James Vincent McMorrow

 

James Vincent McMorrow to irlandzki piosenkarz i autor tekstów.  Debiutancki album McMorrowa, Early in the Morning, został wydany w Irlandii w lutym 2010 roku, a w Stanach Zjednoczonych i Europie w 2011 roku, co spotkało się z szerokim uznaniem. Zadebiutował w brytyjskiej telewizji w BBC Two's Later... with Jools Holland w dniu 27 maja 2011 r.  Grał z Lisą Hannigan w dniu 8 grudnia 2011 roku w fabryce guzików w Dublinie na imprezie Choice Music Prize. W 2011 roku współtworzył piosenkę „Shells of Silver” z północnoirlandzką grupą elektroniczną The Japanese Popstars, a jego wokale są na nim obecne.  Piosenka pojawiła się w sezonie 5, odcinku 7 dramatu dla nastolatków CW Gossip Girl. 

W 2014 roku wydał swój drugi album, Post Tropical, na którym znalazł się utwór „Glacier”. Piosenka została wykorzystana w kampanii reklamowej hiszpańskiej loterii świątecznej w 2014 roku.  Album został nagrany w 2013 roku w małym pustynnym miasteczku Tornillo, 89 kilometrów (55 mil) na południe od El Paso w Teksasie.  Studio znajduje się na farmie orzechów pekan, a McMorrow znalazł to miejsce "najbardziej surrealistyczne miejsce do pracy", które pomogło nadać albumowi ton i zainspirować jego kreatywność.

W 2015 roku skomponował muzykę do filmu krótkometrażowego „Martha” w reżyserii Sama Benenati. W 2016 roku jego cover piosenki Chrisa Isaaka „Wicked Game” został wykorzystany w pierwszym oficjalnym pełnometrażowym zwiastunie szóstego sezonu serialu HBO Gra o Tron. W kwietniu 2016 roku pojawił się na promocyjnym singlu „I'm in Love” z debiutanckiego albumu Kygo, Cloud Nine. 

W lipcu 2016 roku McMorrow ogłosił swój trzeci album studyjny i wydał swój główny singiel „Rising Water”. We Move został wyprodukowany przez McMorrowa, Nineteen85, Frank Dukes i Two Inch Punch i został wydany 2 września 2016 roku. Oznacza zmianę stylu McMorrow w kierunku dźwięków bardziej zabarwionych R&B. Swój czwarty album studyjny True Care wydał 26 maja 2017 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Higher Love	James Vincent McMorrow	11.2011	21[16]	-	Believe Digital IEDNV 1100039	[gold-UK][written by Steve Winwood, Will Jennings][produced by Russ Titelman ,Steve Winwood]
I'm in Love	Kygo featuring James Vincent McMorrow	05.2016	99[1]	-	Kygo SEBGA 1600316	[written by James Vincent McMorrow,Kygo][produced by Kygo]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Early in the Morning	James Vincent McMorrow	03.2011	68[3]	-	Believe Digital BLVDIG 01	[silver-UK]
Post Tropical	James Vincent McMorrow	01.2014	28[2]	76[1]	Believe Digital BLVRECUK 19CD	-
We Move	James Vincent McMorrow	09.2016	47[1]	-	Believe Digital BLVRECUK 93CD	[produced by McMorrow, Frank Dukes, Nineteen85 ,Two Inch Punch]
Grapefruit Season	James Vincent McMorrow	09.2021	84[1]	-	Columbia 19439852952	-

Fantastics

Brytyjska grupa wokalna, która rozwinęła się z The Velours z Nowego Jorku. Członkami byli Jerome „Romeo” Ramos (wokal tenorowy, 1968-76), John Cheatdom   (pierwszy wokal tenorowy, 1968-76), Donald Haywoode (drugi wokal tenorowy, 1968-?), Richard Pitts (wokal tenorowy, 1968-72 ), AD Beal (wokal tenorowy, 1972-76), Jimmy Hamilton (wokal tenorowy, 1976), Jimmy Cherry, Mel Nixon, Tiny Davis, JD Nicholas, Elvin Hayes, Emma St. John.

