Spagna

Spagna, właściwie Ivana Spagna (ur. 16 grudnia 1954r w Valeggio sul Mincio, prowincja Werona we Włoszech) - włoska piosenkarka italo disco, muzyki pop i disco, w latach osiemdziesiątych nazywana „królową italo disco”  za sprawą swoich największych przebojów - „Easy Lady” (1986) i „Call Me” (1987).

Jej kariera muzyczna rozpoczęła się w połowie lat 80-tych we Francji wraz z piosenką „Easy Lady”, która szybko trafiła na listy przebojów w całej Europie, a singiel sprzedano w ilości blisko 3 mln egzemplarzy. W 1994 roku, Spagna zaśpiewała „Il cerchio della vita” (Circle of Life), włoską wersję kompozycji Eltona Johna, do ścieżki dźwiękowej filmu animowanego ze studia Walta Disneya Król Lew. 

W 1995 roku wystąpiła na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo z utworem “Gente come noi”, z którym znalazła się na trzecim miejscu. Jednocześnie wydała płytę Siamo in due, która sprzedała się w ilości 450 tys. egzemplarzy. W 2001 zaangażowała się we włoski projekt La nostra canzone (Nasza piosenka) z 40-osobową orkiestrą pod batutą Giuseppe'a Vessicchio, była wykonawczynią takich historycznych utworów jak „Teorema”, „Quella carezza della sera” czy „La donna cannone”.

W 2005 roku, po czterech latach milczenia, Spagna powróciła z solowym albumem Diario di Bordo. Na okładce płyty pojawił się obraz jej autorstwa.

W 2006 świętowała 20-lecie swojej kariery; w lutym brała udział w Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo z piosenką „Noi non possiamo cambiare” , a w maju zajęła trzecie miejsce we włoskim programie telewizyjnym reality Music Farm. 8 marca 2011 roku opublikowała swoją autobiografię Briciola - Storia di un abbandono, napisaną w całości przez siebie. W 2012 nagrała angielskojęzyczny album Four m.in. z takimi artystami jak Eumir Deodato, Dominic Miller i Lou Marini. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Szwa	Ger	Fra	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia [Ita]	Komentarz
Easy Lady/Jealousy	Spagna	10.1987	62[4]	2[13]	12[15]	4[22]	16[11]	30[2]	-	1[17]	CBS CBS A 7019	[written I. Spagna, G. Spagna, A. Pignagnoli][produced by Symple Records]
Call Me/Girl, It's Not The End Of The World	Spagna	07.1987	2[14]	7[13]	10[16]	4[21]	7[18]	12[6]	8[4]	2[22]	CBS CBS 650279 7	[written I. Spagna, G. Spagna, A. Pignagnoli][produced by L. Pignagnoli, T. Spagna]
Dance Dance Dance/Dance Around The World [Richenel]	Spagna	.1987	-	22[4]	27[8]	38[5]	-	-	-	6[11]	CBS JC 15206	[written I. Spagna, A. Pignagnoli, G. Spagna][produced by Spagna, L. Pignagnoli]
Every Girl And Boy/Don't Call It Love	Spagna	08.1988	23[8]	18[6]	-	20[16]	65[6]	-	-	4[19]	CBS CBS 651608 7	[written I. Spagna, G. Spagna, A. Pignagnoli][produced by Spagna, L. Pignagnoli]
I Wanna Be Your Wife/Woman In Love	Spagna	10.1988	82[4]	-	-	34[9]	-	-	-	13[12]	CBS CBS A 7019	[written I. Spagna, A. Pignagnoli, G. Spagna][produced by Spagna, Larry Pignagnoli ]
This Generation	Spagna	.1989	-	-	-	-	-	-	-	20[4]	CBS 654693 7	[written I. Spagna, G. Spagna, A. Pignagnoli][produced by Marco Marati,Ivana Spagna]
Why Me?	Spagna	.1993	-	-	-	-	-	-	-	13[6]	Dance Pool DAN 659941 1	[written I. Spagna, G. Spagna, A. Pignagnoli][produced by Theo Spagna]
I Always Dream About You	Spagna	11.1993	-	-	-	43[2]	-	-	-	-	Epic 659482 1	[written Davide Riva,Giorgio Spagna,Ivana Spagna,Larry Pignagnoli][produced by Larry Pignagnoli]
Lady Madonna	Spagna	.1994	-	-	-	-	-	-	-	9[8]	Epic EPC 660555 6	[written Giorgio Spagna][produced by Theo Spagna]
Il cerchio della vita	Spagna	.1994	-	-	-	-	-	-	-	6[10][gold]	Walt Disney WDR 661058 2	[written Elton John,Tim Rice,Michele Centonze][produced by Marco Marati,Angelo Valsiglio]
Gente come noi	Spagna	.1995	-	-	-	-	-	-	-	5[7]	Epic EPC 661283 2	[written Marco Marati,Fio Zanotti,Angelo Valsiglio,Giorgio Spagna,Ivana Spagna][produced by Marco Marati,Angelo Valsiglio]
Quella carezza della sera	Spagna	.2001	-	-	-	-	-	-	-	49[1]	Epic EPC 671188 1	[written Sergio Bardotti,Gianni Belleno,Vittorio de Scalzi,Nico di Palo,Giorgio D'Adamo,Ricky Belloni][produced by Peppe Vessicchio]
Never Say You Love Me	Spagna	.2002	-	-	-	-	-	-	-	34[2]	B&G BG 6502EP	[written Davide Riva,Giorgio Spagna,Ivana Spagna][produced by Theo Spagna,Davide Riva]
Do It with Style	Spagna	.2003	-	-	-	-	-	-	-	32[1]	B&G 300 000 1	[written Davide Riva,Giorgio Spagna,Ivana Spagna][produced by Giorgio Spagna]
Noi non possiamo cambiare	Spagna	.2006	-	-	-	-	-	-	-	25[3]	Nar 001062	[written Maurizio Morante]
Gli occhi verdi dell’amore	Zeta Clan feat. Spagna	.2007	-	-	-	-	-	-	-	26[4]	-	-
Musica e parole	Lola & Angiolina Project	.2008	-	-	-	-	-	-	-	20[2]	-	[written Loredana Bertè]

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Dedicated to the Moon	Spagna	.1987	-	18[4]	-	-	-	-	38[4]	-	CBS 450646 1	-
No Way Out	Spagna	.1991	-	-	-	-	-	-	-	10[10]	Epic EPC 468621 2	-
Siamo in due	Spagna	.1995	-	-	-	-	-	-	-	4[38]	Epic EPC 478541 2	-
Lupi solitari	Spagna	.1996	-	30[8]	-	-	-	-	-	-	Epic EPC 483823 2	-
Indivisibili	Spagna	.1997	-	-	-	-	-	-	-	10[22]	Epic 487583 2	-
Domani	Spagna	.2000	-	-	-	-	-	-	-	32[2]	Epic EPC 497650 2	-
La nostra canzone	Spagna	.2001	-	-	-	-	-	-	-	28[11]	Epic 502310 2	-
L’arte di arrangiarsi	Spagna	.2004	-	-	-	-	-	-	-	60[1]	B&G 0155382BGE	-
Diario di bordo	Spagna	.2005	-	-	-	-	-	-	-	62[2]	Nar 110052	-
Voglio sdraiarmi al sole	Spagna	.2006	-	-	-	-	-	-	-	94[1]	-	-
I Love You	Spagna	.2009	-	-	-	-	-	-	-	26[3]	Nar ERE 12358745	-
Four	Spagna	.2012	-	-	-	-	-	-	-	57[1]	Soul Trade STCD 1019	-

