piątek, 13 stycznia 2023

Weird Al Yankovic

Weird Al Yankovic, właśc. Alfred Matthew Yankovic (ur. 23 października 1959r w Lynwood w Kalifornii) - amerykański muzyk, satyryk, parodysta, akordeonista i producent telewizyjny.


Jest głównie znany ze swoich dowcipnych piosenek na tematy popkulturowe i parodii znanych utworów innych artystów.

Zaczął grać na akordeonie na dzień przed siódmymi urodzinami, osiągając biegłość na tym instrumencie w wieku dziesięciu lat. Al, opowiadał, że jako dziecko pobierał lekcje gry na akordeonie, ponieważ jego rodzice znali twórczość wokalisty i akordeonisty, "amerykańskiego króla polki" Frankie Yankovica i postanowili, że „powinien być jeszcze jeden grający na akordeonie Yankovic na świecie”. Muzycy nie byli spokrewnieni, ale w pewnym okresie współpracowali ze sobą. Al wykonał partię akordeonu w słynnym przeboju "Who Stole the Kishka?" na jednym z ostatnich albumów Frankiego "Songs of the Polka King, Vol. 1". Fragment utworu Frankiego „The Tick Tock Polka” znajduje się w utworze „Polka Face” na płycie "Weird Al's Alpocalypse".

Gdy usłyszał radiowe show Dr. Demento w 1976 roku wysłał mu kasetę z nagraniem swojej piosenki pt. Belvedere Cruising. Od tego zaczęła się jego kariera.

Trzy lata później Al był studentem architektury i DJ-em w radiu uniwersyteckim. Na antenie używał pseudonimu Weird Al, który stosuje do dziś. Kiedy znany z przeboju My Sharona zespół The Knack miał przyjechać na uniwersytet Cat Poly, Al zagrał na akordeonie parodię tego hitu zatytułowaną My Bologna. Spodobała się ona zespołowi, który doprowadził do wydania jej przez wytwórnię płytową, co dało Alowi sześciomiesięczny kontrakt. Słuchacze Dr. Demento umieścili to nagranie na czele listy przebojów Funny five.

W 1980 roku Al pracując w jednej z największych sieci radiowych stworzył parodię słynnej piosenki zespołu Queen „Another One Bites The Dust”, nazywając ją „Another One Rides The Bus”. Piosenka ta stała się tak popularna, że Al po raz pierwszy pojawił się w telewizji, w programie The Tomorrow Show Toma Snydera.

W 1981 roku Al, występując u boku Dr. Demento zachwycił Jaya Leveya, który wkrótce został jego managerem. Poradził Alowi aby zamiast występować solo stworzył zespół, w którym Jim West grał na gitarze elektrycznej, Steve Jay - basowej, Bermuda Schwartz - na bębnach. W 1992 do zespołu dołączył klawiszowiec Rubén Valtierra.

W 1985 roku Al współtworzył i wystąpił w częściowo fikcyjnym dokumencie na temat swojego życia pod tytułem The Compleat Al. W 1989 zagrał w oryginalnej komedii UHF, w której jak w swoich piosenkach m.in. parodiuje aktorów z klasyki kina. Scenariusz Weird Al stworzył wraz z Jayem Levey, który z kolei go wyreżyserował.

W styczniu 1998 roku Al przeszedł operację wzroku   i zgolił wąsy, radykalnie zmieniając swój wygląd.


Alfred Matthew „Weird Al” Yankovic jest jedynym synem Nicolasa Louisa Yankovicia (pół Jugosłowianina, pół Amerykanina) i Mary Elizabeth Vivalda. Poślubił Suzanne Krajewski 10 lutego 2001 roku. Ich córka Nina przyszła na świat 11 lutego 2003 roku.

9 kwietnia 2004 roku rodzice Ala zostali znalezieni martwi w swoim domu w Fallbrook w Kalifornii. Prawdopodobnie ulegli zaczadzeniu na skutek pożaru. W noc po znalezieniu ciał Al dał koncert, mówiąc, że tak jak kiedyś jego muzyka pomagała fanom, tak teraz pomoże jemu w tych trudnych chwilach.

Oprócz bardzo znanych parodii, Al nagrał także wiele oryginalnych, dowcipnych piosenek, takich jak „Why Does This Always Happen to Me?” czy „Hardware Store”. Ostrze satyry jest wymierzane przez niego w elementy popkultury, takie jak telewizja („I Can't Watch This”), filmy („The Saga Begins”), fastfoody („Eat It”), muzykę pop (polki).

