Tove Lo

Wielokrotnie nagradzana performerka i nominowana do nagrody Grammy autorka tekstów, Tove Lo, tworzy surowy, pełen wyznania pop, ukształtowany przez jej miłość do grunge i nieskazitelnych dźwięków jej szwedzkiej ojczyzny. Sposób, w jaki jej singiel „Habits (Stay High)” z 2013 roku oscylował między radością a rozpaczą i szczerze przedstawiał zażywanie narkotyków i seks, sprawił, że stał się charakterystycznym, powiązanym, multi-platynowym hitem i odpowiednim wprowadzeniem do jej nieocenzurowanego stylu. 

 Podążyła za tym z bardziej nieskrępowaną, wyznaniową muzyką: jej debiutancki album z 2014 roku, Queen of the Clouds, i BLUE LIPS z 2017 roku podtrzymały jej reputację jako konfrontującej się z ciemniejszą stroną miłości i związków z przemyślanymi, prowokacyjnymi i chwytliwymi piosenkami. W Sunshine Kitty z 2019 roku przyjęła nieco bardziej beztroskie podejście, nie tracąc przy tym nic ze swojego charakteru, podczas gdy Dirt Femme z 2022 roku nadał  niuansów jej koncepcji kobiecości. Lo, poszukiwana współpracowniczka, pracowała z takimi artystami jak Coldplay, Charli XCX i Nick Jonas; jako autorka tekstów ma na swoim koncie piosenki dla Lorde i Icona Pop, a także nominowany do nagrody Grammy przebój Ellie Goulding z 2015 roku „Love Me Like You Do”. 

 Tove Lo urodziła się jako Ebba Tove Elsa Nilsson 29 października 1987 roku na przedmieściach Sztokholmu. Kiedy miała trzy lata, jej matka chrzestna nadała jej przezwisko Tove Lo, na cześć rysia, którego młoda Nilsson kochała w lokalnym zoo („lo” to po szwedzku ryś). Zaczęła pisać wiersze i opowiadania w młodym wieku, a swoje pierwsze piosenki napisała już w wieku 11 lat. Dorastając, fascynowała ją surowość muzyki Courtney Love i Kurta Cobaina oraz ich związek. inspirację twórczością Robyn, Lykke Li, Jeffa Buckleya i Charlotte Gainsbourg. Kontynuowała naukę w słynnym Rytmus Musikergymnasiet - muzycznej szkole średniej porównywalnej z brytyjską BRIT School - gdzie zaprzyjaźniła się z Caroline Hjelt, przyszłą członkinią duetu Icona Pop.  

Po ukończeniu studiów w 2006 roku Lo zaczął tworzyć muzykę z innymi absolwentami Rytmus w matematyczno-rockowym zespole Tremblebee. Kiedy kwintet rozpadł się w 2009 roku, Lo postanowiła skupić się na własnych piosenkach, spędzając sześć miesięcy w swoim szopie, nagrywając swoje demo, pracując jako wokalistka sesyjna. Na imprezie z okazji pierwszego kontraktu płytowego Icona Pop wykorzystała okazję, by dać swoje demo członkowi personelu ich wytwórni, co doprowadziło do podpisania umowy wydawniczej z Warner Chappell i podróży do Los Angeles, aby pracować z innym Szwedem i supremem w zakresie pisania piosenek popowych i produkcji Maxem Martinem, który stał się mentorem i częstym współpracownikiem. W październiku 2012 roku Lo wydała samodzielnie swój debiutancki singiel „Love Ballad”, chwytliwy popowy utwór z beatem, w którym ukazał się jej potężny głos. Po nim w 2013 roku pojawił się „Habits (Stay High)”, mroczny hymn o zerwaniu, który wywołał taki szum w Internecie, że doprowadził do zawarcia umowy z Universal.  

„Habits” i jego kontynuacja, „Out of Mind”, utrzymane w podobnym duchu, pojawiły się na jej debiutanckiej EP-ce dla wytwórni Truth Serum w 2014 roku. EPka osiągnęła 13. miejsce na szwedzkiej liście albumów, podczas gdy „Habits” osiągnął 13. miejsce na szwedzkiej liście singli i zajął szóste miejsce w Wielkiej Brytanii. W tym czasie Lo dała się również poznać jako autorka tekstów, współpracując przy utworach dla Icona Pop i Victoria Justice. We wrześniu 2014 ukazał się jej debiutancki album Queen of the Clouds, na którym znalazł się utwór „Habits” - który osiągnął trzecie miejsce na liście Billboard Hot 100 - oraz inne surowe, wyznające piosenki o miłości i bólu serca. Płyta znalazła się w pierwszej dziesiątce w Szwecji i w pierwszej dwudziestce w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii, a kolejny singiel „Talking Body” odniósł podobny sukces. 

