Z archiwum...rocka

poniedziałek, 16 maja 2022

Starsailor

Podobnie dopiero co przyjmowano płyty takich grup, jak Lowgold, Elbow czy Witness. Tak odrobinę wcześniej rozpisywano się o albumach Radiohead i Coldplay. Może jest w tym odrobina przesady i afektacji, ale też łatwo daje się wyczuć pewne znużenie Britpopem i oczekiwanie na Coś Nowego. Postawmy sprawę jasno: wszystkie wspomniane zespoły grają bardzo różne odmiany muzyki i trudno mówić o nich w kategoriach jakiegoś nurtu czy gatunku. Ale w tym co robią wiele jest oryginalności, świeżości spojrzenia na tradycję i najzwyczajniejszej ludzkiej skromności, a także dbałości o melodyjność i emocjonalną szczerość. Faktem jest, iż mamy do czynienia z kolejną zmianą pokoleń na brytyjskiej scenie - może nie tak dramatyczną i spektakularną, jak to dawniej bywało, ale też i nie mniej ważną. Starsailor to kolejny barwny element w powstającej właśnie na naszych oczach muzycznej mozaice na pierwszą dekadę nowego stulecia. Ostatecznego kształtu owej mozaiki nie sposób przewidzieć, lecz zapowiada się ona całkiem ciekawie.

Starsailor reprezentuje bardziej kameralną odmianę pop-rocka, która - głównie za sprawą wokalisty - wywołuje ciepłe wspomnienie Mike'a Scotta z The Waterboys i Iana McCullocha z czasów świetności Echo & The Bunnymen. Albumu "Love Is Here", zdominowanego przez repertuar o charakterze balladowym, słucha się niczym zapisu jakiejś sesji "unplugged", czyli - "bez prądu". Są naturalnie wyjątki, jak choćby singlowy "Good Souls", którego intensywność uczuciowa i aranżacja stanowią jakby echo nagrań opatrzonych sygnaturą Phila Spectora, czy też powłóczysty "Way To Fall", rozwijający się przed słuchaczem niczym kolejne odsłony dramatu o zawiłościach ludzkiego losu. Ale już wykrojony na drugi singel "Alcoholic" to klasyczny balladowy Starsailor, z lekko jazzującym fortepianem Barry'ego Westheada, skupiony na przesyconym melancholią opisie dysfunkcjonalnej rodziny. Ten nie nachalny, dyskretnie podkreślający klimat utworów jazzujący fortepian jest wszechobecny na całej płycie: w nokturnowym "Tie Up My Hands", udramatyzowanym a la francuska chancon "Poor Misguided Soul", ale najsilniej i najbardziej poruszająco w rozpisanym na gitarę i elektryczny fortepian "Fever", utrzymanym troszkę w dylanowskiej poetyce. Tak jak dawniejsze nagrania The Waterboys.
"Love Is Here", ze swymi utworami o miłości, udręce sumienia i odkupieniu, jaśniejszych i bardziej szarych stronach życia jest albumem bardzo poetyckim, zaskakująco bliskim autorskiej piosence francuskojęzycznej w stylu Brela i Gainsbourga. Jakkolwiek te skojarzenia wielu mogą się wydać zbyt abstrakcyjne, nigdy nie zapominajmy, że pilnymi uczniami - zwłaszcza Brela - byli m.in. David Bowie, Marc Almond z Soft Cell i Robert Smith z The Cure... Czemu by więc nie miał z tego źródła skorzystać także frontman zespołu, wokalista James Walsh? Tak czy siak, Starsailor swym debiutem wielkopłytowym z pewnością spełnił pokładane w nim nadzieje i oczekiwania. I to się liczy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fever EP.	Starsailor	02.2001	18[13]	-	Chrysalis ChS 5123	[written by Ben Byrne, James Stelfox, James Walsh & Barry Westhead]
Good souls	Starsailor	05.2001	12[19]	-	Chrysalis CHS 5125	[written by Ben Byrne, James Stelfox, James Walsh & Barry Westhead][produced by Steve Osborne]
Alcoholic	Starsailor	09.2001	10[14]	-	Chrysalis CHS 5130	[written by Ben Byrne, James Stelfox, James Walsh & Barry Westhead][produced by Steve Osborne]
Lullaby	Starsailor	12.2001	36[6]	-	Chrysalis CDCHS 5131	[written by Ben Byrne, James Stelfox, James Walsh & Barry Westhead][produced by Steve Osborne]
Poor misguided fool/Born Again	Starsailor	03.2002	23[4]	-	Chrysalis CDCHS 5136	[written by Ben Byrne, James Stelfox, James Walsh & Barry Westhead][produced by Steve Osborne]
Silence is easy	Starsailor	09.2003	9[16]	-	EMI CDEM 625	[written by Ben Byrne, James Stelfox, James Walsh & Barry Westhead][produced by Steve Osborne]
Born again/ White Dove / Silence Is Easy [live] \ At The End Of A Show	Starsailor	11.2003	40[5]	-	EMI CDEM 632	[written by Ben Byrne, James Stelfox, James Walsh & Barry Westhead][produced by Danton Supple, Starsailor]
Four to the floor/A Message	Starsailor	03.2004	24[6]	-	EMI 10EM 634	[written by Ben Byrne, James Stelfox, James Walsh & Barry Westhead][produced by Danton Supple, Starsailor]
In The Crossfire	Starsailor	10.2005	22[9]	-	EMI CDEM 671	[written by Ben Byrne, James Stelfox, James Walsh & Barry Westhead][produced by Rob Schnapf]
This Time	Starsailor	02.2006	24[3]		EMI CDEM 679	[written by Ben Byrne, James Stelfox, James Walsh & Barry Westhead][produced by Rob Schnapf]
Keep Us Together	Starsailor	05.2006	47[1]	-	EMI CDEM 691	[written by Ben Byrne, James Stelfox, James Walsh & Barry Westhead][produced by Rob Schnapf]
Tell Me It's Not Over	Starsailor	03.2009	73[1]	-	Virgin VSCDT 1984	[written by Ben Byrne, James Stelfox, James Walsh & Barry Westhead][produced by Steve Osborne]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love is here	Starsailor	10.2001	2[79]	129[8]	Chrysalis 535350 2	[platinum-UK][produced by Steve Osborne, Mark Aubrey, Starsailor]
Silence is easy	Starsailor	09.2003	2[38]	-	EMI 5900072	[gold-UK][produced by Danton Supple/Phil Spector/John Leckie]
On the outside	Starsailor	10.2005	13[7]	-	EMI 3422742	[silver-UK][produced by Rob Schnapf]
All the Plans	Starsailor	03.2009	26[2]	-	Virgin CDV 3055	[produced by Steve Osborne]
All This Life	Starsailor	09.2017	23[1]	-	Cooking Vinyl COOKCD 658	[produced by Richard McNamara]

Tony Swain

Ur. 20.01.1952r w Londynie (Anglia). Producent płyt, muzyk i kompozytor. Zaczynał jako telewizyjny kamerzysta, a w 1973 poznał na planie Steve’a Jolleya. Współpracowali w realizacji Muppet Show, dopóki Swain nie porzucił telewizji dla kompozycji i studia nagraniowego. W 1981r połączyli się znowu, czego efektem był sukces „Body Talk” grupy Imigration, a po nim czterech kolejnych przebojów (m.in. „Just An Illusion”).

Do innych podopiecznych spółki należeli Bananarama, Spandau Ballet (albumy True i Parade ) oraz Alison Moyet [Alf), na którym Swain wystąpił też jako keyboardzista w przebojowym temacie „Love Resurrection”. Nominowani do nagrody BPI Swain i Jolley współpracowali też z Truth, Dianą Ross, Tomem Robinsonem, Errolem Brownem, Wang Chung i Louise Goffin.

