Z archiwum...rocka

wtorek, 19 kwietnia 2022

Adriana Evans

Adriana Evans- ur. San Francisco (Kalifornia, USA).
Córka znanej jazzowej wokalistki Mary Stallings i jedna z ciekawszych postaci sceny neo-soul połowy lat 90-tych. Jej ogromny talent i wokalne predyspozycje nigdy nie szły w parze z komercyjnym zacięciem, przez co Adriana Evans nie stała się gwiazdą z pierwszych stron magazynów muzycznych.

Chociaż Adriana Evans ma na koncie cztery albumy, popularność zdobyło tylko jej pierwsze wydawnictwo, zatytułowany Adriana Evans debiutancki krążek z 1997 r. Płyta dotarła aż do 33. miejsca na liście billboardu, zaś promujące ją nagrania „Love Is All Around” i „Seeing Is Believing” w znaczny sposób odnotowały swą obecność na listach przebojów. Popularności tej nie powtórzyły kolejne materiały firmowane przez Evans, pomimo ich niewątpliwie wysokiego poziomu, za którym stał producencki talent współpracującego od początku kariery z Adrianą - Dreda Scotta.

Na płytach wokalistki słychać kolaż przeróżnych brzmień - od klasycznego soulu, jazzu i funku, przez muzykę latynoską, brzmienia etniczne, aż do hiphopowej pulsacji.
Jej ojcem chrzestnym jest jeden z najwybitniejszych jazzowych saksofonistów w historii - Pharoah Sanders.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Seein' Is Believing	Adriana Evans	03.1997	-	-	Loud/RCA 64 780	[written by Adriana Evans, Dred Scott][produced by Dred Scott][50[18].R&B Chart]
Love Is All Around	Adriana Evans	09.1997	-	124[1]	Loud/RCA 64 887	[written by Adriana Evans, Dred Scott][produced by Dred Scott][65[16].R&B Chart]

Esthero

Esthero- [Jen-Bea Englishman] ,ur. 23.12.1978r Stratford (Kanada).
Kanadyjska wokalistka obdarzona fantastycznym, głębokim głosem. Jej nagrania są niezwykle oryginalnym miksem rocka, hip-hopu i soulu, przywodzącym na myśl dokonania takich twórców, jak Res, Sade czy Portishead.

Esthero w wieku szesnastu lat przeprowadziła się do Toronto, chcąc zrealizować swoje marzenie o muzycznej karierze. Artystka na życie zarabiała pracując w barze, natomiast w każdej wolnej chwili uczestniczyła w konkursach wolnego mikrofonu, zdobywając coraz to większą popularność i szacunek na podziemnej scenie muzycznej w Toronto. Jednym z jej fanów stał się lokalny producent, gitarzysta i aranżer Doc (Martin McKinney), który zaproponował Esthero nagranie demo. Taśma trafiła do A & R firmy sony, którzy zdecydowali się podpisać z artystką kontrakt.

28 kwietnia 1998 r. do sklepów trafiła wyprodukowana w całości przez Doca płyta Breath from Another. Krążek zyskał świetne recenzje. Doceniono bardzo eklektyczny charakter wydawnictwa i nader dojrzałe (jak na niespełna dwudziestolatkę) teksty Esthero.Niestety album nie sprzedał się w wysokiej ilości sztuk, co spowodowało, iż sony nie zdecydowało się przedłużyć z artystką umowy wydawniczej. Przez kilka kolejnych lat Jen-Bea skupiała się przede wszystkim na pisaniu tekstów i występach gościnnych. Dopiero w 2004 r. podpisując nowy kontrakt, tym razem z labelem reprise podległym Warner BROS., artystka przypomniała się fanom EP-kami O.G. Bitch i We R in Need of a Musical Revolution, by 28 czerwca 2005 r. wydać pełny krążek Wikked Liv Grrrls. Niestety i ten materiał, pomimo pomocy i gościnnych udziałów/ produkcji tak uznanych twórców, jak Cee-Lo, Sean Lennon, Jemini czy Adam 12, nie odniósł spektakularnego sukcesu.

Podczas swojej kariery Esthero miała okazję występować gościnnie u tak uznanych artystów, jak: Black Eyed Peas, Goodie Mob, DJ Krush, Ian Pooley, Nelly Furtado, Saul Williams, Lisa , Left Eye” Lopes, Sugar Ray, Mos Def, Vikter Duplaix, Zion I i Boney James.
W 2008 r. artystka udzieliła się w nagraniu „Yes We Can”, które było zainicjowanym przez will.i.ama wyrazem poparcia dla kandydata na prezydenta USA - Baracka Obamy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Balmes (A Better Life)	Ian Pooley featuring Esthero	08.2001	65[2]	-	V2 VVR 5016613	[written by Ian Pooley]
Undertow	Timbaland featuring The Fray and Esthero	01.2010	-	100[1]	Interscope	[written by Joe King/Isaac Slade/Jim Beanz/Timbaland][produced by Timbaland,The Fray]

Elliot Minor

Brytyjski kwintet z Yorku, którego muzyka stanowi mieszankę rocka i klasyki. Pianino, ostre gitary, okraszone dużą dawką emocji oraz historiami opowiadanymi przez frontmana Alexa Daviesa składają się w niepowtarzalną symfonię dźwięków. Członkowie pobierali nauki gry na skrzypcach, pianinie, klarnecie, saksofonie, wiolonczeli, kontrabasie oraz śpiewu.

Alex, Dan i Ali szlifowali swoje umiejętności w chórze York Minister Choir School. Z kolei Ed Minton, który urodził się w Japonii i w wieku 8 lat rozpoczynał swą edukację w Anglii, rozpoczynał również w chórze, ale tym razem Uniwersytetu w Cambridge.
W październiku 2006 roku, grupa poleciała do Los Angeles by nagrać swój pierwszy singiel z pomocą producenta Jima Wirta (Hoobastank, Incubus, Something Corporate, Jack’s Mannequin). Debiutancki singiel Elliot Minor ukazał się w marcu 2007 roku. "Parallell Worlds" dostał się do UK Top 40 a wideo często gościło na antenie muzycznych telewizji.
Debiutancka płyta zespołu, "Elliot Minor", miała premierę 14 IV 2008. Znajduje się na niej 11 utworów + 3 piosenki bonusowe. Płyta dotarła na 6. miejsce na listach muzycznych w Wielkiej Brytanii.
W tym samym roku Elliot Minor zagrał na kilku dużych festiwalach muzycznych, w tym T in the Park, Reading and Leeds oraz Download Festival. Wystąpili w programie Jo Whiley's Radio 1 Live Lounge - Volume 3, nagrywając cover Take That „Rule the World”. Ich piosenka „Running Away” znalazła się w relacji BBC z Letnich Igrzysk Olimpijskich w Pekinie w 2008 roku.

