Darts

 Po rozwiązaniu w połowie lat 70-tych brytyjskiej grupy John Dummer Blues Band, Iain Thompson (bas) i John Dummer (perkusja) dołączyli do zespołu typu revival band, w składzie: Hammy Howell (instr. klawiszowe), Horatio Hornblower (właśc. Nigel Trubridge; saksofon), wokaliści Rita Ray i Griff Fender (właśc. Ian Collier), Den Hegarty (bas) i Bob Fish (z zespołu Mickey Jupp Band), specjalizującego się w harmoniach wokalnych opartych na rock and rollu.

 

Przez krótki okres występował z nimi także Dave Kelly, gitarzysta z zespołu Dummera. W drugiej połowie lat 70-tych Darts zrobili błyskawiczną karierę, występując w londyńskich klubach i ciesząc się poparciem disc jockeya Radia Londyn, Charliego Gilletta. Dzięki jego pomocy podpisali kontrakt z wytwórnią Magnet Records. Ich pierwszy singel - z utworem "Daddy Cool" i piosenką "The Girl Can't Help It" Little Richarda na stronie B - wydany w 1977 r., wszedł do brytyjskiego zestawienia Top 10, rozpoczynając trzyletnią obecność singli i albumów zespołu na listach przebojów. Płyty te składały się z kompozycji własnych, stylizowanych na dawne (np. "It's Raining", "Don't Let It Fade Away") i, w przeważającej części, z nowych wersji takich amerykańskich przebojów, jak "Come Back My Love" The Cardinals, "Boy From New York City" Ad-Libs, "Get It" Gene'a Vincenta czy "Duke Of Earl" Gene'a Chandlera.
 

W 1979 r. Hegarty'ego zastąpił Kenny Edwards; od tego czasu płyty zespołu stały się już mniej popularne. Wykonywana przez Darts wersja utworu "Reet Petite" osiągnęła zaledwie 51. miejsce na liście brytyjskiej (w kilka lat póżniej wersja oryginalna Jackie Wilsona, wspomagana przez reklamę telewizyjną, zajęła 1. miejsce).
Singel "Let's Hang On", wydany w 1980 r., był ostatnim przebojowym sukcesem grupy, a kolejny - "White Christmas" ,"Sh-Boom" - pierwszą poważną porażką. Po odejściu Howella (na wyższe studia) i Dummera (założył "niecenzuralną" grupę True Life Confessions), Darts byli w stanie dalej koncertować i nagrywać, ale okres wielkich przebojów mieli już za sobą. Hegarty, jako lider grupy Rocky Sharpe And The Replays, do 1983 r. odnosił umiarkowane sukcesy na brytyjskich listach przebojów, póĽniej został prezenterem telewizyjnych programów dla dzieci.
 

Ray i Collier działali dłużej - w 1985 r. byli producentami albumu Mint Juleps, dziewczęcego zespołu śpiewającego a cappella, który pierwsze inspiracje czerpał z dorobku Darts.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Daddy Cool/The Girl Can't Help It	Darts	11.1977	6[13]	-	Magnet MAG 100	[written by Bob Crewe,Bobby Troup,Frank Slay][produced by Tommy Boyce,Richard Hartley][oryginalnie nagrana przez Little Richarda]
Come Back My Love/Naff Off	Darts	01.1978	2[12]	-	Magnet MAG 110	[written by Bobby Mansfield][produced by Tommy Boyce,Richard Hartley][oryginalnie nagrana przez Wrens]
The Boy from New York City/Bones	Darts	05.1978	2[13]	-	Magnet MAG 116	[written by George Davis,John Taylor][produced by Tommy Boyce,Richard Hartley][#8 hit for Ad-Libs in in 1965]
It's Raining/Messing Shoe Blues	Darts	08.1978	2[11]	-	Magnet MAG 126	[written by Collier][produced by Tommy Boyce,Richard Hartley]
Don't Let It Fade Away/Early in the Morning	Darts	11.1978	18[11]	-	Magnet MAG 134	[written by Richard Hartley,George Currie][produced by Tommy Boyce]
Get It/How Many Nights	Darts	02.1979	10[9]	-	Magnet MAG 140	[written by Nigel Trubridge][produced by Tommy Boyce,Richard Hartley]
Duke of Earl/I've Got To Have My Way	Darts	07.1979	6[11]	-	Magnet MAG 147	[written by B. Williams,Eugene Dixon,Edwin Edwards][produced by Roy Wood][oryginalnie nagrana przez Gene Chandlera]
Can't Get Enough Of Your Love/Don't Say Yes	Darts	10.1979	43[6]	-	Magnet MAG 156	[written by John Dummer][produced by Roy Wood]
Reet Petite/Honey Bee	Darts	12.1979	51[7]	-	Magnet MAG 160	[written by Berry Gordy][produced by Roy Wood]
Let's Hang On/Cairoli	Darts	05.1980	11[14]	-	Magnet MAG 174	[written by Bob Crewe,Sandy Linzer,Denny Randell]
Peaches/DIY Heartache	Darts	09.1980	66[3]	-	Magnet MAG 179	[written by Tommy Boyce,Steve Venet][produced by Tommy Boyce,Richard Hartley][oryginalnie nagrana przez Ikettes jako "Peaches and Cream" in 1966]
White Christmas/Sh-Boom/Don't Say Yes	Darts	11.1980	48[7]	-	Magnet MAG 184	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Darts	Darts	12.1977	9[22]	-	Magnet MAG 5020	[produced by Richard Hartley , Tommy Boyce ]
Everyone Plays Darts	Darts	06.1978	12[18]	-	Magnet MAG 5022	[produced by Richard Hartley , Tommy Boyce ]
Amazing Darts	Darts	11.1978	8[13]	-	K-Tel DLP 7981	[produced by Richard Hartley , Tommy Boyce ]
Dart Attack	Darts	10.1979	38[4]	-	Magnet MAG 5030	-

