Lupe Fiasco

 

Jeden z najbardziej intelektualnych i enigmatycznych artystów aktywnych od połowy 2000 roku, Lupe Fiasco jest również jednym z bardziej znanych artystów w swojej dziedzinie, o czym świadczy uznanie Grammy oraz kilka złotych i platynowych certyfikatów. Raperowi i producentowi zajęło kilka lat, aby zyskać na popularności, ale jego nazwisko jest dobrze znane od czasu jego występu w „Touch the Sky” (2005) Kanye Westa, przebojowym singlu, który zapewnił mu sukces w karierze, która wydał siedem albumów, które znalazły się w pierwszej dziesiątce wydawnictw Lupe Fiasco Food & Liquor (2007), na szczycie listy przebojów Lasers (2011) oraz Food & Liquor II: The Great American Rap Album, Pt. 1 (2012). 

Chociaż Lupe specjalizuje się w skomplikowanych narracjach i kreatywnych metaforycznych wersetach, nie stroni od tworzenia singli z popowym apelem, w tym „Superstar” Top Tens i „The Show Goes On”. Po dekadzie napiętych relacji z dużym labelem Atlantic, Lupe zyskał nowy poziom twórczej niezależności w drugiej połowie 2010 roku, o czym można było usłyszeć w połączonych pełnometrażach Drogas Light (2017) i Drogas Wave (2018) oraz z 2022r Drill Music in Zion. 

 

Pochodzący z Chicago MC, urodzony jako Wasalu Muhammad Jaco, zaczął rapować w gimnazjum i kilka lat później dołączył do grupy o nazwie da Pak. Grupa podpisała kontrakt z Epic, wydała jeden singiel i rozpadła się, wszystko to zanim Lupe osiągnął wiek 20 lat. Częściowo dzięki wsparciu wokalnemu Jay-Z, L.A. Reid podpisał z Lupe jako artystą solowym kontrakt z Aristą, wydając tylko promujący singiel i kilka występów gościnnych. Lupe ostatecznie wylądował w Atlantic, innej dużej wytwórni. Poprzedzony kilkoma mixtape'ami, pojawieniem się na "Touch the Sky" Kanye Westa i swoim debiutanckim singlu "Kick, Push", album Food & Liquor miał ukazać się na początku 2006 roku, chociaż nieukończona wersja wyciekła wiosną, jego oficjalne wydanie miało miejsce we wrześniu. Album osiągnął ósme miejsce na liście Billboard 200 i przyniósł raperowi trzy nominacje do nagrody Grammy. „Dreamin'” z udziałem Jill Scott zdobył nagrodę jako Best Urban/Alternative Performance. Wysoce przemyślana kontynuacja, The Cool, została wydana w grudniu 2007 roku. 

 

Prowadzona przez „Superstar”, pierwszy platynowy singiel Lupe'a, zdobyła złoty certyfikat i cztery dodatkowe nominacje do nagrody Grammy. Pomimo osiągnięcia znaczącego sukcesu komercyjnego i uznania, Lupe napotkał wiele przeszkód na drodze do wydania swojego trzeciego albumu, Lasers. Kulminacją tego procesu była petycja podpisana przez ponad 30 000 zwolenników, którzy zażądali wydania przez Atlantic długo opóźnionego albumu, po czym nastąpił protest fanów przed nowojorskimi biurami wytwórni. Ostatecznie wydany przez Atlantic w marcu 2011 roku, album znalazł  się na szczycie trzech list przebojów: Billboard 200, Hot R&B/Hip Hop Albums i Hot Rap Albums. Napędzały go „The Show Must Go On” (który znalazł się w pierwszej dziesiątce listy Hot 100) i „Out of My Head” (numer 40 Hot 100; numer 11 Hot R&B/Hip-Hop). Praca nad czwartym albumem MC, Food & Liquor II: The Great American Rap Album, Pt. 1, rozpoczął się, gdy trzeci był w stanie zawieszenia przedpremierowego. 

 

Jego rozwój i narodziny we wrześniu 2012 roku były stosunkowo nieskomplikowane. Nigdy nie unikając kontrowersji, Lupe spotkał się z pewną reakcją za "Around My Way (Freedom Ain't Free)" ze względu na wykorzystanie Pete Rock & C.L. Klasyk Smootha z 1992 roku „They Reminisce Over You (T.R.O.Y.)” oraz „Bitch Bad” tak ostro skrytykowany przez magazyn Spin, że skłonił Lupe’a do wezwania do bojkotu publikacji. Album przedłużył pasmo Lupe'a na szczycie Billboard Rap Albums i wyprodukował kolejny wielki singiel, "Battle Scars". 

 

Kilka singli spoza albumu, w tym kolaboracja Eda Sheerana „Old School Love”, zostało rozrzuconych w 2014 i 2015 roku. Piąty pełnometrażowy Tetsuo & Youth, inspirowany wychowaniem Lupe'a w Chicago i pełen puent, był powrotem do formy i prawie znalazł się na szczycie listy rapu. Na rok 2016 zaplanowano wydanie trzech albumów. Chociaż udaremniło mu to, co określił jako „problemy z odprawą i miksowaniem”, Lupe był w stanie wydać single „Pick Up the Phone” i „Made in the USA” w ciągu roku. W grudniu Lupe przesłał również utwór „N.E.R.D.”, w którym znalazł się tekst uważany za antysemicki przez Anti-Defamation League. Raper bronił się i ogłosił w mediach społecznościowych „oficjalnie już nie wypuszczam muzyki”. Drogas Light, z występami Ty Dolla $ign, Big K.R.I.T. i Ricka Rossa, wylądował jednak w lutym następnego roku jako jego pierwszy niezależnie wydany album przez Thirty Tigers. Drogas Wave, zainspirowana po części opowieścią o Afrykanach, którzy wyskakiwali ze statku niewolników, przystosowali się do życia pod wodą i zatapiali inne statki w imię wolności, pojawiła się we wrześniu 2018 roku. W czerwcu 2019 roku Fiasco wydał niepublikowany wcześniej singiel „Run Game”.   Nagrany w 2006 roku utwór był pierwszym wpisem w projekcie składanki Chill's Spotlight, którego kuratorem był , Charles "Chill" Patton.

 