Elliot Minor zrobił sobie przerwę od koncertowania, aby napisać swój drugi album, Solaris. W czerwcu 2009 roku zespół ogłosił, że ich umowa dystrybucyjna z Warner Bros. dobiegła końca i że postanowili rozstać się z wytwórnią i wydać Solaris w Repossession Records jako niezależny album. Alex Davies czerpał z doświadczeń i zmian w swoim życiu na przestrzeni lat, kiedy Elliot Minor formował się do chwili obecnej podczas pisania albumu. Mówi: „Większość piosenek podnosi na duchu, ponieważ byłem pozytywnie nastawiony w dość trudnym roku do przepracowania, a inne są bardziej osobiste i intymne”. Swój pierwszy album opisali jako zbiór singli, podczas gdy drugi to raczej właściwy album z początkiem, środkiem i końcem. Ten album został również nagrany z Jimem Wirtem. "Solaris" został ogłoszony pierwszym singlem z drugiego albumu zespołu; Jednak ze względu na problemy techniczne z formatem singla, nie został on wydany na iTunes, jak planowano 10 sierpnia 2009 roku.

Zespół zdecydował się zamiast tego na „Electric High” jako pierwszy singiel. Utwory „Solaris” i „Discover (Why the Love Hurts)” zostały ponownie nagrane przed wydaniem albumu 19 października 2009 roku. Album, zmiksowany przez Johna Greatwooda i Toma Lord-Alge, osiągnął 9 miejsce na UK Indie Chart. Album został wydany w Japonii wraz z ekskluzywnymi utworami bonusowymi 21 kwietnia 2010 roku. Alternatywna wersja „Solaris” pojawiła się w relacji BBC z Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Vancouver w 2010 roku. Zespół nagrał dla zabawy cover utworu „Fireflies” Owl City, umieszczając go na swoim kanale YouTube wraz z materiałem z wideoblogów. Piosenka została podjęta przez Kerrang! i zyskała popularność, gdy stacja wyemitowała zmontowaną wersję wideo na Kerrang! TV.

28 sierpnia 2010 klawiszowiec Ali Paul ogłosił, że po zakończeniu wrześniowej trasy koncertowej z Elliot Minor odejdzie z zespołu i pójdzie na studia na York University, studiujac prawo. 14 września 2011 r. Ali pojawił się w teleturnieju BBC One Pointless wraz ze swoją ówczesną dziewczyną, docierając do finału, ale zostawiając go z pustymi rękami. Na Kerrang wyemitowano godzinny specjalny koncert z udziałem zespołu grającego na żywo w Relentless Garage w Londynie podczas ich trasy koncertowej w kwietniu 2010 roku.

Na początku 2010 roku ogłoszono, że akustyczna wersja albumu Solaris ma zostać nagrana i wydana jeszcze w tym samym roku. Solaris Acoustic został wydany 15 listopada 2010 roku wraz z DVD Kerrang!living special. W listopadzie 2010 roku perkusista Dan Hetherton rozpoczął pracę nad projektem z Jamesem Matthewsem, byłym wokalistą Go:Audio. Wraz z bliskimi przyjaciółmi Lukiem Baylissem i Satoshim założyli zespół The Dead Famous, grając odpowiednio na basie i gitarze. Satoshi został zastąpiony na początku 2011 roku przez innego bliskiego przyjaciela, Freda. Krążyły plotki, ale oficjalnie ogłoszono przerwę aż do grudnia 2011 roku, kiedy to Dan Hetherton ogłosił przerwę na swojej stronie na Facebooku, stwierdzając, że nie chce jej, ale inni członkowie zespołu chcieli przerwy, założył Dead Famous, aby kontynuować swoją pasję by tworzyć muzykę. Davies pracuje nad produkcją i swoim nowym zespołem o nazwie „Spirits”, który został ogłoszony na jego stronie na Twitterze. Ed Hetherton studiuje obecnie geofizykę na University College London, a Minton studiuje w King's College London, studiując zarządzanie przedsiębiorstwem.

Zespół ogłosił 7 grudnia, że zagra jednorazowy koncert w Camden Underworld 28 marca 2014 r., wspierany przez Mavena, The Say Fall i Forever The Foundations. Zespół wyprzedał koncert w ciągu kilku minut i dodał kolejny koncert, a później w 2014 roku zagrali kolejny koncert, aby promować swoją nową piosenkę „All My Life”, jednorazowy singiel. Następnie zespół powrócił do swojej przerwy, kontynuując aktywność w mediach społecznościowych, ale obecnie bez szans na ponowne spotkanie. W 2016 roku Alex Davies i Ed Minton stworzyli jednorazowy mini-projekt znany jako The Fever The Focus. Wydali album „Fading Lights”, po zdobyciu funduszy za pośrednictwem portalu crowdfundingowego Pledge Music.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Parallel Worlds	Elliot Minor	04.2007	31[6]	-	Repossession REPO 5CDS	[written by Alex Davies,Ed Minton][produced by Jim Wirt]
Jessica	Elliot Minor	08.2007	19[4]	-	Repossession REPO 7CDS	[written by Elliot Minor][produced by Jim Wirt]
The White One Is Evil	Elliot Minor	11.2007	27[3]	-	WEA WEA 432CD2	[written by Alex Davies,Ed Minton][produced by Jim Wirt]
Still Figuring Out	Elliot Minor	02.2008	17[1]	-	Warner Bros WEA 468CD	[written by Alex Davies, Ed Minton][produced by Jim Wirt]
Parallel Worlds	Elliot Minor	04.2008	22[5]	-	Warner Bros WEA 444CD	[written by Alex Davies,Ed Minton][produced by Jim Wirt]
Time After Time	Elliot Minor	07.2008	47[2]	-	Repossession WEA 448X	[written by Alex Davies,Ed Minton][produced by Jim Wirt]
Electric High	Elliot Minor	10.2009	120[1]	-	Repossession REPO 10V	[written by Elliot Minor][produced by Jim Wirt]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Elliot Minor	Elliot Minor	04.2008	6[11]	-	Repossession 2564695823	[produced by Jim Wirt]
Solairs	Elliot Minor	10.2009	73[1]	-	Repossession REP 09	[produced by Jim Wirt]

poniedziałek, 18 kwietnia 2022

Estelle

Estelle Swaray ur.18.01.1980r Londyn (Wielka Brytania). Wyjątkowo utalentowana postać na scenie czarnych, miejskich brzmień, należąca do najciekawszych europejskich debiutantów r&b/ hip-hop ostatnich kilku lat.Estelle jest córką Senegalki i Grenadyjczyka. Wychowywała się w wieloletniej rodzinie na ubogich przedmieściach stolicy Anglii. Pierwszym poważnym kontaktem z muzyką było podjęcie przez nastolatkę pracy w słynnym londyńskim sklepie z hiphopowymi płytami deal real. Stały kontakt z amatorskimi emce i fascynatami rapowych nagrań zainspirował ją do spróbowania sił przy mikrofonie.

