Johnny Adams

Johnny Adams-właściwie Lathan John Adams.Ur. 9.06.1932r w Nowym Orleanie w stanie Luizjana. Duży wpływ mieli na niego Huey Smith i Allan Toussaint. Rozpoczął od śpiewania w zespołach wykonujących pieśni gospel - The Spirit Of New Orleans i Bessie Griffin And The Consolators.

 

Od 1959 r. zaczął nagrywać dla wytwórni Ric muzykę będącą połączeniem country i rhythm'n'bluesa, a trzy lata później jego płyta z utworem "Losing Battle" trafiła do Top 30. rhythm'n'bluesowych przebojów.
 

W latach 60-tych związał się z Shelbym Singletonem nagrywając dla jego wytwórni SSS International, lecz kiedy Singleton skupił się na wydawaniu płyt z muzyką country, Adams związał się z wytwórnią Atlantic. Płyta z utworem "Reconsider Me" weszła w 1969 r. na listę przebojów, ale jeszcze większy sukces odniósł utwór "I Can't Be All Bad".
 

W latach 70. i 80-tych wykonywał i nagrywał bluesa oraz rhythm'n'bluesa. Na takich albumach, jak The Real Me (zawierającym kompozycje Doca Pomusa) i Good Morning Heartache (z jazzowymi i bluesowymi standardami śpiewanymi w konwencji "shouterów" popularnych w latach 40-tych) zaprezentował się jako jeden z najlepszych współczesnych wokalistów wykonujących bluesa, soul i jazz. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A losing battle/ Who's Gonna Love You	Johnny Adams	06.1962	-	-	Ric 986	[written by Rebennack/Dauenhauer][27[5].R&B Chart]
Release me/You make a new man out of me	Johnny Adams	12.1968	-	82[3]	SSS International 750	[written by E. Miller, D. Williams, R. Yount][produced by Watch Record Co.][34[6].R&B Chart]
Reconsider me/If i could see you one more time	Johnny Adams	06.1969	-	28[8]	SSS International 770	[written by Myra Smith, Margaret Lewis][produced by Shelby S. Singleton, Jr.][8[12].R&B Chart]
I can' t be all bad/In a moment of weakness	Johnny Adams	10.1969	-	89[2]	SSS International 780	[written by Myra Smith, Margaret Lewis][produced by Shelby S. Singleton, Jr.][45[3].R&B Chart]
Proud woman/Real live living hurtin' man	Johnny Adams	01.1970	-	121[2]	SSS International 787	[written by Fred Burch/Skip Gibbs][produced by Shelby S.Singleton,Jr]
I Won't Cry/I Want To Walk Through This Life With You	Johnny Adams	08.1970	-	-	SSS International 809	[written by Labostrie, Ruffino][produced by Shelby Singleton, Steve S. Singleton][41[5].R&B Chart]
After all the good is gone/Chasing Rainbows	Johnny Adams	01.1976	-	-	Ariola America 7701	[written by Conway Twitty][produced by Senator Jones][75[8].R&B Chart]

Joan Armatrading

Joan Armatrading- ur. 9.12.1950 r. w Basseterre na wyspach St.Kitts, ówczesne brytyjskie Indie Zachodnie. Pierwsza ciemnoskóra piosenkarka i kompozytorka, której udało się zdobyć w Wielkiej Brytanii pozycję równą białym wykonawczyniom. Jej pochodzące również z Karaibów poprzedniczki: Madeleine Bell i P.P. Arnold, cieszyły się tylko przelotną popularnością, podczas gdy Joan (porównywana tyleż często, co niesłusznie do Tracy Chapman, z którą łączy ją tylko kolor skóry) działa aktywnie od blisko dwudziestu lat.

Rodzina Armatrading przybyła z Indii Zachodnich do Birmingham w 1958 r. Joan, opanowawszy w dzieciństwie umiejętność gry na gitarze i fortepianie, zetknęła się ze światem muzyki pop za pośrednictwem Pam Nestor (ur. 28.04.1948 r. w Berbice, Gujana Brytyjska), również imigrantki z Karaibów. 

Obie debiutowały w objazdowej obsadzie musicalu "Hair" i początkowo komponowały wspólnie, jednak ich drogi rozeszły się w 1972 r., gdy producent Gus Dudgeon (były współpracownik Eltona Johna) wybrał Armatrading jako główną wokalistkę debiutanckiego albumu Whatever's For Us. Płyta, na której dziewczętom towarzyszyli gitarzysta Davey Johnstone i perkusista Ray Cooper (również akompaniujący poprzednio słynnemu wokaliście), mimo przychylnych recenzji nie stała się bestsellerem. 

