Z archiwum...rocka

wtorek, 21 czerwca 2022

Bert Russell

Bertrand Russell Berns (ur. 8 listopada 1929r -zm. 30 grudnia 1967r), znany również jako Bert Russell i (okazjonalnie) Russell Byrd, był amerykańskim autorem tekstów i producentem płyt w latach 60-tych. Jego dorobek pisania piosenek obejmuje „Twist and Shout”, „Piece of My Heart”, „Here Comes the Night”, „Hang on Sloopy”, „Cry to Me” i „Everybody Needs Somebody to Love”, a jego produkcje obejmują „Baby, Please Don't Go”, „Brown Eyed Girl” i „Under the Boardwalk”.

Urodzony w Bronksie w Nowym Jorku, w rodzinie rosyjskich żydowskich imigrantów, Berns jako dziecko zachorował na gorączkę reumatyczną, chorobę, która uszkodziła mu serce i naznaczyła resztę jego życia, prowadząc do przedwczesnej śmierci. Zwracając się do muzyki, znalazł przyjemność w dźwiękach swoich sąsiadów Afroamerykanów i Latynosów. Jako młody człowiek Berns tańczył w nocnych klubach mambo, a przed rewolucją kubańską udał się do Hawany.

Krótko po powrocie z Kuby Berns rozpoczął siedmioletnią karierę od mało znanego autora piosenek Brill Building do właściciela własnych wytwórni płytowych. Podpisał kontrakty z Robertem Mellin Music na 1650 Broadway w 1960 roku jako autor piosenek za 50 dolarów tygodniowo (równowartość 500 dolarów w 2021 roku). Jego pierwszym hitem był „A Little Bit of Soap”, wykonany przez Jarmels w Laurie Records w 1961 roku. Sam Berns miał krótkotrwałą karierę jako artysta nagrywający, a w 1961 pod szyldem „Russell Byrd”, Berns zdobył swój jedyny występ na liście Billboard Hot 100 z własną kompozycją „You'd Better Come Home”, która osiągnęła 50 miejsce . Ta piosenka została później nagrana przez Isley Brothers i znalazła się na stronie B ich singla z 1962 roku „Twistin' With Linda”. Również w 1962 roku Isley Brothers nagrali „Twist and Shout” w Wand Records, napisany przez Bernsa i Phila Medleya.

Berns trafił również na listy przebojów pod koniec 1962 roku z „Tell Him” zespołu Exciters w United Artists oraz „Cry to Me” Solomona Burke'a w Atlantic Records. Jako niezależny producent współpracujący z niezliczonymi wytwórniami, Berns nagrał również ważne płyty z Garnet Mimms („Cry Baby”) i Genem Pitneyem („If I Didn't Have A Dime (to Play the Jukebox)”).

Wczesna praca Bernsa z Solomonem Burke'em zwróciła na niego uwagę szefów wytwórni Atlantic, Ahmeta Erteguna i Jerry'ego Wexlera. W 1963 roku Berns zastąpił Jerry'ego Leibera i Mike'a Stollera na stanowisku producenta w Atlantic, gdzie napisał i wyprodukował hity dla Solomona Burke'a („Everybody Needs Somebody to Love”), Drifters („Under the Boardwalk” i „Saturday Night at the Movies” "), Barbary Lewis ("Baby I'm Yours" i "Make Me Your Baby"), Little Esther Phillips ("Hello Walls", napisane przez Williego Nelsona), Ben E. King, Wilson Pickett i LaVern Baker.

Ponieważ wiele piosenek Bernsa zostało nagranych przez brytyjskie zespoły Invasion, takie jak The Beatles („Twist and Shout”), The Rolling Stones („Cry to Me”) i The Animals („Baby Let Me Take You Home”), Berns stał się pierwszym amerykańskim producentem płytowym, który podróżował przez Atlantyk, by pracować w Londynie.W latach 1964-1965 trzykrotnie wyjeżdżał do Anglii, gdzie wyprodukował kilka piosenek brytyjskiej firmy Decca, takich jak „Baby Please Don't Go”, tradycyjna piosenka bluesowa nagrana przez Them oraz „Here Comes the Night” nagrana przez Lulu i Them.

Berns założył własną wytwórnię płytową BANG Records w 1965 roku. BANG Records zostało założone ze swoimi partnerami z Atlantic Records, a nazwa wytwórni pochodzi od inicjałów każdego z ich nazwisk - kolejno Bert Berns, Ahmet Ertegun, Nesuhi Ertegun i Gerald (Jerry) Wexler. BANG był domem dla takich artystów jak The McCoys („Hang on Sloopy”), the Strangeloves („I Want Candy”), były wokalista Them Van Morrison („Brown Eyed Girl”) , a przede wszystkim: Neil Diamond („Solitary Man” i „Cherry Cherry”, oba wyprodukowane przez Jeffa Barry'ego i Ellie Greenwich).

Z BANG Records wydającym głównie rock and roll, Berns założył Shout Records w 1966 roku, jako ujście dla swoich największych pasji do R&B i muzyki soul, nagrywając artystów takich jak Freddie Scott („Are You Lonely for Me Baby”) i Erma Franklin („Piece of My Heart"). „Piece of My Heart”, jedna z jego ostatnich piosenek, została skonwertowana wkrótce potem przez Big Brother and the Holding Company, której liderem była nieznana wówczas Janis Joplin, osiągając 12 miejsce na liście Billboard Hot 100; piosenka znalazła się również na listach przebojów Hot 100 i Billboard Hot Rhythm & Blues Singles dla wersji Franklin (w 1967).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You'd Better Come Home/Let's Tell Him All About It	Russell Byrd	05.1961	-	50[5]	Wand 107	[written by Bert Russell][produced by Ludix Productions]

Kompozycje Berta Russella na listach przebojów

[with Phil Medley]
03/1964 Twist and Shout The Beatles 2.US
11/1984 Twist & Shout / I Can't Explain The Who 87.UK
11/1960 Push, Push Ted Taylor 90.US
06/1962 Twist and Shout The Isley Brothers 17.US/42.UK
09/1962 If I Didn't Have a Dime (To Play the Jukebox) Gene Pitney 58.US
07/1963 Twist and Shout The Tremeloes 4.UK
11/1988 Twist and Shout Salt-N-Pepa 4.UK
12/1993 Twist and Shout Chaka Demus & Pliers 1.UK
11/2010 Twist and Shout The Beatles 48.UK

[solo]
03/1965 Here Comes the Night Them 2.UK/24.US
02/1989 Tell Her Kenny Loggins 76.US
05/1961 You'd Better Come Home Russell Byrd 50.US
07/1961 A Little Bit of Soap The Jarmels 12.US
01/1962 Cry to Me Solomon Burke 44.US
12/1962 Tell Him The Exciters 46.UK/4.US
02/1963 Tell Him Billie Davis 10.UK
09/1963 Cry to Me Betty Harris 23.US
02/1964 Baby Come on Home Hoagy Lands 125.US
10/1964 Yes I Do Solomon Burke 92.US
11/1964 He's Just a Playboy The Drifters 115.US
11/1964 Here Comes the Night Lulu 50.UK
12/1964 I'll Come Running Over Lulu 105.US
01/1965 A Little Bit of Soap Garnet Mimms 95.US
07/1965 Let the Water Run Down P.J. Proby 19.UK
07/1965 Cry to Me The Pretty Things 28.UK
01/1966 Baby, Come on Home Solomon Burke 96.US
01/1966 A Little Bit of Soap The Exciters 58.US
07/1966 Tell Her Dean Parrish 97.US
08/1966 Up in the Streets of Harlem The Drifters 52.UK
12/1966 Are You Lonely for Me Freddie Scott 39.US
03/1967 Cry to Me Freddie Scott 70.US
04/1969 Are You Lonely for Me Baby Chuck Jackson 107.US
05/1971 I'm Gonna Run Away from You Tami Lynn 4.UK
11/1974 Tell Him Hello 6.UK
06/1978 A Little Bit of Soap Showaddywaddy 5.UK
04/1979 Little Bit of Soap Nigel Olsson 34.US
07/1996 Tell Him Quentin & Ash 25.UK

[with Jerry Ragovoy]
08/1968 Piece of My Heart Big Brother and the Holding Company 12.US
05/1971 Cry Baby Janis Joplin 42.US
01/1982 Piece of My Heart Sammy Hagar 73.US/67.UK
08/1963 Cry Baby Garnet Mimms 4.US
11/1963 Baby Don't You Weep Garnet Mimms 30.US
05/1964 One-Way Love The Drifters 56.US
05/1964 One Girl Garnet Mimms 67.US
10/1964 One Way Love Cliff Bennett & the Rebel Rousers 9.UK
04/1965 It Was Easier to Hurt Her Garnet Mimms 124.US
12/1965 It Was Easier to Hurt Her Wayne Fontana 36.UK
03/1966 I'll Take Good Care of You Garnet Mimms 30.US
09/1967 Heart Be Still Lorraine Ellison 89.US
10/1967 Piece of My Heart Erma Franklin 62.US/9.UK
05/1968 Open Up Your Soul Erma Franklin 107.US
01/1982 Piece of My Heart Sammy Hagar 73.US/67.UK
02/1994 Piece of My Heart Faith Hill 115.US
07/1997 Piece of My Heart Shaggy 72.US/7.UK
/2005 Cry Baby / Piece of My Heart Melissa Etheridge & Joss Stone 32.US
03/2006 Piece of My Heart Beverley Knight 16.US