Początkowo jako Estelle wydała własnym sumptem mixtapey pod szyldem Da Heat, które odbiły się szerokim echem na ulicach Londynu. Na ambitną artystkę uwagę zwróciło wówczas wiele uznanych postaci brytyjskiej sceny rap (m.in. Skitz, Roots Manuva, Rodney P, Blak Twang), które podjęły z nią następnie współpracę. Z tak silnym wsparciem Swaray miała otwarte drzwi do rozpoczęcia solowej kariery i sięgnięcia po tytuł królowej brytyjskiego hip-hopu. Wysoki poziom kolejnych samodzielnie wydawanych nagrań, trzykrotne sięgnięcie po tytuł Najlepszej raperki na ceremonii UK hip hop awards oraz wielka sympatia ze stron wyspiarskich mediów ostatecznie przekonały duży label V2 do podpisania z Estelle kontraktu płytowego.

Oficjalny długogrający debiut 18th Day (2004), zapowiedziany wspaniałym singlem „1980”, był prawdziwym tchnieniem świeżości na brytyjskiej scenie współczesnych brzmień. Starannie dopracowana mieszanka hip-hopu i r&b, przedstawiająca Estelle zarówno jako raperkę, jak i wokalistkę, wywołała w ojczyźnie artystki prawdziwą furorę pod kątem artystycznym. W stronę Swaray, z wielką werwą wykonującą nierzadko oparte na autobiograficznych wątkach utwory, posypało się wiele słów uznania także zza Oceanu. Jako goście w utworze „Freedom” (strona B singla „Free”) pojawili się nowojorski raper Talib Kweli i protegowany Kanye Westa - John Legend.

I choć album dotarł raptem do 35. miejsca na lokalnej liście przebojów, zapisał się jako jedno z najbardziej udanych wydawnictw czarnych brzmień w historii współczesnej brytyjskiej muzyki. Mocno zróżnicowany wewnętrznie materiał, zawierający zarówno wyjątkowo energetyczne kompozycje o klubowej sile rażenia, jak i akustyczne ballady, ukazał także talent Estelle jako autorki piosenek i kompozytorki.
Wokalistka, śpiewająca głębokim, zmysłowym głosem, z charakterystycznym brytyjskim akcentem, po kilku latach gościnnych występów u innych twórców (wśród nich m.in. Faithless, Hi-Tek, Natasha Bedingfield) zaplanowała wielki powrót na scenę w 2008 roku. Sukces nowego wydawnictwa Shine
został zapowiedziany bardzo świeżymi pod kątem brzmienia singlami „American Boy” (gość. Kanye West) i „Wait a Minute (Just a Touch)” (gość. will, i.am). O produkcję albumu zadbali tacy wyjadacze amerykańskiej sceny, jak chociażby Wyclef Jean, Mark Ronson, Cee-Lo czy Swizz Beatz. Efektem tego wydana ostatecznie w Wielkiej Brytanii 31 marca, a w USA miesiąc później, płyta Shine okazała się wielkim sukcesem. W ślad za pozytywnymi recenzjami poszła całkiem przyzwoita sprzedaż krążka, liczona w ilości ponad dwustu tysięcy sztuk na świecie w ciągu pierwszych trzech miesięcy.

Estelle jest pierwszym wykonawcą związanym kontraktem wydawniczym z wytwórnią Johna Legenda - homeschool recordings. Umowa, zwiastująca karierę w Stanach, została podpisana w 2007 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Trixstar	Blak Twang Feat. Estelle	06.2002	54[2]	-	Bad Magic MAGICT 24	[written by E. Swaray, Tony Rotton[produced by Tony Rotton ]
1980	Estelle	07.2004	14[16]	-	J-DID/V2 JAD 5027813	[written by Linda Creed,Thomas Bell,Estelle Swaray,Rich Shelton,Kevin Veney,Loren Hill][produced by Kevin Veney , Loren Hill , Rich Shelton]
Free/Freedom	Estelle	10.2004	15[10]	-	J-DID/V2 JAD 5027843	[written by Estelle Swaray,Jimmy Hogarth, Megaman][produced by Jimmy Hogarth]
Outspoken - Part 1	Ben Watt Feat. Estelle & Baby Blak	02.2005	74[2]	-	Buzzin' Fly Records 010BUZZ	-
Go Gone	Estelle	04.2005	32[6]	-	J-DID/V2 JAD 5030943	[written by Estelle Swaray, Colin Emmanuel][produced by Mike Peden ]
Why Go?	Faithless Feat. Estelle	06.2005	49[6]	-	Cheeky 82876699292	[produced by Rollo & Sister Bliss ][written by Boy George , Estelle Swaray , Maxi Jazz , Rollo , Sister Bliss]
American Boy	Estelle feat. Kanye West	03.2008	1[4][45]	9[30]	Atlantic/Homeschool AT 0304	[3x-platinum-UK][2x-platinum-US][produced by will.i.am][written by Caleb Speir , Estelle Swaray , Josh Lopez , Kanye West , Keith Harris , William Adams][55[20].R&B Chart]
No Substitute Love	Estelle	06.2008	30[9]	-	Atlantic CATCO 140041654	[produced by Wyclef Jean, Jerry "Wonda" Duplessis ][written by Estelle Swaray, John Stephens, Wyclef Jean, George Michael, Lindon Roberts]
Pretty Please (Love Me)	Estelle featuring Cee Lo Green	09.2008	103[2]	-	Homeschool/Atlantic AT 0323	[produced by Jack Splash][written by Estelle Swaray, J. Splash, Thomas Callaway, John Stephens, Drew Dixon]
Come Over	Estelle featuring Sean Paul	10.2008	-	-	Home School 516 590	[produced by Supa Dups][written by Estelle Swaray, John Stephens, Dwayne Chin-Quee, Mitchum Chin, Jason Farmer, Sean Henriques][56[18].R&B Chart]
World Go Round	Busta Rhymes featuring Estelle	08.2009	66[3]	-	Universal CATCO 152738166	[produced by Jelly Roll][written by Trevor Smith, Jr.David DrewChasity Nwagbara]
One Love	David Guetta featuring Estelle	11.2009	46[5]	-	Positiva CATCO 152430200	[produced by David Guetta,Jean-Claude Sindres,Sandy Vee][written by David Guetta,Jean-Claude Sindres,Sandy Wilhelm,Estelle Swaray ]
Freak	Estelle featuring Kardinal Offishall	05.2010	103[4]	-	Atlantic	[produced by David Guetta, Nick Van De Wall][written by Estelle Swaray, Jason Harrow, David Guetta, Nick Van De Wall, Ruben Fernhout, Beresford Romeo]
Fall in Love	Estelle featuring Nas	08.2010	-	-	Home School	[produced by DJ Frank E][written by Estelle, DJ Frank E, Nas, John Legend, Tiyon "TC" Mack, Le'Che Martin, Chad "C-Note" Roper][71[9].R&B Chart]
Break My Heart	Estelle featuring Rick Ross	05.2011	-	-	Atlantic	[produced by Don Cannon][written by Estelle, Rick Ross, Don Cannon, Vincent Montana, Jr., John Stephens][33[20].R&B Chart]
Thank You	Estelle featuring Jussie Smollett	03.2012	-	100[1]	Atlantic	[produced by Arden Altino, Jerry Duplessis][written by Arden Altino, Akene Dunkley, Jerry Duplessis, Douglas Fraser Edwards, Thomas David Richardson, Aliaune Thiam][15[51].R&B Chart]
Conqueror	Empire Cast Featuring Estelle & Jussie Smollett	03.2015	-	42[2]	BMG	[produced by Reefa,Johnny Black][written by Estelle Swaray,Claude Kelly,Angel Higgs,Jaramye Daniels,Akil C. King,Kyle Henry,Bailey Owens][15[4].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The 18th day	Estelle	10.2004	35[6]	-	V2 JAD 1027832	[produced by Atmostfear, Colin Emmanuel, Drew Horley, E-Boogie, Estelle, James Poyser ,Jimmy Hogarth ,Joe Buhdha ,John Legend, Kevin Veney, Loren Hill ,Mike Peden, Omar Edwards, Rich Shelton, Thayod Ausar, Tiger Wilson, "You Can Ask" Giz]
Shine	Estelle	03.2008	6[22]	38[30]	Atlantic/Homeschool 7567899542	[gold-US][produced by John Legend, will.i.am, Wyclef Jean, Jerry 'Wonda' Duplessis, Keezo Kane, Chris Webber, Mark Ronson, Supa Dups, Johnny Douglas, Steve McKie, Tom Craskey, Jack Splash, Swizz Beatz]

