roku założyć własną wytwórnię wspólnie z Arny Bink. Projekt nazwano Black Hole Recordings i pod tym szyldem Tiesto realizował swoje produkcje oraz miksy, biorąc pod skrzydła także innych ciekawych artystów.

Kariera muzyka zaczęła nabierać rozpędu pod koniec lat 90-tych, a szczyt przyszedł z początkiem nowego wieku, kiedy sławę przyniosły mu samodzielne sety didżejskie. Tiesto upodobał sobie wielkie występy, jako pierwszy DJ zagrał solo koncert na stadionie - wydarzenie to miało miejsce 10 maja 2003 roku na stadionie w Arnhem w obecności ponad 25 tysięcy widzów. Projekt "Tiesto In Concert" powtórzono potem jeszcze wiele razy na innych wielkich arenach i udokumentowano na wydawnictwie DVD.

Tiesto jest też pierwszym DJ-em, który wystąpił na ceremonii otwarcia Olimpiady. Było to w 2004 roku w Atenach. Rok później muzyk podbił także Amerykę, koncertując dla tysięcy fanów.

W swojej karierze Tiesto współpracował z artystami takimi jak Madonna, Faithless, Justin Timberlake czy Timbaland. Stał się marką samą w sobie, mającą ponad siedem milionów fanów na Facebooku i ponad 130 milionów odsłon w serwisie Youtube. Nominacja do Grammy i wiele nagród MTV na koncie dopełniają całokształt jego dokonań artystycznych. 

Działający na czele elektronicznej muzyki tanecznej od 2000 roku, zdobywca nagrody Grammy, holenderski DJ i producent Tiësto, jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w tym gatunku, dzięki swoim legendarnym, rozbudowanym setom na żywo, bogatemu dorobkowi i popowemu crossoverowi, który przyniósł mu wiele hitów w 2010 roku, w tym „Red Lights”, „Feel It in My Bones” z Teganem i Sarą, „Wasted” z Matthew Komą oraz „Jackie Chan” z Dzeko, Preme i Post Malone.  
 
Tiësto, od dziesięcioleci zajmujący czołową dziesiątkę rankingu DJ Mag Top 100, zgromadził także w swojej karierze liczne wyróżnienia, w tym nagrodę Grammy w 2015 r. za remiks utworu „All of Me” Johna Legenda oraz nominację królewską na Oficera Orderu Orange-Nassau, jedno z najwyższych wyróżnień w Holandii. Album Elements of Life z 2007 roku zajął pierwsze miejsce na liście przebojów magazynu Billboard w kategorii Top Dance/Electronic Album, a albumem A Town Called Paradise z 2014 roku znalazł się w pierwszej dwudziestce listy Billboard 200. W 2020 roku Tiësto nagrał swój 18. album z elektronicznymi hitami w pierwszej dziesiątce z The London Sessions. 
 
Później współpracował z Karolem G, Avą Max i Charli XCX na listach przebojów. Jego siódmy zestaw studyjny, platynowy hit z listy Top 40 na całym świecie, Drive, wylądował w 2023 roku.  
 
 Pochodzący z Bredy w Holandii Tiësto urodził się w Tijs Verwest 17 stycznia 1969 roku i zaczął grać jako DJ w rodzinnym klubie Sprock. Odkryty tam przez dyrektora generalnego niezależnej wytwórni Basic Beat Recordings z Rotterdamu, Tiësto wydał swoją pierwszą z pięciu płyt CD z miksami w ramach serii Forbidden Paradise tej wytwórni. Dzięki szybkiemu sukcesowi i szybkiej etyce pracy w 1997 roku nawiązał współpracę z Arnym Binkiem, tworząc Black Hole Recordings, prywatną wytwórnię, która stała się kolebką zarówno jego Space Age, jak i szanowanej serii Magik. Black Hole udostępniło także światu pierwsze kompilacje miksów takich artystów jak Ferry Corsten, Johan Gielen i Armin van Buuren, a także wprowadziło kolejną cenioną serię zatytułowaną In Trance We Trust.  
 
 Nastąpiło nieustające globalne tournee i w ciągu trzech krótkich lat świat poza Holandią zauważył talent Tiësto, a Nettwerk w końcu podpisał z nim kontrakt w Stanach. Summerbreeze był debiutem Tiësto w USA - albumem miksującym, na którym prezentowano jego remiks utworu „Silence”. Delerium (z udziałem Sarah McLachlan), 11 i pół-minutowe tournee pełne pulsujących bitów i potężnych syntezatorów z wokalem McLachlana na czele. Oprócz tego, że remiks odbił się szerokim echem w klubach tanecznych na całym świecie, remiks odniósł także sukces komercyjny, spędzając cztery tygodnie w pierwszej dziesiątce brytyjskiej listy przebojów, osiągając trzecie miejsce na liście przebojów Billboardu i stając się jednym z najbardziej wpływowych utworów ery tańca progresywnego.  
 
Wkrótce uznany za jednego z najbardziej poszukiwanych producentów i remikserów, Tiësto pomógł zapoczątkować stylizowany trend muzyczny polegający na wplataniu wątków eterycznego kobiecego wokalu głęboko w przypływy i odpływy pulsujących rytmów elektronicznych. Stworzył różnorodne remiksy, w tym utwory Chicane, Leigh Nash z Sixpence None the Richer (w „Innocente” Delerium) i Faithless. W mojej pamięci In My Memory, pierwszy solowy album Tiësto, został wydany w 2001 roku, łącząc oryginalne kompozycje i hymny klubowe z bardziej komercyjnym wydźwiękiem. Jej pierwszy singiel „Lethal Industry” osiągnął szóste miejsce na holenderskiej liście przebojów muzyki pop. W następnym roku jego katalog poszerzył się wraz z wydaniem trzeciego tomu jego hipnotycznie eleganckiej, inspirowanej Ibizą i trafnie nazwanej kompilacji zatytułowanej In Search of Sunrise. (Miksował serię aż do siódmej części). Jego pierwszy album, Just Be, który zajął pierwsze miejsca na listach przebojów, pojawił się w 2004 roku, podobnie jak Parade of the Athletes, która posłużyła jako ścieżka dźwiękowa do ceremonii otwarcia Igrzysk Olimpijskich w 2004 roku i wspomina twórczość Jean-Michela Jarre’a i Giorgio Morodera.  
 
Zakończył swój rok sztandarowy nominacją na oficera Orderu Oranje-Nassau (OON) przez królową Holandii Beatrix.  Kiedy w 2007 roku ukazała się płyta Elements of Life, Tiësto zajął drugie miejsce na liście przebojów i zdobył swoją pierwszą nominację do nagrody Grammy w kategorii Najlepszy Album Elektroniczny/Dance. Utrzymał dynamikę głównego nurtu dzięki swojemu czwartemu oficjalnemu albumowi Kaleidoskop. Wydany w 2009 roku, w którym Tiësto założył wytwórnię Musical Freedom, zestaw zawierał listę gości wypełnioną gwiazdami, od wokalisty Sigur Rós Jónsiego po piosenkarkę pop Nelly Furtado. „Feel It in My Bones”, powstały we współpracy z niezależnym siostrzanym zespołem Tegan & Sara, uzyskał status platynowej płyty, a album stał się hitem w rodzinnej Kanadzie tej pary. Rok później Magikal Journey: The Hits Collection 1998-2008 podsumowało kilka najważniejszych wydarzeń w karierze, natomiast w 2011 roku wypuszczono nową serię składanek o tematyce miejskiej, kiedy Club Life, Vol. 1: Las Vegas trafiło na półki. W tym samym roku wydał także nowy album studyjny Kiss from the Past pod swoim pseudonimem Allure. Club Life, Vol. 2: Miami ukazało się rok później, na którym Tiësto zaprezentował remiksy Coldplay („Paradise”) i Gotye („Somebody That I Used to Know”), natomiast Club Life, Vol. 3: Sztokholm zawiera dojrzałe remiksy takich artystów jak Icona Pop („I Love It”) i Passion Pit („Carried Away”). 
 
