Z archiwum...rocka

niedziela, 6 marca 2022

Rammstein

Rammstein (często zapisywane skrótowo jako R+) - niemiecki zespół, grający muzykę industrialną, przez wielu klasyfikowany jednak jako zespół metalowy. Grupa powstała w roku 1993, jej nazwa pochodzi prawdopodobnie od niemieckiego miasta Ramstein, w którym znajduje się amerykańska baza lotnicza. Podczas pokazów lotniczych w roku 1988 doszło tam do katastrofy.
Pomysł stworzenia zespołu zrodził się w głowie Richarda Kruspego-Bernsteina, do którego po niedługim czasie dołączył Christoph Schneider i Oliver Riedel, następnie przyłączyli się także Paul Landers, Christian Lorenz oraz Till Lindemann. W takim składzie zespół pozostał do dziś.
Rammstein gra muzykę industrialną z elementami metalu i muzyki elektronicznej, śpiewają w języku niemieckim, co tworzy dość ciekawe połączenie.

Zespół w niedługim czasie od swojego debiutu zdobył sporą popularność i rzesze fanów na całym świecie, których urzekła - dość ciężka, nie da się ukryć - muzyka. Sami muzycy przyznają, że inspirowali się twórczością słoweńskiego Laibach oraz rodzimego Oomph! Styl grupy ewoluował, początkowo był mocno przesiąknięty elektroniką i industrialnymi dźwiękami, na ostatnich płytach brzmienie zespołu stało się bardziej naturalne, pojawiły się partie wykonywane przez chór i orkiestrę.
Sami członkowie zespołu nieraz mówili, że grana przez nich muzyka nie ma właściwej nazwy, więc wymyślili, że jest to tanzmetal. Można rozumieć to tak, że mimo ciężkiego charakteru, muzyka zespołu podrywa do tańca - stąd tanz, czyli taniec. Termin przetłumaczyć można by jako taneczny metal. W wywiadzie dla magazynu Tylko Rock z kwietnia 2001 roku członkowie zespołu tak opowiadają o rodzaju muzyki, jaką wykonują: "Bardzo ciężki, romantyczny, pełen kontrastów, częściowo także taneczny. Zdarzało się nam odpowiadać na pytania typu: jaką muzykę gracie? Wreszcie wymyśliliśmy termin tanzmetal. Sporo u nas słychać inspiracji techno, muzyką house – ciągle próbujemy to wszystko mieszać".

Cechą wyróżniającą Rammsteinu są koncerty - pełne spektakularnych efektów pirotechnicznych. Zespół starannie przygotowuje stroje i dopracowuje zachowanie na scenie (odgrywanie scen obrazujących teksty piosenek). Stałym elementem podczas wykonywania numeru Rammstein był płonący płaszcz noszony przez wokalistę, który nawiązuje do katastrofy, o której opowiada owy utwór, jednak w czasie trasy promującej album Reise, Reise został on zastąpiony miotaczami ognia przymocowanymi do rąk wokalisty. Częstym motywem jest także członek zespołu „odpływający” na pontonie niesionym przez widownię podczas wykonywania piosenki "Seemann" i "Stripped" lub płonące maski, za pomocą których muzycy „plują” kolumnami ognia.

Teksty piosenek poruszają tematy mroczne i często kontrowersyjne (jak na przykład utwór "Mein Teil", zainspirowany historią kanibala z Rotenburga). Obracają się wokół miłości i samotności, chorych żądzy i perwersji. Teksty zespołu dotykają różnych osób i sfer życia, często drażliwych, jak np. seksu ("Rein Raus", "Buck Dich", "Sehnsucht"), czy przez innych wykonawców najczęściej pomijanych – narkotyków ("Adios"), polityki ("Amerika") czy kazirodztwa i pedofilii ("Laichzeit", "Tier", "Spiel Mit Mir). Autorem większości oryginalnych tekstów Rammsteinu jest Till.

