Goo Goo Dolls

 Goo Goo Dolls – amerykański alternatywny zespół rockowy założony w 1986 w Buffalo w stanie Nowy Jork.


Założycielami zespołu (który pierwotnie nazywał się Sex Maggots) byli Johnny Rzeznik, Robby Takac oraz George Tutuska. Zmienili nazwę na Goo Goo Dolls przed jednym z koncertów, po tym, gdy menedżer klubu, w którym mieli grać, zabronił im występu pod nazwą Sex Maggots. Nazwa Goo Goo Dolls pochodziła z jednej z reklam zamieszczonych w czasopiśmie "True Detective". W 1987, dzięki wytwórni Mercenary Records, formacja pod nową nazwą wydała swoją pierwszą płytę pt. Goo Goo Dolls.

Początkowo zespół był popularny głównie w rozgłośniach studenckich w ich rodzinnym Buffalo, a dopiero po ukazaniu się w 1990r trzeciej płyty, Hold Me Up, wiedza o grupie przedostała się do rozgłośni studenckich w innych częściach Ameryki. Utwór "We Are The Normal" z następnego, wydanego w 1993r albumu Superstar Car Wash, stał się pierwszym hitem zespołu, jednak tylko regionalnym. Natomiast w 1995r singiel "Name" z płyty A Boy Named Goo odniósł ogólnokrajowy komercyjny sukces, dzięki czemu formacja zyskała status jednego z przedstawicieli sceny alternatywnej w rozgłośniach radiowych w całych Stanach Zjednoczonych.

W 1998r formacja nagrała piosenkę "Iris", która pojawiła się na soundtracku do filmu Miasto Aniołów. Utwór pozostawał na szczytach list przebojów przez kilkanaście tygodni, uzyskując tytuł Najczęściej Granego Utworu 1998 Roku oraz Najczęściej Wykonywanej Piosenki z Filmu. W 1999 został nominowany do trzech nagród Grammy za 1998 rok. Były to kategorie: Song Of The Year (Piosenka Roku), Record Of The Year (Nagranie Roku) oraz Best Pop Performance By A Duo Or Group (Najlepszy Popowy Występ Duetu lub Grupy). Również w 1999 kompozycja "Iris" otrzymała nominację do MTV Video Music Awards w kategorii Video From A Film (Klip Z Filmu).

Czwartą nominację do Nagrody Grammy zespół uzyskał w 2000r za utwór "Black Balloon", w kategorii Best Rock Performance By A Duo Or Group With Vocal (Najlepszy Rockowy Występ Duetu Lub Grupy z Wokalem). W tym samym roku formacja zdobyła nagrodę Radio Music Award w kategorii Artist Of The Year (Artysta Roku)].

W 2001r zespół wydał kompilację utworów (What I Learned About) Ego, Opinion, Art & Commerce, obejmującą okres 1987-1998.

W 2002r ukazał się kolejny album - Gutterflower, który zawierał m.in. single "Here Is Gone", "Big Machine" i "Sympathy".

W 2003r zespół zarejestrował nagranie DVD koncertu, który odbył się na Alasce-Music in High Places: Live in Alaska. Rok później został wydany zapis DVD koncertu, który miał miejsce w Dzień Niepodległości w rodzinnym mieście grupy, Buffalo. Nosi tytuł Live in Buffalo: July 4th 2004.

Ósmy krążek z nowymi utworami, Let Love In, ujrzał światło dzienne w 2006r. Promowały go piosenki "Give A Little Bit", "Better Days", "Stay With You" i "Let Love In".

W 2007r piosenka "Before It's Too Late" została wykorzystana w filmie Transformers. W tym samym roku formacja wydała pierwszą część drugiej (po (What I Learned About) Ego, Opinion, Art & Commerce) kompilacji podsumowującej karierę muzyczną, zatytułowaną Greatest Hits Volume One: The Singles. W 2008r ukazała się druga część tej kompilacji, pt. Greatest Hits Volume Two: B-sides & Rarities.

Dziewiąty w dorobku album studyjny z oryginalnymi kompozycjami, Something For The Rest Of Us, grupa wydała w 2010r. Jego promocję rozpoczął singiel "Home".

18 stycznia 2013 ukazał się singiel "Rebel Beat", zwiastujący kolejny album, Magnetic. Premiera tej, dziesiątej już, płyty miała miejsce 11 czerwca 2013.

27 grudnia 2013 Mike Malinin, drugi perkusista Goo Goo Dolls (od 1995), ogłosił na Twitterze i Facebooku swoje odejście z zespołu, informując też, że nie była to jego decyzja . 30 grudnia 2013 na oficjalnym profilu Goo Goo Dolls na Facebooku ukazała się informacja potwierdzająca wiadomość Malinina. Jako powód rozejścia się dróg perkusisty i reszty zespołu podano "sprawy osobiste i zawodowe" .

23 października 2015r na rynek trafiła winylowa edycja płyty Dizzy Up the Girl[ . Natomiast 27 listopada 2015r, z okazji 20. rocznicy ukazania się albumu A Boy Named Goo, światło dzienne ujrzały trzy reedycje tego wydawnictwa (na CD, winylu i w wersji cyfrowej) wzbogacone o siedem niepublikowanych dotąd nagrań zawierających wersje akustyczne oraz covery zarejestrowane w listopadzie 1995r. Jubileuszowa płyta nosi tytuł A Boy Named Goo 20th Anniversary Edition.