Electric Boys

The Electric Boys to szwedzki zespół założony w Szwecji w 1987 roku, który pod koniec dekady cieszył się statusem kultowym w Europie. Założyli go Conny Bloom (prawdziwe nazwisko: Blomqvist) (gitara/wokal) i Andy Christell (bas). Początkowo jako duet, podpisali kontrakt z Polygram i zdobyli lokalny szwedzki hit z singlem „All Lips and Hips” w 1987 roku, który według niektórych jest ich najlepszą piosenką do tej pory.

Ich brzmienie było wyjątkowe i nieco bardziej funkowe niż prosty rock and roll . To wczesna wersja tego, co stało się prawdopodobnie najbardziej znanym hitem zespołu, pojawiła się w tym samym roku w Ameryce na ścieżce dźwiękowej do filmu Feds. Do zespołu dołączył drugi gitarzysta Franco Santunione i perkusista Niclas Sigevall. W 1989 roku debiutancki album zespołu Funk-O-Metal Carpet Ride, zawierający odnowioną wersję „All Lips and Hips”, odniósł sukces w Europie, a zespół zyskał sporą popularność w Wielkiej Brytanii, gdzie, a także jako główna gwiazda małych klubów, wspierali Thunder.

W następnym roku album został wydany w Ameryce, gdzie również odniósł umiarkowany sukces, dzięki singlom „All Lips and Hips” i „Psychedelic Eyes”. Jednak kolejny album, Groovus Maximus, pojawił się dopiero w 1992 roku, kiedy to grunge ogarnął wszystko . Pod koniec amerykańskiej trasy promującej muzykę, wspierając Mr. Big z długoletnimi członkami Santunione i Sigevallem i zmieniał kontrakty płytowe, dążąc do cięższego brzmienia. Odchodzących członków zastąpili byli perkusista Mogg, Thomas Broman i Martin Thomander (druga gitara), i w tym składzie wydali trzeci album zespołu, Freewheelin', wydany przez wytwórnię Music For Nations w Wielkiej Brytanii.

Zespół otwierał koncerty Metalliki w Szwecji i zagrał kilka innych koncertów przed rozpadem w 1995 rokuW 2005 roku założyciele Bloom i Christell dołączyli do Hanoi Rocks.

Album Groovus Maximus został nagrany w Abbey Road Studios w Londynie. Z tego albumu powstały dwa teledyski: „Mary in the Mystery World” i „Dying to be Loved”. Teledysk „Dying to be Loved” miał budżet tylko 100 funtów i stał się ulubionym wideo na Headbangers Ball ze względu na swoje partyzanckie podejście.

Klasyczny skład zespołu (Bloom, Christell, Santunione i Sigevall) został zreformowany w 2009 roku i wydał And Them Boys Done Sang w 2011 roku. W 2014 roku ukazał się kolejny album, Starflight United. 24 marca 2018 roku wydali nowy singiel „Suffer”, który został połączony z nagraniem koncertowym „All Lips n' Hips” z 2014 roku. Kolejny album, zatytułowany The Ghost Ward Diaries, został wydany w listopadzie 2018 roku i zawierał perkusistę Jolle Atlagic oraz oryginalnego perkusistę Niclasa Sigevalla. Ich najnowszy album Ups!de Down został wydany przez Mighty Music w 2021 roku, z powracającym Martinem Thomanderem na gitarze, który ponownie zastąpił Santunione, a pod koniec 2021 roku zespół jest obecnie w trasie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
All Lips N´Hips	Electric Boys	07.1990	88[3]	76[6]	Atco 98 973	[written by Conny Blomqvist][produced by Electric Boys]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Funk-O-Metal Carpet Ride	Electric Boys	06.1990	-	90[20]	Atco 91 337	[produced by Bob Rock , Electric Boys]
Groovus Maximus	Electric Boys	06.1992	61[1]	-	Vertigo 5122552 [UK]	[produced by Electric Boys]

Elgins

Amerykańska grupa wokalna założona w 1963 r. Urodzeni w USA Johnny Dawson, Cleo Miller i Robert Fleming, zastąpiony później przez Norberta McCleana, pod koniec lat 50. śpiewali razem w trzech grupach z Detroit: The Sensations, The Five Emeralds i The Downbeats.

