Johnny Brandon

Johnny Brandon (ur. 1925r) to angielski piosenkarz i kompozytor, popularny w latach 1950, który nagrywał dla wielu wytwórni.Grupa ,która go wspierała nazywała się The Phantoms.
Jego wczesne przeboje to utwory "Tomorrow" i "Don't Worry".Nagrał również swoja wersję "Slow Poke" pod nowym tytułem "Slow Coach" oraz "Painting the Clouds with Sunshine".

 

Brandon później skomponował kilka off-broadway'owskich musicali, takich jak Cindy (1964) i Billy Noname (1970).W 1979 roku został wspólnie nominowany do nagrody Tony jako Award for Best Original Score za rewię Eubie!.Brandon jest również znany ze swojego zaangażowania w pracy nad musicalami, Ain't Doin' Nothin' But Singin' My Song (1982) i Oh, Diahne! .
 

Teraz od lat osiemdziesiątych mieszka w Stanach Zjednoczonych. Wydał swój pierwszy solowy album Then and Now, w 2005r.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tomorrow/High as a mountain	Johnny Brandon With The Phantoms	03.1955	8[8]	-	Polygon P 1131	[written by Bob Geraldson,Peter Hart]
Don't Worry/Strike it lucky	Johnny Brandon With The Phantoms	07.1955	18[4]	-	Polygon P 1163	[written by Ed. Franks]
Rock-a-bye baby/Lonely lips	Johnny Brandon With The Phantoms	.1956	-	-	Parlophone MSP 6238	-
Shim sham shuffle/I didn't know	Johnny Brandon With The Phantoms	.1956	-	-	Parlophone R 4207	-
Glendora/Song for a summer night	Johnny Brandon With The Phantoms	.1956	-	-	Decca F 10 778	-
Nothing is too good for you/A sort-of-a-feeling	Johnny Brandon With The Phantoms	.1957	-	-	Decca F 10 858	-
Santa Claus Jnr./I hear a bluebird sing	Johnny Brandon With The Phantoms	.1959	-	-	Top Rank JAR 241	-

Johnny Burnette

 Johnny Burnette był pionierem rockabilly w Memphis i razem ze starszym bratem Dorsey'em i kolegą Paulem Burlisonem założył The Rock and Roll Trio.John (Johnny) Joseph Burnette urodził się 25 marca 1934r,jako dziecko Willie May i Dorsey'a Burnetta Sr w Memphis.Końcówkę do swego nazwiska dodał póżniej.Mieszkał razem z rodzicami w Lauderdale Courts ,publicznym osiedlu mieszkaniowym,gdzie również w okresie 1948-1954r mieszkał Presley ze swoją rodziną.

 

Johnny zaczął naukę w Blessed Sacrament Parochial School i po skończeniu ośmiu klas przeniósł się do katolickiego collegu w Memphis.Tu zdradził duże uzdolnienia sportowe wystepując w szkolnej drużynie baseballa i futbolu amerykańskiego.Po ukończeniu uczelni próbował swych sił jako bokser zawodowy,ale po kilku złamaniach nosa opuścił ring.Podjął pracę na barce kursującej po Mississippi razem ze swoim bratem Dorsey'em .W wolnym czasie razem grali na gitarach i pisali piosenki.Po powrocie do Memphis ich pragnieniem stały się publiczne występy.
 

W 1952r razem z innym bokserem Paulem Burlisonem założyli grupę The Rhythm Rangers,w której Johnny grał na gitarze i śpiewał,Dorsey grał na basie a Paul Burlison na gitarze prowadzącej.Z przyczyn ekonomicznych trzej młodzi mężczyżni w 1956r przenieśli się do Nowego Jorku,gdzie uzyskali kontrakt na występy w Ted Mack Original Amateur Hour.Wygrali ten konkurs amatorów trzy razy z rzędu ,co zapewniło im kontrakt nagraniowy z Coral Records,już pod zmienioną nazwą The Rock and Roll Trio.Pozyskali menagera,znanego bandlidera-Henry Jerome i perkusistę Tony Austina ,który był kuzynem Carla Perkinsa.
 

Dali wiele promocyjnych koncertów w tym letnie turnee z Carlem Perkinsem i Gene Vincentem.9 września wystąpili w finale Ted Mack Original Amateur Hour mającym miejsce w Madison Square Garden.Wydane w tym czasie ich trzy single przepadły na listach przebojów.Aby zapewnić sobie utrzymanie trio często brało udział w trasach koncertowych.Ten wyczerpujący reżim doprowadził do niesnasek w zespole,a rozdrażniony Johnny przemianował nazwę grupy na Johnny Burnette and the Rock and Roll Trio.W rezultacie pod koniec 1956r Johnny Burnette opuszcza na tydzień grupę przed jej występem w filmie Alana Freeda "Rock,rock,rock".
 

Na jego miejsce przyjęto brata basisty Billa Blacka z zespołu towarzyszącemu Elvisowi Presley'owi-Johnny'ego.Mimo występu we wspomnianym filmie i nagraniu kolejnych trzech singli i albumu,niestety bez powodzenia na listach bestsellerów,zespół rozpadł się u schyłku 1957r.Johnny Burnette natomiast poszukuje swojego szczęścia w Kalifornii.Tam razem ze swoim przyjacielem Joe Campbellem myśleli o ściągnięciu Burlisona i reaktywowaniu The Rock and Roll Trio,ale ten ostatni postanowił powrócić do Memphis i poświęcić się biznesowi w branży elektrycznej.Ś¦miało ruszają na podbój muzycznego rynku w Los Angeles,próbując nawiązać kontakt z idolem nastolatków w tym czasie -Ricky Nelsonem.