Nagrana dla wytwórni Cube Records, po brytyjskim fiasku została odsprzedana amerykańskiemu koncernowi A&M;. Armatrading i Nestor rozstały się wkrótce po nagraniu longplaya. Ta ostatnia, mimo błyskotliwego singla wydanego pod koniec lat siedemdziesiątych przez Chrysalis Records, szybko zniknęła z muzycznej sceny. 

W 1975 r. Joan podpisała kontrakt z A&M.; Pierwszym producentem jej płyt w nowej firmie był Pete Gage, a owocem ich współpracy był album Back To The Night. W nagraniu uczestniczyli Andy Summers (późniejszy gitarzysta Police) i Jean Roussal (instr. klawiszowe), ale płyta nie zyskała szerszego odbiorcy. Przełomowym okazał się rok 1976, gdy pierwszy z czterech wyprodukowanych przez Glyna Johnsa albumów, Joan Armatrading, wszedł do Top 20 brytyjskich płyt długogrających, a temat "Love And Affection" do pierwszej dziesiątki singli. Longplaye Show Some Emotion (z 1977 r.)To The Limit (z 1978 r.) sprzedawały się jeszcze lepiej, jednak nie zaowocowały przebojami.
 

Album Steppin' Out z 1979 r., nagrany podczas koncertów w USA, zamknął współpracę piosenkarki z jej dotychczasowym producentem. Został przyjęty chłodno zarówno w Anglii jak i w Ameryce. Na krótki czas Armatrading związała się z producentem Henrym Dewym. Singel "Rosie" trafił w dolne rejony list przebojów, a mini-album How Cruel ukazał się jedynie w USA i na kontynencie europejskim.

 Kolejnym producentem nagrań Joan został Richard Gottehrer, eks-członek grupy The Strangeloves i producent pierwszego albumu zespołu Blondie. Tym razem wybór okazał się trafny. Płyta Me, Myself, I z 1980 r. weszła do pierwszej amerykańskiej czterdziestki, a pochodzące z niej single: tytułowy oraz "All The Way From America", zdobyły umiarkowaną popularność w Wielkiej Brytanii. Na nagranym w 1981 r. pod kierownictwem Steve'a Lillywhite'a albumie Walk Under Ladders piosenkarce towarzyszyła sławna (m.in. z nagrań Boba Dylana) sekcja rytmiczna z Jamajki: Sly Dunbar (perkusja) i Robbie Shakespeare (bas), a także gitarzysta i wokalista XTC Andy Partridge oraz Thomas Dolby na instrumentach klawiszowych.
 

Z płyty popularniejszej w USA niż w Wielkiej Brytanii pochodziły singlowe tematy "I'm Lucky" i "No Love". Longplay The Key z 1983 r. wyprodukował także Lillywhite, chociaż reżyserem singlowego przeboju "Drop The Pilot" i tematu "What Do The Boys Dream" był Val Garay. Płyta ugruntowała pozycję artystki w Anglii i w USA, podobnie jak pochodząca z tego samego roku kompilacja Track Record. Joan stała się wykonawczynią posiadającą własny krąg fanów -nielicznych, lecz szczerze jej oddanych. 

Płytę Secret Secrets z 1985 r. wyprodukował Mike Howlett, a wśród muzyków znaleźli się basista Pino Palladino związany poprzednio z Paulem Youngiem i Joe Jackson zaangażowany specjalnie do tematu "Love By You". Singel "Temptation" cieszył się umiarkowanym powodzeniem, zaś album poniósł fiasko w USA, pomimo okładki autorstwa popularnego fotografa Roberta Mapplethorpe'a. Płytę Sleight Of Hand Armatrading wyprodukowała sama we własnym studiu Bumpkin, a Lillywhite pomagał jedynie w remiksach. Wprawdzie okładkowe zdjęcie wyszło tym razem z pracowni Lorda Snowdona (popularnego w latach sześćdziesiątych playboya i eks-małżonka księżniczki Małgorzaty), ale sam longplay okazał się komercyjną klęską.
 