Do tej pory ukazały się trzy książki związane z zespołem. W 1999 roku wydano "Liederbuch" – zbiór wszystkich informacji o wybranych czternastu utworach grupy (zawierający tabulatury, teksty itp.). W roku 2001 ukazała się książka "Rammstein", zawierająca kolorowe zdjęcia, sto sześćdziesiąt stron wiadomości o zespole, informacje biograficzne, opis starszych utworów i ich teksty. Ostatnią jak do tej pory książką jest "Tourbuch Deutschlandtour 2001", będąca zbiorem zdjęć z trasy koncertowej po Niemczech w 2001 roku. Pięćdziesiąt trzy strony fotografii wykonanych przez Matthiasa Matthiesa powinny zaciekawić każdego fana.

Ponieważ na każdej płycie znajduje się co najmniej jedna piosenka, która zdobyła dużą popularność, ciężko jest wskazać najważniejsze utwory zespołu. Najbardziej rozpoznawanymi piosenkami wydajają się być "Du Hast" i "Amerika", a także "Sonne" i "Ich Will" z płyty "Mutter".

Zespół ma na swoim koncie pięć coverów: "Stripped" Depeche Mode (jeden z niewielu utworów zespołu śpiewany po angielsku), "Das Modell" Kraftwerk, "Pet Semetary" The Ramones (również jeden z niewielu utworów śpiewanych po angielsku, wykonywany tylko na koncertach razem z zespołem Clawfinger lub THe Ramones), "Lied Der Unruhevolle Jugend" (śpiewany w języku rosyjskim cover, zagrany na koncertach w Rosji) oraz "Schtiel" (rówież śpiewany po rosyjsku cover grupy Aria, wydany na promocyjnym singlu z okazji jubileuszu rosyjskiego Harleya-Davidsona). Na krążku "Rosenrot" pojawił się utwór w całości zaśpiewany w języku hiszpańskim - "Te Quiero Puta!".
Rammstein zawsze przykładał dużą wagę do teledysków i produkował je bardzo starannie. Zaskakują pomysłem i wykonaniem – jak w "Ich Will", gdzie zespół napada na bank i bierze zakładników, "Sonne" z przedstawioną w krzywym zwierciadle bajką o królewnie Śnieżce i siedmiu krasnoludkach, miłosną balladą "Seemann" graną na wysypisku śmieci, czy prześmiewczym klipem "Amerika". Ze względu na oryginalność i widowiskowość wideoklipy zespołu pojawiały się często w telewizjach muzycznych, nawet tych, które nie są nastawione na ciężką muzykę.
Inspirację dla swoich teledysków czerpią czasem z filmów, np. teledysk do utworu "Engel" (nagrodzony niemiecką nagrodą Echo) zainspirowany został przez film "Od Zmierzchu Do Świtu", a do "Du Hast" przez "Wściekłe Psy" Quentina Tarantino.