The Opera Babes

 The Opera Babes to angielski duet muzyki klasycznej, w skład którego wchodzą Karen England (mezzosopran) i Rebecca Knight (sopran). Duet zwrócił na siebie uwagę, gdy od 2002 roku śpiewał „Un bel dì vedremo” (z opery Madame Butterfly) w telewizyjnych programach sportowych. Oprócz występów z najważniejszymi orkiestrami w Wielkiej Brytanii i tras koncertowych z własnymi przedstawieniami, wydali album pierwszy album, Beyond Imagination w 2002 roku i drugi album, Renaissance w 2006 roku.  

 The Opera Babes poznały się w Cambridge podczas wykonywania Czarodziejskiego fletu Mozarta w objazdowym zespole operowym. England studiowała na Uniwersytecie w Leeds i londyńskiej Guildhall School of Music and Drama. Knight, której matką jest śpiewaczka operowa Gillian Knight, na początku swojej kariery pisała dla telewizji dla dzieci. Obie kobiety występowały z angielską grupą koncertową Opera della Luna oraz na Międzynarodowym Festiwalu Gilberta i Sullivana. 

 Zaczęły razem koncertować w 2001 roku w londyńskim Covent Garden, gdzie zostały zauważone i podpisały kontrakt z wytwórnią Sony na swój pierwszy album. Zasłynęły ze śpiewania „Un bel dì vedremo” („Pewnego pięknego dnia zobaczymy” z opery Madame Butterfly), piosenki, którą ITV wykorzystywała w swoich programach na Mistrzostwa Świata w 2002 roku, podczas finału Pucharu Anglii i Ligi Mistrzów UEFA finał w Mediolanie. Knight wyjaśniła BBC News strategię grupy w następujący sposób: „Próbowaliśmy zachować klasyczną integralność, jednocześnie czyniąc te rzeczy bardziej atrakcyjnymi dla szerszej publiczności”.  

The Opera Babes wydali swój pierwszy album, Beyond Imagination w 2002 roku (przez jedenaście tygodni zajmował pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów muzyki klasycznej i czwarte miejsce na liście przebojów US Billboard Classical Crossover Albums). Utwór „One Fine Day” został wybrany jako światowy Motyw Cup 2002 autorstwa ITV. Jeden z recenzentów napisał: „Jeśli jesteś młodą osobą, która choć trochę interesuje się gatunkiem klasycznym, ta płyta jest idealnym wprowadzeniem”. Album sprzedał się w ponad 1,7 miliona egzemplarzy. Artystki wkrótce pokłóciły się ze swoim producentem, SonyBMG, który poprosił ich, aby skoncentrowały się na pracy w studiu, a nie na występach na żywo. „Początkowo przyłapano nas na występach koncertowych… więc pomyślałbym, że to oczywiste, że kochamy występować na żywo, jednak Sony nie było zainteresowane” – powiedziała Karen England.