 Współpraca Lo z Alesso w 2014 roku, „Heroes (We Could Be)”, była kolejnym hitem, który dotarł na szczyt amerykańskiej listy przebojów tanecznych i znalazł się w pierwszej dziesiątce w Szwecji i Wielkiej Brytanii. Pod koniec 2014 roku napisała piosenkę do The Hunger Games : Kosogłos, cz. 1. Była także częścią kolektywu pisania piosenek Martin's Wolf Cousins i współautorem piosenek dla Cher Lloyd, Lea Michele, i Saturday.  W styczniu 2015 roku Lo przeszła operację torbieli na strunach głosowych i nie mogła śpiewać przez dwa miesiące, kiedy dochodziła do siebie. W tym miesiącu ukazał się również utwór Ellie Goulding „Love Me Like You Do”, utwór, który Lo napisała wspólnie z Martinem i innymi osobami na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu „Pięćdziesiąt twarzy Greya”. Stał się hitem numer jeden w Wielkiej Brytanii i pierwszą dziesiątką w Stanach Zjednoczonych, a później zdobył nominację do nagrody Best Song Written for Visual Media na 58. ceremonii rozdania nagród Grammy . Lo zdobyła także parę nagród Grammy swojej ojczyzny w 2015 roku, Artystę Roku i Piosenkę Roku za „Habits (Stay High)”. Po wydaniu luksusowej wersji Queen of the Clouds wyruszyła w swoją pierwszą trasę koncertową. Pod koniec tego roku użyczyła swojego wokalu do siódmego albumu Coldplay, A Head Full of Dreams.  Pracowity rok 2016 dla Lo obejmował współpracę z Broods i Flume, a jej singiel z Nickiem Jonasem „Close” znalazł się na liście Top 20 w Kanadzie, Nowej Zelandii i Stanach Zjednoczonych, gdzie zdobył uznanie ugruntowany platyną.  

Jest także współautorką innej piosenki dla Goulding , „Still Falling for You” ze ścieżki dźwiękowej do filmu Bridget Jones' Baby, a także napisała piosenkę „Scars” do ścieżki dźwiękowej The Divergent Series: Allegiant. W październiku 2016 roku Lo powróciła ze swoim drugim albumem, Lady Wood, który dostarczył więcej jej charakterystycznej mieszanki fajnego synth popu i szczerych tekstów. Zachęcona przez single „Cool Girl” i „True Disaster”, zestaw stał się numerem jeden w Szwecji i wylądował na 11. miejscu listy Billboard 200 w USA. 

 W 2017 roku Lo wniosła piosenkę „Lies in the Dark” do ścieżki dźwiękowej Fifty Shades Darker i jest współautorem piosenki Lorde „Homemade Dynamite”. W listopadzie tego roku wydała swój trzeci album, BLUE LIPS, utwór towarzyszący Lady Wood, na którym znalazł się singiel „Disco Tits”. Album osiągnął 138 miejsce na liście Billboard 200 i 15 w Szwecji. Lo stworzyła dwa filmy krótkometrażowe z piosenkami z BLUE LIPS, Fire Fade i Fairy Dust. W grudniu pojawiła się w „Out of My Head”, utworze z mixtape'u Charli XCX „Pop 2”. W czerwcu 2018 roku Lo odwzajemniła przysługę, wydając remiks „bitches” BLUE LIPS, w którym wystąpił XCX wraz z Icona Pop, Alma i Elliphant.  

Czwarty album Lo, Sunshine Kitty, ukazał się we wrześniu 2019 roku. Utwory nagrane we współpracy z Kylie Minogue i Jaxem Jonesem odzwierciedlały szczęśliwszy, bardziej pewny siebie nastrój Lo. Album, który znalazł się na liście 20 największych przebojów w Szwecji, osiągnął 61 miejsce w Stanach Zjednoczonych i 59 w Wielkiej Brytanii. Teledysk do singla Sunshine Kitty „ Glad He's Gone ” był nominowany w kategorii Najlepszy teledysk na 62. ceremonii rozdania nagród Grammy . Potem pojawił się szereg samodzielnych singli, w tym „Bikini Porn” i angielski cover piosenki „Jag kommer”, który znalazł się na liście 40 największych przebojów w Szwecji; te piosenki, wraz z wcześniej niepublikowanym materiałem, pojawiły się w luksusowym wydaniu Sunshine Kitty Paw Prints z maja 2020 roku . Wystąpiła także w parze z Seanem Paulem przy klubowym singlu „Calling On Me”.  