Zespół był oskarżany o fascynację faszyzmem, zwłaszcza po wykorzystaniu fragmentów filmu "Olimpiada Leni Riefenstahl" w teledysku "Stripped". Emisja niektórych teledysków zespołu (np. "Mein Teil") zabroniona została w Niemczech w godzinach dziennych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ich will	Rammstein	05.2002	30[2]	-	Universal MCSTD 40280	[written by Christoph Doom Schneider,Christian Lorenz,Richard Z. Kruspe-Bernstein,Till Lindemann,Paul Landers,Oliver Riedel][produced by Jacob Hellner,Rammstein]
Feuer frei!	Rammstein	11.2002	35[6]	-	Universal MCSTD 40302	[written by Christoph Doom Schneider,Christian Lorenz,Richard Z. Kruspe-Bernstein,Till Lindemann,Paul Landers,Oliver Riedel][produced by Jacob Hellner,Rammstein]
Mein Teil	Rammstein	08.2004	61[3]	-	Universal 9866978	[written by Christoph Doom Schneider,Christian Lorenz,Richard Z. Kruspe-Bernstein,Till Lindemann,Paul Landers,Oliver Riedel][produced by Jacob Hellner,Rammstein]
Amerika	Rammstein	09.2004	38[5]	-	Universal MCSTD 40394	[written by Christoph Doom Schneider,Christian Lorenz,Richard Z. Kruspe-Bernstein,Till Lindemann,Paul Landers,Oliver Riedel][produced by Jacob Hellner,Rammstein]
Keine Lust	Rammstein	02.2005	35[2]	-	Universal MCSTD 40405	[written by Christoph Doom Schneider,Christian Lorenz,Richard Z. Kruspe-Bernstein,Till Lindemann,Paul Landers,Oliver Riedel][produced by Jacob Hellner,Rammstein]
Benzin	Rammstein	10.2005	58[3]	-	Universal 9874302	[written by Christoph Doom Schneider,Christian Lorenz,Richard Z. Kruspe-Bernstein,Till Lindemann,Paul Landers,Oliver Riedel][produced by Jacob Hellner,Rammstein]
Mann gegen Mann	Rammstein	03.2006	59[2]	-	Universal MCSXD 40451	[written by Christoph Doom Schneider,Christian Lorenz,Richard Z. Kruspe-Bernstein,Till Lindemann,Paul Landers,Oliver Riedel][produced by Jacob Hellner,Rammstein]
Pussy	Rammstein	10.2009	95[1]	-	Spinefarm 2718737	[written by Richard Kruspe, Paul Landers ,Till Lindemann, Christian Lorenz, Oliver Riedel, Christoph Schneider][produced by Jacob Hellner,Rammstein]
Deutschland	Rammstein	04.2019	98[1]	-	Spinefarm DEUV 71900219	[written by Richard Kruspe,Paul Landers,Till Lindemann,Christian Lorenz,Oliver Riedel,Christoph Schneider][produced by Olsen Involtini,Rammstein]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Herzeleid	Rammstein	09.1995	-	-	Motor Music 529160-2	[silver-UK][produced by Carl-Michael Herlöfsson , Jacob Hellner]
Sehnsucht	Rammstein	08.1997	-	45[31]	Motor Music 39 901[US]	[platinum-US][silver-UK][produced by Jacob Hellner , Rammstein ]
Live aus Berlin	Rammstein	08.1999	-	179[1]	Motor Music 547 593-2	[produced by Jacob Hellner , Rammstein ]
Mutter	Rammstein	04.2001	86[13]	77[6]	Universal 5496832	[gold-UK][produced by Jacob Hellner , Rammstein ]
Reise, Reise	Rammstein	09.2004	37[8]	61[4]	Universal 9868150	[gold-US][produced by Jacob Hellner]
Rosenrot	Rammstein	10.2005	29[5]	47	Universal 9874588	[silver-UK][produced by Jacob Hellner , Rammstein ]
Volkerball	Rammstein	09.2007	-	147[1]	Universal 70506	-
Liebe ist für alle da	Rammstein	10.2009	16[3]	13[4]	Spinefarm 2719515	[silver-UK][produced by Jacob Hellner , Rammstein ]
Made in Germany 1995–2011	Rammstein	12.2011	94[1]	-	Spinefarm 2786427	[produced by Jacob Hellner , Rammstein ]
Paris	Rammstein	06.2017	27[1]	-	Spinefarm 5744890	[produced by Stefan Glaumann,Jacob Hellner,The Three Musketeers,Tom van Heesch]
Rammstein	Rammstein	05.2019	3[7]	9[2]	Spinefarm 7749397	[produced by Olsen Involtini, Rammstein]

Rain Tree Crow

Rain Tree Crow,grupa brytyjska.Utworzona w 1989r w Londynie,działa do kwietnia 1990r.Skład:David Sylvian (właśc. David Batt;23.02.1952r,Beckenham)-voc,g,b,k, perc, Richard Barbieri (30.11.1957, Londyn) — k, Mick Karn (właśc. Anthony Michaelides, 24.07.1958, Nikozja, Cypr) —b, s, cl, fl, tabla, Steve Jansen (właśc. Stephen Batt; 1.12.1956, Londyn) — dr, perc, marimbafon, k, programowanie komputerów muzycznych.

Sylvian, Barbieri, Karn i Jansen od 1974 do 1982 współtworzyli zespół Japan (piątym muzykiem był gitarzysta Ron Dean). W 1989 spotkali się znowu i postanowili nagrać razem jeszcze jedną płytę (był to pomysł Karna, który bez trudu przekonał doń Barbieriego i Jansena, a po długich oporach i wymianie wielu listów — także Sylviana). Założyli sobie, że jej repertuar będzie wynikiem grupowych improwizacji w studiu. Sylvian zaproponował, aby dla uwypuklenia niekomercyjnego charakteru owego przedsięwzięcia sygnowali je nie nazwą Japan, lecz nic nikomu nie mówiącym sformułowaniem Rain Tree Crow. Tak też uczynili.