 HOUSE, EPka napisana we współpracy z producentem Kaelinem Ellisem, pojawiła się w lipcu 2020 roku, a w październiku pojawiła się TAPE TAPE, kolejna EPka z długoletnim współpracownikiem Fiasco Soundtrakk. Album Drill Music in Zion z 2022 roku był również wspomagany przez Soundtrakka, gdy Fiasco zanurzył się w pliku ostatnich bitów, które stworzył i pisał rymy  kończąc w zaledwie trzy dni. Na płycie gościnnie pojawiły się wokalistki Ayesha Jaco i Nayirah. Wraz ze swoimi muzycznymi poszukiwaniami Fiasco dołączył do zespołu MIT jako profesor wizytujący w 2022 roku, prowadząc kurs rapu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Touch the Sky	Kanye West Featuring Lupe Fiasco	02.2006	6[15]	42[9]	Roc-A-Fella 9852114	[platinum-US][platinum-UK][written by Curtis Mayfield,Justin Smith,Kanye West,W. Jaco][produced by Just Blaze][23[20].R&B Chart]
Kick, Push	Lupe Fiasco	06.2006	27[7]	78[5]	Atlantic AT 0243CDX	[written by Wasalu Jaco,Rudolph Lopez][produced by Soundtrakk][56[14].R&B Chart]
Daydreamin'	Lupe Fiasco featuring Jill Scott	09.2006	25[7]	-	Atlantic AT 0252CDX	[written by Wasalu Jaco,Sylveer Van Holme,Dave Mackay,Raymond Vincent,Craig Kallman][produced by Kallman][63[9].R&B Chart]
I Gotcha/td>	Lupe Fiasco	09.2006	-	-	1st & 15th 94 408	[written by Wasalu Jaco,Pharrell Williams][produced by The Neptunes][86[5].R&B Chart]
Superstar	Lupe Fiasco Featuring Matthew Santos	12.2007	4[18]	10[20]	Atlantic AT 0298CD2	[platinum-US][gold-UK][written by Wasalu Muhammad Jaco,Rudolph Lopez,Matthew Santos][produced by Soundtrakk][19[26].R&B Chart]
Shining Down	Lupe Fiasco Featuring Matthew Santos	07.2009	-	93[1]	Atlantic	[written by Wasalu Jaco,Rudolph Lopez][produced by Soundtrakk]
I'm Beamin'	Lupe Fiasco	02.2010	-	118[1]	1st & 15th	[written by Wasalu Muhammad Jaco,Pharrell Williams,Chad Hugo][produced by The Neptunes][97[1].R&B Chart]
The Show Goes On	Lupe Fiasco	03.2011	49[5]	9[33]	Atlantic USAT 21002369	[3x-platinum-US][written by Wasalu Jaco,Isaac Brock,Dustin Brower,Jonathon Brown,Dann Gallucci,Daniel Johnson,Eric Judy][produced by Kane Beatz][45[21].R&B Chart]
I Don't Wanna Care Right Now	Lupe Fiasco Featuring MDMA	03.2011	-	112[1]	Atlantic	[written by Wasalu Muhammad Jaco,Khalil Walton,Khari Cain,Ricky Rutland][produced by The Audibles]
Letting Go	Lupe Fiasco Featuring Sarah Green	03.2011	-	106[1]	Atlantic	[written by David Manzoor,Wasalu Muhammad Jaco][produced by King David "The Future"]
Words I Never Said	Lupe Fiasco Featuring Skylar Grey	02.2011	-	89[1]	Atlantic	[written by Wasalu Jaco, Holly Hafermann, Alexander Grant][produced by Alex da Kid]
Beautiful Lasers (2 Ways)	Lupe Fiasco Featuring MDMA	03.2011	-	70[1]	Atlantic	[written by David Manzoor,Wasalu Muhammad Jaco,Jason "Pooh Bear" Boyd][produced by King David "The Future"]
Till I Get There	Lupe Fiasco	03.2011	-	110[1]	Atlantic	[written by Wasalu Muhammad Jaco,Khalil Walton,Khari Cain,Ricky Rutland][produced by Needlz]
Out of My Head	Lupe Fiasco Featuring Trey Songz	06.2011	-	40[17]	Atlantic	[written by Wasalu Jaco, Arden Altino, Jerry Duplessis, Ronnie Jackson, Jesse Wilson, Miykal Snoddy][produced by Miykal Snoddy][11[32].R&B Chart]
This City	Patrick Stump Featuring Lupe Fiasco	10.2011	-	102[7]	Island 15922-21 [US]	[written by Patrick Stump][produced by Patrick Stump]
Around My Way (Freedom Ain't Free)	Lupe Fiasco	06.2012	-	76[1]	Atlantic	[written by Wasalu Jaco,Martyn Buchwald,Paul Kantner,Peter Phillips,Corey Penn][produced by Simonsayz,B-Sides]
Bitch Bad	Lupe Fiasco	07.2012	-	111[1]	Atlantic	[written by Wasalu Jaco,Dominic Jordan,Jimmy Giannos,Jason Boyd][produced by The Audibles,Jason Boyd][65[3].R&B Chart]
Lamborghini Angels	Lupe Fiasco	09.2012	-	92[1]	Atlantic	[written by Wasalu Jaco,Brian Tistog][produced by Mr. Inkredible]
Battle Scars	Lupe Fiasco & Guy Sebastian	09.2012	-	71[20]	Sony 88725462192	[platinum-US][written by Guy Sebastian,David Harris,Wasalu Jaco][produced by Pro-Jay][20[25].R&B Chart]
Old School Love	Lupe Fiasco Featuring Ed Sheeran	12.2013	-	93[5]	Atlantic	[written by Wasalu Jaco,Edward Sheeran,Justin Franks][produced by DJ Frank E][28[13].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lupe Fiasco's Food & Liquor	Lupe Fiasco	10.2006	31[3]	8[13]	Atlantic 7567935902	[gold-US][silver-UK][produced by Jay-Z ,Charles "Chilly" Patton,Lupe Fiasco,The Neptunes,Kanye West,Mike Shinoda,Craig Kallman,Prolyfic,Needlz,Soundtrakk,Brandon Howard]
Lupe Fiasco's The Cool	Lupe Fiasco	02.2008	7[5]	14[28]	Atlantic 7567899599	[platinum-US][silver-UK][produced by Lupe Fiasco,Darrale Jones,Patrick Stump,Al Shux,The Buchanans,Drop,Chris Goss,Le Messie,Simonsayz,Soundtrakk,Unkle]
Lasers	Lupe Fiasco	03.2011	25[2]	1[1][25]	Atlantic 7567895865	[gold-US][produced by Lupe Fiasco,Charles "Chilly" Patton,Darrale Jones,The Audibles,Alex da Kidi,SHi,The Buchanans,Kane Beatz,King David,Needlz,The Neptunes,Soundtrakk,Jerry Duplessis,Syience,Arden Altino,Miykal Snoddy]
Food & Liquor II: The Great American Rap Album Pt. 1	Lupe Fiasco	10.2012	60[1]	5[7]	Atlantic 7567876291	[gold-US][produced by Lupe Fiasco,Charles "Chilly" Patton,Darrale Jones,1500 or Nothin',The Audibles,B-Sides,Julian Bunetta,Simonsayz,Soundtrakk,Mr. Inkredible,Infamous,King David,Klypso,Mike & Keys,Jason "Poo Bear" Boyd,Famties & Bullit,Pro-Jay,The Runners,Severe]
Tetsuo & Youth	Lupe Fiasco	01.2015	58[1]	14[4]	Atlantic 7567876290	[produced by Blood Diamonds, DJ Dahi, JackLNDN, Keyz, Lupe Fiasco, Marcus Stephens, MoeZart, Quality Kid ,S1, Simonsayz, VohnBeatz, Wiz Buchanan]
Drogas Light	Lupe Fiasco	03.2017	-	28[2]	1st & 15 FFI 001	[produced by Tarik Azzouz,B HAM,B-Sides,Cy Fyre,D'Mile,Floss & Fame,iSHi,Purps,Simonsayz,Soundtrakk,StreetRunner,S-X,Jake Torrey,Ty Dolla $ign]
Drogas Wave	Lupe Fiasco	10.2018	-	60[1]	1st & 15th FF 1002	[produced by Lupe Fiasco,Charles "Chilly" Patton,Abel Garibaldi,Cardiak,Christian Sager,ChristopherKillumbus,DJ Dahi,Dylan James,Floss & Fame,Freeway Tjay,Ian Valentine,Johnny "JT" Thomas, Jr.,shndō,Oren Yoel,Simonsayz,Soundtrakk,S1T3,KVohn Beatz]

A Few Good Men

Wokaliści Tony Amey, Demail Burks, Aaron Hilliard i David Morris byli A Few Good Men, współczesną grupą R&B specjalizującą się w romantycznych balladach i stonowanych rytmach. Kwartet z Atlanty podpisał kontrakt z filią Arista LaFace, wytwórnią współzałożoną przez L.A. Reid i Babyface.  

Ich pierwszym singlem, który znalazł się na listach przebojów, była wersja „Silver Bells”, zaczerpnięta z A LaFace Family Christmas. Ich debiutancki album „A Thang for You” ukazał się w 1994 roku i zawierał niewielki hit w postaci „A Lil' Somethin'”, wczesnej koprodukcji Christophera „Tricky” Stewarta, który osiągnął 73 miejsce na liście Billboard R&B. . 

 Drugi album, Take a Dip, z okładką wyraźnie inspirowaną utworami Ohio Players, wypadł trochę lepiej z „Tonite” i „Have I Never”, z których drugi został napisany przez Babyface i wdarł się do Top 40 R&B.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Silver Bells	A Few Good Men	12.1993	-	-	LaFace	[written by Livingston & Evans][produced by Daryl Simmons][58[2].R&B Chart]
A Lil' Somethin'	A Few Good Men	10.1994	-	-	LaFace 24 078	[written by Christopher A. Stewart, Sean K. Hall][produced by Christopher A. Stewart, Sean K. Hall][73[4].R&B Chart]
Tonite	A Few Good Men	08.1995	-	118[3]	LaFace 24 103	[written by Dallas Austin][produced by Dallas Austin][44[17].R&B Chart]
Have I Never	A Few Good Men	03.1996	-	76[10]	LaFace 24 142	[produced by Daryl Simmons][32[16].R&B Chart]

Otto Knows

Otto Jettman, lepiej znany pod pseudonimem Otto Knows, (ur. 6 maja 1989r) to szwedzki DJ, producent muzyczny i remikser, który miał na swoim koncie wiele hitów w Szwecji, Belgii i Holandii oraz współpracował z takimi artystami jak Britney Spears, Avicii, Sebastian Ingrosso, Alesso oraz dokonał remiksów dla ATB, Imogen Heap, Lindsey Stirling i innych. 

Najbardziej znany jest z piosenek takich jak „Starlight (Otto Knows Remix)”, „Parachute”, „Next to Me”, „Dying for You” i „Million Voices”. Jettman spotkał Sebastiana Ingrosso w Sztokholmie i wkrótce potem dołączył do Ingrosso's Refune, koncertując u boku Ingrosso jako DJ i producent. Jettman współpracował również z Timem Berglingiem, znanym również jako Avicii i Oliver Ingrosso przy piosence „iTrack”. Kontynuował to z "Million Voices", stworzonym na zapleczu studia, podczas gdy Ingrosso i Alesso napisali popularną piosenkę festiwalową "Calling". 

„Million Voices” został później dodany do listy odtwarzania w BBC Radio 1. Później znalazł się w pierwszej piętnastce brytyjskiej listy przebojów singli i osiągnął złoto w Australii, Irlandii, Holandii, Szwecji i platynę w Belgii.

 Jego przełom nastąpił w 2010 roku na scenie elektronicznej z remiksem utworu „Hide and Seek” Imogen Heap. To zwróciło uwagę Tima Berglinga, który wykorzystał swoją produkcję w "Hide & Seek (Avicii Remix)". Odniósł wiele sukcesów na listach przebojów, w tym jego singiel „iTrack” przypisywany Timowi Bergowi vs Oliver Ingrosso & Otto Knows oraz jego remiks „Kick Out the Epic Motherf**ker” Dada Life. Jego największym hitem jest europejski singiel „Million Voices” z 2012 roku, który osiągnął trzecie miejsce na Ultratop 50, belgijskiej liście przebojów singli i szóste miejsce na holenderskiej liście przebojów singli. Znalazł się również w pierwszej piętnastce brytyjskiej listy singli.