Upór i determinacja młodych artystów doprowadza do tego ,że Nelson nagrywa ich kilka kompozycji minn. "Believe What You Say You Say", "It’s Late" i "Waitin’ In School" .Także inni artyści z Imperial Records jak chociażby Roy Brown korzystali z dobrodziejstwa ich talentu.Ten ostatni wylansował ich kompozycję "Hip Shakin’ Baby",co pozwoliło braciom Burnette podpisać kontrakt z wspomnianą wytwórnią.
Wydali w maju 1958r jedyny singiel jako Burnette Brothers "Warm Love"/"My Honey" (Imperial X5509), który nie trafił na listy przebojów.Po tym niepowodzeniu kontynuowali pracę jako autorzy piosenek,ale też zaczęli prowadzić osobne kariery jako wokaliści.Jednak od czasu do czasu nagrywali razem ,mimo osobnych karier,jak chociażby dwa instrumentalne single wydane dla malutkich wytwórni Infinity i Gothic w 1961r-"Green Grass Of Texas"/"Bloody River" (Infinity INX-001),oraz "Rockin’ Johnny Home"/"Ole Reb" (Gothic GOX-001).Oba single wydali pod szyldem The Texans.Następna płytkę "Lonely Island"/"Green Hills" (Liberty 55460) nagrali już jako The Shamrocks.
 

Johnny Burnette,mimo tego ,że miał kontrakt z Imperial otrzymał w 1958r propozycję nagrań dla oddziału macierzystej wytwórni Freedom Records.Wydał dla niej trzy single: "Kiss Me"/"I’m Restless" (44001),"Gumbo"/"Me And The Bear" (44011),z marca 1959r i w końcu "Sweet Baby Doll"/"I’ll Never Love Again" (44017),z czerwca 1959r.Żaden z nich nie odniósł jednak komercyjnego sukcesu.
 

W połowie 1959r Freedom Rec została zamknięta i Johnny Burnette przeniósł się do Imperial którą kierował producent Snuff Garrett.Tu zyskał lepszą promocję co dawało mu większą szansę na sukces.Jego dwa kolejne single: "Settin’ The Woods On Fire"/"Kentucky Waltz" (Liberty F-55222) z listopada 1959r i "Patrick Henry"/"Don’t Do It" (Liberty F-55243),stały się lokalnymi hitami ,ale nie przebiły się na ogólnokrajową listę bestsellerów.
 

Dopiero wydany 4 maja 1960r "Dreamin’"/"Cincinnati Fireball" przyniósł mu sławę i uznanie na listach przebojów [#11 Billboard Singles Chart].Następny "You’re Sixteen"/"I Beg Your Pardon" zyskał miano "Złotej Płyty" i uznanie po obu stronach Atlantyku.Po wydaniu w styczniu 1961r "Little Boy Sad",trafia do szpitala z zapaleniem wyrostka robaczkowego.Zbyt wczesny powrót do zawodowej aktywności spowodował kolejną zapaść.To spowodowało,że kolejny nagrany w marcu 1961r singiel "Big Big World"/" Ballad Of The One Eyed Jacks" bez koniecznej promocji wylądował tylko na 58 pozycji Billboardu.Szósty kolejny singiel wydany dla Imperial,"I’ve Got A Lot Of Things To Do"/"Girls" sprzedawał się znacznie lepiej w W.Brytanii [#23] niż w USA [#109].
 

Po powrocie do zdrowia Johnny powraca na trasy koncertowe z kulminacyjnym koncertem w Brooklyn Paramount Theatre.Jego ostatnim przebojem na rynku amerykańskim stała się patriotyczna piosenka "God, Country and My Baby",która trafiła na rynek 27 września 1961r.
Rok póżniej razem z Gary U.S. Bonds i Gene McDanielsem bierze udział w tournee po W.Brytanii,wystepując też w telewizji.Singiel "Clown Shoes"/"The Way I Am" nagrany w tym czasie zyskuje pewną popularność ,dzięki występom na wyspach,przepadając w rodzinnym kraju.Tytułowy utwór był autorstwa Jamesa Marcusa Smitha znanego póżniej jako P.J.Proby.Dwa następne przebojowe single "The Fool Of The Year"/"The Poorest Boy In Town" i "Damn The Defiant"/"Lonesome Waters" były ostatnimi nagranymi dla wytwórni Liberty.Drugi z nich,zreszta napisany przez Burnetta stał się inspiracją dla filmu HMS Defiant z Aleckiem Guinessem i Dirkiem Bogarde.
 