[with Bob Feldman, Jerry Goldstein & Richard Gottehrer]
05/1982 I Want Candy Bow Wow Wow 62.US/9.UK
04/2007 I Want Candy Melanie C 24.UK
06/1965 I Want Candy The Strangeloves 11.US
07/1965 I Want Candy The Tremeloes 25.UK
08/2000 Aaron's Party (Come Get It) Aaron Carter 35.US/51.UK
09/2000 I Want Candy Aaron Carter 31.UK
04/2007 I Want Candy Melanie C 24.UK

[with Solomon Burke]
05/1962 Down in the Valley Solomon Burke 71.US

[with Bob Elgin & Phil Medley]
03/1963 Killer Joe The Rocky Fellers 16.US
04/1966 Killer Joe The Kingsmen 77.US

[with Ray Passman, Jerry Leiber & Mike Stoller]
06/1963 Get Him The Exciters 76.US

[with Mike Stoller]
01/1964 His Kiss Betty Harris 89.US

[with Wes Farrell]
03/1964 My Girl Sloopy The Vibrations 26.US
04/1964 Baby Let Me Take You Home The Animals 102.US/21.UK
04/1964 Goodbye Baby (Baby Goodbye) Solomon Burke 33.US
08/1965 Hang On Sloopy The McCoys 1.US/5.UK
08/1965 My Girl Sloopy Little Caesar & the Consuls 50.US
11/1965 Hang On Sloopy The Ramsey Lewis Trio 11.US
11/1965 Everybody Do the Sloopy Johnny Thunder 67.US
01/1966 Friends and Lovers Forever Nancy Ames 123.US
03/1970 Hang On Sloopy The Lettermen 93.US
04/1975 Hang On Sloopy Rick Derringer 94.US
11/1976 Hang On Sloopy by The Sandpipers 32.UK

[with Jerry Wexler ]
04/1964 That's When It Hurts Ben E. King 63.US
03/1965 I Don't Want to Go On Without You The Moody Blues 33.UK

[with Solomon Burke & Jerry Wexler]
07/1964 Everybody Needs Somebody to Love Solomon Burke 58.US
02/1967 Everybody Needs Somebody to Love Wilson Pickett 29.US
04/1990 Everybody Needs Somebody to Love The Blues Brothers 12.UK

[with Mike Leander]
09/1964 It's All Over Ben E. King 72.US

[with Norman Reade ]
10/1964 Look Away Garnet Mimms 73.US

[with Ruth Batchelor]
12/1964 Send Her to Me Johnny Thunder 121.US

[with Jerry Leiber, Mike Stoller & Ahmet Ertegun]
06/1966 You Can't Love Them All The Drifters 127.US

[with Jeff Barry]
01/1967 I Got to Go Back (And Watch That Little Girl Dance) The McCoys 69.US
05/1967 Am I Grooving You Freddie Scott 71.US

[with Babe Marvin & Joe Martin]
01/1970 Down in the Alley Ronnie Hawkins 75.US

[with Solomon Burke, Jerry Wexler, Jimmy Castor, Lenny Fridie, Douglas Gibson, Little Richard (as Richard Penniman), Chuck Berry, Thomas Bogdany & Ernie Maresca]
03/1990 That Sounds Good to Me Jive Bunny & The Mastermixers 4.UK

[with King Lou , Richard Rodwell, Andrew Gooden, Wes Farrell]
07/1990 Wash Your Face in My Sink Dream Warriors 16.UK

Lyric Records

Lyric Records amerykańska wytwornia płytowa działająca w latach 1917-1920r.Na początku była oddziałem Lyraphone Company of America,New York ,choć faktycznie z siedzibą w Newark w stanie New Jersey.Wspomniana firma produkowała płyty trzech wytwórni:Lyraphone,Lyric Record i Lyric.Nalepki na płyty zawierały rysunek białego kota,nawiązując być może do psa Nippera z Victor Talking Machine Company .

Większość płyt Lyric to obustronne 10 calowe dyski.Jakość dżwięku przekraczała średnią dla ówcześnie wydawanych płyt.Wśród nagrywających dla tej wytwórni był komik wodewilowy Bill Murray i Harry Yates oraz przedstawiciel wczesnej ery jazzu,puzonista Tom Brown.
Wydawano materiał w 17 językach,gdzie większość stanowiły popularne piosenki i utwory muzyczne,ale w klasycznym opracowaniu.W 1919r wytwórnia zmienia nazwę na Lyric.

Wybrani artyści
* Billy Murray * Harry Yerkes * Tom Brown * Arthur Fields and Peerless Quartet

Brian Setzer Orchestra

Każda dekada ma swoje własne szaleństwo retro, na czele którego stoi prawdziwy wyznawca, który przywraca klasyczne dźwięki i styl mody. Brian Setzer wykonał tę sztuczkę nie tylko raz, ale dwa razy, najpierw jako lider The Stray Cats, trio, które w latach 80-tych przywróciło rockabilly na listy przebojów, a następnie pomógł spopularyzować odrodzenie swingu lat 90-tych z Brian Setzer Orchestra . Oba te brzmienia zostały zakorzenione w latach 50-tych -wtedy narodziło się rockabilly, ale także w okresie rozkwitu tego rodzaju jump bluesa, które kochał Setzer, z muzyką Louisa Primy i Big Joe Turnera - i podczas gdy Stray Cats byli swego rodzaju purystami, wdzięczny za wielki beat Eddiego Cochrana i Gene Vincenta, jako solowy wykonawca Setzer, który połączył te estetyki razem, grając na gitarze rockabilly do swingującego rytmu.

Z tym pulsujacym brzmieniem pielęgnował lojalnych zwolenników - składających się z wielu współczesnych uczniów - którzy rozciągnęli się daleko w nowe tysiąclecie, rozwijając długotrwałą, pełną sukcesów karierę, której wielu z jego idoli nigdy nie miało. Ci idole - Cochran, Vincent, Elvis, Carl Perkins - pojawiają się w twórczości Setzera, ale jako dzieciak dorastający na Long Island początkowo zakochał się w big-bandowym jazzie. Jego pierwszym instrumentem był eufonium, a w szkole grał na instrumentach dętych w różnych zespołach jazzowych. Zakradał się do klasycznych klubów, takich jak Village Vanguard, ale zasmakował też w blues-rocku i punku, co doprowadziło go do rockabilly. Chwytając gitarę, założył Tomcats z perkusistą Garym Setzerem i Bobem Beecherem w 1979 r. Ten ostatni był również pierwszym partnerem Briana w Bloodless Pharaohs. Gdy jego zauroczenie rockabilly wzrosło, Setzer poświęcił Tomcats, który przekształcił się w Stray Cats, gdy basista Lee Rocker i perkusista Slim Jim Phantom weszli do składu pod koniec 1979 roku.

Wyczuwając, że Stany Zjednoczone nie są jeszcze gotowe na ich rock & roll, Stray Cats wyjechali do Londynu w czerwcu 1980 roku, sprzedając swoje instrumenty, by przedostać się przez Atlantyk. W ciągu kilku miesięcy zwrócili na siebie uwagę rockowego rockera, Dave'a Edmundsa - który akurat pojawił się w filmie That'll Be the Day z 1973 roku, grając w zespole o nazwie The Stray Cats - i wziął ich pod swoje skrzydła. produkując swój debiutancki tytuł w 1981 roku dla Arista. Dzięki singlom „Rock This Town” i „Stry Cat Strut” stał się hitem, ale jego kontynuacja z 1982 roku, Gonna Ball, nie wypadła tak dobrze, ale najciekawsze momenty z tych dwóch LP zostały zabrane na amerykański album Built for Speed. Dzięki wspomnianym singlom, które były często emitowane przez MTV, Built for Speed przekształcił Stray Cats w gwiazdy w USA, torując drogę dla Rant n Rave with the Stray Cats z 1983 roku, który miał kolejny wielki hit w postaci „(She's) Sexy + 17" i mniejszy w postaci "I Won't Stand in Your Way". Sukces przyszedł do Stray Cats, ale grupa rozpadła się w 1984 roku, a Setzer zareagował, występując jako sideman dla różnych rockmanów, przede wszystkim grając w starym zespole Roberta Planta The Honeydrippers podczas trasy koncertowej.

Setzer rozpoczął karierę solową w 1986 roku z The Knife Feels Like Justice, płytą, która znalazła go w zgodzie z rockiem połowy lat 80-tych, ale nie wygenerowała żadnych hitów i być może przypadkowo Setzer powrócił do The Stray Cats spasować w tym roku dla Rock Therapy, grupy, która również nie wzbudziła wzrostu sprzedaży. Następny był Live Nude Guitars z 1988 roku, płyta, która zbliżyła go do terytorium Stray Cats, ale również nie zdobyła publiczności. Następnie było kolejne spotkanie z The Stray Cats, które trwało przez trzy albumy w ciągu czterech lat. Pierwszym był Blast Off! z 1989 roku, który wsparli otwierając trasę koncertową dla Stevie Ray Vaughana. Niezrażeni, połączyli siły z Nilem Rodgersem w 1990 roku przy Let's Go Faster!, płycie, która pojawiła się w Liberation bez większego zainteresowania; potem wrócili do swoich korzeni, nagrywając w 1992 roku Choo Choo Hot Fish, ostatnią płytę nagraną z ich oryginalnym producentem, Davem Edmundsem.