Piąty studyjny album Tiësto, A Town Called Paradise, ukazał się w 2014 roku nakładem Casablanca. Zawierała najbardziej popowe produkcje w jego karierze. Jej dwa największe single, „Red Lights” i „Wasted”, znalazły się w pierwszej dziesiątce tanecznych list przebojów magazynu Billboard i zdobyły złote i platynowe certyfikaty w wielu krajach. W drugiej połowie 2010 roku Tiësto nadal się rozwijał, często współpracując z wschodzącymi producentami i wokalistami urodzonymi po jego nagranym debiucie. W latach 2015 i 2016 wydał kilkanaście singli, w tym współpracował z Martinem Garrixem („The Only Way Is Up”), The Chainsmokers („Split [Only U”), „On My Way” (z udziałem Bright Sparks), oraz Oliver Heldens i Natalie La Rose („The Right Song”), z których ostatnia płyta zaowocowała srebrnym certyfikatem brytyjskiego przemysłu fonograficznego. 
 
Dyskografia Tiësto z remiksami rosła niemal w tym samym tempie, co zostało podkreślone przez jego pracę nad utworem „All of Me” Johna Legenda, który zdobył nagrodę Grammy w kategorii Najlepsze zremiksowane nagranie nieklasyczne. W 2018 roku z utworem „Jackie Chan”, powstałym we współpracy z Dzeko, Preme i Post Malone, trafił do pierwszej dziesiątki holenderskich, kanadyjskich, irlandzkich i brytyjskich list przebojów. Utwór uzyskał później platynę w USA i Wielkiej Brytanii. 
 
Przez cały ten czas Tiësto pozostawał głęboko zaangażowany w wiele aspektów branży muzyki tanecznej jako ewangelista, globalny wykonawca, doradca ds. start-upów technologicznych i DJ w radiu satelitarnym. Po wielu singlach na początku 2019 r. Tiësto wydał EP Together. W 2020 roku ukazało się kilka kolejnych utworów niebędących albumami, w tym „My Frequency” z 7 Skies i Rebmoe oraz „Nothing Really  Matters” z Becky Hill. 
 
 Tiësto rozpoczął lata 20-te wydając swój szósty oficjalny album studyjny, The London Sessions. Zainspirowany sceną tytułowego miasta, album zawierał takie hity z końca 2010 roku, jak „Jackie Chan”, „God Is a Dancer” z Mabel oraz „Ritual” z Jonasem Blue i Ritą Orą. We wrześniu 2020 roku podpisał kontrakt z Atlantic Records i zadebiutował w tej wytwórni nominowanym do nagrody Grammy utworem „The Business” z niewymienionym wokalem Jamesa Yami Bella. Piosenka ta, będąca międzynarodowym hitem, znalazła się na czołowych miejscach list przebojów w Holandii i zajęła drugie miejsce na liście przebojów Hot Dance/Electronic Songs magazynu Billboard. Kolejny utwór, „The Business, Pt. II” z udziałem Ty Dolla $ign, ukazał się w styczniu 2021 r.
 
 Pod koniec roku Tiësto zdobył kolejny hit „Don't Be Shy” z udziałem Karola G. „The Motto” (z Avą Max) ponownie wyprowadził go na szczyt holenderskich list przebojów, a „Hot in It” (z Charli XCX) pojawił się w następnym roku. Wszystkie te utwory znalazły się na pełnometrażowym albumie Drive, który ukazał się w kwietniu 2023 roku. Siódmy album, który znalazł się na szczycie brytyjskich list przebojów tanecznych i znalazł się w pierwszej dwudziestce w wielu krajach, osiągnął 87. miejsce na liście Billboard 200. Album przyniósł także kilka przebojów w USA. Taneczne hity z list przebojów to „Drifting” i „Both”, w tym ostatnim gościnnie wystąpili 21 Savage i Bia.
​

 