Spear Of Destiny

Brytyjska grupa założona w 1983r przez byłych członków Theatre Of Hate. Nazwa („włócznia przeznaczenia”) nawiązywała do legendarnej broni, którą przebito ukrzyżowanego Chrystusa i która miała przez wieki towarzyszyć kolejno Atylli, Napoleonowi i Hitlerowi. Nic dziwnego, że grupa zebrała już na wstępie gromy sporej części prasy, o co dokładnie jej chodziło. W pierwszym składzie występowali: Kirk Brandon (ur. 3.08.1956r w Westminster, Londyn, Anglia; śpiew, gitara), Chris Bell (perkusja), Lasettes Ames (saksofon) i Stan Stammers (bas).

Podpisali kontrakt z CBS, zachowując autonomię własnej firmy Burning Rome założonej jeszcze w okresie działalności Theatre Of Hate. Pierwsze single, „Flying Scotsman" i „The Wheel” pochodziły z wydanej w 1983 długogrającej płyty  The Grapes Of Wrath („Grona gniewu” ), przyjętej różnie przez krytyków. Wkrótce z zespołu odeszli Bell i Ames z powodów - według słów pierwszego - „osobistych i religijnych”. Brandon i Stammers uzupełnili skład kolejnymi członkami Theatre Of Hate: kanadyjskim saksofonistą Johnem Lennardem (również w Diodes) i Nigelem Prestonem (również w Sex Gang Children). 

Po kolejnych przegrupowaniach doszli: Neil Pyzor (instrumenty klawiszowe, saksofon, poprzednio w Case), Alan St. Clair (gitara), Dolphin Taylor (perkusja, wcześniej Tom Robinson Band i Stiff Little Fingers) i Nicky Donnelly (saksofon, również z Case). W takim składzie Spear Of Destiny nagrali album One Eyed Jacks (uważany za najlepszy w ich karierze) oraz single „Rainmaker”, „Liberator” i „Prisoner Of Love”. Ostatni zapowiadał zmianę stylu potwierdzoną na longplayu World Service, który zawiódł w równym stopniu fanów i recenzentów.

 Rozczarowaniu towarzyszyły kolejne, traktowane z coraz większą obojętnością zmiany personalne. Na albumie Outlands Brandonowi towarzyszyli Pete Barnacle (perkusja), Volker Janssen (instrumenty klawiszowe) i Chris Bostock (bas). Na dodatek lider złamał sobie kostkę, co spowodowało 6-miesięczną rekolwalescencję i chroniczny niedowład kończyny. Mimo przeszkód zespół przypomniał się z końcem lat 80-tych przebojami „Never Take Me Alive”, „So In Love With You”, „Radio Radio”, trasami koncertowymi z U2 i kontraktem z Virgin. 

W 1991r gitarę basową przejął znów wierny Stan Stammers, w roli perkusisty i gitarzysty wystąpili Bobby Rae Mayhem i Mark Thwaite. W 1991r Brandon podjął trasy koncertowe sygnowane równocześnie przez Theatre Of Hate i Spear Of Destiny. W 1996 założył efemeryczną grupę 10:51, powrócił do nazwy Theatre Of Hate oraz uwikłał się w przegrany proces z Boyem George’em, który w swojej autobiografii zarzucił mu więzi homoseksualne.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Flying Scotsman/The Man Who Tunes The Drums	Spear Of Destiny	03.1983	85[3]	-	Epic SPEAR 1	[written by K. Brandon][produced by Nick Launay]
The Wheel/The Hop	Spear Of Destiny	05.1983	59[5]	-	Epic A 3372	[written by K. Brandon][produced by Nick Launay]
Prisoner Of Love/Rosie	Spear Of Destiny	01.1984	59[3]	-	Epic A 4068	[written by K. Brandon][produced by Nick Tauber]
Liberator/Forbidden Planet	Spear Of Destiny	04.1984	67[4]	-	Epic A 4310	[written by K. Brandon][produced by Nick Tauber]
All My Love (Ask Nothing)/Last Card	Spear Of Destiny	06.1985	61[4]	-	Epic A 6333	[written by K. Brandon][produced by Rusty Egan]
Come Back/Cole Younger	Spear Of Destiny	08.1985	55[5]	-	Epic A 6445	[written by K. Brandon][produced by Rusty Egan]
Strangers In Our Town/Somewhere Out There	Spear Of Destiny	02.1987	49[4]	-	10 TEN 148	[written by K. Brandon][produced by Zeus B. Held]
Never Take Me Alive/Land Of Shame	Spear Of Destiny	04.1987	14[11]	-	10 TEN 162	[written by K. Brandon][produced by Zeus B. Held]
Was That You?	Spear Of Destiny	07.1987	55[4]	-	10 TEN 173	[written by K. Brandon][produced by Zeus B. Held ]
The Traveller/Late Night Psycho	Spear Of Destiny	10.1987	44[3]	-	10 TEN 189	[written by K. Brandon][produced by Zeus B. Held]
So In Love With You/March Or Die	Spear Of Destiny	09.1988	36[5]	-	Virgin VS 1123	[written by K. Brandon][produced by Alan Shacklock]
Radio Radio/Life Goes On	Spear Of Destiny	12.1988	78[3]	-	Virgin VS 1144	[written by K. Brandon][produced by Alan Shacklock ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Grapes of Wrath	Spear Of Destiny	04.1983	62[2]	-	Epic EPC 25318	[produced by Nick Launay]
One Eyed Jacks	Spear Of Destiny	04.1984	22[7]	-	Burning Rome EPC 25836	[produced by Nick Tauber]
World Service	Spear Of Destiny	09.1985	11[7]	-	Burning Rome EPC 26514	[produced by Rusty Egan, Spear of Destiny]
Outland	Spear Of Destiny	05.1987	16[13]	-	Virgin DIX 59	[produced by Zeus B. Held,Kirk Brandon, Steve Barnacle)]
S.O.D. The Epic Years	Spear Of Destiny	05.1987	53[3]	-	Epic 4508721	-
The Price You Pay	Spear Of Destiny	10.1988	37[3]	-	Virgin V 2549	[produced by Alan Shacklock]

Dik Dik

 Dik Dik to włoski zespół beat-pop-rockowy, nazwany na cześć antylopy Dik-dik  założony w latach 60-tych i nadal działający. Byli najbardziej popularni pod koniec lat 60-tych, kiedy wydali serię przebojowych singli z udziałem znanego autora tekstów Mogola i autora tekstów Lucio Battisti.Ich największymi sukcesami były „Sognando la California” i „Senza luce”,odpowiednio covery „California Dreamin'” The Mamas and Papas oraz „A Whiter Shade of Pale” Procol  Harum  .