 Pod koniec 2012 roku Otto zremiksował „Lies” brytyjskiego DJ-a/producenta płytowego Burnsa, który został włączony do rozszerzonego wydania singla w Wielkiej Brytanii. Remiks okazał się całkiem lepszy pod względem komercyjnym i osiągnął 32. miejsce na UK Singles Chart w dniu 24 grudnia 2012 roku po czterech tygodniach. W 2013 roku był współautorem i współproducentem „Work Bitch” Britney SpearsW czerwcu 2014 ukazał się kolejny singiel Otto „Parachute”. Premiera odbyła się w jego programie radiowym BBC1 przez Danny'ego Howarda.We wrześniu 2014 roku Otto Knows wydał również przeróbkę utworu Bebe Rexha „I Can't Stop Drinking About You”. Utwór miał premierę  na Bråvalla Festival w czerwcu i był grany przez całe lato w Ushuaïa na Ibizie.

 W październiku 2014 roku Bottai, Drumsound & Bassline Smith, CamelPhat i Zastenker wydali cztery remiksy „Parachute”. W maju 2015 roku Otto wydał singiel „Next to Me”. W 2016 roku Otto wydał singiel „Dying for You” z udziałem Lindsey Stirling i Alexa Arisa. Teledysk do utworu został wydany na YouTube w dniu 14 stycznia 2016 r., a oficjalny film po 1 lutego.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Million Voices	Otto Knows	08.2012	14[36]	-	Embassy Of Music GBJ 4B1200055	[written by Otto Jettman][produced by Otto Knows]
Next to Me	Otto Knows	05.2015	103	-	Warner	[written by Otto Knows, Simon Strömstedt][produced by Otto Jettman]

Foreign Exchange

 The Foreign Exchange, założony w składzie: Big Pooh, Nicolay, Phonte.Istnienie grupy The Foreign Exchange oraz nagrywanie przez nią utworów są niezłomnymi dowodami na prawdziwość twierdzenia, że dzięki wszechstronnemu rozwojowi elektroniki - także hip-hop wkroczył w nową erę.
Dwójka raperów, Phonte (właśc. Phonte Coleman i Big Pooh (Thomas Jones), należ±cych do tria Little Brother, usłyszała w 2002,roku Internecie, beaty holenderskiego producenta - Nicolay'a (Matthijs Leonard Nicolay Rook). Zafascynowani organicznym brzmieniem podkładów, skontaktowali się z ich autorem i zaproponowali współpracę. Efekt, w postaci albumu "Connected" (2004), zachwycił fanów laidbackowego hip-hopu, którzy uznali wspólne wydawnictwo trójki za współczesny odpowiednik klasycznych albumów - Pete Rocka i A Tribe Called Quest. Międzynarodowe dzieło trójki artystów, którzy przed wydaniem krążka nie spotkali się ani razu osobiście, zyskało bardzo wysokie oceny także wśród dziennikarzy. Jest to zasługa zarówno klimatycznych produkcji Nicolay'a,jak i rymów głównych głosów Little Brother,idealnie pasujących do przesyconych wpływami soulu beatów. 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Leave It All Behind	The Foreign Exchange	10.2008	-	-	Foreign Exchange Music HBD-CD-FE2	[produced by Nicolay][68.R&B; Chart]]
Authenticity	The Foreign Exchange	10.2010	-	145	Foreign Exchange Music HBD-CD-FE3	[produced by Nicolay][23.R&B; Chart]]

 

Foals

Foals to indie rockowy

zespół  z Oxfordu w Anglii. Ich styl muzyczny jest przede wszystkim pod wpływem rock-math, ale uważa się również, że jest pod wpływem techno i minimalu. Zespół ma obecnie kontrakt płytowy z Transgressive Records w Europie i Sub Pop w USA. 

 The Foals został  założony w 2005 roku przez Andrew Mearsa, Yannisa Philippakisa i Jacka Bevana. Mears był również aktywny w zespole Youthmovies (pierwotnie Youthmovie Soundtrack Strategies). Philippakis i Bevan, którzy znają się od szkoły, wcześniej grali w matematyczno-rockowej grupie The Edmund Fitzgerald. Jimmy Smith i Walter Gervers, także byli przyjaciółmi ze szkoły średniej, dołączyli do The Foals po rozpadzie ich zespołu Face Meets Grill.

 Debiutancki singiel Try This on Your Piano/Look at My Furrows of Worry został wydany w kwietniu 2006 roku. Wkrótce potem Mears opuścił The Foals, aby skoncentrować się na produkcji albumu Good Nature z zespołem Youthmovies. Edwin Congreave ukończył obsadę Foals w maju 2006 r. W 2007 roku ukazały się single Mathletics i Hummer. Te tytuły nie stały się częścią późniejszego debiutanckiego albumu. Debiutancki album Antidotes został wydany 24 marca 2008 roku. Został wyprodukowany przez członka Radio Dave'a Siteka. Ponieważ członkowie zespołu byli niezadowoleni z efektów pogłosowych stosowanych przez Siteka, później sami zremiksowali album. W tym samym roku wydano również limitowaną edycję, zawierającą utwory takie jak XXXXX, które były używane jako intro na koncertach. Poszczególne single zawierały również strony B, takie jak Brazil Is Here, Unthink This, A Sketch for ESG i inne.

 Później, wraz z wydaniem singla Red Socks Pugie, ukazała się dziewięciominutowa wersja Glaciers, która wcześniej istniała tylko przez dwie minuty. W tym samym roku na Summercase Festival 2008 doszło do bójki z udziałem Yannisa Phillipakisa. Powodem było to, że frontman Sex Pistols wygłosił rasistowskie uwagi do frontmanki Bloc Party Kele Okereke, co skłoniło Phillipakisa i Kaiser Chiefs do próby rozwiązania sporu, który wynikł i został ranny. Jednak Foals byli w stanie ponownie wystąpić i zadedykowali piosenkę Cassius frontmanowi Sex Pistols.

 W 2009 Foals wsparli Bloc Party w Londynie oraz festiwal All Tomorrow's Parties. Piosenka Olympic Airways była wówczas ścieżką dźwiękową do gry komputerowej FIFA 09, w grze Pro Evolution Soccer 2012 reprezentowana była piosenka Miami. W 2015 roku The Foals pojawili się w dwóch grach wideo: FIFA 16 zawierała piosenkę Mountain at My Gates z albumu What Went Down, a gra Life Is Strange zawierała piosenkę Spanish Sahara. Po albumie Antidotes pojawiły się takie utwory, jak Spanish Sahara, Alabaster, Total Life Forever i O-Funk. 

W sierpniu rozpoczęli nowe nagrania w studiu nagraniowym Svenska Gramofon w Göteborgu w Szwecji. Wreszcie 7 maja 2010 roku ukazał się album Total Life Forever, który otrzymał nominację do British Mercury Prize W grudniu 2011 roku zagrali jako support przed Red Hot Chili Peppers. 8 lutego 2013 ukazał się trzeci studyjny album Holy Fire, który osiągnął 2. miejsce na UK Albums Chart i był nominowany do brytyjskiej Mercury Prize. Producenci albumu, Alan Molder i Flood, otrzymali nagrodę w 2014 Brit Awards za swoją pracę.

28 sierpnia 2015 ukazał się czwarty studyjny album What Went Down. 5 stycznia 2018 roku zespół ogłosił, że z zespołu odejdzie basista Walter Gervers. Jednocześnie ogłoszono, że trwają prace nad piątym albumem studyjnym. 14 stycznia 2019 Foals ogłosił za pośrednictwem Twittera, że ​​w 2019 roku ukażą się dwa nowe albumy. Pierwsza część podwójnego albumu Everything Not Saved Will Be Lost została wydana w marcu i po raz drugi zajęła jej drugie miejsce, druga część została wydana w październiku i była pierwszym z jej albumów, który osiągnął 1. miejsce.