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
GouryellaTiesto with Ferry Corsten as Gouryella03.199915[9]-Tsunami TSU 6009-
Theme from NorefjellTiesto07.199997[1]-Good:As GA 009[written by Tijs Verwest,Cor Fijneman][produced by DJ Tiësto,DJ Cor Fijneman]
WalhallaTiesto with Ferry Corsten as Gouryella12.199927[3]-Code Blue BLU 006CD[written by Ferry Corsten,DJ Tiësto]
TenshiTiesto with Ferry Corsten as Gouryella12.200045[2]-Code Blue BLU 017CD1-
Flight 643Tiesto05.200156[4]-Nebula NEBCD 016[written by Tijs Verwest][produced by DJ Tiësto]
Lethal IndustryTiesto04.200225[5]-Nebula VCRD 103[written by Tijs Verwest][produced by DJ Tiësto]
643 (Love's on Fire)Tiesto featuring Suzanne Palmer06.200236[2]-Nebula VCRD 106[written by Tijs Verwest,Suzanne Palmer][produced by DJ Tiësto]
ObsessionTiesto with Junkie XL11.200256[2]-Nebula NEBCD 029[written by Tijs Verwest,Thomas Holkenborg][produced by DJ Tiësto,Junkie XL]
TrafficTiesto10.200348[5]-Nebula NEBCD 052[written by Tijs Verwest][produced by DJ Tiësto]
Love Comes AgainTiesto featuring BT05.200430[3]-Nebula NEBCD 058[written by Tijs Verwest,Brian Transeau][produced by DJ Tiësto,BT]
Suburban Train/Urban TrainTiesto06.200486[2]-Nebula NEB 020[written by Tijs Verwest, Ronald van Gelderen,Kirsty Hawkshaw Tom Greenwood][produced by DJ Tiësto,Kid Vicious]
SparklesTiesto06.200488[2]-Nebula NEBT 002[written by Tijs Verwest,Cor Fijneman][produced by DJ Tiësto,DJ Cor Fijneman]
Just BeTiesto featuring Kirsty Hawkshaw10.200443[2]-Nebula NEBCD 062[written by Tijs Verwest,James Wiltshire,Judie Tzuke,Kirsty Hawkshaw][produced by DJ Tiësto]
Adagio for StringsTiesto04.200537[30]-Nebula NEBT 068[platinum-UK][written by Samuel Barber][produced by DJ Tiësto]
The Loves We LostAllure02.200689[1]-Maelstrom MAELCD 042[written by Tiësto][produced by Tiësto]
Dance4lifeTiesto featuring Maxi Jazz11.200667[3]-Nebula NEBCD 100[written by Tijs Verwest,Dennis Waakop Reijers,Maxwell Fraser][produced by DJ Tiësto,DJ Waakop Reijers]
He's a PirateTiesto05.200790[1]-Walt Disney MIUCT 8386[written by Hans Zimmer,Klaus Badelt,Geoffrey Zanelli][produced by DJ Tiësto]
I Will Be HereTiesto with Sneaky Sound System10.200944[2]-14h Floor 14FLR 39CD[written by Tijs Verwest,Dennis Waakop Reijers-Fraaij,Angus McDonald,Connie Mitchell][produced by DJ Tiësto,DJ Waakop Reijers,Danja]
Feel ItTiesto vs. Three 6 Mafia with Sean Kingston and Flo Rida02.201083[1]-Columbia CATCO 157823465[written by Jordan Houston, Paul Beauregard, Tramar Dillard, Justin Franks, Brandon Green, Tijs Verwest, Waakop Reijers, Tony Butler][produced by DJ Tiësto,DJ Frank E]
Who Wants to Be AloneTiesto featuring Nelly Furtado04.201095[1]-Walt Disney MIUCT 8386[written by Hans Zimmer,Klaus Badelt,Geoffrey Zanelli][produced by DJ Tiësto]
C'mon (Catch 'Em By Surprise)Tiesto vs. Diplo featuring Busta Rhymes02.201113[15]-Wall Of Sound GBENL 1000466[silver-UK][written by Tijs Verwest,Thomas Pentz,Olle Cornéer,Stefan Engblom,Derek Allen,Paul Devro][produced by DJ Tiësto,Diplo]
The First Note Is SilentHigh Contrast featuring Tiësto and Underworld11.201148[1]-Hospital GBCJY 1100213[written by Lincoln Barrett,Tijs Verwest,Karl Hyde,Rick Smith][produced by High Contrast,Tiësto]
We Own the NightTiesto with Wolfgang Gartner featuring Luciana06.201280[3]-Musical Freedom CYA 111100073[written by Tijs Verwest, Joey Youngman, Luciana Caporaso, Nick Clow]
Red LightsTiesto03.20146[9]56[13]Virgin CYA 111300030[gold-UK][platinum-US][written by Hans Zimmer,Klaus Badelt,Geoffrey Zanelli][produced by DJ Tiësto]
WastedTiesto featuring Matthew Koma06.20143[15]49[12]Virgin CYA 111400022[gold-UK][platinum-US][written by Tijs Verwest,Matthew Koma,Twice as Nice][produced by Tiësto,Twice as Nice,The Disco Fries]
The Right SongTiesto with Oliver Heldens featuring Natalie La Rose02.201639[13]-Virgin CYA 111500132[gold-UK][written by Tijs Verwest,Olivier Heldens,Emily Warren,Scott Harris][produced by Tiësto,Oliver Heldens,Chris "Tek" O'Ryan]
Summer NightsTiesto featuring John Legend06.201660[2]-UMG International CYA 111600052[written by Tijs Verwest,John Ryan,Teddy Geiger,Ruth-Anne Cunningham][produced by Tiësto,Matt Ward,Sergio Popken,Dean Gillard,Chris "Tek" O'Ryan]
Jackie ChanTiesto with Dzeko featuring Preme and Post Malone05.20185[23]52[19]Positiva CYA 111800123[platinum-UK][platinum-US][written by Tijs Verwest, Julian Dzeko, Raynford Humphrey, Austin Post, Louis Bell, Luis Raposo Torres][produced by Tiësto, Preme, Julian Dzeko, Wallis Lane ,Luis Raposo Torres]
RitualTiesto with Jonas Blue and Rita Ora06.201924[19]-Virgin CYA 111900146[platinum-UK][written by Tiësto ,Jonas Blue ,Fraser T. Smith, Grace Barker, Michael Stonebank, Wayne Hector][produced by Tiësto, Jonas Blue ,Michael Stonebank]
God Is a DancerTiesto with Mabel10.201915[13]-Polydor CYA 111900301[gold-UK][written by Violet Skies,Tijs Verwest,Josh Wilkinson][produced by Tiësto,Josh Wilkinson]
Nothing Really MattersTiesto04.202076[2]-Polydor CYA 112000161[written by Tijs Verwest, Kye Gibbon, Matthew Robson-Scott, Rebecca Hill, Ryan Campbell, Karen Poole, Joshua Record, Ollie Green][produced by Gorgon City, Tiësto ,Sergio Popken]
The BusinessTiesto11.20203[42]-Atlantic USATV 2003257[2x-platinum-UK][platinum-US][written by Tijs Verwest,James Bell,Julia Karlsson,Anton Rundberg][produced by Tiësto,Hightower]
Don't Be ShyTiesto08.2021-124[1]Musical Freedom / Atlantic 075679774507[gold-US][written by Tijs Verwest,Carolina Giraldo,Teemu Brunila,Jonas David Kröper,Yoshi Breen][produced by Tiësto,Teemu Brunila]
The MottoTiesto & Ava Max11.202112[29]42[16]Atlantic CYA 112001078[platinum-UK][platinum-US][written by Tiësto, Ava Max, Claudia Valentina ,Lostboy, Pablo Bowman ,Sarah Blanchard][produced by Tiësto,Lostboy]
Hot in ItTiesto with Charli XCX07.202224[12]-Atlantic CYA 112001102[silver-UK][written by Tijs Verwest, Charlotte Aitchison, Kiddo, Frank Nobel, Hight ,Linus Nordstrom][produced by Tiësto,Goldfingers]
10:35Tiesto Featuring Tate McRae11.20228[29]69[9]Atlantic/Ministry Of Sound CYA 112001130[gold-UK][platinum-US][written by Tijs Verwest ,Scott Harris, Amy Allen ,Peter Rycroft ,Tate McRae, Ryan Tedder][produced by Lostboy, Ryan Tedder, Tiësto]
Thank You (Not So Bad)Tiesto with Dimitri Vegas & Like Mike, Dido and W&W02.202473[5]-Sony Music CG GBARL 2301712[written by Dido Armstrong, Paul Herman][produced by Dimitri Vegas & Like Mike, Tiesto, W&W ,Ralph Van Hilst ,Marlon Flohr, Renze Michels]
ContigoKarol G & Tiesto03.2024-61[1]Interscope[written by Ryan Benjamín Tedder, Björn Djupström, Tyler Spry ,Tijs Michiel Verwest, Carolina Giraldo Navarro ,Yasmani Luis Bandera Clark, Jesse Abraham Arthur McCartney][produced by Karol G ,Tiësto ,Ryan Tedder, Björn Djupström ,Tyler Spry]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Just BeTiesto05.200454[2]-Nebula NEBCD 9010[silver-UK][produced by Tiësto,DJ Waakop Reijers]
Elements of LifeTiesto04.200714[6]71[4]Nebula NEBCD 9015[silver-UK][produced by Tiësto,DJ Waakop Reijers-Fraaij,BT]
Elements of Life: RemixedTiesto05.200891[1]-Nebula NEBCDX 9015[produced by Tiësto]
KaleidoscopeTiesto10.200920[3]59[4]Musical Freedom MF 025CD[produced by Tijs Verwest,D.J. Waakop Reijers-Fraaij,Stefan Engblom,Olle Cornéer,Danja,Frank E]
Magikal JourneyTiesto05.201027[5]-Nebula NEBCD 9017[silver-UK][produced by Tiesto, DJ Waakop-Reijers-Fraaij]
A Town Called ParadiseTiesto06.201422[2]18[3]Virgin 3784375[produced by John Amatiello,Dan Book,DBX,Disco Fries,Carl Falk,Firebeatz,Dean Gillard,Hardwell,Oscar Holter,Kaaze,Karl-Ola Kjellholm,Matthew Koma,Alexei Misoul,Matt Nash,Justin Prime,Showtek,Dave Silcox,Sultan + Ned Shepard,Tiësto,Matt Ward,Rami Yacoub]
The London SessionsTiesto05.202064[3]-UMG International 0602508437229[produced by Tiësto,Sergio Popken,Luis Torres,Goldfingers,Josh Wilkinson,Gorgon City,Deputy,Jonas Blue,Stonebank,Dzeko,Preme,Wallis Lane,Max Motif,Ely Rise,Shaun Frank,Yaakov Gruzman,AJ Healy,Stuart Crichton,Lauren Christy,Joe Walter,Burns,Luke Storrs]
DriveTiesto05.202334[24]87[4]Atlantic 0075678626524[silver-UK][produced by Tiësto,Hightower,Goldfingers,James Hurr,LostBoy,Luke Fitton,MEARSY,Mio,Nick Strand,Paul Harris,Ryan Tedder,Sebastian Atas,Teemu Brunila,Toby Scott,Victor Sjöström,Viktor Broberg,Svidden]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 26 lutego 2024

Murderdolls

 Murderdolls to wynik współpracy perkusisty Slipknot Joeya Jordisona (który w tym projekcie przeszedł na gitarę) i gitarzysty Static-X Trippa Eisena. Lądując gdzieś pomiędzy agresywnym pulsowaniem rap-metalu a energicznym ładunkiem hardcorowego punka, Murderdolls powstał podczas wspólnej trasy koncertowej podczas Ozzfest w 1999 roku. Pobierając do miksu wokalistę Wednesday 13, basistę Erica Griffina i perkusistę Bena Gravesa, zespół nagrał i wydał Beyond the Valley of the Murderdolls w 2002 roku.

 Album sprzedawał się skromnie w Stanach i pojawiał się na listach przebojów w Wielkiej Brytanii i Japonii, ale do 2004 roku grupa miała przerwę na czas nieokreślony. Murderdolls powrócili w 2010 roku, choć bez Griffina i Gravesa, i wydali swój drugi album studyjny, Women and Children Last, na którym gościnnie zagrał na gitarze w dwóch utworach Mick  Mars  z Mötley Crüe. Gitarzysta Joey Jordison zmarł 26 lipca 2021 roku w wieku 46 lat.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Dead in HollywoodMurderdolls11.200254[2]-Roadrunner RR 20223[written by Joey Jordison,Joseph Poole][produced by Joey Jordison]
White WeddingMurderdolls07.200324[3]-Roadrunner RR 20155[written by Billy Idol]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Beyond the Valley of the Murderdolls Murderdolls08.200240[3]102[2]Roadrunner RR 84262[silver-UK][produced by Matt Sepanic, Joey Jordison]
Women and Children Last Murderdolls09.201033[1]102Roadrunner RR 77 632[produced by Chris "Zeuss" Harris]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Rose Tattoo

Australijska grupa hardrockowa Rose Tattoo przetrwała z przerwami, po wielu zmianach personalnych, przez wiele dziesięcioleci, pomimo śmierci większości członków wczesnego składu. Powstały pod koniec lat 70-tych XX wieku z bluesową mieszanką ostrego hard rocka i melodyjnego, prostego heavy metalu, pierwsze cztery albumy zespołu przyniosły takie hity jak „Bad Boy for Love”, „Rock 'n' Roll Outlaw”, „Nice Boys, " i "Scarred for Life". 