 The Opera Babes koncertowały z takimi orkiestrami jak Philharmonia, Halle, Royal Philharmonic Orchestra, BBC Concert Orchestra, Royal Liverpool Philharmonic Orchestra, Royal Scottish National Orchestra, London Symphony Orchestra i Berlińska Orkiestra Symfoniczna, pośród innych. Wystąpiły także dla królowej Elżbiety II na Festiwalu Pamięci w Royal Albert Hall, inauguracji Igrzysk Wspólnoty Narodów w Pałacu Buckingham oraz na balach w Pałacu z okazji obchodów Jubileuszu Królowej. Występowały także w Los Angeles Opera House z Plácido Domingo i były pierwszym brytyjskim zespołem wykonującym muzykę klasyczną, który wystąpił w Las Vegas. W 2003 roku wykonały „Odę do radości” Beethovena z André Rieu.

 Występowały w programach GMTV, Des & Mel, Good Morning America i Fox and Friends. The Opera Babes były także tematem trzech brytyjskich filmów dokumentalnych dla ITV i jednego amerykańskiego filmu dokumentalnego dla CBS. Od 2005 roku Opera Babes są Ambasadorkami SOS Wiosek Dziecięcych, międzynarodowej organizacji charytatywnej na rzecz sierot, zapewniającej domy i matki dla osieroconych i porzuconych dzieci.

  Drugi album The Opera Babes, Renaissance, kolejna kolekcja klasyczna i „crossover”, został wydany w 2006 roku przez niezależną wytwórnię Instant Karma UK. Magazyn Home Front ze Swansea napisał: „Renaissance jest naprawdę wspaniały. Utwory obejmują „Casta Diva” [z opery Norma], „Pie Jesu”, „Clair de Lune” i „Send in the Clowns” Stephena Sondheima… Jeśli kupujesz tylko jeden album z klasyką, kup ten!” Podczas koncertu „Renaissance” zespołu The Opera Babes w 2006 roku odbyły się trasy koncertowe z piosenkami z obu albumów, wykonanymi z multimedialnymi efektami specjalnymi i wizualizacjami, a także z tancerzami w kostiumach projektantki Elizabeth Emanuel . W grudniu 2006 roku wystąpiły w brytyjskim programie Songs of Praise nagranym w katedrze w Lichfield. Wiosną 2007 roku kontynuowały trasę koncertową po Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, po czym grupa zrobiła sobie przerwę, podczas gdy Karen England urodziła dziecko.  

Grupa wznowiła trasę koncertową w 2008 roku. Po tej trasie duet występował między innymi na statkach wycieczkowych. W 2012 roku grupa wydała swój trzeci album, Silent Noon, nazwany na cześć piosenki Ralpha Vaughana Williamsa, nakładem wytwórni Warner Classics. Album zawiera utwory brytyjskie, od Handla i Purcella, przez Quiltera, po Brittena i Novello, z towarzyszeniem fortepianu. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
One Fine Day	The Opera Babes	07.2002	54[2]	-	Sony Classical 6727062	[written by Giacomo Puccini]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Beyond Imagination	The Opera Babes	06.2002	24[8]	199[1]	Sony Classical SK 89916	[produced by Jon Cohen, Noely,Anne Dudley, Frank Gallagher]

DreamWorks Records

 DreamWorks Records (często określana w informacjach o prawach autorskich jako SKG Music, LLC) była amerykańską wytwórnią płytową założoną w 1996 roku przez Davida Geffena, Stevena Spielberga i Jeffreya Katzenberga jako spółka zależna DreamWorks Pictures. Wytwórnia działała do 2003 roku, kiedy to została sprzedana firmie Universal Music Group. Sama wytwórnia obejmowała także spółkę zależną z siedzibą w Nashville w stanie Tennessee, DreamWorks Nashville, która specjalizowała się w muzyce country i została zamknięta w 2006 roku, a następnie przeniesiona do MCA Nashville. Logo firmy zostało zaprojektowane przez Roya Lichtensteina i było jego ostatnim zleceniem przed śmiercią w 1997 roku. 
 