 Podczas gdy ich wczesna produkcja jest głównie inspirowana The Beatles, w latach 70-tych eksperymentowali również w innych gatunkach, w tym w rocku progresywnym. W latach 80-tych zrobili sobie przerwę, ale później wrócili na scenę, głównie w programach telewizyjnych i występach na żywo. 

 Dik Dik powstał w Mediolanie w 1965 roku. Pierwotny skład obejmował Giancarlo Sbriziolo (aka Lallo) na wokalu i basie, Pietro Montalbetti (aka Pietruccio) na gitarze, Erminio Salvaderi (aka Pepe) na gitarze, Sergio Panno na perkusji i Mario Totaro na klawiszach. Ich pierwszy singiel, 1-2-3, był coverem piosenki Lena Barry'ego. Ich drugi singiel, Sognando la California, został wydany w październiku 1966 roku i przez dwa miesiące był na szczycie włoskich list przebojów. Dik Dik wydał następnie serię singli, które odniosły sukces, głównie mieszankę oryginalnych kompozycji i włoskich wersji popularnych piosenek innych artystów, w tym Il mondo è con noi (1966), Inno (1967, cover Let's go to San Francisco The Flower Pot Men), Senza luce (1967, cover A Whiter Shade of Pale Procol Harum), Il vento (1968) i Il primo giorno di primavera (1969). 

W 1969 wystąpili z Ritą Pavone na Festiwalu della canzone italiana w Sanremo. Inne single wydane w kolejnych latach to L'isola di Wight (1970), Vendo casa (1972), Storia di periferia (1973), Help Me (1974) i Volando (1975, cover Sailing Roda Stewarta). Ich długogrające albumy nie odniosły komercyjnego sukcesu. Ich pierwsze trzy wydawnictwa, w większości kolekcje singli, zostały opublikowane odpowiednio w 1967, 1969 i 1970 roku. W 1972 roku zespół nagrał pierwszy właściwy album studyjny, Suite per una donna assolutamente relativa , będący eksperymentem w progresywnym rocku.  Suite został pomyślany jako album koncepcyjny o kobiecym wszechświecie, z tekstami artysty i poety Herberta Pagani; bardzo różniła się od poprzedniej produkcji Dik Dika i została w jakiś sposób odrzucona przez publiczność, co spowodowało komercyjną klapę. 

W konsekwencji zespół powrócił do swojego wcześniejszego pop-beatowego stylu. Od połowy lat 70-tych do początku lat 80-tych zespół przeszedł kilka zmian personalnych,   Panno i Totaro odeszli w 1974r (zastąpili ich Roberto „Hunka Munka” Carlotto na klawiszach i Nunzio „Cucciolo” Favia na perkusji), a Sbriziolo odszedł w 1978 ( zastąpiony przez dwóch gitarzystów, Roberto „Roby” Faciniego i Rosario Brancatiego). W 1980 roku Carlotto został zastąpiony przez wirtuoza klawiatury Joe Vescovi, który współpracował z zespołem od 1974 roku. Wyobcowanie Dika Dika z głównego nurtu publiczności kontynuowane było ambitnymi eksperymentami dźwiękowymi, takimi jak I'te vurria vasà (1976), który drastycznie odszedł od  tradycyjnego brzmienia Dik Dika, a także wraz z pojawieniem się muzyki disco, która spowodowała upadek kilku zespołów pop-rockowych.

 Po kilku stosunkowo udanych singlach, takich jak Laser vivente (1980) i Giornale di bordo (1982), zespół zrobił sobie przerwę. Pietruccio, Pepe i Lallo w końcu zebrali się ponownie i wydali kilka kolejnych singli, takich jak L'amico mio (1983) i Senza luce... reggae (1984), oraz uczestniczyli w projekcie humanitarnym Musicaitalia per l'Etiopia dla Etiopii. W 1986 roku Favia i Carlotto stworzyli spin-off zespołu, pierwotnie nazwany „Carlotto e Cucciolo già Dik Dik”, co doprowadziło do sporu prawnego o własność marki „Dik Dik”. Spór trwał do 2006 roku, kiedy to nazwa „Dik Dik” została ostatecznie nadana Pietruccio, Pepe i Lallo, podczas gdy Favia i Carlotto mogli występować pod nazwą „Già Dik Dik” („Ex Dik Dik”). 