 W listopadzie 2019 roku Toby L wydał dokument Rip Up The Road, do którego zespół sfilmował podczas produkcji podwójnego albumu Everything Not Saved Will Be Lost i kolejnej światowej trasy koncertowej.The Foals zdobyli nagrodę Best British Band na Brit Awards 2020 i Best Live Act na NME Awards 2020. W 2020 roku wydali trzy albumy ze zremiksowanymi wersjami swoich piosenek: Collected Reworks Vol. 1 to 3. W 2021 klawiszowiec Edwin Congreave opuścił zespół i zamiast tego zajął się ekonomią.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hummer / Astronauts and All	Foals	10.2007	167[1]	-	Transgressive TRANS 050	[written by Jack Bevan, Edwin Congreave, Walter Gervers, Yannis Philippakis, Jimmy Smith][produced by Gareth Parton]
Mathletics / Big Big Love	Foals	08.2007	109[1]	-	Transgressive TRANS 053	[written by Jack Bevan, Edwin Congreave, Walter Gervers, Yannis Philippakis, Jimmy Smith][produced by Gareth Parton]
Balloons	Foals	12.2007	39[10]	-	Transgressive TRANS 065	[written by Jack Bevan, Edwin Congreave, Walter Gervers, Yannis Philippakis, Jimmy Smith][produced by David Andrew Sitek]
Cassius/The Chronic	Foals	03.2008	26[10]	-	Transgressive TRANS 069	[written by Jack Bevan, Edwin Congreave, Walter Gervers, Yannis Philippakis, Jimmy Smith][produced by David Andrew Sitek ]
Red Socks Pugie/Gold Gold Gold	Foals	06.2008	89[1]	-	Transgressive TRANS 075	[written by Jack Bevan, Edwin Congreave, Walter Gervers, Yannis Philippakis, Jimmy Smith][produced by David Andrew Sitek ]
Olympic Airways/Unthink This	Foals	10.2008	160[1]	-	Transgressive TRANS 085	[written by Yannis Philippakis, Jack Bevan, Jimmy Smith, Walter Gervers and Edwin Congreave][produced by David Andrew Sitek]
Spanish Sahara	Foals	04.2010	148	-	Warner Music UK Ltd. WEA 469	[written by Jack Bevan,Edwin Congreave,Walter Gervers,Yannis Philippakis,Jimmy Smith][produced by Luke Smith ]
This Orient	Foals	05.2007	97	-	Warner Music UK Ltd. WEA 471	[written by Jack Bevan, Edwin Congreave, Walter Gervers, Yannis Philippakis, Jimmy Smith][produced by Luke Smith ]
Miami/The Forked Road	Foals	07.2010	127	-	Warner Music UK Ltd. WEA 473X	[written by Foals][produced by Luke Smith ]
Inhaler	Foals	11.2012	122	-	Transgressive	[written by Foals][produced by Flood, Alan Moulder]
My Number	Foals	02.2013	23[7]	-	Warner Bros GBAHT 1200723	[platinum-UK][written by Jack Bevan, Walter Gervers, Yannis Philippakis, Jimmy Smith][produced by Flood, Alan Moulder]
Late Night	Foals	04.2013	146	-	Warner Bros. WEA 490	[written by Foals][produced by Flood, Alan Moulder]
What Went Down	Foals	06.2015	172	-	Warner Bros	[silver-UK][written by Yannis Philippakis,Jack Bevan,Jimmy Smith,Walter Gervers][produced by James Ford]
Mountain at My Gates	Foals	09.2015	87[2]	-	Warner Bros. GBAHT 1500380	[gold-UK][written by Foals][produced by James Ford]
Exits	Foals	02.2019	70[2]	-	Warner Bros. GBAHT 1800684	[written by Jack Bevan ,Edwin Congreave, Yannis Philippakis, Jimmy Smith][produced by Yannis Philippakis, Foals Brett Shaw]
In Degrees	Foals	03.2019	82[1]	-	Warner Bros. GBAHT 1800794	[written by Jack Bevan, Edwin Congreave, Yannis Philippakis ,Jimmy Smith][produced by Yannis Philippakis, Foals Brett Shaw]
The Runner	Foals	10.2019	87[1]	-	Warner Bros. GBAHT 1900653	[written by Jack Bevan ,Edwin Congreave, Yannis Philippakis ,Jimmy Smith][produced by Brett Shaw]
Hypercolour	CamelPhat (with Yannis & Foals)	07.2020	77[1]	-	RCA GBARL 2000697	-
Wake Me Up	Foals	11.2021	98[1]	-	Warner Bros. GBAHT 2100953	[written by Foals][produced by John Hill,Miles James,A. K. Paul]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Antidotes	Foals	03.2008	3[14]	-	Transgressive TRANS 071LP	[gold-UK][produced by Foals, Dave Sitek]
Total Life Forever	Foals	05.2010	8[11]	-	Warner Bros. 5186591372	[gold-UK][produced by Luke Smith]
Holy Fire	Foals	02.2013	2[32]	-	Warner Bros. 2564653582	[gold-UK][produced by Flood,Alan Moulder]
What Went Down	Foals	09.2015	3[34]	-	Warner Bros. 0825646075010	[gold-UK][produced by James Ford]
Everything Not Saved Will Be Lost – Part 1	Foals	03.2019	2[7]	-	Warner Bros. 0190295500917	[silver-UK][produced by Foals, Brett Shaw]
Everything Not Saved Will Be Lost – Part 2	Foals	10.2019	1[1][5]	-	Warner Bros. 0190295394639	[silver-UK][produced by Foals, Brett Shaw]
Collected Reworks Vol. 1, 2 & 3	Foals	10.2020	54[1]	-	Warner Bros. 0190295201753	-
Life Is Yours	Foals	06.2022	3[3]	-	Warner Bros. 0190296274435	[produced by A. K. Paul, Dan Carey, John Hill]

FM

 Ten brytyjski kwintet utworzony w 1985 r. ze szczątków zespołów Samson i Wildlife dzięki nieustannym koncertom szybko ustalił swoją pozycję doskonalej komercyjnej formacji rockowej. Towarzysząc wystę pom takich gwiazd jak Magnum, Status Quo i Meatloaf, zespół wkrótce pozyskał niewielką, ale bardzo wierną grupę fanów.

Grając w składzie Steve Overland (gitara i śpiew), Chris Overland (gitara), Didge Digital (keyboardy), Merv Goldsworthy (gitara basowa) i Pete Jupp (perkusja), specjalizowali się w łatwym i harmonijnym rocku, z charakterystycznym, wysokim - i momentami niemal sterylnym - wokalem Chrisa Overlanda. Krytyka dobrze przyjęła ich debiutancki album Indiscreet z 1986 roku, świetnie wyprodukowany i łatwy w odbiorze. Płyta sprzedawała się jednak słabo.
Po trzyletniej przerwie, poważnych przemyśleniach i wykorzystaniu kompozycji obcego autorstwa grupa w 1989 roku nagrała album Tough It Out, na którym zaprezentowała nieco twardszy styl. Wytwórnia Epic Records nie wsparła należycie promocji longplaya, przez co nie zyskał dużej popularności. Pozbawiony złudzeń i sfrustrowany zespół rozpadł się w 1990 r., ale zawiązał ponownie rok później. Z pomocą niezależnej firmy Music For Nations nagrał album Taking It To The Streets, na którym powrócił do początkowego brzmienia.
Chrisa Overlanda zastąpił Andy Bamett, który nadał grupie ostrzejsze, bardziej rock'n'rollowe brzmienie. Promując ten album F.M. otwierali koncerty Status Quo. Później muzycy wybrali się na akustyczne toumee po Anglii, jednak bez klawiszowca Didge'a Digitala, dla którego zabrakło miejsca w osobowym samochodzie, którym podróżowali. Ostatecznie opuścił on grupę w 1992 r., kiedy na rynku ukazał się longplay Aphrodisiac. Rok później zespół nagrał akustyczny album No Electricity Required, zawierający "nieelektryczne" wersje nagrań z poprzedniej płyty plus kilka przeróbek znanych standardów, jak np. "Rocky Mountain Way", czy "Little Bit Of Love".

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Frozen heart/Dangerous	FM	01.10.1985	92[2]	-	Portrait A 6613	[written by FM][produced by FM, Dave King]
Frozen heart/Love Lasts Forever	FM	01.1987	64[3]	-	Portrait DIDGE 1	[written by FM][produced by FM, Dave King]
Let love be the leader	FM	06.1987	71[3]	-	Portrait MERV 1	[written by C. Overland, S. Overland][produced by FM, Dave King]
Bad luck/This Could Be The Last Time	FM	08.1989	54[5]	-	Epic 6550317	[written by B. Overland, C. Overland, D. Child][produced by Neil Kernon]
Someday [You' ll come running]/Alibi	FM	10.1989	64[4]	-	Epic DINKP 1	[written by J. Randall, R. Randall, T. SCiuto][produced by Neil Kernon]
Everytime i think of you/Frozen Heart (Live)	FM	02.1990	73[2]	-	Epic DINKT 2	[written by S. Mullen, J. Cesario, G. Jones][produced by Neil Kernon]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Indiscreet	FM	09.1986	76[1]	-	Portrait PRT 26 827	[produced by FM, Dave King]
Tough it out	FM	10.1989	34[2]	-	Epic 465589 1	[produced by Neil Kernon]
Heroes And Villains	FM	05.2015	70[1]	-	Frontiers Music SRL FR LP 684	[produced by FM]

Sara Allen

 Sara Allen (ur. 23 marca 1954r) to amerykańska autorka tekstów najlepiej znana ze współpracy z duetem Hall & Oates. Chociaż oboje nigdy się nie pobrali, była w długotrwałym związku z Darylem Hallem, który zakończył się w 2001 roku. Współtworzyła wiele przebojów duetu, w tym "You Make My Dreams", "Private Eyes", "I Can't Go for That (No Can Do)” i „Maneater”.   Piosenka „Sara Smile”, pierwszy amerykański hit Hall & Oates, dotyczyła Sary Allen. Jej zmarła siostra Janna Allen była również autorką piosenek, a także współpracowała z Hall & Oates.