Parodie Ala rzadko mają na celu ośmieszenie autora piosenki, najczęściej ich dowcip polega na tworzeniu niespodziewanego, kontrastowego zestawienia wizerunku artysty z tematem utworu. Niektóre z jego piosenek są pastiszami, imitującymi bardziej styl danego zespołu niż konkretny utwór. Niektórzy z wykonawców „uhonorowanych” w ten sposób to: Coolio („Amish Paradise”), Devo („Dare To Be Stupid”), The B-52’s („Mr. Popeil”), Talking Heads („Dog Eat Dog”), Nine Inch Nails („Germs”), The Beach Boys („Trigger Happy”), Frank Zappa („Genius In France”), Oingo Boingo („You Make Me”), Nirvana („Callin' In Sick”, „Smells Like Nirvana”), The Police („Velvet Elvis”), AC/DC („Young, Dumb And Ugly”), James Taylor („Good Old Days”), Beastie Boys („Twister”), Cyndi Lauper („Girls Just Want To Have Lunch”), They Might Be Giants („Everything You Know Is Wrong”), Bob Dylan („Bob”), Green Day („Canadian Idiot”), The Kinks („Don't Wear Those Shoes”), Madonna („Like A Surgeon”), R.E.M. („Frank's 2000” TV”), Harry Chapin oraz Gordon Lightfoot („The Biggest Ball of Twine in Minnesota”), Chamillionaire („White & Nerdy”), Crash Test Dummies („Headline News”), Red Hot Chili Peppers („Bedrock Anthem”), Michael Jackson („Fat”, „Eat It”), Lady Gaga („Perform This Way”), James Blunt („You're Pitiful”), Miley Cyrus („Party in the CIA”). 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Another One Rides The Bus/Gotta BoogieWeird Al Yankovic03.1981-104[2]T.K. 1043[written by John Deacon][produced by "Weird Al" Yankovic]
Ricky/Buckingham BluesWeird Al Yankovic04.1983-63[8]Rock 'N' Roll 03849[written by N. Chinn, M. Chapman, A. Yankovic, H. Adamson, E. Daniel][produced by Rick Derringer]
I Love Rocky Road/Happy BirthdayWeird Al Yankovic08.1983-106[2]Rock 'N' Roll 03998[written by A. Merrill, J. Hooker, A. Yankovic][produced by Rick Derringer]
Eat It/That Boy Could DanceWeird Al Yankovic03.198436[7]12[12]Rock 'N' Roll 04374[gold-US][written by M. Jackson, A. Yankovic][produced by Rick Derringer]
King Of Suede/Nature Trail To HellWeird Al Yankovic05.1984-62[6]Rock 'N' Roll 04451[written by Sting, A. Yankovic][produced by Rick Derringer]
I Lost On Jeopardy/I'll Be Mellow When I'm DeadWeird Al Yankovic06.1984-81[3]Rock 'N' Roll 04469[written by G. Kihn, S. Wright, A. Yankovic][produced by Rick Derringer ]
Like A Surgeon/Slime Creatures From Outer SpaceWeird Al Yankovic06.1985-47[8]Rock 'N' Roll 04937[written by B. Steinberg, T. Kelly, A. Yankovic][produced by Rick Derringer]
Fat/You Make MeWeird Al Yankovic05.198880[4]99[2]Rock 'N' Roll 07769[written by M. Jackson, A. Yankovic][produced by Rick Derringer]
Smells Like Nirvana/Waffle KingWeird Al Yankovic04.199258[1]35[11]Rock 'N' Roll 75 314[written by Kurt Cobain, Dave Grohl, Krist Novoselic, "Weird Al" Yankovic][produced by "Weird Al" Yankovic]
Headline News/Christmas at Ground Zero (Alternate Mix)Weird Al Yankovic10.1994-104[8]Scotti Brothers 78 011[written by Brad Roberts, Al Yankovic][produced by "Weird Al" Yankovic]
Amish Paradise/Everything You Know Is WrongWeird Al Yankovic03.1996-53[16]Rock 'N' Roll 78 061[written by Artis Ivey, Jr.,Larry Sanders,Doug Rasheed,Stevie Wonder,"Weird Al" Yankovic,Sherwood Schwartz,George Wyle]
Gump/Spy Hard (Theme from the Motion Picture Spy Hard)Weird Al Yankovic05.1996-102[9]Rock 'N' Roll 78 073[written by Chris Ballew,"Weird Al" Yankovic][produced by "Weird Al" Yankovic]
White & Nerdy/Don't Download This SongWeird Al Yankovic10.200680[2]9[20]Way Moby[platinum-US][written by "Weird Al" Yankovic, H. Seriki, A. Henderson][produced by "Weird Al" Yankovic]
Canadian IdiotWeird Al Yankovic10.2006-82[3]Way Moby[written by "Weird Al" Yankovic, Green Day][produced by "Weird Al" Yankovic]
Whatever You LikeWeird Al Yankovic10.2008-104 Volcano[written by Clifford Harris, James Scheffer, David Siegel, "Weird Al" Yankovic][produced by "Weird Al" Yankovic]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
"Weird Al" YankovicWeird Al Yankovic05.1983-139[8]Rock 'N' Roll 38 679[gold-US][produced by Rick Derringer]
"Weird Al" Yankovic in 3-DWeird Al Yankovic03.1984-17[23]Rock 'N' Roll 39 221[platinum-US][produced by Rick Derringer]
Dare to Be StupidWeird Al Yankovic07.1985-50[16]Rock 'N' Roll 40 033[platinum-US][produced by Rick Derringer]
Polka Party!Weird Al Yankovic11.1986-177[4]Rock 'N' Roll 40 520[produced by Rick Derringer]
Even WorseWeird Al Yankovic05.1988-27[26]Rock 'N' Roll 44 149[platinum-US][produced by Rick Derringer]
UHF – Original Motion Picture Soundtrack and Other StuffWeird Al Yankovic08.1989-146[4]Rock 'N' Roll 45 265[produced by Rick Derringer]
Off the Deep EndWeird Al Yankovic05.1992-17[27]Scotti Brothers 75 256[platinum-US][produced by "Weird Al" Yankovic]
AlapaloozaWeird Al Yankovic10.1993-46[24]Scotti Brothers 75 415[gold-US][produced by "Weird Al" Yankovic]
Greatest Hits Volume IIWeird Al Yankovic12.1994-198[1]Scotti Brothers 75 456-
Bad Hair DayWeird Al Yankovic03.1996-14[56]Scotti Brothers 75 500[2x-platinum-US][produced by "Weird Al" Yankovic]
Running with ScissorsWeird Al Yankovic07.1999-16[32]Way Moby 32 118[platinum-US][produced by "Weird Al" Yankovic]
Poodle HatWeird Al Yankovic06.2003-17[15]Way Moby 31 294[produced by "Weird Al" Yankovic]
Straight Outta LynwoodWeird Al Yankovic09.2006-10Way Moby 89951[gold-US][produced by "Weird Al" Yankovic]
The Essential "Weird Al" YankovicWeird Al Yankovic10.2009-178Way Moby 88697[produced by Rick Derringer, "Weird Al" Yankovic]
AlpocalypseWeird Al Yankovic06.2011-9Way Moby 89328[produced by "Weird Al" Yankovic]
Mandatory FunWeird Al Yankovic07.201471[1]1Way Moby 09375[produced by "Weird Al" Yankovic]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Slow Moving Millie

Amelia Warner (ur. Amelia Catherine Bennett ; 4 czerwca 1982r) to angielska muzyk, kompozytorka i była aktorka. Warner urodziła się jako Amelia Catherine Bennett w Birkenhead w Merseyside jako jedyne dziecko aktorów Annette Ekblom i Aluna Lewisa. Jej wujem ze strony ojca jest aktor Hywel Bennett. 

  Warner rozpoczęła karierę aktorską jako członek młodzieżowej grupy teatralnej Royal Court. Zagrała także w adaptacji BBC Lorny Doone z 2000 roku i zagrała drugoplanowe role w filmach takich jak Æon Flux i Stoned . W 2015 roku samodzielnie wydała klasyczną instrumentalną EP-kę zatytułowaną Arms. W 2016 roku Amelia zaczęła pisać muzykę do filmów, zaczynając od Mum's List, a następnie Mary Shelley.  

W 2017 roku wydała swoją drugą EP-kę zatytułowaną Visitors pod swoim nazwiskiem, Amelia Warner. W 2018 roku Amelia Warner zdobyła nagrodę Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Muzyki Filmowej dla Przełomowej Kompozytorki Roku za swoją debiutancką ścieżkę dźwiękową do filmu Mary Shelley. 28 września 2020 roku Fearne Cotton ogłosiła, że ​​wydaje album „Happy Place”, na którym znajduje się muzyka wielu artystów, którzy koncentrują się na zdrowiu psychicznym i dobrym samopoczuciu. Pierwszym singlem, który ukazał się tego samego dnia co ogłoszenie, jest piosenka „Lockdown Kittens Dancing”, zawierająca muzykę Amelii Warner, zaczerpniętą z jej piosenki „For Love” z jej EP-ki „Haven” wydanej w czerwcu 2020 roku. w tym samym roku została zaproszona do Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej. 

 Wolno poruszająca się kariera Millie Warner rozpoczęła się w lipcu 2009 roku, kiedy napisała i wykonała piosenkę „Beasts” pod pseudonimem Slow Moving Millie dla reklamy telewizyjnej Virgin Media. Utwór został następnie wydany 17 sierpnia 2009 roku. Jej drugi singiel, „Rewind City”, został również wykorzystany w innej reklamie dla Orange UK i wyreżyserował go Ringan Ledwidge. W październiku 2011r Warner podpisała kontrakt płytowy z Island Records. Jej cover utworu The Smiths z 1984 roku B-Side „ Please, Please, Please, Let Me Get What I Want ” został wydany 11 listopada 2011 roku i został wybrany jako ścieżka dźwiękowa do świątecznej reklamy Johna Lewisa 2011 . 

Od czasu wydania albumu Renditions komponowała także muzykę do reklam i filmów krótkometrażowych. Jej pierwszą główną ścieżką dźwiękową był brytyjski film krótkometrażowy Mam. Wkrótce potem Warner wydała swoją wyprodukowaną przez Fyfe Dangerfield EP-kę Arms pod szyldem Universal Music.  W 2016 roku napisała muzykę do swojego pierwszego filmu pełnometrażowego, Mum's List, a następnie do filmu Mary Shelley. 

 Warner poślubiła Colina Farrella podczas nielegalnej ceremonii w 2001 roku; zakończyli związek cztery miesiące później. Wyszła za mąż za Jamiego Dornana w 2013 roku. Ma trzy córki.