To była ostatnia kolejka dla Stray Cats i nadszedł czas na reset dla Setzera. Znalazł go z Brian Setzer Orchestra, gdzie przerobił swoje rockabilly boogie na erę neo-swingu. Ich tytułowy debiut pojawił się w Hollywood w 1994 roku i zrobił OK na listach przebojów, osiągając 158 miejsce; potem restrukturyzacja korporacji zepchnęła go do Interscope Records, który wydał Guitar Slinger w 1996 roku. Ta płyta nie znalazła się na listach przebojów, ale położyła podwaliny pod The Dirty Boogie z 1998 roku, który stał się przebojem dzięki przebojowi Louisa Primy „Jump Jive & Wail". Singiel osiągnął 23 miejsce, a album osiągnął 9 miejsce na liście Billboard 200 i jeśli Setzer nigdy więcej nie wspiął się na te szczyty - następca z 2000 roku, Vavoom!, osiągnął 62 pozycję- mimo to znalazł swoją niszę, wypuszczając wszelkiego rodzaju swingujące płyty big-bandowe w nowym tysiącleciu, począwszy od serii albumów świątecznych (jest co najmniej pięć albumów sezonowych ) do swingujących coverów klasycznych kompozycji, w większości wydanych nakładem Surf Dog Records. Czasami Setzer wychodził poza Orkiestrę, aby powrócić do swoich rockabilly korzeni, poczynając od Nitro Burnin' Funny Daddy z 2003 r., przechodzącego przez Rockabilly Riot, Vol. 1: Tribute to Sun Records w 2005 roku, a także Rockabilly Riot!

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Jump Jive An' Wail	Brian Setzer Orchestra	08.1998	34[3]	213[18]	Interscope IND 95601	[written by L. Prima][produced by Peter Collins]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Knife Feels Like Justice	Brian Setzer	03.1986	-	45[18]	EMI America 17 178	[produced by Don Gehman]
Live Nude Guitars	Brian Setzer	05.1988	-	140[8]	EMI-Manhattan 46 963	[produced by Don Gehman]
The Brian Setzer Orchestra	Brian Setzer Orchestra	04.1994	-	158[4]	Hollywood 61 565	[produced by Brian Setzer]
The Dirty Boogie	Brian Setzer Orchestra	07.1998	-	9[43]	Interscope 90 183	[2x-platinum-US][produced by Peter Collins]
Vavoom!	Brian Setzer Orchestra	08.2000	-	62[7]	Interscope 490 733	[produced by Glen Ballard, Peter Collins, Dave Darling]
Ignition	Brian Setzer, '68 Comeback Special	06.2001	-	152[1]	Surfdog 67 124	[produced by Brian Setzer, John Holbrook]
Boogie Woogie Christmas	Brian Setzer Orchestra	12.2002	-	141[3]	Surfdog 44 011	[produced by Peter Collins]
Dig That Crazy Christmas	Brian Setzer Orchestra	11.2005	-	56[8]	Surfdog 44 101	[produced by Dave Darling]

poniedziałek, 20 czerwca 2022

Senses Fail

Wykorzystując mocną mieszankę hardcore'u, screamo, pop-punku i metalcore'a, Senses Fail z New Jersey pojawił się na początku 2000 roku dzięki zgrabnemu amalgamatowi post-hardcore'owych mięśni i złamanego serca emo. Prowadzona przez wokalistę Jamesa „Buddy” Nielsena, jedyną stałą osobę w długiej i bogatej karierze zespołu, Senses Fail pozostaje w czołówce komercyjnej sceny hardcore od czasu ich debiutu w 2004 roku, Let It Enfold You. Opierając się na listach przebojów Billboard 200 i amerykańskich indie, zespół wydał szereg uznanych albumów, w tym Life Is Not a Waiting Room (2008), Renacer (2013) i Hell Is in Your Head (2022).

Założony w 2002 roku w hrabstwie Bergen z wokalistą Nielsenem, gitarzystami Davem Millerem i Garrettem Zablockim, basistą Jamesem Gillem i perkusistą Danem Trappem, Senses Fail szybko wydał debiutancką EPkę i zaczął regularnie koncertować, utrzymując jednocześnie kwitnącą obecność w Internecie. Drive-Thru Records zwróciło na to uwagę i podpisał kontrakt z grupą pod koniec 2002 roku. Odświeżona wersja EP From the Depths of Dreams ukazała się w kwietniu 2003 roku; zawierał ulepszony dźwięk, jedną nową piosenkę i akustyczną wersję utworu „Ground Folds”. W 2003 roku Gill opuścił grupę, a Michael Glita dołączył na basie. Trasa z zespołem Used zakończyła rok z sukcesem, podczas gdy From the Depths of Dreams złamało Billboard 200 i pomogło przygotować Senses Fail do komercyjnego przełomu.

Po cięższych trasach koncertowych i trochę dramaturgii wytwórni, album „Let It Enfold You” z 2004 r. - nazwany na cześć wiersza Charlesa Bukowskiego- został wydany we wrześniu przez Vagrant/Drive-Thru; wydanie deluxe z dodatkowymi utworami pojawiło się rok później. Zespół nagrał także cover utworu Suicidal Tendencies „Institutionalized” do ścieżki dźwiękowej do gry wideo Tony Hawk's American Wasteland z 2005 roku. Nieustanna trasa koncertowa utrzymywała się, zanim koledzy z zespołu rozpoczęli pracę nad drugim projektem, w którym w maju 2006 roku Senses Fail wkroczyli do studia z producentem Brianem McTernanem (Thrice, Cave In) i nowym gitarzystą, Heathem Saraceno (były członek Midtown na stałe zastąpił Millera). , który opuścił grupę). Główne miejsce na American Warped Tour pomogło zmienionemu zespołowi udoskonalić swoje umiejętności, podobnie jak występ na trasie Taste of Chaos w Wielkiej Brytanii. Oba występy doprowadziły do wydania wybuchowego Still Searching, który pomniejszył znaczenie zespołu krzyczące wokale na rzecz energetycznego, zabarwionego emocjami brzmienia.

Basista Mike Glita opuścił skład rok później, a Jason Black z Hot Water Music wszedł na pokład jako tymczasowy zastępca podczas nagrania Life Is Not a Waiting Room, które ukazało się w październiku 2008 roku. W następnym roku gitarzysta Heath Saraceno ogłosił, że odchodzi z zespołu. Zastąpił go Zack Roach, a wkrótce potem zespół powrócił do studia. W 2010 roku w Vagrant ukazał się ich czwarty album, The Fire. Piąty długogrający album grupy, dobrze przyjęty Renacer, był pierwszym albumem Senses Fail, w którym nie pojawił się członek założyciel, Garrett Zablocki, i miał być ostatnim występem z wieloletnim perkusistą Danem Trappem. W 2015 roku zespół podpisał kontrakt z Pure Noise Records i wydał Pull the Thorns from Your Heart; w tym czasie do Nielsena dołączyli Roach i Matt Smith na gitarach, Gavin Caswell na basie i Chris Hornbrook na perkusji. Ten sam skład pojawił się na EP-ce In Your Absence z początku 2017 roku. Zespół ponownie wszedł do studia w połowie 2017 roku, aby nagrywać z Beau Burchellem z Saosin - który również nagrał ich poprzednią EPkę- podczas gdy podczas sesji powrócił również oryginalny perkusista Trapp. Na początku 2018 roku Hornbrook ogłosił, że odchodzi z zespołu, a miesiąc później ukazał się siódmy album grupy, If There Is a Light, It Will Find You, który znalazł się na 57. miejscu na liście Billboard 200.

W 2021 roku zespół wydał ognisty singiel "Rush Limbaugh" przed nadejściem kolejnego studyjnego LP. Hell Is in Your Head, którego współproducentem był Beau Burchell z Saosin, zawierało gościnne występy Connie Sgarbossa (SeeYouSpaceCowboy) i Spencera Charnasa (Ice Nine Kills), które pojawiły się w następnym roku.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
From the Depths of Dreams	Senses Fail	05.2003	-	144[1]	Drive-Thru 000 155	[produced by John Naclerio, Senses Fail]
Let It Enfold You	Senses Fail	09.2004	-	34[6]	Drive-Thru 0403	[gold-US][produced by Steve Evetts]
Still Searching	Senses Fail	10.2006	150[1]	15	Vagrant 439	[produced by Brian McTernan]
Life Is Not a Waiting Room	Senses Fail	10.2008	-	18	Vagrant 512	[produced by Brian McTernan]
The Fire	Senses Fail	10.2010	-	32	Vagrant 633	[produced by Brian McTernan]
Renacer	Senses Fail	03.2013	-	84	Staple 19	[produced by Shaun Lopez]
Pull the Thorns from Your Heart	Senses Fail	06.2015	-	109	Pure Noise 171	[produced by Beau Burchell]
If There Is Light, It Will Find You	Senses Fail	02.2018	-	54	Pure Noise 213	[produced by Beau Burchell]

niedziela, 19 czerwca 2022

Michael Sembello

Michael Andrew Sembello (ur. 17 kwietnia 1954r) to amerykański wokalista, gitarzysta, klawiszowiec, autor tekstów, kompozytor i producent z Filadelfii w Pensylwanii. Sembello był nominowany do Oscara i Złotego Globu za piosenkę Maniac z 1983 roku, którą śpiewał i był współautorem . Piosenka osiągnęła pierwsze miejsce w Stanach Zjednoczonych i znalazła się na ścieżce dźwiękowej do filmu Flashdance. Jest bratem zmarłego autora tekstów i kompozytora Danny'ego Sembello i nieżyjącego już piosenkarza Johna Sembello, znanego z Dino & Sembello.