Między wrześniem 1989 a kwietniem 1990 spotykali się wielokrotnie w różnych studiach na terenie całej Europy, np. w Miravel w Le Val na południu Francji, w Condulmer w Zerman di Mogliano we Włoszech, w Ropewalk w Dublinie w Irlandii, a także w Marcus, Air i Eel Pie w Londynie. Niekiedy towarzyszyli im dodatkowi instrumentaliści, m.in. Michael BROOK — g, perc, Bill Nelson — g i Phil Palmer — g. Gdy album Rain Tree Crow trafił w kwietniu 1991 na rynek, ich drogi dawno się już rozeszły. Pozostała niezwykła, ezoteryczna muzyka.

Elementami porządku były w niej jedynie nastrojowe partie wokalne Sylviana i wyimprowizowane w studiu struktury rytmiczne. O wiele większe znaczenie wydawały się w niej mieć jednak pozostałe pierwiastki, przesądzające o jej kolażowym charakterze, np. szeroko rozlewające się, intrygujące plamy brzmieniowe preparowanych instrumentów czy dochodzące jakby z oddali odgłosy natury, szum radia tranzystorowego itp., np. Every Colour You Are, Red Earth, Pocket Full Of Change, Black Water, Cries And Whispers. Cechą tej muzyki było otwarcie na różne światy dźwiękowe, jak rock, jazz, funk, folklor afrykański, muzyka eksperymentalna itp. Bez wątpienia ujawni pokrewieństwo duchowe z takimi twórcami jak Brian Eno, Holger Czukay, Ryuichi Sakamoto czy Robert Fripp (Sylvian z większością z nich miał sposobność współpracować). Karn liczył na to, że praca nad albumem zachęcała czwórkę do dalszych wspólnych działań. Stało się inaczej. Podczas sesji odnowił się konflikt, który przed laty doprowadził do rozbicia Japan, między despotycznym Sylvianem a resztą, nawet jego bratem - Jansenem. Grupa przestała istnieć.

Po rozwiązaniu Rain Tree Crow wszyscy czterej muzycy wrócili do pracy osobno, m.in Sylvian nagrywał razem z Sakamoto (singel Heartbeat- Tainai Kaiki II z 1992) i Frippem (album "The First Time" dla Virgin z 1993). Karn jako solista (album "Bestial Cluster" dla CMP z 1993), a Barbieri i Jansen razem (album "Stories Across Borders" dla Venture z 1991).

Jednakże w 1993 Karn znowu zaprosił Barbieriego i Jansena do współpracy. Płyta "Beginning To Melt" (Medium, 1994), sygnowana po prostu: Jansen/Barbieri/Karn, nie miała wszakże uroku debiutanckiego albumu. Podobały się jedynie kompozycje The Wilderness, o folkowym odcieniu, z partią wokalną w wykonaniu Suzanne J. Barbieri, oraz The Orange Asylum, nawiązująca do minimalistycznego rocka Briana Eno. Grupa postanowiła mimo wszystko kontynuować działalność. Rozszerzyła skład o gitarzystę Davida Zorna i przyjęła nazwę Mick Karn's Bestial Cluster. Entuzjastycznie została przyjęta w grudniu 1993 na koncertach w Japonii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Blackwater/Rain Tree Crow	Rain Tree Crow	03.1991	62[1]	-	Virgin VS 1340	[written by Rain Tree Crow][produced by Rain Tree Crow]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rain Tree Crow	Rain Tree Crow	04.1991	24[3]	-	Virgin V 2659	[produced by Rain Tree Crow]

Railway Children

Składający się z wokalistów:Gary'ego Newby,Briana Batemana,Guy'a Keegana i Stephena Hulla zespół Railway Children,uzyskał sławę kultowego zespołu w rodzinnej Anglii w końcu lat 80-tych.
Jeszcze jako nastolatkowie wydali single dla wytwórni Factory.Nawiązując do gitarowego popu The Smiths,przywoływały one atmosferę brytyjskiego popu i post punka lat 80-tych.Swój debiutancki album "Reunion wilderness" wydali w 1987r,jako owoc kontraktu z Virgin Records.