Pod tą ostatnią nazwą nagrali dwa single dla wytwórni Tamla Motown w 1959 i 1962 r. Również w 1962 r., w wytwórni Motown ukazała się piosenka "Came Walk" w wykonaniu Saundry Mallett (później Saundra Mallett Edwards) z towarzyszeniem grupy The Vandellas. Firma zaproponowała by Saundra dołączyła do The Downbeats, a nowo powstały zespół przyjął nazwę The Elgins (pierwotnie, zaraz po przyjściu do Motown, nazwy tej używała grupa The Temptations).

W klimacie ostrej konkurencji w Motown Records w połowie lat 60., The Elgins musieli czekać trzy lata na wydanie singla. Piosenka "Darling Baby" - napisana i wyprodukowana przez spółkę Holland/ Dozier/ Holland weszła na początku 1966 r. do rhythm and bluesowej Top 10. Utwór "Heaven Must Have Sent You", także reprezentujący tradycyjne brzmienie Motown tego okresu, odniósł podobny sukces, ale po następnym hicie w 1967 r. zespół rozpadł się.

W 1971 r. zanotował dwa niespodziewane sukcesy w postaci miejsc w brytyjskiej Top 20, po wznowieniu przez Motown "Heaven Must Have Sent You" i wydanej niegdyś na stronie B piosenki "Put Yourself In My Place". The Elgins zebrali się wtedy ponownie by odbyć tournee po Wielkiej Brytanii, w którym Saundrę Mallett zastąpiła Yvonne Alien (była wokalistka sesyjna); plany wznowienia kariery nagraniowej jednak upadły.

W 1989 r. Yvonne Alien, Johnny Dawson, Norbert McClean i Jimmy Charles ponownie zarejestrowali w nowej aranżacji utwór "Heaven Must Have Sent You", którego producentem był Ian Levine. W latach 90. kontynuowali nagrania dla wytwórni Motor City, co zaowocowało piosenkami "Take The Train" i "Sensational". Saundra Edwards, wokalistka prowadząca na wszystkich singlach grupy firmowanych przez Tamla Motown, nagrywała dla tej samej wytwórni.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Darling baby/Put yourself in my place	Elgins	02.1966	side B:28[7]	72[8] side B:92[4]	V.I.P. 25 029	[written by Lamont Dozier, Eddie Holland, Brian Holland][produced by Holland, Dozier ][4[13].R&B Chart]
Heaven must have sent you/ Stay in My Lonely Arms	Elgins	10.1966	3[12][05.71]	50[8]	V.I.P. 25 037	[written by Lamont Dozier, Eddie Holland, Brian Holland][produced by Holland, Dozier ][9[14].R&B Chart]
It' s been a long,long time/I understand my man	Elgins	07.1967	-	92[1]	V.I.P. 25 043	[written by H. Fuqua, The Quails][produced by H. Fuqua, J. Bristol ][35[4].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Darling baby	Elgins	10.1966	-	-	V.I.P. VIP-400	[produced by Brian Holland,Lamont Dozier]

Electric Soft Parade

Niedawno skończyli czterdzieści lat. Razem. Ale mimo młodego wieku nie są debiutantami. Licząc bowiem wydawnictwa nieoficjalne, zdążyli nagrać pięć płyt. W tym jedną, która ocaliła brytyjską muzykę.O pierwszym singlu Electric Soft Parade, Silent To The Dark, pewien recenzent napisał, że to połączenie Paranoid Android, Bohemian Rhapsody i Stairway To Heaven w jednej piosence. Album Holes In The Wall "New Musical Express" nazwał imponującym debiutem. Debiutem? No, nie do końca. Nie jesteśmy nowym zespołem - oburzali się muzycy przy okazji nominacji do Mercury Music Prize. I dlatego wyjścia nie ma - biografię kolegów "weteranów" trzeba przybliżyć.

Bracia Alex (starszy) i Tom (młodszy) White'owie dorastali w Brighton. W okolicach dziesiątych urodzin tego drugiego zorientowali się, że fajnie byłoby zostać artystami. To, że padło akurat na muzykę, dziwi niespecjalnie. W domu White'ow słuchało się dużo i chętnie. Szczególnym powodzeniem cieszyła się muzyka poważna i klasycy rocka. Pomysł wspólnego grania bracia zaczęli wcielać w życie około roku 1996. Tom zasiadł za perkusją (porzucając w ten sposób pianino, którego podstawy próbował opanować we wczesnym dzieciństwie), Alex chwycił za gitarę i mikrofon. Działali jako Feltro Media. W tygodniu zaliczali klasówki z biologii, a w weekendy sprawdziany z umiejętności nawiązywania kontaktu z publicznością. Jak wychodziło im to pierwsze, nie chcą się przyznać. Za to z drugim musieli radzić sobie całkiem nieźle. Najważniejszym zespołem lokalnej sceny alternatywnej nie zostaje się końcu tak po prostu. Ale do sukcesu przyczyniły się nie tylko występy na żywo. Nagrywane w domu i sprzedawane na koncertach płyty też zdziałały swoje. Wystarczyło, żeby kilka utworów trafiło najpierw do rąk ludzi z londyńskiej rozgłośni radiowej Xfm, a potem do kogoś z niezależnej wytwórni db records. To właśnie rzeczona firma zaproponowała im pierwszy kontrakt.
Po podpisaniu umowy grupa zmieniła nazwę. Początkowo mieli być The Soft Parade. Szybko jednak okazało się, że taki zespół już istnieje, i dopiero po koniecznej modyfikacji bracia White mogli spokojnie wydać pierwszą oficjalną płytę. Album Holes In The Wall ukazał się na początku 2002 roku i od razu narobił niemałego zamieszania. Dziennikarze jednomyślnie stawiali artystom piątki za pogodzenie britpopowej lekkości z intrygującą psychedelią. Chwalili bogate struktury i eksperymentatorskie zapędy. Zachwycali się melodiami, osobistymi tekstami Toma o desperackiej walce z samotnością oraz pełnym emocji śpiewem Alexa. I oczywiście, nie odmawiali sobie porównań, Super Furry Animals, The Verve, Pavement, Pink Floyd, The Pixies, R.E.M., Supergrass, Oasis - to zaledwie fragment stworzonej przez ekspertów listy. Nieco bardziej sceptyczni pozostawali sami muzycy. Problem z naszym pierwszym albumem polegał na tym, że za dużo nad nim myśleliśmy. Dawaliśmy mu zbyt wiele szans, jeśli coś było gówniane, uznawaliśmy, że naprawimy to później - zwierzał się Tom.
Nauczeni doświadczeniem, nowe kompozycje szlifowali do upadłego. Zanim jednak zaczęli nagrywać drugi al bum, zdążyli oznajmić światu, że nie w głowie im równania z dwiema niewiadomymi. Znaczy rzucili szkołę i poświęcili się wyłącznie karierze muzycznej. Tom po raz kolejny: Przez chwilę nasi rodzice byli z tego powodu bardzo niezadowoleni, ale cieszę się, że już wyluzowali. OK, mamusia i tatuś dali się przekonać. Tylko że właśnie wtedy wątpliwości zaczęły mieć ich pociechy. Konflikt między braćmi wyglądał na poważny - zespół zawiesił działalność, a Alex wyprowadził się z dzielonego z Tomem mieszkania. Ten natomiast w ramach walki z globalną epidemią lenistwa wspierał w wolnym czasie kolegów z podwórka, czyli brightońską kapelę The Eighties Matchbox B-Line Disaster. No i zorganizował sobie projekt poboczny, grupę Mo Pager.
Powrót TESP bracia White zaczęli od zmiany wytwórni. Zrezygnowali ze współpracy z db records, uciekając pod skrzydła BMG. A do studia weszli we wrześniu 2002 roku. Chcieliśmy nagrać płytę, która brzmiałaby realistycznie, jak prawdziwy zespół - mówił Alex. O istnieniu Pro-Tools postanowili więc zapomnieć. Cały materiał napisali właściwie w trzy tygodnie. Część utworów zdążyli na
wet przetestować na żywo. Mimo pozytywnych reakcji publiczności muzycy byli ciągle niezadowoleni. Kilkakrotnie zmieniali aranżacje, to instalując się w studiu w Kemptown, to znowu przenosząc do Chiswick. Ostateczne wersje utworów trafiły do sklepów w październiku 2003 roku. Zestaw zatytułowano American Adventure.