                                              Piosenki na listach przebojów

[with Daryl Hall] 10/1977 Why Do Lovers (Break Each Other's Heart?) Hall & Oates 73.US 03/1980 Who Said the World Was Fair Hall & Oates 110.US 09/1984 Swept Away Diana Ross 19.US [with Daryl Hall & John Oates] 06/1980 Running from Paradise / Portable Radio Hall & Oates 41.UK 05/1981 You Make My Dreams Hall & Oates 5.US 11/1981 I Can't Go for That (No Can Do) Hall & Oates 1.US/8.UK 10/1982 Maneater Hall & Oates 1.US/6.UK 02/1984 Adult Education Hall & Oates 8.US/63.UK 07/1988 Missed Opportunity Hall & Oates 29.US [with Daryl Hall, Janna Allen & Warren Pash] 08/1981 Private Eyes Hall & Oates 32.UK/1.US 06/1985 Possession Obsession Hall & Oates 30.US [with Daryl Hall,Janna Allen] 03/1982 Did It in a Minute Hall & Oates 9.US [with Daryl Hall & Dave Stewart] 12/1986 I Wasn't Born Yesterday Daryl Hall 93.UK [with Daryl Hall, Rick Iantosca & John Oates] 10/1988 Downtown Life Hall & Oates 31.US [with Daryl Hall, John Oates,Steve Scipio, David Jolicoeur, Posdnuos , Prince Paul & Maseo] 07/1989 Say No Go De La Soul 18.UK [with Marvin Gaye, Daryl Hall] 01/1994 Stop Loving Me Stop Loving You Daryl Hall 30.UK [with Arthur Baker, Merv De Peyer, Daryl Hall] 10/1996 Go Around Criminal Element Orchestra 100.UK [with Alan Gorrie & Daryl Hall] 02/1998 The Sky Is Falling Hall & Oates 144.UK [with Daryl Hall, John Oates, Full Force ] 04/1999 Wait Till I Get Home C Note 104.US [with Missy Elliott, Bink, Brycyn Evans, Daryl Hall & John Oates ] 08/2000 Can't Go for That Tamia 84.US [with Plan B (as Ben Drew), Daryl Hall, John Oates ] 07/2006 Mama (Loves a Crackhead) Plan B 41.UK

Phil Fuldner

 Jeden z najdłużej działających niemieckich DJ-ów i producentów, Phil Fuldner jest członkiem Kosmonaut. Innymi słowy, należy do tej elitarnej grupy wykonawców - takich jak Tom Novy, Eniac i DJ Moguai - którzy podpisali kontrakt z ultramodną niemiecką wytwórnią Kosmo Records. Fuldner po raz pierwszy osiągnął wielki sukces w 1997 roku dzięki singlowi "The Final" - remake'owi starego "Captain Future Hymn". 

Wydanie, które odniosło ogromny sukces na listach przebojów w całej Europie, było wspólnym wysiłkiem DJ-a Moguai, z którym Fuldner ma długą współpracę, sięgającą czasów przedkosmo. W 1998 roku próbował nagrać retro-klasyczny "S-Express" - temat programu telewizyjnego S-Express - i w rezultacie był kolejnym hitem na listach tanecznych w Niemczech. W ciągu następnych kilku lat Fuldner był zajęty w studiu produkcją i remiksowaniem wielu popularnych albumów kompilacyjnych, pracując z takimi nazwiskami jak Timo Maas, Judge Jules i Yves Deruyter.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Ger	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Final (The Captain Future Theme)	Phil Fuldner	06.1999	95[1]	7[13]	Kosmo FINAL 2	[written by Ch. Bruhn][produced by DJ Moguai, DJ Phil Fuldner]
S-Express	Phil Fuldner	12.1998	-	73[1]	Kosmo KOS 026 [Ger]	[written by Mark Moore , P. Gabriel][produced by DJ Moguai, DJ Phil Fuldner]
Miami Pop	Phil Fuldner	08.2001	-	41[7]	Kosmo KOS 2022	[written by Jaxon, Moguai, Fuldner][produced by Jaxon, Moguai, Fuldner]

Fujiya & Miyagi

 Fujiya & Miyagi to brytyjska grupa założona w Brighton, East Sussex, Anglia, w 2000 roku. Obecny skład to David Best (wokal i gitara), Stephen Lewis (syntezatory i wokal), Ed Chivers (perkusja), Ben Adamo i Ben Farestuedt (bas i wokal). Wydali osiem albumów studyjnych: Electro Karaoke in the Negative Style (2002), Transparent Things (2006), Lightbulbs (2008), Ventriloquizzing (2011), Artificial Sweeteners (2014), Fujiya & Miyagi (2017), Different Blades from the Same Pair of Scissors (2017) i Flashback (2019). Obecnie podpisują kontrakt z Impossible Objects of Desire na całym świecie. 

 Zespół był tematem odcinka serialu dokumentalnego MTV2 This is Our Music w 2006 roku. Ich piosenka „Uh” pojawiła się w odcinku Breaking Bad oraz w odcinku brytyjskiego serialu science-fiction Misfits. „Collarbone” pojawił się w odcinku amerykańskiej adaptacji brytyjskiego dramatu dla nastolatków Skins, a „Vagaries of Fashion” pojawił się w odcinku How To Get Away With Murder. „Collarbone” pojawił się w Skate It i Skate 2 odpowiednio w 2008 i 2009 roku jako część ścieżek dźwiękowych obu gier. „Sore Thumb” pojawił się w NBA 2K10.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lightbulbs	Fujiya & Miyagi	09.2008	-	187[1]	Full Time Hobby FTH 061CDXX	[produced by Fujiya & Miyagi]

Flying Burrito Bros

 Początków FBB należy szukać w pierwszej połowie 1967 r., kiedy to doszło do rozpadu działającej w Kalifornii grupy International Submarine Band, której liderem był Gram Parsons . Parsons, zachowując prawo do nazwy stworzył nowy ISB (m.in. Jon Corneal z The Legends i Chris Ethridge), a jego byli koledzy utworzyli The Flying Burrito Brothers. Grupę stanowili: brytyjczyk Ian Dunlop (eks-ISB), Mickey Gauvin (eks-ISB) oraz Barry Tashian i Bill Briggs (obaj eks-The Remains z Bostonu).Zespół początkowo ograniczał się do występów klubowych, a zmieniane lub rozszerzane okazjonalnie składy tworzyły raczej nieformalną grupę muzyków a nie profesjonalny zespół.