Pracując nad swoim kolejnym albumem, Lo pojawiła się w filmowej adaptacji powieści Vilhelma Moberga The Emigrants z 1949 roku i współpracowała z Martinem Garrixem przy singlu „Pressure” z 2021 roku. Pierwszy przedsmak jej piątego albumu pojawił się na początku 2022 roku wraz z „How Long”, który pojawił się na ścieżce dźwiękowej Euphoria: Music from the HBO Original Series. W sierpniu Lo była producentem wykonawczym debiutanckiego mixtape'u Pussy Riot, a w październiku ukazał się jej własny album Dirt Femme. Jej pierwszy album wydany przez jej własną wytwórnię Pretty Swede pozwolił jej odzyskać delikatniejszą stronę swojej kobiecości i nawiązał do tanecznych dźwięków z jej wcześniejszych wydawnictw z udziałem SG Lewis, First Aid Kit i Channel Tres.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Habits (Stay High)	Tove Lo	06.2014	-	3[39]	Universal 00602537797448	[8x-platinum-US][silver-UK][written by Tove Nilsson,Ludvig Söderberg,Jakob Jerlström][produced by The Struts]
Stay High	Tove Lo featuring Hippie Sabotage	03.2014	6[34]	-	Polydor SEUM 71400257	[platinum-UK][written by Tove Nilsson,Ludvig Söderberg,Jakob Jerlström][produced by The Struts,Hippie Sabotage]
Heroes (We Could Be)	Alesso Featuring Tove Lo	01.2015	6[28]	3[39]	Virgin USUM 71411636	[platinum-US][platinum-UK][written by Alessandro Lindblad,Ebba Nilsson,David Jones,Brian Eno][produced by Alesso]
Talking Body	Tove Lo	05.2015	17[19]	12[30]	UMC SEUM 71401533	[5x-platinum-US][platinum-UK][written by Ebba Nilsson,Jakob Jerlström,Ludvig Söderberg][produced by The Struts,Shellback]
Close	Nick Jonas featuring Tove Lo	04.2016	25[19]	14[20]	Island USUM 71602394	[platinum-US][gold-UK][written by Robin Fredriksson, Mattias Larsson, Julia Michaels, Justin Tranter, Tove Nilsson][produced by Mattman & Robin]
Cool Girl	Tove Lo	08.2016	46[14]	3[39]	Polydor SEUM 71601198	[platinum-US][silver-UK][written by Tove Nilsson,Ludvig Söderberg,Jakob Jerlström][produced by The Struts]
Say It	Flume featuring Tove Lo	11.2016	69[1]	3[39]	Transgressive AUFF 01600799	[gold-US][gold-UK][written by Harley Streten,Tove Nilsson,Daniel Johns,J Hamilton][produced by Flume,Tove Lo,Daniel Johns]
Jacques	Tove Lo with Jax Jones	09.2019	67[2]	-	Polydor GBUM 71903211	[written by Ebba Tove Nilsson, Mark Ralph, Timucin Lam, Uzoechi Emenike][produced by Jax Jones,Ralph]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Queen of the Clouds	Tove Lo	05.2015	17[2]	14[65]	Polydor 4702496	[platinum-US][gold-UK][produced by Klas Åhlund ,Captain Cuts, Mattman & Robin, Lucas Nord ,Ali Payami ,Scribz Riley, Kyle Shearer,Shellback ,The Struts]
Lady Wood	Tove Lo	11.2016	40[1]	11[3]	Polydor 5702446	[produced by Oscar Görres, Oscar Holter, Ilya, Joel Little,Ali Payami, Ludvig Söderberg ,The Struts]
Blue Lips: Lady Wood Phase II	Tove Lo	12.2017	-	138[1]	Island	[produced by Choukri Gustmann, Alex Hope, Jack & Coke, Lulou, Ali Payami, The Struts, Gustav Weber Vernet]
Sunshine Kitty	Tove Lo	10.2019	59[1]	61[1]	Polydor 806499	[produced by Ludvig Söderberg, The Struts ,Shellback, Jax Jones, Mark Ralph ,Ian Kirkpatrick, Jack & Coke ,Mattman & Robin ,Joel Little]
Dirt Femme	Tove Lo	10.2022	-	153[1]	Pretty Swede MT00814CDB	[produced by Elvira,SG Lewis,OzGo,Totally Enormous Extinct Dinosaurs,Ali Payami,A Strut,TimFromTheHouse]

Blue Mercedes

Blue Mercedes to popowy duet z Londynu w Anglii, w skład którego wchodzili David Titlow i Duncan Millar. Ich debiutancki album, Rich and Famous, został wyprodukowany przez Phila Hardinga i Iana Curnowa dla PWL, z piosenkami napisanymi przez Titlowa i Millara.
 

 Ich piosenka „I Want to Be Your Property” była hitem Billboard Hot 100, osiągając szczyt na 66 miejscu w 1988 roku, a dodatkowy sukces odnieśli na US Dance Charts, gdzie spędzili cztery tygodnie na pierwszym miejscu listy Hot Dance Club Play. „Love is the Gun” osiągnął 46. miejsce na krajowej liście przebojów w Wielkiej Brytanii i 5. miejsce na liście Hot Dance Club Play. „Love Is The Gun” był hitem „Single of the Fortnight” w czerwcu 1988 roku. „See Want Must Have” osiągnął 18. miejsce na liście Hot Dance Club Play, aw Wielkiej Brytanii „I Want To Be Your Property” osiągnął 23. miejsce na krajowej liście przebojów. 

 Po wydaniu singla „That Beauty Is You” przekształcili się w niezależny zespół taneczny Nixon i wydali piosenkę „Sweet Temptation”. Później wydali kilka utworów tanecznych pod nazwą Monica De Luxe, które weszły na listy UK Dance Charts. Następnie Titlow założył indie rockowy zespół Heave, który wydał jeden album zatytułowany Scaramanga w Radar Records na początku lat 90-tych, a obecnie jest fotografem mody i muzyki. 