 W październiku 1994 roku, cztery lata po sprzedaży swojej byłej wytwórni Geffen Records firmie MCA Music Entertainment, David Geffen dołączył do Stevena Spielberga i Jeffreya Katzenberga, tworząc DreamWorks SKG. SKG oznaczało Spielberga, Katzenberga i Geffena. Trzej partnerzy założyli później na początku 1996 roku zależną wytwórnię DreamWorks Records. Rufus Wainwright był pierwszym artystą, który podpisał kontrakt z nową wytwórnią płytową na początku 1996 roku. Logo wytwórni było ostatnim projektem zrealizowanym przez artystę Roya Lichtensteina. Charakterystyczny projekt, zawierający nutę w znaku firmowym artysty „balon marzeń”, zadebiutował na opakowaniu Beautiful Freak, pierwszego albumu zespołu Eels z Los Angeles i drugiego wydawnictwa tej wytwórni. 

Pierwsze wydawnictwo tej wytwórni, album George’a Michaela Older, zawierało logo DreamWorks Pictures przedstawiające chłopca łowiącego ryby i siedzącego na półksiężycu. Henry Rollins (zarówno jako artysta mówiony, jak i z Rollins Band), Tamar Braxton, Nelly Furtado, George Michael, Randy Newman, Morphine, Elliott Smith, Eels, komik/aktor Chris Rock, Powerman 5000, Papa Roach i inni podpisali kontrakt z wytwórnią. Wytwórni przewodniczyli Lenny Waronker i Mo Ostin, którzy do połowy lat 90-tych prowadzili Warner Bros. Records. Ostin stwierdził wówczas: „W branży płytowej można zauważyć coraz większą tendencję do kontroli korporacyjnej i wartości korporacyjnych, a tutaj mamy do czynienia z działalnością zorientowaną na kreatywność”. 

 Geffen Records zajmowała się dystrybucją DreamWorks Records do 1999 r., kiedy to Interscope Records przejęło obowiązki dystrybucyjne (w międzyczasie, gdy Interscope i Geffen przeniosły międzynarodową dystrybucję na Polydor Records, DreamWorks Records poszło w ich ślady). 11 listopada 2003 roku ogłoszono, że Universal Music Group (była MCA Music Entertainment i spółka dominująca Interscope, Geffen i Polydor) osiągnęła porozumienie w sprawie nabycia DreamWorks Records od DreamWorks za „około 100 milionów dolarów”. Zakup nastąpił w czasie, gdy branża muzyczna „przechodziła poważne zmiany”, próbując „przeciwdziałać spadkom sprzedaży i skutkom nieoficjalnej sprzedaży muzyki w Internecie”. Mo Ostin, dyrektor wykonawczy DreamWorks Records, powiedział: „Pomimo wyzwań stojących przed dzisiejszym biznesem muzycznym, Universal nabywa wspaniały majątek, a sprzedaż zapewni naszym artystom najlepszą możliwą przyszłość”. 

Na mocy nowej umowy DreamWorks Records została umieszczona w wytwórni Interscope Geffen A&M, pod kierownictwem Jimmy'ego Iovine'a. Po sfinalizowaniu sprzedaży wytwórni UMG w dniu 9 stycznia 2004 r. 100 pracowników zostało zwolnionych w DreamWorks, ponieważ została ona przekształcona w Geffen Records. Warto zauważyć, że pracownicy A&R wytwórni trzymali się jej. Polly Anthony dołączyła do Jordana Schura jako współzałożyciel Geffen w 2004 roku. Jej dział muzyki country, DreamWorks Nashville, założony w czerwcu 1997 r., działał do 1 września 2005 r., kiedy to został zamknięty przez Universal Music Group Nashville po odejściu największej gwiazdy wytwórni, Toby'ego Keitha.  

 W latach 1997–2005 DreamWorks prowadził także oddział w Nashville w stanie Tennessee zajmujący się zespołami zajmującymi się muzyką country. Wśród artystów podpisanych z oddziałem DreamWorks Nashville byli Jessica Andrews, Emerson Drive, Toby Keith, Mike Walker, Randy Travis, Jimmy Wayne i Darryl Worley. Po rozwiązaniu DreamWorks Records były dyrektor wykonawczy Scott Borchetta założył Big Machine Records pod koniec 2005 roku, podpisując kontrakt z wytwórnią kilka zespołów zajmujących się muzyką country. Borchetta podpisał także kontrakt z Show Dog Records we współpracy z Tobym Keithem, chociaż Keith zerwał współpracę z tą ostatnią wytwórnią w 2005 roku. W międzyczasie Borchetta podpisał kontrakt z Taylor Swift do Big Machine Records. Ta ostatnia wytwórnia połączyła się z Universal South Records, tworząc Show Dog-Universal Music.