Już po rozwiązaniu spółki Swain zrealizował bestsellerowy album Kim Wilde Close, po czym wycofał się do prywatnego studia nagraniowego w hr. Hertfordshire. Brytyjski pop lat 80-tych zawdzięcza bardzo wiele jego wszechstronnym uzdolnieniom.

Kompozycje Tony Swaina na listach przebojów

[with Steve Jolley, Leee John, Ashley Ingram & Errol Kennedy]
05/1981 Body Talk Imagination 4.UK
09/1981 In and Out of Love Imagination 16.UK
11/1981 Flashback Imagination 16.UK
02/1982 Burnin' Up Imagination 68.R&B Chart

[with Peter Yellowstone, Steve Voice, & Steve Jolley]
05/1981 Love Trial Kelly Marie 51.UK

[with Steve Jolley,Leee John & Ashley Ingram]
03/1982 Just an Illusion Imagination 2.UK/102.US
06/1982 Music and Lights Imagination 5.UK
09/1982 In the Heat of the Night Imagination 22.UK
12/1982 Changes Imagination 31.UK
06/1983 Looking at Midnight Imagination 29.UK
11/1983 New Dimension Imagination 56.UK
05/1984 State of Love Imagination 67.UK

[with Steve Jolley ]
07/1982 Shy Boy Bananarama 83.US/4.UK
08/1985 Do Not Disturb Bananarama 31.UK
10/1985 To Live and Die in L.A. Wang Chung 41.US
12/1986 A Trick of the Night Bananarama 76.US/32.UK

[with Sara Dallin, Siobhan Fahey, Keren Woodward, Steve Jolley]
07/1983 Cruel Summer Bananarama 8.UK/9.US
03/1984 Robert De Niro's Waiting Bananarama 3.UK/95.US
05/1984 Rough Justice Bananarama 23.UK
11/1984 The Wild Life Bananarama 70.US
11/1984 Hot Line to Heaven Bananarama 58.UK
06/1989 Cruel Summer '89 Bananarama 19.UK
07/1998 Cruel Summer Ace of Base 10.US/8.UK

[with Alison Moyet,Steve Jolley]
06/1984 Love Resurrection Alison Moyet 82.US/10.UK
10/1984 All Cried Out Alison Moyet 8.UK
04/1972 Daddy, Don't You Walk So Fast Wayne Newton 4.US
08/1995 All Cried Out Jamie Watson 135.UK

[with Lulu, Billy Lawrie]
08/1994 Goodbye Baby & Amen! Lulu 40.UK
11/1994 Every Woman Knows Lulu 44.UK

[with Pam Sheyne]
11/1995 Baby It's You MN8 22.UK

[with Ben Belogan, Ashley Ingram, Leee John, Steve Jolley,Ben Ofoedu]
12/1995 Boom Rock Soul Benz 62.UK

[with Leee John, Steve Jolley,Ben Ofoedu, Ben Balogun , Ashley Ingram]
03/1996 Urban City Girl Benz 31.UK

[with Mauro Scocco]
04/1996 Every Time I Fall in Love Upside Down 18.UK

[with Prince Be, John Ingram, Ky-Mani Marley, Steve Jolley]
10/1998 Gotta Be... Movin' On Up P.M. Dawn 68.UK

[with Steve Jolley, Leee John, Ashley Ingram, Cutfather, Joe Belmaati, Remee, Ali Tennant, Jaime Douglas & Tyran Graham]
06/2004 Call U Sexy VS 11.UK
[with Jermaine Dupri, LRoc , Bryan-Michael Cox, Johnta Austin, Leslie John, Ashley Ingram, Steve Jolley]
10/2005 Get Your Number Mariah Carey 9.UK

niedziela, 15 maja 2022

Seawind

Seawind był amerykańskim zespołem jazz fusion z Hawajów, w skład którego wchodzili wokalistka Pauline Wilson, gitarzysta Bud Nuañez, basista Ken Wild, perkusista Bob Wilson, klawiszowiec i saksofonista Larry Williams, saksofonista i flecista Kim Hutchcroft oraz trębacz Jerry Hey.

Seawind nagrał dwa albumy dla CTI Records, jeden dla Horizon Records i jeden dla A&M Records. Ważną częścią brzmienia zespołu był „Seawind Horns” (trębacz Jerry Hey, saksofonista i flecista Kim Hutchcroft oraz saksofonista, flet i klawiszowiec Larry Williams), który następnie zapewniał podkłady instrumentalne i aranżacje dla wykonawców takich jak Earth , Wind & Fire, George Benson, Michael Jackson (Thriller, Off the Wall and Bad), Quincy Jones i Mika. Hey opuścił Seawind jako członek zespołu koncertowego w 1979 roku, ale kontynuował jako członek zespołu nagrywającego do 1980 roku. Trębacz Larry Hall, pierwotny członek zespołu, gdy nazywano go „OX”, powrócił do grupy w 2005 roku. Hey i Hall są od dawna przyjaciele i obaj są najlepszymi muzykami sesyjnymi nagraniowymi.

Kiedy zespół podpisał kontrakt z A&M, ich album zatytułowany "What Cha Doin'" zaowocował singlem, który stał się skromnym hitem na liście Disco/Dance Billboard w listopadzie 1980 roku, osiągając 28. miejsce. W 1981 roku Bob & Pauline Wilson wydali współczesny album z muzyką chrześcijańską, Somebody Loves You, który choć technicznie nie jest albumem Seawind, zawiera to samo charakterystyczne brzmienie z tymi samymi muzykami i wokalistami.

Seawind rozpadł się w 1982 roku, ale ponownie zjednoczył się w 2005 roku, by zagrać koncert w Los Angeles, a następnie rozpoczął pracę nad nową płytą CD, której ukończenie zajęło im ponad trzy lata. Pauline Wilson jest pierwszą wokalistką z Hawajów, która zdobyła nagrodę Grammy (zaśpiewała w duecie z Georgem Bensonem na albumie In Harmony - A Sesame Street Record, który w 1979 roku zdobył nagrodę Grammy za najlepszy album dla dzieci).

W 1995 roku nakładem Noteworthy Records ukazała się kompilacyjna płyta CD Remember. Remember zawiera pięć utworów nagranych podczas sesji na ich nigdy nie ukończony piąty album. Płyta Reunion Seawind z 2009 roku została wydana przez Village Records, spółkę zależną Sony Music Entertainment Japan.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hold On To Love/Sound Rainbow	Seawind	04.1979	-	-	Horizon 120	[written by Bob Wilson][produced by Tommy LiPuma][70[5].R&B Chart]
What Cha Doin'/I Need Your Love	Seawind	10.1980	-	-	A&M 2274	[written by Bob Wilson, Mark Vieha][produced by George Duke ][18[15].R&B Chart]
The Two Of Us/Pra Vose	Seawind	03.1981	-	-	A&M 2302	[written by Bob Wilson, Mark Vieha ][produced by George Duke][85[2].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Seawind	Seawind	05.1977	-	188[2]	CTI 5002	[produced by Harvey Mason]
Window of a Child	Seawind	01.1978	-	122[7]	CTI 5007	[produced by Bob Wirtz, Michael Zager]
Light the Light	Seawind	03.1979	-	143[14]	Horizon 734	[produced by Tommy LiPuma]
Seawind	Seawind	10.1980	-	83[11]	A^M 4824	[produced by George Duke]

Thunderbugs

Thunderbugs to brytyjska grupa popowa, w skład której wchodziła wokalistka Jane Vaughn, wokalistka wspierająca/basistka Stef Maillard, wokalistka wspierająca/perkusistka Nicky Shaw i gitarzystka Brigitta Jansen. W 1999 roku wydały swój debiutancki singiel „Friends Forever”, który zajął 5. miejsce na brytyjskiej liście singli, stając się jak dotąd ich jedyną piosenką, która znalazła się na liście przebojów. Piosenka znalazła się również na ścieżce dźwiękowej do filmu „Center Stage”.