Johnny przechodzi do wytwórni Chancellor,który właśnie wtedy świętował sukcesy z nastoletnimi idolami Fabianem i Frankie Avalonem.Nagrywa dla niej trzy single,ale żaden z nich nie trafia na listy przebojów.Na krótko trafia do Reprise Records wydając jeden singiel-"Hey Sue"/"It Don’t Take Much",by latem 1963r podpisać kontrakt z Capitol.Niestety kolejno nagrywane piosenki nie przynosiły sukcesów.Gdy skończył się mu kontrakt z Capitol Records,decyduje się wziąć sprawy w swoje ręce,zakładając własną wytwórnię Sahara ,by w lipcu 1964r nagrać dla niej swój pierwszy singiel-"Fountain of Love"/"What A Summer Day".Ze względu na prawa autorskie musiał przemianować swoją wytwórnię na Magic Lamp.14 sierpnia 1964r jego niewielka łódż rybacka uderzyła w krążownik,impet uderzenia wyrzucił go z łodzi co było przyczyną jego utonięcia.Został pochowany w Forest Lawn Memorial Park Cemetery w Glendale, California.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dreamin' /Cincinnati Fireball	Johnny Burnette	07.1960	5[16]	11[15]	Liberty 55 258	[written by Barry De Vorzon, Ted Ellis][produced Snuff Garrett]
You' re sixteen/I beg your pardon	Johnny Burnette	10.1960	3[12]	8[15]	Liberty 55 285	[written by Robert B. Sherman, Richard M. Sherman][produced Snuff Garrett]
Little boy sad/[I go] Down to the river	Johnny Burnette	02.1961	12[12]	17[9]	Liberty 55 298	[written by Wayne Walker][produced Snuff Garrett]
Green grass of Texas/Bloody river	The Texans	03.1961	-	100[1]	Infinity 001
Big big world/Ballad of the one eyed jacks	Johnny Burnette	05.1961	-	58[7]	Liberty 55 318	[written by Nelson, Burch, West][produced Snuff Garrett]
Girls/I've Got A Lot Of Things To Do	Johnny Burnette	08.1961	37[5]	-	London HLG 9388 [UK]	[written by Barry DeVorzon][produced Snuff Garrett]
I' ve got a lot of things to do/Girls	Johnny Burnette	07.1961	-	109[2]	Liberty 55 345	[written by Keller, Hunter][produced Snuff Garrett]
God ,country and my baby/Honestly i do	Johnny Burnette	10.1961	-	18[9]	Liberty 55 379	[written by John Dolan, Chico Holiday][produced Snuff Garrett]
Clown shoes/The way i am	Johnny Burnette	03.1962	35[3]	113[1]	Liberty 55 416	[with Johnny Mann Singers][written by James M. Smith][produced Snuff Garrett]
I wanna thank your folks/The giant	Johnny Burnette	08.1962	-	117[1]	Chancellor 1116	[written by Barry Mann][produced Marcucci, Bowen]

Les Brown & His Orchestra

 Les Brown, Sr. (ur.14 marca 1912r -zm. 4 stycznia 2001 r.) i jego big band Band of Renown rozpoczął działalność pod koniec lat 30-tych, początkowo jako grupa Les Brown and His Blue Devils,którą Brown prowadził podczas studiów na Duke University. Zespół obecnie występuje pod kierunkiem jego syna Lesa Browna, Jr.

 

Les Brown urodził się w Reinerton, Pensylwania w dniu 14 marca 1912 roku. Był liderem big bandu i kompozytorem, najbardziej znanym z istniejącą prawie siedem dekad grupą Les Brown and His Band of Renown (1938-2001). Po ukończeniu Akademii Wojskowej w Nowym Jorku w 1932 roku, Les Brown uczęszczał na Duke University w latach 1932-36. Tam kierował zespołem Les Brown and His Blue Devils, który występował regularnie na terenie kampusu i na wschodnim wybrzeżu. Brown odbył intensywne turnee latem 1936 roku.
 

Pod koniec trasy, podczas gdy niektórzy z członków zespołu wrócili na uczelnię, aby kontynuować naukę, inni pozostali z Brownem i kontynuowali trasę, nadając w 1938 roku zespołowi nazwę Band of Renown. Kilka lat później, w 1945 roku, ten zespół towarzyszył Doris Day w nagraniu przeboju "Sentimental Journey".Piosenka premiery zbiega się z zakończeniem II wojny światowej w Europie i stała się nieoficjalnym hymnem powracających weteranów. Zespół miał dziewięć innych numerów jeden , w tym "I've Got My Love to Keep Me Warm".
 

Les Brown and the Band of Renown wystepowali z Bobem Hope w radiu, na estradzie i w telewizji przez prawie pięćdziesiąt lat.Odbyli 18 turnee dla żołnierzy amerykańskich na całym świecie, i wystepowali dla ponad trzech milionów ludzi.Program Bob Hope Christmas Specials przed Super Bowl miał najwyższą oglądalność w historii telewizji. Tony Bennett został odkryty przez Boba Hope dając pierwszy publiczny występ z big bandem Lesa.
 

Pierwszym filmem pełnometrażowym, w którym pojawił się Les i jego zespół był nakręcony w czasie wojny film "Seven Days Leave" z udziałem Victora Mature i Lucille Ball. "Rock-A-Billy Baby", niskobudżetowy film z 1957r był drugim filmem Band of Renown, w 1963 roku, pojawił się w komedii Jerry'ego Lewisa "Gruby i chudszy".
 