 

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Please, Please, Please, Let Me Get What I WantSlow Moving Millie11.201131[8]-Island GBUM 71110049[written by Johnny Marr, Morrissey]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
RenditionsSlow Moving Millie12.201189[1]-Island 2791229-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

wtorek, 10 stycznia 2023

Ron Holden

 

Rolan Webster Holden (ur. 7 sierpnia 1939r - zm. 22 stycznia 1997r) był amerykańskim wokalistą popowym i rytmicznym i bluesowym z Seattle w stanie Waszyngton w Stanach Zjednoczonych. Występował w The Lloyd Thaxton Show, Mike Douglas Show, American Bandstand (z Connie Francis, The Crests, Bobby Freeman i Conway Twitty) oraz The Dick Clark Show. Występował w Apollo Theatre z artystami Jackiem Wilsonem, The Crests i Redd Foxx. Najbardziej godne uwagi były przystanki w trasie koncertowej USO z Elvisem Presleyem, Patem Boone i Connie Francis. 
 
 W latach 1958-1965 Holden koncertował z Hank Ballard & the Midnighters , James Brown , Brook Benton , Etta James , Cleve Duncan & the Penguins , Rosie and the Originals , the 5 Royales , the Coasters , Freddy Cannon , the Crests , Marvin & Johnny , Don i Dewey, Big Joe Turner, Marv Johnson, Mickey & Silvia, Harvey Fuqua & the Moonglows, Jimmy Clanton, the Olympics, Donnie Brooks i Bill Haley. W 1969 roku Holden, jako wokalista / artysta estradowy, założył sześcioosobowy zespół rockowy i R&B: Ron Holden & Good News. Good News występował w różnych klubach i na festiwalach w okolicach Seattle/Tacoma przez około osiem miesięcy. Członkami grupy byli Charles Jefferson (trąbka), Bob Cozzetti (trąbka), Tim Gemmill (saksofon tenorowy i flet), Steve Swartz (perkusja), Toby Cyer (gitara elektryczna) i Bruce Ransom (bas elektryczny i gitara). Wpływy obejmowały Jamesa Browna, Chicago i Blood, Sweat & Tears. 
 
Holden został odkryty przez Larry'ego Nelsona, który właśnie porzucił pracę jako policjant, aby założyć własną wytwórnię płytową. Holden rozpowszechnił plotkę, że Nelson słyszał, jak śpiewał, gdy był przetrzymywany w więzieniu hrabstwa King po aresztowaniu za posiadanie marihuany i alkoholu, ale historia nie została potwierdzona. W 1959 roku Holden nagrał singiel „ Love You So ”, który stał się hitem w Stanach Zjednoczonych, osiągając 11. miejsce na liście Billboard R&B w USA i 7. miejsce na liście Billboard Hot 100 w kwietniu 1960 r. Donna Records, własność   wytwórni płytowej Boba Keane, wkrótce potem kupił prawa do nagrań Holdena i wydał pełny album zatytułowany Love You So; ta płyta została ponownie wydana przez Del-Fi Records w 1994 roku. 
 
 Holden powrócił na listy przebojów w 1974 roku z „Can You Talk?” (R&B w USA nr 49). Zmarł na atak serca w Rosarito Beach w Baja California w Meksyku w 1997 roku.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Love You So/My BabeRon Holden04.1960-7[19]Donna 1315[written by Ron Holden][11[9].R&B Chart]
Can You Talk?/I Need YaRon Holden03.1974--Now 6[written by Williams, Green][produced by Brian Ross][49[10].R&B Chart]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 9 stycznia 2023

Modern Records

 W przypadku wszystkich nieoficjalnych/bootlegowych wydań tej wytwórni proszę  używać Modern Records . „Hollywood” czasami dodawany do grafiki etykiety. Ta wytwórnia została założona wiosną 1945 roku (jako Modern Music  w Los Angeles w Kalifornii przez braci Joe Bihari, Saula Bihari i Julesa Bihari. Les Bihari dołączył do swoich braci po drugiej wojnie światowej. 

 Nazwa wytwórni zmieniła się na Modern Records w 1948 roku. Bihari Brothers nagrywali country i western, jazz, popularny, blues i gospel, ale głównym celem był r&b. Bracia przekształcili Modern w dużą wytwórnię bluesową i R&B. Ich pierwszym sukcesem był „Swingin' the Boogie” Haddy Brooks. Kupili tłocznię i podzielili między siebie zadania po równo: Jules był odpowiedzialny za wykrywanie talentów i nagrywanie, Saul za produkcję, a Lester za dystrybucję. Joe pracował z Ikiem Turnerem jako łowca talentów w rejonie Memphis, odkrywając między innymi Johnny'ego „Guitar” Watsona.  

We wczesnych latach pięćdziesiątych Biharis założyli kilka spółek zależnych: RPM Records, Flair Records i Meteor Records, która została założona w Memphis w 1952 roku i była kierowana przez Lestera Bihari. Odnoszący sukcesy artyści z wytwórni Biharis to między innymi BB King , Elmore James , John Lee Hooker , Etta James , Lightnin 'Hopkins , Lowell Fulson , Rufus Thomas i Charlie Feathers . 

 Później otworzyli więcej spółek zależnych: Crown Records  z artystami takimi jak Johnny Cole, Vic Damone, Trini Lopez z Johnnym Torresem, Jerry Cole, Dave Clark Five i United Superior Records. W latach sześćdziesiątych założyli spółkę zależną Yuletide Series, która specjalizowała się w płytach bożonarodzeniowych (głównie z Johnnym Cole'em i Robertem Evansem Chorus). 

 W połowie lat 60-tych Modern Records zbankrutowało i przestało działać, ale katalog trafił wraz z kierownictwem do   Kent Records. Po śmierci Saula, Lestera i Julesa Bihari, poprzedni katalog wytwórni został licencjonowany przez Ace Records Ltd. (Wielka Brytania) w połowie lat 80-tych, kiedy to wytwórnia stała się Kent Records, a następnie została przez nich zakupiona w latach 90-tych.

 

                            Single na listach przebojów

John Lee Hooker & His Guitar  	Hobo Blues / Hoogie Boogie   	.1949 5.R&B Chart
John Lee Hooker & His Guitar Sally May / Boogie Chillen' .1948 1.R&B Chart
John Lee Hooker & His Guitar Crawlin' King Snake .1949 6.R&B Chart
John Lee Hooker & His Guitar I'm In The Mood / How Can You Do It .1951 1.R&B Chart
Floyd Dixon Dallas Blues / Helen .1949 10.R&B Chart
Lightnin' Hopkins Tim Moore's Farm / You Don't Know   .1949 13.R&B Chart
Hadda Brooks Trio Humoresque Boogie / That's My Desire  .1947 4.R&B Chart
Hadda Brooks Out Of The Blue / Bully Wully Boogie  .1948 9.R&B Chart
Hadda Brooks Tootsie Timesie / What Have I Done  .1948 3.R&B Chart
Jimmy Witherspoon No Rollin' Blues / Big Fine Girl  .1949 4.R&B Chart
Jimmy Witherspoon The Wind Is Blowin / Would My Baby Make A Change .1952 7.R&B Chart
Pee Wee Crayton  Blues After Hours / I'm Still In Love With You .1948  1.R&B Chart
Pee Wee Crayton  Texas Hop / Central Avenue Blues .1948  5.R&B Chart
Pee Wee Crayton  "The Bop Hop" / I Love You So .1949  6.R&B Chart
Roy Hawkins  Why Do Things Happen To Me / Royal Hawk  .1950 2.R&B Chart
Roy Hawkins  The Thrill Is Gone / Trouble Makin' Woman  .1951 6.R&B Chart
 Helen Humes  Million Dollar Secret / I'm Gonna Let Him Ride 	.1950 6.R&B Chart
Little Willie Littlefield  It's Midnight (No Place To Go) / Midnight Whistle .1949  3.R&B Chart
Little Willie Littlefield  Farewell / Drinkin' Hadacol .1949  5.R&B Chart
Little Willie Littlefield And Little Lora Wiggins   I've Been Lost / Once Was Lucky .1951  10.R&B Chart
Jimmie Lee & Artis  My Heart's Desire / Blue And Lonesome .1952 7.R&B Chart
Johnny Moore's Three Blazers  You Left Me Forsaken / So Long  .1946  4.R&B Chart
Johnny Moore's Three Blazers Playing Numbers / Dragnet Blues .1953  8.R&B Chart
Marvin And Johnny  	Tick Tock / Cherry Pie  .1954 9.R&B Chart
Etta James And "The Peaches"  	The Wallflower / Hold Me, Squeeze Me .1955 	1.R&B Chart
Cadets Stranded In The Jungle / I Want You .1956  15.US