Kolejny singiel grupy „It’s About Time You Were Mine” nie odniósł takiego samego sukcesu jak ich debiutancki singiel, osiągając 43 miejsce na liście singli w Wielkiej Brytanii. Po tym, jak kolejny singiel grupy wyszedł na listę, ich debiutancki album „Delicious” został początkowo przełożony, ale ostatecznie został wydany w Europie i Wielkiej Brytanii (który został wydany na mini-dysku) w 2000 roku.

Po tym wydarzeniu wydawało się, że Thunderbugs odeszło w zapomnienie. Nicky Shaw kontynuowała pracę nad pisaniem i programowaniem piosenek oraz współpracowała z takimi artystami jak BB King, Eric Clapton, Lulu, Michael McDonald, Lara Fabian i Taylor Hicks. Skomponowała także utwory do filmu „Rag Tale”. Jeśli chodzi o Jane Vaughan, Stefa Maillarda i Brigittę Jansen, wydaje się, że odeszli w zapomnienie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Friends Forever	Thunderbugs	09.1999	5[11]	-	Epic 6676932	[written by Thunderbugs][produced by Bump & Grind]
It's About Time You Were Mine	Thunderbugs	12.1999	43[8]	-	Epic 6683972	[written by Thunderbugs, Rhett Lawrence][produced by Rhett Lawrence]

Tymes 4

Tymes 4 to czteroosobowy dziewczęcy zespół z Londynu. Wydały dwa albumy i trzy single. Ich pierwszym singlem był „Bodyrock”, wydany w sierpniu 2001 roku w Wielkiej Brytanii. Był promowany w Wielkiej Brytanii, pojawiając się w różnych programach telewizyjnych, a Tymes 4 odbył mini wycieczkę po wybranych szkołach. Utwór osiągnął 23 miejsce na brytyjskiej liście singli z trzytygodniowym pobytem.

Ich drugim singlem był „She Got Game” i pojawił się w programach telewizji BBC Children in Need Live & Kicking, The Saturday Show i Pepsi Chart Show. Był to również hit Top 40 w Wielkiej Brytanii, osiągając 40 miejsce w grudniu 2001 roku. Zespół zamilkł na około sześć miesięcy, ale powrócił w połowie 2002 roku z wiadomością, że członkini zespołu Holly James (nazywała się Holly Mallet w czasie, gdy była w Tymes 4) opuściła zespół, by iść solo i kontynuować karierę aktorską. Znalazły innego członka o imieniu Leah Tribe i wróciły do pracy.

W połowie 2002 roku ponownie wydały swój debiutancki singiel "Bodyrock" w Europie z nową okładką i nowymi remiksami. Jeden z remiksów zatytułowany „Bodyrock” (Full Crew R'N'B Remix) miał inny tekst niż oryginał. Reedycja okazała się klapą i nie trafiła na listy. Zespół powrócił w kwietniu 2003 roku z nowym singlem „Hooked”, napisanym wspólnie przez członka zespołu Taymah Gaye i wydanym później w tym samym miesiącu po kampanii promocyjnej w Holandii. Tymes 4 pojawił się w Top of the Pops i Box Fresh i osiągnął 69 miejsce w Holandii.

Potem pojawił się ich debiutancki album 4 Story, a oni skoncentrowali się na rynku japońskim, gdzie podpisali kontrakt nagraniowy z Avex Records. W styczniu 2005 roku ukazał się ich drugi album, The Covers, na którym znalazły się covery utworów różnych współczesnych artystów, w tym Mariah Carey („Always Be My Baby”), TLC („No Scrubs”) i Cyndi Lauper („Time After Time”) . Zespół następnie się rozdzielił; była członkini, Holly James, gościnnie zaśpiewała w utworze Jasona Nevinsa „I'm In Heaven”, który znalazł się na 9 miejscu na brytyjskiej liście przebojów singli.

Niedawno Melissa Garrick wystąpiła gościnnie w utworze Supafly „Moving Too Fast” w 2006 roku, który osiągnął 23 miejsce w Wielkiej Brytanii. Taymah Gaye przeszła na emeryturę z przemysłu muzycznego i urodziła dziecko, a Leah Tribe i Natalie Edwards również się przeniosły. Ich debiutancki album „4 Story”, pierwotnie wydany w niektórych krajach Europy i Azji, zostanie ostatecznie wydany w Wielkiej Brytanii 8 lipca 2016 roku, 13 lat od oryginalnego wydania w 2003 roku na iTunes z dodatkowymi utworami.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bodyrock	Tymes 4	08.2001	23[3]	-	Edel 0118635ERE	[written by H Lira, M Garrick, T Gaye, T Gustafsson, T Fisher][produced by Hugo Lira, Thomas Gustafsson]
She Got Game	Tymes 4	12.2001	40[2]	-	Blacklist 0133135ERE	[written by H Lira, T Gustafsson ][produced by Random, Thomas Gustafsson]

Tiffany Affair

Tiffany Affair to amerykańska grupa R&B, w skład której wchodzą Ayanna (ur. 1988r), Bianca (ur. 1988r), Gabrielle (ur. 1990r) i Natasha (ur. 1990r). Pierwotnie był to kwartet, ale później stał się trio, gdy wizerunek Natashy na scenie i za kulisami podczas prywatnych wywiadów. Dziewczęta zwróciły uwagę Reprise dzięki gitarzyście Robertowi Randolphowi. Wydały swój pierwszy singiel „Start a Fire”, wyprodukowany przez Stargate.

W młodym wieku zaczęli występować w reklamach i teatrach muzycznych. Ich nazwa pochodzi zarówno od ulicy w New Jersey zwanej „Tiffany Blvd”, jak i ich oryginalnego miejsca nagrywania w magazynie należącym wcześniej do Tiffany & Co. Na nich wpływ mają John Legend, Alicia Keys, Destiny's Child, Gwen Stefani, Boyz II Men i Christina Aguilera. Ich debiutancki album, wstępnie zatytułowany Flavours, został pierwotnie zaplanowany na jesień 2006 roku, został przesunięty do połowy 2007 roku, po czym ostatecznie został złomowany. 4 czerwca 2007 roku Tiffany Affair zaśpiewała „Star Spangled Banner” na NASCAR Nextel Cup Autism Speaks 400, które odbyły się na torze Dover International Speedway.

Sigrid

Sigrid Solbakk Raabe (ur. 5 września 1996r w Ålesund) - norweska piosenkarka i autorka piosenek.

Na rynku fonograficznym debiutowała w 2013r. Następnie zawiesiła działalność muzyczną, do której powróciła w 2016 podpisaniem kontraktu z wytwórnią Island Records, która wydała jej dwa minialbumy Don’t Kill My Vibe (2017) i Raw (2018) oraz album studyjny pt. Sucker Punch (2019). Z płytą dotarła na szczyt listy najchętniej kupowanych albumów w Norwegii.