W 1988 r. piosenkarce udało się zgromadzić w studiu tak renomowanych instrumentalistów, jak Mark Knopfler z Dire Straits i Mark Brzezicki z Big Country, ale nie pomogło to wiele płycie The Skauting Stage. Rozminięcie się talentu Armatrading z gustami masowego odbiorcy potwierdziło niepowodzenie albumu Hearts And Flowers. Rok 1991 przyniósł kompilację The Very Best Of Joan Armatrading, opartą na materiale z Track Record, wzbogaconym o wydany na singlu remiks "Love And Affection" produkcji Hugh Padghama.
 

Armatrading osiągnęła zawodową stabilizację na pograniczu pierwszej i drugiej ligi brytyjskiego rocka, a jej płyty cieszą się z reguły aprobatą krytyki, choć niekoniecznie nabywców. Popularność piosenkarki ugruntowały występy na koncertach charytatywnych organizowanych m.in. przez rodzinę królewską i Amnesty International, a w 1988 r. przez zwolenników Nelsona Mandeli. 

Trzyma się jednak z dala od polityki - w 1992 r. ostro zaprotestowała, gdy jej nazwisko umieszczono na liście sław popierających partię konserwatywną. Z usposobienia domatorka, Joan Armatrading wertuje w wolnych chwilach swoje zbiory komiksów, dzięki czemu uchodzi za osobę bezpretensjonalną. Rywale i rywalki mogą jedynie pozazdrościć piosenkarce możliwości dysponowania własnym czasem i przebierania w koncertowych ofertach.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love and Affection / Help Yourself	Joan Armatrading	08.1976	10[9]	-	A&M; AMS 7249	[silver-UK][written by Joan Armatrading][Produced By Glyn Johns]
Show Some Emotion / No way out	Joan Armatrading	01.1978	-	110[1]	A&M; 1994 [US]	[written by Joan Armatrading][Produced By Glyn Johns]
Rosie / How Cruel	Joan Armatrading	02.1980	49[5]	-	A&M; AMS 7506	[written by Joan Armatrading][Produced By Joan Armatrading]
Me Myself I / When You Kiss Me	Joan Armatrading	06.1980	21[11]	-	A&M; AMS 7527	[written by Joan Armatrading][Produced By Richard Gottehrer]
All the Way From America / Is It Tomorrow Yet	Joan Armatrading	09.1980	54[3]	-	A&M; AMS 7552	[written by Joan Armatrading][Produced By Richard Gottehrer]
I'm Lucky / Shine	Joan Armatrading	09.1981	46[5]	-	A&M; AMS 8163	[written by Joan Armatrading][Produced By Steve Lillywhite]
No Love / Dollars	Joan Armatrading	01.1982	50[5]	-	A&M; AMS 8179	[written by Joan Armatrading][Produced By Steve Lillywhite]
Drop the Pilot / Business Is Business	Joan Armatrading	02.1983	11[10]	78[6]	A&M; AMS 8306	[written by Joan Armatrading][Produced By Val Garay]
Temptation / Talking to the Wall	Joan Armatrading	03.1985	65[2]	-	A&M; AM 238	[written by Joan Armatrading][Produced By Mike Howlett]
Kind Words (And A Real Good Heart)/Figure Of Speech	Joan Armatrading	05.1986	81[1]	-	A&M; AM 2837	[written by Joan Armatrading][Produced By Joan Armatrading][31[5].Hot Disco/Dance;A&M 12 184 12"]
The Shouting Stage/I Really Must Be Going	Joan Armatrading	07.1988	89[2]	-	A&M; AM 1259	[written by Joan Armatrading][Produced By Joan Armatrading]
Living For You/I Really Must Be Going	Joan Armatrading	08.1988	98[1]	-	A&M; AM 1235	[written by Joan Armatrading][Produced By Joan Armatrading]
More Than One Kind of Love / Good Times	Joan Armatrading	05.1990	75[1]	-	A&M; AM 561	[written by Joan Armatrading][Produced By Joan Armatrading]
Love and Affection / Help Yourself	Joan Armatrading	03.1991	91[2]	-	A&M; AMCD 738	[written by Joan Armatrading][Produced By Glyn Johns]