Rose Tattoo, jeden z czołowych australijskich zespołów hardrockowych, odniósł mniejszy sukces za granicą, chociaż wywarł wpływ na amerykańskie zespoły, takie jak Guns N' Roses, Keel, L.A. Guns i Nashville Pussy, z których wszyscy nagrywali piosenki zespołu. Po rozwiązaniu w 1987 r. grupa ponownie zebrała się w 1998 r. i od tego czasu wydała trzy kolejne albumy studyjne, w tym „Outlaws” z 2020 r., z wokalistą Angry Andersonem jako jedynym oryginalnym członkiem zespołu. W 2006 roku zostali wprowadzeni do Galerii sław Australijskiego Stowarzyszenia Przemysłu Nagrań (ARIA).  

Tattoo został  założony w Sydney w 1976 roku przez byłego gitarzystę Buffalo, Petera Wellsa, i - po dołączeniu byłego wokalisty Buster Brown Angry’ego Andersona, gitarzysty Micka Cocksa, basisty Iana Rilena i perkusisty Dallasa „Diggera” Royala - zyskała publiczny ukłon w sylwestra w lokalnym klubie Chequers, który kilka lat wcześniej zapoczątkował karierę AC/DC. Zainspirowany głównie Rolling Stonesami i The Faces, dziki, rozdzierający uszy dźwięk Rose Tattoo szybko zyskał wierną rzeszę fanów pubów z okolic Sydney, a w 1978 roku grupa podpisała kontrakt z Albert Productions; jego debiutancki singiel „Bad Boy for Love” został napisany przez Rilena, który opuścił skład przed wydaniem płyty. 

Geordie Leach, były basista Andersona w Buster Brown, został zatrudniony na potrzeby debiutanckiego albumu Rose Tattoo; po prawie trzech latach nieustannego koncertowania, w którym australijski gitarzysta Lobby Loyde na krótko zastąpił Leacha na basie, w 1981 roku wydali kolejny album, Assault & Battery.  Po trasie po Europie, podczas której okrzyknięto ich najgłośniejszym zespołem grającym w londyńskim Marquee Club od czasów Led Zeppelin, Rose Tattoo wrócił do Australii, aby rozpocząć pracę nad trzecim albumem; z nowym gitarzystą Robinem Rileyem zastępując Cocksa, wydali Scarred for Life w 1982 roku, a następnie wyruszyli w trasę po Stanach Zjednoczonych, wspierając Aerosmith i ZZ Top.  

Jednak w 1983 roku Wells, Royal i Riley opuścili grupę, a pozostały duet Andersona i Leacha zwerbował gitarzystów Grega Jordana i Johna Meyera wraz z perkusistą Scottem Johnstonem do nagrania Southern Stars z 1984 roku. Następnie Leach wyszedł i dołączył do Wellsa, Royala i Rileya w krótkotrwałym Illustrated Men; Anderson i Johnston kontynuowali działalność jako Rose Tattoo, zatrudniając gitarzystę Tima Gaze'a i basistę Andy'ego Cichona do nagrania Beats from a Single Drum z 1986 roku. Wkrótce potem Anderson w końcu rozpoczął karierę solową, podobnie jak Wells.  

Po latach nadużywania substancji Royal zmarł w 1991 roku. Na prośbę wieloletnich fanów Guns N' Roses, Anderson, Wells, Cocks, Leach i nowy perkusista Paul  DeMarco w 1993 roku ponownie utworzyli Rose Tattoo, aby wystąpić przed Gunnersami podczas ich australijskiej trasy koncertowej; spotkanie okazało się jednak krótkie i po zakończeniu trasy każdy członek wrócił do swoich solowych przedsięwzięć. 

Ten sam skład, z oryginalnym basistą Ianem Rilenem zastępującym Leacha, został ponownie utworzony w 1998 roku na potrzeby turnee All Hell Breaks Loose!! ; w następnym roku Leach ponownie wrócił do owczarni. Album koncertowy 25 to Life ukazał się jesienią 2000 roku, a następnie studyjny album Pain, w którym wystąpili Anderson, Wells, Riley i DeMarco wraz z basistą Stevem Kingiem, w 2002 roku. Niestety, obaj założyciele, Peter Wells i Ian Rilen, zmarli raka w 2006 r.; jednak Rose Tattoo, ponad 30 lat po powstaniu zespołu, kontynuowała wydawanie Blood Brothers w 2007 roku (w tym samym roku, w którym Lobby Loyde zmarł w Melbourne po walce z rakiem płuc), w składzie obejmującym Andersona, powracającego gitarzystę Micka Cocksa, który zmarł na raka w 2009 roku King, DeMarco i gitarzysta Dai Pritchard. W 2020 roku skład złożony z Andersona, Pritcharda, Boba Spencera, Marka Evansa i Jackie Barnesa wydał Outlaws, ponowne nagranie tytułowego debiutu zespołu, które zawierało także trzy wcześniej niepublikowane utwory z tamtej epoki.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Rock 'N' Roll Outlaw/RemedyRose Tattoo07.198160[4]-Carrere CAR 200[written by Rose Tattoo][produced by Vanda, Young]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Rock 'n' Roll OutlawRose Tattoo11.1980-197[3]Mirage 19 280[produced by Young & Vanda]
Assault & BatteryRose Tattoo09.198140[4]-Carrere CAL 127[produced by Young & Vanda ]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Polecats

 The Polecats to angielski zespół rockabilly powstały pod koniec lat 70-tych. Zespół powstał w 1977 roku w północnym Londynie. Pierwotny skład składał się z Tima Wormana (aka Tim Polecat, wokalista), Martina „Boz” Boorera (gitarzysta i wokalista), Phila Bloomberga (basista) i Chrisa Hawkesa (perkusista), który pierwotnie grał pod pseudonimem „Cult Heroes”.
 

Mając trudności z przekonaniem promotorów, aby zarezerwowali ich na scenie rockabilly z nazwą brzmiącą „zbyt punkowo”, przyjęli sugerowaną przez Hawkesa nazwę zespołu, The Polecats. Hawkesa zastąpił później Neil Rooney, którego następnie zastąpił John Buck. The Polecats grali rockabilly z „punkowym wyczuciem anarchii i pomogli ożywić ten gatunek dla nowego pokolenia we wczesnych latach 80-tych”. 

 Zespół po raz pierwszy podpisał kontrakt z raczkującą brytyjską wytwórnią rockabilly Nervous Records i nagrał swój pierwszy singiel „Rockabilly Guy” w „Lane Studios” gitarzysty Alana Warnera w 1979 roku. Wcześniej Warner koncertował i nagrywał z zespołem „Foundations”  z Polecats przez około rok. W 1980 roku zespół podpisał kontrakt z Mercury Records i wydał swój najbardziej udany album Polecats Are Go! .

Odniósł sukces na brytyjskich listach przebojów dzięki coverowi Davida Bowiego „John, I'm Only Dancing”, będącemu przeróbką „Rockabilly Guy” " i kolejna wersja coveru piosenki T-Rex (Marc Bolan) "Jeepster". W 1983 roku ze swoją piosenką „Make a Circuit with Me” trafili na listy przebojów w Stanach Zjednoczonych. John Buck zastąpił Neila Rooneya w 1982 roku na perkusji. Dwie z ich piosenek znalazły się na ścieżce dźwiękowej do filmu Joey z 1986 roku. 

 Boz Boorer opuścił grupę, aby pracować jako gitarzysta, dyrektor muzyczny i współautor tekstów z Morrisseyem, ale poprowadził zjazd Polecats w 1989 roku, w wyniku którego wyprodukował album koncertowy i nowy zestaw studyjny. Tim Polecat przeniósł się do Los Angeles w Kalifornii i założył zespół 13 Cats z perkusistą Slimem Jimem z Stray Cats, basistą stand-upem Smutty Smiffem z Rockats i gitarzystą Dannym B. Harveyem z Swing Cats.  

Muzycznie Tim Polecat nadal pracuje jako kompozytor filmowy oraz solowy piosenkarz i autor tekstów. W listopadzie 2006 roku frontman Jarvis Cocker z brytyjskiego zespołu Pulp wraz z basistą Stevem Mackeyem wydali składankę The Trip, na której znalazły się utwory tak różnorodnych artystów jak The Fall, Gene Pitney, Beach Boys, Everly Brothers, Dion, Sonny Bono oraz cover Polecats utworu „John, I'm Only Dancing” Davida Bowiego.