Sembello urodził się i wychował w Ardmore w Pensylwanii, na zachodnich przedmieściach Filadelfii. Kariera Sembello rozpoczął karierę muzyczną jako muzyk sesyjny, pracując jako gitarzysta. W wieku 17 lat pracował zawodowo ze Stevie Wonderem na gitarze elektrycznej i akustycznej jako muzyk studyjny . Kontynuował w tym samym roku, wybrany jako jeden z głównych artystów, którzy pracowali nad Songs in the Key of Life, ambitnym podwójnym albumem, którego stworzenie zajęło dwa lata. W większości utworów był wymieniany jako główny i rytmiczny gitarzysta - w tym w zawiłej jazz rockowej partii gitary prowadzącej w instrumentalnym „Contusion” - i dzieli się z Wonderem autorem piosenek w utworze „Saturn”, zgodnie z wkładką albumu. notatki. Sembello napisał piosenkę "Carousel", którą Michael Jackson nagrał na swój album Thriller z 1982 roku, ale na liście utworów została zastąpiona przez "Human Nature". Piosenka znalazła się jako bonusowy utwór na Thriller 25, reedycji albumu z okazji 25-lecia; pełna wersja została wydana w iTunes w 2013 roku jako część The Ultimate Fan Extras Collection.

Sembello wydał swój pierwszy solowy album Bossa Nova Hotel w 1983 roku. Piosenka „Maniac” z tego albumu, którą napisał wspólnie ze swoim klawiszowcem Dennisem Matkoskym, została wybrana do filmu Flashdance. „Maniac” był drugim najlepiej sprzedającym się utworem ze ścieżki dźwiękowej (po utworze tytułowym) i dziewiątym co do wielkości singlem 1983 roku. Ta ścieżka dźwiękowa zdobyła nagrodę Grammy w 1984 roku za najlepszy album z oryginalną muzyką napisaną dla filmu kinowego lub filmu kinowego.

Sembello wyprodukował pierwszy solowy album gitarzystki Jennifer Batten Above Below and Beyond w 1992 roku. W 1994 roku wyprodukował album argentyńskiej piosenkarki Valerii Lynch Caravana de Sueños (1994) i był współautorem tytułowej piosenki z autorem tekstów Césarem Isellą i kompozytorem Armando Tejadą Gómez. Piosenki Sembello pojawiły się w filmach Kokon, Dzień Niepodległości, Gremliny, Oddział potworów i Letni kochankowie. Jego piosence „Gravity” z Cocoon towarzyszył teledysk wyreżyserowany przez reżysera filmu Rona Howarda i zawierał występ Howarda w oskryptowanej fikcyjnej przedmowie do teledysku W 2008 roku Sembello współpracował z saksofonistą Michaelem Lingtonem nad jego albumem Heat, nominowanym do nagrody Jazztrax Album of the Year 2008.

Michael i jego brat Danny Sembello napisali z Lingtonem trzy piosenki do tego projektu. W maju 2009 roku Sembello zebrał Bruce'a Gaichiego (bas, gitara) i Janie Kluwer (instrumenty klawiszowe, wokal), tworząc trio The Bossa Nova Hotel, nazwane na cześć jego debiutu w Warner Bros. Records z 1983 roku. Nagrali album Moon Island, wydany przez EMI Japan. Album składa się z amerykańskich piosenek popowych w aranżacjach z silnymi wpływami brazylijskimi. Krótko po tym, jak interpretacja standardu jazzowego Manhã de Carnaval przez The Bossa Nova Hotel odniosła sukces jako temat japońskiego serialu telewizyjnego LIFE!, trio przegrupowało się w 2016 roku, aby nagrać cover Stinga Fragile. Sembello nagrał swój wokal w sześciu językach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Maniac	Michael Sembello	06.1983	43[8]	1[2][22]	Casablanca 812 516	[written by M. Sembello, D. Matkosky][produced by Phil Ramone, Michael Sembello][piosenka z filmu "Flashdance"]
Automatic Man/Summer Lovers	Michael Sembello	09.1983	-	34[10]	Warner Bros. 29485	[written by Michael Sembello, David Batteau, Danny Sembello][produced by Phil Ramone]
Wonder Where You Are/Gravity	Michael Sembello	08.1986	-	-	A&M 2850	[written by Michael Sembello, Danny Sembello][produced by RIchard Rudolph, Michael Sembello][79[4].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bossa Nova Hotel	Michael Sembello	10.1983	-	80[10]	Warner 23 920	[produced by Phil Ramone,Michael Sembello]

Sylosis

Sylosis -brytyjska grupa muzyczna założona w 2000 roku w Reading (hrabstwo Berkshire) w Anglii. Wykonywana przez zespół muzyka określana jest jako thrash metal, melodic death metal oraz metal progresywny.

Ostatni album studyjny grupy, Edge of the Earth, został wydany 11 marca 2011 roku nakładem wytwórni płytowej Nuclear Blast.
Grupa została założona w 2000 roku w Reading (hrabstwo Berkshire) w Anglii przez piętnastoletnich kolegów ze szkoły. Młodzi muzycy zamierzali wykonywać głównie thrash metal oraz death metal. Pierwszym koncertem zespołu był występ podczas konkursu "Battle of the Bands". Grupa zdobyła pierwsze miejsce. Na bis muzycy wykonali utwór "Stripped, Raped and Strangled" zespołu Cannibal Corpse. Nagrodą za zwycięstwo była możliwość nagrania płyty w No Machine Studios w miejscowości Wokingham.

Przez następne lata nierzadko dochodziło do rotacji w składzie zespołu. Muzycy z racji obowiązków szkolnych oraz braku prawa jazdy nie byli w stanie często występować. Przeszkodę stanowił również brak metalowej sceny undergroundowej.

12 października 2006 roku nakładem In at the Deep End Records wydany został pierwszy minialbum grupy zatytułowany Casting Shadows.

W listopadzie 2007 roku, podczas trasy koncertowej w Wielkiej Brytanii, grupa otrzymała e-maila od niemieckiej wytwórni płytowej Nuclear Blast. Firma fonograficzna wyraziła chęć współpracowania z Sylosis. W grudniu został podpisany kontrakt. 16 grudnia odbyła się premiera The Supreme Oppressor - drugiego minialbumu grupy wydanego przez wytwórnię In at the Deep End Records.

24 października 2008 roku nakładem Nuclear Blast ukazał się pierwszy album grupy zatytułowany Conclusion of an Age. Za proces produkcji odpowiada Scott Atkins. 6 listopada opublikowany został teledysk do utworu "Teras". Reżyserią wideoklipu zajął się Khaled Lowe.

14 czerwca 2009 roku grupa po raz pierwszy wystąpiła podczas Download Festival. Na scenie sponsorowanej przez Tuborg grały również takie zespoły jak Meshuggah oraz Voivod. 16 grudnia został wydany dwusetny numer brytyjskiego czasopisma Metal Hammer. Z okazji piątej rocznicy śmierci gitarzysty Dimebaga Darrella Abbotta do magazynu dodano płytę z coverami. Pojawił się na niej utwór "Strength Beyond Strength" - interpretacja kompozycji grupy Pantera w wykonaniu Sylosis. W grudniu odbyła się premiera teledysku do utworu "After Lifeless Years".

W maju 2010 roku grupę opuścił wokalista Jamie Graham. Jego rolę przejął Josh Middleton.

11 marca odbyła się premiera Edge of the Earth, drugiego albumu studyjnego grupy. Produkcją płyty grupy Sylosis ponownie zajął się Scott Atkins. Jest to album koncepcyjny opowiadający o człowieku żyjącym w odosobnieniu przez całe życie. 21 marca w ramach promocji nowego materiału opublikowany został teledysk do utworu "Empyreal (Part 1)". 14 sierpnia grupa wystąpiła w warszawskiej Progresji. Wraz z zespołem Born Anew stanowiła support dla formacji As I Lay Dying. 12 września grupa uruchomiła projekt na platformie PledgeMusic. Zespół zbierał pieniądze, które miały sfinansować pobyt Sylosis podczas trasy koncertowej w Stanach Zjednoczonych. Fani w ramach pakietu Special Digital Package otrzymali 25 grudnia między innymi utwory "Slings and Arrows" oraz "Symbolic" (interpretacja utworu grupy Death).

2 marca 2012 roku odbyła się premiera singla "Slings and Arrows". 8 czerwca zespół wystąpił podczas Download Festival na scenie sponsorowanej przez Pepsi. 5 października odbędzie się premiera płyty zatytułowanej Monolith. Produkcją albumu zajął się Romesh Dodangoda w walijskim Monnow Valley Studio. Jens Bogren natomiast był odpowiedzialny za mastering.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dormant Heart	Sylosis	01.2015	63[1]	-	Nuclear Blast NB 33110	[produced by Scott Atkins]

Raffaella Carrà

Raffaella Carrà , właśc. Raffaella Maria Roberta Pelloni (ur. 18 czerwca 1943r w Bolonii, zm. 5 lipca 2021r w Rzymie) - włoska piosenkarka, tancerka i aktorka, osobowość telewizyjna. Absolwentka Centro Sperimentale di Cinematografia. W latach 70-tych kilkakrotnie prowadziła program Canzonissima.

Dzieciństwo spędziła w Bellaria-Igea Marina, niedaleko Rimini. Gdy miała osiem lat, przeprowadziła się do Rzymu, aby pójść w ślady Jii Ruskai, założycielki Accademia nazionale di danza. W 1952 roku zadebiutowała w filmie Tormento del Passato w reżyserii Mario Bonnarda, kreując rolę Grazielli pod swym prawdziwym nazwiskiem Raffaella Pelloni. Ukończyła Centro Sperimentale di Cinematografia w Rzymie, a wkrótce potem, w roku 1960 miał miejsce jej prawdziwy debiut filmowy -Długa noc w 1943 (La lunga notte del '43) w reżyserii Florestano Vanciniego.