Wrapped Around Her / Promise Land [Live]	Joan Armatrading	05.1992	56[2]	-	A&M; AM 877	[written by Joan Armatrading, Graham Lyle][Produced By Joan Armatrading, Graham Lyle]
Everyday Boy	Joan Armatrading	03.1996	141[1]	-	RCA 74321 341122	[written by Joan Armatrading][Produced By Joan Armatrading,David Tickle]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Joan Armatrading	Joan Armatrading	10.1976	12[27]	67[27]	A&M; 4588	[gold-UK][produced by Glyn Johns]
Show Some Emotion	Joan Armatrading	10.1977	6[11]	52[21]	A&M; 4663	[gold-UK][produced by Glyn Johns]
To the Limit	Joan Armatrading	11.1978	13[10]	125[12]	A&M; 4732	[produced by Glyn Johns]
How cruel	Joan Armatrading	12.1979	-	136[18]	A&M; 3302	[produced by Joan Armatrading, Henry Lewy]
Me, Myself, I	Joan Armatrading	06.1980	5[23]	28[23]	A&M; 4809	[gold-UK][produced by Richard Gottehrer]
Walk Under Ladders	Joan Armatrading	10.1981	6[29]	88[32]	A&M; 4876	[gold-UK][produced by Steve Lillywhite]
The Key	Joan Armatrading	04.1983	10[14]	32[22]	A&M; 4912	[gold-UK][produced by Steve Lillywhite, Val Garay]
Track record	Joan Armatrading	01.1984	18[32]	113[10]	A&M; 4987	[produced by Joan Armatrading,Glyn Johns,Richard Gottehrer,Steve Lillywhite,Val Garay,Henry Lewy]
Secret Secrets	Joan Armatrading	03.1985	14[12]	73[19]	A&M; 5040	[silver-UK][produced by Mike Howlett]
Sleight of Hand	Joan Armatrading	07.1986	34[6]	68[16]	A&M; 5130	[silver-UK][produced by Joan Armatrading]
The Shouting Stage	Joan Armatrading	08.1988	28[10]	100[13]	A&M; 5211	[silver-UK][produced by Joan Armatrading]
Hearts and Flowers	Joan Armatrading	06.1990	29[4]	161[10]	A&M; 5298	[produced by Joan Armatrading]
The Very Best of Joan Armatrading	Joan Armatrading	03.1991	9[11]	-	A&M; 3971221 [UK]	[gold-UK][produced by Joan Armatrading ,Glyn Johns, Henry Lewy, Richard Gottehrer, Steve Lillywhite, Val Garay]
Square the Circle	Joan Armatrading	06.1992	34[2]	-	A&M; 3953882[UK]	[produced by Joan Armatrading]
What's Inside	Joan Armatrading	06.1995	48[2]	-	RCA 74321272692 [UK]	[produced by Joan Armatrading, David Tickle]
Lovers speak	Joan Armatrading	03.2003	77[2]	-	Telstar Premiere TPECD 5514	[produced by Joan Armatrading]
Love and Affection: Joan Armatrading Classics (1975-1983)	Joan Armatrading	04.2003	24[5]	-	UMTV 9823506 [UK]	[silver-UK]
Into the Blues	Joan Armatrading	04.2007	125[3]	-	Hypertension 7255 [UK]	[produced by Joan Armatrading]
This Charming Life	Joan Armatrading	03.2010	135[1]	-	Hypertension, HYP 10272 [UK]	[produced by Joan Armatrading]
Starlight	Joan Armatrading	05.2012	139	-	Hypertension 12287 [UK]	[produced by Joan Armatrading]
Not Too Far Away	Joan Armatrading	05.2018	30[1]	-	BMG 4050538370881 [UK]	[produced by Joan Armatrading]
Consequences	Joan Armatrading	07.2021	10[1]	-	BMG 4050538674330 [UK]	[produced by Joan Armatrading]

Gene Ammons

 Gene Ammons-

ur. 14.04.1925r w Chicago w stanie Illinois (USA), zm. 6.08.1974r. W przeciwieństwie do swojego słynnego ojca, Alberta, Gene Ammons wybrał saksofon tenorowy. 

W 1945 został członkiem bopującego big-bandu Billy'ego Eckstine'a. Występując u boku wybitnych reprezentantów nowego stylu, takich jak Fats Navarro, Leo Parker czy Art Blakey, nie tracił nic ze swojej indywidualności; przeciwnie - eksponując swój ciepły i potężny ton, doskonale równoważył ostrzejsze, twardsze brzmienie innych członków zespołu.
 