 Millar zaczął produkować kolejne utwory taneczne, w tym jako Exoterix, pierwszy utwór wydany przez wytwórnię taneczną EMI Positiva Records w 1993 roku. Później wydał instrumentalny album acid jazz pod nazwą A One w Indochina Records (spółka zależna od China Records) oraz dwa albumy smooth jazz w Instinct Records w Nowym Jorku, uzyskując UK MOBO nominacja jako Best UK Jazz Act za pierwszy z nich w 1999 roku.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Want To Be Your Property	Blue Mercedes	10.1987	23[13]	66[6]	MCA BONA 1	[written by David Titlow, Duncan Millar][produced by Phil Harding and Ian Curnow][1[4][11].Hot Disco/Dance;MCA 23 817 12"]
See Want Must Have	Blue Mercedes	10.1987	23[13]	66[6]	MCA BONA 4	[written by David Titlow, Duncan Millar][produced by Phil Harding and Ian Curnow][18[8].Hot Disco/Dance;MCA 23 857 12"]
Love is The Gun	Blue Mercedes	07.1988	46[6]	-	MCA BONA 3	[written by David Titlow, Duncan Millar][produced by Phil Harding and Ian Curnow][5[8].Hot Disco/Dance;MCA 23 879 12"]

Blowfly

Blowfly był alter ego Clarence'a Reida, autora tekstów i producenta, który odniósł spory sukces pod własnym nazwiskiem w latach 70-tych, pisząc i produkując hity dla Gwen MacRae, KC & the Sunshine Band, Betty Wright i inni podczas pracy w wybitnej wytwórni dyskotekowej z Florydy tamtych czasów, TK Records. Jednak Reid jest najlepiej pamiętany w pewnych kręgach jako Blowfly.  

Blowfly specjalizował się w brudnych parodiach aktualnych hitów soulowych i popowych; jego ponad dwa tuziny albumów, prawie wszystkie nagrane na żywo w studio z atmosferą całonocnej imprezy napędzanej alkoholem, to zabawna mieszanka plugastwa i dowcipu, która nie jest ani zbyt obrzydliwa, by być zabawną, ani zbyt wyrafinowana, by być sprośną. 

 Reid, urodzony w Wiedniu w stanie Georgia, w Walentynki 1939 roku, zyskał swój przydomek na początku lat 60-tych, kiedy jego babcia przyłapała nastolatkę na śpiewaniu brudnych słów do popularnego hitu i ogłosiła, że jej wnuczka jest „bardziej paskudna niż mucha plujka”. W połowie lat 60-tych Reid przeniósł się do Miami, gdzie nie używano wulgarnych słów, i związał się z producentem i właścicielem wytwórni Henry'm Stone'em.

  Pod własnym nazwiskiem Reid wydał kilka solidnych albumów z czystym R&B i miał kilka singli na listach przebojów, poczynając od przeboju soulowego z  Top Ten z 1969 roku „Nobody But You Babe”, dla wydawnictw Stone'a Alston i TK.Blowfly Reid nigdy jednak nie stracił talentu do podbijania list przebojów Top 40, a po kilku latach wykonywania swoich parodii dla przyjaciół i współpracowników, Reid wskrzesił swój młodzieńczy przydomek i w 1970 r. nagrał debiutancki album jako Blowfly, The Weird World of Blowfly. Oczywiście wytwórnie Stone'a nie mogły tknąć wyników, więc Reid wytłoczył album na swoim własnym wydawnictwie Weird World, umieszczając go w dziwacznej, domowej roboty okładce, przedstawiającej Reida stojącego na koszu na śmieci w komicznie ohydnej masce potwora, parę skrzydełek domowej roboty, niebieski sweter z żółtym napisem „BF” i parę obcisłych białych podkolanówek, trzymając w jednej ręce gumowego kurczaka i drapiąc dwie nagie kobiety w dużych afro, klęczące przed nim.  Sprzedawane w tym samym pół-podziemnym obiegu, w którym sprzedawano albumy Dolemite Rudy'ego Raya Moore'a i inne dziwactwa kulturowe, płyty Blowfly cieszyły się ogromną popularnością. Chociaż od początku było tajemnicą poliszynela, że ​​Blowfly to Clarence Reid, Reid zawsze pojawiał się na okładkach płyt w jakimś skomplikowanym lub dziwnym kostiumie. Jego niechęć do publicznego identyfikowania się jako Blowfly wynikała nie tylko z jego religijnego wychowania - pomimo brudnych ust Reid był pobożnym chrześcijaninem, który wyrzekł się alkoholu i papierosów i pracował jako duchowny - ale także z postępowania karnego,  ostatnich dniach   2 Live Crew przekonało się o tym na własnej skórze. Sklepy były ścigane za przenoszenie albumów Blowfly w niektórych społecznościach, a Reid został pozwany przez ówczesnego prezesa ASCAP, Stanleya Adamsa, po tym, jak Blowfly sparodiował jazzowy standard Adamsa „What a Difference a Day Makes” jako „What a Difference a Lay Makes” ”. 

 Reid wydawał płyty Blowfly pod różnymi nazwami wytwórni w latach 70., 80. i 90-tych, współpracując z podobnie myślącymi ludźmi, takimi jak 2 Live Crew, a nawet Flea z Red Hot Chili Peppers. Blowfly był na tyle ikoną kultury, że w połowie lat 70-tych nagrał nawet swój świąteczny singiel. Oczywiście piosenki nosiły tytuły „Jingle Fuckin' Bells” i „Queer for the New Year”, ale mówimy tutaj o Blowfly, a nie o Bingu Crosbym. Blowfly zagrał także w niskobudżetowym filmie dokumentalnym The Twisted World of Blowfly w 1991 roku, a kilka jego albumów zostało ponownie wydanych na płytach CD w latach 90-tych, z czapką The Best of Blowfly: Analthology w 1996 roku. 