Laureatka European Border Breakers Award i Europejskiej Nagrody Muzycznej MTV dla najlepszego norweskiego wykonawcy. Zwyciężczyni plebiscytu BBC Sound of 2018.
Dorastała w środowisku muzycznym. Jako nastolatka pobierała lekcje gry na fortepianie i śpiewu. Debiutowała na scenie w trakcie występu swojego brata, Tellefa Raabe. W 2013 podpisała kontrakt płytowy z Petroleum Records i wydała pierwszy solowy singel „Sun”, który zdobył lokalne uznanie. Piosenkarka nie znalazła czasu na promocje i koncerty z powodu szkoły. Mając 18 lat, przeprowadziła się do Bergen.

W 2016 podpisała kontrakt z Island Records, co zaowocowało wydaniem na początku 2017 singla „Don’t Kill My Vibe”, który był notowany w Norwegii, Australii i Wielkiej Brytanii, gdzie uzyskał status srebrnej płyty za sprzedaż ponad 200 tys. egzemplarzy. 12 maja 2017 wydała minialbum o tym samym tytule. W tym samym czasie była twarzą kampanii Up-Next firmy Apple Music, w której zaprezentowano nowych, obiecujących artystów.

W listopadzie 2017 otrzymała nagrodę P3 Gull od norweskiej stacji radiowej NRK P3 jako najlepsza debiutantka. 11 grudnia wystąpiła podczas koncertu ku czci zwycięzcy Pokojowej Nagrody Nobla, Międzynarodowej Kampanii na rzecz Zniesienia Broni Nuklearnej.

Pod koniec 2017 została ogłoszona laureatką nagrody European Border Breakers Award, którą otrzymują europejscy artyści, odnoszący sukcesy poza swoimi ojczystymi krajami. W styczniu 2018 zajęła pierwsze miejsce w plebiscycie BBC Sound of 2018. 8 marca 2019 wydała debiutancki album studyjny pt. Sucker Punch.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Don't Kill My Vibe	Sigrid	02.2017	62[7]	-	Island GBUM 71700020	[silver-UK][written by Sigrid Raabe,Martin Sjølie][produced by Martin Sjølie]
Strangers	Sigrid	01.2018	10[18]	-	Island GBUM 71705774	[platinum-UK][written by Sigrid Raabe,Martin Sjølie][produced by Martin Sjølie]
High Five	Sigrid	05.2018	59[8]	-	Island GBUM 71800851	[written by Sigrid , Martin Sjølie & Emily Warren]
Don't Feel Like Crying	Sigrid	01.2019	13[16]	-	Island GBUV 71900031	[gold-UK][written by Sigrid Raabe,Oscar Holter,Emily Warren][produced by Oscar Holter]
Mirror	Sigrid	06.2021	49[11]	-	Island GBUM 72102519	[written by Caroline Ailin, Emily Warren, Sigrid Solbakk Raabe, Sylvester Willy Sivertsen][produced by Caroline Ailin, Sly]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sucker Punch	Sigrid	03.2019	4[15]	-	Island 7726644	[produced by Martin Sjølie,Odd Martin Skålnes,Oscar Holter,Askjell Solstrand,Patrik Berger,Martin Stilling]
How to Let Go	Sigrid	05.2022	2[1]	-	Island 3867006	[produced by Askjell,Evil Twin,John Hill,Martin Sjølie,Sly]

RTI Records

RTI Music Division to włoska wytwórnia płytowa, należąca do Mediaset Group. Do 1991 roku znana była pod nazwą Five Record. RTI Music Division została założona w 1991 roku z konkretnym zadaniem konsolidacji produkcji i dystrybucji produktów fonograficznych podjętych w poprzedniej dekadzie pod marką Five Record. W ciągu dekady lat dziewięćdziesiątych wydał liczne albumy i single uznanych artystów włoskiej sceny muzycznej, takich jak Mia Martini, Patty Pravo, 883, Michele Zarrillo czy Adriano Celentano. W synergii z sektorem telewizyjnym grupy kontynuowana jest tradycyjna działalność polegająca na publikowaniu na nośnikach dźwiękowych kreskówek i programów telewizyjnych (klasycznym przykładem jest słynna seria Fivelandia autorstwa Cristiny D'Aveny, najpopularniejszej wokalistki wytwórni), jako a także produkcja utworów fonograficznych, które można przypisać osobistościom ze świata rozrywki w owym czasie obowiązujących w trzech sieciach Mediaset (Ambra Angiolini, Fiorello, Lorella Cuccarini, Marco Columbro, Pamela Prati, Francesco Salvi, Pamela Petrarolo, Francesca Pettinelli, Fiorella Pierobon , Patrizia Rossetti, Enzo Iacchetti, Laura Freddi, Gerry Scotti, Natalia Estrada i wielu innych) .

W 1996 roku za pośrednictwem RTI nabyła, manewrem finansowym około 5 miliardów lirów, wszystkie akcje szwajcarskiej firmy fonograficznej PDU należącej do piosenkarki Miny . W 1999 roku, z operacją wartą około 20 miliardów lirów, Mediaset Group sprzedała Sony Music całą działalność nagraniową zarządzaną przez PDU i RTI Music Division, zachowując jedynie kontrolę nad wydaniami muzycznymi powiązanymi z produkcjami filmowymi i telewizyjnymi grupy

W ciągu lat 2000 działalność wytwórni znacznie się przerzedziła, kontynuując jednocześnie dużą produkcję kompilacji dla dzieci w interpretacji Cristiny D'Avena. Dzisiaj wszystkie operacje nagrywania wspierające system telewizyjny zostały połączone w strukturę RTI Music Division: według najnowszych posiadanych danych wydaje się, że wydawanie produktów muzycznych powróciło do stabilnej działalności w 2009 roku . W 2014 roku wytwórnia wydała album Giorgio Vanni Super Hits - Il Meglio del Meglio del Meglio by Giorgio Vanni wyprodukowany przez RTI, na 2 płytach CD zawierających jego największe przeboje z kreskówek emitowanych w sieciach Mediaset od 1998 do 2013 roku. W 2016 roku wytwórnia wydała album #le sigle più belle, który jest ostatnią płytą Cristiny D'Avena wyprodukowaną przez RTI, zanim artystka przeniosła się do Warner Music Italy. La D’Avena powróci do współpracy z RTI w 2019 i 2021 roku, aby opublikować singiel Tutta d'un fiato (fino al fischio finale) oraz EP In the heart only football.

sobota, 14 maja 2022

Gigi Pisano

Gigi Egisto Pisano. Urodził się w Neapolu 5.03. 1889 r.-zm. 31.05.1975r. Gigi Pisano był nie tylko autorem tekstów, ale także aktorem. Jego debiut miał miejsce w 1904r w Sala Umberto di Napoli w wieku piętnastu lat jako komik, a był tak skuteczny, że został zaangażowany na trzy lata.Po spotkaniu z Cesarino Farasem utworzył z nim duet komiczny,który zwiększył jego popularność we Włoszech.

Jego debiutem jako autora tekstów piosenek był utwór "Genevieve" napisany dla Gennaro Pasquariello do muzyki Alfredo Mazzucchi.Napisał tysiące piosenek do muzyki Mario EA, Nicola Valente, Mario De Angelis, Ferdinando Albano, Frank Colosimo, Enzo Barile, Mario Pasqualillo i wielu innych kompozytorów.W połowie lat dwudziestych, założył własną firmę, a od 1927 roku, rozpoczął współpracę z młodym kompozytorem Giuseppe Cioffi, tworząc jedną z najważniejszych i najbardziej znana parę autorsko-kompozytorską w piosence włoskiej i teatrze muzycznym.