Wiosną 2016r rozpoczęła się promocja jedenastego albumu studyjnego zespołu - Boxes. Pierwszym singlem zwiastującym to wydawnictwo jest utwór "Over And Over" (premiera 25 marca 2016). Druga piosenka promująca płytę to "So Alive" (premiera 8 kwietnia 2016). Album Boxes ukazał się 6 maja 2016r.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Name /Burnin' up/Hit or miss	Goo Goo Dolls	10.1995	-	5[36]	Warner 17 758	[2x-platinum-US] [written by John Rzeznik][produced by Lou Giordano]
Naked	Goo Goo Dolls	01.1996	-	47[15].Hot 100 Airplay Chart	Album cut	[written by John Rzeznik, Robby Takac]
Iris /Lazy eye	Goo Goo Dolls	07.1998	3[101]	1[18][47]	Warner Bros USWB 10704707 [UK]	[7x-platinum-US][3x-platinum-UK][written by Johnny Rzeznik][produced by Goo Goo Dolls ,Rob Cavallo]
Slide /Acoustic #3	Goo Goo Dolls	12.1998	43[5][03.99]	8[35]	Hollywood 0102035HWR [UK]	[platinum-US][written by Johnny Rzeznik][produced by Goo Goo Dolls ,Rob Cavallo]
Dizzy	Goo Goo Dolls	04.1999	-	108[5]	album cut	[platinum-US][written by Johnny Rzeznik][produced by Goo Goo Dolls ,Rob Cavallo]
Black balloon/Slide [live]	Goo Goo Dolls	07.1999	76[2]	16[34]	Warner 16 946	[platinum-US][written by Johnny Rzeznik][produced by Goo Goo Dolls ,Rob Cavallo]
Broadway	Goo Goo Dolls	04.2000	-	24[20]	Warner	[written by Johnny Rzeznik][produced by Goo Goo Dolls ,Rob Cavallo]
Here is gone	Goo Goo Dolls	03.2002	100[2]	18[20]	Warner Bros W 583CD1 [UK]	[gold-US][written by Johnny Rzeznik][produced by Goo Goo Dolls ,Rob Cavallo]
Big machine	Goo Goo Dolls	09.2002	-	64[6]	Warner	[written by Johnny Rzeznik][produced by Goo Goo Dolls ,Rob Cavallo]
Sympathy	Goo Goo Dolls	04.2003	-	115[11]	Warner Bros. 16663	[gold-US][written by Johnny Rzeznik][produced by Rob Cavallo, Goo Goo Dolls]
Give a little bit	Goo Goo Dolls	11.2004	-	37[20]	Warner	[gold-US][written by Rick Davies, Roger Hodgson][produced by Goo Goo Dolls ,Rob Cavallo]
Better days	Goo Goo Dolls	10.2005	81[1]	36[16]	Warner Bros. W 720 [UK]	[platinum-US][written by Johnny Rzeznik][produced by Glen Ballard]
Stay with you/Iris	Goo Goo Dolls	04.2006	39[189]	51[20]	Warner	[gold-US][written by Johnny Rzeznik, Glen Ballard][produced by Glen Ballard]
Let Love In	Goo Goo Dolls	05.2006	-	101[19]	Warner Bros	[written by Rzeznik, Ballard, Gregg Wattenberg][produced by Glen Ballard]
Before It's Too Late (Sam and Mikaela's Theme)	Goo Goo Dolls	07.2007	176[3]	86[3]	Warner Bros. W 782 [UK]	[written by Johnny Rzeznik][produced by Richard and The Twins]
Real	Goo Goo Dolls	08.2008	-	92[1]	Warner Bros.	[written by John Rzeznik, Gregg Wattenberg][produced by Gregg Wattenberg]
Home	Goo Goo Dolls	06.2010	-	110[2]	Warner Bros. 5256452	[written by John Rzeznik and Andy Stochansky][produced by John Fields]
Notbroken	Goo Goo Dolls	09.2010	-	119[1]	Warner Bros.	[written by Johnny Rzeznik][produced by Tim Palmer, Goo Goo Dolls]
All That You Are	Goo Goo Dolls	06.2011	-	117	Reprise	[written by John Rzeznik, John Shanks][produced by John Shanks]
Come To Me	Goo Goo Dolls	12.2013	-	115[8]	Warner Bros.	[gold-US][written by John Rzeznik, Gregg Wattenberg][produced by Gregg Wattenberg]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A boy named Goo	Goo Goo Dolls	09.1995	-	27[54]	Warner 45 750	[2x-platinum-US][Producers: Goo Goo Dolls , Lou Giordano , Rob Caballo ]
Dizzy up the girl	Goo Goo Dolls	10.1998	47[5]	15[104]	Warner 47 058	[5x-platinum-US][gold-UK][Producers: Goo Goo Dolls , Rob Cavallo ]
What I learned about ego,opinion,art & commerce 1987-2000	Goo Goo Dolls	06.2001	-	164[1]	Warner 47 945	[Producers: Goo Goo Dolls]
Gutterflower	Goo Goo Dolls	05.2002	56[3]	4[25]	Warner Brothers 48206	[gold-US][Producers: Goo Goo Dolls , Rob Cavallo]
Live In Buffalo - July 4th 2004	Goo Goo Dolls	12.2004	-	161[1]	Warner	-
Let Love In	Goo Goo Dolls	05.2006	58[10]	9[10]	Warner Brothers 49748	[gold-US][silver-UK][Producers: Glen Ballard, Rob Cavallo]
Greatest Hits Volume One: The Singles	Goo Goo Dolls	12.2007	61[2][10.2011]	33[21]	Warner Bros 9362499747	[silver-UK]
Vol. 2	Goo Goo Dolls	09.2008	-	158[1]	Warner Bros 288252	[Producers: Glen Ballard]
Something for the Rest of Us	Goo Goo Dolls	09.2010	36[1]	7[6]	Warner Bros 9362496548 [UK]	[Producers: Tim Palmer,John Fields,Butch Vig,Rob Cavallo]
Magnetic	Goo Goo Dolls	06.2013	57[1]	8[5]	Warner Bros 9362494558 [UK]	[Producers: Rob Cavallo, John Shanks, Gregg Wattenberg, Greg Wells]
Boxes	Goo Goo Dolls	05.2016	72[1]	27[2]	Warner Bros 0093624921233 [UK]	-
Miracle Pill	Goo Goo Dolls	09.2019	-	92[1]	Warner	-

Malaco Records

 Wytwórnia płytowa powstała w 1962 w Jackson w stanie Missisipi (USA). Początkowo była to agencja organizująca występy wykonawców rock and rolla i pop w Missisipi. Założyli ją dwaj absolwenci Uniwersy­tetu Missisipi Tommy Couch pochodzący z Tucombia w Alabamie i Mitchella Maloufa , początkowo jako agencja rezerwacji.  

W 1967 roku firma otworzyła studio nagrań w budynku, który pozostaje domem Malaco. Eksperymentując z lokalnymi kompozytorami i artystami, firma rozpoczęła produkcję nagrań wzorcowych. Malaco musiał licencjonować swoje wczesne nagrania z uznanymi wytwórniami do dystrybucji krajowej. W latach 1968-1970 Capitol Records wydało sześć singli i nominowany do nagrody Grammy album autorstwa Mississippi Freda McDowella. Przychody z wydawnictw płytowych były jednak minimalne, a Malaco przetrwał, robiąc jingle, rezerwując zespoły, promując koncerty i wynajmując studio do niestandardowych projektów. W maju 1970 roku producent-aranżer w okularach odmienił los borykającej się z problemami firmy. Wardell Quezergue wyrobił sobie markę między innymi z niezłomnymi postaciami z Nowego Orleanu, Fatsem Domino i Professorem Longhair. Quezergue zaoferował, że dostarczy Malaco artystów w zamian za czas w studiu i muzyków sesyjnych. Quezergue przywiózł do Jackson pożyczonym szkolnym autobusem pięciu artystów na maraton, który zaowocował dwoma hitami - „Groove Me” Kinga Floyda i „Mr. Big Stuff” Jeana Knighta. Ale utwory spotkały się z odrzuceniem, gdy zostały przesłane do Stax i Atlantic Records do dystrybucji. Sfrustrowany Malaco wydał utwory Kinga Floyda we własnej wytwórni Chimneyville. Kiedy „Groove Me” zaczęło grać w radiu i sprzedawać, mimo wszystko Atlantic wybrał płytę do dystrybucji, dając Malaco kontrakt z wytwórnią na przyszły produkt Chimneyville. „Groove Me” wszedł na krajowe listy przebojów w październiku, zajmując 1. miejsce na liście Billboard R&B w USA i 6. miejsce na liście Billboard Hot 100. W 1971 r. Chimneyville ponownie zdobyło punkty dzięki „Baby Let Me Kiss You” Kinga Floyda (nr 5 R&B i nr 29 Pop). W międzyczasie Stax postanowił zaryzykować przy „Mr. Big Stuff”, sprzedając się w ponad dwóch milionach egzemplarzy w drodze do pierwszego miejsca na liście R&B i drugiego miejsca w pop. Muzycy studyjni i sesyjni Malaco byli teraz poszukiwani. Perkusista James Stroud, basista Vernie Robbins i gitarzysta Jerry Puckett byli zalążkiem sekcji Malaco Rhythm, do której później dołączył klawiszowiec Carson Whitsett. Atlantic wysłał Pointer Sisters do Malaco; Stax wysłał Rufusa Thomasa i innych. W styczniu 1973 roku Paul Simon nagrał „Learn How to Fall” na swój album There Goes Rhymin 'Simon. W tym samym roku Malaco wydało swoją pierwszą płytę gospel, „Gospel Train” zespołu Golden Nuggets w wytwórni Atlantic Cotillion. Również w 1973 roku „Woman Don't Go Astray” Kinga Floyda zajął 5. miejsce w R&B. Kiedy Dorothy Moore nagrała „Misty Blue” w 1973 roku, Malaco dostał dowody odrzucenia, próbując sprzedać mistrza innym wytwórniom. Dwa lata później Malaco był prawie spłukany i zdesperowany, by coś sprzedać. Mając wystarczająco dużo gotówki, aby wytłoczyć i wysłać płytę, „Misty Blue” został wydany przez wytwórnię Malaco tuż przed Świętem Dziękczynienia.„Misty Blue”