 Od drugiej połowy lat 80-tych Dik Dik powrócił na scenę, uczestnicząc w programach telewizyjnych, takich jak Una rotonda sul mare. W 1993 roku ponownie wystąpili na Festival di Sanremo razem z byłymi rywalami I Camaleonti, innym zespołem z włoskiej sceny lat 60-70, oraz Maurizio Vandelli z Equipe 84.  Dik Dik wciąż od czasu do czasu występuje. W 1997 roku uruchomili własną stronę internetową.  W 2010 roku Pietruccio wydał autobiograficzną książkę o historii zespołu I ragazzi della via Stendhal („Chłopcy z Via Stendhal”, nawiązanie do powieści Molnára „Chłopcy z placu broni”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Ita	Wytwórnia [Ita]	Komentarz
1-2-3/Se Rimani Con Me	Dik Dik	.1965	-	23	Ricordi SRL 10-390	[written by G. Madara, D. White, L. Borisoff, D. Pace]
Sognando La California/Dolce Di Giorno	Dik Dik	.1966	-	A:2[11];B:39	Ricordi SRL 10-425	[A:written by John Phillips, Mogol][B:written by L. Battisti, Mogol][produced by Mogol]
Il Mondo è Con Noi/Se Io Fossi Un Falegname (If I Were A Carpenter)	Dik Dik	04.1967	-	14	Ricordi SRL 10-444	[written by John Phillips, Mogol]
Senza Luce (A Whiter Shade Of Pale)/Guardo Te E Vedo Mio Figlio	Dik Dik	07.1967	-	1[19]	Ricordi SRL 10-464	[written by Gary Brooker, Matthew Fisher,Mogol][produced by Mogol]
Inno (Let's Go To San Francisco)/Windy	Dik Dik	.1967	-	24	Ricordi SRL 10-484	[written by Carter, Lewis, Mogol][produced by Mogol]
Il Vento/L'Esquimese	Dik Dik	04.1968	-	A:14[4];B:68	Ricordi SRL 10-499	[A:written by Battisti, Mogol][B:written by Dylan, Mogol]
Dimenticherai/Eleonora Credi (The Weight)	Dik Dik	.1968	-	53	Ricordi SRL 10-515	[written by Mogol, P. Soffici]
Il Primo Giorno Di Primavera/Nuvola Bianca	Dik Dik	04.1969	-	2[16]	Ricordi SRL 10-540	[written by Lavezzi, Minellono, Mogol]
Zucchero/Piccola Arancia	Dik Dik	.1969	-	38	Ricordi SRL 10-531	[written by R. Soffici, Guscelli, Ascri, Mogol][produced by Battisti, Mogol]
Primavera, Primavera/Sogni Proibiti	Dik Dik	10.1969	-	16[5]	Ricordi SRL 10-565	[written by Dattoli, Mogol ]
Vivo per te/Dove vai	Dik Dik	.1970	-	B:26	Ricordi SRL 10-613	[A:written by Paolini,S - Pisano,F - Silvestri,S]
Io mi fermo qui/Restare bambino	Dik Dik	.1970	-	10[14]	Ricordi SRL 10-587	[written by Albertelli,L - Riccardi,E]
L'Isola Di Wight (Wight Is Wight)/Innamorato	Dik Dik	.1970	-	9[15]	Ricordi SRL 10-599	[written by R. Vincent, M. Delpech, A. Salerno, Daiano][produced by Maurizio Vandelli]
Vivo Per Te/Quattro Bicchieri Di Vino	Dik Dik	09.1970	-	14[7]	Ricordi SRL 10-610	[written by M. Fabrizio, Albertelli]
Ninna Nanna (Cuore Mio)/Incantesimo	Dik Dik	.1971	-	20[3]	Ricordi SRL 10-630	[written by E. Riccardi, L. Albertelli][produced by M. Vandelli]
Vendo Casa/Paura	Dik Dik	.1971	-	10[15]	Ricordi SRL 10-638	[written by Battisti, Mogol]
Viaggio Di Un Poeta/Oggi No	Dik Dik	.1972	-	1[21]	Ricordi SRL 10-664	[written by R. Zara, M. Vandelli, R. Zara][produced by M. Vandelli]
Il Cavallo, L'Aratro E L'Uomo/Incantesimo	Dik Dik	.1972	-	32	Warner Bros J.B. 34	[written by Fidelio - Fontana,C - Totaro,M - Zara,R][produced by M. Vandelli]
Storia di periferia/Libero	Dik Dik	.1973	-	11[12]	Ricordi	[written by Daiano - Zara,R]
Help Me/Sono nato	Dik Dik	.1974	-	24[3]	Ricordi	[written by Lo Vecchio,A - Shapiro,S]
Piccola Mia/Uno Strano Sentimento	Dik Dik	.1975	-	40	Ricordi SRL 10-748	[written by P. Montalbetti, R. Carlotto, Sbrigo, R. Carlotto ][produced by Sandro Colombini]
Volando/Ossessioni	Dik Dik	.1976	-	21[8]	Dik NP 46001	[written by Southerland \ Colombini]
Come Una Bambina/I Te Vurria Vasà	Dik Dik	.1976	-	A:52;B:47	D%K DIK-NP 46002	[A:written by Paradiso, P. Soffici][B:written by Di Capua, Mazzucchi, Russo][produced by S. Colombini]
Laser vivente/Dolce amara tu	Dik Dik	.1980	-	32	Ariston AR 00887	[written by Zambrini,B \ Jurgens,S]
Giornale di bordo/Ruberò	Dik Dik	.1982	-	36	Lupus LUN 4933	[written by Montalbetti - Sbrigo]
Come passa il tempo	Maurizio Vandelli & Dik Dik & Camaleonti	.1993	-	3	-	[written by Bigazzi,G - Dati,G - Del Turco,R]

Stooges

 Wraz z MC5 wywarli ogromny wpływ na późniejsze pokolenie muzyków jako twórcy klasycznego, dynamicznego amerykańskiego rocka. Zespół powstał z inicjatywy Jamesa Jewela Osterberga (znanego też jako: Iggy Stooge lub Iggy Pop, ur. 21.04. 1947 r. w Ann Arbor w stanie Michigan, USA), który debiutował jako perkusista i wokalista w szkolnej grupie The Iguanas. Później poznał Rona Ashetona i obaj zasilili skład formacji The Prime Movers (z której Ashetona szybko wyrzucono).

 

W tym okresie Osterberg przyjął pseudonim Iggy Pop; Iggy na pamiątkę występów z The Iguanas, Pop od nazwiska Jima Poppa - znajomego narkomana. W październiku 1967 r. utworzył w Michigan grupę The Psychedelic Stooges wraz z Ronem Ashetonem i jego bratem Scottem (perkusja). W grudniu skład zespołu poszerzył się o basistę Dave'a Alexandra. Formacja szybko zdobyła popularność w undergroundowym środowisku Detroit w dużej mierze dzięki swemu frontmanowi, którego zachowanie na scenie pozbawione było wszelkich zahamowań. W 1969 r. skrócili nazwę do The Stooges i podpisali kontrakt z firmą Elektra. Równocześnie przystąpili do nagrywania debiutanckiego albumu The Stooges. Jego producentem początkowo miał być Jerry Ragavoy, ale ostatecznie wybór padł na Johna Cale'a. Debiut okazał się sukcesem. Głos Iggy' ego, przypominający Micka Jaggera, i muzyka tworzona przez pozostałe trio, dały w połączeniu ciekawe brzmienie. Przed nagraniem drugiego albumu, Funhouse, do grupy dołączył saksofonista Steven Mackay.
 

To wyjątkowe wydawnictwo zawierało koncert The Stooges, rozpoczynający się nieskomplikowanym utworem "Down On The Street", a zamykający anarchicznym "LA Blues". Jednak kolekcja nie sprzedawała się zbyt dobrze i wytwórnia zerwała współpracę z grupą. W lipcu 1970 r. nowym członkiem The Stooges został gitarzysta Bill Cheatham, a w ciągu następnych dwóch miesięcy miejsce Dave'a Alexandra zajęli kolejno Zeke Zettner i Jimmy Recca. Cheatham wkrótce został zastąpiony przez Jamesa Williamsona, który wniósł duży wkład w dalsze sukcesy zespołu.
Dawny fan Iggy'ego, David Bowie, przedstawił grupę menedżerom firmy Mainman. Powierzono mu także zadanie zmiksowaniu albumu Raw Power, który okazał się największym sukcesem The Stooges. 

Zawierał dwa wielkie przeboje, "Gimme Danger" i "Search And Destroy". Wkrótce jednak kwartet: Iggy, Williamson i bracia Asheton zostali wyrzuceni z Mainman w związku z podejrzeniem o nadużywanie narkotyków. W 1973 r. do składu dokooptowano klawiszowca Scotta Thurstona, lecz zespół wyraźnie tracił rozpęd i 9 lutego 1974 r. zagrał ostatni koncert w Michigan Palace w Detroit. Krzykliwe i pozbawione smaku przedstawienie zakończyło się bójką pomiędzy grupą a lokalnym gangiem motocyklistów. Rezultat znalazł się na płycie Metallic K.O. Kilka dni później Iggy Pop ogłosił publicznie, że zespół The Stooges przestał istnieć.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Wanna Be Your Dog/1969	Stooges	07.1969	-	-	Elektra EK 45664	[written by The Stooges][produced by John Cale]
Down On The Street/I Feel Alright	Stooges	07.1970	-	-	Elektra EKM 459695	[written by The Stooges][produced by Don Gallucci]
Search And Destroy/Shake Appeal	Stooges	06.1973	-	-	Columbia 45877	[written by I. Pop, J. Williamson][produced by Iggy Pop]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Stooges	Stooges	08.1969	-	106[11]	Elektra EKS-74051	[produced by John Cale]
Fun House	Stooges	07.1970	-	106[11]	Elektra EKS-74701	[produced by Don Gallucci]
Raw Power	Stooges	02.1973	-	182[3]	Columbia 32 111	[produced by Iggy Pop]

Mogol

Mogol (ur. jako Giulio Rapetti 17 sierpnia 1936r w Mediolanie)- najbardziej znany włoski tekściarz, także autor tekstów i producent muzyczny. Autor tekstów do około 1500 piosenek, w tym do wielu słynnych. W latach 60-tych tworzył z Carlem Donidą znany duet autorsko-kompozytorski. Począwszy od połowy lat 60-tych współpracował z Luciem Battistim. Jego syn Alfredo również jest tekściarzem, kontynuującym tradycję rodzinną.