  Single na listach przebojów

When You Need My Love	Darryl Worley	06.2000	 75.US
A Good Day to Run	Darryl Worley	01.2001	 	76.US
I Miss My Friend	Darryl Worley	06.2002	 	28.US
Have You Forgotten?	Darryl Worley	03.2003 	22.US
Awful, Beautiful Life	Darryl Worley	11.2004	 	30.US
If Something Should Happen	Darryl Worley	05.2005	 	75.US
Novocaine for the soul/Fucker	Eels	02.1997	10.UK
Susan' s house/Stepmother	Eels	05.1997	9.UK
Your lucky day in the hell/Susan's apartment	Eels	08.1997	35.UK
Cancer for the cure/Everything's gonna be cool this Christmas	Eels	10.1998	60.UK
Last stop:This town/Funeral parlour	Eels	09.1998	23.UK
Mr E' s Beautiful Blues/Birdgirl on a cell phone	Eels	02.2000	11.UK
Flyswatter/Open the door [live]	Eels	06.2000	55.UK
Souljacker Part 1/Write the B-side	Eels	09.2001	30.UK
Hey Man (Now You're Really Living)	Eels	05.2005	45.UK
Novocaine for the soul	Eels	02.2008	151.UK
How Do You Like Me Now?!/When Love Fades	Toby Keith	11.1999	 31.US
I'm Just Talkin' About Tonight/I Wanna Talk About Me	Toby Keith	06.2001	  27.US
I Wanna Talk About Me/I'm Just Talkin' About Tonight	Toby Keith	10.2001	 	28.US
Courtesy of the Red, White, & Blue (The Angry American)/Who's Your Daddy	Toby Keith	06.2002	 25.US
Who's Your Daddy?	Toby Keith	10.2002	 22.US
Rock You Baby	Toby Keith	03.2003	 	66.US
Beer for My Horses/Rock You Baby	Toby Keith with Willie Nelson	05.2003	 	22.US
I Love This Bar	Toby Keith	09.2003	 26.US
American Soldier	Toby Keith	12.2003	 	28.US
Stays in Mexico	Toby Keith	08.2004	 	51.US
Honkytonk U	Toby Keith	02.2005	 	61.US
As Good as I Once Was/Should've Been a Cowboy	Toby Keith	06.2005	 	28.US
Big Blue Note	Toby Keith	10.2005	 	55.US
Floetic	Floetry	10.2002	73.UK/113.US
Say Yes	Floetry	03.2003	 	24.US
Getting Late	Floetry	10.2003	 114.US
Movies	Alien Ant Farm	06.2001	53.UK
Smooth Criminal	Alien Ant Farm	09.2001	3.UK/23.US
Movies	Alien Ant Farm	02.2002	5.UK
Attitute	Alien Ant Farm	05.2002	66.UK
I' m like a bird/Party	Nelly Furtado	03.2001	5.UK/9.US
Turn off the light/I' m like a bird	Nelly Furtado	08.2001	4.UK/5.US
On the radio [Remember the days]	Nelly Furtado	01.2002	18.UK
Powerless [Say what you want]	Nelly Furtado	12.2003	13.UK/109.US
Try	Nelly Furtado	03.2004	15.UK
Forca	Nelly Furtado	07.2004	40.UK
For All Time/Patriotic medley	Soluna	06.2002	 	72.US
Ice Cream	JS	05.2003	 	124.US
Busted	The Isley Brothers featuring Ronald Isley AKA Mr. Biggs & JS	10.2003	 	112.US
Last resort/Broken home	Papa Roach	07.2000	3.UK/57.US
Between angels and insects/Last resort	Papa Roach	05.2001	17.UK
She loves me not	Papa Roach	06.2002	14.UK/76.US
Time and time again	Papa Roach	11.2002	54.UK
Waltz #2 (XO)	Elliott Smith	09.1998	52.UK
Baby Britain	Elliott Smith	05.1999	55.UK
Son of Sam	Elliott Smith	11.2000	55.UK
Hanging by a moment	Lifehouse	02.2001	25.UK/2.US
Breathing	Lifehouse	11.2001 	115.US
Spin /What' s wrong with that	Lifehouse	11.2002	77.UK/71.US
4,5,6	Sole feat J.T.Money and Kandi	10.1999	 	21.US
If You Don't Wanna Love Me	Tamar	03.2000	 	89.US
Girl' s not grey	AFI	06.2003	22.UK/114.US
The leaving song Pt II	AFI	09.2003	43.UK
The Hole	Randy Travis	06.1998	 105.US
Spirit of a Boy, Wisdom of a Man	Randy Travis	10.1998	 42.US
Stranger in My Mirror	Randy Travis	03.1999	 	81.US
A Man Ain't Made of Stone	Randy Travis	09.1999	 	82.US