Dorothy Moore zdobył złote płyty na całym świecie, osiągając 2. miejsce w R&B i 3. miejsce pop w Stanach Zjednoczonych oraz 5. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli w 1976 r.  Następnie pojawiło się trzynaście singli na listach przebojów. Moore zdobyła cztery nominacje do nagrody Grammy w swojej karierze. Inne kontrakty z wytwórnią obejmowały zespoły funkowe, takie jak Freedom, Natural High, Power i Sho-Nuff. Innym hazardem Malaco pod koniec lat 70-tych było ponowne uderzenie w rynek gospel z Jackson Southernaires. Ryzyko się opłaciło, a inni znakomici artyści gospel podpisali kontrakt, w tym Soul Stirrers, The Sensational Nightingales, The Williams Brothers, The Truthettes, Willie Banks and the Messengers oraz Angelic Gospel Singers. Frank Williams z The Southernaires został dyrektorem ds. operacji ewangelicznych w Malaco, produkując praktycznie wszystkie wydawnictwa gospel w Malaco aż do swojej śmierci w 1993 roku. Do 1977 roku autorzy tekstów, artyści i producenci z nieistniejącej już wytwórni Stax Records pukali do drzwi Malaco, w tym Eddie Floyd, Frederick Knight, Fiesty i David Porter. W tym czasie Malaco przestało konkurować z mainstreamowymi wytwórniami. Jednak Malaco mógł zarobić na sprzedaży od 25 000 do 50 000 sztuk. Począwszy od ZZ Hill, Malaco stało się centrum dawnych artystów bluesowych i soulowych. Hill wydał singiel „Cheating in the Next Room”, który osiągnął 19 miejsce w R&B w 1982 roku. Album Hilla, Down Home Blues, sprzedał się w ponad 500 000 egzemplarzy, zanim nagle zmarł w 1984 roku. Słysząc, jak Johnnie Taylor śpiewa na pogrzebie, Tommy Couch zaprosił Taylora, by został nowym flagowym artystą Malaco. Denise LaSalle czternaście razy pojawiała się na listach przebojów w latach 70-tych. Po 29 wpisach na listach przebojów dla innych wytwórni, gitarzysta bluesowy Little Milton podpisał kontrakt z Malaco w 1984 roku. Pierwszy singiel   z Malaco „ The Blues is Alright ” przywrócił jego obecność jako głównego artysty bluesowego i ugruntował reputację Malaco jako współczesnej firmy z południowego bluesa. W 1985 roku Malaco podpisał kontrakt z Bobbym Blandem. W ciągu 25 lat wprowadził 62 single na listach przebojów Billboard R&B. W 1985 roku dyrektorzy Malaco, Tommy Couch, Wolf Stephenson i Stewart Madison, kupili Muscle Shoals Sound Studios, które w tym czasie znajdowało się przy 1000 Alabama Avenue w Sheffield w stanie Alabama.

Bobby Bland miał przebój Midnight Run na amerykańskiej liście albumów soulowych w 1989 roku. Johnnie Taylor miał swój ostatni hit na liście Billboard Hot Black Singles w 1990 roku. W 1996 roku wytwórnia podpisała kontrakt z piosenkarzem soulowym z Chicago, Tyrone Davisem, prawie 30 lat po swoim pierwszym dużym hicie „Can I Change My Mind”, R&B nr 1. 

 W 2005 roku właściciele postanowili sprzedać to studio, ponieważ mieli trudności z utrzymaniem rezerwacji. Budynek został kupiony przez firmę zajmującą się produkcją filmową i telewizyjną. Studio Malaco zniszczone 15 kwietnia 2011 r. Studio i biura firmy w Jackson nawiedziło tornado, które spowodowało poważne szkody i zniszczenia. Tysiące taśm-matek z sesji nagraniowych przetrwało w nienaruszonym stanie w oddzielnym betonowym skarbcu. Firma zdecydowała się odbudować zniszczone biura i studio nagraniowe w tym samym miejscu, a nowe budynki zostały otwarte jesienią 2012 roku. Ta burza nadeszła sześć lat po tym, jak huragan Katrina również uderzył w ten obszar, powodując pewne zniszczenia na terenie Malaco.

  W serii Malaco Jazz Records wydała zarejestrowane w Europie koncertowe nagrania jazzmanów: Duke'a Ellingtona, Counta Basiego, Louisa Armstronga, Dizzy'ego Gillespie, Lionela Hamptona, Cannonballa Adderly, Theloniousa Monka. Jej płyty adresowane są głównie do murzyńskich odbiorców w USA.

  
Single na liście przebojów "Billboard"
1042 Dorothy Moore I Believe You / Love Me 1977 27.US
M 1029 Dorothy Moore Misty Blue / Here It Is ? 1975 3.US
M-1033 Dorothy Moore Funny How Time Slips Away / Ain't That A Mother's Luck 1976 58.US
1058 Fern Kinney Groove Me / Let's Keep It Right There 1979 54.US

Albumy na liście przebojów Billboard
6353 Dorothy Moore Dorothy Moore 1977 120.US
M 6351 Dorothy Moore Misty Blue 1976 29.US

Freedom

 Był rok 1975 w Jackson, Mississippi, kiedy gitarzysta prowadzący, Caleb Tyrone Armstrong, uczeń liceum Wingfield, i Ray Smith (bas), student Jackson State College, utworzyli Freedom. Pozostali członkowie to Joe Leslie (wokalista i bongosy), David Thigpen (saksofon), Victor Mason (perkusja), Larry Addison (instrumenty klawiszowe i wokal), Adolph Adams (saksofon i wokal) i Robert Black (trąbka). 

 Armstrong zaczynał muzycznie w grupie gospel swojego ojca, Seven Star, ze swoim bratem Leroyem, który nie był częścią Freedom. Jako nastolatek przeszedł na muzykę świecką i zadebiutował utworem „Can't You See That I'm in Love” w Freedom Records; ograniczone zasoby utrzymywały go na poziomie lokalnym. Podpisali kontrakt z Malaco Records w 1979 roku. Ich pierwszym singlem był „Dance and Sing Along”/„Set You Free” z albumu Farther Than Imagination , który, podobnie jak kolejne albumy, składał się z materiału napisanego przez grupę. 

Ich drugi singiel dla Malaco stał się wirtualnym garnkiem złota, przynosząc pisarzom Armstrongowi i Smithowi tantiemy, które wciąż się meldują. „Get Up and Dance”/ „Summer Memory” był popularny na południu, w Nowym Jorku i New Jersey. Freedom koncertował na całym południu z najlepszymi zespołami funk: The Bar Kays, Con Funk Shun, Cameo, SOS Band, Graham Central Station i Lakeside. Malaco nie rozbił banku promując singiel ani album i oba nie zrobiły furory w kraju, ale melodia nie umknęła uszu Grandmaster Flash & the Furious Five.  „Get Up and Dance”, przemianowany na „Freedom”, zdobył 19. miejsce na listach R&B dla Grandmaster Flash & the Furious Five i Sugar Hill Records. Nowa wersja wymieniła siedem nazwisk jako autorów piosenek, ale nie nazwiska twórców - Armstronga i Smitha czy wydawnictwa. 

Malaco pozwała Sugar Hill za naruszenie praw autorskich i otrzymał dużą ugodę dla wszystkich zainteresowanych stron. Malaco i Thompson & Weakley Publishing podzieliły się dochodami z publikacji, a Armstrong i Smith otrzymali kredyty i tantiemy za pisanie piosenek. KRS-One przeredagował tę samą piosenkę, co „You Must Learn”. Wersja KRS-One przypisuje Armstrongowi i Smithowi wraz z Lawrence'em Parkerem, alias KRS-One (Knowledge Reigns Supreme Over Nearly Every). 

 Drugi album, Free, ukazał się w 1980 roku i zawierał utwory „Funny Way”, „Freedom Funk It Up”, „Time to Get It On” i „Come on and Dance”. Nic nie zdobyli aż do 1981 roku, kiedy to „At the Party”/ „I Give You Love” spotkało się z odrobiną miłości. W tym roku ukazał się album numer trzy - Changes of Time, na którym znalazł się singiel oraz „Stacked Back”, „School Teacher” i „I Give You Love”. Później, w 1981 roku, doszło do tragedii, gdy zginął główny wokalista Joe Leslie; grupa powoli się rozpadła. 