Po opuszczeniu Eckstine'a występował przeważnie w małych grupach, także jako lider. Po krótkiej współpracy w 1949 z big-bandem Woody'ego Hermana, w 1950 założył wraz z saksofonistą Sonnym Stittem własny zespół. Wykonując nasyconą bogatym soulowym brzmieniem, mocno zrytmizowaną muzykę, zbliżali się dość mocno do granicy klasycznego bopu.
 

Uzależnienie od narkotyków spowodowało, że na 10 lat zniknął z jazzowej sceny. Po opuszczeniu murów więziennych w 1969 Ammons aż do śmierci (na raka i zapalenie płuc) intensywnie koncertował, wszędzie zyskując sobie gorące przyjęcie ze względu na cechujący jego grę entuzjazm i repertuar utrzymany w popularnym stylu souljazzowym.

 Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bad! Bossa Nova	Gene Ammons	12.1962	-	53[17]	Prestige 7257	-
The Boss Is Back	Gene Ammons	06.1970	-	174[2]	Prestige 7739	-
The Black Cat!	Gene Ammons	11.1971	-	33.R&B; Chart	Prestige P-10006	[14.Jazz Albums][produced by Bob Porter ]
Free Again	Gene Ammons	03.1972	-	-	Prestige PRST 10040	[18.Jazz Albums]
My Way	Gene Ammons	.1972	-	35.R&B; Chart	Prestige PR 10022	[12.Jazz Albums][nagrany w 1970r][produced by Bob Porter ]
Got My Own	Gene Ammons	.1973	-	-	Prestige PR 10058	[34.Jazz Albums][produced by Ozzie Cadena ]
Big Bad Jug	Gene Ammons	.1973	-	-	Prestige PR 10070	[19.Jazz Albums]
Brasswind	Gene Ammons	10.1973	-	-	Prestige PR 10080	[17.Jazz Albums][produced by Orrin Keepnews]
Gene Ammons and Friends at Montreux	Gene Ammons	07.1973	-	-	Prestige PR 10078	[39.Jazz Albums]
Goodbye	Gene Ammons	.1974	-	-	Prestige PR 10093	[23.Jazz Albums][produced by Orrin Keepnews]
Greatest Hits	Gene Ammons	.1974	-	-	Prestige PR 10084	[33.Jazz Albums][nagrany w 1971r]

 

Eric Andersen

 Eric Andersen (ur. 14.02.1943r, Pittsburgh, Pensylwania, Stany Zjednoczone) - voc, g, p, hca; kompozytor, autor tekstów. Pochodzi z rodziny imigrantów z Norwegii; w latach osiemdziesiątych osiadł w tym kraju.

 

Kształcił się w Hobart College w Genevie w stanie Nowy Jork. W 1964 przybył do Greenwich Village, nowojorskiego osiedla cyganerii artystycznej, i zaprezentował się w tamtejszych klubach i kafejkach folkowych w rodzaju Gerde's Folk City i Gaslight. Przyjęty entuzjastycznie, podpisał kontrakt z wytwórnią Vanguard i w marcu 1965 zadebiutował płytą "Today Is The Highway".
 

Do najwybitniejszych jego osiągnięć należą albumy: "Blue River" z 1972, "Chosts Upon The Road" z 1989r oraz nagrany w 1974r, ale wydany dopiero w 1991r "Stages: The Lost Album" (taśmy zaginęły w tajemniczych okolicznościach i dopiero po latach przypadkiem się odnalazły), a także przygotowane we współpracy z Rickiem Danko z The Band i Jonasem Fjeldem "Danko/Fjeld/Andersen" z 1991 i "Ridin' On The Blinds" z 1994r.
 

Zaczynał od ballad wzorowanych na twórczości Woody'ego Guthriego i Pete'a Seegera (np. Dusty Box Car Wall, Plains Of Nebrasky-o). Ale w krótkim czasie zapropononował dojrzały, w pełni oryginalny repertuar, przede wszystkim finezyjne, przesycone poetycką aurą piosenki miłosne o wielkiej głębi emocjonalnej (np. Come To My Bedside, Everything Ain't Been Said, Close The Door Lightly When You Go, Baby I'm Lonesome, Six Senses Of Darkness), ale też poruszające szczerością utwory o wydźwięku autobiograficznym (np. Ghosts Upon The Road). Jego ballady wykonywali m.in. Joan Baez, Judy Collins, Peter, Paul And Mary, Johnny Cash, Rick Nelson, The Grateful Dead i Fairport Convention.