W 1961 roku oficjalnie przyjęła pseudonim Raffaella Carrà. Kontynuowała karierę, występując w takich filmach jak: komedia 5 marines per 100 ragazze (1962, reżyseria Mario Mattioli, z udziałem między innymi Ugo Tognazziego, Virny Lisi, Bice Valori, Mario Carotenuto, Raimondo Vianello). W Hiszpanii wystąpiła w filmie L'Ombra di Zorro (1962, reżyseria Joaquín Luis Romero Marchent), a we Francji w La Chance et l'Amour (1964, reżyseria Bertrand Tavernier, Claude Berri, Charles L. Bitsch i Éric Schlumberger). W 1963 roku wzięła udział w Towarzyszach Mario Monicellego (z udziałem Marcello Mastroianniego). W 1965 roku wystąpiła u boku Franka Sinatry w filmie Ekspres von Ryana.

W 1970 roku z powodzeniem wystąpiła w telewizji, w programie Io Agata e tu (razem z Nino Taranto i Nino Ferrerem), w którym tańczyła przez kilka minut w charakterystycznym dla siebie stylu. W tym samym roku zadebiutowała u boku Corrado w programie Canzonissima, śpiewając piosenkę „Ma che musica maestro!”. Canzonissimę poprowadziła również w roku następnym, lansując swoje kolejne hity: „Tuca Tuca” i „Chissà se va”. W 1974 roku poprowadziła Canzonissimę po raz trzeci. Asystowali jej Topo Gigio i para komików Cochi e Renato. W trakcie programu wylansowała pierwszą włoską piosenkę w stylu disco, „Rumore”, spopularyzowaną następnie we wszystkich włoskich dyskotekach oraz za granicą, w Hiszpanii, Francji, Grecji, Turcji, Holandii, Japonii, ZSRR, Kanadzie i Ameryce Południowej.

Po powrocie do Włoch w 1978 roku Raffaella Carrà wylansowała swój kolejny przebój, „Tanti auguri”, (znany również jako „Com'è bello far l'amore da Trieste in giù). Sukcesy te były wstępem do jej kariery telewizyjnej: Ma che sera (1978), Fantastico 3 (1982) i Pronto, Raffaella? (1984 i 1985), Buonasera Raffaella, Domenica In (1985/1986). W 1987 roku odeszła z Rai do Mediaset, dla której zrealizowała programy Raffaella Carrà Show i Il principe azzurro. Nie zdobyły one jednak dużej widowni, więc artystka w 1989 roku powróciła do Rai, w której do 1991 roku wspólnie z Johnnym Dorellim prowadziła program Fantastico 12.

W latach 1992–1995 pracowała dla Telewizji Hiszpańskiej prowadząc program Hola Raffaella. W 1995 roku powróciła do Włoch realizując cieszący się powodzeniem program Carràmba che sorpresa. W 2001 roku była prezenterką VI edycji Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo. W kolejnych latach prowadziła różne programy telewizyjne, między innymi: Sogni (2004) i Amore (2006).

W 2014 roku Raffaella Carrà wystąpiła gościnnie na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo, śpiewając (i tańcząc) dwie piosenki: „Fun fun fun” i „Ciao Ciao”.

Zmarła 5 lipca 2021 w Rzymie w wieku 78 lat na raka płuc, chorobę, na którą cierpiała przez długi czas, ale szczegóły zostały ujawnione dopiero po jej śmierci.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	UK	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia [Ita]	Komentarz
Ma Che Musica Maestro/Non Ti Mettere Con Bill	Raffaella Carrà	10.1970	-	-	-	-	-	-	-	4	RCA Italiana PM 3546	[written by Franco Pisano,Stelio Silvestri,Sergio Paolini][produced by Roberto Formentini]
Reggae Rrrrr! (Parte Prima)/Reggae Rrrrr! (Parte Seconda)	Raffaella Carrà	12.1970	-	-	-	-	-	-	-	27	RCA Italiana PM 3565	[written by Gianni Boncompagni,Franco Pisano][produced by Roberto Formentini]
Chissà Chi Sei/Dudulalà	Raffaella Carrà	03.1971	-	-	-	-	-	-	-	3	RCA Italiana PM 3581	[written by Don Covay,Steve Cropper,Climax][produced by Roberto Formentini]
Maga maghella/Papà	Raffaella Carrà	.1971	-	-	-	-	-	-	-	28	RCA Italiana PM 3630	[written by Pipolo,Franco Castellano, Franco Pisano]
Tuca Tuca/Vi Dirò La Verità	Raffaella Carrà	11.1971	-	-	-	-	-	-	-	4	RCA Italiana PM 3628	[written by Gianni Boncompagni,Franco Pisano][produced by Danilo Vaona]
Borriquito/Raindrops keep fallin on my head	Raffaella Carrà	01.1972	-	-	-	-	-	-	-	43	RCA Italiana PM 3636	[written by Pedro Pubill Calaf]
T'Ammazzerei/Era Solo Un Mese Fa	Raffaella Carrà	12.1972	-	-	-	-	-	-	-	16	RCA Italiana PM 3687	[written by Gianni Boncompagni]
Din don dan/Bumba mama	Raffaella Carrà	.1974	-	-	-	-	-	-	-	27	CGD 2239	[written by Gianni Ferrio,Roberto Lerici][produced by Gianni Boncompagni]
Felicità tà tà/Il guerriero	Raffaella Carrà	10.1974	-	-	-	-	-	-	-	4	CGD 2731	[written by Gianni Boncompagni,Dino Verde,Paolo Ormi]
Rumore/Mi Vien Da Piangere	Raffaella Carrà	09.1974	-	-	-	-	-	-	-	3	CGD 2730	[written by Andrea Lo Vecchio,Guido Maria Ferilli][produced by Gianni Boncompagni]
Male/Sciocco	Raffaella Carrà	.1975	-	-	-	-	-	-	-	22	CGD 3351	[written by Andrea Lo Vecchio,Shel Shapiro,Gianni Boncompagni]
Forte Forte Forte/A Far L' Amore Comincia Tu	Raffaella Carrà	.1976	-	B:3[13]	B:4[23]	-	-	-	-	33	CGD 4236	[written by Franco Bracardi,Cristiano Malgioglio]
Tanti Auguri/ Amoa	Raffaella Carrà	.1978	-	-	45[1]	-	-	-	-	10	CBS CBS 6133	[written by Daniele Pace,Gianni Boncompagni,Paolo Ormi][produced by Gianni Boncompagni]
Do It Do It Again/ A Far L'Amore Comincia Tu	Raffaella Carrà	02.1978	-	-	-	9[12]	-	-	-	-	Epic EPC 6094	[written by Daniele Pace, Bracardi, A. Collin][produced by Danilo Vaona]
E Salutala Per Me/Ciak	Raffaella Carrà	.1979	-	-	-	-	-	-	-	18	CBS CBS 7372	[written by Franco Bracardi, Gianni Boncompagni][produced by Gianni Boncompagni]
Pedro/Maria Marì	Raffaella Carrà	.1980	-	-	-	-	-	-	-	33	CBS CBS 8579	[written by Franco Bracardi,Gianni Boncompagni,Paolo Ormi][produced by Gianni Boncompagni]
Mi spendo tutto/Io non vivo senza te	Raffaella Carrà	.1980	-	-	-	-	-	-	-	48	CBS CBS 9097	[written by Gianni Boncompagni,Gianni Belfiore,Paolo Ormi][produced by Gianni Boncompagni]
Ballo, Ballo (Bailo, Bailo)/Dammi Un Bacio (Dame Un Beso)	Raffaella Carrà	09.1982	-	-	-	-	-	-	-	3	Hispavox HVX 70001	[written by Franco Bracardi,Gianni Boncompagni][produced by Danilo Vaona]
Soli Sulla Luna/Ahi	Raffaella Carrà	.1983	-	-	-	-	-	-	-	33	Ricordi SRL 10-977	[written by Daniele Pace,Angelo Valsiglio,Depsa]
Fatalità/Ne Con Te, Ne Senza Te	Raffaella Carrà	11.1983	-	-	-	-	-	-	-	15	Hispavox HVX 70003	[written by Franco Bracardi,Gianni Boncompagni,Gianni Belfiore,Giancarlo Magalli][produced by Danilo Vaona]
Que Dolor/Spera, Aspetta E Spera	Raffaella Carrà	.1984	-	-	-	-	-	-	-	21	Hispavox HVX 70004	[written by Ignacio Ballesteros,Danilo Vaona,Gianni Gastaldo][produced by Danilo Vaona]
Dolce far niente/Io ti amo	Raffaella Carrà	.1984	-	-	-	-	-	-	-	26	CGD 10588	[written by Gianni Boncompagni ,Gonzalo Benavides,Giancarlo Magalli][produced by Danilo Vaona]
Fidati!/Bacio	Raffaella Carrà	12.1985	-	-	-	-	-	-	-	20	Fonit Cetra 1835	[written by Danilo Vaona,Francesco Boccuzzi,Giovanni Boccuzzi][produced by Danilo Vaona]
Ballando soca dance/Sognando soca dance	Raffaella Carrà	.1990	-	-	-	-	-	-	-	17	Fonit Cetra SP 1896	[written by Charles D. Lewis,Gary Gordon,Yokar,Roberto Dané][produced by Roberto Dané]
Far l'amore	Raffaella Carrà/ Bob Sinclar	04.2011	26[23]	16[18]	46[6]	-	16[12]	23[7]	-	6[7]	X-Energy/Universal X 12352	[written by Daniele Pace,Franco Bracardi,Christophe Le Friant][produced by Bob Sinclar]