Kompozycje Gigi Pisano na listach przebojów:

La Pansa Marino Marini	01.1967  7.Fra [Jacques Larue / Pisano - Rendine]
Non illuderti Marino Barreto  .1956       (Pisano, B - Rizza)
Ma che musica maestro Raffaella Carra(Paolini,S - Pisano,F - Silvestri,S) .1970  4.Ita
Bammenella d'o mercato Luciana Dolliver   .1950 (Pisano / Cioffi)
Fresca fresca Elvira Donnarumma .1929 (Pisano / Lama)
U Telefono  Elvira Donnarumma .1932 (Pisano / Lama)
Tutt'a famiglia Aurelio Fierro   .1961 16.Ita  (Pisano / Alfieri) Oba-ba-lu-ba Daniela Goggi  .1977   4.Ita
Nenè e Pepè Renato Carosone .1959 29.Ita [with Renato Carosone]
Agata  Nino Ferrer  .1969  6.Ita [with Giuseppe Cioffi]

Sea Hags

Sea Hags był amerykańskim zespołem hard rockowym z San Francisco w Kalifornii w Stanach Zjednoczonych. Ich styl był przede wszystkim określany jako motocyklowy rock i sleaze metal. Sea Hags założony w San Francisco w 1985 roku przez frontmana Rona Yocoma i basistę Chrisa Schlosshardta. W ciągu trzech lat, zanim mieli szansę nagrać debiutancki album dużej wytwórni, często wykonywali dwie prace, aby podtrzymać swoje marzenia o karierze muzycznej. We wczesnych latach działalności zespołu grali koncerty z takimi zespołami jak Dead Kennedys, Motörhead, The Ramones i The Cramps.

Podpisali kontrakt z Chrysalis Records w grudniu 1987 r. Kirk Hammett, gitarzysta Metalliki, współprodukował ich pierwsze dema z Sylvią Massy, która następnie wyprodukowała dwa wydawnictwa progresywnego zespołu rockowego Tool. Ian Astbury z The Cult zaproponował, że wyprodukuje ich debiut. Wreszcie Mike Clink, który właśnie skończył produkcję Guns N' Roses Appetite for Destruction, został powołany przez grupę jako producent. Gitarzysta Frank Wilsey, który niedawno opuścił zespół Head On z San Francisco, dołączył do zespołu w listopadzie 1988 roku, na krótko przed tym, jak zespół zaczął nagrywać swój tytułowy debiut dla Chrysalis z Clink. Perkusista Greg Langston również ustąpił w tym okresie Adamowi Maplesowi. Kevin Russell, muzyk, który grał na Penetratorze Teda Nugenta, dodał do nagrania dodatkową gitarę.

Przed ukończeniem albumu zespół napisał utwór „Under The Night Stars” do filmu A Nightmare on Elm Street 4: The Dream Master. Zespół koncertował w Wielkiej Brytanii w czerwcu 1989 roku, otwierając występ The Georgia Satellites. Ten epizod w Wielkiej Brytanii dał im również możliwość odbycia krótkiej trasy klubowej, w tym Bristol Bierkeller. W październiku 1989 roku Frank Wilsey opuścił grupę.

Zespół rozwiązał się w lutym 1990, najwyraźniej z powodu nadużywania narkotyków i złego zarządzania. Po rozwiązaniu, Adam Maples został perkusistą Guns N' Roses na krótki okres w 1990 roku, zanim Matt Sorum przejął rolę. Chris Schlosshardt zmarł 1 lutego 1991 roku , oficjalnie kończąc istnienie zespołu Frank Wilsey zmienił nazwisko na Wilcox (a następnie Wilsex) i dołączył do Arcade, zespołu założonego przez byłego wokalistę Ratt, Stephena Pearcy'ego. Grał także z zespołem Pearcy'ego Nitronic. Ron Yocom połączył siły z Sarine Voltage, industrialnym rockmanem gotyckim, tworząc The Power of 3, projekt „Now Wave”, którym obecnie współkieruje.

The Sea Hags ponownie istniał na krótko w 2007 roku, pod kierownictwem Wendee Key, z Ronem Yocomem jako frontmanem. Zespół szybko upadł z powodu niewyjaśnionych problemów między managementem a członkami zespołu.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sea Hags	Sea Hags	06.1989	-	163[7]	Chrysalis 41 665	[produced by Mike Clink]

Marvin Sease

Marvin Monnie Sease (ur. 16 lutego 1946r -zm. 8 lutego 2011) był amerykańskim wokalistą i autorem tekstów bluesowych i soulowych, znanym z przesyconego gospel stylu wokalnego i erotycznych tekstów. Urodzony w Blackville w Południowej Karolinie Seas zaczynał jako artysta gospel, dołączając do grupy gospel zwanej Five Gospel Crowns [2] znajdującej się w Charleston w Południowej Karolinie.

Po śpiewaniu z nimi, Seas w wieku 20 lat wyjechał do Nowego Jorku. W tym młodym wieku osiedlając się w Nowym Jorku, przyłączył się do innej grupy ewangelicznej zwanej Gospel Crowns. Preferując styl muzyczny R&B, Seas opuścił gospel i założył własną grupę R&B. W tej grupie Seasowi towarzyszyli jego trzej bracia i nazwał zespół wspierający Naglfar. Ten zespół nie znalazł popularności i ostatecznie się rozpadł.

Nie zrezygnował z występów muzycznych, ale zaczął coverować piosenki, które rozpoczęły karierę powtarzającym się występem w klubie na Brooklynie, Casablance. W 1986 roku nagrał album zatytułowany "Ghetto Man", na którym znalazła się jedna z jego bardziej popularnych piosenek. Rozpoczęło to jego karierę zawodową z fanami w południowych kręgach barów, festiwali bluesowych i juke-jointów. Promując swój własny i nagłośniony debiutancki album, zawarł kontrakt nagraniowy z Polygramem. Dzięki temu kontraktowi był w stanie wypuścić swoją muzykę w całym kraju dzięki ponownemu wydaniu swojego albumu zatytułowanego Marvin Sease przez Mercury Records w 1987 roku. To zaktualizowane wydanie jego poprzedniego materiału zawierało również nowy dziesięciominutowy utwór „Candy Licker”, który stał się natychmiastowym sukcesem Seasa na południu.

Sukces w końcu przyszedł do Seasa bez pomocy radia, które uznało jego brzmienie za zbyt ostre dla publiczności. Sukces Seasa z „Candy Licker” zapewnił mu rzeszę fanów wśród kobiet. Mówiono, że ma porównywalne brzmienie do Johnniego Taylora i Tyrone Davisa, ale bez komercyjnego sukcesu. W ciągu następnej dekady Seas wydał kilka kolejnych płyt dla Mercury i Jive Records. Jego jedyny ogólnokrajowy hit, „Tonight”, osiągnął 86. miejsce na amerykańskiej liście Billboard R&B w 1991 roku.

Seas zmarł z powodu powikłań po zapaleniu płuc w Vicksburg w stanie Mississippi 8 lutego 2011 r., osiem dni przed swoimi 65. urodzinami

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tonight	Marvin Sease	11.1991	-	-	Mercury 868 960	[written by Marvin Sease][produced by Marvin Sease][86[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Marvin Sease	Marvin Sease	07.1987	-	114[17]	London 830 794	[produced by Marvin Sease]

Mabel Scott

Mabel Bernice Scott (ur. 30 kwietnia 1915r - zm. 20 lipca 2000r) była amerykańską wokalistką muzyki gospel i R&B. Mieszkała w Nowym Jorku i Cleveland, zanim w 1942 roku pojawiła się na scenie bluesowej na Zachodnim Wybrzeżu. Mabel jest prawdopodobnie bardziej pamiętana ze swoich przebojów „Elevator Boogie” i „Boogie Woogie Santa Claus” z 1948 roku niż z małżeństwa z lat 1949–1951 z pianistą. "Elevator Boogie", Charlesem Brownem.