Les Brown Band był również zespołem towarzyszącym w Steve Allen Show (1959-1961) i Dean Martin Variety Show (1965/72). Brown i zespół zagrał praktycznie z każdym znanym wykonawcą swojego czasu, w tym Frankiem Sinatrą, Ellą Fitzgerald, Nat "King" Cole'm.Les Brown Sr. zmarł w 2001 roku i został pochowany w Westwood Village Memorial Park Cemetery w Los Angeles, California. Ma wnuka Jeffa Swampy Marsha, który współtworzył show Phineas and Ferb.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Make With the Kisses / You Bring Me Down	Les Brown & His Orchestra	12.1939	-	18[1]	Bluebird 10 480	[vocal:Herb Muse]
Lament to Love / Do You Care?	Les Brown & His Orchestra	09.1941	-	25[1]	Okeh 6258	[written by Mel Torme][vocal:Betty Bonney]
Joltin' Joe DiMaggio / The Nickel Serenade (The Coin Machine Song)	Les Brown & His Orchestra	10.1941	-	16[3]	Okeh 6377	[written by Alan Courtney / Ben Homer][vocal:Betty Bonney]
'Tis Autumn / That Solid Old Man	Les Brown & His Orchestra	12.1941	-	19[2]	Okeh 6430	[written by Henry Nemo][vocal:Ralph Young]
Robin Hood / Sleigh Ride in July	Les Brown & His Orchestra	02.1945	-	12[1];B:18[1]	Columbia 36 763	[written by Don Barnes / Jeff Carlisi / Bob Miketta / Louis Prima][B:written by Johnny Burke / Jimmy VanHeusen][vocal:Butch Stone][B:utwór z filmu "Belle of the Yukon"]
Sentimental Journey / Twilight Time	Les Brown & His Orchestra	03.1945	-	1[9][28];B:16[1]	Columbia 36 769	[gold][written by Les Brown / Bud Green / Ben Homer][B:written by Artie Dunn / Al Nevins / Morty Nevins / Buck Ram][vocal:Doris Day][B:vocal:Gordon Drake][B:#1 hit for Platters in 1958]
My Dreams Are Getting Better All the Time / He's Home for a Little While	Les Brown & His Orchestra	03.1945	-	1[7][16]	Columbia 36 779	[written by Mann Curtis / Victor Mizzy][vocal:Doris Day][piosenka z filmu "The Society"]
'Tain't Me / I'll Always Be With You	Les Brown & His Orchestra	06.1945	-	10[1]	Columbia 36 804	[written by L. Davis / Jack Palmer][vocal:Doris Day]
Till the End of Time / He'll Have to Cross the Atlantic	Les Brown & His Orchestra	08.1945	-	3[13]	Columbia 36 828	[written by Buddy Kaye / Ted Mossman][vocal:Doris Day][piosenka z filmu "A song to remember"][#83 hit for Ray Charles Singers in 1964]
Aren't You Glad You're You? / The Last Time I Saw You	Les Brown & His Orchestra	11.1945	-	11[4]	Columbia 36 875	[written by Johnny Burke / Jimmy VanHeusen][vocal:Doris Day][piosenka z filmu "The Bells of St. Mary's"]
You Won't Be Satisfied (Until You Break My Heart) / Come to Baby, Do!	Les Brown & His Orchestra	01.1946	-	2[15];B:11[3]	Columbia 36 884	[written by Freddy James / Harry James / Larry Stock][vocal:Doris Day]
Doctor, Lawyer, Indian Chief / Day by Day	Les Brown & His Orchestra	03.1946	-	6[4];B:15[2]	Columbia 36 945	[written by Hoagy Carmichael / Paul Francis Webster][B:written by Sammy Cahn / Axel Stordahl / Paul Weston][vocal:Butch Stone][B:vocal:Doris Day][piosenka z filmu "The Stork Club"]
I Got the Sun in the Morning / It Couldn't Be True	Les Brown & His Orchestra	06.1946	-	10[5]	Columbia 36 977	[written by Irving Berlin][vocal:Doris Day][piosenka z musicalu na Broadway'u "Annie get your gun"]
The Whole World Is Singing My Song / I Guess I'll Get My Papers (And Go Home)	Les Brown & His Orchestra	10.1946	-	6[11];B:11[2]	Columbia 37 066	[written by Mann Curtis / Victor Mizzy][B:written by Hal Kanner / Hughie Prince / Dick Rogers][vocal:Doris Day][B:vocal:Jack Haskell]
The Best Man / My Serenade	Les Brown & His Orchestra	12.1946	-	15[1]	Columbia 37 086	[vocal:Butch Stone]
The Christmas Song / When You Trim Your Christmas Tree	Les Brown & His Orchestra	01.1947	-	12[2]	Columbia 37 174	[written by Mel Torme / Robert Wells][vocal:Doris Day]
Sooner or Later / Years and Years Ago	Les Brown & His Orchestra	01.1947	-	8[1]	Columbia 37 153	[written by Ray Gilbert / Charles Wolcott][vocal:Doris Day]
I've Got My Love to Keep Me Warm / I'm a-Tellin' You, Sam (I'm the Happiest Man Alive)	Les Brown & His Orchestra	12.1948	-	1[1][17]	Columbia 38 324	[gold][written by Irving Berlin][#3 hit for Ray Noble in 1937]
It Isn't Fair/Solid as a rock	Les Brown & His Band Of Renown	05.1950	-	22[2]	Columbia 38 735	[written by Johnny Burke / Jimmy VanHeusen][vocal:4 Hits and A Miss]
Undecided/Sentimental Journey	Les Brown & His Band Of Renown and Ames Brothers	09.1951	-	2[21];B:23[4]	Coral 9-60 566	[gold][written by Sydney Robin / Charlie Shavers][vocal:Ames Brothers][#8 hit for Ella Fitzgerald & Chick Webb in 1939]
I'll be hangin' around	Les Brown & His Band Of Renown	05.1953	-	26[1]	Coral 60 946	[vocal:The Modernaires]
Ruby	Les Brown & His Band Of Renown	05.1953	-	29[1]	Coral 60 959	[temat z filmu "Ruby Gentry"]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A sentimental journey with Les Brown	Les Brown & His Orchestra	07.1947	-	5[3]	Columbia 131	-
Your Dance Date With Les Brown and His Band Of Renown	Les Brown & His Orchestra	07.1950	-	4[13]	Columbia 6123	-
Over the rainbow	Les Brown & His Orchestra	08.1951	-	9[4]	Coral 9-8023	-
Concert at The Palladium	Les Brown & His Orchestra	02.1955	-	15[2]	Coral CX-1	-

Lloyd Banks

 Christopher Charles Lloyd, znany jako Lloyd Banks (ur. 30 kwietnia 1982 w Baltimore) - amerykański raper i członek G-Unit.