Solé

Tonya Michelle Johnston  (ur. 17 lipca 1973r), lepiej znana pod pseudonimem Solé, to amerykańska raperka z Kansas City w stanie Missouri.  Solé urodziła się w 1973 roku w Kansas City w stanie Missouri jako córka Phyllis Frazier i Jamesa Johnstona. Jej rodzeństwo to Sean i Charles (Chuck) Johnston, Sierra i Tamika Gamble. Pochodzi z Afryki Zachodniej, Afryki Wschodniej, Tamilskiej (południowoindyjskiej), rdzennej Ameryki i Europy Wschodniej. Na początku lat 90-tych uczęszczała do szkoły i college'u kosmetologii, gdzie studiowała nauki polityczne i psychologię, zanim podpisała kontrakt płytowy z Dreamworks Records i Red Zone Entertainment. 

 

 Solé pochodziła z rodziny utalentowanych muzycznie, autorów piosenek, piosenkarzy i muzyków. Zaczęła rapować w wieku 6 lat i wraz ze swoją najlepszą przyjaciółką Shurheą Mitchell założyła grupę Divine w 1986 roku. Występowali w lokalnych pokazach talentów, a w 1990 wygrali wycieczkę do BRE (Black Radio Exclusive) w Nowym Orleanie w Luizjanie , aby wystąpić   przed dyrektorami wytwórni płytowych i innymi artystami. JDK Records zaproponowało im kontrakt płytowy i polecieli do Nowego Jorku, aby nagrywać. Jej ojciec, który wówczas nimi zarządzał, nie uważał, że to dobry interes, więc wrócili do domu i rozpoczęli studia. Po raz kolejny zaczęła nagrywać w 1997 r. z Tech 9 i Don Juanem z Kansas City, po czym udała się do Los Angeles, aby nagrywać. Poznała Thabiso Nkhereanye, który przedstawił ją Christopherowi Tricky’emu Stewartowi z Red Zone Entertainment, który podpisał kontrakt z nią .

 

  Jej kariera nabrała rozpędu jako hardcorowa artystka hiphopowa, zwracając na siebie uwagę latem 1999 roku występem na przebojowym singlu J.T.Money „Who Dat”, który osiągnął pierwsze miejsce na amerykańskiej liście rapowej, pozostając tam przez 8 tygodni (wówczas rekord), zdobywając drugie miejsce na amerykańskiej liście R&B i piąte miejsce na amerykańskiej liście Hot 100. Singiel  zdobył także tytuł „Rapowego singla roku” w 1999 r. na gali Billboard Music Awards. We wrześniu 1999 roku wydała swój debiutancki album Skin Deep, który odniósł ogólny sukces w Stanach Zjednoczonych, uzyskując status złotej płyty i przyniósł jej nominację do nagrody Billboard Music Awards w kategorii „Rap Artysty Roku”. W tym samym roku zdobyła także kilka nagród ASCAP Music. 

 

 Jej długo oczekiwanym powrotem do muzyki kierowała chęć oferowania muzyki, która dodaje sił i inspirująca, odzwierciedlając ścieżkę, którą obrała po opuszczeniu branży W 2011 roku wystąpiła w „Naal Naachna” brytyjskiego artysty Bhangra, Jassiego Sidhu, wokalisty brytyjskiego indyjskiego zespołu bhangra B21.

 

 W lutym 2012 roku wystąpiła w piosence „A New Look” zespołu Focus. W 2017 roku pojawiła się w „SocMed Digital Heroin” z albumu „Nothing Is Quick In The Desert” z okazji 30-lecia Public Enemy. 29 września 2019 roku Solé wydała swój drugi album Encoded. 