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Blue River	Eric Andersen	07.1972	-	169[11]	Columbia 31 062	[produced by Norbert Putnam]
Be True To You	Eric Andersen	04.1975	-	113[9]	Arista 4033	[produced by Tom Sellers]

DJ Antoine

 

DJ Antoine to house'owy DJ/producent, który odniósł fenomenalny sukces w swojej szwajcarskiej ojczyźnie, gdzie jego albumy regularnie trafiały do pierwszej dziesiątki list przebojów, a od czasu do czasu osiągały pierwsze miejsce. 

 

Urodzony jako Antoine Konrad, mieszkający w Bazylei, ugruntował swoją pozycję na szwajcarskiej scenie tanecznej w połowie lat 90-tych, kiedy otworzył klub taneczny o nazwie House Café. W 1997 roku wydał swój debiutancki singiel „Sound of My Life”, a w 1998r swój pierwszy album, The Pumpin' House Mix. z Mad Markiem (z domu Fabio Antoniali).  

 

  DJ Antoine odniósł przełomowy sukces w 2000 roku, wydając album Houseworks 01 - przebój Top 20, który stał się jego pierwszym wydawnictwem, które pojawiło się na szwajcarskiej liście albumów - a później ponownie w tym roku z Mainstation, kolejnym albumem , tym razem hit w pierwszej dziesiątce.  

 

W kolejnych latach DJ Antoine wypuszczał stały strumień albumów - niektóre miksy dla DJ-ów, inne pokazy produkcji - i regularnie pojawiał się na listach przebojów w pierwszej dziesiątce. Zmiksowany przez DJ-a The Black Album z 2005 roku był jego pierwszą płytą, która zajęła pierwsze miejsce na listach przebojów. 

 

 Albumy studyjne z lat 2009, 2010 i 2011 również znalazły się na pierwszym miejscu.   Jego singiel „Welcome to St. Tropez” z 2011 roku był wielkim hitem na parkiecie i sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy. Album Sky Is the Limit z 2013 roku (zawierający przebój numer jeden „Bella Vita”) i kontynuacja z 2014 roku We Are the Party również znalazły się na szczycie szwajcarskiej listy albumów. 

 

W 2015 roku współpracował z Akonem przy singlu „Holiday”. Piosenka pojawiła się na jego pełnometrażowym albumie Provocateur z 2016 roku, który obejmował także współpracę z Jayem Seanem i Ericem Lumaire.

Dave Armstrong

 Dave Armstrong-kanadyjski producent muzyczny. Znany również pod pseudonimem - DJ Prime. W styczniu 2008 roku zaliczył 1. miejsce na UK Dance Chart z utworem "Love Has Gone", powstałym w wyniku współpracy z RedRoche oraz H-Boogie.

 

Pochodzący z Vancouver w Kanadzie Dave Armstrong jest bez wątpienia jedną z najszybciej wschodzących gwiazd muzyki house. Swoją pierwszą EP-kę „Prime Kutz” wyprodukował w 2002 roku, a rok później wydał „Make Your Move”. Z prostym zwrotem „Kochanie wykonaj swój ruch, przekrocz linię!” Dave Armstrong odcisnął swoje piętno na historii muzyki house.

  W 2004 roku można było pójść na każdą imprezę w dowolnym miejscu na tej planecie i istniały duże szanse, że w szczycie nocy z głośników wydobędzie się zaraźliwy rytm i haczyk wokalny „Make Your Move”. Zdobywając miejsce w sercach i umysłach miłośników muzyki tanecznej osiągnął to, o czym marzy każdy producent muzyczny - stworzył klasykę.  

Pokaz umiejętności produkcyjnych Dave'a Armstronga na tym się nie skończył. Kontynuując wydawanie nowych utworów i remiksów przez lata, jego nazwisko ugruntowało się na listach przebojów i można je znaleźć wydrukowane na niezliczonych kompilacjach na całym świecie. Jesienią 2007 roku ponownie ukazał się jego wcześniej wydany utwór „Love Has Gone”, tym razem we współpracy z partnerem studyjnym Redroche z Eyezcream.  