 

Banks urodził się w Baltimore w stanie Maryland. Jego matka pochodziła z Portoryko, natomiast ojciec był Afroamerykaninem. W wieku lat 6 Banks przeprowadził się do South Jamaica, Queens w Nowym Jorku. Wychowywała go matka -ojciec często przebywał w więzieniu. Banks był grzecznym chłopcem. Jego kariera rozpoczęła się w wieku 16 lat, kiedy został wyrzucony ze szkoły -rymował na ulicy, pojawił się też na kilku mixtape'ach, czym uzyskał lokalny rozgłos. Póżniej, wraz z dwoma innymi lokalnymi artystami (50 Cent i Tony Yayo) założył G-Unit.
 

Po założeniu G-Unit, Banks dość często pojawiał się na różnych mixtape'ach. W 2003 roku został wybrany artystą roku, współpracował też z takimi producentami jak DJ Whoo Kid. W swoim dorobku ma też takie produkcje jak Mo Money in the Bank Parts 1, 2, 3, i 4,5. Banks zaangażowany był też w prace nad solową płytą 50 Centa Get Rich or Die Tryin'. Lloyd Banks w 2008r wydał mixtape Statue of Liberty zawierające dissy na Fat Joe. W 2009r Banks zaczął wydawać mixtapy z serii "5 and better serries", m.in. Halloween havoc zadedykowany swojej zmarłej babci i Cold Corner.

Oba odnosły duży sukces. W kawałku Beneath me z Halloween Havoc były zaczepki w strone byłych członków G-unit The Game i Young Bucka, gdzie Banks wyrażnie zaznacza,że zostanie na zawsze w G-unit, tłumaczy iż nie postąpi tak jak oni czyli nie zostawi 50 centa: " I won't be the next Game I wont be the next Buck"
Jego pierwsza solowa płyta The Hunger for More została wydana w czerwcu 2004 roku. Album promowały takie utwory jak "On Fire", "I'm So Fly" czy "Karma". W pierwszym tygodniu sprzedaży sprzedano ponad 400 000 kopii albumu.
 

Jesienią 2005 roku w internecie pojawił się album The Big Withdraw, który zawierał 23 utwory. Stało się tak za sprawą byłej dziewczyny Banksa, która po prostu zabrała album i sprzedała go za 60 tys. dolarów.
10 pażdziernika 2006r ukazał się drugi album Banksa, zatytułowany Rotten Apple. Data wydania albumu została przesunięta z powodu dość małego zainteresowania singlem "Hands Up".
Obecnie trwa praca nad kolejnym , trzecim albumem , którego tytuł nie jest jeszcze znany.