Grupa Parsonsa zdążyła nagrać album "Safe At Home" dla wytwórni Lee Hazelwooda - LHI i rozpadła się pod koniec 1967 r., kiedy to G. Parsons rozpoczął współpracę z The Byrds. To jemu m.in przypisuje się przeforsowanie idei nagrania historycznego albumu "Sweetheart Of The Rodeo", uznawanego ciągle za pierwszy country-rockowy album, choć często zwraca się też uwagę na "Safe At Home" ISB i dokonania Bucka Owensa.
Wyjazd The Byrds do RPA latem 1968 r. sprowokował Parsonsa do opuszczenia -jeszcze przed tournee - zespołu. Później, gdy z grupy odszedł Chris Hillman, obaj muzycy nawiązali współpracę. Z końcem lata 1968 r. G. Parsons, Ch. Hillman i Ch. Ethridge wyjechali do miejscowości Reseda w południowej Kalifornii, gdzie przygotowali materiał, który stał się przede wszystkim efektem muzycznych poszukiwań G. Parsonsa. W sesjach wzięli udział także Jon Corneal z ISB oraz I. Dunlop i Barry Tashian (eks-FBB). Korzystając z obecności Dunlopa grupa rozpoczęła koncerty pod szyldem FBB, w czasie których wspomagali ją okazyjnie różni muzycy, m.in. B. Briggs. Eklektyczny materiał muzyczny, łączący w sobie cechy muzyki ISB, wczesnych The Byrds, rocka okolic Los Angeles, tzw. brzmienia Bakersfield (B. Owens) współtworzył "muzykę zachodniego wybrzeża" (tzw. West Coast Sound). Pod koniec 1968 r. z grupą rozstał się I. Dunlop i B. Tashian. Brak formalnych rozwiązań związanych z nazwą zespołu spowodował konflikt między Parsonsem i Tashianem, roszczących sobie posiadanie prawa do nazwy. Zainteresowani pogodzili się iście salomonowym rozwiązaniem: grupa G. Parsonsa przyjęła nazwę FBB West, a zespół który chciał stworzyć B. Tashian po powrocie do Bostonu - FBB East. Grupy te spotkały się za kilka tygodni w słynnym bostońskim klubie "Tea Party", zakontraktowane przez niedopatrzenie i pomyłkę jako jeden zespół FBB!
Oferta kontraktu dla grupy G. Parsonsa ze strony wytwórni A&M; zbiegła się z przerwaniem działalności FFB East i Parsons, jak sam przyznał, "skradł" nazwę FBB na cel podpisania umowy z A&M.; Do czwórki - G. Parsons, Ch. Hillman, Ch. Ethridge, J. Corneal - dokooptowano znanego już gitarzystę stalowego, używającego wówczas imienia Sneeky Pete (później Sneeky Pete Kleinow, Sneaky Pete Kleinow). Już w czasie pierwszej sesji nagraniowej zrezygnował J. Corneal i grupa musiała w celu jej dokończenia zatrudnić muzyków sesyjnych. Wkrótce potem w FBB zjawia się kolejny eks-Byrds - Michael Clarke - dr.
Pierwszy album FBB przyjęty został z dużym zaciekawieniem, a to co na nim zespół zaprezentował nazwano "Cosmic American Music". Sam G. Parsons określał swoje muzyczne wizje mianem "fantazji kosmiczno-soulowo-countrowej". Krytyka muzyczna podzieliła się na zwolenników i zagorzałych przeciwników takiej muzyki. Fani przyjęli FBB dość ciepło, ale płyta nie odniosła sukcesu komercyjnego. Ci, którzy widzieli w albumie rozwinięcie koncepcji "Sweetheart Of The Rodeo" Byrdsów, ogłosili początek country-rocka. Szczególną uwagę zwróciły dwa elementy płyty - brzmienie gitary stalowej Sneeky Pete'a i okładka. G. Parsons prezentował na niej strój, wymyślony przez słynnego projektanta Nudiego, ozdobiony charakterystycznymi łodygami i liśćmi marihuany. Mimo ekscesów z jakich zaczęli słynąć FBB przyszłość grupy rysowała się obiecująco, co potwierdziła trasa koncertowa. Kiedy zespół opuścił Ch. Ethridge zastąpił go Bernie Leadon, z zespołu Dillard and Clark, wcześniej kolega Ch. Hillmana z bluegrassowej formacji The Scottsville Sguirell Barkers. W tym składzie grupa wystąpiła w filmie "Gimme Shelter", rejestrującym słynny występ The Rolling Stones z 16 grudnia 1969 r. w Livermore (Kalifornia).
G. Parsonsa łączyła przyjaźń z K. Richardsem i M. Jaggerem jeszcze z czasów jego pobytu w The Byrds i miarą tej zażyłości było przekazanie kompozycji Wild Horses na użytek Parsonsa, który uczynił z niej jeden ze sztandarowych utworów w repertuarze FBB. Wspólna trasa koncertowa po USA z The Rolling Stones pogłębiła nie tylko zażyłość Parsonsa z brytyjczykami, ale i pogłębiła jego uzależnienie od alkoholu i narkotyków, co nie pozostało bez wpływu na pozostałych muzyków FBB. Okres ten oddalił Parsonsa od Hillmana, który okazał się jedynym muzykiem posiadającym jasną wizję dalszej kariery zespołu FBB. Gdy tymczasem Gram miał coraz więcej wątpliwości co do swej roli w grupie i kierunku swego rozwoju nieformalnym liderem zespołu stał się Chris Hillman. Tymczasem krytyka coraz wyraźniej zaczęła kreować G. Parsonsa na "godnego następcę Hanka Williamsa", zwracając uwagę na samodestrukcyjny styl życia muzyka.
  Czarą goryczy okazał się drugi album grupy "Burrito Deluxe". Płyta, przygotowana zbyt pospiesznie przy niewielkim zainteresowaniu G. Parsonsa, nie znalazła uznania ani u fanów rocka, ani u zwolenników country. Przysłowiową kropką nad "i" stała się częsta absencja Parsonsa podczas prób i na koncertach oraz spowodowany pod wpływem alkoholu wypadek motocyklowy muzyka (maj 1970), który wyeliminował go na dłużej z życia muzycznego. Wówczas Ch. Hillman zdecydował się wykluczyć G. Parsonsa z FBB a na jego miejsce przyjął młodziutkiego Ricka Robertsa, który zjawił się w Kalifornii na fali zainteresowania rockiem countrowców z południowego wschodu USA. Roberts niespodziewanie szybko znalazł wspólny język z Ch. Hillmanem, co zepchnęło S. P. Kleinowa i B. Leadona z ich ambicjami w cień "duetu".
Hillman i Roberts przygotowali znaczną część materiału na trzeci album FBB, który stał się "drogowskazem" kalifornijskiego rocka na lata 70. Refleksyjna kompozycja R. Robertsa Colorado nieco później uznana została za jego najlepszy utwór i ostatni krok ku temu, co już niedługo potem zaproponowały zespoły Poco i The Eagles. Zdawało się, że FBB ma kryzys za sobą. Producentem albumu był Jim Dickson, opiekujący się od dawna karierą Hillmana. Za sprawą Dicksona lider ograniczył brzmienie gitary stalowej dążąc ku komercjalizacji brzmienia grupy. Rozgoryczony S. P. Kleinow w maju 1971 r. opuścił zespół, za oficjalnie podaną przyczynę odejścia muzyka wymieniono "zmęczenie stylem bycia grupy". Dwa miesiące później z formacją pożegnał się B. Leadon. Trafił on do grupy towarzyszącej Lindzie Ronstadt, z której uformować się miał pierwszy skład The Eagles.
Nowymi muzykami FBB zostali: Kenny Wertz - g i Al Perkins - g. stalowa (ex-Shiloh )J. Wertz zawiesił tworzenie progresywnej grupy bluegrassowej Country Gazette i wkrótce sprowadził do FBB: Rogera Busha - bjo i Byrona Berlina - viol (obaj z grupy Dillard and Clark). W nowym składzie zespół zarejestrował swój ostatni album - koncertowy krążek "Last Of The Red Hot Burrito", bardzo dobrze przyjęty przez krytykę i fanów. Kiedy Hillman i Perkins dali się przekonać Stevenowi Stilisowi do wzięcia udziału w tworzonej grupie o eklektycznym repertuarze - Manassas, zaprzyjaźniony z Hillmanem M. Clarke stracił ochotę na dalszą współpracę z FBB. Grupa wyraźnie zmieniała oblicze na country-grassowe, a M. Clarke przeszedł do bazującej na Florydzie formacji rhythm and bluesowej Dependtables, FBB praktycznie przestali istnieć.
Pozostali po tym "exodusie" Burritos, chcąc wypełnić warunki koncertowego kontraktu, dokooptowali niedoszłego członka Country Gazette Alana Munde'ego - bjo, Dona Becka - g. stalowa, Erica Daltona - dr i wyjechali w styczniu 1972 r. do Europy. Zespół dał tam serię koncertów pod szyldem Hot Burrito Revue. Wydany w Anglii album "Live In Amsterdam" i jego późniejsze reedycje firmowała nazwa i logo FBB, zaś holenderski oddział Arioli opublikował szerszy zapis tego koncertu tytułując go "Bluegrass Special". Jest to de facto pierwszy album zespołu Country Gazette. Po powrocie do USA ten nieformalny skład FBB przestał istnieć. Jak na ironię losu europejska trasa koncertowa była wielkim sukcesem dla wykonawców, którzy przywieźli zaproszenia na kolejne występy, szczególnie do Holandii, gdzie zainteresowanie poprzednimi płytami FBB było wyjątkowo duże. Wydane tam dwie kompilacje nagrań z trzech pierwszych płyt FBB są do dnia dzisiejszego kolekcjonerskimi rarytasami. Tournee z 1972 r. przynisło też wielkie korzyści propagandowe progresywnej odmianie amerykańskiego bluegrassu, którego wykonawcy znaleźli w Holandii ważny przyczółek dla "eksportu" tego gatunku do Europy. Wreszcie ostatnim pokłosiem tej "historycznej wizyty" były wielokrotne późniejsze koncerty FBB, choć składy, repertuar i poziom koncertów nie miały już wiele wspólnego z dokonaniami oryginalnych Flying Burrito Brothers.
W 1973 r. Sneaky Pete Kleinow stworzył na potrzeby nagrań i promocji swojej solowej płyty zespół Cold Steel, szybko przemianowany na Lone Star, w którym znaleźli się m.in. Gib Guilbeau (eks-The Castaways, Cajun Gib and Gene, Swampwater). Były partner Giba z The Castaways i Cajun Gib and Gene - Gene Parsons (także eks-The Byrds) stworzył z początkiem 1974 r. grupę Docker Hill Boys z m.in. Joelem Scottem Hillem (eks-Canned Heat) i nieco później Ch. Ethridgem, znanym z FBB. Jesienią 1974 r. formacje S. P. Kleinowa i Parsonsa stworzyły wspólną grupę koncertową, której Ed Tickner - ostatni menedżer FBB, posiadający prawo do używania nazwy FBB - zaoferował kontrakt koncertowy pod szyldem FBB. W taki sposób dojrzała koncepcja reaktywowania formacji, ale S. P. Kleinow chciał w grupie widzieć Ch. Hillmana i R. Robertsa. Ostatecznie nową wersję FBB utworzyli: S. P. Kleinow, G. Guilbeau, J. S. Hill, Ch. Ethridge i G. Parsons. Po powrocie z trasy koncertowej po Europie zespół nagrał właściwie nijaki album "Flying Again". którego wartość popsuło powierzenie partii wokalnych Hillowi i Guilbeau. Także w następnych nagraniach uparcie forsowano udział tych niezłych muzyków w charakterze wokalistów, pomijając znacznie lepszego wokalnie Gene'a Parsonsa. Po kolejnym europejskim tournśe, latem 1975 r. Ch. Ethridge'a zmienił Skip Battin, były muzyk The Pledges. Skip and Flips. W tym składzie nagrano niczym nie wyróżniający się album "Airborne", który niespodziewanie dotarł do 138 pozycji na liście TOP 200 "Billboardu".
W 1976 r. FBB, już bez Parsonsa, zastąpionego przez Eda Pondera - dr, wyjechali do Europy. W grudniu wskutek narastających konfliktów grupa zawiesiła swoją działalność. Kleinow, Guilbeau i Hill oraz nowo dobrani: Mickey McGee - dr i były partner Giba z The Swampwater - Thad Maxwell - bg utworzyli w kwietniu 1977 r, nowy skład FBB. W kontrakcie nagraniowym z wytwórnią Mercury grupa użyła nazwy Sierra. Po kilku tygodniach Hilla zastąpił nowy gitarzysta B. Cochran (eks-Steppenwolf), a kiedy i ten zrezygnował z zespołu wraz z T. Maxwellem w styczniu 1978 r. wrócił Gene Parsons, pełniący wymiennie funkcje gitarzysty i basisty. S. Battin, będący ponownie muzykiem The New Riders Of The Purple Sage, wezwany przez S. P. Kleinowa zaproponował połączenie sił obu grup podczas trasy koncertowej. W tej sytuacji G. Parsons i M. McGee opuścili Sierrę, a dwumiesięczne występy odbywały się pod szyldem "The New Riders Of The Purple Sage i The Flying Burrito Brothers". Po koncertach Kleinow oficjalnie przywrócił nazwę FBB formując nowy skład: Kleinow, Guilbeau, Battin, Ponder i nowy nabytek - Greg Harris - g (eks-Rains and Harris).
Kontrakt koncertowy zaprowadził tym razem zespół do Japonii, gdzie FBB podbili tamtejszą widownię, a sukces ten spowodował zorganizowanie dłuższej trasy koncertowej po USA i Wielkiej Brytanii. By tradycji stało się zadość - po powrocie z Europy nastąpiła zmiana perkusisty, Eda Pondera zastąpił Gene Parsons. W tym czasie niewielka kalifornijska wytwórnia płytowa J.B. wydała w małym nakładzie album "Flying High", który był przypadkowym zbiorem nagrań solowych G. Guilbeau i zapisu ostatniego tournee. Kiedy w 1979 r. z FBB rozstał się G. Harris zastąpił go John Beland - g, były partner Guilbeau i Maxwella z Swampwater, później znany z Stone Canyon Band Ricky Nelsona.
Wkrótce G. Parsonsa zastępił M. McGee. Ilość, tempo i charakter zmian personalnych zespołu spowodowały, że dziennikarze na określenie "karuzeli zmian" zaczęli używać sfomułowania "Sorry, Who Is Flying Today?", wykorzystywanego poprzednio w stosunku do grupy The Byrds z lat 1967-1968. Przyjście J. Belanda do zespołu zakończyło "farsę z FBB". Muzyk stał się faktycznym liderem grupy, dokonał zmiany strategii i kierunku artystycznego formacji kierując repertuar zespołu w stronę nowych trendów muzyki country, przenosząc jednocześnie operacje grupy do Nashville. Na efekty nie trzeba było długo czekać. Grupa, którą tworzyli Kleinow, Beland, Guilbeau, Battin, przyjęła nazwę Burrito Brothers i już w 1981 r. uzyskała tytuł najlepszej wokalnej grupy country w rankingu tygodnika "Billboard". Kiedy propozycje muzyczne S. P. Kleinowa nie znalazły uznania u Belanda, a rola S. Battina zredukowana została do instrumentalisty kon­certowego, obaj porzucili grupę, a Burrito Brothers stali się duetem, co obrazował ich drugi album "Sunset Sundown".
W latach 1981 -1984, w okresie dojrzewania nowej fali w muzyce country, BB wydali aż 9 singli trafiając z nimi na listę przebojów, choć trudno je wszystkie uznać nawet za umiarkowany sukces. Wydaje się, że mimo upływu czasu repertuar duetu był zbyt monotonny i nie uwzględniał wyraźnie już rysującej się rewolucji stylistycznej w country, chociaż niektóre z nagrań brzmią ciągle świeżo. Mimo faktu, że Beland ugruntował swoją pozycję jako ceniony muzyk, kompozytor i aranżer, BB nie zakotwiczyli się nigdy zbyt mocno w countrowym establishmencie Nashville. Tymczasem na użytek trasy koncertowej eks-Byrdsa Rogera McGuinna powstał zespół Peace Seekers - reklamowany nieoficjalnie jako Flying Byrds. Grupę tworzyli: G. Parsons, S. Battin, G. Harris i Jim Goodall - dr. Kiedy w 1985 r. BB praktycznie przestali istnieć - Battin, Harris, Goodall i Kleinow wznowili działalność jako The Flying Burrito Brothers! Na przełomie 1985 i 1986 r. zespół wyjechał z koncertami do Europy, które wskutek nieporozumień zakończyły się we Włoszech jako... duet Skip And Sneaky, wspomagany przez miejscowych muzyków (album "Skip And Sneaky In Italy - Live").
Chris Hillman, nie mający praw do używania nazwy FBB, wielokrotnie wyrażał publicznie swoje negatywne opinie na temat kolei losów FBB po 1971 r. i związków grupy z The Byrds. Miał wiele pretensji do S. P. Kleinowa, G. Clarka i M. Clarke'a za nadużywanie zaufania fanów FBB i The Byrds przez dostarczanie im niezbyt dobrej jakości substytutów obu grup. Szczególnie wyraźnie Hillman wyraził swą gorycz podczas tzw. "The Byrds Anniversary Tour" z lat 1985 i 1986, kiedy to zespół G. Clarka - a później M. Clarke'a jonalnych muzyków, pochodzących często z różnych konfiguracji FBB, zmieniających się nierzadko z koncertu na koncert. W czasie występów prezentowano przypadkowe składanki dawnego repertuaru The Byrds, kompozycji G. Clarka i "hillmanowskiego" okresu FBB. W 1987 r. Kleinow, Harris i Goodall z okazjonalnymi basistami ponownie ruszyli na krótką trasę jako FBB. Beland i Guilbeau tymczasem wznawiali działalność jako BB, dokonując w latach 1986-1987 nagrań zebranych później na niezłym, podwójnym albumie "Back To The Sweetheart Of The Rodeo". Europa nie dała jednak "burritowcom" zapomnieć o sobie. Na potrzeby kolejnego kontraktu Kleinow, Guilbeau i Beland wraz z towarzyszącymi muzykami ekshumowali FBB po raz kolejny. W 1991 r. na dłużej związali się z grupą: George Grantham (eks-Poco) i nieco później Brian Cadd (eks-The Group), australijski weteran country i rocka, współpracownik Burrito Brothers w czasie koncertów na Antypodach.
W 1994 r. ukazał się nowy, studyjny album FBB "Eye Of The Hurricane". G. Granthama zastąpił Ch. Ethridge, a nowym perkusistą został Ronnie Tutt, luźno współpracujący z FBB w latach 1968-1969, a później z Gramem Parsonsem. Dość starannie opracowany i nagrany album nie zaskakiwał niczym odkrywczym, prezentując solidne rzemiosło country-rockowe. Być może, gdyby ukazał się kilka lat wcześniej, zostałby zauważony przez szersze grono, a nie tylko przez zagorzałych fanów. Stąd też recepcja płyty była lepsza w Europie i Australii. Beland i Cadd tymczasem wyjechali do Japonii, by zająć się produkcją albumu jednego z miejscowych wykonawców country. W ostatnich miesiącach wydano płytę Burrito Brothers z 1984 r,"Double Barrel" oraz przekrojowy album FBB "Out of The Blue".
Mimo, iż szyld FBB pojawił się po roku 1971 rekordową ilość razy, to nie muzycy tworzący grupę skapitalizowali w swej ojczyźnie tradycje z lat 1968-1971. Depozytariuszem tej tradycji w opinii wielu krytyków i części fanów stał się niestniejący już zespół Hillmana - Desert Rose Band. Można uznać go za owoc ziarna zasianego przez International Submarine Band Grama Parsonsa, kiełkującego jako album "Sweetheart Of The Rodeo" The Byrds, a później rozrastającego się mocnymi gałęziami Poco, The Eagles, Firefalls, czy zespołu George'a Frayne'a. Jak napisał jeden z krytyków "dobrze się stało, że zaistniał Desert Rose Band, gdyż Gram Parsons zapewne przewracałby się w grobie słuchając dziś tego, co nazywa się FBB po 1971 r., Hillman przywrócił mu spokój". Czy na prawdę tak jest - nie dowiemy się nigdy.. Desert Rose Band już nie istnieje, tymczasem FBB wydają się być "never ending story". Jednak kiedyś i ta historia ostatecznie się zakończy, spełniając marzenie Hillmana: "zostawcie to już w grobowym spokoju"'