 Jesse Thompson zwerbował nowy Freedom, ale publiczność, która znała oryginały, nie dała się nabrać ani nie doceniła podstępu. Zjawisko to dezorientuje dyskografów, którzy zawsze łączą nową grupę ze starą. To było łatwe do zrobienia; obaj nagrywali dla Malaco. Tyrone Armstrong został inżynierem w Chryslerze i wraz ze swoim bratem Leroyem zaangażował się w prowadzenie studiów nagraniowych MTL (Music Technology Lab). Napisał także wiele pieśni dla swojego kościoła Chrystusa Króla. Nadal grał koncerty na Delta Blues Festival, McCoomb Blues Festival i innych imprezach. Ray Smith pracował z Armstrongiem w studiu i pozostał aktywny w muzyce. David Thigpen grał na saksofonie w kościele, od czasu do czasu spędzając czas w MTL. Larry Addison pozostał w muzyce i był autorem tekstów dla personelu Malaco, a także asystował w MTL.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dance Sing Along / Set You Free	Freedom	06.1979	-	-	Malaco 1057	[written by Armstrong, Smith, Thigpen][produced by Jesse Thompson, Vernon Weakley, Mike Daniel, Freedom][62[8].R&B Chart]
Get Up And Dance/Summer Memory	Freedom	11.1979	-	-	Malaco 1060	[written by T. Armstrong, R. Smith][produced by Jesse Thompson, Vernon Weakley, Mike Daniel, Freedom][82[4].R&B Chart]

Free Life

Philip Bailey z supergrupy Earth, Wind & Fire z lat 70-tych wyprodukował śpiewającą grupę Free Life, która znalazła się na listach przebojów z singlem Epic „Wish You Were Here”. Ballada napisana przez Baileya osiągnęła 91 miejsce na listach przebojów R&B na początku 1979 roku. Singiel i album Free Life miały wpływy EWF.  

Chociaż był jeszcze jeden singiel   Free Life, „Stomp and Shout” i singiel inny niż LP, „Dance Fantasy”, żaden nie znalazł się na listach przebojów. Członek grupy Carl Carlwell został później członkiem grupy 101 North z lat 90-tych („So Easy”), która nagrała kilka albumów z producentem George'em Duke'em: 101 North (1987) i Forever Yours (1991) dla Capitol. Był także bratem piosenkarki z Minneapolis, Sue Ann Carwell („Let Me Let You Rock Me”).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wish You Were Here / Cornerstone	Free Life	02.1979	-	-	Epic 50 642	[written by E. Straughter, J. Carey, L. Russell, P. Walker, P. Bailey][produced by Philip Bailey, Tom Vicari]

John Gray

Producent R&B z Los Angeles, John Dolphin, był jednym z pierwszych i najbardziej znanych czarnych niezależnych właścicieli wytwórni płytowych, chociaż jego wkład w lata kształtowania się rock & rolla jest często przyćmiony przez brutalne praktyki biznesowe, które ostatecznie doprowadziły do ​​jego śmierci. Dolphin, były sprzedawca samochodów, po raz pierwszy wszedł do branży muzycznej jako sprzedawca detaliczny - gdzieś podczas wojny koreańskiej otworzył Dolphin's on Hollywood, sklep z płytami na Vernon Avenue, który był otwarty 24 godziny na dobę, aby zaspokoić potrzeby pracowników nocnych zmian przez konflikt za granicą.

 Z czasem w Dolphin’s pojawił się nawet jako DJ, który nadawał przez lokalną stację KRKD ze ścian sklepu, zaczynając od Raya Robinsona, a najsłynniejsi, w tym Hunter  Hancock  i Dick  „Huggy Boy” Hugg  - ta przedsiębiorcza wersja payoli przydałaby się firmie Dolphin przez lata do naśladowania, ponieważ mógł poinstruować DJ-ów na swojej liście płac, aby odtwarzali płyty wyprodukowane przez jego wytwórnie. (Jego motto: „Dzisiaj cię nagramy, a wieczorem damy ci hit”). 

W końcu w 1950 roku założył własną wytwórnię Recorded in Hollywood. wielkim przebojem z drugim wydawnictwem, utworem „Two Years of Torture” piosenkarza r&b Percy'ego Mayfielda. W nadchodzących miesiącach pojawiły się nagrania piosenkarza Jessego Belvina („Dream Girl”) i saksofonisty tenorowego Illinois Jacqueta („Jacquet Blows the Blues”), a w połowie 1951 roku Dolphin podpisał umowę licencyjną z King Records, która zaowocowała prawie dwoma tuzinami nagranych w Hollywood mistrzów zdobywających krajowe wydawnictwo King's Federal. Ale komercyjny wpływ większości płyt wydanych pod okiem Dolphina jest niemożliwy do zmierzenia - kwintesencja żucia cygar, omijał dystrybutorów, kiedy tylko było to możliwe, dostarczając pudełka z płytami bezpośrednio do drzwi konkurencyjnych sprzedawców detalicznych. W rezultacie niewiele płyt Recorded in Hollywood trafiło na listy przebojów branży, ale mimo to imperium Dolphin rozkwitło, aw 1953 roku ponownie zdobył punkty dzięki „The River” Little Caesara, płycie, która została później zakazana przez wpływowy nowojorski WINS z obawy, że jej emocjonalna intensywność może doprowadzić słuchaczy do myśli samobójczych. 

Dolphin sprzedał Recorded in Hollywood i jego katalog w 1954 roku firmie Decca, wkrótce po założeniu nowej wytwórni Lucky. To nowe przedsięwzięcie okazało się krótkotrwałe, wydając tylko dziewięć singli, w tym wysiłki Hollywood Flames, Joe Houstona i Jimmy'ego Wrighta. Dwie dodatkowe wytwórnie, Money i Cash, wkrótce zajęły miejsce Lucky  - Money odniósł większy sukces z tych dwóch, zdobywając lokalne hity, w tym „Jivin' Around” Erniego Freemana, „Mean Old World” Johnny’ego Fullera oraz Don Julian & the Meadowlarks „The Jerk” . Dolphin sprzedał Money i swoje udziały w 1956 roku firmie Dona Pierce  Hollywood Records. Oczywiście żaden z jego artystów nie widział ani grosza z umowy, a 2 lutego 1958 roku stało się nieuniknione: Percy Ivy, niezadowolony autor piosenek poszukujący tantiem, zastrzelił Dolphina przed jego biurem Dolphin's of Hollywood. (Świadkami strzelaniny była para białych dzieciaków - przyszły perkusista sesyjny Sandy Nelson i współczesny Beach Boy Bruce Johnston - którzy pojechali do South Central w nadziei, że Dolphin zainteresuje się  ich piosenkami). Wdowa po nim, Ruth , później reaktywowała Money Records, która posłużyła jako trampolina dla wielkiej piosenkarki soulowej Bettye Swann i jej przeboju z 1967 roku „Make Me Yours”.

Kompozycje Johna Gray'a na listach przebojów

[with Mike Akapoff & Ernie Freeman] .1956 Jivin' Around (Pts. 1 & 2) Ernie Freeman 5.R&B Chart 07/1962 Jivin' Around Al Casey 71.US [with Robert Byrd] 11/1957 Buzz, Buzz, Buzz The Hollywood Flames 11.US [solo] 07/1962 All Night Long Sandy Nelson 75.US

Russ Freeman

 

Russ Freeman (ur. 11 lutego 1960r) to gitarzysta smooth jazzowy, założyciel i lider zespołu The Rippingtons.  Urodzony w Nashville, Tennessee, Freeman zaczął grać na gitarze, gdy miał dziesięć lat. Jego pierwszym nauczycielem był muzyk sesyjny w Nashville, który znał jego ojca. Podążał za swoim nauczycielem po studiach w Nashville i po sześciu latach pracował w różnych sesjach jako zawodowy gitarzysta. Dwa lata później przeniósł się do Los Angeles, gdzie znalazł pracę grając w reklamach oraz z wokalistami Englebertem Humperdinckiem i Anne Murray. Cytuje George'a Bensona i Larry'ego Carltona jako wpływy. Przez rok uczęszczał do California Institute of the Arts. 