  W filmie Disney Pixar WALL-E reklamodawcy wykorzystali w swoich telewizyjnych zwiastunach filmu przebój Polecats z 1983 roku „Make a Circuit with Me”. W 2010 roku amerykański nadawca TBS wykorzystał „Make a Circuit with Me” w dwóch odcinkach serialu Glory Daze.

​
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
John I'm Only Dancing/Big Green CarPolecats03.198135[8]-Mercury POLE 1[written by D. Bowie][produced by Dave Edmunds ]
Rockabilly Guy/Don't Cry BabyPolecats05.198135[6]-Mercury POLE 2[written by Bloomberg][produced by Dave Edmunds ]
Jeepster/Marie CelestePolecats08.198153[4]-Mercury POLE 3[written by Marc Bolan][produced by Tony Visconti]
Make A Circuit With Me (Rockin' Mix)/Juvenile Delinquents (From A Planet Near Mars)Polecats01.198376[3]-Mercury POLE 4[written by Tim Worman, Phil Bloomberg][produced by Chris Hughes, Ross Cullum]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
PolecatsPolecats07.198128[2]-Vertigo 6359057[produced by Dave Edmunds, Tony Visconti]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Bill Wyman

Właśc.William Perks, ur. 24.10.1936 r. w Londynie, Anglia. Wprawdzie kariera w zespole The Rolling Stones oszczędziła Wymanowi przyziemnych trosk, jednak niespełnione (zwłaszcza kompozytorskie) ambicje muzyka zasługują też na odrobinę współczucia. Jedyny skomponowany przez niego singlowy temat sławnej grupy ,,In Another Land" (druga strona „2000 Light Years From Home")) " nie trafił nawet do amerykańskiej Top 40, a w pełni autorskie próby Wymana tylko dwa razy uznano za godne zaprezentowania na płytach zespołu. 

W latach 60-tych Wyman przejawiający ambicje menedżerskie i producenckie, podsuwał sporadycznie swoje kompozycje grupie The End, Bobbie Millerowi i kilku innym płytowym pechowcom. W połowie lat 70-tych doczekał się szerszego kręgu słuchaczy po nagraniu solowego albumu Monkey Grip, na którym wspomagali go głównie sesyjni muzycy z Los Angeles. Long-playowi Stone Alom z 1976 r. towarzyszyły pogłoski o rychłym rozstaniu się Wymana z Mickiem Jaggerem i spółką. W nagraniu płyty i tytułowego singla przypominającego podejrzanie „Quarter To Three" Garego „US" Bondsa, uczestniczyli m.in. Van Morrison, Sly Stone oraz związani od dawna ze Stonesami Nicky Hopkins, Ron Wood i Al Kooper. 

Za to dziwnym trafem, o odejściu z zespołu nie wspominano sześć lat później, gdy pochodzący z albumu Bill Wyman żartobliwy temat „(Si, Si) Je Suis Un Rock Star" osiągnął na listach brytyjskich najwyższą pozycję ze wszystkich nagranych indywidualnie przez Stonesów płyt singlowych. Powodzeniem cieszył się też kolejny solowy utwór „A New Fashion", nagrany podobnie jak poprzedni podczas prac Wymana nad muzyką do sensacyjnego filmu Ernesta Daya „Green Ice". Sam fakt bycia Rolling Stonesem z&pewniał wprawdzie Wymanowi promocję każdego z nagrań, jednak w kierującym się liczbą sprzedanych płyt świecie show-bizncsu muzyk nie uchodził nigdy za gwiazdę pierwszej wielkości. 

W latach 80-tych Wyman angażował się w liczne akcje charytatywne, w tym fundację ARMS na rzecz Ronniego Lane'a i innych ofiar stwardnienia , rozsianego. W jednym z charytatywnych koncertów wystąpiła zarejestrowana na filmie wideo formacja Willie And The Poor Boys, w skład której wchodził m.in. Ringo Starr. Obaj muzycy zainwestowali majątek w otwartą w Atlancie restaurację „The Brasserie". Plajta przedsięwzięcia nie zniechęciła Wymana do kolejnych przedsięwzięć gastronomicznych, czego dowodem był jego londyński lokal nazwany, jak przystało na stonesowskie przedsięwzięcie, „Sticky Fingers". Wykorzystując ruchome studio zespołu, Bill przemierzył też Wielką Brytanię w poszukiwaniu młodych talentów. Program AIMS (skrót od Ambition Ideas Motivation and Success; „Ambicja, Pomysły, Motywacja, Sukces") został przerwany, gdy firma Pernod wycofała się z jego sponsorowania. Działania te przysporzyły Wymanowi o wiele mniej rozgłosu na łamach bulwarowej prasy, niż burzliwy związek małżeński z nastoletnią Mandy Smith, rzekomo uwiedzioną przez muzyka w trzynastej wiośnie życia. Ich rozwód w 1992 r. i towarzyszące
mu spory finansowe był kolejnym łakomym kąskiem dla rzesz żurnalistów (zwłaszcza kiedy jego syn ożenił się z matką Mandy!). 

W 1990 r. ukazała się napisana wraz z Rayem Colemanem autobiografia muzyka, „Stone Alone" (będąca nieocenioną skarbnicą faktów z dziejów Rolling Stones). Uporczywe pogłoski o odejściu Wymana z zespołu znalazły ostatecznie potwierdzenie w 1993 r.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
In Another Land/The Lantern [The Rolling Stones]Bill Wyman12.1967-87[5]London 907 [US][written by Bill Wyman][produced by The Rolling Stones]
(Si Si) Je Suis Un Rock Star/Rio De JaneiroBill Wyman07.198114[9]-A&M AMS 8144[written by Bill Wyman][produced by Chris Kimsey, Bill Wyman]
A New Fashion/GirlsBill Wyman03.198237[4]-A&M AMS 8209[written by B. Wyman, T. Taylor][produced by Bill Wyman, Chris Kimsey]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Monkey Grip Bill Wyman06.197439[1]99[11]Rolling Stones COC 59102[produced by Bill Wyman]
Stone AloneBill Wyman03.1976-166[5]Rolling Stones 79 103 [US][produced by Bill Wyman]
Bill Wyman Bill Wyman04.198255[6]-A&M AMLH 68540[produced by Bill Wyman,Chris Kimsey]
Groovin' Bill Wyman's Rhythm Kings05.200052[1]-Papillon BTFLYCD 003[produced by The Dirt Boys (Bill Wyman, Terry Taylor)]
Double BillBill Wyman's Rhythm Kings05.200188[1]-Papillon BTFLYCD 015[produced by Bill Wyman]
Autor: o Brak komentarzy:

niedziela, 25 lutego 2024

Christine and the Queens

Christine and the Queens (ur. Héloïse Letissier w Nantes 1 czerwca 1988r) to niebinarna francuska piosenkarka, autorka tekstów i tancerka. Jako dziecko małżeństwa nauczycieli, już w młodym wieku uczyła się gry na pianinie. Z powodu kontuzji musiała  zrezygnować z lekcji tańca i zwrócić się ku nowoczesnemu jazzowi. Po studiach aktorskich w Lyonie i Paryżu Letissier wyjechała w 2010 roku do Londynu, gdzie zaprzyjaźniła się z grupą śpiewających drag queens, które namówiły ją do śpiewania.

 W 2016 roku Letissier oświadczyła, że jej tożsamość płciowa jest niebinarna, a orientacja seksualna jako panseksualna. W sierpniu 2022 roku ogłosiła, że od około roku używa zaimków męskich i w sieciach społecznościowych zmienił je na on/on („on/on”). Kwestionowanie własnej tożsamości seksualnej i płciowej jest powracającym tematem w jego twórczości i znajduje odzwierciedlenie zarówno w tekstach, jak i niektórych jego teledyskach. 

  W 2011 roku wydała swoją pierwszą EP-kę Miséricorde jako Christine and the Queens, a następnie dwie kolejne w latach 2012 i 2013. Nuit 17 à 52 z trzeciej EP-ki o tym samym tytule była jej pierwszym singlem na francuskich listach przebojów w 2014 roku pod numerem 75. W 2012 roku wystąpiła jako support Lykke Li, The Dø i Woodkid, a w 2013 z Lilly Wood & the Prick. W 2012 roku Christine and the Queens zdobyły nagrody „Découverte du Printemps de Bourges” i „Adami Premières Francos 2012”. 