 Grupa rozpoczęła życie jako The Velours, zanim zmieniła nazwę i przeniosła się do Wielkiej Brytanii   przez promotora Roya Tempesta pod koniec 1967 roku. Aby wesprzeć zespół podczas turnee, agencja Roya Tempesta zatrudniła zespół The Sovereigns z zachodniego Londynu, który powstał w połowie 1965 roku i składał się z wokalisty Roya St Johna-Fostera, gitarzysty prowadzącego Pipa Williamsa, basisty Micka Williamsa, saksofonisty tenorowego Freddie Tillyer (ex-Eddie King & The Chequers) i perkusista Keith Franklin. Kiedy zespół przeszedł na zawodowstwo, brat Pipa, Mick, zrezygnował, a Mick Tomich przejął bas. 

W październiku 1966 roku zespół wspierał amerykańskiego piosenkarza soul Alvina Robinsona na kilku brytyjskich koncertach. Pod koniec 1966 roku The Sovereigns podpisali kontrakt z King Records i nagrali singiel, który został  wydany w styczniu 1967 roku. Na wydawnictwie połączono „Bring Me Home Love” Freddiego Tillyera i Pipa Williamsa z coverem „That's the Way Love Is” .

Korzystając z eksplozji brytyjskiego soul, koncertowali w północnych klubach jako „The Fantastic Temptations”, wykonując hity oryginalnego amerykańskiego „The Temptations”, dopóki nie musieli opuścić odnośnik "Temptations" w nazwie zespołu.

Według Jamesa Smitha, The Fantastics mieli w tym czasie problemy z pozwoleniami na pracę w Wielkiej Brytanii i musieli mieszkać i pracować poza Wielką Brytanią przez sześć miesięcy. Podczas gry w amerykańskich wojskowych bazach lotniczych we Frankfurcie i okolicach w Niemczech, Ron Thomas odszedł później, aby zagrać, przede wszystkim, z The Heavy Metal Kids. Peter Cole, road manager The Fantastics (znany jako „Spam”), który zaczynał jako basista w The Trend, przejął tę funkcję po graniu na gitarze rytmicznej na europejskich koncertach. The Trend pracował dla Roy Tempest Agency w połowie lat 60-tych, wspierając takich artystów jak The Drifters, Garnett Mimms i Ben E King, The Soul Sisters, Clyde McPhatter, The Flirtations (wtedy The Fabulous Marvelettes), The Platters i Buddy Holly's Crickets. inni. Kiedy The Trend spasował, Spam został zarządcą tour dla The Fantastics.

Pip Williams, który był świeżym żonkosiem , wyjechał, gdy zespół był w Neapolu i wrócił do domu, a następnie dołączył do Jimmy James & The Vagabonds. Pip Williams stał się później topowym muzykiem sesyjnym, współpracując między innymi z producentem Philem Wainmanem. Później stał się odnoszącym sukcesy producentem i jest najbardziej znany z produkcji Status Quo i The Moody Blues.

Początkowo były kolega z zespołu Petera Cole'a z The Trend, Norman Cummins, przejął funkcję grania koncertów w amerykańskiej bazie lotniczej w Neapolu, a po powrocie do Frankfurtu został, by grać w klubie w Cannes. Następnie Cummins wyjechał i przeniósł się do Afryki Południowej. Reszta zespołu udała się na Majorkę, gdzie przyleciał były gitarzysta Tony Knight’s Chessmen and Magicians, Fred D’Albert, aby dołączyć do pozostałej grupy wspierającej.

Na Majorce muzycy spotkali Tinę (Christine Sykes), która tańczyła z The House of Orange przed pojawieniem się na scenie The Fantastics. Tina w późniejszym czasie dołączyła do Herbie Goins & The Night-Timers. Muzycy wrócili później do Wielkiej Brytanii, ale ostatecznie się rozeszli. Nie jest jasne, czy podczas wiosennej trasy koncertowej 1970 roku poparli The Fantastics. Fred D’Albert dołączył do Sweetwater Canal pod koniec 1969 roku.