Wraz z poruszającym parkietem wokalem H. Boogie z Wielkiej Brytanii, został on natychmiast porwany przez Ministry of Sound. To wydawnictwo Hed Kandi „Love Has Gone” rozkwitło na brytyjskich listach przebojów, szybko zajmując pierwsze miejsce. 1 miejsce na początku 2008 roku. Ponieważ rok 2009 zbliża się wielkimi krokami, Dave Armstrong zamierza wejść w nowy rok z nowym rezonującym materiałem, z ciężkim basem i pełnym funkowego posmaku.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Make Your Move	Dave Armstrong	02.2004	173[1]	9.Dance Music/Club Play Singles	Tommy Boy Music TB 2446 [US]	[written by Dave Armstrong][produced by Dave Armstrong]
Love Has Gone	Dave Armstrong & Redroche feat. H-Boogie	01.2008	43[7]	-	Hed Kandi HK 50CDS	[produced by Dave Armstrong , RedRoche ]

Clay Aiken

Clay Aiken-właśc. Clayton Holmes Aiken (z domu Grissom; urodzony 30 listopada 1978) to amerykański wokalista, osobowość telewizyjna, aktor, polityk i aktywista.

Jako uczestnik drugiego sezonu American Idol telewizji Fox, wokalista Clay Aiken zachwycił telewizyjną publiczność swoim południowym urokiem, słodkim zachowaniem i potężnym tenorowym głosem, co razem uczyniło go gwiazdą popu (a później występ na Broadwayu). 

 Pierwotnie Aiken planował spróbować swoich sił w reality show The American Race, ale poszedł do przodu i wziął udział w przesłuchaniu do konkursu Idol, aby zadowolić zachęcającego przyjaciela. Spośród 7000 obiecujących, pochodzący z Charlotte w Północnej Karolinie podbił serca sędziów, a także miliony fanów na całym świecie. 

 Urodzony 30 listopada 1978 roku, Aiken zaczął śpiewać w młodym wieku i już w wieku pięciu lat był na tyle pewny siebie, że wykonał klasyczną piosenkę Dolly Parton i Kenny'ego Rogersa „Islands in the Stream” na potańcówce lokalnej szkoły średniej. Dwa lata później kupował albumy za pośrednictwem katalogu wysyłkowego, chcąc zdobyć każdy rodzaj muzyki. Kwitnący talent Aikena był kontynuowany w latach młodzieńczych, kiedy został stałym członkiem Raleigh Boys Choir i cieszył się rolami w The Music Man w Oklahomie!, różnych sztukach teatralnych i regionalnych przedstawieniach teatralnych.  

Kiedy nadszedł czas pójścia na studia, muzyka nie była najsilniejszym powołaniem Aikena. Zamiast tego studiował pedagogikę specjalną i postanowił uczęszczać do Virginia's College of William & Mary, aby uzyskać tytuł magistra administracji. Zanim jednak mógł kontynuować swoją edukację, Aiken wziął udział w przesłuchaniu do American Idol i na początku 2003 roku zdobył cotygodniową widownię liczącą 21 milionów telewidzów. Jego wykonanie utworu „Bridge Over Troubled Waters” Simona i Garfunkela dało mu miejsce wśród serc Amerykanów. i chociaż zajął drugie miejsce za Rubenem Studdardem, występ Aikena nie pozostałał bez echa.

  Podpisał kontrakt z RCA za pośrednictwem 19 Recordings Limited Simona Fullera w ciągu kilku tygodni od finału programu. W tym samym miesiącu debiutancki singiel Aikena „This Is the Night” przeszedł do historii, zajmując pierwsze miejsce na liście Billboard’s Hot 100. Sprzedał się w ponad 392 000 egzemplarzy w ciągu pierwszego tygodnia, pobijając poprzedni rekord Eltona Johna za „Candle in the Wind 1997”.  

W październiku 2003 roku Aiken powrócił do centrum uwagi i wydał swój pełnometrażowy debiut studyjny, The Measure of a Man. Po raz kolejny mały facet z dużym głosem zrobił wielki hałas, a The Measure of a Man sprzedał się w 613 000 egzemplarzy, wspinając się na pierwsze miejsce na liście Billboard's Top 200 w pierwszym tygodniu od premiery. Pierwsza świąteczna płyta Aikena, Merry Christmas with Love, ukazała się w listopadzie 2004. Album zadebiutował jako numer jeden na liście Billboard's Top Holiday Albums, dając Merry Christmas with Love największe wyniki sprzedaży świątecznego albumu w historii SoundScan. 

Aiken wydał A Thousand Different Ways we wrześniu 2006 roku i zadebiutował na Broadwayu na początku 2008 roku, grając rolę Sir Robina w Spamalot. On My Way Here pojawił się w tym samym roku i zawierał utwór napisany przez Ryana Teddera z OneRepublic. Aiken wydał Tried & True, zbiór standardów z lat 50. i 60-tych, w 2010 roku nakładem wytwórni Decca.  