Od 24 lipca 2008 roku jego pseudonim artystyczny stał się oficjalnie częścią jego nazwiska: Giulio Rapetti Mogol.

Giulio Rapetti rozpoczął w latach 50-tych pracę w biurze prasowym wytwórni muzycznej Ricordi, której dyrektorem był jego ojciec Mariano, również tekściarz, piszący pod pseudonimem Calibi. Pierwszym tekstem, który napisał był „Mama Guitar” (1954). Jako profesjonalista zadebiutował w 1960 roku tekstem do piosenki „Non dire I Cry” Tony'ego Renisa. W latach następnych napisał teksty do piosenek, które wygrały Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo: „Al di là” (1961, wykonawcy: Luciano Tajoli i Betty Curtis), „Uno per tutte” (1963, Tony Renis) i „Se piangi, se ridi” (1965, Bobby Solo).

Do jego sukcesów z tamtego okresu należą również teksty napisane do piosenek zespołów: „C'è una strana espressione nei tuoi occhi”, „Che colpa abbiamo noi” i „E' la pioggia che va” (Rokes), „Io ho in mente te” (Equipe 84) i „Sognando la California” (Dik Dik).

W połowie lat 60-tych Mogol był już czołową postacią w piosence włoskiej. Znane piosenki, do których wówczas napisał teksty to między innymi: „Stessa spiaggia, stesso mare” (Mina), „Com’è triste Venezia” (Charles Aznavour), „Una lacrima sul viso” (Bobby Solo), „Riderà” (Little Tony i „Perdono” (Caterina Caselli).

W 1966 roku napisał tekst do piosenki „Dolce di giorno”, skomponowanej przez Lucia Battistiego; zapoczątkowała ona długi okres ich współpracy. Po 1969 roku, kiedy objawił się fenomen „Lucio Battisti”, obaj autorzy stworzyli serię jedynych w swoim rodzaju przebojów: „Acqua azzurra acqua chiara”, „Mi ritorni in mente”, „Fiori rosa fiori di pesco”, „Emozioni” i „Pensieri e parole”; wszystkie one, wydane na singlach, osiągnęły czołowe pozycje w klasyfikacjach. Mogol, razem z ojcem Mariano, Sandrem Colombinim, Frankiem Dal Dello oraz z Luciem Battistim założył wytwornię muzyczną Numero Uno. 

Pierwszym jej nagraniem był singiel „Questo folle sentimento” nowego zespołu Formula 3. Dla Numero Uno Mogol wspólnie z Battistim napisał kolejne piosenki: „La canzone del sole”, „I giardini di marzo”, „E penso a te”, „Vento nel vento”, „Io vorrei... non vorrei... ma se vuoi”, „Anche per te”. Szczytowym okresem ich kreatywności były lata 1972–1978, wyznaczone albumami Umanamente uomo: il sogno i Una donna per amico. Przyjaźń obu twórców zakończyła się z albumem Una giornata uggiosa, wydanym w 1980 roku. Mogol był w tym okresie autorem tekstów również do piosenek innych wykonawców: „Una spada nel cuore” (Little Tony), „La prima cosa bella” (Nicola Di Bari) czy „Impressioni de settembre” (Premiata Forneria Marconi).

Oprócz działalności tekściarskiej Mogol był również współzałożycielem, razem z Giannim Morandim, Nazionale Italiana Cantanti, reprezentacji piłkarskiej piosenkarzy, działającej w celach charytatywnych. Po okresie współpracy z Battistim pisał teksty dla takich wykonawców jak Riccardo Cocciante (albumy Cervo a primavera z 1980 roku i Cocciante z 1982) i Mario Lavezzi, z którym pisał piosenki przeznaczone dla innych wykonawców, w tym dla Gianniego Morandiego.

W 1992 roku Mogol przeniósł się do Umbrii, gdzie założył i prowadził C.E.T. (Centro Europeo di Toscolano), stowarzyszenie non-profit, wspierające rozwój kultury i muzyki, w tym zwłaszcza kariery artystyczne początkujących muzyków i kompozytorów. Z C.E.T. współpracowali między innymi: Biagio Antonacci, Luca Barbarossa, Gianni Bella, Edoardo Bennato, Riccardo Cocciante, Mario Lavezzi, Mango, Raf, Tony Renis, Vince Tempera, Alberto Testa, Gianni Togni, Umberto Tozzi, Celso Valli i Ornella Vanoni.