 

 

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Something Old, Something New/High And Dry	Fantastics	05.1971	9[12]	102[2]	Bell BLL 1141	[written by Roger Greenaway,Roger Cook,Tony Macaulay][produced by Tony Macaulay]
Love Me Love The Life I Lead/Old Rags And Tatters	Fantastics	02.1972	-	86[4]	Bell BLL 1202	[written by Roger Greenaway,Tony Macaulay][produced by Tony Macaulay]

Fanny

FANNY, grupa amerykańska. Powstała w 1968r w Sacramento w Kalifornii. Z początku nazwała się Wild Honey. Tworzyły ją wówczas siostry June Millington (właśc. June Elizabeth Millington; 14.04.1949r, Manila, Filipiny) - voc, g i Jean Millington (właśc. Jean Yulanda Millington; 25.05.1950r, Manila, Filipiny) - b, g, voc oraz Wendy Haas - b i Brie Howard - dr. W 1969 przeobraziła się w Fanny (nową nazwę wymyślił George Harrison). W tym czasie miejsce Howard zajęła Alice de Buhr (właśc. Alice Monroe de Buhr; 4.09.1950r, Mason City, Iowa) - dr, voc, a na początku następnego roku zamiast Haas przyjęto Nickey Barclay (właśc. Nicole Barclay; 21.04.1951r, Waszyngton) - k, voc, znaną ze współpracy z Joe Cockerem. Latem 1973 odeszła June Millington. Główną wokalistką i gitarzystką została wówczas jean Millington, a basistką Patti Quatro, siostra Suzi Quatro, ściągnięta z The Pleasure Seekers. W końcu tego roku na miejsce de Buhr wróciła Howard (jako Brie Brandt-Howard), ale niebawem zastąpiła ją Cam Davis - dr. Na początku 1975 zrezygnowała Barclay. Zaraz polem, wiosną, formacja przestała istnieć.
Już w 1969 podpisała kontrakt z wytwórnią Reprise i zamknęła się w studiu ze znanym producentem Richardem Perrym. Pierwszymi owocami były single Ladies' Choice /New Day, One Step At A Time/Nowhere To Run i Changing Horses/Conversation With A Cop, wszystkie trzy z 1970r, oraz album „Fanny", również z tego roku, z grudnia, niejako podsumowujący okres startu do kariery. Reklamowane jako dokonania pierwszej kobiecej grupy rockowej, nie przyniosły jej aż takiego rozgłosu, na jaki można było liczyć. Były mimo wszystko świadectwem sporych umiejętności -zwłaszcza kompozytorskich (m.in. ostrzejsze utwory I just Realized, Changing Horses i Seven Roads oraz bliższe popu Bitter Wine i Candlelighter Man), ale też wykonawczych (np, świetna wersja Badge Cream).
Nie przysporzyły formacji większej popularności, ale zapewniły jej uznanie innych artystów, np. Barbry Streisand, która zaprosiła dziewczęta do udziału w swoich nagraniach. Przełomem w karierze Fanny było ukazanie się w lipcu 1971 płyty „Charity Ball", tak jak poprzednia nagranej przy pomocy Perry'ego i zawierającej m.in. przeróbkę Special Care Stephena Stillsa. Ale to własne kompozycje - proste, oszczędnie zaaranżowane i z werwą wykonane, np. Charity Ball, A Little While Later, Thinking Of You czy Cat Fever zapewniły jej pierwszy sukces. Singel Charity Ball/Place In The Country pojawił się w dolnych rejonach amerykańskich list przebojów. Zwłaszcza w Wielkiej Brytanii o Fanny było już głośno, do czego przyczynił się udział w trasach po tym kraju zespołów Jethro Tull i Humble Pie (ciekawostką jest fakt, że formacji nie pozwolono wystąpić w londyńskim Palladium -ze względu na zbyt wyzywające zachowanie estradowe).