Clarence Reid / Blowfly zmarł na raka wątroby w hospicjum na Południowej Florydzie w styczniu 2016 r.; miał 76 lat.

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Blowfly's Party	Blowfly	05.1980	-	82[20]	Weird World 2034	[produced by Blowfly]

Angry Anderson

 Gary "Angry" Anderson, australijski wokalista rockowy,prezenter telewizyjny,reporter i aktor.Jest on najbardziej znany jako wokalista hard rockowej grupy Rose Tattoo działającej od 1976r ,ale też ze swojej działalności charytatywnej.

Urodził się 5 sierpnia 1947r w Melbourne,debiutując jako wokalista w Buster Band w latach 1973-75r.Zespół ten wydał swój jedyny album krótko przed rozpadem zatytułowany "Something to say".
 

Rose Tattoo została sformowana przez Petera Wellsa,wcześniej występującego z Buffalo.Anderson zastępuje w nim Tony'ego Lake'a.Anderson razem z grupą nagrał sześć albumów aż do jej rozwiązania w 1987.W 1986r po nagraniu przez Beats from a single drum,uczestniczy w australijskim turnee zespołu Party Boys.Rok wcześniej wystąpił w filmie Mad Max: Beyond Thunderdome w roli Ironbara Bassey'a.Do tego czasu regularnie występuje w telewizyjnym programie A Current Affair.
 

W 1987r wylansował swój największy hit "Suddenly",który trafił na szczyt list przebojów w Australii i 3 miejsce na Wyspach Brytyjskich.Piosenka została wykorzystana jako motyw weselny w filmie Sąsiedzi.Płyta Beats from a single drum była planowana początkowo jako solowy album Andersona,by w końcu zostać wydana jako kolejny album Rose Tattoo.Dopiero po sukcesie "Suddenly" została wydana powtórnie już jako płyta Andersona.
 

Po rozpadzie Rose Tattoo kontynuje karierę solową płytą Blood from a stone wyprodukowaną w 1990r i zawierającą przebój "Bound For Glory".Na początku 2000r bierze udział w akcjach charytatywnych,grając minn. z The Angels koncert Bali Relief w Perth w 2002r.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Suddenly/Falling	Angry Anderson	11.1988	3[13]	-	Food For Thought YUM 113	[Written By - Anderson/Cichon/Beamish][Producer - Kevin Beamish]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Beats From a Single Drum	Angry Anderson	.1988	-	-	Food For Thought/Pinnacle GRUB 11	[Produced by Kevin Beamish]

Angel Witch

 Jedna z pierwszych grup rockowych zaliczanych do zapoczątkowanego w 1980 roku ruchu Nowej Fali Brytyjskiego Heavy Metalu.
Trio Angelwitch założył wirtuoz gitary Kevin Heyboume, a w jego skład weszli także: Kevin Riddles (bas) oraz Dave Dufort (perkusja). (Siostra Duforta, Denise, grała na perkusji w zespole Girlschool).
Debiutancki album grupy zawierał w przeważającej części wątki sataniczne i magiczne, które łączył z apokaliptycznymi oraz agresywnymi solówkami gitarowymi. Na liście przebojów znaleźli się tylko raz, w czerwcu 1980 roku, kiedy to utwór "Sweet Danger" przez tydzień utrzymał się na 75. miejscu. Wkrótce po ukazaniu się albumu Angelwitch grupa rozpadła się, ale Heyboume zachował prawo do nazwy.

 

Pięć lat później dokooptował Dave'a Hogga (bas), Pete'a Gordeliera (perkusja) i wokalistę Dave'a Tattuma i reaktywował zespół. Po nagraniu dwóch przeciętnych płyt, Angelwitch znów przestał istnieć. W myśl przysłowia "do trzech razy sztuka", w 1989 roku Heyboume ponownie wskrzesił formację wraz z perkusistą Spencerem Holmanem i basistą Grantem Dennisem. W rezultacie powstał album Live, nagrany "na żywo" w Los Angeles.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sweet Danger/Flight Nineteen	Angel Witch	06.1980	75[1]	-	EMI EMI 5064	[written by Kevin Heybourne][produced by Chris Rogers]
Angel Witch/Gorgon	Angel Witch	10.1980	-	-	Bronze BRO 108	[written by Kevin Heybourne][produced by Martin Smith]
Loser/Suffer	Angel Witch	06.1981	-	-	Bronze BRO 121	[written by Kevin Heybourne][produced by Martin Smith]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Angel Witch	Angel Witch	12.1980	-	-	Bronze BRON 532	[Produced by Martin Smith]
Screaming 'n'bleeding	Angel Witch	09.1985	-	-	Killerwatt KILP 4001	[Produced by Les Hunt]
Frontal assault	Angel Witch	04.1986	-	-	Killerwatt KILP 4003	[Produced by Les Hunt, Eddie Stevens]

Angel

ANGEL, grupa amerykańska. Powstała w marcu 1975 w Waszyngtonie, ale niebawem przeniosła się do Los Angeles (w pierwszych miesiącach posługiwała się nazwą Sweet Mama From Heaven, ale pod wpływem menażera, Davida Josepha, zmieniła ją na Angel).