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
White Line Fever [Live] / Big Bayou	Flying Burrito Bros	12.1979	-	95.Country Chart	Regency 45 001	[written by Merle Haggard][produced by Flying Burrito Brothers]
She's a friend of a friend	Burrito Bros	12.1980	-	67.Country Chart	Curb/CBS 5402	[written by John Beland,Gib Gilbeau][produced by Michael Lloyd]
Does she wish she was single again/Oh,lonesome me	Burrito Bros	04.1981	-	20[5].Country Chart-	Curb/CBS 01011	[written by Richard Leigh,Milton Blackford][produced by Michael Lloyd]
She belongs to everyone but me/Why must the ending always be so sad	Burrito Bros	07.1981	-	16[7].Country Chart	Curb/CBS 02243	[written by John Beland,Gib Gilbeau][produced by Michael Lloyd]
If something should come between us [Let it be love]/Damned if I'll be lonely tonight	Burrito Bros	12.1981	-	27[5].Country Chart	Curb/CBS 02641	-
Closer to you/Coast to coast	Burrito Bros	04.1982	-	40[2].Country Chart	Curb/CBS 02835	[written by John Beland,Gib Gilbeau][produced by Michael Lloyd]
I'm drinkin' Canada dry/How'd we ever get that way	Burrito Bros	07.1982	-	39[1].Country Chart	Curb/CBS 03023	[written by A. Roberts, J. Cymbal][produced by Michael Lloyd]
Blue and broken hearted me/Our roots are country	Burrito Bros	11.1982	-	48.Country Chart	Curb/CBS 03314	[written by B. Cannon, R. Squires][produced by John Thompson, Randy Scruggs]
Almost saturday night/Jukebox kind of night	Burrito Bros	01.1984	-	49.Country Chart	Curb/CBS 52 329	[written by J.C. Fogerty][produced by Brent Maher]
My kind of lady	Burrito Bros	05.1984	-	53.Country Chart	Curb/CBS 52 379	[written by Al Kasha, Joel Hirschhorn][produced by Michael Lloyd]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Gilded Palace of Sin	Flying Burrito Bros	04.1969	-	164[7]	A&M; 4175	[produced by The Burritos, Larry Marks & Henry Lewy]
Burrito Deluxe	Flying Burrito Bros	04.1970	-	-	A&M; 4258	[produced by Jim Dickson & Henry Lewy]
The Flying Burrito Bros	Flying Burrito Bros	04.1971	-	176[9]	A&M; 4295	[produced by Jim Dickson & Bob Hughes]
Last of the Red Hot Burritos	Flying Burrito Bros	05.1972	-	171[7]	A&M; 4343	[produced by Jim Dickson]
Close Up the Honky Tonks	Flying Burrito Bros	07.1974	-	158[5]	A&M; 3631	-
Live in Amsterdam (Six Days on the Road)	Flying Burrito Bros	01.1972	-	-	Bumble GEXD 301 [UK]	-
Flying Again	Flying Burrito Bros	10.1975	-	138[3]	Columbia 33 817	[produced by Norbert Putnam and Glen Spreen]
Airborne	Flying Burrito Bros	07.1976	-	-	Columbia 34 222	[produced by John Fischenbach & The Flying Burrito Brothers]
Sleepless Nights	Gram Parsons/Flying Burrito Bros	05.1976	-	185[4]]	A&M; 4578	-
Live From Tokyo	Flying Burrito Bros	06.1979	-	-	Regency REG 9001	[produced by The Flying Burrito Brothers]
Hearts on the Line	Burrito Bros	01.1981	-	-	Curb JZ 37004	[produced by Michael Lloyd]
Sunset Sundown	Burrito Bros	01.1982	-	-	Curb JZ 37705	[produced by Michael Lloyd]
Cabin Fever	Burrito Bros	.1985	-	-	Relix RRLP 2008	[produced by Skip Battin]
Live From Europe	Flying Burrito Bros	.1986	-	-	Relix RRLP 2022	-
From Another Time	Flying Burrito Bros	.1989	-	-	Shiloh 4094	-
Eye of a Hurricane	Flying Burrito Bros	.1994	-	-	One Way OW 30 330	[produced by John Beland and Brian Cadd]