Autor: o Brak komentarzy:

Smokey Hogg

Andrew „Smokey” Hogg (ur. 27 stycznia 1914 r- zm. 1 maja 1960r)   był amerykańskim powojennym muzykiem bluesowym i country bluesa z Teksasu .  Hogg urodził się niedaleko Westconnie w Teksasie i dorastał na farmie. Gry na gitarze nauczył go jego ojciec, Frank Hogg. Będąc jeszcze nastolatkiem, połączył siły z gitarzystą slide i wokalistą BK Turnerem, znanym również jako Black Ace, i para podróżowała razem, grając na torze terpentyny i obozach drwali, w wiejskich salach tanecznych i grach koncertowych wokół Kilgore, Tyler, Greenville i Palestyna, we wschodnim Teksasie. 

 W 1937 roku Decca Records sprowadziła Hogga i Black Ace'a do Chicago w celu nagrania. Pierwsza płyta Hogga, „Family Trouble Blues” wspierana przez „Kind Hearted Blues”, została wydana pod nazwiskiem Andrew Hogg. To był odosobniony przypadek - nie wrócił do studia nagraniowego przez ponad dekadę. Na początku lat czterdziestych Hogg był żonaty i dobrze zarabiał na życie, grając w okolicy Deep Ellum w Dallas w Teksasie. Hogg został powołany w połowie lat czterdziestych. Po krótkim pobycie w armii amerykańskiej kontynuował pracę w rejonie Dallas, gdzie stawał się dobrze znany.  

W 1947 roku zwrócił na siebie uwagę Herberta T. Rippy Sr., szefa wytwórni płytowej Bluebonnet Records z Dallas, który nagrał z nim kilka utworów i wydzierżawił mastery firmie Modern Records. Pierwszym wydawnictwem w Modern była piosenka Big Billa Broonzy'ego „Too Many Drivers”. Sprzedawał się na tyle dobrze, że Modern sprowadził Hogga do Los Angeles, aby połączył więcej utworów ze swoim zespołem muzyków studyjnych. Te piosenki obejmowały jego dwa największe hity, „Long Tall Mama” z 1949 roku i inny utwór Broonzy'ego, „Little School Girl”. 

W styczniu 1950 roku „Little School Girl” osiągnął 5. miejsce na liście Billboard Retail R&B i 9. miejsce. na liście najczęściej granych Juke Box R&B. Jego dwuczęściowy „Penitentiary Blues” (1952) był remakiem więziennej piosenki „Ain't No More Cane on the Brazos”. Na styl Hogga wpłynęli Broonzy, Peetie Wheatstraw i Black Ace. Jego gra była zwykle niespójna rytmicznie; autor i krytyk Peter Guralnick zauważył, że „w muzyce Smokey Hogg nigdy nie ma rytmu jako takiego, chociaż czasami można wykryć puls”. 

 Jego muzyka była popularna wśród nabywców płyt na Południu w późnych latach czterdziestych i wczesnych pięćdziesiątych XX wieku, a on kontynuował pracę i nagrywanie do końca lat pięćdziesiątych. Zmarł w McKinney w Teksasie w 1960 roku na krwotoczny wrzód w wieku 46 lat.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Long Tall Mama/I Feel GoodSmokey Hogg08.1948--Modern 574[written by Smokey Hogg][9[1].R&B Chart]
Little School Girl / Suitcase BluesSmokey Hogg01.1950--Modern 704[written by Smokey Hogg][5[5].R&B Chart]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Frank Ifield

Ur. 30.11.1936 r. w Coventry w hrabstwie Warwickshire, Anglia. Na początku lat sześćdziesiątych jeden z najpopularniejszych brytyjskich piosenkarzy. Z czasem jeden z najbardziej nieocenionych. W 1945 r. jego rodzice przenieśli się do Australii i tu zadebiutował jako nastolatek. Popularność zdobył w 1957 r. piosenką "Whiplash" (Strzał z bata), poświęconą australijskiej gorączce złota w 1851 roku, wykorzystaną później jako temat przewodni popularnego telewizyjnego serialu.

 

Do Anglii powrócił pod koniec lat pięćdziesiątych, podpisując kontrakt z Columbią, filią wytwórni EMI. Pierwsze sukcesy odniósł dzięki współpracy z producentem Norrie Paramorem (również kompozytorem, twórcą licznych instrumentalnych przebojów The Shadows ). Nagrania "Lucky Devil" i "Gotta Get A Date" były wstępem do wielkiego przeboju "I Remember You". Nostalgicznemu tekstowi towarzyszyła bezpretensjonalna wokaliza Ifielda wsparta krótkim solo na harmonijce ustnej. Temat okupował szczyt listy przebojów przez siedem tygodni i był pierwszym brytyjskim singlem sprzedanym w milionowym nakładzie. Trafił też na listy amerykańskie, co w tamtych czasach udało się niewielu brytyjskim muzykom.
 

Na czoło Top 20 artysta powrócił pod koniec 1962 r. piosenką "Lovesick Blues", zdradzającą jego fascynację mu zyką country. Aksamitny falset stał się znakiem firmowym Ifielda, łatwo wyróżniającym go z grona brytyjskich rywali. Dzięki utworowi "The Wayward Wind", wersji starego szlagieru Gogi Grant, trafił do ksiąg rekordów. Żadnemu z brytyjskich wykonawców nie udało się wcześniej wprowadzić trzech kolejnych singli na szczyt Top 20. Ifield uczynił to w styczniu 1963 r. -jak na ironię losu, dzieląc pierwsze miejsce z "Please, Please Me" Beatlesów.
 

Początek epoki czwórki z Liverpoolu zwiastował koniec epoki Ifielda. Piosenkarz był jednak o krok od pobicia własnego rekordu radosnym singlem "Confessing", który jednak musiał zadowolić się drugim miejscem. Niefortunny wybór materiału na kolejne nagrania spowodował zmierzch kariery Ifielda. Frank był pierwszą koronowaną głową, która miała spaść na fali brytyjskiej eksplozji beatowej lat sześćdziesiątych i nigdy nie odzyskał swego pozornie nie zagrożonego królestwa z początku dekady. 