 

Z początku tworzyli ją: Frank Di Mino (15.10.1951, Boston, Massachusetts) -voc, Punky Meadows (właśc. Edwin Meadows; 6.02.1950, Waszyngton) - g, Creg Giuffria (28.07.1951, Culfport, Missisipi) - k, Mickey Jones (17.12.1952, Waszyngton) -b i Barry Brandt (14.11.1951, Waszyngton) - dr, perc. Punky i Mickey już od 1970 występowali razem w zespole znanym najpierw jako Daddy Warbucks, a później jako Bux (jego nagrania zebrano na płycie "We Came To Play", Capitol, 1976); Punky wcześniej grał w The Cherry People (zrealizował z nim album "The Cherry Tree", Heritage, 1968).
W listopadzie 1977 Jonesa zastąpił Felix Robinson . W 1981 formacja zakończyła działalność. Wielokrotnie podejmowano próby jej reaktywowania, m.in. w 1986, ale dopiero w 1999 wznowiła działalność. Trzon ustanowili wtedy: Di Mino, Brandt i Richard Marcello - g, ale w nagraniach gościnnie uczestniczyli też Meadows i Robinson.
Grupę odkrył Gene Simmons, basista Kiss (wybrał się na jej występ w Santa Monica Civic Auditorium), i w 1975 załatwił jej kontrakt z firmą Casablanca.
 

Zdobyła ogromną popularność jako formacja koncertowa, niestety jej płyty zyskały dużo mniejsze powodzenie. Niektóre z nich, zwłaszcza pierwsze dwie, "Angel" z grudnia 1975 i "Helluva Band" z czerwca 1976, miały wszakże wiele wdzięku. Wypełniła je muzyka z elementami metalu czy raczej hard rocka, zwykłego rock'n'rolla i popu, bliska angielskiego glam rocka, ujawniająca różne wpływy - i Led Zeppelin, i Deep Purple, i Uriah Heep, i Queen, i Sweet, i - może przede wszystkim - Kiss.
Oprócz prostych, hałaśliwych, pełnych młodzieńczej werwy utworów w rodzaju Feelin' Right, Anyway You Want It, Dr. Ice, Mirrors czy funkującego Chicken Soup zaproponowała w tym czasie również kompozycje dłuższe i bardziej urozmaicone formalnie, np. Tower i The Fortune, zdecydowanie na wyrost porównywane do dokonań brytyjskiego rocka progresywnego. 

Ponieważ żaden z tych albumów nie zyskał większej popularności, płyta kolejna, "On Earth As It Is In Heaven" z marca 1977, była już wynikiem nacisków ze strony wytwórni Casablanca, domagającej się bardziej przebojowego repertuaru. Oprócz krzykliwych utworów rock'n'rollowych (Can You Feel It, White Lightning, On The Rocks, Cast The First Stone) zawierała banalne, przesłodzone piosenki (She's A Mover, Telephone Exchange, You're Not Fooling Me, Just A Dream).
 

W tym kierunku grupa zmierzała na następnych, coraz bardziej wymęczonych albumach studyjnych: "White Hot" z lutego 1978, z którego pochodziły dwa niewielkie przeboje, The Winter Song (na stronie B singla utwór You Can Feel It) i I Ain't Gonna Eat Out My Heart Anymore (na stronie B singla utwór Flying With Broken Wings), oraz "Sinful" z marca 1979.
 

Nie należy do jej wielkich osiągnięć również zbiór nagrań koncertowych, "Live Without A Get" z lutego 1980. Wystąpiła w filmie Foxes (Smarkacze; 1979, reż. Adrian Lyne). Przestała istnieć, gdy firma Casablanca straciła w nią wiarę i zerwała umowę. Frank Zappa stworzył piosenkę Punky's Whips, wykpiwającą członków Angel - ubranych zawsze w śnieżnobiałe kombinezony i w opinii większości recenzentów tworzących mdły heavy metal dla najmłodszych.
Jesienią 1999 formacja przypomniała się fanom udaną płytą "In The Beginning", zawierającą m.in. utwór Set Me Free w stylu dawnych przebojów.
 