Kompozycje Mogol na listach przebojów

[with Carlo Donida] 1960: Briciole di baci Mina 18.Ita 1961: Al di là Luciano Tajoli 3.Ita 1961: Al di là Betty Curtis 11.Ita 1965: Abbracciami forte Ornella Vanoni 4.Ita [with Roberto Soffici] 1969: Non credere Mina 3.Ita [with Lucio Battisti] 1970: Insieme Mina 1.Ita 1971: La Mente torna Mina 16.Ita 1971: Amor mio Mina 2.Ita 1966: Dolce di giorno Dik Dik 39.Ita 1968: Il Vento Dik Dik 13.Ita 1967: Non prego per me Mino Reitano 82.Ita 1967: 29 settembre Equipe 84 1.Ita 1968: Nel cuore nell'anima Equipe 84 4.Ita 1968: Balla Linda Lucio Battisti 15.Ita 1968: La Mia canzone per Maria Lucio Battisti 68.Ita 1969: Io vivrò (senza te) Lucio Battisti 54.Ita 1969: Un'Avventura Lucio Battisti 12.Ita 1969: Acqua azzurra, acqua chiara Lucio Battisti 4.Ita 1969: Dieci ragazze Lucio Battisti 18.Ita 1969: Mi ritorni in mente Lucio Battisti 1.Ita 1970: Fiori rosa fiori di pesco Lucio Battisti 1.Ita 1970: Emozioni Lucio Battisti 18.Ita 1970: Anna Lucio Battisti 1.Ita 1971: Pensieri e parole Lucio Battisti 1.Ita 1971: Dio mio no Lucio Battisti 5.Ita 1971: Le Tre verità Lucio Battisti 8.Ita 1972: La Canzone del sole Lucio Battisti 1.Ita 1971: Anche per te Lucio Battisti 18.Ita 1972: Elena no Lucio Battisti 29.Ita 1972: I Giardini di marzo Lucio Battisti 1.Ita 1972: Innocenti evasioni Lucio Battisti 38.Ita 1972: Io vorrei... non vorrei... ma se vuoi Lucio Battisti 21.Ita 1973: Il Mio canto libero Lucio Battisti 1.Ita 1973: La Collina dei ciliegi Lucio Battisti 1.Ita 1973: Il Nostro caro angelo Lucio Battisti 20.Ita 1976: Ancora tu Lucio Battisti 1.Ita 1977: Amarsi un po' Lucio Battisti 1.Ita 1978: Una Donna per amico Lucio Battisti 1.Ita 1980: Una Giornata uggiosa Lucio Battisti 2.Ita 2004: Con il nastro rosa Gigi D'Agostino & Molella feat. Lucio Battisti 22.Ita 1967: Uno in più Riki Maiocchi 22.Ita 1970: Questo folle sentimento Formula 3 5.Ita 1970: Per te Patty Pravo 12.Ita 1971: Amore caro amore bello Bruno Lauzi 1.Ita 1976: Un Uomo che ti ama Bruno Lauzi 23.Ita [with Lunero, Roberto Satti] 1964: Una Lacrima sul viso Bobby Solo 1.Ita [with Gianni Marchetti, Roberto Satti] 1965: Se piangi, se ridi Bobby Solo 1.Ita [with John Phillips] 1966: Sognando la California Dik Dik 3.Ita [with Bob Lind] 1966: E' la pioggia che va (Remember the rain) Rokes 1.Ita [with Ralph Bernet, Danyel Gérard] 1966: Riderà (Fais la rire) Little Tony 3.Ita [with Lucio Battisti, Carlo Donida] 1970: La Spada nel cuore Little Tony 6.Ita 1970: La Spada nel cuore Patty Pravo Ita [with Luigi Tenco] 1967: Se stasera sono qui Wilma Goich 7.Ita [with Detto Mariano - Don Backy] 1967: L'Immensità Johnny Dorelli 3.Ita [with Nicola Di Bari] 1970: La Prima cosa bella Ricchi e Poveri 10.Ita 1970: La Prima cosa bella Nicola Di Bari 1.Ita [with Franco Mussida] 1972: Impressioni di settembre Premiata Forneria Marconi 12.Ita [with Gianni Bella] 1982: Marinaio Gianni Morandi 20.Ita 2012: L'Emozione non ha voce Adriano Celentano 30.Ita 2012: L'Arcobaleno Adriano Celentano 83.Ita 2012: Per averti Adriano Celentano 90.Ita 2007: Dormi amore Adriano Celentano 21.Ita [with Gianni Bella ,Gianni Morandi] 1983: La Mia nemica amatissima Gianni Morandi 12.Ita [with Riccardo Cocciante ] 1982: Celeste nostalgia Riccardo Cocciante 4.Ita [with Marco Ferradini, Roberto Giuliani] 1983: Una Catastrofe bionda Marco Ferradini 29.Ita [with Pino Mango] 2014: Oro Mango 36.Ita 1990: Come Monna Lisa Mango 29.Ita 1990: Nella mia città Mango 19.Ita 2014: Mediterraneo Mango 55.Ita

2nd II None

 2nd II None to rapowa grupa z Compton w Kalifornii. Składa się z kuzynów KK (ur. Kelton L. McDonald) i Gangsta D (ur. Deon Barnett). Byli członkami  Elm Street Piru Bloods. 

Ich kariera rozpoczęła się w 1990 roku po wydaniu „The Red Tape”, podpisali kontrakt z Profile Records. Swój pierwszy album wydali w 1991 roku, zatytułowany 2nd II None w Profile Records. Ich drugi album, Classic 220 wydany przez Arista Records, ukazał się w 1999 roku. Ich albumy zostały wyprodukowane przez 2nd II None i DJ Quik. W 2008 roku ich niewydany album z 1994 roku Tha Shit wyciekł do Internetu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Be True to Yourself	2nd II None	01.1992	-	78[2]	Profile 5343	[written by D. Blake, D. Barnett, K. McDonald][produced by DJ Quik][54[12].R&B Chart]
If You Want It	2nd II None	04.1992	-	64[16]	Profile 5361	[written by D. Blake, D. Barnett, K. McDonald][produced by DJ Quik][33[12].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
2nd II None	2nd II None	11.1991	-	83[34]	Profile 1416	[produced by DJ Quik]
Classic 220	2nd II None	10.1999	-	162[1]	Arista 16 401	[produced by DJ Quik, 2nd II None]

Steps

 Kwintet  taneczno-popowy Steps został  utworzony w 1997 roku z tysięcy kandydatów, którzy odpowiedzieli na ogłoszenie zamieszczone w magazynie The Stage; po obszernych przesłuchaniach wokaliści Lisa Scott-Lee, Ian „H” Watkins, Claire Richards, Lee Latchford-Evans i Faye Tozer zostali ostatecznie dokoptowani. 

Debiutancki singiel Steps, „5-6-7-8”, wkrótce pojawił się na rynku, ledwo tracąc do pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii i zajmując pierwsze miejsca na listach przebojów w Belgii; cover utworu Bananarama „Last Thing on My Mind” ukazał się wiosną 1998 roku, osiągając szóste miejsce w Wielkiej Brytanii. „One for Sorrow” był jak dotąd największym hitem Steps i doprowadził do wydania ich debiutanckiego albumu, Step One; ich bożonarodzeniowy singiel, dwustronny „Heartbeat”/„Tragedy”, stał się ich pierwszym numerem jeden w Wielkiej Brytanii na początku 1999 roku. 

W 2001 roku, tuż po wydaniu kompilacyjnego albumu Gold: Greatest Hits, Steps ogłosiło rozstanie. W 2011 roku zespół przekształcił się w kilka występów na żywo, a także wystąpił w czteroczęściowym telewizyjnym filmie dokumentalnym o grupie. W 2012 roku Steps koncertowało i wydało swój czwarty album studyjny, o tematyce świątecznej Light Up the World.