 Jej pierwszy album, Chaleur humaine, ukazał się w czerwcu 2014 roku i osiągnął 2. miejsce na listach przebojów we Francji.Album ukazał się w Niemczech na początku 2015 roku. Podczas gali Victoires de la Musique w lutym 2015 r. Christine and the Queens otrzymały dwie nagrody w kategoriach „Najlepsza piosenkarka” i „Najlepszy teledysk” za klip do piosenki Saint Claude. Był nominowany w pięciu kategoriach. 

  Jej muzyka łączy klasyczną francuską piosenkę z nowoczesnym rytmem i bluesem, wzbogaconą elementami popu i minimalistycznego elektro. Jej teksty występują na przemian w języku angielskim i francuskim. Jej występy mają charakter przedstawień teatralnych. Do swoich inspiracji zalicza amerykańskich raperów Franka Oceana i Kanye Westa, szwedzką piosenkarkę Fever Ray, Beyoncé, chansonniera Daniela Balavoine, Michaela Jacksona, ale także album Lou Reeda i Davida Bowiego z 1972 roku, Ziggy Stardust.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK Fra Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Nuit 17 à 52Christine and the Queens06.2013-75[6]Because Music [written by Héloïse Letissier][produced by Christine and the Queens Manila Kiddo]
Saint ClaudeChristine and the Queens04.2014-4[87]Because Music [written by Héloïse Letissier][produced by Christine and the Queens]
ChristineChristine and the Queens10.2014-3[91]Because Music [written by Héloïse Letissier][produced by Héloïse Letissier]
TiltedChristine and the Queens06.201620[21]-Because Music FR6P 11501000[platinum-UK][written by Héloïse Letissier][produced by Héloïse Letissier]
Paradis perdusChristine and the Queens06.2016-19[73]Because Music [written by Christophe, Jean Michel Jarre][produced by Christine and the Queens]
HereChristine and the Queens02.2016-52[3]Because Music[written by Christine and the Queens][produced by Christine and the Queens]
Damn, dis-moi/GirlfriendChristine and the Queens featuring Dâm-Funk05.2018B:85[2]61[19][gold]Because Music FR6P 11801540[written by Christine and the Queens Dâm-Funk][produced by Christine and the Queens]
GoneCharli XCX and Christine and the Queens08.201958[2]-Asylum GBAHS 1900779[written by Charlotte Aitchison,Jonnali Parmenius,Héloïse Letissier,Linus Wiklund,Nicolas Petitfrère,Alexander Guy Cook][produced by A. G. Cook,Lotus IV,Nömak,Baseck]
3SexChristine and the Queens with Indochine11.2020-44[25][platinum]Indochine / RCA / Because 886448916499[written by Dominique Nicolas,Nicola Sirkis][produced by Nicola Sirkis,Ash Workman,Christine And The Queens,Olivier Gerard]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK Fra Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Chaleur humaine Christine and the Queens05.20162[45]2[144][diamond]Because Music BEC 5156406[gold-UK][produced by Christine and the Queens]
ChrisChristine and the Queens10.20183[13]2[42][gold]Because Music BEC 5543600[silver-UK][produced by Christine and the Queens, Cole M.G.N.]
La vita nuovaChristine and the Queens03.202037[2]27[10]Because Music BEC 5650840[produced by Christine and the Queens ,Ash Workman]
Redcar les adorables étoiles (prologue)Christine and the Queens11.202245[1]36[2]Because Music BEC 5610598[produced by Christine and the Queens]
Paranoia, Angels, True LoveChristine and the Queens06.20237[1]19[3]Because Music BEC 5611219[produced by Christine and the Queens, Mike Dean, Sarah Schachner, Ash Workman, Tommy Rush, A. G. Cook]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Darts

 Po rozwiązaniu w połowie lat 70-tych brytyjskiej grupy John Dummer Blues Band, Iain Thompson (bas) i John Dummer (perkusja) dołączyli do zespołu typu revival band, w składzie: Hammy Howell (instr. klawiszowe), Horatio Hornblower (właśc. Nigel Trubridge; saksofon), wokaliści Rita Ray i Griff Fender (właśc. Ian Collier), Den Hegarty (bas) i Bob Fish (z zespołu Mickey Jupp Band), specjalizującego się w harmoniach wokalnych opartych na rock and rollu.

 

Przez krótki okres występował z nimi także Dave Kelly, gitarzysta z zespołu Dummera. W drugiej połowie lat 70-tych Darts zrobili błyskawiczną karierę, występując w londyńskich klubach i ciesząc się poparciem disc jockeya Radia Londyn, Charliego Gilletta. Dzięki jego pomocy podpisali kontrakt z wytwórnią Magnet Records. Ich pierwszy singel - z utworem "Daddy Cool" i piosenką "The Girl Can't Help It" Little Richarda na stronie B - wydany w 1977 r., wszedł do brytyjskiego zestawienia Top 10, rozpoczynając trzyletnią obecność singli i albumów zespołu na listach przebojów. Płyty te składały się z kompozycji własnych, stylizowanych na dawne (np. "It's Raining", "Don't Let It Fade Away") i, w przeważającej części, z nowych wersji takich amerykańskich przebojów, jak "Come Back My Love" The Cardinals, "Boy From New York City" Ad-Libs, "Get It" Gene'a Vincenta czy "Duke Of Earl" Gene'a Chandlera.
 

W 1979 r. Hegarty'ego zastąpił Kenny Edwards; od tego czasu płyty zespołu stały się już mniej popularne. Wykonywana przez Darts wersja utworu "Reet Petite" osiągnęła zaledwie 51. miejsce na liście brytyjskiej (w kilka lat póżniej wersja oryginalna Jackie Wilsona, wspomagana przez reklamę telewizyjną, zajęła 1. miejsce).
Singel "Let's Hang On", wydany w 1980 r., był ostatnim przebojowym sukcesem grupy, a kolejny - "White Christmas" ,"Sh-Boom" - pierwszą poważną porażką. Po odejściu Howella (na wyższe studia) i Dummera (założył "niecenzuralną" grupę True Life Confessions), Darts byli w stanie dalej koncertować i nagrywać, ale okres wielkich przebojów mieli już za sobą. Hegarty, jako lider grupy Rocky Sharpe And The Replays, do 1983 r. odnosił umiarkowane sukcesy na brytyjskich listach przebojów, póĽniej został prezenterem telewizyjnych programów dla dzieci.
 

Ray i Collier działali dłużej - w 1985 r. byli producentami albumu Mint Juleps, dziewczęcego zespołu śpiewającego a cappella, który pierwsze inspiracje czerpał z dorobku Darts.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Daddy Cool/The Girl Can't Help ItDarts 11.19776[13]-Magnet MAG 100[written by Bob Crewe,Bobby Troup,Frank Slay][produced by Tommy Boyce,Richard Hartley][oryginalnie nagrana przez Little Richarda]
Come Back My Love/Naff OffDarts 01.19782[12]-Magnet MAG 110[written by Bobby Mansfield][produced by Tommy Boyce,Richard Hartley][oryginalnie nagrana przez Wrens]
The Boy from New York City/BonesDarts 05.19782[13]-Magnet MAG 116[written by George Davis,John Taylor][produced by Tommy Boyce,Richard Hartley][#8 hit for Ad-Libs in in 1965]
It's Raining/Messing Shoe BluesDarts 08.19782[11]-Magnet MAG 126[written by Collier][produced by Tommy Boyce,Richard Hartley]
Don't Let It Fade Away/Early in the MorningDarts 11.197818[11]-Magnet MAG 134[written by Richard Hartley,George Currie][produced by Tommy Boyce]
Get It/How Many NightsDarts 02.197910[9]-Magnet MAG 140[written by Nigel Trubridge][produced by Tommy Boyce,Richard Hartley]
Duke of Earl/I've Got To Have My WayDarts 07.19796[11]-Magnet MAG 147[written by B. Williams,Eugene Dixon,Edwin Edwards][produced by Roy Wood][oryginalnie nagrana przez Gene Chandlera]
Can't Get Enough Of Your Love/Don't Say YesDarts 10.197943[6]-Magnet MAG 156[written by John Dummer][produced by Roy Wood]
Reet Petite/Honey BeeDarts 12.197951[7]-Magnet MAG 160[written by Berry Gordy][produced by Roy Wood]
Let's Hang On/CairoliDarts 05.198011[14]-Magnet MAG 174[written by Bob Crewe,Sandy Linzer,Denny Randell]
Peaches/DIY HeartacheDarts 09.198066[3]-Magnet MAG 179[written by Tommy Boyce,Steve Venet][produced by Tommy Boyce,Richard Hartley][oryginalnie nagrana przez Ikettes jako "Peaches and Cream" in 1966]
White Christmas/Sh-Boom/Don't Say YesDarts 11.198048[7]-Magnet MAG 184-

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
DartsDarts12.19779[22]-Magnet MAG 5020[produced by Richard Hartley , Tommy Boyce ]
Everyone Plays DartsDarts06.197812[18]-Magnet MAG 5022[produced by Richard Hartley , Tommy Boyce ]
Amazing DartsDarts11.19788[13]-K-Tel DLP 7981[produced by Richard Hartley , Tommy Boyce ]
Dart AttackDarts10.197938[4]-Magnet MAG 5030-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

The Opera Babes

 The Opera Babes to angielski duet muzyki klasycznej, w skład którego wchodzą Karen England (mezzosopran) i Rebecca Knight (sopran). Duet zwrócił na siebie uwagę, gdy od 2002 roku śpiewał „Un bel dì vedremo” (z opery Madame Butterfly) w telewizyjnych programach sportowych. Oprócz występów z najważniejszymi orkiestrami w Wielkiej Brytanii i tras koncertowych z własnymi przedstawieniami, wydali album pierwszy album, Beyond Imagination w 2002 roku i drugi album, Renaissance w 2006 roku.  