Large opuścił zespół w tym okresie, a perkusista Matthew Priest został wprowadzony do składu. Przez następny rok zespół wyruszał w trasę, dzieląc scenę z takimi zespołami jak Elbow, Starsailor i the Who. Następnie wrócili do studia i nagrali EP-kę Human Body, która ukazała się w 2006 roku. Trzeci album zespołu, No Need to Be Down-Hearted, ukazał się rok później.

W latach 2008-2010 zespół miał przerwę w koncertowaniu i nagrywaniu. W 2010 roku ponownie spotkali się, by wystąpić na Maximalism! koncercie charytatywnym. EP-ka A Quick One ukazała się w 2011 roku. W 2013 Electric Soft Parade wydało swój czwarty album studyjny, Idiots wyprodukowany przez Chrisa Hughesa i Marka Fritha.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
There' s a silence	Electric Soft Parade	11.2001	52[2]	-	DB DB 007	[written by Alex White][produced by Chris Hughes, Mark Frith, The Electric Soft Parade]
Silent to the dark II	Electric Soft Parade	03.2002	23[6]	-	DB DB 008	[written by Alex White][produced by Chris Hughes, Mark Frith, The Electric Soft Parade]
Empty and the end/This given live	Electric Soft Parade	05.2002	39[4]	-	DB DB 009	[written by Alex White, Tom White][produced by Chris Hughes, Mark Frith, The Electric Soft Parade]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Holes in the wall	Electric Soft Parade	02.2002	35[15]	-	DB DB 002	[produced by The Electric Soft Parade, Chris Hughes, Mark Frith]
The American adventure	Electric Soft Parade	10.2003	45[4]	-	BMG 82876563692	[produced by Alex White, Thomas White, Danton Supple]

El Presidente

El Presidente był popowym zespołem rockowym z Glasgow w Szkocji. Założony w 2002 roku przez członka Gun Dante Gizzi, zespół zyskał dużą popularność grając sloty na T in the Park 2005, V Festival 2005 i ponownie na T in the Park w 2006. Zespół wspierał także Oasis, Duran Duran, Simple Minds i Kasabian na głównych trasach koncertowych w Wielkiej Brytanii.

Podczas trasy koncertowej we Francji z Gun, Gizzi wymyślił nazwę El Presidente i po rozstaniu z Gun zaczął pracować nad własnymi piosenkami. W 2002 roku wraz z bratem Joolsem nagrał kilka dem na małym samplerze, a Billy Sloan wyemitował je w niedzielnym programie Radio Clyde. Po kilku koncertach w King Tuts w Glasgow jako artysta solowy z nagranymi w studiu podkładami, Gizzi zebrał razem zespół. Pierwotny skład obejmował brata Joolsa (wcześniej także z Gun) na gitarze i obecnego perkusistę Dawn Zhu na perkusji. Po podpisaniu kontraktu z One Records, filii managementu GR w Glasgow (także zespołu zarządzającego Gun), kilku pierwotnych członków zdecydowało, że nie chcą koncertować z zespołem. Gizzi następnie zwerbował Laurę Marks, Thomasa McNeice'a i Johnny'ego McGlynna.

Krótko po tym, jak zespół podpisał kontrakt z Sony BMG. Pierwszym wydawnictwem zespołu była limitowana edycja (1000 kopii), czerwony 10-calowy winyl wydany 31 stycznia 2005 roku, który był promowany przez pierwszy teledysk zespołu, wyprodukowany przez Jonasa Odella i kosztował ponad 25 000 funtów. 17 stycznia rozpoczęli swoją działalność pierwszą trasą po Wielkiej Brytanii, wspierając Stagger Lee. W lutym nakręcili kolejny teledysk do singla „100 MPH”. Towarzyszący mu film przedstawiał zespół grający piosenkę w różnych rozmiarach pudełek, przypominających gigantyczną kostkę Rubika.

W kwietniu supportowali Kasabian podczas kolejnej trasy po Wielkiej Brytanii, a następnie w maju Oasis, na ich jedynej szkockiej trasie. "100 MPH" ukazało się 2 maja na dwuścieżkowej płycie CD, singlu DVD i limitowanym żółtym winylu. Osiągnął 37. miejsce na brytyjskiej liście singli. Aby go promować, zespół zadebiutował w programie muzycznym telewizji BBC Top of the Pops. 25 lipca 2005 roku zespół wydał „Without You”. Aby to promować, występowali w GMTV, Top Of The Pops i TRL (na MTV). Odbyli sesję w BBC Radio 2 (w której wykonali "Without You" i cover "Raspberry Beret" Prince'a). Singiel osiągnął 30 miejsce na brytyjskiej liście przebojów.