Początkowo pojawiły się plotki że miałby on nosić nazwę Southside State of Mind a póżniej The Famine jednak Banks zaprzeczył temu w wywiadzie dla HipHopDX . Na płycie prawdopodobnie znajdą się produkcje: Eminema, Dr. Dre, Ron Brownz, Sha Money Xl, Black Milk, Nick Speed i innych. Album zostanie wydany w 2009 lub 2010 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Victory 2004	P. Diddy, Notorious B.I.G., 50 Cent, Lloyd Banks & Busta Rhymes	03.2004	-	-	Bad Boy 002 270	[written by B. Conti, C. Lloyd, C. Wallace, C. Jackson, J. Phillips, S. Combs, S. Jordan][produced by Sean "Puffy" Combs, Stevie J][61[6].R&B; Chart]
On Fire	Lloyd Banks	05.2004	19	8[20]	G-Unit 002753	[gold-US][written by Christopher Lloyd][produced by Eminem , Kwamé][4[21].R&B; Chart][sample z "The Champs"-Peter Harmsworth]
I'm So Fly	Lloyd Banks	08.2004	19[25]	102[7]	Interscope 1192	[written by Christopher Lloyd][produced by Timbaland & Danja][32[18].R&B; Chart]
Karma	Lloyd Banks feat Avant	11.2004	-	17[20]	G-Unit 003914	[written by Christopher Lloyd][produced by Greg "Ginx" Doby][9[24].R&B; Chart][sample z "Inesperable"-Nathalie Cole]
Hands Up	Lloyd Banks feat 50 Cent	09.2006	43[8]	84[4]	G-Unit 007415	[written by Christopher C. Lloyd, M. Mathers, Curtis Jackson][produced by Eminem ][30[15].R&B; Chart]
Cake	Lloyd Banks Featuring 50 Cent	08.2006	-	-	G-Unit	[65[5].R&B; Chart]
Help	Lloyd Banks Featuring Keri Hilson	11.2006	-	-	G-Unit 008 089	[produced by Ron Browz][77[8].R&B; Chart]
You Don't Know	Eminem feat. 50 Cent, Lloyd Banks, & Cashis	11.2006	32[4]	12[6]	Shady 008088	[platinum-US][silver-UK][written by Marshall Mathers,Curtis Jackson,Christopher Lloyd,Ramone Johnson,Luis Resto][produced by Eminem ][87[6].R&B; Chart]
Beamer, Benz, or Bentley	Lloyd Banks Featuring Juelz Santana	02.2010	-	49[16]	G-Unit	[gold-US][written by Christopher Lloyd,LaRon Jame,sMichael Forno[produced by Prime][19[20].R&B; Chart]
Any Girl	Lloyd Banks Featuring Lloyd	08.2010	-	-	G-Unit	[written by Christopher Lloyd,Lloyd Polite Jr.,Karl Daniel][produced by Dready][52[13].R&B; Chart]
Start It Up	Lloyd Banks Featuring Kanye West, Swizz Beatz, Fabolous & Ryan Leslie	10.2010	-	105[3]	G-Unit	[written by Christopher Lloyd,Kanye West,John Jackson,Kasseem Dean,Ryan Leslie,Carl McCormick][produced by Cardiak][52[20].R&B; Chart]
I Don't Deserve You	Lloyd Banks Featuring Jeremih	02.2011	-	120[2]	G-Unit	[written by Christopher Lloyd,Jeremiah Felton,Kevin Crowe,Erik Ortiz][produced by J.U.S.T.I.C.E. League][33[20].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Hunger for More	Lloyd Banks	06.2004	15[12]	1[2][36]	G-Unit 002826	[platinum][gold-UK][produced by Eminem, Dr. Dre, Havoc, Ron Browz, Thayod Ausar, K1 Mil, Hi-Tek, Timbaland, Danja, Diaz Brothers, Scram Jones, Chad beatz, Greg "Ginx" Doby, Black Jeruz]
Rotten Apple	Lloyd Banks	10.2006	40[4]	3[8]	Interscope 1708948 [UK]	[produced by Eminem, Needlz, Younglord, Ron Brownz, Havoc, 9th Wonder]
H.F.M. 2 (The Hunger for More 2)	Lloyd Banks	12.2010	-	26[4]	G-Unit 5099991804129	[produced by 50 Cent, Cardiak,Grandz Muzik,Bliz Money,Nick Speed,Prime,Ryan Leslie,G Sparkz,Dirk Pate,Dre McKenzie,The Watcherz,Dready,J.U.S.T.I.C.E. League,Frank Dukes,Lab Ox,Vikaden,Boi-1da,Matthew Burnett,Doe Pesci,Young Seph]
The Course of the Inevitable	Lloyd Banks	06.2021	-	84[1]	Money by Any Means	[produced by 2wo4our, Alpha Betic, Cartune Beatz, Chase N. Cashe, Dual Output, Eli Brown, Encornelious, Fruition Beats, Illatracks, Motif Alumni, Mr. Authentic ,Nothin But M's, The Olympicks, Phill Jvckson, Rxnway ,Shadow Magnetic, Super Miles, Tha Jerm]

Lou Bega

 David Lubega (pseudonim Lou Bega; urodzony 13 kwietnia 1975 w Monachium) - piosenkarz niemiecki. Znany jest głównie dzięki przebojowi "Mambo No. 5". Otrzymał niemiecką nagrodę ECHO w 2 kategoriach, oraz był nominowany do nagrody Grammy.


Jego matka pochodzi z Sycylii, a ojciec z Ugandy. Ojciec w 1972 roku rozpoczął studia w Uniwersytecie Ludwiga Maximiliana w Monachium. Muzyk pierwsze lata dzieciństwa spędził we Włoszech pod opieką swojej matki. W wieku 6 lat przeprowadzili się do Monachium. Mając 13 lat założył razem z dwoma kolegami swój hip-hopowy zespół. Dwa lata później wydali pierwszą płytę. Za zarobione pieniądze wyjechał do Miami, gdzie poznał rytmy mambo i muzykę latynoamerykańską. Zapoznał się z twórczością Xaviera Cugata i Pereza Prado.
 

Po powrocie w roku 1999 wydał płytę A Little Bit of Mambo, która zawierała "Mambo No. 5", oraz inne przeboje: "1+1=2", "I Got a Girl" oraz "Tricky". Nagrał również piosenkę "Baby Keep Smiling" wraz z Compay Segundo. Utwór ukazał się na płycie "Ladies and Gentlemen" (2001r.). W 2005 wydał album "Lounatic".
 

Piosenkarz wystąpił w grze komputerowej Tropico. Wystąpił w programie Przebojowa noc oraz Taniec z gwiazdami.
W 2010 roku artysta wydał album zatytułowany Free Again.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mambo No. 5 (A Little Bit Of...)	Lou Bega	08.1999	1[2][21]	3[22]	RCA DEH 259900010	[2x-platinum-UK][written by Lou Bega,Dámaso Pérez Prado,Zippy Davids][produced by Goar B,Frank Lio,Donald Fact,Peter Meisel]
I got a girl	Lou Bega	12.1999	55[8]	-	RCA 74321700682	[written by Lou Bega, Zippy Davids, Frank Lio, Donald Fact][produced by Goar B,Frank Lio,Donald Fact]
Tricky tricky	Lou Bega	01.2000	-	74[3]	album cut	[written by Lou Bega, Zippy Davids, Frank Lio, Donald Fact][produced by Goar B,Frank Lio,Donald Fact]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A little bit of mambo	Lou Bega	09.1999	50[3]	3[47]	RCA 67 887	[3x-platinum-US][produced by Frank Lio, Goar B, Donald Fact]

Maggie Bell

 Brytyjska wokalistka, ur. 12.01.1945 r. w Glasgow, Szkocja. Debiutowała na estradzie w połowie lat 60., towarzysząc lokalnym grupom tanecznym. W 1966 r. nagrała wraz z Bobbym Kerrem dwa single, sygnowane jako duet Frankie And Johnny.