Nagrał swój pierwszy solowy album, Nocturnal Playground. W 1985 roku założył zespół The Rippingtons, aby nagrywać z różnymi muzykami. W skład pierwszej wersji zespołu wchodzili David Benoit, Brandon Fields, Kenny G i Dave Koz. W 1993 roku The Rippingtons zestalili się w sekstet składający się z Freemana, Jeffa Kashiwy na saksofonie, Dave'a Kochanskiego na klawiszach, Kim Stone'a na gitarze basowej, Tony'ego Moralesa na perkusji i Steve'a Reida na perkusji. 

W 1994 roku Freeman ponownie połączył siły z Benoitem w ramach The Benoit/Freeman Project. Freeman i jego menadżer Andi Howard założyli Peak Records w 1994 roku. W 1998 roku współpracował z gitarzystą Craigiem Chaquico z Starship przy albumie From the Redwoods to the Rockies . Freeman, producent muzyczny i aranżer, gra również na gitarze basowej, klawiszach i perkusji. Jego muzykę można usłyszeć podczas lokalnego programu The Weather Channel w segmentach 8s, a jego piosenka „Brave New World” znalazła się na składance z 2008 roku, The Weather Channel Presents: Smooth Jazz II. Jego żona, Yaredt Leon, skomponowała muzykę do albumów The Rippingtons.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'll Be Around	Russ Freeman & The Rippingtons Featuring Jeffrey Osborne	09.1994	-	-	GRP 3052	[76[6].R&B Chart]
Caravan of love	Russ Freeman & The Rippingtons Featuring The Whispers & Phil Perry	05.1996	-	-	GRP 3073	[89[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Kilimanjaro	Russ Freeman & The Rippingtons	05.1988	-	110[15]	Passport Jazz 88 042	[produced by Russ Freeman]
Tourist in Paradise	Russ Freeman & The Rippingtons	06.1989	-	85[12]	GRP 9588	[produced by Russ Freeman]
Curves Ahead	Russ Freeman & The Rippingtons	08.1991	-	148[7]	GRP 9651	[produced by Russ Freeman]
Weekend in Monaco	Russ Freeman & The Rippingtons	09.1992	-	147[3]	GRP 9681	[produced by Russ Freeman]
The Benoit/Freeman Project	The Benoit/Freeman Project	03.1994	-	118[7]	GRP 9739	[produced by Russ Freeman, David Benoit]
Sahara	Russ Freeman & The Rippingtons	09.1994	-	192[2]	GRP 9781	[produced by Russ Freeman]
Black Diamond	Russ Freeman & The Rippingtons	10.1997	-	147[5]	Windham Hill 11 271	[produced by Russ Freeman, Carl Griffin]

Phil Fearon

Phillip Joseph Fearon (urodzony 30 lipca 1956r) to jamajsko-angielski producent muzyczny. Był wokalistą, autorem tekstów i multiinstrumentalistą zespołu Galaxy z lat 80-tych.   Fearon urodził się w Colony na Jamajce w 1956 roku i przeniósł się do Londynu z rodzicami w wieku sześciu lat w 1962 roku. Po uruchomieniu systemu dźwiękowego reggae dołączył do Hott Wax (która po jego odejściu przekształciła się w pionierów brytyjskiego funku Hi-Tension). 

Pod koniec lat 70-tych był ostoją przebojowej grupy Kandidate, która w 1979 roku zdobyła 11. miejsce na liście przebojów utworem „I Don't Wanna Lose You”. Założył studio w swoim domu w północnym Londynie i początkowo nagrywał z grupą Proton w Champagne Records. Fearon najpierw wymyślił Galaxy jako zespół „czterech lub pięciu białych facetów”, dla których będzie produkował, pisał i produkował, pozostając za kulisami. Zamiast tego został zachęcony przez przyszłą wytwórnię płytową, by stanął na czele zespołu po tym, jak byli pod wrażeniem jego występu na jego demach. 

 Pierwszym nagraniem Fearona jako Galaxy (z pomocą piosenkarek Julie i Dorothy) było „ Head Over Heels ” wydane przez Ensign Records w 1982 roku, które stało się klubowym hitem. Pierwszy sukces przyszedł wraz z przebojem „Dancing Tight” z pierwszej piątki w 1983 r. , a w ciągu następnych 15 miesięcy zaliczyli kolejne cztery single z listy 40 najlepszych w Wielkiej Brytanii, w tym z pierwszej dziesiątki „What Do I Do” i „Everybody's Laughing”.   Ich debiutancki album post-disco, Phil Fearon and Galaxy, również znalazł się w pierwszej dziesiątce w 1984 roku. Po spokojnym okresie, Fearon powrócił do pierwszej dziesiątki po raz ostatni dzięki wznowieniu „I Can Prove It” Tony'ego Etorii w 1986 roku (również niewielki hit amerykańskiego R&B). Pierwotnie wyprodukowany samodzielnie, utwór został dodatkowo wyprodukowany i zmiksowany przez twórców hitów, Stocka Aitkena Watermana, zgodnie z sugestią wytwórni Fearon, a piosenkarz całkowicie nagrał swój oryginalny wokal pod kierunkiem producenta Mike'a Stocka.

 Wersja artysty „Ain't Nothin' But a Houseparty” została również wyprodukowana przez Stocka Aitkena Watermana , ale tym razem wkład Fearona ograniczył się do wejścia do studia, aby zaśpiewać w utworze, który był w całości autorstwa producentów wizja. „Byłem na tym trochę jak pasażer, chętny pasażer” - wspomina. „To było trochę zniechęcające, ponieważ nie byłem pewien, czy brzmienie będzie dla mnie odpowiednie”. Po swojej rozrywce z SAW Fearon nadal prowadził firmę produkcyjną w swoim domu, zajmując się komercyjnymi płytami tanecznymi. Podobnie jak RAH Band, Galaxy nie była prawdziwą grupą muzyków, ale przykrywką dla osoby produkującej całą muzykę w środowisku studyjnym, z dwiema wokalistkami wspierającymi, które uzupełniały dźwięk nagrania (Dorothy Galdes i Julie Gore). 

Najbardziej znane hity Galaxy to „Dancing Tight”, „What Do I Do?”, „Everybody's Laughing” i „I Can Prove It”.  Mieli także prawie  przebój  z „ You Don't Need a Reason ”, który utknął na 42 miejscu na brytyjskiej liście przebojów w 1985 roku. Płyty Galaxy były wyraźnie w stylu wczesnych lat 80-tych, z wyraźnym wykorzystaniem syntezatorów. 

Popularność Galaxy spadła pod koniec lat 80-tych, wraz z trendem zmierzającym w kierunku acid house , chociaż późniejszy singiel, cover utworu „ Ain't Nothin 'But a Houseparty ” zespołu Showstoppers, był wczesnym przykładem tego gatunku. W 1987 Fearon założył odnoszącą sukcesy wytwórnię płytową Production House Records i zarządzał nią. Fearon powrócił do występów jako gość specjalny w Caister Soul Weekender w maju 2010 r., Wyprowadzony z emerytury przez wieloletnich kolegów i promotorów Caister Soul Weekender, Chrisa Hilla i Briana Rixa. Od tego czasu Fearon nadal pojawia się na soulowych nocach lat 80-tych i na różnych festiwalach w Wielkiej Brytanii i za granicą. 