Albums

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Raffica	Raffaella Carrà	12.2007	-	-	-	-	-	-	-	15[11]	RCA 88697210309	-
Replay	Raffaella Carrà	11.2013	-	-	-	-	-	-	-	32[3]	DIY Italia DIYIT 00317	-
Forte forte forte Hits & Rarities	Raffaella Carrà	03.2015	-	-	-	-	-	-	-	45[1][2x-platinum]	Columbia 88875069442	-
Ogni volta che è Natale	Raffaella Carrà	12.2018	-	-	-	-	-	-	-	11[5]	RCA 19075882771	-
I miei successi	Raffaella Carrà	07.2021	-	-	-	-	-	-	-	28[6][gold]	Flashback 97833932	-
Raffaella Carrà	Raffaella Carrà	07.2021	-	-	-	-	-	-	-	44[2]	RCA PSL 10518	-
Joy	Raffaella Carrà	03.2022	-	-	-	-	-	-	-	33[1]	Sony 019439939252	-

sobota, 18 czerwca 2022

Corona

Włoski duet grający pop i dance. Jego skład tworzyli – producent Francesco Bontempi oraz brazylijska wokalistka Olga de Souza. Międzynarodowy sukces przyszedł wraz z przebojem "The Rhythm of the Night".

Grupa powstała w 1993 roku i niedługo potem miała już podpisany kontrakt z wytwórnią płytową DWA. Pod koniec roku muzycy wydali swój debiutancki singiel "The Rhythm Of The Night", który w szybkim tempie stał się międzynarodowym przebojem. We wrześniu następnego roku, pojawiła się jego zremiksowana wersja i w tej aranżacji nagranie zdobyło 2. miejsce w brytyjskim zestawieniu. Co ciekawe, początkowo wszyscy myśleli, że w utworze rzeczywiście słychać wokal de Souzy, okazało się tymczasem, że głos należał do Giovanny Bersoli. Na wydanym w tym samym roku albumie "The Rhythm Of The Night" resztę piosenek zaśpiewała Sandra Chambers.

Często porównywani do 2 Unlimited, Black Boxu, La Bouche czy Real McCoy, nie odnieśli jednak takiego sukcesu za Oceanem, jaki był ich udziałem w Europie. Największym sukcesem, jaki odniósł ich singiel w Stanach Zjednoczonych było 11. miejsce w zestawieniu Billboard Hot 100.
W 1995 roku Corona wypuściła na rynek kolejne piosenki – "Baby Baby" oraz "Try Me Out", które na fali popularności poprzednika sprzedawały się również bardzo dobrze. Prawdziwym przebojem okazał się jednak utwór "I Don't Wanna Be A Star". Piąta kompozycja – "Do You Want Me" stała się hitem dyskotek głównie we wschodniej Europie.

Trzy lata później swoją premierę miał ich drugi album – "Walking On Music". Wydała go niezależna wytwórnia należąca do Francesca Bontempiego. Niestety wśród utworów nie znalazł się żaden kandydat na potencjalny hit, ani w Europie, ani w USA. Niemniej jednak, uwagę przykuły dwie piosenki – "Walking On Music" oraz "The Power Of Love", przez krótko chętnie puszczane w stacjach radiowych.

W 2000 roku duet wydał trzeci longplay – "And Me U", tym razem pod skrzydłami brazylijskiej wytwórni Abril Music. Część z piosenek napisał Bontempi, ale nie brał udziału w miksowaniu utworów. Przy okazji formacja zmieniła nazwę na Corona X.
Pod koniec 2005 roku w sklepach pojawił się nowy album Corony – "Photosphere".

W 2006 roku muzycy wrócili na europejską scenę muzyczną z utworem "Back In Time", docierając zaledwie do 36. miejsca na włoskiej liście przebojów.
Rok później Souza zaprezentowała nowy singiel – "I'll Be Your Lady", w którym nie tylko użyczyła swojego głosu, lecz także była jego współautorką.
Ostatnim krążkiem w ich dyskografii jest pochodzący ze stycznia 2009 roku album "Old Devil Moon".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Rhythm Of The Night	Corona	09.1994	2[18]	11[27]	WEA International Inc. YZ 837LC	[silver-UK][written by Giorgio Spagna, Francesco Bontempi, Annerley Gordon, Peter Glenister, Mike Gaffey][produced by Lee Marrow][7[13].Hot Dance/Disco;EastWest 95 808 12"]
Baby Baby	Corona	04.1995	5[16]	57[17]	WEA YZ 919	[written by Francesco Bontempi,Antonia Bottari][produced by Checco,Soul Train][5[13].Hot Dance/Disco;EastWest 66 138 12"]
Try Me Out	Corona	07.1995	6[16]	-	WEA YZ 995CD	[written by Giorgio Spagna, Francesco Bontempi, Annerley Gordon][produced by Checco,Soul Train][10[12].Hot Dance/Disco;EastWest 66 099 12"]
I Don't Wanna Be a Star	Corona	12.1995	22[12]	-	WEA WEA 029 T	[written by Giorgio Spagna, Francesco Bontempi,Antonia Bottari][produced by Checco,Soul Train]
Megamix	Corona	02.1997	36[4]	-	Eternal WEA 092 T	[written by Giorgio Spagna, Francesco Bontempi, Annerley Gordon, Peter Glenister, Mike Gaffey][produced by Lee Marrow]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Rhythm Of The Night	Corona	05.1995	18[11]	-	Eternal 0630-10331-2	[produced by F. Bontempi]

Kehlani

Kehlani Ashley Parrish (ur. 24 kwietnia 1995r)- amerykańska piosenkarka, autorka tekstów, tancerka.

Kehlani pochodzi z Oakland w Kalifornii, gdzie osiągnęła początkową sławę jako członek grupy popowej Poplyfe, która była finalistą America’s Got Talent. W 2014 roku wydała swój pierwszy mixtape Cloud 19. Album ten znalazł się na liście 50 najlepszych albumów w 2014 stworzonej przez Complex. Drugi mixtape Kehlani, You Should Be Here, zadebiutował jako 5 na amerykańskim rankingu R&B/Hip-Hop w roku 2015. Poprzedził on wyprzedaną trasę koncertową po Północnej Ameryce. W 2016 roku jej album You should be here został nominowany do nagrody Grammy jako Best Urban Contemporary Album. Debiutancki album studyjny Kehlani, SweetSexySavage, został wydany 27 stycznia 2017 roku.

Kehlani dorastała w Oakland w Kalifornii. Była wychowywana przez ciotkę - jej ojciec zmarł, gdy była młoda, a matka siedziała w więzieniu. Uczęszczała do Oakland School of Arts, koncentrując się na tańcu.

Na początku życia Kehlani trenowała jako tancerka w Juilliard School. W gimnazjum ucierpiała z powodu urazu kolana, więc zwróciła uwagę na śpiew. Jej ciotka słuchała prawie wyłącznie artystów R&B i neo soul. Kehlani uważa, że największy wpływ na jej muzykę miały Lauryn Hill, Erykah Badu i Jill Scott. W wieku 14 lat dołączyła do lokalnego zespołu wykonującego covery muzyki popowej, PopLyfe.

Kariera Kehlani zaczęła się, gdy dołączyła do zespołu PopLyfe. Muzyka zespołu była wydawana przez byłego członka Tony! Toni! Toné!, D'Wayne Wigginsa. W ciągu dwóch lat grupa wystąpiła w Bay Area i innych miastach. W 2011 r. wzięli udział w America's Got Talent, gdzie zajęli czwarte miejsce. Podczas ostatniego występu Piers Morgan, siedzący w jury, powiedział Kehlani „Masz prawdziwy talent, ale nie uważam, że potrzebujesz tej grupy”.

Po zakończeniu America's Got Talent, Kehlani opuściła PopLyfe z powodu kilku sporów o charakterze menedżerskim i umownym. W ciągu sześciu miesięcy unikała robienia jakiejkolwiek muzyki z obawy o pozew ze strony zarządu grupy. W latach 2012-2013 Kehlani była bezdomna. Przemieszczała się z domu do domu i często spała na kanapach. W trakcie ostatniego roku szkoły średniej przeniosła się do Los Angeles w Kalifornii bez prawnego opiekuna. W 2013 roku Nick Cannon, który był gospodarzem programu America's Got Talent, podczas trasy PopLyfe, poprosił o przekazanie Kehlani propozycji do dołączenia do grupy. Na początku zgodziła się i pojechała do Los Angeles, ale ostatecznie nie podobało się jej kierownictwo, więc przeniosła się z powrotem do Oakland. Aby zdobyć jedzenie i pieniądze, zaczęła kraść rzeczy ze sklepów spożywczych. Kilka miesięcy później Kehlani wydała swój pierwszy solowy utwór na SoundCloud, nazwany „ANTISUMMERLUV”. Po usłyszeniu piosenki Cannon zadzwonił do niej ponownie, tym razem z propozycją zakwaterowania jej w apartamencie w Los

W 2014 czas studyjny zakończył się wydaniem jej pierwszego mixtapeu - "Cloud 19". Zajął on dwudzieste ósme miejsce w rankingu „50 Best Albums of 2014” stworzonym przez Complex, a także znalazł się wśród „Overlooked Mixtapes 2014” Pitchfork. Jej utwór wydany pod koniec 2014, „Till the Morning”, został umieszczony 7 listopada 2014 przez Billboard jako jeden z „Emerging Picks of the Week”. W 2015 Kehlani zagrała support na koncercie G-Eazy podczas „From the Bay to the Universe tour”. 28 kwietnia 2015 wydała drugi mixtape - „You should be here”. Na albumie gościnnie występuje Chance the Rapper oraz BJ the Chicago Kid. Kiedy zadebiutował na piątym miejscu US Billboard's Top R&B/Hip-Hop Albums został nazwany przez magazyn Billboard „pierwszym tegorocznym wielkim albumem R&B”. Tydzień po premierze „You should be here” Kehlani podpisała umowę z Atlantic Records. Po wydaniu płyty wyruszyła w trasę koncertową „You Should Be Here tour” po Północnej Ameryce i Europie.