Giuffria kontynuował karierę w zespołach Giuffria i House Of Lords, a Robinson w White Lion. Di Mino założył wraz z Paulem Raymondem, byłym muzykiem UFO i The Michael Schenker Group, formację Ruffians. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
That Magic Touch / Big Boy	Angel	04.1977	-	77[6]	Casablanca 878	[written by Frank DiMino/Gregg Giuffria/Punky Meadows][produced by Eddie Kramer]
Ain't Gonna Eat Out My Heart Anymore / Flying With Broken Wings (Without You)	Angel	04.1978	-	44[8]	Casablanca 914	[written by Lori Burton/Pam Sawyer ][produced by Eddie Leonetti]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Angel	Angel	12.1975	-	156[6]	Casablanca 7021	[produced by Derek Lawrence, Big Jim Sullivan]
Helluva Band	Angel	06.1976	-	155[10]	Casablanca 7028	[produced by Derek Lawrence, Big Jim Sullivan]
On Earth As It Is in Heaven	Angel	03.1977	-	76[12]	Casablanca 7043	[produced by Eddie Kramer]
White Hot	Angel	02.1978	-	55[13]	Casablanca 7085	[produced by Eddie Leonetti]
Sinful	Angel	03.1979	-	159[5]	Casablanca 7127	[produced by Eddie Leonetti]
Live Without a Net	Angel	02.1980	-	149[4]	Casablanca 7203	[produced by Eddie Leonetti]

Lee Andrews and the Hearts

 Arthur Lee Andrew Thompson urodził się w Goldsboro, North Carolina w rodzinie muzycznej.Jego ojciec, Beechie Thompson, był członkiem grupy gospels Dixie Hummingbirds . Kiedy Lee był dzieckiem (ok. 1940r), jego rodzina przeniosła się do południowo-zachodniej części Filadelfii, gdzie Lee dorastał. Uczęszczał do Bartram High School, gdzie w 1952 roku był wspólzałożycielem grupy Dreamers. Ta grupa, z której wyłonił się póżniej The Hearts składała się z: Lee (lider), Royalston "Roy" Calhouna (pierwszy tenor), Thomasa "Butch" Curry'ego (drugi tenor), Jimmy McCalistera (baryton), Johna Younga ( bas) i Kenny Lowe (fortepian).

 

Wzorowali się jak większość ówczesnych zespołów doo-woop na: Orioles, Five Keys, Five Royales, i Ravens. Lee specjalną atencją darzył Nat "King" Cole i Binga Crosby'ego; umiłował muzykę pop, i to widać w nagraniach, które nie są tak mocno osadzone w rhythm'n'bluesie, jak u współczesnych grupach tego gatunku. One pierwotnie śpiewali spirituals, kierując się uwagami ciotki Butcha, ale stopniowo rozszerzali repertuar włączając do repertuaru Rhythm 'n' Blues. W 1954 r., jeden z wielkich Dj-ów Filadelfii Kae Williams ze stacji WHAT zainteresował się tym co robił Dreamers, od razu stał się ich menadżerem.
 

Kilka miesięcy później,zarejestrowano demo z "Maybe You'll Be There" i "Baby Come Back" w Reco-Art Studios na Market Street w Filadelfii. Musieli zmienić swoją nazwę na The Hearts ze względu na istniejącą już grupę o tej nazwie.
Kae Williams wziął demo do Eddie Hellera (właściciela wytwórni Rainbow Records w Nowym Jorku,który wydał piosenki w kwietniu 1954 (a także sumptem jego innej wytwórni- Riwiera w tym samym roku). Niefortunnie, miesiąc po jej wydaniu, Orioles również wprowadza na rynek "Maybe You'll Be There" w bardziej standardowej wersji R'n'B,stąd singiel The Hearts stał się tylko lokalnym hitem.
 

Następnym był "White Cliffs Of Dover" / "Much Too Much" , około końca maja tego roku,ale też bez większego rozgłosu. Ostatnim wydanym dla Rainbow był wydany w lipcu "Bells Of St Mary" .Znów mają zmartwienie: bo "Bells" w listopadzie trafia na stronę B singla "White Christmas", Clyde'a McPhattera and the Drifters .Mimo dobrego wykonania niewielu mogło w tym czasie konkurować z gwiazdą rhytm'n'bluesa.W tym nieciekawym okresie dla grupy odchodzi Jimmy McCalister poświęcając się służbie w marynarce wojennej,zastąpiony przez Teda Weemsa.Nowym pianistą po Kenny Lowe został Gerald Thompson.
 

Członkowie Hearts kończą w tym czasie szkołę,i choć mieli nadal kontrakt to w 1955r nie nagrywają żadnych płyt.3 stycznia 1956r grupa podpisała kontrakt z wytwórnią Gotham,a jej pracownik Bill Scott stał się ich menadżerem.W maju w Federal Street Studio nagrywają piosenkę "Bluebird of happiness",która nie została wydana na płycie.Wkrótce potem wydają singiel "Lonely Room" / "Leona" skomponowany przez Lee Andrewsa,którego strona B poświęcona jest jego żonie.
Brak sukcesów był powodem zmiany menadżera na Douglasa Hendersona Wellingtona znanego DJ-a radia w Filadelfii i Nowym Jorku.Basista John Young został zastąpiony przez brata Roy'a, Wendella "Breeze" Calhouna.Ich pierwszym singlem dla nowej wytwórni Mainline był "Try the Impossible" / "Nobody's Home" z Roy'em jako wiodącym wokalistą.
 

Wreszcie po trzech latach bez sukcesów na listach przebojów do grupy uśmiechnęło się szczęście.W czerwcu 1957r "Long Lonely Nights" / "The Clock" [reedycja nagrania z Gotham] stał się lokalnym hitem,ale brak możliwości dystrybucji ogólnokrajowej zmusił Mainline do współpracy z Atlantic i Chess. Atlantic był początkowo zainteresowany, ale zdecydował się po prostu wydać wersję "Long Lonely Nights" Clyde McPhattera.Dopieo wersja wydana przez Chess trafiła na 45 pozycję listy Billboard.