W lipcu i sierpniu 2005 roku zespół zagrał na kilku festiwalach i wyprzedał koncert w The Liquid Rooms w Edynburgu. We wrześniu ogłoszono ich kolejny singiel, który miał być reedycją „Rocket”. Teledysk był zredagowaną wersją starszego klipu, ale singiel został ponownie nagrany w obecnym składzie. Pojawili się ponownie w TRL, ale tylko na wywiad, i zrobili wiele sesji radiowych w XFM i BBC Radio 2. Teledysk był również odtwarzany w MTV Hits i Brand Spanking New. Singiel osiągnął numer 48. 24 października 2005 roku ukazał się debiutancki album zespołu z dziewięcioma ścieżkami perkusyjnymi nagranymi przez oryginalnego perkusistę GUN, Alana Thorntona i chórkami w Turn This Thing Around. Osiągnął numer 57 na brytyjskiej liście albumów .

Zespół rozpoczął pełną trasę koncertową po Wielkiej Brytanii we wrześniu i październiku, a na początku września supportował Jamiroquai. W listopadzie wzięli również udział w charytatywnym nagraniu "Ever Fallen in Love (With Someone You Shouldn've)" (pierwotnie zespołu Buzzcocks) w hołdzie dla zmarłego Johna Peela. 17 grudnia zespół zagrał świąteczny koncert w Barrowlands. Następnie, w sylwestra 2005 roku, zagrali na dorocznym święcie Hogmanay w Ogrodach Królewskich w Szkocji. 6 lutego 2006 roku zespół wydał czwarty i ostatni singiel z debiutanckiego albumu, który był ponownie nagraną wersją „Turn This Thing Around”. Teledysk do piosenki został nakręcony w listopadzie w Japonii. Fabuła teledysku to główny wokalista, Gizzi stracił pamięć i musi znaleźć zespół na czas, aby dostać się na koncert. Singiel poradził sobie lepiej niż „Rocket” i trafił na 39 miejsce.

W lipcu 2006 wystąpili na głównej scenie w T In The Park. Wyprodukowali jedną nową piosenkę "Late Night Binges". 21 lipca 2006 roku zespół wziął udział w rozdaniu nagród Northsound 1, nominowanego do nagrody za najlepszy występ na żywo. Podczas trasy po francusku, listopad 2006, zagrano kolejną nową piosenkę, „Reach Out”. Nagrywanie drugiego albumu rozpoczęło się w październiku. Johnny McElhone (basista z Teksasu) również pracował z zespołem nad ich drugim albumem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rocket	El Presidente	02.2005	84[2]	-	One 82876664411	[written by Dante Gizzi, Giuliano Gizzi][produced by El Presidente]
100 mph	El Presidente	05.2005	37[4]	-	One 82876692152	[written by Dante Gizzi, Giuliano Gizzi][produced by El Presidente]
Without you	El Presidente	08.2005	30[7]	-	One 82876710782	[written by Dante Gizzi, Giuliano Gizzi][produced by El Presidente]
Rocket [reissue]	El Presidente	10.2005	48[3]	-	One 82876743032	[written by Dante Gizzi, Giuliano Gizzi][produced by El Presidente]
Turn this thing around	El Presidente	02.2006	39[4]	-	One Records 82876781382	[written by Dante Gizzi, Giuliano Gizzi][produced by El Presidente]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
El Presidente	El Presidente	11.2005	57[2]	-	One 82876710712	[produced by El Presidente]

8th Day

8th Day to amerykańska grupa R&B z Detroit w stanie Michigan. Zespół twórców piosenek Holland-Dozier-Holland (HDH) zdobył hity w 1970 roku z grupą 100 Proof (Aged in Soul). Kiedy piosenka tego ostatniego „Somebody's Been Sleeping in My Bed” stała się hitem, stacje radiowe również zaczęły grać piosenkę „She's Not Just Another Woman”. HDH chciał wydać piosenkę jako kolejny singiel, ale nie chciał zaszkodzić sprzedaży "Somebody's Been Sleeping in My Bed", więc wydali "She's Not Just Another Woman" w Invictus Records pod nazwą 8th Day w 1971 roku.

Piosenka, napisana przez Clyde'a Wilsona (członka 100 Proof, który występował pod pseudonimem Steve Mancha) i Ronalda Dunbara i wyprodukowana przez HDH, stała się hitem, osiągając 11 miejsce na amerykańskiej liście Billboard . Płyta sprzedała się w ponad milionie kopii i 15 września 1971 otrzymała złotą płytę od Recording Industry Association of America. Druga piosenka wydana pod nazwą 8th Day, „You've Got to Crawl (Before You Walk)”, również trafiła na listy przebojów jeszcze w tym samym roku, więc HDH utworzyło prawdziwą grupę pod tą nazwą, ale później nagrania nie sprzedawały się prawie tak dobrze, jak dwa pierwsze, a grupa szybko upadła po kilku kolejnych pomniejszych hitach.

Nazwa grupy została wskrzeszona w 1983 roku dla produkcji Briana Hollanda i Harolda Beatty z udziałem Virginii „Vee” McDonald i Tyrone Douglasa, dawniej z The Undisputed Truth.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
She's Not Just Another Woman/I Can't Fool Myself	8th Day	05.1971	-	11[13]	Invictus 9087	[gold-US][written by C. Wilson, R. Dunbar][produced by Holland-Dozier-Holland][3[14].R&B Chart]
You've Got To Crawl (Before You Walk)/It's Instrumental To Be Free	8th Day	09.1971	-	28[11]	Invictus 9098	[written by A. Bond, G. Perry, G. Johnson, R. Dunbar][produced by Greg Perry][3[14].R&B Chart]
If I Could See The Light	8th Day	01.1972	-	79[4]	Invictus 9107	[written by General Johnson, Greg Perry][produced by General Johnson, Greg Perry][27[8].R&B Chart]
Eeny-Meeny-Miny-Mo/Rocks In My Head	8th Day	04.1972	-	-	Invictus 9117	[written by Dunbar, Bond][produced by McKinley Jackson][29[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
8th Day	8th Day	08.1971	-	131[16]	Invictus 7306	[produced by Ronald Dunbar]

niedziela, 17 kwietnia 2022

8Ball & MJG

8Ball & MJG założony w Memphis (Tennessee) w składzie:Eightball,MJG.
Niezwykłe szanowany i doceniany duet pochodzący z Memphis, uważany za pionierski pod względem kształtowania brzmienia z południa Stanów Zjednoczonych.