W 2012 roku, tuż po swoim występie w Celebrity Apprentice stacji NBC, Aiken wydał album Steadfast, na którym znalazły się utwory z Tried & True, a także kilka innych jego ulubionych piosenek do zaśpiewania na koncercie. Uwzględniono także jego oryginalny singiel „Bring Back My Love”. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Is the Night/Bridge Over Troubled Water	Clay Aiken	06.2003	-	1[2][16]	RCA 51785	[platinum-US][written by Chris Braide, Aldo Nova, Gary Burr][produced by Steve Mac]
Invisible	Clay Aiken	11.2003	-	37[20]	RCA 58520	[gold-US][written by Desmond Child,Andreas Carlsson,Chris Braide][produced by Desmond Child]
Solitaire/The way	Clay Aiken	03.2004	-	4[8]	RCA 60 199	[written by Neil Sedaka,Phil Cody]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Measure of a Man	Clay Aiken	11.2003	-	1[2][35]	RCA 54 638	[2x-platinum-US][produced by Clive Davis]
Merry Christmas with Love	Clay Aiken	11.2004	-	4[7]	RCA 62 622	[platinum-US][produced by Phil Ramone,Walter Afanasieff]
A Thousand Different Ways	Clay Aiken	09.2006	-	2[7]	RCA 78846	[gold-US][produced by John Fields and Jaymes Foster]
On My Way Here	Clay Aiken	05.2008	-	4[5]	RCA 28089	[produced by Kipper]
Playlist: The Very Best of Clay Aiken	Clay Aiken	03.2009	-	173	Sony Legacy 8869747028	-
Tried and True	Clay Aiken	06.2010	-	9[3]	Decca 001424002	[produced by Alex Christensen, David Novik, Quiana Parler]
Steadfast	Clay Aiken	04.2012	-	120[1]	Decca 0016590	[produced by Alex Christensen, David Novik, Quiana Parler]

Christopher Atkins

Christopher Atkins, właściwie Christopher Bowman (ur. 21 lutego 1961r w Rye, w stanie Nowy Jork ), amerykański aktor, scenarzysta i producent filmowy, model.

 

Syn Donalda Bomanna i Bitsy Nebauer, dorastał w Van Nuys w stanie Kalifornia. Mając 19 lat, prosto z Uniwersytetu Denison w Granville, w stanie Ohio, pokonał ponad cztery tysiące kandydatów do roli kinowej Richarda i trafił na duży ekran w filmie romantyczno-przygodowym Błękitna laguna (The Blue Lagoon, 1980), gdzie razem z Brooke Shields stworzył parę młodych rozbitków, mieszkających na bezludnej wyspie. Film ten przyniósł mu nominację do dwóch nagród - Złotego Globu i Young Artist Award.
 

Kontynuował swoją karierę aktorską, występując w komedii muzycznej Pirat kinowy (The Pirate Movie, 1982) jako były pirat zakochany w bogatej dziewczynie, a nagrana przez niego piosenka z filmu pt. "How Can I Live Without Her" trafiła na miejsce 71. listy najlepiej sprzedających się singli Billboard Hot 100.
 

W dramacie Noc w niebie (A Night in Heaven, 1983) zagrał popularnego ucznia w college'u - Ricka Monroe, który dorabia jako striptiser w nocnym klubie, a postać ta przyniosła mu nagrodę Złotej Maliny w kategorii dla najgorszego aktora. We wrześniu i grudniu 1983 pojawił się w magazynie Playgirl.
 

Wcielił się w postać Petera Richardsa, kochanka mężatki Sue Ellen Ewing (Linda Gray) w popularnej operze mydlanej CBS Dallas (1983-84). Za rolę Bruce'a Arlingtona w dramacie Wysłuchaj mnie (Listen to Me, 1989) otrzymał po raz drugi nagrodę Złotej Maliny jako najgorszy aktor drugoplanowy.
Pojawiał się na okładkach wielu pism dla nastolatek, reklamował Coca-Colę i wyroby firmy Adidas.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
How Can I Live Without Her/I am a pirate king [Ted Hamilton & The Pirates]	Christopher Atkins	08.1982	-	71[7]	Polydor 2210	[written by Terry Britten, Sue Shifrin][produced by Terry Britten]