 The Opera Babes poznały się w Cambridge podczas wykonywania Czarodziejskiego fletu Mozarta w objazdowym zespole operowym. England studiowała na Uniwersytecie w Leeds i londyńskiej Guildhall School of Music and Drama. Knight, której matką jest śpiewaczka operowa Gillian Knight, na początku swojej kariery pisała dla telewizji dla dzieci. Obie kobiety występowały z angielską grupą koncertową Opera della Luna oraz na Międzynarodowym Festiwalu Gilberta i Sullivana. 

 Zaczęły razem koncertować w 2001 roku w londyńskim Covent Garden, gdzie zostały zauważone i podpisały kontrakt z wytwórnią Sony na swój pierwszy album. Zasłynęły ze śpiewania „Un bel dì vedremo” („Pewnego pięknego dnia zobaczymy” z opery Madame Butterfly), piosenki, którą ITV wykorzystywała w swoich programach na Mistrzostwa Świata w 2002 roku, podczas finału Pucharu Anglii i Ligi Mistrzów UEFA finał w Mediolanie. Knight wyjaśniła BBC News strategię grupy w następujący sposób: „Próbowaliśmy zachować klasyczną integralność, jednocześnie czyniąc te rzeczy bardziej atrakcyjnymi dla szerszej publiczności”.  

The Opera Babes wydali swój pierwszy album, Beyond Imagination w 2002 roku (przez jedenaście tygodni zajmował pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów muzyki klasycznej i czwarte miejsce na liście przebojów US Billboard Classical Crossover Albums). Utwór „One Fine Day” został wybrany jako światowy Motyw Cup 2002 autorstwa ITV. Jeden z recenzentów napisał: „Jeśli jesteś młodą osobą, która choć trochę interesuje się gatunkiem klasycznym, ta płyta jest idealnym wprowadzeniem”. Album sprzedał się w ponad 1,7 miliona egzemplarzy. Artystki wkrótce pokłóciły się ze swoim producentem, SonyBMG, który poprosił ich, aby skoncentrowały się na pracy w studiu, a nie na występach na żywo. „Początkowo przyłapano nas na występach koncertowych… więc pomyślałbym, że to oczywiste, że kochamy występować na żywo, jednak Sony nie było zainteresowane” – powiedziała Karen England.

 The Opera Babes koncertowały z takimi orkiestrami jak Philharmonia, Halle, Royal Philharmonic Orchestra, BBC Concert Orchestra, Royal Liverpool Philharmonic Orchestra, Royal Scottish National Orchestra, London Symphony Orchestra i Berlińska Orkiestra Symfoniczna, pośród innych. Wystąpiły także dla królowej Elżbiety II na Festiwalu Pamięci w Royal Albert Hall, inauguracji Igrzysk Wspólnoty Narodów w Pałacu Buckingham oraz na balach w Pałacu z okazji obchodów Jubileuszu Królowej. Występowały także w Los Angeles Opera House z Plácido Domingo i były pierwszym brytyjskim zespołem wykonującym muzykę klasyczną, który wystąpił w Las Vegas. W 2003 roku wykonały „Odę do radości” Beethovena z André Rieu.

 Występowały w programach GMTV, Des & Mel, Good Morning America i Fox and Friends. The Opera Babes były także tematem trzech brytyjskich filmów dokumentalnych dla ITV i jednego amerykańskiego filmu dokumentalnego dla CBS. Od 2005 roku Opera Babes są Ambasadorkami SOS Wiosek Dziecięcych, międzynarodowej organizacji charytatywnej na rzecz sierot, zapewniającej domy i matki dla osieroconych i porzuconych dzieci.

  Drugi album The Opera Babes, Renaissance, kolejna kolekcja klasyczna i „crossover”, został wydany w 2006 roku przez niezależną wytwórnię Instant Karma UK. Magazyn Home Front ze Swansea napisał: „Renaissance jest naprawdę wspaniały. Utwory obejmują „Casta Diva” [z opery Norma], „Pie Jesu”, „Clair de Lune” i „Send in the Clowns” Stephena Sondheima… Jeśli kupujesz tylko jeden album z klasyką, kup ten!” Podczas koncertu „Renaissance” zespołu The Opera Babes w 2006 roku odbyły się trasy koncertowe z piosenkami z obu albumów, wykonanymi z multimedialnymi efektami specjalnymi i wizualizacjami, a także z tancerzami w kostiumach projektantki Elizabeth Emanuel . W grudniu 2006 roku wystąpiły w brytyjskim programie Songs of Praise nagranym w katedrze w Lichfield. Wiosną 2007 roku kontynuowały trasę koncertową po Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, po czym grupa zrobiła sobie przerwę, podczas gdy Karen England urodziła dziecko.  

Grupa wznowiła trasę koncertową w 2008 roku. Po tej trasie duet występował między innymi na statkach wycieczkowych. W 2012 roku grupa wydała swój trzeci album, Silent Noon, nazwany na cześć piosenki Ralpha Vaughana Williamsa, nakładem wytwórni Warner Classics. Album zawiera utwory brytyjskie, od Handla i Purcella, przez Quiltera, po Brittena i Novello, z towarzyszeniem fortepianu. 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
One Fine Day The Opera Babes 07.200254[2]-Sony Classical 6727062[written by Giacomo Puccini]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Beyond Imagination The Opera Babes 06.200224[8]199[1]Sony Classical SK 89916[produced by Jon Cohen, Noely,Anne Dudley, Frank Gallagher]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

sobota, 24 lutego 2024

DreamWorks Records

 DreamWorks Records (często określana w informacjach o prawach autorskich jako SKG Music, LLC) była amerykańską wytwórnią płytową założoną w 1996 roku przez Davida Geffena, Stevena Spielberga i Jeffreya Katzenberga jako spółka zależna DreamWorks Pictures. Wytwórnia działała do 2003 roku, kiedy to została sprzedana firmie Universal Music Group. Sama wytwórnia obejmowała także spółkę zależną z siedzibą w Nashville w stanie Tennessee, DreamWorks Nashville, która specjalizowała się w muzyce country i została zamknięta w 2006 roku, a następnie przeniesiona do MCA Nashville. Logo firmy zostało zaprojektowane przez Roya Lichtensteina i było jego ostatnim zleceniem przed śmiercią w 1997 roku. 
 

 W październiku 1994 roku, cztery lata po sprzedaży swojej byłej wytwórni Geffen Records firmie MCA Music Entertainment, David Geffen dołączył do Stevena Spielberga i Jeffreya Katzenberga, tworząc DreamWorks SKG. SKG oznaczało Spielberga, Katzenberga i Geffena. Trzej partnerzy założyli później na początku 1996 roku zależną wytwórnię DreamWorks Records. Rufus Wainwright był pierwszym artystą, który podpisał kontrakt z nową wytwórnią płytową na początku 1996 roku. Logo wytwórni było ostatnim projektem zrealizowanym przez artystę Roya Lichtensteina. Charakterystyczny projekt, zawierający nutę w znaku firmowym artysty „balon marzeń”, zadebiutował na opakowaniu Beautiful Freak, pierwszego albumu zespołu Eels z Los Angeles i drugiego wydawnictwa tej wytwórni. 