Drugi album "Recurrence" charakteryzował się wygładzonym w porównaniu do wcześniejszych nagrań brzmieniem,co przyniosło kilka niewielkich hitów singlowych.

Wydany w 1990r "Native place" wniósł elementy dance do ich brzmienia.W 1992r podczas pracy nad ich czwartym albumem,EMI przejęła ich rodzimą wytwórnię Virgin Records.W 1994r Hull i Bateman odchodzą od zespołu,który pozostaje w zawieszeniu.Dopiero wiosną 1999r Newby kończy pracę nad albumem "Dream arcade" ale już w nowej konfiguracji.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In the meantime	Railway Children	03.1988	95	-	Virgin VS 1070	[written by Gary Newby][produced by Breuce Lampcov]
Every beat of the heart	Railway Children	03.1990	24[12]	-	Virgin VS 1237	[written by Gary Newby][produced by Gary Newby & Richard Scott]
Music stop	Railway Children	05.1990	66[2]	-	Virgin VS 1255	[written by Gary Newby][produced by Gary Newby & Steve Power]
So right	Railway Children	09.1990	68[1]	-	Virgin VS 1289	[written by Gary Newby][produced by Gary Newby ]
Something so good	Railway Children	04.1991	57[2]	-	Virgin VS 1318	[written by Gary Newby][produced by Gary Newby & Steve Power]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Recurrence	Railway Children	05.1988	96[1]	-	Virgin V 2525	[produced by Jamie Lane,Bruce Lampcov ]
Native place	Railway Children	03.1991	59[2]	-	Virgin V 2627	[produced by Steve Lovell, Steve Power]

sobota, 5 marca 2022

Raekwon

Raekwon urodził się i wychował w Shaolinie. Jak wielu innych raperów swoje życie związał z gangami i narkotykami. Dorastając miał z tym sporo problemów. Kilka lat później wydaje swoje pierwsze LP. Krążek "Only Built 4 Cuban Linx..." w 1995 roku wydał z pod skrzydeł Universal Music. Na albumie mogliśmy w wielu kawałkach usłyszeć najlepszego kumpla raekwon'a: Ghostface. Razem tworzyli znakomity duet. Nie wiele lat później znalazł się w gronie Wu-Tang Familly. Dzięki swoim freestyle'owym umiejętnościach zyskał przydomek The Chef (kucharz) dlatego, że zapodaje rymy jak na tacy.

W 1999 roku raekwon nagrał już drugi album Immobilarity. Album tak samo jak poprzednik stał się hitem. Gościnnie mogliśmy usłyszeć: The RZA, Method Man'a, 62nd Assassin, Nas'a oraz oczywiście Ghost. W 2003 roku doczekaliśmy się już 3 albumu rapera pt. The Lex Diamond Story, był on nieco słabszy od poprzedników. Tym niemniej znalazły się tam naprawde mocne kawałki jak: King Of KIngs nagrany wraz z Havoc'em z duetu Mobb Deep czy też The Lex Diamond Story.

Raper pojawił się tagże na większości projektów pod znakiem Wu-Tang mn. na jak narazie ostatnim albumie zespołu: "Wu-Tang 4ever" . Raekwon mimo wydania zaledwie 3 albumów zyskał szacunek w hip-hop'owym środowisku. Słynie ze znakomitych numerów jak: Fack Them, The Table. W swej wciąż rozkwitającej karierze współ pracował z gwiazdami jak : Mobb Deep, M.O.P, Nas, Allure, Fat Joe czy też resztą członków Wu-Tang.