 

  Solé poznała Ginuwine w czerwcu 1999 r. i zaczęła się spotykać w październiku 1999 r. Zaręczyli się w sierpniu 2000 roku. Mieszkali w Brandywine w stanie Maryland. Mają razem dwie córki: Story (ur. 29 marca 2001) [13] i Dream Sarae Lumpkin (ur. 1 listopada 2002). Solé poślubiła Ginuwine 8 września 2003 roku na Wielkim Kajmanie. Solé ma łącznie 4 córki i jedną wnuczkę. Jej córki De'jan Nicole Lee urodzona w 1992 r. i Cypress Soleil Lee urodzona w 1995 r. pochodzą z poprzedniego związku. Jej wnuczka, Sage Lotus Lee, urodziła się 17 maja 2020 r. W 2014 r. Solé złożyła pozew o rozwód, który został upubliczniony, gdy w listopadzie 2014 r. Ginuwine ogłosił, że on i Solé rozstali się. Ich rozwód został sfinalizowany 22 lipca 2015 roku. 27 sierpnia 2017 roku Solé poślubiła członka zespołu Public Enemy i rapera  Professor Griff, przyjmując jego nazwisko Shah i legalnie zmieniając pełne imię i nazwisko na Aja Shah.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Who Dat/Pimp Matrimony	JT Money feat. Sole	03.1999	-	5[20]	Tony Mercedes 53 469	[gold-US][written by Jeff Thompkins, Tonya Johnston , Thabiso Nkhereanye, DiAndre Davis][produced by Christopher "Tricky" Stewart][2[25].R&B Chart]
4, 5, 6	Solé featuring JT Money and Kandi	10.1999	-	21[16]	DreamWorks 59 029	[written by Jeff Thompkins, Tonya Johnston][produced by Christopher "Tricky" Stewart][9[20].R&B Chart]
It Wasn't Me	Solé featuring Ginuwine	04.2000	-	-	DreamWorks	[written by Elgin Lumpkin, Tonya Johnston][produced by Christopher "Tricky" Stewart][44[12].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Skin Deep	Solé	10.1999	-	127[13]	DreamWorks 50 118	[gold-UK][produced by Big Trev,Chuckey Charles,Colin Wolfe,Focus...,Kevin Davis,Rashad Smith,Tricky Stewart]

Sole

 

James Timothy „Tim” Holland Jr. (ur. 25 września 1977r), lepiej znany pod pseudonimem Sole, to amerykański undergroundowy artysta hiphopowy z Portland w stanie Maine. Jest jednym z ośmiu współzałożycieli wytwórni Anticon. Był członkiem grup Northern Exposure, Live Poets, Deep Puddle Dynamics, So-Called Artists, Da Babylonianz, Sole and the Skyrider Band i Waco Boyz.
 

 

Sole nagrał swoje pierwsze demo w 1992 roku. W wieku 15 lat założył wytwórnię 45 Below Records, w skład której wchodzili raperzy Alias, JD Walker i producent DJ Moodswing9 (znany wówczas jako Cuz the Highlander). Sole i Moodswing9 wydali wspólnie album Mad Skillz and Unpaid Billz jako Northern Exposure, sprzedając się w ponad 300 egzemplarzach. Wydali także 2 12-calowe single odpowiednio w 1995 i 1997 oraz album w 1996 zatytułowany What It All About pod nazwą Live Poets. Wydawnictwa spotkały się z audycjami radiowymi w college'u i sprzedały się w kilku tysiącach egzemplarzy. 

 

 Na początku 1998 roku Sole i raper Pedestrian ukuli nazwę Anticon i wspólnie założyli pod tą nazwą wspólną wytwórnię płytową. Później została utworzona jako standardowa korporacja z ośmioma udziałowcami. W tym samym roku Sole udała się do Minneapolis z Aliasem i Doseone. Nagrali album The Taste of Rain... Why Kneel? jako Deep Puddle Dynamics ze Slug of Atmphere. Sole i Pedestrian przenieśli Anticon do Oakland w Kalifornii. W 2000 roku Sole wydał  pierwszy oficjalny solowy album Bottle of Humans w wytwórni Anticon. Jako So-Called Artists wydali w 2001 roku wspólnie z Aliasem i DJ Mayonnaise Paint by Number Songs. 