Występował nadal w widowiskach pantomimicznych i w musicalach, m.in. "Up Jumped A Swagman" (na motywach "Waltzin' Matilda", australijskiej pieśni narodowej o kłusownikach i traperach, wykonywanej przez Ifielda we wczesnym okresie twórczości ), a z czasem ograniczył się do recitali w kabaretach. Obecnie mieszka w Kornwalii i występuje tylko sporadycznie.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Lucky devil/ Nobody Else But YouFrank Ifield02.196022[6]-Columbia DB 4399[written by Wally Gold/Aaron Schroeder]
Gotta get a date/ No Love TonightFrank Ifield09.196049[1]-Columbia DB 4496[written by Van Strickland]
I remember you/ I Listen To My HeartFrank Ifield07.19621[8][28]5[11]Columbia DB 4856[gold-UK][42 hit-Jimmy Dorsey][written by Johnny Mercer & Victor Schertzinger][produced by Johnny Mercer]
Lovesick blues/ She Taught Me How To YodelFrank Ifield10.19621[5][17]44[7]Columbia DB 4913[gold-UK][49 hit-Hank Williams][written by Cliff Friend & Irving Mills][oryginalnie nagrana przez Elsie Clark w 1922r]
Wayward wind/ I'm Smiling NowFrank Ifield01.19631[1][13]104[2]Columbia DB 4960[56 hit-Gogi Grant][written by Stanley Lebowsky/Herb Newman]
Nobody' s darlin' but mine/ You Don't Have To Be A Baby To CryFrank Ifield04.19634[16]-Columbia DB 7007[written by Jimmie Davis][60 country hits-Johnny Sea][oryginalnie nagrana przez Jimmy Davisa]
Confessin'/ Waltzing MatildaFrank Ifield06.19631[3][16]58[7]Columbia DB 7062[30 hit-Guy Lombardo][written by Doc Daugherty, Ellis Reynolds & Al Neiburg]
Mule train/ One Man's LoveFrank Ifield10.196322[6]-Columbia DB 7131[written by Johnny Lange, Hy Heath & Fred Glickman]
Please/Mule trainFrank Ifield12.1963-71[6]Capitol 5089 [US][written by Ralph Rainger & Leo Robin][#4 hit for Bing Crosby in 1932]
Don' t blame me/ One Man's LoveFrank Ifield01.19648[13]128[1]Columbia DB 7184[33 hit-Ethel Waters][written by Dorothy Fields & Jimmy McHugh][oryginalnie nagrana przez Jeanette Loff in 1933]
Angry at the big oak tree/ Go Tell It On The MountainFrank Ifield04.196425[8]-Columbia DB 7263[written by Bob Hilliard & Paul Hampton]
I should care/ Another Cup Of CoffeeFrank Ifield07.196433[3]-Columbia DB 7319[written by Axel Stordahl, Paul Weston & Sammy Cahn]
Summer is over/ True Love WaysFrank Ifield10.196425[5]-Columbia DB 7355[written by Clive Westlake & Tom Springfield]
Paradise/ Goodbye NowFrank Ifield08.196526[9]-Columbia DB 7655[written by Gordon Clifford & Nacio Brown]
No one will ever know/ I'm Saving All My Love For YouFrank Ifield06.196625[4]-Columbia DB 7940[written by Fred Rose & Mel Foree]
Call her your sweetheart/ All My DaydreamingFrank Ifield12.196624[11]-Columbia DB 8078[written by Leon Payne]
Out of nowhere/Kaw-LigaFrank Ifield07.1967-132[2]Hickory 1454 [US][written by Edward Heyman & Johnny Green][#1 hit for Bing Crosby in 1931]
The yodelling songFrank Ifield with Backroom Boys12.199140[4]-EMI 7Y ODEL 1[written by Tom Emerson, Paul Roberts & Esther Van Sciver]
EP's
"Ifield's Hits"Frank Ifield12.19621[8][59]- Columbia SEG 8211-
"Ifield's Hits"Frank Ifield12.19621[8][59]- Columbia SEG 8254-
More Of Ifield's HitsFrank Ifield06.19634[15]- Columbia SEG 8211-
Just One More ChanceFrank Ifield09.19635[13]- Columbia SEG 8262-
Viva Ifield!Frank Ifield10.196311[11]- Columbia SEG 8270-
PleaseFrank Ifield01.196418[3]- Columbia SEG 8288-
Don't Blame MeFrank Ifield04.196419[2]- Columbia SEG 8300-

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
I' ll remember youFrank Ifield02.19633[36]-Columbia 33SX 1467
Born freeFrank Ifield09.19633[32]-Columbia 33SX 1462
Blue skiesFrank Ifield03.196410[12]-Columbia 33SX 1588
Greatest hitsFrank Ifield12.19649[3]-Columbia 33SX 1633
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

niedziela, 8 stycznia 2023

Furslide

 

 Furslide był alternatywnym zespołem rockowym z Nowego Jorku w stanie Nowy Jork. Wydali jeden pełnometrażowy album, zatytułowany Adventure , który został wydany w Meanwhile…, podwytwórni Virgin Records utworzonej przez Nellee Hooper, 6 października 1998 roku.
 
Ich główna wokalistka, Jennifer Turner, grała jako gitarzystka podczas trasy koncertowej Tigerlily z Natalie Merchant, kiedy Turner założyła Furslide wraz z Jasonem Laderem i Adamem MacDougallem na początku 1997 roku. Furslide był pierwszym zespołem w nowej wytwórni Nellee Hooper. Podpisali kontrakt w 1998 roku. Jesienią 1998 roku wydali swój pierwszy album Adventure, a następnie zagrali kilka koncertów w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i całej Europie, a 8 października 1998 roku otworzyli koncert dla Lenny’ego Kravitza w Detroit, support dla Kula Shaker, Alanis Morissette i Bena Foldsa).


W 1999 roku zespół się rozwiązał, prawdopodobnie z powodu rozczarowującej sprzedaży płyt. Muzyka Furslide jest różnorodna i wieloaspektowa. Turner wymienia Joni Mitchell, Chrissie Hynde i Natalie Merchant jako inspiracje. Ich utwór „Over My Head” został wykorzystany na ścieżce dźwiękowej albumu Buffy the Vampire Slayer .

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Love SongFurslide03.1999145[1]-Virgin VUSCDF 143[written by Jennifer Turner][produced by Nellee Hooper]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Cisco Houston

 

Właśc. Gilbert Yandine Houston, ur. 18.08.1918 r. w Wilmington w stanie Delaware (USA), zm. 25.04.1961 r. w San Bernardino w stanie Kalifornia (USA). Rodzina Houstona przeprowadziła się do Kalifornii w 1919 r. W młodości Houston wykonywał różne zawody nie wymagające żadnych kwalifikacji, a w latach 30., tak jak wielu jemu podobnych, został bez pracy. Chciał być aktorem komediowym, ale zdołał zagrać tylko kilka podrzędnych ról w filmach hollywoodzkich.
Wziął więc udział w kilku festiwalach folkowych, grywał w teatrze, zaangażował się też w działalność związkową i polityczną. Podróżował potem z Woodym Guthriem i Willem Geerem. W 1940 r. Houston wraz z Guthriem wstąpił do amerykańskiej marynarki handlowej - dawał koncerty dla marynarzy. Po wojnie obaj powrócili do Nowego Jorku, a Houston zaczął koncertować i nagrywać.
W 1959 r. Departament Stanu USA w ramach wymiany kulturalnej wysłał go razem z Sonnym Terrym i Browniem McGhee do Indii. Houston wiedział już wówczas, że ma raka żołądka i niewiele pozostało mu życia. Mimo to dał jeszcze koncert na Newport Folk Festival w 1960 r. i nagrywał dalej dla wytwórni Vanguard. Po raz ostatni wystąpił w Pasadenie. Tom Paxton uczcił jego pamięć piosenką "Fare Thee Well Cisco".

Single
             
Albumy
Tytu³ Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia
[US]		 Komentarz
900 Miles and other R.R. Songs Cisco Houston .1953 - - Folkways FA 2013 -
Cowboy Ballads Cisco Houston .1952 - - Folkways FA 2022 -
Hard Travellin Cisco Houston .1954 - - Folkways FP 42 -
Memorial To Woody Guthrie And Cisco Houston Cisco Houston/Woody Guthrie .1955 - - Stinson SLP 53 -
Cisco Houston Sings American Folk Songs Cisco Houston .1958 - - Folkways FA 2346 -
Cisco Houston:
The Cisco Special!		 Cisco Houston .1959 - - Vanguard VRS 9057 -
Cisco Houston Sings Songs Of The Open Road Cisco Houston .1960 - - Folkways FA 2480 -
I Ain't Got No Home Cisco Houston .1962 - - Vanguard VRS 9107 -
Nursery Rhymes, Games and Folk Songs sung by Cisco Houston Cisco Houston .1963 - - Folkways FC 7606 -
A Legacy Cisco Houston .1964 - - Disc D-103 -
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

sobota, 7 stycznia 2023

Buddy Holly

Buddy Holly, a właściwie Charles Hardin Holley, to do dziś absolutna legenda rockowej sceny. Urodzony 7 września 1936 w Lubbock w Teksasie od najmłodszych lat uczył się gry na różnych instrumentach i śpiewał piosenki, wzorując się na chórze w swym kościele - Tabernacle Baptist Church. Wiadomo, że wiele wówczas słuchał pieśni gospel (zwłaszcza Mahalii Jackson) i country-spirituals wspomnianego już zespołu the Louvin Brothers, choć póżniej do faktu tego wracał rzadko. 