Za najlepsze dzieło Fanny uważa się album „Fanny Hill" z marca 1972, promowany trzema singlami, przebojowym Ain't That Peculiar/Think About The Children z tego samego miesiąca oraz Rock Bottom Blues/Wonderful Feeling z lipca i Young And Dumb/Knock On My Door z października. Nagrań dokonano w londyńskich studiach Abbey Road, znowu przy współudziale Perry'ego, przy pomocy Bobby'ego Keysa i Jima Price'a , współpracowników The Rolling Stones. W urozmaiconym repertuarze znalazło się miejsce i na porywający rock (np. Sound And The Fury, Blind Alley oraz kapitalna wersja Hey Bulldog The Beatles), i na subtelniejsze kompozycje, trochę w stylu Traffic (np. Wonderful Feeling, Think About The Children), i na piosenki przesycone duchem muzyki soul i gospel (np. The First Time oraz pełne dynamiki wykonanie Ain't That Peculiar Marvina Gaye'a).
Niemal tak samo udanym dokonaniem była płyta „Mother's Pride" z lutego 1973, wyprodukowana przez Todda Rundgrena, promowana singlami I Need You Need Me/All Mine ze stycznia i Last Night Had A Dream/Beside Myself z kwietnia tego roku. Tym razem bezpretensjonalnym, rockWrollowym utworom w rodzaju Need You Need Me i Summer Song towarzyszyły mroczne, poruszająco melancholijne ballady, jak Is It Really You?, Feelings czy Reside Myself. Intrygowały wykonania cudzych piosenek: Old Hat Uncle Dog czy Last Night I Had A Dream Randyego Newmana.
Nagrany po znaczących zmianach składu album „Rock'n'Roll Survivors" z listopada 1974, wynik współpracy z Yinim Poncią jako producentem i Jamesem Newtonem-Howardem jako pianistą, był niestety krokiem wstecz w karierze Fanny. Wypełnił go dość konwencjonalny repertuar rockowy, np. Rock'n'Roll 5urvivors, Rockin' (All Night Long), Get Out Of The Jungle, a także przeróbka Let's Spend The Night Together The Rolling Stones. Towarzyszyły mu single I've Had It/From Where I Stand z listopada 1974 i Butter Boy/Beggar Man ze stycznia 1975. Jego niepowodzenie przesądziło o losie Fanny.
June i Jean jako Millington zrealizowały album „Ladies On The Stage" (United Artistst, 1978), jako June & Jean Millington - „Ticket to Wonderful" (Fabulous, 1997), a jako Slammin' Babes - „Melting Pot" (Fabulous, 2001). Ponadto June Millington nagrała dla własnej firmy Fabulous płyty „Heartsong" (1981), „Running" (1983), „One World, One Heart" (1988) i „Ticket To Wonderful" (1993). Z jej inicjatywy powstał Institute for the Musical Arts, kształcący kobiety, które chciałyby znaleźć zatrudnienie w przemyśle muzycznym (m.in. w takich dziedzinach, jak realizacja nagrań, nagłośnienie i oświetlenie koncertów, promocja i marketing, opieka menażerska), Jean Millington współpracowała m.in. z Davidem Bowiem i Keithem Moonem. Barclay jako solistka firmowała album „Diamond In AJunkyard" (Ariola America, 1976). Quatro wspomagała w studiu m.in. Moona i Delaneya Bramletta. De Buhr znalazła zatrudnienie jako specjalistka od marketingu w wytwórni A&M i miała m.in. udział w sukcesach innego kobiecego zespołu - The Go-Go's.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Charity Ball/Place In The Country	Fanny	09.1971	-	40[10]	Reprise 1033	[written by Jean Millington,June Millington,Alice DeBuhr][produced by Richard Perry]
Ain't That Peculiar/Think About The Children	Fanny	04.1972	-	85[3]	Reprise 1080	[written by Warren Moore,Robert Rogers,Marvin Tarplin,William "Smokey" Robinson][produced by Richard Perry]
I've Had It/The First Time	Fanny	06.1974	-	79[7]	Casablanca 0009	[written by R. Ceroni, C. Bonura][produced by Vini Poncia]
Butter Boy/Beggar Man	Fanny	02.1975	-	29[11]	Casablanca 814	[written by Jean Millington,Brie Brandt-Howard,Patti Quatro,Cam Davis][produced by Vini Poncia]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Charity Ball	Fanny	10.1971	-	150[7]	Reprise 6456	[produced by Richard Perry]
Fanny Hill	Fanny	04.1972	-	135[6]	Reprise 2058	[produced by Richard Perry]