 

Drugi solowy album Sole, Selling Live Water, ukazał się w 2003 roku i zebrał pozytywne recenzje; Pitchfork Media przyznało mu ocenę 7,3, Metacritic przyznał mu wynik 77 na 100. Później w tym samym roku przeniósł się do Barcelony. Dwa lata później wydał trzeci solowy album Live from Rome w 2005 roku. Wkrótce potem wrócił do Stanów Zjednoczonych, przenosząc się do Flagstaff w Arizonie. W 2007 roku Sole wydał  Sole and the Skyrider Band jako Sole and the Skyrider Band. Jego drugi album Plastique ukazał się w 2009 roku. W 2010 roku Sole opuścił Anticon, powołując się na chęć dalszego eksperymentowania ze swoją muzyką, niezależnie od kolektywu, a także z powodu przekonania, że wytwórnia rozwinęła się od tego, czym początkowo zamierzał być. .

 

  Następnie Sole and the Skyrider Band wydał swój trzeci album. Hello Cruel World został wydany w 2011 roku i zebrał ogólnie pozytywne recenzje. Oprócz oficjalnych wydawnictw w Anticon, Sole wydał także albumy własnej produkcji we własnym wydawnictwie Black Canyon. Należą do nich różne kompilacje niewydanego materiału, a także wydania jego projektu Man's Best Friend, różne składanki i współpraca z certyfikowanym platynowym producentem DJ Pain 1. Ponieważ nie współpracuje już z Anticon, Sole obecnie samodzielnie wydaje swoje solowe płyty. 

 

 Sole ma siedzibę w Brunszwiku w stanie Maine. Ożenił się z Yasamin Al-Hussaini 1 stycznia 2004 roku, a jej imię czasami pojawia się w jego tekstach. Mieszkając w Denver, Sole działała w lokalnej placówce ruchu politycznego Occupy Wall Street], w różnych projektach anarchistycznych i prowadzi podcast o polityce rewolucyjnej i radykalnej filozofii zatytułowany „The Solecast”.

Shareefa

 Nazywana „duszą Disturbing tha Peace” energiczna wokalistka R&B Shareefa spędziła pierwsze 14 lat swojego życia w New Jersey, zanim przeniosła się do Charlotte w Północnej Karolinie. Zwrócił na nią uwagę Teddy Riley (Guy, Blackstreet), który był pierwszą znaczącą osobą w branży muzycznej, która udzieliła jej wskazówek. Ludacris zaprosił ją do swojej powiązanej z Def Jam grupy i wytwórni Disturbing tha Peace.  

Jej pierwszy singiel „Need a Boss” z udziałem rapera i kolegi z wytwórni Ludacrisa został wyprodukowany przez Rodneya „Darkchilda” Jerkinsa i osiągnął 62. miejsce na liście Billboard Hot 100. Jej jedyny album Point of No Return został wydany w październiku 2006 roku i znalazł się na 25. miejscu listy Billboard 200.

Dwa wyróżnione występy na albumie grupy z końca 2005 roku, zwłaszcza „I'll Be Around”, wzbudziły oczekiwanie na jej debiutancki album, Point of No Return, wydany jesienią 2006 roku. Riley, oprócz Chucky’ego Thompsona (Mary J. Blige , Faith Evans) i Rodney Jerkins (TLC, Britney Spears), włączył się w pisanie piosenek i produkcję.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Need a Boss	Shareefa featuring Ludacris	08.2006	-	62[18]	DTP 007303	[written by Anesha Birchett, Christopher Bridges, Luigi Creatore, LaShawn Daniels, Rodney Jerkins, Hugo Peretti, Delisha Thomas, George David Weiss][produced by Darkchild][sample z "Let's put it all together"-The Stylistics][10[22].R&B Chart]
Cry No More	Shareefa	12.2006	-	-	DTP	[written by Birchett, A./Creatore, L./Daniels, L./Jerkins, R./Peretti, H./Thomas, D./Weiss, G.][produced by Darkchild][sample z "The Miracle"-The Stylistics][43[12].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Point of No Return	Shareefa	10.2006	-	25	Def Jam Recordings 0007231	[produced by Chaka Zulu ,Jeff Dixon,Ludacris,Adida,Chucky Thompson,Rodney "Darkchild" Jerkins,J.U.S.T.I.C.E. League,KQ,Needlz,Rich Nice,Salaam Remi,Ski Beatz]