Mało znanym faktem jest planowanie przezeń wydania albumu z pieśniami gospel, w czym przeszkodziła mu śmierć. Przecież znany utwór "True Love Ways", spopularyzowany póżniej przez duet Peter & Gordon, to wersja Angelic Gospel Singers hymnu "It’ll Be All Right". Zawsze bardzo religijny, ochrzcił się w 17. roku życia, a jego biograf i niewątpliwie największy znawca jego życia i twórczości – John Goldrosen uważał wręcz, co jest dla mnie sporym zaskoczeniem, że "przebijająca z jego utworów postawa wiary i cierpliwości ma silne zabarwienie chrześcijańskie".
 

Pierwsze nagrania Buddy’ego Holly’ego były realizowane prywatnie w dość prymitywnych warunkach dla miejscowej rozgłośni radiowej; wydane dziesięć lat póżniej świadczą jednoznacznie - mimo wszelkich niedoskonałości produkcyjnych - o olbrzymim talencie młodego wykonawcy. W 1956 r przewinął się obowiązkowo przez Nashville, gdzie zrealizował kilkanaście utworów dla firmy Decca, by jeszcze w tym samym roku w studiu Normana Petty’ego w Clovis (Nowy Meksyk) wraz z grupą the Crickets nagrać serię utworów, które przyniosły mu sławę światową: "That’ll Be the Day" (numer 1 w Anglii i w Stanach!), "Oh Boy", "Maybe Baby", "Peggy Sue" i "Rave on" należą do najbardziej znanych i popularnych do dziś. 

W 1958r przeniósł się do Nowego Jorku i tam przygotował nowy repertuar, który w większości pozostał we wstępnej wersji; niestety, nie wszystkie utwory zdążył ukończyć - zginął w katastrofie lotniczej w Clear Lake (Iowa) 3 lutego 1959. Wraz z nim stracili wówczas życie dwaj inni piosenkarze amerykańscy - Ritchie Valens i the Big Bopper. Valens znany był przede wszystkim z wykonania utworów "Donna" (singiel sprzedany w ponad milionowym nakładzie) i "La Bamba". Jape Richardson, znany jako the Big Bopper, wylansował jesienią 1958r przebój "Chantilly Lace" (złota płyta), ale zasłynął przede wszystkim jako disc jockey, który do dziś dzierży światowy rekord w długości zapowiadania piosenek na antenie radiowej: prezentował je bez przerwy przez 122 godziny i 8 minut!.
Nie ukończone nagrania Holly’ego zostały wydane w latach 60-tych w nowych aranżacjach, często wzbogacone brzmieniem orkiestry. Również i one stały się światowymi przebojami i warto ich stale słuchać, nic nie utraciły ze swojej wartości, wciąż brzmią świeżo i interesująco: "It Doesn’t Matter Anymore" (numer 1 na wyspach brytyjskich wiosną 1959 roku), "Bo Diddley" (poświęcony słynnemu wokaliście murzyńskiemu), "Wishing", a zwłaszcza fantastycznie dynamiczny i stale zdumiewający swoją siłą "Brown-Eyed Handsome Man" .

 Buddy Holly, ten 22-latek, który nie dożył nawet lat 60-tych, wyprzedził swą epokę nie tylko wyjątkową umiejętnością łączenia piosenek country z żywiołowością rhythm’n’bluesa (śmiało nawiązywał do stylu np. Hanka Williamsa, jak i do utworów z rock’n’rollowych repertuarów Elvisa Presleya i Carla Perkinsa), ale głównie pionierskim użyciem wielośladowej techniki nagraniowej i wprowadzeniem do muzyki rockowej typowego póżniej składu instrumentalnego: dwie gitary, bas i bębny. Warto też dodać, że grał na nowym modelu gitary Fender Stratocaster, czym wzbudził absolutną sensację podczas tourneé w Wielkiej Brytanii wiosną 1958r. Jego muzykę słychać zarówno u póżniejszych wykonawców muzyki country (np. u Waylona Jenningsa), u gwiazd wczesnych lat 60-tych (Tommy Roe i Bobby Vee, któremu prasa i fani wytykali zbytnie podobieństwo jego utworów "Rubber Ball" i "More Than I Can Say" do piosenek Holly’ego), a zwłaszcza u Beatlesów (przyswoili sobie jego "Words of Love" ) i Rolling Stonesów (pamiętny trzeci singiel "Not Fade away" z repertuaru właśnie Buddy’ego).
Jego legenda przeżyła czasy, w których tworzył; nawiązywali do niej artyści różnych epok: swą nazwą hołd złożył mu słynny brytyjski kwintet lat 60. the Hollies, na początku lat 70-tych. Don McLean poświęcił mu jedną z najpiękniejszych ballad w dziejach rocka "American Pie", a ją z kolei, w zupełnie nowym opracowaniu, zaśpiewała na początku bieżącego roku sama Madonna. Bardzo wysoko oceniał jego twórczość słynny muzyk jazzowy Dave Brubeck; w wywiadzie dla "New Musical Express" w lutym 1962 zdradził, że planował nawet wspólne z nim koncerty.
Starałem się określić pierwszy album, nagrany przez Buddy’ego Holly’ego; jeśli w czasach pracy w Nashville taki nie ukazał się, to pierwszym byłby "The Chirping Crickets" (Brunswick 1957). Holly i jego grupa the Crickets, działająca samodzielnie po tragicznej śmierci swego lidera, to przede wszystkim "dostarczyciele" wspaniałych przebojów singlowych, a więc godna polecenia będzie jakaś składanka, ukazująca tych świetnych muzyków w najlepszej formie. Za taką bezdyskusyjnie może uchodzić dwupłytowy album "The Buddy Holly Collection" (MCA 1993), przedstawiający esencję tego wszystkiego, czego Holly & Co. dokonali w ciągu tych kilku zaledwie lat. Gdyby komuś było mało, może strawić czas na poszukiwaniu dwóch niezwykle ciężko dostępnych edycji: "The Complete Buddy Holly" (MCA 1981) ze względu na bogactwo zawartego tam materiału, włącznie z wyjątkowo interesującą książeczką, oraz "Buddy Holly" (MCA 1995), wydaną na tzw. ciężkim winylu z takimi niespodziankami, jak zarejestrowane playbacki w studiu kontrolnym. Wpadką niegodną tego wspaniałego artysty jest poświęcony mu album "Not Fade away. Remembering Buddy Holly" (Decca 1996), na którym znalazło się kilku całkiem poważnych piosenkarzy, ale zabrakło najważniejszego: ducha Artysty. 

Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK/US] 		Komentarz
That'll be the day/I'm lookin' for someone to loveCrickets09.19571[3][15]1[1][22]Coral Q 72/ 279/Brunswick 55 009[gold-US][written by Jerry Allison/Buddy Holly/Norman Petty][produced by Norman Petty][2[11].R&B; Chart]
Peggy Sue/EverydayBuddy Holly11.19576[17]3[22]Coral Q 72 293/Coral 61 885[gold-US][written by Jerry Allison/Buddy Holly/Norman Petty][produced by Norman Petty][pierwotny tytuł "Cindy Lou",póżniej zmieniony dla przyjaciółki,a póżniej żony-Jerry Allisona][2[14].R&B Chart]
Oh ,Boy!/Not fade awayCrickets11.19573[15]10[20]Coral Q 72 298/Decca 29 854[written by Norman Petty/Bill Tilghman/Sonny West][produced by Norman Petty][13[5].R&B; Chart]
Maybe baby/Tell me howCrickets03.19584[10]17[14]Coral Q 72 307/Brunswick 55 053[written by Buddy Holly/Norman Petty][produced by Norman Petty][4[6].R&B; Chart]
Listen to me/I'm gonna love you tooBuddy Holly03.195816[2]-Coral Q 72 288/Coral 61 947[written by Charles Hardin/Norman Petty]
Rave on/Take your timeBuddy Holly06.19585[14]37[10]Coral Q 72 325/Coral 61 985[written by Norman Petty/Bill Tilghman/Sonny West][produced by Milton DeLugg][oryginalnie nagrana przez Sonny Westa]
Think it over/Fool's paradiseCrickets07.195811[7]A:27[9]; B:58[1]Brunswick 55 072/Coral Q 72 329[written by Jerry Allison/Buddy Holly/Norman Petty][produced by Norman Petty]
Early in the morning/Now we're oneBuddy Holly08.1958-32[7]Coral 72 333/Coral 62 006[written by Bobby Darin/Woody Harris][produced by Dick Jacobs][oryginalnie nagrane przez Bobby Darina i Rinky Dinks]
Heartbeat/Well all rightBuddy Holly11.195830[1]82[4]Coral 72 346/Coral 62 051[written by Bobby Montgomery/Norman Petty][produced by Norman Petty]
It doesn't matter anymore/Raining in my heartBuddy Holly02.19591[3][21]13[14] side B:88[2]Coral 72 360/Coral 62 074[A:written by Paul Anka][B:written by Felice Bryant, Boudleaux Bryant][produced by Dick Jacobs][oryginalnie nagrana przez Paula Anka]
Love's made a fool of you/Someone,someoneCrickets04.195927[2]-Coral/Brunswick 55 124-
Midnight shift/Rock around with Ollie VeeBuddy Holly07.195926[3]-Brunswick 05800/-[written by Jimmie Ainsworth/Earl Bud Lee]
Peggy Sue got married/Crying,waiting,hopingBuddy Holly09.195913[10]-Coral Q 72 376/Coral 62 134[written by Buddy Holly][produced by Jack Hansen]
When you ask about love/DeborahCrickets01.196027[1]--/Brunswick 55 153[written by Allison, Curtis]
Heartbeat/Everyday [reissue]Buddy Holly03.196030[3]-Coral 72 392/-[written by Bobby Montgomery/Norman Petty]
True love ways/Moondreams US side B:That makes it toughBuddy Holly05.196025[7]-Coral 72 397/Coral 62 210[written by Buddy Holly/Norman Petty]
More than I can say/Baby,my heartCrickets05.196042[1] side B:33[4]-/Coral 62 198[A:written by Allison, Curtis ][B:written by Curtis ]
Learning the game/That makes it toughBuddy Holly10.196036[3]-Coral 72 411/-[written by Buddy Holly]
What to do/That's what they sayBuddy Holly01.196134[6]-Coral 72 419/-[written by Buddy Holly]
Baby i don't care/Valley of tearsBuddy Holly06.196112[14]-Coral 72 432/Coral 62 283[written by Jerry Leiber/Mike Stoller]
Listen to me/Words of loveBuddy Holly02.196248[1]-Coral Q 72 4490/Coral 61 947[written by Charles Hardin/Norman Petty]
Don't ever change/I'm not a bad boyCrickets06.19625[13]--/Liberty 55 441[written by Charles Hardin/Norman Petty]
Reminiscing/Wait till the sun shines NellieBuddy Holly09.196217[11]-Coral 72 455/Coral 62 329[written by Sonny Curtis]
My little girl/Teardrops fall like rainCrickets01.196317[9]--/Liberty 55 540[written by Sonny Curtis]
Brown-eyed handsome man/Slippin' and slidin' US side B:WishingBuddy Holly03.19633[17]113[2]Coral 72 459/-[written by Chuck Berry][produced by Norman Petty][#5 r&b; hit for Chuck Berry in 1956]
Bo Diddley/It's not my fault US side B:True love waysBuddy Holly04.19634[12]116[4]Coral 72 463/Coral 62 369[written by E. McDaniels][produced by Norman Petty][#1 r&b; hit for Bo Diddley in 1955]
Don't try to change me/Lost And AloneCrickets06.196337[4]-Liberty LIB 10092/-[written by Pomus, Ponci, Andreoli]
Wishing/Because i love youBuddy Holly08.196310[11]-Coral 72 466/-[written by Buddy Holly/Bobby Montgomery]
What to do/Umm oh yeah [Dearest]Buddy Holly12.196327[8]-Coral 72 469/-[written by Buddy Holly]
You've got love/An empty cupBuddy Holly & The Crickets04.196440[6]-Coral 72 472/-[written by Roy Orbison/Norman Petty/Johnny Wilson]
[They call her] La bamba/All over youCrickets07.196421[10]--/Liberty 55 696-
Love's made a fool of you/You're the oneBuddy Holly09.196439[6]-Coral 72 4750/-[written by Buddy Holly/Bobby Montgomery]
Peggy Sue/Rave onBuddy Holly03.196832[9]-MCA MU 1012/--
Love is strange/You're the oneBuddy Holly04.1969-105[3]-/Coral 62 558[written by Smith, Baker][#1 r&b; hit for Mickey & Sylvia in 1957]
True love ways/Raining in my heartBuddy Holly11.198865[4]-MCA MCA 1302/--
EP's
The late great Buddy HollyBuddy Holly03.19604[44]-Coral FEP 2044/--
Rave onBuddy Holly07.19619[22]-Coral FEP 2005/--
Buddy Holly No.1Buddy Holly08.196118[2]-Brunswick OE 9465/--
HeartbeatBuddy Holly09.196113[6]-Coral FEP 2015/--
Listen to meBuddy Holly03.196212[17]-Coral/--
Peggy Sue/Rave onBuddy Holly03.196832[9]-MCA MU 1012/--
Four moreCrickets06.19607[5]-Coral/--
It's so easy!Crickets01.196218[1]-Coral/--

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
The Chirping CricketsCrickets04.19585[1]- Brunswick BL 54038[produced by Norman Petty]
The Buddy Holly StoryBuddy Holly04.19592[156]11[181]Coral LVA 9105[gold-US][produced by Norman Petty, Dick Jacobs, Bob Thiele]
The Buddy Holly Story Vol.2Buddy Holly10.19607[14]-Coral LVA 9127[produced by Norman Petty, Buddy Holly, Jack Hansen]
In style with The CricketsCrickets03.196113[7]-Coral -
That'll be the dayBuddy Holly10.19615[14]-Decca 8707 [US][nagrany 04.1958][produced by Owen Bradley]
ReminiscingBuddy Holly04.19632[31]40[17]Coral LVA 9212[produced by Norman Petty]
The Buddy Holly showcaseBuddy Holly06.19643[16]-Coral LVA 9222[produced by Norman Petty][nagrany w 1957r]
Holly in the hillsBuddy Holly06.196513[6]-Coral LVA 9227[produced by Norman Petty]
Buddy Holly's Greatest HitsBuddy Holly07.19679[40]-Ace Of Hearts AH 148-
GiantBuddy Holly and The Crickets04.196914[1]-MCA MUPS371[produced by Norman Petty]
Buddy Holly's Greatest Hits [reissue]Buddy Holly08.197132[6]-Coral-
Buddy Holly-Greatest HitsBuddy Holly07.197542[3]-MCA MCL 1618-
20 Golden GreatsBuddy Holly and The Crickets03.19781[3][20]55[12]EMI EMTV 8[gold-US][platinum-UK][produced by Norman Petty]
Buddy Holly's Greatest Hits [3rd-reissue]Buddy Holly09.1984100[1]-MCA-
True love waysBuddy Holly02.19898[11]-Telstar STAR 2339[gold-UK]
Words of loveBuddy Holly and The Crickets02.19931[1][13]-Polygram TV 5144872[gold-UK][produced by Norman Petty]
The very best of Buddy HollyBuddy Holly12.199624[17]-Dino DIN 133[gold-UK]
The very best of Buddy Holly and The CricketsBuddy Holly and The Crickets08.199925[4]-Universal Music TV 1120462-
Not fade awayBuddy Holly03.2008-105[3]Universal Music Special Markets B009424-02-
The very best ofBuddy Holly & Crickets02.200913[9]-UMTV 1797592-
True Love WaysBuddy Holly11.201810[13]-Decca 57715316-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