Mabel Scott urodziła się w Richmond w stanie Wirginia jako córka Rachael i Thomasa Scottów. W 1930r mieszkała z matką w Nowym Jorku. Rozwinęła swój śpiew w kościele, ostatecznie tworząc dziewczęcy zespół gospel, Song Cycles. Około 1932 Scott zaczęła śpiewać w Cotton Club w Harlemie z Orkiestrą Caba Calloway'a i tanecznym Nicholas Brothers. Scott przeprowadziła się do Cleveland w stanie Ohio w 1936 roku, a następnie wraz z pianistą Bobem Mosleyem pojechali do Anglii i nagrywali dla wytwórni Parlophone Records.

II wojna światowa zmusiła ją do przerwania europejskich tras koncertowych i osiadła w Los Angeles, gdzie stała się częścią powojennej sceny jazzowej i R&B na Zachodnim Wybrzeżu. Po krótkim pobycie z Jimmie Lunceford's Orchestra, Scott była stałym wykonawcą w 1943 w Club Alabam, razem z mistrzem ceremonii Wynonie Harris. Śpiewała z grupą prowadzoną przez Lorenzo Flennoya i zaczęła nagrywać dla wytwórni Hub i Excelsior.

W 1948 roku koncertowała i nagrywała hity R&B na Billboard z „Boogie Woogie Santa Claus” i „Elevator Boogie”. Scott poślubił swojego pianistę, Charlesa Browna, w 1949 roku i rozwiodła się z nim około trzy lata później. Na początku lat pięćdziesiątych Scott nagrywała dla King Records, Coral Records, Brunswick Records i Parrot Records. Jej ostatnie nagrania ukazały się w Festival Records w ramach australijskiej trasy wspieranej przez zespół Les Welch.

Rozczarowana muzycznym biznesem i nieszczęśliwa po swoim drugim małżeństwie, Mabel Scott wróciła do swoich ewangelicznych korzeni, śpiewając tylko w kościele przez resztę swojego życia. W 1995 roku otrzymała nagrodę Pioneer Award od Rhythm and Blues Foundation. Zmarła w Los Angeles w 2000 roku w wieku 85 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Elevator Boogie/Don't Cry Baby	Mabel Scott	07.1948	-	-	Exclusive 35x	[written by Benny Ray][6[5].R&B Chart]
Boogie Woogie Santa Claus/Every Little Doggie Has Its Day	Mabel Scott	12.1948	-	-	Exclusive 75x	[written by Simes, Neiberg, Levinson][12[2].R&B Chart]

Carosello Records

Carosello Records to włoska wytwórnia płytowa założona w 1959 roku. Wydawnictwo muzyczne Curci, założone w 1860 przez Francesco Curci, stały się z biegiem lat jednym z najbardziej prestiżowych i znanych, więc w 1959, podobnie jak inni wydawcy (np. Ricordi z Dischi Ricordi), właściciel Giuseppe Gramitto Ricci postanowił otworzyć wytwórnię płytową; pierwotna nazwa to Cemed (akronim od Carosello Edizioni Musicali e Discografiche), najpierw zmieniona na Cemed-Carosello, a następnie na Carosello w 1969 roku. Siedziba wytwórni znajduje się w Galleria del Corso 4 w Mediolanie.

Od momentu powstania zawierał kontrakty dystrybucyjne z innymi małymi wytwórniami płytowymi, takimi jak Italdisc czy Meazzi, a wkrótce na stanowisko dyrektora artystycznego został zatrudniony właściciel Italdisc, Davide Matalon (historyczny odkrywca Miny).

W latach sześćdziesiątych miał pod kontraktem takich śpiewaków jak Memo Remigi, Robertino, Elio Gandolfi, Renata Pacini, Annamaria Rame, Bruno Venturini, Domenico Modugno. W latach siedemdziesiątych do Carosello dołączyli Giorgio Gaber i Nicola Di Bari, a w kolejnej dekadzie startował Vasco Rossi. Przez ostatnie dwie dekady Carosello Records było dystrybuowane przez Dischi Ricordi, Polygram, Universal i Warner Music Italy.

Dziś dystrybuuje się i jest kierowany przez Dario Giovanniniego. Carosello Records w ciągu ostatnich dziesięciu lat rozpowszechniało niektóre dzieła znanych międzynarodowych artystów, takich jak Skunk Anansie, Björk, Aloe Blacc, Fitz & the Tantrums, Fool's Garden, Noir Désir, Anggun, Jennifer Paige, Andreya Triana, Jarabe De Palo i Miguela Bosé. Wśród artystów wyprodukowano Carlotta, Pago, Lost, Max De Angelis, Omar Pedrini, Greta Manuzi, Verdiana, Mietta, Patty Pravo, Coez, Roby Facchinetti, Nesli i Bugo. Wśród włoskich artystów dystrybuowali Paola & Chiara, Audio2, Irene Grandi ze Stefano Bollani, Stylophonic. W 2018 roku lista Carosello składa się z Emis Killa, Thegiornalisti, Levante, Diodato, Johna De Leo, Wrongonyou, Maruego, Federiki Abbate, Alessandro Casillo, Santa Margarets i Yombe.