 

Leslie Harvey, gitarzysta wywodzący się również z kręgów szkockiego pop-rocka, namówił ją do występów w hardrockowej grupie Power, która z czasem zmieniła nazwę na Stone The Crows. Brzmienie inspirowanej soulem formacji zdominowały gitarowe eksperymenty Harveya i szorstka żywiołowa wokaliza Maggie, dzięki której podczas koncertów zdobyła grono przysięgłych fanów. Grupa rozpadła się w 1973 r. wkrótce po tragicznej śmierci Harveya.
 

Bell zadebiutowała jako solistka albumem Queen Of The Night, nagranym w Nowym Jorku pod kierownictwem Jerry'ego Wexlera, na którym towarzyszyła jej elita miejscowych muzyków studyjnych. Nadzieje wiązane z płytą nie zmaterializowały się komercyjnie, podobnie jak w przypadku późniejszych nagrań piosenkarki.
 

W 1978 r. singel z tematem "Hazell", wykorzystanym w popularnym serialu telewizyjnym, odniósł skromny sukces w Wielkiej Brytanii. Na listach przebojów gościł też "Hold Me" (przebój P.J. Proby' ego z 1964 r.) wykonywany w parodystycznej manierze w duecie z B.A. Robertsonem.
Bell próbowała później szczęścia z nową grupą Midnight Flyer, ale kariera ambitnej, porównywanej kiedyś z Janis Joplin, piosenkarki nie sprostała pokładanym w niej oczekiwaniom.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hazell / Night Flighting	Maggie Bell	04.1978	37[4]	-	Swan Song SSK 19 412	[written by Andy Mackay/Forest ][produced by Andy Mackay ][tytu³owa piosenka z serialu TV Themes]
Hold me	B.A. Robertson & Maggie Bell	10.1981	11[8]	-	Swan Song BAM 1	[written by Jack Little/David Oppenheim/Ira Schuster ][produced by B. A. Robertson]
After midnight/ Souvenirs	Maggie Bell	05.1974	-	97[3]	Atlantic 3018 [US]	[written by J.J. Cale][produced by Jerry Wexler/Antisia ]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Queen of the Night	Maggie Bell	04.1974	-	122[13]	Atlantic 7293	[produced by Antisia Music , Jerry Wexler]
Suicide Sal	Maggie Bell	04.1975	-	130[8]	Swan Song 8412	-

Maire Brennan

 Moya Brennan, Maire Brennan, właśc. Máire Ní Bhraonáin (ur. 4 sierpnia 1952 w Gweedore w Irlandii), irlandzka wokalistka znana z występów w rodzinnej formacji Clannad. Jej siostrą jest Enya.
Przez jakiś czas nagrywała jako Mary Brennan (longplaye "Maire" z 1992 roku, "Misty Eyed Adventures" z 1995 roku, "Perfect Time" z 1998 roku i nominowany do nagrody Grammy "Whisper To The Wild Water" z 1999 roku).

 

Jej wokal stał się powszechnie rozpoznawalny dzięki sukcesom Clannad - od przełomowej ścieżki dźwiękowej brytyjskiego serialu "Harry's Game" (użytej również w filmie "Czas patriotów"), przez muzykę do produkcji "Ostatni Mohikanin" czy "Robin z Sherwood", po singel "In A Lifetime", zaśpiewany przez nią wraz z Bono.
 

Od 2002 roku postanowiła występować jako Moya Brennan i tak sygnowany był jej longplay z 2003 roku, zatytułowany "Two Horizons" oraz kolejny, który ukazał się dwa lata później - "An Irish Christmas".

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Against the Wind/She Moved Through the Fair	Maíre Brennan	05.1992	64[2]	-	RCA/BMG PB 45399	[written by Máire Brennan / Tim Jarvis][produced by Calum Malcolm & Donal Lunny]
Jealous Heart/Cití na gCumann	Maíre Brennan	.1992	-	-	RCA/BMG 74321 106577	[written by C. Hennessy / K.Craddock][produced by Calum Malcolm & Donal Lunny]
Follow The Word	Maíre Brennan	.2000	-	-	Word / Universal 156 796-2	[written by Máire Brennan / Tim Jarvis][produced by Calum Malcolm & Donal Lunny]
Saltwater	Chicane Featuring Maire Brennan Of Clannad	05.1999	6[10]	-	Xtravaganza Recordings	[written by Nick Bracegirdle, Maire Brennan][produced by Chicane , Ray Hedges ]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Máire	Maíre Brennan	06.1992	53[2]	-	BMG UK & Ireland 74321 22821 2	[produced by [produced by Calum Malcolm & Donal Lunny]

Marcia Ball

Urodziła się 20.03.1949 r. w Orange w stanie Teksas (USA) w muzykalnej rodzinie. Od wczesnego dzieciństwa do 14 roku życia pobierała lekcje gry na fortepianie. Lata dojrzewania spędziła w Vinton w Luizjanie, a podczas studiów na Uniwersytecie Stanu Luizjana grała w blues-rockowym zespole Gum.
Pozostawała też pod wrażeniem stylu Fatsa Domino i Professora Longhaire'a. Przeniósłszy się na początku lat 70. do stolicy stanu Austin, przyłączyła się, wraz z gitarzystą Johnem X. Reedem, do progresywnej grupy country - Freda And The Firedogs.