piątek, 6 stycznia 2023

Bruce Hornsby

Bruce Hornsby,  właśc, Bruce Randall Hornsby (ur. 23 XI 1954r w Williamsburg, Wirginia, USA), pianista, wokalista i kompozytor. Marzył o karierze w sporcie zawodowym. Studiował w Berklee School of Music w Bostonie i Miami Schol of Music na Florydzie, gdzie uzyskał dyplom w 1977r. Grał w barach i klubach, rozsyłając do wytwórni płyt taśmy demonstracyjne z własnymi kompozycjami.

 

W 1980 razem z bratem Johnem, także muzykiem, przeniósł się do Los Angeles, gdzie przez trzy lata komponował muzykę dla wytwórni filmowej 20th Century Fox. Był znanym muzykiem sesyjnym i koncertował w zespole piosenkarki Sheeny Easton. W 1984 utworzył grupę Range, której promotorem był bardzo popularny wokalista - Huey Lewis. Po roku starań grupa podpisała kontrakt z wytwórnią RCA. Debiutancki album The Way It Is okazał się szybko bestsellerem. Nakład płyty przekroczył 2 mln egz. i krążek nie opuszczał listy bestsellerów przez ponad 18 miesięcy.
 

Tytułowa piosenka zawędrowała na 3 miejsce listy najpopularniejszych singli w USA, dwie inne Mandolin Rain i Every Little Kiss spisały się nie gorzej. Hornsby razem z zespołem zdobył nagrodę Grammy w kategorii - najlepszy nowy artysta.
 

W 1988r wysmakowany album Scenes from the Southside doszedł do piątego miejsca na liście bestsellerów w USA i na tym samym miejscu uplasował się przebojowy singel The Valley Road. Pianista nie przejawiał żadnego zainteresowania osiąganiem łatwych sukcesów. Nie obniżając lotów artystycznych, przygotował album A Night on the Town z przebojową kompozycją Across the River. Gościł w nagraniach Boba Dylana, Robbiego Robertsona, Bonnie Raitt i angielskiej grupy Squeeze.
 

W 1989r był współkompozytorem wielkiego przeboju Dona Henleya End of the Innocence, ozdabiając nagranie piękną solową partią fortepianu. Przez półtora roku koncertował z grupą The Grateful Dead, wchodząc na miejsce zmarłego w lipcu 1990 Brenta Mydlanda. Jako producent czuwał nad realizacją albumu swojego mistrza Leona Russella.
 

Po rozwiązaniu zespołu The Range nagrał solowy album Harbor Lights, uzupełniony intensywną trasą koncertową po USA i Kanadzie. W nagraniu albumu wzięli udział: wokalistka - Bonnie Raitt; gitarzysta Pat Metheny; perkusista - Phil Collins; saksofonista Branford Marsalis i inni. Równie wysoki poziom artystyczny reprezentowały kolejne albumy - Hot House i Spint Trail.
Hornsby jest mistrzem piosenek o rozlewnej frazie melodycznej, bardzo dobrym wokalistą i wybitnym pianistą, którego technika i bogactwo środków wyrazu decydują o atrakcyjności setek nagrań.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Every Little Kiss/The Red PlainsBruce Hornsby and The Range07.1986-72[9]RCA 14 361[written by Bruce Hornsby][produced by Bruce Hornsby,Elliot Scheiner]
The Way It Is/The wild frontierBruce Hornsby and The Range09.198615[10]1[1][22]RCA 5023[written by Bruce Hornsby][produced by Bruce Hornsby,Elliot Scheiner]
Mandolin Rain/The Red Plains [live]Bruce Hornsby and The Range01.198770[1]4[18]RCA 5087[written by Bruce Hornsby,John Hornsby][produced by Bruce Hornsby,Elliot Scheiner]
Every Little Kiss/Mandolin rain [live]Bruce Hornsby and The Range05.1987-14[15]RCA 5165[written by Bruce Hornsby][produced by Bruce Hornsby,Elliot Scheiner]
The Valley Road/The long raceBruce Hornsby and The Range04.198844[4]5[16]RCA 7645[written by Bruce Hornsby,John Hornsby][produced by Bruce Hornsby, Neil Dorfsman]
Look Out Any Window/The way it is [live]Bruce Hornsby and The Range07.198888[1]35[12]RCA 8678[written by Bruce Hornsby,John Hornsby][produced by Bruce Hornsby, Neil Dorfsman]
Across The River/Fire on the crossBruce Hornsby and The Range06.199085[3]18[16]RCA 2621[written by Bruce Hornsby,John Hornsby][produced by Bruce Hornsby, Don Gehman]
Lost Soul/Stander on the mountainBruce Hornsby and The Range10.1990-84[3]RCA 2704[written by Bruce Hornsby][produced by Bruce Hornsby, Don Gehman]
Fields Of Gray/Song ABruce Hornsby 10.1993-69[11]RCA 62 618[written by Bruce Hornsby][produced by Bruce Hornsby]
Rainbow's Cadillac/Imagine [live]Bruce Hornsby 01.1994-121[1]RCA 62 724[written by Bruce Hornsby][produced by Bruce Hornsby]
Walk In The Sun/Cruise controlBruce Hornsby 08.1995-54[9]RCA 64 382[written by Bruce Hornsby][produced by Bruce Hornsby]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
The way it isBruce Hornsby and The Range06.198616[26]3[73]RCA Victor 5904[3x-platinum-US][silver-UK][produced by Bruce Hornsby, Huey Lewis, Elliot Scheiner]
Scenes From The SouthsideBruce Hornsby and The Range05.198818[18]5[27]RCA 6686[platinum-US][gold-UK][produced by Neil Dorfsman, Bruce Hornsby]
A Night On The TownBruce Hornsby and The Range07.199023[7]20[21]RCA 2041[silver-UK][produced by Bruce Hornsby, Don Gehman]
Harbor LightsBruce Hornsby 04.199332[3]46[16]RCA 66 114[produced by Bruce Hornsby]
Hot HouseBruce Hornsby 08.1995118[1]68[12]RCA 66 584[produced by Bruce Hornsby]
Spirit TrailBruce Hornsby 10.1998-148[2]RCA 67 468[produced by Bruce Hornsby]
Here Come The Noise MakersBruce Hornsby with the Noisemakers11.2000-167[1]RCA 69 308[produced by Wayne Pooley, Bruce Hornsby]
Halcyon DaysBruce Hornsby 08.2004108[1]86[2]Columbia 92 652[produced by Wayne Pooley, Bruce Hornsby]
LevitateBruce Hornsby with The Noisemakers09.2009-116[1]Verve 13115[produced by Bruce Hornsby, Tony Berg]
Bride of the NoisemakersBruce Hornsby with the Noisemakers06.2011-125[1] 429 Records FTN 17829[produced by Wayne Pooley, Bruce Hornsby]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)