Kehlani współpracowała z Zaynem nad piosenką „Wrong” z jego debiutanckiego albumu „Mind of Mine” wydanego 25 marca 2016 roku. Jej piosenka „Gangsta” pojawiła się na ścieżce dźwiękowej do hitowego filmu Legion samobójców. 26 listopada 2016 roku ujawniła tytuł swojego debiutanckiego albumu „SweetSexySavage”, który został wydany 27 stycznia 2017 w Atlantic Records.

Kehlani zagrała koncert otwierający trasę "Tell Me You Love Me World Tour" amerykańskiej piosenkarki Demi Lovato w Ameryce Północnej która rozpoczęła się 26 lutego 2018 r. i zakończyła 2 kwietnia 2018 r. Następnie otworzyła trasę koncertową Hopeless Fountain Kingdom World Tour amerykańskiej piosenkarki Halsey która odbyła się w kwietniu 2018 r. W marcu 2018 r. Keh;ani pojawiła się w singlu "Done for Me" amerykańskiego piosenkarza Charliego Putha. W kwietniu 2018 r. Kehlani pojawiła się również na singlu amerykańskiej raperki Cardi B "Ring" który był jej debiutanckim z albumu studyjnego "Invasion Of Privacy". Piosenka zbakaz ka su e ba była na 28 miejscu na liście Billboard Hot 100, stając się pierwszym wpisem Kehlani w top 40 .

22 lutego 2019 roku jej trzeci komercyjny mixtape Whille We Wait został wydany przez Atlantic Records i zadebiutował na dziewiątym miejscu list Billboard 200 w USA. W pierwszym tygodniu mixtape miał 34 000 sprzedanych egzemplarzy. Jest wspierany przez single "Night Like This" z udziałem Ty Dolla Sign, "Nunya" z Domem Kennedym i "Butterfly".

27 września 2019 r. Kehlani i rosyjsko-niemieski DJ Zedd wydali wspólny singiel zatytułowany "Good Thing". Następnie Kehlani i amerykańska piosenkarka Teyana Taylor wydały singiel "Morning" który ukazał się 1 listopada 2019 r.

28 stycznia 2020 r. Kehlani pojawiła się na promocyjnym singlu kanadyjskiego piosenkarza Justina Biebera "Get Me" z jego piątego albumu studyjnego Changes. Kehlani miała być również zespołem wspierającym u boku amerykańskiego rapera i piosenkarza Jadena Smitha podczas Bieber's Changes Tour, która została przesunięta z powodu pandemii COVID-19.

Kehlani wydała swój drugi album studyjny "It Was Good Untill It Was't" 8 maja 2020 r. Zadebiutował na drugim miejscu amerykańskiego Billborad 200 w oparciu o 83 000 sprzedanych egzemplarzy.

We wrześniu 2020 r. Kehlani nagrała piosenki do wersji deluxe "It Was Good Until It Wasn't" jednakże po sesji zadecydowała, że piosenki będą lepiej pasować do osobnego projektu i rozpoczęła pracę nad nadchodzącym trzecim albumem studyjnym "Blue Water Road". 14 września 2021 Kehlani ujawniła teaser dla "Blue Water Road" i ogłosiła, że album ukaże się zimą. Główny singiel albumu "Altar" został wydany 15 września.

W styczniu 2016 r. potwierdzono, że Kehlani była w związku z amerykańskim koszykarzem Kyrie Irving. W marcu 2016 kanadyjski raper PartyNextDoor opublikował na instagramie zdjęcie jej ręki sugerujące, że do niej wrócił. Spowodowało to kontrowersje i podejrzenia o zdradę, przez co na twitterze pojawiło się setki tysięcy postów przeciwko Kehlani. Negatywne zainteresowanie się jej osobą przez media skłoniło Kehlani do próby samobójczej.

6 września 2019 r. potwierdzono, że Kehlani spotyka się z raperem Keenonem Jacksonem. Po trzech miesiącach jednak Kehlani i YG zerwali. Pomimo zerwania wydali wspólny singiel Konclusions w 2020 r. W maju 2020 r. podczas wywiadu z The Breakfast Club, Kehlani powiedziała, że odkryła iż YG zdradzał ją. YG jednak przeprosił wypełniając trawnik różami. Pozostają w neutralnych stosunkach.

12 października 2018 r. Kehlani ogłosiła, że jest w ciąży z pierwszym dzieckiem - dziewczynką. Ojcem dziewczynki jest Javaughn Young-White który jest jej gitarzystą. Dwa miesiące później w grudniu 2018 Kehlani przyznała, że cierpi na depresje prenatalną i ciąża jest trudniejsza niż mogłoby się jej wydawać. 23 marca 2019 r. Kehlani urodziła w domu córeczkę Adeyę Nomi Parrish Young-White.