Eightball (właśc. Premro Smith) i MJG (Mario Jermaine Goodwin) rozpoczęli współpracę jeszcze w połowie lat 80-tych. Po serii doskonale przyjętych i świetnie sprzedających się w niezależnym obiegu mixtape’ow, na których prezentowali swoje utwory, zostali okrzyknięci wielką nadzieją rapu z Południa USA. Nie będąc w stanie dogadać się z żadną dużą wytwórnią w sprawie promocji i dystrybucji ich płyt, założyli wraz z Tonym Draperem label Suave House Records.

Pierwszym albumem, który tam wydali, był w 1993 r. „Comin’ Out Hard”. Syntetyczne, oparte na klawiszowym brzmieniu z rzadko dodawanymi żywymi instrumentami, produkcje duetu stały się wkrótce kultowymi i w dużej mierze utorowały drogę do kariery późniejszym legendom południowej sceny.

W bardzo bogatej dyskografii Eightballa & MJG szczególnie dobrze przyjęte i ocenione zostały krążki „In Our Lifetime, Vol. 1” z 1999 r. oraz wydane już pod szyldem Bad Boy (z którym to labelem podpisali w 2002 r. umowę) „Living Legends” z 2004 r. Poza dziewięcioma płytami duet ma też na koncie współpracę z tak uznanymi postaciami hiphopowej sceny, jak The Luniz, Mobb Deep czy Too Short.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Space Age Pimpin'	8Ball & MJG featuring Nina Creque	02.1996	-	110[8]	Suave House 1545	[produced by Smoke One Productions][58[15].R&B Chart]
Sho Nuff / Suave House	Tela feat. 8Ball & MJG	03.1997	-	58[8]	Suave House 1602	[written by Phalon Alexander, S. Arrington, W. Rogers][produced by Jazze Pha][32[13].R&B Chart]
Just Like Candy	8Ball & MJG	08.1997	-	-	Suave House	[produced by Smoke One Productions][71[1].R&B Chart]
That Girl	MJG	11.1997	-	-	Suave House	[produced by Mo-Suave' House Productions][55[9].R&B Chart]
Pure Uncut	8Ball feat. Master P, Mystikal, Psycho Drama, Silkk The Shocker	06.1998	-	-	Suave House	[produced by Mo-Suave-A][66[4].R&B Chart]
Pimp Hard	8Ball & MJG	12.2000	-	-	JCOR	[written by Marlon Goodwin, P. Alexander, Premro Smith][produced by Jazze Pha][76[12].R&B Chart]
Stop Playin' Games / No Sellout	8Ball feat. P. Diddy	11.2001	-	-	JCOR	[64[15].R&B Chart]
Rep Yo City	E-40 Featuring Petey Pablo, Bun B, Eightball, Lil' Jon & The Eastside Boyz	08.2002	-	-	Sick Wid' It 40 011	[73[10].R&B Chart]
You Don't Want Drama	8Ball & MJG featuring P. Diddy	04.2004	-	103[11]	Bad Boy	[produced by Sean "Puffy" Combs, Shondrae][30[22].R&B Chart]
Stay Fly	Three 6 Mafia Feat. Young Buck, Eightball & M.J.G.	07.2005	-	13[23]	Hypnotize Minds 80 076	[produced by DJ Paul , Juicy "J"][9[32].R&B Chart]
Gangsta Party	Yo Gotti feat. Bun B, 8Ball	02.2006	-	-	TVT 2682	[80[10].R&B Chart]
Spit Your Game	Notorious B.I.G. feat. Bone Thugs-N-Harmony, Eightball & M.J.G., Twista	03.2006	-	-	Bad Boy 94 192	[written by Anthony Henderson, Byron McCane, Carl Mitchell, Christopher Wallace, Joey Brooks, Sean Combs, Steve Howse, Steven Jordan][produced by Swizz Beatz][68[4].R&B Chart]
Ridin High	8Ball & MJG	07.2006	-	-	Bad Boy 94 375	[produced by Big D.][92[4].R&B Chart]
Clap On	8Ball & MJG featuring Yung Joc	05.2007	-	-	Bad Boy 167 036	[produced by Big D.][98[2].R&B Chart]
You're Everything / Pop It 4 Pimp	Bun B feat. David Banner, Eightball & M.J.G., Rick Ross	07.2008	-	-	J Prince	[59[14].R&B Chart]
Bring It Back	8Ball featuring Young Dro	02.2010	-	-	Grand Hustle	[45[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
On the Outside Looking In	8Ball & MJG	06.1994	-	106[11]	Suave 0002	[produced by South O, Eightball & MJG]
On Top of the World	8Ball & MJG	11.1995	-	8[21]	Suave House 1521	[gold-US][produced by T-Mix]
No More Glory	MJG	12.1997	-	20[13]	Suave House 53 105	[produced by Tony Draper, Jones & Draper Company]
Lost	8Ball	06.1998	-	5[13]	Suave53 127	[2x-platinum-US][produced by Tony Draper, T-Mix, Jones & Draper Company, Tone Capone, The Legendary Traxster, Ant Banks, Carlos Stephens, N.O. Joe]
In Our Lifetime	8Ball & MJG	06.1999	-	10 [12]	Suave House 53 251	[gold-US][produced by T-Mix, Mr. DJ, Tony Draper]
Space Age 4 Eva	8Ball & MJG	12.2000	-	39[17]	JCOR 860 916	[produced by Corey "Blacstract" Woodard, MJG, Swizz Beatz, Jazze Pha, DJ Quik]
Almost Famous	8Ball	12.2001	-	47[12]	JCOR 860 964	-
Lay It Down	8Ball	08.2002	-	142[2]	Draper 1112	[produced by T-Mix]
Living Legends	8Ball & MJG	05.2004	-	3[18]	Bad Boy 002 389	[gold-US][produced by Diddy, Bangladesh, Deric "D-Dot" Angelettie, Lil Jon, Yogi, Cool & Dre, Davour & Vanex, Nashiem Myrick, The Wunda Twinz, Gorilla Tek, Anthony "Scoe" Walker, Red Spyda]
Ridin' High	8Ball & MJG	03.2007	-	8	Bad Boy South 83970	[produced by P. Diddy , Mario Winans, Jazze Pha, Drum Majors ,DJ Toomp, Midnight Black, Bangladesh ,Danja, B-Rock ,DJ Nasty & LVM ,Shawty Redd, Soul Diggaz, Gorilla Zoe, Bigg D, C.K.P., Gorilla Tek]
Ten Toes Down	8Ball & MJG	05.2010	-	36	Grand Hustle 5128	[produced by T.I., Jason Geter, Nitti, Drumma Boy, David Banner, Nard & B, 1500 or Nothin', Lil' C]
Life's Quest	8Ball	07.2012	-	116[2]	E1 Music	-