 

W 1974 r. zaczęła występować solo, a rok później nagrała singel w stylu country. Jej kolejne albumy zawierały rhythm'n'bluesowe standardy oraz piosenki własne, zawierające elementy bluesa i country swingu. Ball napisała też tytułowy utwór z albumu Dreams Come True, który - począwszy od 1985 roku - powstawał przez pięć lat przy wydatnej pomocy producenta, Dr. Johna. Nieustanne występy spowodowały, że kolejna płyta ukazała się dopiero po czterech latach. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Good Times, Good Music, Good Friends / Train to Dixie	Marcia Ball	.1978	-	-	Capitol 4591	-
I'm a Fool to Care / 50 Words or Less	Marcia Ball	.1978	-	-	Capitol 4633	-

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Blue House	Marcia Ball	.1994	-	14.Top Blues Album	Rounder 3131	-
Sing It!	Marcia Ball/Irma Thomas/Tracy Nelson	01.1998	-	6.Top Blues Album	Rounder 2152	-
Presumed Innocent	Marcia Ball	04.2001	-	4.Top Blues Album	Alligator 4879	-
So Many Rivers	Marcia Ball	04.2003	-	2.Top Blues Album	Alligator 4891	-
Live! Down The Road	Marcia Ball	04.2005	-	3.Top Blues Album	Alligator 4903	-

Mark B. & Blade

 Wybitny emce, uważany za ojca brytyjskiego hip-hopu. Urodził się w armeńskiej części Iranu. Pierwsze kroki na scenie stawiał pod koniec lat 80-tych. Wobec wszechobecnej niechęci wytwórni płytowych do muzyki hiphopowej, zaangażowany twórca zdecydował się w 1989 roku utworzyć własny label 691 Influential.

 

Brak środków finansowych popchnął Blade'a do niecodziennych sposobów dystrybuowania i promowania swoich nagrań. Od początku lat 90-tych sprzedawał single podczas koncertów, na ulicach i stacjach metra. Pierwsze nagrania pioniera cieszyły się sporym powodzeniem w londyńskim podziemiu - za każdym razem kasety i płyty rozchodziły się w kilku tysiącach egzemplarzy.
 

Wraz z wydaniem w 1992 r. EP-ki "Survival Of The Hardest Working" (Przetrwanie Najbardziej Pracowitych) Blade poszerzył kanały dystrybucyjne: umożliwił fanom zamawianie albumu drogą pocztową. Wszystkie te zabiegi nie przyniosły jednak fortuny. W dodatku niemal cały dorobek artysty przepadł w czasie włamania do jego mieszkania. Brakowało pieniędzy na nagranie kolejnego krążka. Blade zaryzykował i poprosił fanów, by dokonywali przedpłat na jego nową płytę. Na apel odpowiedziało ponad 2000 osób.
Podwójny winyl "The Lion Goes From Strength To Strength" ukazał się w 1993 roku i rozszedł w niezależnym obiegu w ponad 12 tysiącach egzemplarzy ugruntowało pozycję Blade'a na lokalnej scenie.
 

W kolejnych latach otwierał w Anglii koncerty amerykańskich gwiazd ( Afrika Bambaataa, Big Daddy Kane, Ultramagnetic MC's) i kontynuował działalność w podziemiu.
Kryzys twórczy nastąpił w roku 1995, po tym jak niemiecki dystrybutor EP-ki "Planned & Executed" nie wypłacił mu zakontraktowanych pieniędzy. Sytuacja materialna zmusiła rapera do podjęcia pracy na farmie kurcząt. Wielkie zmiany zaszły też w życiu rodzinnym - zmarł jego ojciec, ale wkrótce potem na świat przyszedł syn artysty. Blade zapowiedział, że występem na festiwalu UK Fresh Fest 97 kończy karierę.
 

Szczęśliwym trafem o niesamowitych umiejętnościach muzyka dowiedział się niezależny amerykański label Bomb Hip-Hop. Szefowie wytwórni namówili Blade'a do powrotu do studia. Niedługo po premierze EP-ki "Rhyme Bomb" Blade nawiązał współpracę z innym pionierem brytyjskiej sceny, producentem Markiem B, po czym jako duet - Mark B & Blade wydali dwie EP-ki i album "The Unknown" (2000) - jeden z najważniejszych w historii europejskiego rapu. Duet zyskał wielką popularność, jednak nie nagrał drugiej płyty.
 

Korzystając z popularności "The Unknown", artyści zajęli się swoimi solowymi karierami. Na kolejny album fanom ostrego głosu i charakterystycznego akcentu Blade'a przyszło jednak poczekać kilka lat - krążek "The Lion Goes From Strength To Strength" ukazał się dopiero w marcu 2004 r. Tuż po premierze raper wyruszył w tourneś po Europie, w trakcie którego, wspólnie z DJ'em First Rate'em, odwiedził siedem polskich miast.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Unknown	Mark B. & Blade	02.2001	49[3]	-	Wordplay WORDVP 011	[produced by Mark B]
Ya Don't See The Signs	Mark B. & Blade	05.2001	23[8]	-	Wordplay WORDV 019	[produced by Mark B]
Move ... Now / Ya Know We Don't Stop	Mark B. feat. Tommy Evans	09.2004	61[2]	-	Genuine	-

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Unknown	Mark B. & Blade	02.2001	78[4]	-	Wordplay WORDLP 012	[produced by Mark B]