 Fearon jest żonaty z Dorothy „Dee” Galdes, wokalistką piosenki Baby D „Let Me Be Your Fantasy”. Ich córka Stephanie jest aktorką i piosenkarką, która pojawiła się w programie CITV, My Parents Are Aliens, a później była półfinalistką w wyszukiwaniu talentów BBC Over the Rainbow w 2010 roku. Syn pary, Marlon, również jest początkującym aktorem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Head Over Heels	Galaxy [Phil Fearon]	09.1982	77	-	Ensign ENY 229	[written by Phil Fearon][produced by Pete Wingfield]
Dancing Tight	Galaxy Featuring Phil Fearon	04.1983	4[11]	-	Ensign ENY 501	[written by Phil Fearon][produced by Phil Fearon]
Wait Until Tonight	Galaxy Featuring Phil Fearon	07.1983	20[8]	-	Ensign ENY 503	[written by Phil Fearon][produced by Phil Fearon]
Fantasy Real/Anything You Want	Phil Fearon And Galaxy	10.1983	41[6]	-	Ensign ENY 507	[written by P. Fearon, Tamby][produced byP. Fearon, Tamby]
What Do I Do	Phil Fearon And Galaxy	03.1984	5[10]	-	Ensign ENY 510	[silver-UK][written by Phil Fearon][produced by Phil Fearon]
Everybody's Laughing	Phil Fearon And Galaxy	07.1984	10[11]	-	Ensign ENY 514	[written by Phil Fearon][produced by Phil Fearon]
You Don't Need A Reason	Phil Fearon And Galaxy	06.1985	42[4]	-	Ensign ENY 517	[written by Phil Fearon][produced by Phil Fearon]
This Kind Of Love	Phil Fearon And Galaxy Featuring Dee Galdes	07.1987	70[3]	-	Ensign ENY 521	[written by C. Fortune, V. Martin, G. Parker, R. Ross][produced by Phil Fearon]
I Can Prove It/Il Gurnata	Phil Fearon	08.1986	8[9]	-	Ensign PF1	[written by T. Etoria][produced by Phil Fearon][72[8].R&B Chart]
Ain't Nothing But A House Party/Burning All My Bridges	Phil Fearon	11.1986	60[4]	-	Ensign PF 2	[written by C. Fisher, J. Thomas][produced by Stock, Aitken, Waterman][82[6].R&B Chart]
Nothing Is Too Good For You/You Still Got My Love	Phil Fearon	.1987	110	-	Ensign PF 3	[written by Trevisic, Stone][produced by Terry M, Lloyd Phillips]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Phil Fearon and Galaxy	Phil Fearon and Galaxy	08.1984	8[8]	-	Ensign ENCL 2	[produced by Phil Fearon]
This Kind of Love	Phil Fearon and Galaxy	09.1985	98[1]	-	Ensign ENCL 4	-

Felon

Simone Locker aka Felon wyłania się jako czołowa postać. Walka przychodzi naturalnie tej zadziornej 23-letniej piosenkarce i autorce tekstów. Biorąc jej imię od jej uwięzienia w więzieniu po próbie napadu z bronią w ręku, historia Felon to współczesna opowieść od szmat do bogactwa z miejskim akcentem. W 2002 roku wdarła się na brytyjską scenę taneczną swoim debiutanckim singlem „Get Out”. Okrzyknięta przez magazyn Voice „przełomowym wydawnictwem nowej generacji muzyki miejskiej”, ten przełomowy utwór trafił jednocześnie do pierwszej piątki z trzech list przebojów i zyskał uznanie krytyków muzycznych w całej Wielkiej Brytanii. 

Z remiksami autorstwa Phats and Small i Luck'n'Neat, „Get Out” trafił na 31. miejsce na listach przebojów głównego nurtu, podczas gdy NME ogłosiło, że jest to „najlepszy album R'n'B lat dziewięćdziesiątych”. Ale za kulisami Felon miała powody sądzić, że jej własność intelektualna została naruszona przez osoby związane z wytwórnią płytową. Chociaż Universal próbował pomóc, współpraca z Serious stała się nie do utrzymania. Z obciętym budżetem na promocję, występami w telewizji odłożonymi na półkę i brakiem kolejnego singla, przyszłość Simone Locker znów wydawała się ponura. Współpraca z JD (so Solid) właśnie wyprodukowała utwór „U Ain't Worth It”, podczas gdy jej współpraca z The Renegades zaowocowała „Hey”, już chwalonym przez branżę. Następny? Nowy Jork, aby pracować u boku najgorętszych nowych producentów Rica Wake'a.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Get Out	Felon	03.2002	31[2]	-	Serious SERR 032CD	[written by Mikey Gallagher, Simone Locker, Tom Palin][produced by Blue Harvest]

Femme Fatale

 

Femme Fatale był amerykańskim zespołem hardrockowym. Pochodzący z Albuquerque zespół przeniósł się do Los Angeles i przed rozwiązaniem wydał jeden album studyjny. Główna wokalistka Lorraine Lewis wznowiła działalność zespołu w 2013 roku w żeńskim składzie. 

 

 Femme Fatale powstała w 1987 roku w Albuquerque, Nowy Meksyk, Stany Zjednoczone. Później w tym samym roku zespół przeniósł się do Los Angeles i po dobrze przyjętym pokazie podpisał kontrakt nagraniowy z MCA Records. 

 

Debiutancki album zespołu, wydany w 1988 roku , uplasował się na  141 miejscu na liście Billboard 200 w następnym roku. MTV intensywnie emitowało teledyski do „Waiting for the Big One” i „Falling in and out of Love” (nie jest to ta sama piosenka, co Lity Ford o tym samym tytule), dwie charakterystyczne piosenki zespołu. Emisja pomogła albumowi sprzedać się w prawie 225 000 egzemplarzy, ale Femme Fatale nie była w stanie dorównać popularności innych zespołów na scenie glam metalowej.

 

 Zespół zauważył, że ich status w MCA się zmniejszył, a menadżer zespołu, Andrea Accardo, zachorował na rzadkiego raka mózgu. Wkrótce po światowej trasie koncertowej wspierającej Cheap Trick miały rozpocząć się nagrania nowego albumu studyjnego, ale ostatecznie nie zostały one ukończone i zespół rozpadł się w 1990 roku.  Od czasu odejścia z Femme Fatale Lorraine Lewis nagrała kilka albumów solowych, które odniosły niewielki sukces, w muzyce country, new-age i innych gatunkach rockowych. Lewis rywalizowała w MTV Remote Control w 1988 roku, przeciwko Dizzy Dean Davidson z Britny Fox i Charlie Benante z Anthrax, który wygrał. Gitarzysta Mazzi Rawd opuścił przemysł muzyczny i zrobił doktorat z fizyki. Gitarzysta Bill D'Angelo zmarł na atak serca w 2005 roku w wieku 43 lat. Albuquerque Tribune poinformował 26 marca 2006 roku, że śmierć D'Angelo była spowodowana nadużywaniem metamfetaminy. 

 

 W późniejszych latach radio satelitarne i VH1 Classic dały nowe życie dwóm charakterystycznym piosenkom zespołu, wyświetlając je w Metal Mania VH1 Classic i stacjach o tematyce lat 80-tych w dwóch głównych sieciach satelitarnych.

 

 W 2013 roku Lorraine Lewis zreformowała zespół w nowym składzie, w skład którego wchodzą Courtney Cox i Nita Strauss na gitarach, Janis Tanaka na basie, Katt Scarlett na klawiszach oraz Rachael Rine i Athena na perkusji. W 2016 roku Femme Fatale podpisała kontrakt z firmą FnA Records z siedzibą w Nashville w stanie Tennessee, aby wydać swój drugi album, który od dawna leżał na półce pod tytułem One More for the Road. Ten album zawierał nagrania z lat 1989-1990, które pierwotnie miały być kontynuacją debiutu zespołu z 1988 roku, zanim zostały wydane przez ich wytwórnię. Ostatecznie stał się ostatnim albumem zespołu z nowym materiałem. 