Fleet Foxes

 Fleet Foxes: grupa grająca muzykę z gatunku indie folk, uformowana w 2006 roku Seattle. Jej obecnymi członkami są: Robin Pecknold (główny wokal, gitara), Skyler Skjelset (gitara wiodąca, mandolina), Christian Wargo (bas, wokal), Casey Wescott (keyboard, mandolina, wokal) oraz Morgan Henderson (multi-instrumentalista).

Pecknold i Skjelset poznali się i zaprzyjażnili jeszcze w liceum. Obaj interesowali się muzyką - przede wszystkim wrażenie zrobiła na nich twórczość Boba Dylana i Neila Younga - więc podjęli decyzję o założeniu zespołu. Artystyczne zainteresowania i uzdolnienia odziedziczyli po rodzicach - dlatego też rozumieli jak ważne jest, aby wcześnie zaczynać i całkowicie poświęcać się swojemu hobby. Swoją pierwszą formację nazwali Pineapple, jednak - jak się okazało - inny lokalny zespół wpadł na taki sam pomysł przed nimi. Wtedy też przyszło im do głowy Fleet Foxes. Obaj śpiewali i grali na gitarach, jednak już na początku ustalili, że to Pecknold będzie głównym wokalistą i twórcą tekstów, zać Skjelset obejmie rolę wiodącego gitarzysty.
Swoim stylem a la póżne lata 60-te chłopcy przyciągnęli uwagę producenta, Phila Eka, który pomógł im nagrać pierwsze demo w roku 2006 - mini-album "Fleet Foxes". Niedługo potem dostrzegła ich prasa z rodzinnego miasta – Tom Scanlon z Seattle Timesa stwierdził, że jest oczarowany tekstami i muzyczną dojrzałością chłopaków z Fleet Foxes.
Popularność rosła, a członkowie kapeli nie próżnowali - w 2007 roku zabrali się za nagrywanie debiutanckiej płyty. Fundusze były skromne, więc czas w studio ograniczony. Większa część procesu twórczego miała miejsce w prywatnych kwaterach, min. w piwnicy domu Pecknolda.
W kwietniu 2008 roku, Fleet Foxes wypuszczają drugi z kolei mini-album: "Sun Giant". Mimo bardzo pozytywnego odbioru płyty przez krytyków muzycy stwierdzili, że nie jest to szczyt ich możliwości a jedynie dodatek do sprzedawania w trakcie trasy koncertowej. Zespół powiększył się także o dwóch nowych członków: Christiana Wargo i Joshua Tillmana.
3 czerwca ukazał się ich pierwszy studyjny krążek - "Fleet Foxes". Od magazynu Rolling Stone otrzymał cztery na pięć gwiazdek i został porównany do twórczości takich grup jak: Beach Boys, Animal Collective czy Crosby, Stills & Nash. Bardzo pozytywnie na temat płyty wypowiedział się także znany The Guardian.
Pod koniec 2008 roku, Fleet Foxes wraz ze swoim albumem zawitali w wielu rankingach, plasujac się na pierwszym miejscu w aż sześciu z nich - między innymi na liście najlepszych albumów roku wg krytyków magazynu Billboard. Sprzedali ponad 408 tysięcy egzemplarzy płyty w Stanach, ponad 100 tysięcy na terenie Zjednoczonego Królestwa, co zagwarantowało jej złoto.
Od tego momentu wiele razy występowali, na żywo jak i w telewizji, mieli okazję także dwukrotnie supportować samego Neila Younga.
Kolejna płyta miała wyjść w roku 2009, jednak ze względu na zobowiązania koncertowe wszystko się przesunęło. Zespół przeszedł przez problemy finansowe, a także sercowe kłopoty wokalisty. Kolejną przewidzianą datą była druga połowa roku 2010, co również nie wypaliło. Ostatecznie drugi studyjny album Fleet Foxes zatytułowany "Helplessness Blues" pojawił się dopiero 3 maja 2011 roku. Wcześniej, pod koniec stycznia, tytułowy singiel został wypuszczony do darmowego pobierania w internecie.
W listopadzie, Sean Pecknold opublikował oficjalne wideo do utworu "The Shrine/An Argument", które można oglądać na YouTube oraz na jego koncie na Vimeo.
W swoich utworach wykorzystują m.in. dwunastostrunowe gitary, cymbały, cytrę, kontrabas, drewniane flety, kotły, syntezatory Mooga, tampurę, skrzypce, klarnet, pozytywki, akustyczną oraz elektryczną gitarę hawajską, misy tybetańskie, banjo, akordeon, czy wibrafon. Muzycy czerpią z folkloru całego świata oraz historii muzyki, wykorzystując nie tylko niezliczone instrumenty, ale również zróżnicowane techniki głosowe.Gitarzyści Fleet Foxes - Robin Peckold, Skyler Skjelset i Chrystian Wargo - często wykorzystują na płycie technikę fingerpicking. Jak mówi pierwszy z wymienionych muzyków, jest to "niekompletny fingerpicking", gdyż używa on do gry tylko trzech palców prawej ręki, w tym kciuka. Muzycy Fleet Foxes korzystają wyłącznie ze starego, czterdziestoletniego i przy tym często niedoskonałego sprzętu: gitary Martin D-18 (rocznik 1969), Epiphone Casino (1966) czy też Epiphone Riviera (1967).

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mykonos/Tiger Mountain Peasant Song	Fleet Foxes	01.2009	51[14]	-	Bella Union GBBRP 0816504	[written by Fleet Foxes][produced by Phil Ek]
White Winter Hymnal/Isles	Fleet Foxes	04.2009	77[7]	-	Bella Union BELLV 177	[written by Fleet Foxes][produced by Phil Ek]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sun Giant EP.	Fleet Foxes	04.2008	-	170[2]	Sub Pop SPCD 781 [US]	[produced by Phil Ek]
Fleet Foxes	Fleet Foxes	06.2008	3[82]	36[10]	Bella Union BELLACD 167	[platinum-UK][gold-US][produced by Phil Ek]
Helplessness Blues	Fleet Foxes	05.2011	2[10]	4[13]	Bella Union BELLACD 283	[gold-UK][produced by Phil Ek, Fleet Foxes]
Crack-Up	Fleet Foxes	06.2017	9[4]	9[3]	Nonesuch 0075597937336	[produced by Robin Pecknold,Skyler Skjelset]
Shore	Fleet Foxes	10.2020	5[2]	28[3]	Anti 0045778844463	[produced by Robin Pecknold]