Shelly Fairchild

 Shelly Fairchild (ur. 23 sierpnia 1977r) to amerykańska artystka nagrywająca muzykę. Podpisując kontrakt z Columbia Records w 2004 roku, wydała swój debiutancki album Ride na początku 2005 roku. Wyprodukowała singiel „You Don't Lie Here Anymore”, zajmując 35 miejsce na liście Billboard Hot Country Singles & Tracks (obecnie Hot Country Songs) .

 Fairchild urodziła się w Clinton w stanie Mississippi w muzycznej rodzinie. Zaczęła występować w młodym wieku w kościele, a później w chórze   swojego liceum. Fairchild studiowała komunikację, teatr i muzykę w Mississippi College, a następnie wystąpiła w lokalnych przedstawieniach scenicznych, w tym Grease i Always Patsy Cline. Podróżowała także z krajową firmą koncertową z Beehive: The 60's Musical.

29 lipca 2017 r. Shelly Fairchild poślubiła dyrektorkę muzyczną Deborah DeLoach   w Vail w stanie Kolorado. Ich ślub został wybrany przez Brides jako 50 ulubionych prawdziwych zdjęć ślubnych w 2017 roku.  Para mieszka w Nashville, TN.  W 2004 roku Fairchild podpisała kontrakt z Columbia Records.  Jej debiutancki album, Ride, został wydany na początku 2005 roku. Jej pierwszy singiel „You Don't Lie Here Anymore”, napisany wspólnie z Clayem Millsem, osiągnął 35. miejsce na amerykańskiej liście przebojów Billboard Hot Country Songs, chociaż kolejne single nie trafiły na listy. Koncertowała promując album, w tym otwierając miejsce na wyprzedanej trasie Rascal Flatts Here's to You, na której również wystąpił Blake Shelton, ale pod koniec roku została wycofana z Columbii. 

W 2008 roku Fairchild podpisała kontrakt z wytwórnią Stroudavarious Records, założoną przez producenta Jamesa Strouda. Jej pierwszym wydawnictwem była piosenka „It's All Gonna Work Out”, którą wydała na charytatywny album o nazwie We Are Enterprise. 11 kwietnia 2011 ukazał się drugi album Fairchild  „Ruby's Money”. Wolna od ograniczeń dużej wytwórni, Shelly postanowiła przejąć kontrolę nad swoją muzyką i wydała „Ruby’s Money” we własnej wytwórni Revelation Nation Records.  Napisała piosenkę zatytułowaną „Love Everybody”, która posłużyła jako kotwica dla tej płyty.  W 2014 roku Fairchild była jednym z trzech wokalistów w tle w „Everlasting Tour” Martiny McBride. Trasa koncertowa z McBride, wyjaśniła Fairchild, była wielkim wydarzeniem w jej karierze. 

 W 2016 roku Fairchild przeprowadziła kampanię PledgeMusic i przekroczyła swój cel o 41% w zaledwie dwa dni, by nagrać swój najnowszy album Buffalo. Trzeci album studyjny Shelly „Buffalo” został wydany w grudniu 2016 roku. W pierwszym tygodniu ten album przebił się przez listę Top 100 Country na iTunes. Fairchild wydała swój pierwszy singiel „Mississippi Turnpike”, w którym zadebiutowała swoim pierwszym teledyskiem od 10 lat. Premiera odbyła się wyłącznie w Taste Of Country , a następnie była odtwarzana wielokrotnie na CMT (kanał telewizyjny w USA), co stanowiło jej pierwszą niezależną grą w dużej sieci od czasu jej debiutanckiego albumu Ride.] Shelly jest proszona o regularne śpiewanie w Grand Ole Opry i ma swoją własną stronę artysty na stronie internetowej Opry.  Shelly jest również aktywną pisarką i artystką dla telewizji i filmu. W styczniu 2017 Shelly podpisała umowę z firmą licencyjną Resin8 z siedzibą w Nashville. Współpracując z różnymi autorami piosenek i producentami - Shelly konsekwentnie pisze i nagrywa dla nowych możliwości filmowych i telewizyjnych.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ride	Shelly Fairchild	05.2005	-	162[1]	Columbia 90 355	[produced by Shelly Fairchild, Buddy Cannon, Kenny Greenberg]

Faint

 

The Faint to amerykański zespół indie rockowy. Założony w Omaha w stanie Nebraska zespół tworzą Todd Fink, Graham Ulicny, Dapose i Clark Baechle. The Faint był pierwotnie znany jako Norman Bailer i zawierał Conora Obersta (z Bright Eyes, z którym The Faint koncertował w 2005 roku). Zrezygnował wkrótce po utworzeniu zespołu , chociaż The Faint nadal dzielił miejsce z Bright Eyes w Saddle Creek Records.
 