 
                  Single na listach przebojów

Cl 20038 	1961 	Aura D'Angelo 	Si nun se chiamma ammore/Eterno ammore  20.Ita
Cl 20064 	1962 	Robertino 	Spazzacamino/Non ti scordar di me   23.Ita
Cl 20103 	1964 	Robertino 	Un bacio piccolissimo/Se saprai  7.Ita
Cl 20111 	1964 	Renato Rascel 	Magari/Non esitar    22.Ita
Cl 20118 	1964 	Robertino 	Un paio di giorni/Sarebbe bello  43.Ita
Cl 20125 	1964 	Renato Rascel 	T'aspetto a Roma/Tanto tanto bene   24.Ita
Cl 20142 	1965 	Robertino 	Mia cara/Ricordandoti   33.Ita
Cl 20150 	1966 	Milena 	Supercalifragilisticespiralidoso/Basta un poco di zucchero  54.Ita
Cl 20174 	1966 	Robertino 	Te purtavo 'na rosa/Bella  30.Ita
Cl 20180 	1967 	Memo Remigi 	Dove credi di andare/L'amore fra noi due    64.Ita
Cl 20184 	1967 	Robertino 	Era la donna mia/Mi porterò la banda   17.Ita
Cl 20199 	1968 	Robertino 	Suona, suona violino/Mi hanno detto di no    21.Ita
Cl 20219 	1969 	Robertino 	Le belle donne/L'amore vero  47.Ita
Cl 20220 	1969 	Memo Remigi 	Una famiglia/Pronto... sono io   89.Ita
Cl 20225 	1969 	Patrick Samson Set 	Soli si muore/Tanto era tanto antico  6.Ita
Cl 20240 	1969 	Memo Remigi 	Un ragazzo, una ragazza/Non dimenticar le mie parole   31.Ita
Cl 20241 	1969 	Patrick Samson Set 	Se io fossi un altro/Ancora una notte  46.Ita
Cl 20248 	1970 	Pino Donaggio 	Che effetto mi fa/Tu mi dici sempre dove vai   49.Ita
Cl 20251 	1970 	Patrick Samson 	Dille sì/Na na hey hey kiss him goodbye  40.Ita
Cl 20256 	1970 	Patrick Samson 	Vola vola vola/Cuore che fai   57.Ita
Cl 20262 	1970 	Giorgio Albertazzi e Penny Brown 	Miraggio d'estate/Miraggio d'estate  52.Ita
Cl 20264 	1970 	Patrick Samson 	Tu/Prigioniero    17.Ita
Cl 20288 	1971 	Memo Remigi 	Lo so che è stato amore/Tu sei qui   38.Ita
Cl 20313 	1972 	Pino Donaggio 	Ci sono giorni/Come un girasole  54.Ita
Cl 20347 	1973 	Memo Remigi 	Il mondo è qui/Amare e poi scordare   50.Ita
Cl 20390 	1975 	Domenico Modugno 	Piange il telefono/L'avventura   1.Ita
Cl 20397 	1975 	Albatros 	Africa/Ha-ri-ah   17.Ita
Cl 20404 	1976 	Domenico Modugno 	Il maestro di violino/Domenica  3.Ita
Cl 20410 	1976 	Albatros 	Volo AZ 504/Marieneige   9.Ita
Cl 20429 	1976 	Domenico Modugno 	L'anniversario/Resta cu'mme   8.Ita
Cl 20437 	1976 	Memo Remigi 	Basta prendo parto volo via/Mistral   17.Ita
Cl 20440 	1977 	Albatros 	Gran premio/Gran premio (strumentale)  46.Ita
Cl 20441 	1977 	Domenico Modugno 	Il vecchietto/Un male cane  24.Ita
Cl 20470 	1978 	Toto Cutugno 	Donna donna mia/Una serata come tante  16.Ita
Cl 20477 	1979 	Toto Cutugno 	Voglio l'anima/'Na parola  45.Ita
Cl 20483 	1980 	Toto Cutugno 	Solo noi/Liberi  2.Ita
Cl 20487 	1980 	Toto Cutugno 	Innamorati/Aio Aio Polinesia  12.Ita
Cl 20489 	1980 	Toto Cutugno 	Flash/Francesca non sa   20.Ita
Cl 20501 	1981 	Memo Remigi 	Gocce di luna/Salvami   40.Ita
Cl 20503 	1981 	Toto Cutugno 	La mia musica/Punto e virgola   28.Ita
Cl 20506 	1982 	Vasco Rossi 	Vado al massimo/Ogni volta   23.Ita
Cl 20513 	1983 	Toto Cutugno 	L'italiano/Sarà   2.Ita
Cl 20514 	1983 	Domenico Modugno 	Io vivo qui/Oceano  29.Ita
Cl 20515 	1983 	Vasco Rossi 	Vita spericolata/Mi piaci perché   6.Ita
Cl 20520 	1983 	Toto Cutugno 	Un'estate con te/Non è lontano il cielo  37.Ita
Cl 20571 	1991 	Irene Fargo 	La donna di Ibsen/Nannarella  11.Ita
Cl 20574 	1992 	Irene Fargo 	Come una Turandot/I separati  9.Ita

piątek, 13 maja 2022

Francesco Specchia

Francesco Specchia, znany również jako Franco Specchia (ur. 1 kwietnia 1929r,Galatina - zm.18 września 2019r Mediolan), był włoskim autorem tekstów. Wśród jego licznych sukcesów Il cane di stoffa, nagrane przez Pino Donaggio, Come tierei, zapoczątkowane przez Ivę Zanicchi oraz „She lives for today” (Irene) nagrane przez Le Orme .

Po przeprowadzce do Mediolanu zadebiutował jako autor tekstów w 1953, pisząc tekst Sartina do muzyki Eduardo Falcocchio; w tym samym okresie pracował również jako autor czasopisma. Swój pierwszy sukces odniósł w 1956 roku, pisząc z Edilio Capotosti Maliziusella, wykonany przez Gino Latilla; w 1961 współpracował z Pino Donaggio przy tekście Il cane di stoffa. Uczestniczy w Festiwalu w Sanremo 1963 z Un cappotto rivoltato do muzyki Oronzo Leuzziego w interpretacji Aurelio Fierro i Sergio Bruni, który nie dociera do finału.

W 1964 napisał włoski tekst do Cry to Me, nagrany przez Solomona Burke'a, który pod tytułem Come ti voglio stał się pierwszym sukcesem Ivy Zanicchi; w tym samym roku napisał tekst Perché una luce nagrany przez Sergio Di Martino (przyszły członek Giants) Wrócił do Sanremo w 1967 z Devi aver fiducia in me do muzyki Renato Martiniego w interpretacji Roberty Amadei i Carmelo Pagano, a w 1973 ze Straniera straniera w wykonaniu Lionello. Na festiwalu w Sanremo w 1975 roku wziął udział z czterema piosenkami, ustanawiając rekord; ostatni sukces odniósł rok później z Linda bella Linda, zaprezentowana przez Daniel Sentacruz Ensemble na Festiwalu w Sanremo w 1976 roku. Pracował jako konsultant dla wielu firm fonograficznych.

Kompozycje Francesco Specchii na listach przebojów

1961    Il cane di stoffa     [with     Pino Donaggio]     Pino Donaggio 38.Ita
1964    Come ti vorrei    [with Bert Berns ]    Iva Zanicchi   13.Ita
1964    L'ho conosciuto al mare    [ with Gianni Fallabrino ]    Lilly Bonato   42.Ita
1976    Linda bella Linda     [with Ciro Dammicco e Querencio]     Daniel Sentacruz Ensemble 2.Ita

Vito Pallavicini

Vito Pallavicini (ur. 22 kwietnia 1924r - Vigevano,zm. 16 sierpnia 2007r) był włoskim autorem tekstów. Urodził się 22 kwietnia 1924 roku w Vigevano w prowincji Pawia. Po ukończeniu studiów inżynierskich w 1946 roku rozpoczął współpracę z gazetą L'Informatore Vigevanese, lokalnym tygodnikiem informacyjnym założonym w 1945 roku przez Carlo Natale, który dla przez dwadzieścia lat będzie sprzedawał dziesięć tysięcy egzemplarzy tygodniowo (w mieście, które wówczas liczyło od 45 do 55 tysięcy mieszkańców), poświęcając się dziennikarstwu i początkowo zajmując się sportem, a potem także wiadomościami i kostiumami. 22 kwietnia 1959 świętuje swoje urodziny z kilkoma przyjaciółmi, kiedy jeden z nich, maestro Pino Massara, mówi mu, że wytwórnia płytowa szuka autora tekstów: chociaż do tej pory nigdy nie napisał piosenki, w trzy minuty gotowy jest tekst, który Massara udźwiękawia i który nagrywa Nicola Arigliano: to Amorevole, który staje się jednym z przebojów roku .

W tym samym roku napisał tekst do kolejnego wielkiego sukcesu, Ghiaccio bollente Tony'ego Dallary. To początek pełnej sukcesów kariery: wkrótce, podobnie jak dla Massary, pisze dla innych znanych muzyków, m.in. Carlo Alberto Rossi, z którym pisze Le mille bolle blu prezentowanych na Festiwalu w Sanremo 1961 przez Minę i Jenny Lunę oraz Stanotte al luna park dla Milvy, również uczestniczki w Sanremo. Wraca na festiwal wielokrotnie: w 1964 z Come potrei dimenticarti śpiewanym przez Tony'ego Dallarę, w 1965r z Io che non vivo (senza te), wielkim sukcesem Pino Donaggio (później przejętym przez Elvisa Presleya pod tytułem You Don't Must to Say You Love Me) oraz w wielu innych edycjach, stając się, z ponad pięćdziesięcioma utworami podzielonymi na dwadzieścia jeden edycji, autorem z największym udziałem w Sanremo. Ponadto w dwóch edycjach, z 1965 i 1966r, wystąpił z siedmioma piosenkami, ustanawiając kolejny rekord.