W lipcu tego samego roku zespół występował w słynnym Apollo dzieląc scenę z Lloyd Price, The Moonglows, Teenchords.W pażdzierniku lansują kolejny hit "Tear Drops" / "The Girl Around The Corner" ,wcześniej zarejestrowany przez Gotham Records.W lutym 1958r ponownie występują w Apollo razem z Billy Williamsem i Valerie Carr.Z Mainline przechodzą do jej siostrzanej wytwórni Casino,której właścicielem był Barry Golder brat Mickey'a.Kolejnym wydawnictwem było wznowienie singla z 1957r singla "Try The Impossible/Nobody's home" który wydała Casino i na rynku ogólnokrajowym United Artists.Tym razem płyta trafiła na listy bestsellerów [#33].
 

W październiku wrócili do swoich korzeni wydając ponownie nagranie "Maybe You'll Be There" (strona B "All I Ask Is Love"), również wydane przez United Artists.Na koniec współpracy ze wspomnianą wytwórnią wydali "Just suppose/Boom" w lutym 1959r.Ted Weems opuszcza The Hearts,którzy występują jako "5 Hearts" z Tommy White-lead vocal i Eddie Curtisem -baryton [wcześniej w Superiors].Grupę uzupełniali Roy Calhoun (pierwszy tenor), Butch Curry (drugi tenor), Wendell Calhoun (bas).Postanowiono ,że nowym menadżerem będzie Hy Lit.
 

W tym składzie nagrywają singla dla Casino "Unbelievable" / "Aunt Jenny".W czerwcu 1960r Lee wydaje płytkę "A wise man said"/ "If You Only Care" dla Jordan,a z 5Hearts odchodzą Eddie Custis i Wendell Calhoun;wiodącym wokalistą zostaje założyciel Angels-Sonny Gordon.Ponownie wydają już jako Hearts "It's Unbelievable" dla Chancellor.Po wydaniu kilku singli dla Swan Lee Andrews wraca w 1962r do Hearts,by nagrać dla Gowan Records symptomatyczny "Together Again" .W listopadzie tego roku wydają ostatni singiel "Aisle Of Love" / "Momma" tym razem dla Guyden.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Maybe You'll Be There / Baby Come Back	Lee Andrews and the Hearts	05.1954	-	-	Rainbow 252	[written by Gallop, Bloom]
The Bells of St. Mary's / The Fairest	Lee Andrews and the Hearts	.1954	-	-	Rainbow 259	-
The White Cliffs of Dover / Much Too Much	Lee Andrews and the Hearts	.1954	-	-	Rainbow 256	[written by Kent, Burton]
Bluebird of Happiness / Show Me the Meringue	Lee Andrews and the Hearts	06.1956	-	-	Gotham 318	[written by Davies, Heyman]
Just Suppose / It's Me!	Lee Andrews and the Hearts	.1956	-	-	Gotham 321	[written by Andrews]
Lonely Room / Leona	Lee Andrews and the Hearts	09.1956	-	-	Gotham 320	[written by Andrews]
Long Lonely Nights / The Clock	Lee Andrews and the Hearts	07.1957	-	45[10]	Chess 1665	[written by Uniman, Abbott, Andrews, Henderson ]
Tear Drops / The Girl Around the Corner	Lee Andrews and the Hearts	11.1957	-	20[17]	Chess 1675	[written by Charles, Stanley, Calhoun, Golden]
Try the Impossible/Nobody's home	Lee Andrews and the Hearts	03.1958	-	33[11]	United Artists 123	[written by Curry, Golder]
Why Do I / Glad to Be Here	Lee Andrews and the Hearts	06.1958	-	-	United Artists 136	[written by Weems, Golder]
Boom / Just Suppose	Lee Andrews and the Hearts	.1959	-	-	United Artists 162	-
I Miss You / I've Got to Cry	Lee Andrews and the Hearts	.1960	-	-	Swan 4065	-
A Night Like This / You Gave to Me	Lee Andrews and the Hearts	.1961	-	-	Swan 4076	-
P.S. I Love You / I Cried	Lee Andrews and the Hearts	.1961	-	-	Swan 4087	-
I'm Sorry, Pillow / Gee, But I'm Lonesome	Lee Andrews and the Hearts	.1962	-	-	Parkway 860	-
Looking Back / Operator	Lee Andrews and the Hearts	.1963	-	-	Parkway 866	-
Nevertheless / Island of Love	Lee Andrews and the Hearts	.1967	-	-	Crimson 1009	-
Oh My Love / Island of Love	Lee Andrews and the Hearts	.1967	-	-	Crimson 1002	-
Cold Gray Dawn / All You Can Do	Lee Andrews and the Hearts	.1968	-	-	Lost-Nite 1001	-
I've Had It / Little Bird	Lee Andrews and the Hearts	.1968	-	-	Crimson 1015	-
Quiet As It's Kept / Island of Love	Lee Andrews and the Hearts	.1968	-	-	Lost-Nite 1005	-