W roku 2006 legenda rapu Dr. Dre przyjmuje Raekwon'a do swej wytwórni: Aftermath Music. Projekt, którym zajmie się Dr. Dre jak i RZA będzie nosił nazwe The Lex Diamond Story pt. II. Premiera jest przewidziana jeszcze na 2007 rok.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Heaven & Hell	Raekwon feat Ghostface Killah	10.1994	-	102.R&B; Chart	Loud/RCA 64 375	[written by D. Coles,C. Woods,S. Johnson][produced by RZA]
Incarcerated Scarfaces / Ice Cream	Raekwon feat Ghostface Killah, Method Man, and Cappadonna	10.1995	-	71[10] side B:37[18]	Loud/RCA 64 426	[B: written by C. Woods,R. Diggs,D. Coles,C. Smith,D. Hill][produced by RZA][A:73[12].R&B Chart][B:37[20].R&B; Chart]
Glaciers Of Ice/Criminology	Raekwon feat Ghost Face Killer, Master Killer	07.1995	-	43[9]	Loud/RCA 64 375	[A:written by Leroy Burgess , Patrick Adams, R. Diggs, Russell Patterson, Stuart Bascombe][B:written by C. Woods,R. Diggs,D. Coles[produced by RZA][B:32[9].R&B; Chart]
Wu-Tang Cream Team Line Up	Funkmaster Flex featuring Raekwon, The Harlem Hoodz, Inspectah Deck, Method Man, and Killa Sin	08.1998	-	-	Loud/RCA 65 553	[written by B. Mayfield, C. Smith, C. Woods, G. Spivey , J. Hunter, J. Grant, T. Birkett][produced by DJ Scratch][85[5].R&B; Chart]
Rap Life	Tash featuring Raekwon	11.1999	-	-	Loud/Columbia 79 266	[written by C. Woods, R. Frierson, R. Smith][produced by Young Lord][86[6].R&B; Chart]
Never Be the Same Again	Ghostface Killah featuring Carl Thomas and Raekwon	09.2001	-	-	Epic 79 650	[written by Davel McKenzie, Sergio Moore, Brian Palmer, Corey Woods, Ghostface Killah][produced by Lilz & PLX][65[20].R&B; Chart]
Royal Flush	Big Boi featuring Andre 3000 and Raekwon	04.2008	-	-	LaFace	[written by Antwan André Patton,André Benjamin,Corey Woods][produced by Jeron Ward,Rick Wallkk][68[12].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Only Built 4 Cuban Linx...	Raekwon	08.1995	85[6]	4[21]	Loud 66 663	[platinum-US][silver-UK][produced by RZA][2.R&B; Chart]
Immobilarity	Raekwon	12.1999	176[1]	9[9]	Loud 63 844	[gold-US][produced by The Infinite Arkatechz,Triflyn,Vo & Pop,Pete Rock,Carlos "Six July" Broady][2.R&B; Chart]
The Lex Diamond Story	Raekwon	12.2003	-	102[4]	Loud 66 663	[platinum][produced by Mizza, Crummie Beats, Mercury, Andy C, Smith Bros, Emile, Zephlon, Brutal Bill, DJ Khalil, EZ ELPEE, Hangmen 3, Mike "Punch" Harper, Spontaneous][18.R&B; Chart]
Only Built 4 Cuban Linx... Pt. II	Raekwon	09.2009	-	4	Loud 66 663	[produced by Dr. Dre, J Dilla, Necro, Allah Mathematics, Marley Marl, Pete Rock, The Alchemist, Erick Sermon, Scram Jones, Allah Justice, BT, Icewater Productions, Mark Batson][2.R&B; Chart]
Shaolin vs. Wu-Tang	Raekwon	03.2011	-	12[4]	Ice H2O/EMI 50999 0 94906 2 8	[produced by Raekwon, Scram Jones, Mathematics, Bronze Nazareth, Oh No, Cilvaringz, DJ Khalil, Tommy Nova, BT, Selasi, Bluerocks, Alchemist, Sean C & LV, Havoc, Kenny Dope, Xtreme]
Fly International Luxurious Art	Raekwon	05.2015	-	60[1]	Ice H2O 1790022963	[produced by Raekwon, Jerry Wonda, She da God, Snaz, Scram Jones, S1, Frank G, Scoop DeVille, Bluerocks, Matthew Burnett]
The Wild	Raekwon	04.2017	-	88[1]	Empire ERE 323	[produced by Dame Grease,Dan the Band,Frank G,G Sparkz,J. Dot,J.U.S.T.I.C.E. League,Mally the Martian,Mark Henry,MK Beatz,RoadsArt,Xtreme]