W latach 60-tych poświęcił się także tłumaczeniu na język włoski zagranicznych hitów, takich jak The House of the Rising Sun, który przetłumaczył z Mogolem w La casa del sole, dla Los Marcellos Ferial, czy Downtown, nagrany przez Petulę Clark. o tytule Ciao Ciao, czyli Tous les garçons et les filles, czyli Quelli della mia anni, śpiewanym zawsze przez Francuzkę Françoise Hardy. To właśnie pod koniec lat sześćdziesiątych do muzyki Paolo Conte napisał najbardziej dojrzałe i najważniejsze utwory w swojej karierze, takie jak Azzurro, Insieme a te non ci sto più i Deborah.

Wśród wielu kolaboracji Pallaviciniego, wraz z Enrico Intra, Paolo Conte i Mansueto Deponti, napisał w 1967 roku dla Giusy Romeo (lepiej znany później jako Giuni Russo), francuski utwór jazzowy No amore, w którym wystąpiła wraz z Sachą Distelem na festiwalu w Sanremo w 1968 roku, ale nie w finale. Wciąż z Enrico Intra, a także z Pino Massarą, napisał utwór Amerai pod koniec 1967 roku, ponownie dla Giusy Romeo. Również dla Giusy Romeo napisał wraz z Enrico Intra i Al Bano w 1968 roku letnią piosenkę L'onda, z którą Giusy weźmie udział w Festivalbar, Cantagiro i Un disco perestate. Współpracował z różnymi wielkimi włoskimi artystami: oprócz wymienionych możemy przypomnieć Toto Cutugno, Ivę Zanicchi, Patty Pravo, Nicola Di Bari, Freda Bongusto, Betty Curtis, Edoardo Vianello, Carmen Villani. Choć większość pisanych przez siebie utworów sygnował własnym nazwiskiem, posługiwał się również pseudonimami Spiker i Calimero. Zmarł w 2007 roku w wieku 83 lat .

      Kompozycje Vito Pallaviciniego na listach przebojów 
               
    1959 - Amorevole   Nicola Arigliano (with Pino Massara)  46.Ita
    1959 - Ghiaccio bollente   Tony Dallara (with Pino Massara)  4.Ita
    1960 - Così no   Adriano Celentano (with Nicoli)  33.Ita
    1961 - Le mille bolle blu   Mina   (with Carlo Alberto Rossi) 5.Ita
    1962 - Stanotte al luna park   Milva  ( with Carlo Alberto Rossi) 17.Ita
    1963 - Non andare col tamburo  Remo Germani (with Ezio Leoni)  7.Ita
    1964 - Come potrei dimenticarti   Tony Dallara e Ben E. King (with Ezio Leoni)  18.Ita
    1964 - La prima che incontro   Fabrizio Ferretti   (with Gorni Kramer) 11.Ita
    1964 - Stasera no no no   Remo Germani (with Ronconati)  5.Ita
    1964 - Amore scusami   John Foster (with Gino Mescoli)  1.Ita
    1965 - Io che non vivo (senza te)  Pino Donaggio (with Pino Donaggio) 1.Ita
    1965 - Amici miei   Nicola Di Bari  (with Giancarlo Colonnello)  8.Ita
    1965 - Cominciamo ad amarci  John Foster   (with Gino Mescoli)  11.Ita
    1965 - Invece no   Betty Curtis (with Ezio Leoni) 27.Ita
    1965 - L'amore ha i tuoi occhi  Bruno Filippini (with Gorni Kramer)  14.Ita
    1965 - L'uomo che non sapeva amare   Nico Fidenco (with Elmer Bernstein)  5.Ita
    1965 - Aspetta domani  Fred Bongusto   (with Fred Bongusto)  13.Ita
    1965 - Prima o poi  Remo Germani (with Alfredo Ferrari)  8.Ita
    1966 - Parlami di te   Edoardo Vianello (with Edoardo Vianello)  60.Ita
    1966 - Una casa in cima al mondo   Pino Donaggio  ( with Pino Donaggio)  9.Ita
    1966 - Prima c'eri tu   Fred Bongusto (with Fred Bongusto)  38.Ita
    1966 - Nessuno di voi Milva   (with Gorni Kramer)   23.Ita
    1966 - Così come viene  Remo Germani  (with Ezio Leoni) 15.Ita
    1966 - Dipendesse da me   Luciana Turina   (with Iller Pattacini) 57.Ita
    1966 - Lei mi aspetta   Nicola Di Bari (with Dario Baldan Bembo)  32.Ita
    1967 - Nel sole   Al Bano (with Albano Carrisi e Pino Massara)  1.Ita
    1967 - Sopra i tetti azzurri del mio pazzo amore  Domenico Modugno   (with Domenico Modugno) 62.Ita
    1967 - Io per amore per Pino Donaggio   (with Pino Donaggio)  29.Ita
    1967 - Una ragazza   Donatella Moretti ( with Walter Malgoni) 56.Ita
    1968 - Insieme a te non ci sto più  Caterina Caselli (with Paolo Conte e Michele Virano)  4.Ita
    1968 - Il ragazzo che sorride   Al Bano (with Mikis Theodorakis)   8.Ita
    1968 - Deborah   Fausto Leali   (with Paolo Conte e Pino Massara)  20.Ita
    1968 - La siepe   Al Bano   (with Pino Massara)  11.Ita
    1968 - Azzurro   Adriano Celentano (with Paolo Conte e Michele Virano)  1.Ita
    1969 - Le belle donne  Robertino (with Michele Virano)  47.Ita
    1969 - Tripoli 1969  Patty Pravo (with Paolo Conte e Michele Virano)   5.Ita
    1969 - Acqua di mare  Romina Power (with Albano Carrisi)  4.Ita
    1969 - Il treno  Rosanna Fratello  (with Elio Isola)   41.Ita 
    1969 - Una striscia di mare   Fred Bongusto (with Fred Bongusto)  25.Ita
    1969 - Non sono Maddalena   Rosanna Fratello (with Paolo Conte e Michele Virano)  10.Ita
    1970 - Occhi a mandorla  Rossano   (with Piero Soffici)  30.Ita
    1970 - Il sapone, la pistola, la chitarra e altre meraviglie  l'Equipe 84 (with Paolo Conte e Michele Virano) 30.Ita
    1970 - Messico e nuvole   Enzo Jannacci (with Michele Virano e Paolo Conte.)   52.Ita
    1971 - 13 storia d'oggi  Al Bano  (with Albano Carrisi)   6.Ita
    1971 - L'ultimo romantico  Pino Donaggio  (with Pino Donaggio)   44.Ita
    1971 - Non ti bastavo più  Patty Pravo (with Shel Shapiro)  10.Ita
    1972 - Ci sono giorni  Pino Donaggio (with Pino Donaggio)  54.Ita
    1972 - La filanda   Milva (with Alberto Janes)   9.Ita
    1973 - La bandiera di sole  Fausto Leali (with Fausto Leali)   14.Ita
    1976 - Volo AZ 504  Albatros (with Salvatore Cutugno)   9.Ita
    1977 - Gran premio  Albatros (with Salvatore Cutugno) 46.Ita
    1981 - Ma chi te lo fa fare   Marinella (with Giampiero Felisatti)  35.Ita
    1982 - Non arrenderti mai   Piero Cassano (with Piero Cassano)  49.Ita