 

Dorastając, Fink, Petersen i Baechle jeździli na deskorolce w wolnym czasie, dopóki Fink nie rozwinął problemów z kolanem, co przesunęło ich hobby na tworzenie muzyki.  Zespół pierwotnie składał się z Clarka Baechle, Todda Finka (wcześniej Todd Baechle) i Joela Petersena. Podpisali kontrakt z Saddle Creek Records i wydali kilka singli, ale nie byli w stanie osiągnąć szerokiej sprzedaży. Po dodaniu Matta Bowena, Faint wydał Media. Pod koniec 1998 roku do zespołu dołączył Jacob Thiele, a wkrótce potem Matta Bowena zastąpił Ethan Jones. 

 

Odbyli tournee po Stanach Zjednoczonych, grając piosenki, które miały się znaleźć na następnym albumie, Blank-Wave Arcade, który miał brzmienie bardziej inspirowane muzyką dance i techno i był hitem undergroundowym. Jednak przed nagraniem albumu Jones opuścił zespół i został zastąpiony na gitarze basowej przez Joela Petersena, który na płycie grał zarówno na basie, jak i na gitarze. W połowie tworzenia Danse Macabre, The Faint dodał Dapose, death metalowego gitarzystę, byłego gitarzystę LEAD. Ich kolejny album, nagrany z Mikem Mogisem i wydany w 2004 roku, nosił tytuł Wet from Birth. 

 

Conor Oberst stwierdził w wywiadzie dla Pitchfork Magazine w sierpniu 2020 r., że The Faint otrzymali propozycję kontraktu nagraniowego z dużą wytwórnią, ale odrzucił ją z powodu lojalności i zaangażowania w Saddle Creek, który w tamtym czasie był wciąż wspólnym projektem między członkami The Faint, Cursive i Bright Eyes.  W maju 2008 roku The Faint ogłosili, że rozeszli się z Saddle Creek i że ich piąty album studyjny zostanie wydany przez ich własną wytwórnię, blank.wav. Album, zatytułowany Fasciinatiion, ukazał się 5 sierpnia 2008 roku w USA. Pierwszym singlem z albumu był „The Geeks Were Right”, który ukazał się nakładem Boys Noize Records. Ogłoszono również, że wiosną zespół wyruszy w trasę koncertową po Ameryce Północnej z brytyjską elektroniką Ladytron.

 

 Od czasu wydania Fasciinatiion dwóch członków zespołu, Clark Baechle i Todd Fink, cicho, bez reklam, występuje pod nazwą Depressed Buttons, gra remiksy innych artystów i gra jako DJ w różnych małych klubach i miejscach. Zespół wykonał oryginalną piosenkę „Teach Me Teacher” w dziecięcym programie Yo Gabba Gabba! w odcinku trzeciego sezonu „School”, który pierwotnie wyemitowano 19 września 2010 r.  30 października 2012 roku Saddle Creek Records wydała luksusową edycję Danse Macabre z oryginalnym zremasterowanym albumem, dodatkowymi i niewydanymi utworami oraz DVD z archiwalnymi nagraniami, projekcjami na żywo z ówczesnych tras koncertowych i nagraniami na żywo. Zespół ogłosił, że zagra w całości Danse Macabre wraz z ulubionymi fanami podczas trasy koncertowej po 24 miastach w Ameryce Północnej.  W 2016 roku Graham Ulicny (z Reptar) zastąpił Jacoba Thiele na klawiaturach. Thiele zmarł 13 lutego 2020 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Agenda Suicide	Faint	03.2002	194[1]	-	Fierce Panda ning 117	[written by The Faint][produced by Mike Mogis, The Faint]
Agenda Suicide	Faint	05.2003	169[1]	-	City Slang 20220-2	[written by The Faint]
I Disappear	Faint	10.2004	194[1]	-	Saddle Creek LBJ-66	[produced by Mike Mogis, The Faint]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wet from Birth	Faint	10.2004	-	99[2]	Saddle Creek 67	[produced by Mike Mogis, The Faint]
Fasciinatiion	Faint	08.2008	-	46	blank.wav .WAV 01	[produced by The Faint]
Doom Abuse	Faint	04.2014	-	199	SQE Music SQE 145	[produced by The Faint]