W styczniu 2019 roku Lewis została nowym wokalistą innego żeńskiego zespołu, Vixen, rówieśników Femme Fatale w okresie rozkwitu glam metalu. Zastąpiła Janet Gardner, która ustąpiła, aby dać większy priorytet swojej rozwijającej się karierze solowej. Lewis wcześniej zastępował Gardner  w Oklahomie podczas występu w marcu 2018 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Waiting For The Big One/My Baby's Gun	Femme Fatale	10.1988	86[2]	-	MCA MCA 1286	[written by Rick Neigher, David Cole][produced by David Cole ]
Falling In And Out Of Love/Fortune And Fame	Femme Fatale	02.1989	69[3]	-	MCA MCA 1309	[written by Mazzi Rawd, Lorraine Lewis][produced by Tom Werman ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Femme Fatale	Femme Fatale	01.1989	-	141[5]	MCA 42 155	[produced by Jim Faraci,David N. Cole ]

Fenix*TX

Fenix*TX to amerykański czteroosobowy zespół punkrockowy z Houston w Teksasie, założony w 1995 roku, pierwotnie nazywany Riverfenix. Nazwa ta została oparta na amerykańskim aktorze i muzyku River Phoenix, ale musiała zostać zmieniona z powodu sporów prawnych. 

 Pierwsza EP-ka zatytułowana G.B.O.H została wydana w 1996 roku przez Fuzzgun Records. Rok później ukazał się album zatytułowany Riverfenix, wydany przez Drive-Thru Records. Po zmianie nazwy na Fenix*TX ponownie wydał także swój album Riverfenix, który również został przemianowany na Fenix*TX. Ponadto piosenki zostały nieco przerobione i wymieniono dwa utwory. Został wydany w 1999 roku przez MCA Records, gdzie podpisali kontrakt w tym samym roku. 

Po wydaniu drugiego albumu, Fenix ​​TX, drogi zespołu rozstały się z perkusistą Donniem Reyesem, a jego miejsce zajął Damon DeLaPaz (wcześniej gitarzysta zespołu). Nowym gitarzystą zespołu został James Love, ale rok później zastąpił go Chris Lewis. Trzeci album, Lechuza, sprzedał się w ponad 600 000 egzemplarzy (status złota), ale zespół rozpadł się w 2002 roku z powodu twórczego nieporozumienia. 

Po rozpadzie basista Adam Lewis i perkusista Damon DeLaPaz utworzyli razem nowy zespół o nazwie Sing the Body Electric, a wokalista / gitarzysta Will Salazar i gitarzysta Chris Lewis utworzyli zespół Denver Harbor. W 2005 roku ogłosili reaktywację i wydali koncertowy album Purple Reign in Blood, który towarzyszył im podczas trasy koncertowej po USA i Japonii. Rok przed oficjalnym zjazdem Fenix*TX zagrał dwa koncerty na żywo, które zostały sfilmowane przez Drive-Thru Records i miały zostać wydane na DVD, co, o dziwo, nigdy się nie wydarzyło.

 W 2009 roku zespół zszedł się ponownie i stwierdził, że od teraz ponownie zagra w oryginalnym składzie Riverfenix. Ponadto zespół zagrał europejską trasę koncertową w październiku 2010 roku, która obejmowała Francję, Niemcy i Anglię.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Threesome	Fenix*TX	05.2002	66[2]	-	MCA MCSTD 40279	[written by Fenix TX][produced by Jerry Finn]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fenix TX	Fenix*TX	06.2000	-	115[8]	Drive-Thru 12 013	[produced by Ryan Greene, Jim Barnes, Jerry Finn]
Lechuza	Fenix*TX	06.2001	-	87[3]	Drive-Thru 112 484	[produced by Jerry Finn]

Narvel Felts

 Albert Narvel Felts (urodzony 11 listopada 1938r)  to amerykański wokalista muzyki country i rockabilly. Znany ze swojego strzelistego tenora i wysokiego falsetu, Felts odniósł największy sukces w latach 70-tych, najbardziej znany z „Reconsider Me” z 1975 roku.

 Urodził się w Keiser w stanie Arkansas w Stanach Zjednoczonych  i wychował w Bernie w stanie Missouri, gdzie uczęszczał do Bernie High School. Felts został odkryty podczas szkolnego pokazu talentów. Do udziału w pokazie zachęcali go niektórzy koledzy z klasy, a agent talentów był wówczas obecny na przedstawieniu. Felts nagrał swój pierwszy singiel „Kiss-a Me Baby” w wieku 18 lat   a jego kariera nabrała rozpędu dzięki pomocy Roya Orbisona i Johnny'ego Casha. Felts odniósł skromny sukces popowy w 1960 roku dzięki remake'owi „Honey Love” zespołu Drifters, który zajął niską pozycję na liście Billboard Hot 100. 

Następnie wydał takie piosenki, jak „Lonely Teardrops” i „Pink And Black Days”, ale nie zaczął odnosić sukcesów na szczeblu krajowym jako piosenkarz country aż do lat 70-tych. Jego pierwszy duży hit pojawił się w 1973 roku, wraz z coverem „ Drift Away ” Dobiego Graya . Wersja Feltsa - numer osiem na liście Billboard Hot Country Singles we wrześniu 1973 roku - była country w średnim tempie w porównaniu z wersją bluesową Graya. 

Kolejny singiel „All in the Name of Love” właśnie nie znalazł się w pierwszej dziesiątce w grudniu 1973 roku. Felts nadal odnosił skromne sukcesy przez następne półtora roku, kiedy podpisał kontrakt z ABC-Dot Records w 1975 roku. W tym roku cieszył się swoim największym hitem, coverem soulowego klasyka Johnny'ego Adamsa „ Reconsider Me ” , w którym zaprezentował swój falset i wysoki tenor. Piosenka osiągnęła drugie miejsce w sierpniu tego roku i była drugim co do wielkości hitem country roku 1975.

 Felts, który stał się znany fanom jako „Narvel the Marvel”, nadal odnosił sukcesy przez całe lata 70-te. W jego serii hitów znalazł się remake „Lonely Teardrops”, który stał się jego ostatnim hitem z pierwszej dziesiątki latem 1976 roku, oraz cover utworu „Funny How Time Slips Away” Williego Nelsona. W 1979 roku miał także numer 14 country z „Everlasting Love”. Pionierski wkład Narvela Feltsa w gatunek został doceniony przez Rockabilly Hall of Fame. 