 Po kolejnej pięcioletniej przerwie, w 20. rocznicę powstania Steps ponownie uformowało się, wydając piąty album studyjny, Tears on the Dancefloor. Następnie wydali kolejny album w stosunkowo krótkim odstępie czasu; po krótkim odroczeniu z powodu Covid-19, What the Future Holds został wydany pod koniec 2020 roku; drugi tom, What the Future Holds, cz. 2, ukazał się w następnym roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
5,6,7,8/Words of Wisdom	Steps	11.1997	14[43]	-	Jive 438	[platinum-UK][written by Barry Upton/Steve Crosby ][produced by Karl Twigg,Mark Topham,Pete Waterman]
Last thing on my mind	Steps	04.1998	6[21]	-	Jive 051849 2	[original by Bananarama 1992][gold-UK][written by Matt Stock/Pete Waterman/Sarah Dallin/Keren Woodward][produced by Karl Twigg,Mark Topham,Pete Waterman]
One for sorrow/Too Weak to Resist	Steps	08.1998	2[22]	-	Jive 051909 2	[gold-UK][written by Mark Topham/Karl Twigg/Lance Ellington][produced by Karl Twigg,Mark Topham,Pete Waterman]
Heartbeat/ Tragedy	Steps	11.1998	1[1][39]	-	Jive 051914 2	[platinium-UK][written by Jackie James ,Barry, Robin & Maurice Gibb][produced by Andrew Frampton,Pete Waterman]
Better best forgotten/Why?	Steps	03.1999	2[22]	-	Jive 051924 2	[gold-UK][written by Andrew Frampton/Pete Waterman][produced by Karl Twigg,Mark Topham,Pete Waterman]
Love' s got a hold on my heart/To Be Your Hero	Steps	07.1999	2[18]	-	Jive 051937 2	[silver-UK][written by Frampton/Pete Waterman][produced by Andrew Frampton,Pete Waterman]
After the love has gone/My Best Friend's Girl	Steps	10.1999	5[19]	-	Jive 051946 2	[silver-UK][written by Mark Topham/Karl Twigg/Lance Ellington][produced by Karl Twigg,Mark Topham,Pete Waterman]
Say you' ll be mine/Better the devil you know	Steps	12.1999	4[19]	-	Jive 9201002	[gold-UK][written by Andrew Frampton/Pete Waterman][produced by Andrew Frampton,Pete Waterman]
Tragedy/Stay with me	Steps	03.2000	-	25[17].Hot 100 Singles Sales	Jive 42 652	-
A deeper shade of blue	Steps	04.2000	4[15]	-	Jive 920102 2	[silver-UK][written by Mark Topham/Karl Twigg][produced by Karl Twigg,Mark Topham,Pete Waterman]
When I Said Goodbye / Summer Of Love(	Steps	07.2000	5[18]	-	Jive 920116 2	[written by Mark Topham/Karl Twigg][produced by Karl Twigg,Mark Topham,Pete Waterman]
Stomp	Steps	10.2000	1[1][17]	-	Jive 9201212	[silver-UK][written by Mark Topham/Karl Twigg/Campbell][produced by Karl Twigg,Mark Topham,Pete Waterman]
It' s the way you make me feel	Steps	01.2001	2[15]	-	Jive 9201232	[silver-UK][written by Jorgen Elofssen][produced by Jörgen Elofsson ,David Kreuger]
Here and Now / You'll Be Sorry	Steps	06.2001	4[15]	-	Jive 9201322	[written by Andreas Carlsson/Ali Thomson][produced by Quiz & Larossi]
Chain reaction/One For Sorrow	Steps	09.2001	2[12]	-	Jive 9201422	[silver-UK][original by Diana Ross 1986r][written by Barry Gibb/Robin Gibb/Maurice Gibb][produced by Graham Stack, Mark Taylor]
Words are not enough/Know Him So Well	Steps	12.2001	5[15]	-	Jive 9201452	[written by Andreas Carlsson, Pelle Nylén][produced by Mark Taylor, Walter Turbitt ]
Light Up the World	Steps	11.2012	82[1]	-	Steps Recording GBSC 61200006	[written by KarlTwigg, Mamo][produced by Karl Twigg]
Scared of the Dark	Steps	03.2017	37[2]	-	Steps Music GBSC 61700006	[written by Carl Ryden,Fiona Bevan][produced by The Alias,Carl Ryden]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Step one	Steps	09.1998	2[69]	79[10]	Jive 0519112	[5x-platinium-UK][produced by Mark Topham,Karl Twigg,Pete Waterman,Andrew Frampton,Dan Sanders,W.I.P]
Steptacular	Steps	11.1999	1[4][85]	-	Jive 0519442	[4x-platinium-UK][produced by Mark Topham,Karl Twigg,Pete Waterman,Andrew Frampton,Dan Sanders,W.I.P]
Buzz	Steps	11.2000	4[42]	-	Jive 9201172	[2x-platinium-UK][produced by Jimmy Bralower, Dane DeViller, Jörgen Elofsson, Andrew Frampton, Andy Goldmark, Ray Hedges, Sean Hosein ,David Kreuger, Josef Larossi, Chris Porter ,Riprock 'n' Alex, Andreas Romdhane, Graham Stack, Mark Topham, Karl Twigg, Pete Waterman]
Gold -Greatest hits	Steps	10.2001	1[3][43]	-	Jive 9201412	[4x-platinium- UK][produced by Pete Waterman,Karl Twigg,Mark Topham,Andrew Frampton,Jörgen Elofsson,David Kreuger,Quiz & Larossi,Graham Stack,Mark Taylor,Peter Cunnah,Simon Ellis,Walter Turbitt]
The last dance	Steps	12.2002	57[5]	-	Jive 9201522	[gold-UK][produced by Pete Waterman ]
The Ultimate Collection	Steps	10.2011	1[1][37]	-	Jive 9201522	[platinum-UK][produced by Mark Topham,Karl Twigg,Pete Waterman,Dan Frampton,David Kreuger,Jörgen Elofsson,Andreas "Quiz" Romdhane,Ali Thomson,Eliot Kennedy]
Light Up the World	Steps	11.2012	32[2]	-	Steps Recordings STEPSCD 001	[produced by Karl Twigg, Stephen Lipson]
Tears on the Dancefloor	Steps	05.2017	2[16]	-	Steps Music STEPSCD 01	[gold-UK][produced by The Alias, Carl Ryden, Brian Rawling]
Party on the Dancefloor	Steps	06.2018	18[1]	-	Live Here Now LHN 035CDR	-
What the Future Holds	Steps	12.2020	2[6]	-	BMG 4050538606027	[silver-UK][produced by Julian Gingell ,Steve Smith ,Robin Stjernberg, Barry Stone]
What the Future Holds Pt. 2	Steps	09.2021	2[3]	-	BMG 4050538710182	-

George Fenton

 George Fenton urodził się w 1950 roku w Londynie, jako George Richard Ian Howe. Jako dziecko został wysłany przez rodziców do prestiżowej St. Edward' School w Oksfordzie, uznawanej za jedną z najlepszych szkół w Wielkiej Brytanii. Jako młodzieniec swoje pasje muzyczne dzielił z aktorskimi - zdarzyło mu się nawet zagrać kilka ról teatralnych oraz parę epizodów w serialach telewizyjnych we wczesnych latach 70-tych. Często proszony o wykorzystanie swych muzycznych umiejętności nie tylko w rolach, które wymagały gry na jakimś instrumencie, ale także w przygotowaniach muzycznej oprawy przedstawienia zdecydował z czasem poświęcić się całkowicie fachowi kompozytora. Zaczynał jeszcze równolegle ze swoją skromną przygodą aktorską, tworząc muzykę pod spektakle, z początku dla The Royal Shakespeare Company (podobnie zaczynał Stephen Warbeck), z czasem pisząc już dla wszystkich największych teatrów w Londynie. Pod koniec lat 70-tych główny ciężar swojej pracy przeniósł z teatru na telewizję i tak George Fenton de facto został kompozytorem filmowym.