Pierwsze wydawnictwo tej wytwórni, album George’a Michaela Older, zawierało logo DreamWorks Pictures przedstawiające chłopca łowiącego ryby i siedzącego na półksiężycu. Henry Rollins (zarówno jako artysta mówiony, jak i z Rollins Band), Tamar Braxton, Nelly Furtado, George Michael, Randy Newman, Morphine, Elliott Smith, Eels, komik/aktor Chris Rock, Powerman 5000, Papa Roach i inni podpisali kontrakt z wytwórnią. Wytwórni przewodniczyli Lenny Waronker i Mo Ostin, którzy do połowy lat 90-tych prowadzili Warner Bros. Records. Ostin stwierdził wówczas: „W branży płytowej można zauważyć coraz większą tendencję do kontroli korporacyjnej i wartości korporacyjnych, a tutaj mamy do czynienia z działalnością zorientowaną na kreatywność”. 

 Geffen Records zajmowała się dystrybucją DreamWorks Records do 1999 r., kiedy to Interscope Records przejęło obowiązki dystrybucyjne (w międzyczasie, gdy Interscope i Geffen przeniosły międzynarodową dystrybucję na Polydor Records, DreamWorks Records poszło w ich ślady). 11 listopada 2003 roku ogłoszono, że Universal Music Group (była MCA Music Entertainment i spółka dominująca Interscope, Geffen i Polydor) osiągnęła porozumienie w sprawie nabycia DreamWorks Records od DreamWorks za „około 100 milionów dolarów”. Zakup nastąpił w czasie, gdy branża muzyczna „przechodziła poważne zmiany”, próbując „przeciwdziałać spadkom sprzedaży i skutkom nieoficjalnej sprzedaży muzyki w Internecie”. Mo Ostin, dyrektor wykonawczy DreamWorks Records, powiedział: „Pomimo wyzwań stojących przed dzisiejszym biznesem muzycznym, Universal nabywa wspaniały majątek, a sprzedaż zapewni naszym artystom najlepszą możliwą przyszłość”. 

Na mocy nowej umowy DreamWorks Records została umieszczona w wytwórni Interscope Geffen A&M, pod kierownictwem Jimmy'ego Iovine'a. Po sfinalizowaniu sprzedaży wytwórni UMG w dniu 9 stycznia 2004 r. 100 pracowników zostało zwolnionych w DreamWorks, ponieważ została ona przekształcona w Geffen Records. Warto zauważyć, że pracownicy A&R wytwórni trzymali się jej. Polly Anthony dołączyła do Jordana Schura jako współzałożyciel Geffen w 2004 roku. Jej dział muzyki country, DreamWorks Nashville, założony w czerwcu 1997 r., działał do 1 września 2005 r., kiedy to został zamknięty przez Universal Music Group Nashville po odejściu największej gwiazdy wytwórni, Toby'ego Keitha.  

 W latach 1997–2005 DreamWorks prowadził także oddział w Nashville w stanie Tennessee zajmujący się zespołami zajmującymi się muzyką country. Wśród artystów podpisanych z oddziałem DreamWorks Nashville byli Jessica Andrews, Emerson Drive, Toby Keith, Mike Walker, Randy Travis, Jimmy Wayne i Darryl Worley. Po rozwiązaniu DreamWorks Records były dyrektor wykonawczy Scott Borchetta założył Big Machine Records pod koniec 2005 roku, podpisując kontrakt z wytwórnią kilka zespołów zajmujących się muzyką country. Borchetta podpisał także kontrakt z Show Dog Records we współpracy z Tobym Keithem, chociaż Keith zerwał współpracę z tą ostatnią wytwórnią w 2005 roku. W międzyczasie Borchetta podpisał kontrakt z Taylor Swift do Big Machine Records. Ta ostatnia wytwórnia połączyła się z Universal South Records, tworząc Show Dog-Universal Music.

  Single na listach przebojów

When You Need My Love	Darryl Worley	06.2000	 75.US
A Good Day to Run	Darryl Worley	01.2001	 	76.US
I Miss My Friend	Darryl Worley	06.2002	 	28.US
Have You Forgotten?	Darryl Worley	03.2003 	22.US
Awful, Beautiful Life	Darryl Worley	11.2004	 	30.US
If Something Should Happen	Darryl Worley	05.2005	 	75.US
Novocaine for the soul/Fucker	Eels	02.1997	10.UK
Susan' s house/Stepmother	Eels	05.1997	9.UK
Your lucky day in the hell/Susan's apartment	Eels	08.1997	35.UK
Cancer for the cure/Everything's gonna be cool this Christmas	Eels	10.1998	60.UK
Last stop:This town/Funeral parlour	Eels	09.1998	23.UK
Mr E' s Beautiful Blues/Birdgirl on a cell phone	Eels	02.2000	11.UK
Flyswatter/Open the door [live]	Eels	06.2000	55.UK
Souljacker Part 1/Write the B-side	Eels	09.2001	30.UK
Hey Man (Now You're Really Living)	Eels	05.2005	45.UK
Novocaine for the soul	Eels	02.2008	151.UK
How Do You Like Me Now?!/When Love Fades	Toby Keith	11.1999	 31.US
I'm Just Talkin' About Tonight/I Wanna Talk About Me	Toby Keith	06.2001	  27.US
I Wanna Talk About Me/I'm Just Talkin' About Tonight	Toby Keith	10.2001	 	28.US
Courtesy of the Red, White, & Blue (The Angry American)/Who's Your Daddy	Toby Keith	06.2002	 25.US
Who's Your Daddy?	Toby Keith	10.2002	 22.US
Rock You Baby	Toby Keith	03.2003	 	66.US
Beer for My Horses/Rock You Baby	Toby Keith with Willie Nelson	05.2003	 	22.US
I Love This Bar	Toby Keith	09.2003	 26.US
American Soldier	Toby Keith	12.2003	 	28.US
Stays in Mexico	Toby Keith	08.2004	 	51.US
Honkytonk U	Toby Keith	02.2005	 	61.US
As Good as I Once Was/Should've Been a Cowboy	Toby Keith	06.2005	 	28.US
Big Blue Note	Toby Keith	10.2005	 	55.US
Floetic	Floetry	10.2002	73.UK/113.US
Say Yes	Floetry	03.2003	 	24.US
Getting Late	Floetry	10.2003	 114.US
Movies	Alien Ant Farm	06.2001	53.UK
Smooth Criminal	Alien Ant Farm	09.2001	3.UK/23.US
Movies	Alien Ant Farm	02.2002	5.UK
Attitute	Alien Ant Farm	05.2002	66.UK
I' m like a bird/Party	Nelly Furtado	03.2001	5.UK/9.US
Turn off the light/I' m like a bird	Nelly Furtado	08.2001	4.UK/5.US
On the radio [Remember the days]	Nelly Furtado	01.2002	18.UK
Powerless [Say what you want]	Nelly Furtado	12.2003	13.UK/109.US
Try	Nelly Furtado	03.2004	15.UK
Forca	Nelly Furtado	07.2004	40.UK
For All Time/Patriotic medley	Soluna	06.2002	 	72.US
Ice Cream	JS	05.2003	 	124.US
Busted	The Isley Brothers featuring Ronald Isley AKA Mr. Biggs & JS	10.2003	 	112.US
Last resort/Broken home	Papa Roach	07.2000	3.UK/57.US
Between angels and insects/Last resort	Papa Roach	05.2001	17.UK
She loves me not	Papa Roach	06.2002	14.UK/76.US
Time and time again	Papa Roach	11.2002	54.UK
Waltz #2 (XO)	Elliott Smith	09.1998	52.UK
Baby Britain	Elliott Smith	05.1999	55.UK
Son of Sam	Elliott Smith	11.2000	55.UK
Hanging by a moment	Lifehouse	02.2001	25.UK/2.US
Breathing	Lifehouse	11.2001 	115.US
Spin /What' s wrong with that	Lifehouse	11.2002	77.UK/71.US
4,5,6	Sole feat J.T.Money and Kandi	10.1999	 	21.US
If You Don't Wanna Love Me	Tamar	03.2000	 	89.US
Girl' s not grey	AFI	06.2003	22.UK/114.US
The leaving song Pt II	AFI	09.2003	43.UK
The Hole	Randy Travis	06.1998	 105.US
Spirit of a Boy, Wisdom of a Man	Randy Travis	10.1998	 42.US
Stranger in My Mirror	Randy Travis	03.1999	 	81.US
A Man Ain't Made of Stone	Randy Travis	09.1999	 	82.US
Autor: o Brak komentarzy:
Subskrybuj: Komentarze (Atom)