Latem 2020 roku Kehlani kupiła małą farmę w Simi Valley w Kalifornii, gdzie żyje razem z córką.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wrong	Zayn Featuring Kehlani	04.2016	118	113[1]	RCA	[written by James Griffin,Zayn Malik,Kehlani Parrish,Chase Wells,Kevin Rains,James Emerson,Salvador Waviest][produced by XYZ]
Crzy	Kehlani	10.2016	-	85[5]	Atlantic 557776 [US]	[platinum-US][written by Kehlani Parrish,Denisia "Blu June" Andrews,Brittany "Chi" Coney][produced by Novawav][34[8].R&B Chart]
Distraction	Kehlani	12.2016	-	85[1]	Atlantic 1135093365 [US]	[platinum-US][written by Kehlani Parrish,Andrew "Pop" Wansel,Warren "Oak" Felder,Daniel Klein,Matthew Campfield][produced by,Pop & Oak,Campfield,Klein][42[4].R&B Chart]
Gangsta	Kehlani	08.2016	57[5]	41[12]	Atlantic USAT 21601932	[platinum-US][silver-UK][written by Kehlani Parrish,Denisia "Blu June" Andrews,Brittany "Chi" Coney][produced by Novawav][13[16].R&B Chart]
Cigarettes & Cush	Stormzy featuring Kehlani and Lily Allen	03.2017	30[3]	-	Merky UKJ 4A1700009	[silver-UK][written by Fraser T Smith,Michael Omari,Dion Wardle,Kehlani][produced by Fraser T Smith,Stormzy]
Good Life	G-Eazy & Kehlani	05.2017	53[8]	59[5]	Atlantic USAT 21700469	[platinum-US][silver-UK][written by Gerald Gillum,Kehlani Parrish,Benjamin Dieh,Marco Rodriguez Diaz,Jason Evigan,Holly Hafermann,Justin Franks,Danny Majic,Andrew Thomas,Moses Davis,Steven Marsden,Vanessa Carlton,Dean Mundy][produced by Infamous,Ben Billions,Vlad Filatov][29[6].R&B Chart]
Faking It	Calvin Harris Featuring Kehlani & Lil Yachty	12.2017	97	94[4]	Columbia 886446789392	[platinum-US][written by Adam Wiles,Miles McCollum,Jessie Reyez][produced by Calvin Harris][38[8].R&B Chart]
Playinwitme	KYLE Featuring Kehlani	04.2018	61[11]	102[14]	Independently Popular USAT 21801141	[platinum-US][silver-UK][written by Kyle Harvey, Kehlani Parrish, Justin Howze ,Joshua Portillo ,Jake Troth][produced by Superduperbrick, Naz, Jake Troth, M-Phazes][101.R&B Chart]
Ring	Cardi B Featuring Kehlani	04.2018	-	28[20]	Atlantic	[2x-platinum-US][written by Belcalis Almanzar, Desmond Dennis, Jordan Thorpe, Kehlani Parrish, Khari Cain, Mike Riley, Nija Charles][produced by Needlz, Scribz Riley][17[24].R&B Chart]
Done for Me	Charlie Puth Featuring Kehlani	05.2018	45[12]	53[9]	Atlantic USAT 21700469	[platinum-US][silver-UK][written by Charlie Puth,Kehlani Ashley Parrish,Jacob Kasher,John Ryan][produced by Charlie Puth]
Nights Like This	Kehlani Featuring Ty Dolla $ign	01.2019	25[13]	67[9]	Atlantic USAT 21813049	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Kehlani Parrish,Danny Schofield,Brandon Hollemon,Nolan Lambroza][produced by Sir Nolan][31[14].R&B Chart]
Nunya	Kehlani Featuring Dom Kennedy	03.2019	-	122[1]	Atlantic	[gold-US]
Good Thing	Zedd & Kehlani	10.2019	92[4]	123[2]	Interscope USUM 71919649	[written by Anton Zaslavski, Cleo Tighe ,Finlay Dow-Smith, Peter Rycroft, Kehlani Parrish][produced by Zedd, Starsmith ,LostBoy]
Morning	Teyana Taylor featuring Kehlani	11.2019	-	123[1]	Def Jam	[gold-US][produced by Baruch "Mixx" Nembhard ,Tune Da Rula ,Taco Muney, Miguel Jimenez][109.R&B Chart]
All Me	Kehlani Featuring Keyshia Cole	01.2020	-	107[2]	Atlantic	[gold-US][102.R&B Chart]
Get Me	Justin Bieber featuring Kehlani	02.2020	61[1]	93[1]	Def Jam USUM 72001309	[written by Justin Bieber ,Kehlani Parrish ,Jason Boyd, Matthew Samuels, Anderson Hernandez ,Jun Ha Kim][produced by Poo Bear, Boi-1da ,Vinylz, CVRE][44[1].R&B Chart]
Can I	Kehlani Featuring Tory Lanez	05.2020	85[1]	50[1]	Atlantic USAT 22002468	[gold-US][written by Kehlani Parrish, Daystar Peterson, Daniel Klein, Andrew Wansel, Jacob Dutton, Matt Campfield, Bryan-Michael Cox ,Johntá Austin, Kevin Hicks ,Phalon Alexander][produced by Pop Wansel, Jake One, Some Randoms][20[1].R&B Chart]
Everybody Business	Kehlani	05.2020	-	110[1]	Atlantic 075679822093	[written by Shawn Carter,Pharrell Williams,Chad Hugo,Kehlani Parrish,Kevin Andre Price,Carlos Muñoz,Destin Conway,Trinidad James][produced by Go Grizzly,Loshendrix]
Bad News	Kehlani	05.2020	-	108[1]	Atlantic	[written by Kehlani Parrish,Jahaan Akil Sweet][produced by Jahaan Sweet]
Water	Kehlani	05.2020	-	109[1]	Atlantic	[written by Alex Ben-Abdallah,Kehlani Parrish,India Ambré Perkins,Destin Conrad,Dan Foster,Louise Lastic][produced by Louie Lastic,Dan Foster]
Hate The Club	Kehlani	05.2020	-	122[1]	Atlantic	-
Change Your Life	Kehlani Featuring Jhene Aiko	05.2020	-	80[1]	Atlantic	[written by Warren Felder,Andrew Wansel,Jhené Aiko,Alex Niceforo,Kehlani Parrish,Keith Sorrells][produced by The Orphanage,Pop & Oak][37[1].R&B Chart]
Toxic	Kehlani	05.2020	-	68[1]	Atlantic 075679821119	[written by Kehlani Parrish,Ryan Martinez,Keegan Bach][produced by G.ry,K.Beazy][31[1].R&B Chart]
F&MU	Kehlani	05.2020	-	107[1]	Atlantic 075679817259	[written by Kehlani Parrish,Jahaan Akil Sweet,Nija Charles,Paolo Rodriguez][produced by Jahaan Sweet]
Birthday	Disclocure/Kehlani/Syd	09.2020	81[1]	-	Island GBUM 71900066	[written by Guy Lawrence, Howard Lawrence, Kehlani Parrish, Sydney Bennett][produced by Disclosure]
At My Worst	Pink Sweats featuring Kehlani	03.2021	-	122[2]	-	-
I Like Dat	T-Pain & Kehlani	08.2021	-	97[1]	Nappy Boy	[written by Faheem Najm,Kehlani Ashley Parrish][produced by DJ Montay,T-Pain][36[5].R&B Chart]
Beautiful Lies	Yung Bleu & Kehlani	02.2022	-	65[10]	-	[20[16].R&B Chart]
Ride For You	Meek Mill Featuring Kehlani	10.2021	-	95[1]	Atlantic	-
Beautiful Lies	Yung Bleu & Kehlani	02.2022	-	65[10]	-	[20[16].R&B Chart]
Up at Night	Kehlani Featuring Justin Bieber	04.2022	90[1]	114[1]	Atlantic USAT 22107185	[written by Trevor Romeo,Rosemarie Windross,Andrew Wansel,Justin Bieber,Kehlani Parrish,Rogét Chahayed,Anthony Clemons, Jr.,Destin Conrad,Daoud Anthony,Nelli Hooper][produced by Pop Wansel,Rogét Chahayed]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You Should Be Here	Kehlani	05.2015	-	36[2]	Atlantic 075678643514	[gold-US][produced by Kehlani,A.C.,Billboard,Coucheron,The Featherstones,Geoffro Cause,Jahaan Sweet,JMIKE,Killagraham,MadMax,Taylor Gordon,Ted Digtl]
SweetSexySavage	Kehlani	02.2017	26[2]	3[23]	Atlantic 0075678663796	[gold-US][produced by Pop & Oak, Some Randoms, Autoro "Toro" Whitfield, Trevor Brown, Zaire Koalo ,Jahaan Sweet, Rex Kudo, Sevn Thomas, Nick Seeley, Charlie Heat, Picard Brothers, The Featherstones ,Novawav, Composer, P-Lo, JMIKE, Djemba Djemba]
While We Wait	Kehlani	03.2019	47[1]	9[13]	Atlantic 0075679855497	[produced by Kehlani,Sir Nolan,DannyBoyStyles,The Rascals,SuperDuperBrick,J Young White,Young Fyre,Stan Greene,Hit-BoyG-Dav,Oak Felder,Jahaan Sweet,Boi-1da,Big White,NOVA WAV,daedaePIVOT,letmode,Triangle Park,M-Phazes]
It Was Good Until It Wasn't	Kehlani	05.2020	10[2]	2[22]	Atlantic 0075679821706	[produced by Boi-1da ,Cyht, Dan Foster, Go Grizzly, G. Ry ,Jahaan Sweet, Jake One, KBeaZy ,Loshendrix, Louie Lastic ,Mars, Mike & Keys, Pooh Beatz, Pop & Oak, Pop Wansel, Rogét Chahayed, Sam Wish, Smplgtwy, Some Randoms, The Orphanage, The Rascals, Vianey OJ, YogiTheProducer, Yussef Dayes]
Blue Water Road	Kehlani	05.2022	97[1]	13[2]	Atlantic 75678639456	[produced by DaeDaePIVOT ,Daoud, Grades, Happy Perez ,Jack LoMastro, Mike Wavvs, Pop Wansel, Rogét Chahayed, Sam Wish ,Some Randoms, Wesley Singerman]

czwartek, 16 czerwca 2022

Tucker Beathard

Tucker Beathard może pochodzić z rodziny, która jest dobrze znana w Nashville - jego ojciec Casey pisał przeboje dla Kenny'ego Chesneya, George'a Straita i Tima McGrawa - ale nie do końca pasuje do konwencjonalnych ram Music City. Czerpiąc z rocka z areny prawie tak samo, jak z country, Beathard często brzmi jak zaznajomiony z mediami społecznościowymi syn Erica Churcha - co nie jest przesadą, biorąc pod uwagę, że jego tata napisał wspólnie z Churchem kilka hitów, w tym 2011r numer jeden „Homeboy”, który podobno został napisany z myślą o nastoletnim Tuckerze.

Ta mieszanka staromodnych wartości muzycznych i młodzieńczego podejścia została zaprezentowana na pierwszym albumie Beatharda, Nobody's Everything z 2018 roku. Urodzony i wychowany w Nashville, Beathard jest synem Caseya Beatharda, który sam był synem autora piosenek country Bobby'ego Beatharda, który w latach 80-tych był dyrektorem generalnym drużyny NFL Washington Redskins. W młodości wydawało się, że Tucker podąży za sportowymi śladami swojego dziadka - jego starszy brat CJ został rozgrywającym w San Francisco 49ers - ale złamał sobie ramię podczas gry w piłkę nożną podczas ostatniego roku w Battle. Ground Academy, niwecząc swoje plany gry w baseball na Uniwersytecie Stanowym Middle Tennessee.

Zwrócił się od sportu do muzyki, której nie był obcy. Jako dziecko grał na perkusji z braćmi w zespole, ale gdy wszedł w późną młodość, przeniósł się na gitarę. Beathard samodzielnie wydał EP-kę zatytułowaną The Demos, Vol. 1 w 2015 roku. W następnym roku Big Machine podpisało z nim kontrakt ze swoją filią Dot Records, wydając w marcu singiel „Rock On”. W październiku osiągnął drugie miejsce na liście Billboard's Country Airplay, torując drogę do wydania EP-ki Fight Like Hell. EP pojawiła się na 14 miejscu na listach przebojów Billboardu, zamiast rozpocząć udaną kampanię albumową, był to szczytowy moment Beatharda z Big Machine.

Drugi singiel, „Momma and Jesus”, utknął na 43 miejscu na listach przebojów Country Airplay, po czym wydawnictwo Dot spasowało, co skłoniło Big Machine do wycofania się z planowanego na 2017 rok wydania pełnego albumu Dear Someone. Beathard i Big Machine rozpoczęli długotrwałe negocjacje, które doprowadziły do jego odejścia w 2018 roku. Szybko podpisał kontrakt z Warner Nashville, który wydał jego debiutancki album Nobody's Everything - który był pierwszą częścią planowanego podwójnego albumu - w ich filli Mother Tucker w listopadzie 2018 r. King, druga odsłona jego debiutu, pojawiła się w 2020 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rock On	Tucker Beathard	09.2016	-	62[10]	Dot	[written by Tucker Beathard, Casey Beathard, Marla Cannon-Goodman][produced by Angelo Petraglia][9[27].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fight Like Hell EP.	Tucker Beathard	10.2016	-	177[1]	Big Machine 0150	[produced by Angelo Petraglia]