Jest żonaty z   Lorettą Stanfield. Z ich małżeństwa zrodziło się dwoje dzieci, chociaż 14 września 1995 r. Stracili jedynego syna w wieku 31 lat, Alberta Narvela Jr. (znanego jako Bub), w wyniku wypadku samochodowego. Kiedyś Bub grał na perkusji dla swojego ojca. Jeden z jego albumów jest poświęcony jego synowi. Obecnie mieszka w Malden w stanie Missouri, gdzie okazjonalnie występuje.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Honey Love/Genavee	Narvel Felts	02.1960	-	90[2]	Pink 702	[written by McPhatter,Wexler]
Drift Away/Foggy Misty Morning	Narvel Felts	07.1973	-	-	Cinnamon 763	[written by Mentor Williams][produced by Farah Production][8[11].Country Chart]
All In The Name Of Love/Before You Have To Go	Narvel Felts	11.1973	-	-	Cinnamon 771	[written by J. Foster, B. Rice][produced by Farah Production][13[8].Country Chart]
When Your Good Love Was Mine/Fraulein	Narvel Felts	02.1974	-	-	Cinnamon 779	[written by J. Foster, B. Rice][14[9].Country Chart]
Until The End Of Time/Someone To Give My Love To	Narvel Felts and Sharon Vaughn	06.1974	-	-	Cinnamon 793	[written by J. Foster, B. Rice][produced by Farah Production][39[2].Country Chart]
I Want To Stay/Wrap Your Arms Around The World	Narvel Felts	06.1974	-	-	Cinnamon 798	[written by Jerry Foster, Bill Rice][produced by Farah Production][26[5].Country Chart]
Raindrops/Tilted Cup Of Love	Narvel Felts	10.1974	-	-	Cinnamon 809	[written by Dee Clark][33[4].Country Chart]
Reconsider Me/Foggy Misty Morning	Narvel Felts	05.1975	-	67[6]	ABC Dot 17549	[written by Margaret Lewis, Myra Smith][produced by Johnny Morris][2[14].Country Chart]
Funny How Time Slips Away/No One Knows	Narvel Felts	09.1975	-	-	ABC Dot 17569	[written by W. Nelson][produced by Johnny Morris][12[9].Country Chart]
Somebody Hold Me (Until She Passes By)/Away	Narvel Felts	12.1975	-	-	ABC Dot 17598	[written by A. Aldridge, R. Aldridge, S. Richards][produced by Johnny Morris][10[11].Country Chart]
Lonely Teardrops/I Remember You	Narvel Felts	04.1976	-	62[4]	ABC Dot 17620	[written by B. Gordy Jr, T. Carlo][produced by Johnny Morris][5[11].Country Chart]
My Prayer/If Ever Two Were One (Then We Surely Are)	Narvel Felts	08.1976	-	-	ABC Dot 17643	[written by J. Kennedy, G. Boulanger][produced by Johnny Morris][14[6].Country Chart]
My Good Thing's Gone/I'm Afraid To Be Alone	Narvel Felts	12.1976	-	-	ABC Dot 17664	[written by J. Elgin, T. Fuller][produced by Johnny Morris][20[7].Country Chart]
The Feeling's Right/Another Crazy Dream	Narvel Felts	03.1977	-	-	ABC Dot 17680	[written by J. Foster, B. Rice][produced by Johnny Morris][19[6].Country Chart]
I Don't Hurt Anymore/When We Were Together	Narvel Felts	07.1977	-	-	ABC Dot 17700	[written by J. Rollins, D. Robertson][produced by Johnny Morris][37[2].Country Chart]
To Love Somebody/Remember	Narvel Felts	09.1977	-	-	ABC Dot 17715	[written by B. Gibb, R. Gibb][produced by Johnny Morris][22[6].Country Chart]
Please/Blue Darlin'	Narvel Felts	01.1978	-	-	ABC Dot 17731	[written by Terry Skinner, Kenny Bell][produced by Johnny Morris][34[3].Country Chart]
Runaway/Free	Narvel Felts	04.1978	-	-	ABC 12338	[written by Del Shannon, M. Crook][produced by Johnny Morris ][30[5].Country Chart]
Just Keep It Up/Lonely Lady	Narvel Felts	07.1978	-	-	ABC 12374	[written by Otis Blackwell][produced by Johnny Morris][31[3].Country Chart]
One Run For The Roses/(Darling) Lie To Me	Narvel Felts	11.1978	-	-	ABC 12414	[written by Jerry Chesnut][produced by Johnny Morris ][26[5].Country Chart]
Everlasting Love/Small Enough To Crawl	Narvel Felts	01.1979	-	-	ABC 12441	[written by Buzz Cason, Mac Gayden][produced by Johnny Morris][14[9].Country Chart]
Tower Of Strength/You're A Heartbreaker	Narvel Felts	08.1979	-	-	MCA 41055	[written by Bob Hilliard, Burt Bacharach][produced by Johnny Morris][33[3].Country Chart]

Helena Ferguson

 Nowojorska wokalistka Helena Ferguson jest najbardziej znana ze swojego pierwszego wydawnictwa „Where Is The Party?” nie tylko dlatego, że był to niewielki hit, ale także dlatego, że ma zawierać Ohio Players (niewymieniony w czołówce) jako sekcję rytmiczną. Z pewnością jest to przyjemna, melodyjna ballada, w której bardzo dobrze słychać raczej manieryczny styl wokalny Heleny. Mocny kawałek soul z przedmieścia. 

 „The Loneliness” to super słodki soulowy utwór z pełną aranżacją Horace'a Otta, który dość zaskakująco nie przywrócił jej na listy przebojów. Ale Listen Don't Spoil Our Good Thing lepiej pasuje do tych stron dzięki znacznie bardziej „otwartej” aranżacji orkiestrowej, z samymi dęciakami zamiast smyczków i kilkoma uroczymi wypełnieniami gitarowymi w stylu „południowym” (Eric Gale? Cornell Dupree?). Uwielbiam sposób, w jaki Helena wchodzi w interakcję z dziewczynami śpiewającymi w tle, i jej doskonałe wyczucie czasu „opóźnienia”. Niestety, ostatnie single pani Ferguson dla Congress nie miało ognia jej wcześniejszych nagrań. Nawet znakomita ballada „I'd Attraction Go Blind” została potraktowana raczej bez smaku w przyspieszonym tempie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Where Is The Party / My Terms	Helena Ferguson	11.1967	-	90[5]	Compass 7009	[written by Billy Frazier][produced by Lincoln Kilpatrick][27[6].R&B Chart]

Gene Barge

James Gene Barge (ur. 9 sierpnia 1926r) to amerykański saksofonista tenorowy i altowy, kompozytor kilku zespołów i aktor. Urodzony w Norfolk w Wirginii w sierpniu 1926 roku, był członkiem-założycielem zespołu The Church Street Five z lat 60-tych, który nagrywał dla lokalnej wytwórni Legrand Records, prowadzonej przez Franka Guidę. W skład zespołu weszli Gene Barge (saksofon), Ron „Junior” Farley (bas), Willie Burnell (fortepian), Leonard Barks (puzon) i Emmet Shields (perkusja). 

W 1961 roku The Dovells osiągnęli 2. miejsce na liście Billboard Hot 100 z piosenką zatytułowaną „The Bristol Stomp”, która odnosi się do Bristolu w Pensylwanii i zawiera wers „We ponied and twisted and we rocked with Daddy G”. Ponieważ Gene Barge był wcześniej współautorem „A Night With Daddy 'G' - Part 1” i „A Night With Daddy 'G' - Part 2” (Legrand LEG 1004), wielu nadało mu pseudonim „Daddy G”. Nie wiadomo, czy „Daddy G” w tekście piosenki z 1961 roku miał być Gene Barge, czy biskupem „Daddy” Grace, ewangelistą z Norfolk w Wirginii, którego przemówienie w kościele było inspiracją do nadania nazwy grupie. 

 

 Barge przeniósł się z Wirginii do Chicago na początku lat 60-tych, aby poszerzyć swoją karierę muzyczną i aktorską. Pracował z Chess Records w latach 60., grając na sesjach nagraniowych i zapewniając aranżacje wraz z niektórymi pracami produkcyjnymi. W latach 70-tych nadal produkował i aranżował płyty, w tym wczesne hity Natalie Cole. Barge koncertował i grał z takimi sławami jak Fats Domino, Bo Diddley, Big Joe Turner, LaVern Baker, Ray Charles, Chuck Willis, The Rolling Stones i Natalie Cole; miał role w   filmach z udziałem Gene'a Hackmana, Chucka Norrisa, Harrisona Forda i Stevena Seagala. W ostatnich latach koncertował także pod pseudonimem „Daddy G”. Barge zagrał także w kilku filmach, w tym Under Siege i The Fugitive.

Kompozycje Gene Barge na listach przebojów

[with Frank Guida & Joseph Royster] 02/1961 A Night with Daddy G (Part 2) The Church Street Five 111.US 05/1961 Quarter to Three Gary U.S. Bonds 1.US/7.UK 05/1966 Quarter to Three The Sir Douglas Quintet 129.US [with Gary U.S. Bonds] 07/1961 School Is Out Gary U.S. Bonds 5.US 10/1961 School Is In Gary U.S. Bonds 28.US [with Frank Guida, Patricia Matthews, Joseph Royster] 08/1962 Copy Cat Gary U.S. Bonds 92.US [with Raynard Miner, Billy Davis , Carl Smith] 03/1965 We're Gonna Make It Little Milton 25.US [solo] 05/1965 Love Is a 5-Letter Word James Phelps 66.US 04/1968 I Don't Know The Violinaires 121.US [with Billy Clark] 05/1965 You'll Miss Me (When I'm Gone) Fontella Bass & Bobby McClure 91.US [with Laura Lee] 04/1968 As Long As I Got You Laura Lee 123.US [with Jesse Anderson] 04/1970 I Got a Problem Jesse Anderson 95.US