Dość szybko usłyszał o nim świat, bo już w 1981 r. Fenton został potrójnie nominowany do nagrody BAFTA. Jednak to wyróżnienie ma być może większy wydźwięk jedynie w Wielkiej Brytanii, czego nie można powiedzieć o nagrodzie Oscara, do której swą pierwszą nominację otrzymał raptem dwa lata później, do spółki z Ravim Shankarem, za ścieżkę dźwiękową do nakręconej przez sir Richarda Attenborougha biografii Ghandiego. W 1988 r. Fenton dostał dwie kolejne nominacje do tej nagrody - Cry Freedom dostrzeżono bowiem zarówno w kategorii score, jak i piosenka. Rok później przyszła kolejna nominacja za Dangerous Liaisons a w 1992 roku za The Fisher King, jednak Fentonowi ani razu nie było dane odebrać nagrody. Podobnie było ze Złotym Globem, natomiast udało się kompozytorowi i to nie raz zdobyć BAFTA oraz Emmy.

Udana współpraca z Richardem Attenborourghem przy Ghandim zaowocowała kolejnymi. Fenton dla tego twórcy udźwiękowił jeszcze Shadowlands, wspomniane już Cry Freedom, In Love and War oraz Grey Owl. Innymi reżyserami, z którymi chętnie i często współpracował Brytyjczyk są m.in. Ken Loach czy Stephen Frears. Fenton może być jednak najmocniej wiązany z Attenboroughem ale nie Richardem, a Davidem (też "sir"), wybitnym brytyjskim przyrodnikiem i dokumentalistą, którego takie seriale przyrodnicze jak Na ścieżkach życia były swego czasu wyświetlane i dość popularne w naszym kraju. To właśnie muzyka z przyrodniczych dokumentów, niekoniecznie Attenborougha, przyniosła Fentonowi największą popularność a za The Blue Planet i Planet Earth także nagrodę Emmy. Także prawdoopodobnie najlepszy album z muzyką filmową George'a Fentona pochodzi z dokumentu przyrodniczego. Deep Blue, bo o nim tu mowa to wprawdzie w głównej mierze przearanżowane tematy z wcześniejszej Błękitnej Planety, ale jak przearanżowane. Na dodatek chyba po raz pierwszy do nagrania ścieżki dźwiękowej udało nakłonić się wybitnych muzyków Filharmonii Berlińskiej. Obok wspomnianych soundtracków do najbardziej znanych i udanych zaliczyć należy także muzykę z filmu Anna i Król (dwie nominacje do Złotego Globu).

George Fenton mimo niewątpliwej kompozytorskiej klasy, talentu i licznych wyróżnień nie zalicza się do czołówki najpopularniejszych kompozytorów muzyki filmowej, co oceniając przez pryzmat jego najlepszych prac można uznać za pewną niesprawiedliwość. Brytyjczyk nie raz udowodnił, że potrafi znakomicie wykorzystać pełną orkiestrę i chór, stworzyć orkiestracyjnie i tematycznie bogatą partyturę, świetnie sprawdzającą się w połączeniu z obrazem, ale i stanowiącą bardzo ciekawą rzecz na płycie. Fenton oprócz ciągłej współpracy z kinem, telewizją i teatrem pisuje także inne, zupełnie autonomiczne kompozycje, wykłada na trzech brytyjskich wyższych uczelniach, pojawia się w telewizji jako ekspert ds. muzyki a także ostatnimi czasy założył małe wydawnictwo płytowe, przez które wydaje zarówno swoją muzykę, jak i kilku mniej znanych kolegów po fachu. 

 Filmografia

1979: Afternoon Off 1979: One Fine Day 1979: Bloody Kids 1979: Shoestring 1980: Rain on the Roof 1981-1991: Bergerac 1982: Gandhi 1982: Play for Tomorrow 1982: Parole 1983: Sajgon: Rok kota (Saigon: Year of the Cat) 1983: Walter i June (Walter and June) 1983: An Englishman Abroad 1983: W pogoni (Runners) 1984: Towarzystwo wilków (The Company of Wolves) 1984: Klejnot w koronie (The Jewel in the Crown) 1985: Billy the Kid and the Green Baize Vampire 1986: Jak w zegarku (Clockwise) 1986: Call Me Mister 1987: 84 Charing Cross Road 1987: Krzyk wolności (Cry Freedom) 1987: Biała intryga (White Mischief) 1987: Talking Heads 1988: Niebezpieczne związki (Dangerous Liaisons) 1988: Zjawy (High Spirits) 1988: Pierwsza miłość Rity (The Dressmaker) 1988: Garść prochu (A Handful of Dust) 1989: Nie jesteśmy aniołami (We're No Angels) 1990: Ślicznotka z Memphis (Memphis Belle) 1990: Długa droga do domu (The Long Walk Home) 1990: Biały pałac (White Palace) 1990: 102 Boulevard Haussmann 1991: Fisher King (The Fisher King) 1992: Diagnoza zbrodni (Final Analysis) 1992: Przypadkowy bohater (Hero) 1993: Cienista dolina (Shadowlands) 1993: Dzień świstaka (Groundhog Day) 1993: Urodzeni wczoraj (Born Yesterday) 1994: Wariackie święta (Mixed Nuts) 1994: Szaleństwo Króla Jerzego (The Madness of King George) 1994: Porcelanowy księżyc (China Moon) 1994: Biedroneczko, biedroneczko (Ladybird Ladybird) 1995: Saga Wikingów (The Viking sagas) 1995: Ziemia i wolność (Land and Freedom) 1996: Mężowie i żona (Multiplicity) 1996: Miłość i wojna (In Love and War) 1996: Czarownice z Salem (The Crucible) 1996: Mary Reillyi 1996: Pieśń Carli (Carla's Song) 1996: Więźniowie nieba (Heaven's Prisoners) 1997: Co do mnie czujesz? (The Woodlanders) 1998: Uczciwa kurtyzana (Dangerous Beauty) 1998: Długo i szczęśliwie (Ever After) 1998: Moja miłość (The Object Of My Affection) 1998: Jestem Joe (My Name Is Joe) 1998: Masz wiadomość (You've Got Mail) 1998: Pełnia życia (Living Out Loud) 1998: Talking Heads 2 1999: Entropia (Entropy) 1999: Anna i król (Anna and the King) 1999: Szara Sowa (Grey Owl) 2000: Chleb i róże (Bread and Roses) 2000: Światła sceny (Center Stage) 2000: Numer stulecia (Lucky Numbers) 2001: Letnia przygoda (Summer Catch) 2001: Rozbitkowie (The Navigators) 2002: Słodka szesnastka (Sweet Sixteen) 2002: Too Close to the Bone 2003: Mroczna Argentyna (Imagining Argentina) 2004: Opowieść z życia lwów 2004: Czuły pocałunek (A Fond Kiss) 2004: Królowa sceny (Stage Beauty) 2004: The Regulators 2005: Szeregowiec Dolot (Valiant) 2005: Pani Henderson (Mrs. Henderson Presents) 2005: Czarownica (Bewitched) 2005: Hitch: Najlepszy doradca przeciętnego faceta (Hitch) 2006: Ostatnie wakacje (Last Holiday)

Awards

Oscar [Muzyka filmowa] Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1983 Best Original Score for Gandhi (shared with Ravi Shankar) 1988 Best Original Score and Best Original Song both for Cry Freedom (shared with Jonas Gwangwa) 1989 Best Original Score for Dangerous Liaisons 1992 Best Original Score for The Fisher King Golden Globe Grammy