Radio 4

Załóżmy, że nie jesteś muzykiem. Marny z ciebie tekściarz, jeszcze gorszy kompozytor. Mimo wszystko chciałbyś wziąć udział w powstawaniu wiekopomnego dzieła. Nic prostszego. Zainwestuj w bilet do Nowego Jorku i śmiało zapukaj do drzwi studia Radio 4.
Grupa ludzi siedzących wkoło, popijających piwko i rzucających pomysły. Tak właśnie pracujemy- mówi wokalista formacji, Anthony Roman. Do brooklińskiej piwnicy, w której muzycy Radio 4 rejestrują pierwsze wersje swoich kompozycji, podobno może wpaść każdy. Artyści są otwarci na wszelkie sugestie, doceniają tak zwaną konstruktywną krytykę. Przyszli zdobywcy serc recenzentów bierzcie przykład. Z takim podejściem można zostać jedynym liczącym się zespołem na scenie punkfunkowej.

Droga do chwały bywa oczywiście długa i kręta. W program obowiązkowo wpisane są rynkowe potknięcia pierwszych fonograficznych dokonań i konieczność przełknięcia paru mroźnych dziennikarskich ocen. Tacy Radio 4 na sukces zaczęli pracować już w 1999 roku. Wtedy było ich trzech. Tommy, Anthony i Greg. Każdy miał tyle samo zapału i podobne muzyczne doświadczenia.

Cała trójka dopiero co zaliczyła wyczerpujący trening na hardcore'owej scenie Long Island, nowy zespół miał być wyrazem poszerzenia dźwiękowych horyzontów.
Anthony: Wszyscy zasłuchiwaliśmy się w Gang Of Four i Wire (i w Public Image Limited, bo to z ich piosenki Radio 4 wzięło nazwę). Chcieliśmy być tak minimalistyczni jak to tylko możliwe i chcieliśmy zrobić coś, czego nie będzie można nazwać Indie rockiem.
W ramach studyjnej rozgrzewki z producenckim wsparciem Phila Palazzoli nagrali pierwsze EP. A potem, tym razem w towarzystwie Tima 0'Heira, rozpoczęli pracę nad debiutancką płytą. Album Tnę New Song And Dance ukazał się wiosną 2000 nakładem małej, niezależnej firmy Gem Blandsten.

Zasięg wydawnictwa był ograniczony - płyta wyszła jedynie w Stanach i do dziś jest pomijana w sporej części poświęconych grupie publikacji. Zresztą nie ma się co oszukiwać, The New Song And Dance nie było dziełem przełomowym. Własny styl niby zaczynał kiełkować, ale to ciągle nie było to, dzięki czemu Radio 4 znaleźli się na liście prekursorów jednego z modniejszych gitarowych kierunków (obowiązują trzy nazwy: dance punk, punk funk, tudzież new new wave) początku wieku. Podobnie rzecz się miała z wydaną kilka miesięcy później czwórką Dance To The Underground. Z tą różnicą, że płytce udało się zaistnieć w świadomości najbliższej (geograficznie i stylistycznie) okolicy.

Co ciekawe, najważniejsze wydarzenie w historii zespołu rozegrało się poza jego szeregami. W 2001 roku Roman rozkręcił własny interes - otworzył sklep z płytami. Sprzedawał tylko to, co sam lubił najbardziej. Reggae i post punk, stare zespoły brytyjskie plus młode grupy nowojorskie. Tuż za ścianą natomiast prowadził sobie knajpę pewien miłośnik house'u. Kiedy dźwięki z płyt katowanych przez młodych handlowców zlały się w jedno, Anthony doznał olśnienia (błagam, przećwiczcie to z sąsiadami, też chcę mieć w Polsce taki zespół) Tak będę grał- pomyślał. A jak po myślał, tak zrobił.

Kiedy pracowaliśmy nad pierwszą płytą nie uważaliśmy, że jesteśmy gotowi na nagranie albumu. Przy drugiej wszystko sobie dobrze przemyśleliśmy, pojawiła się ta koncepcja tego, co chcemy zrobić - wspominał Anthony. Do współpracy muzycy zaprosili producencki tandem DFA (w rozwinięciu: Death From Above, w cywilu: James Murphy i Tim Goldsworthy). Brytyjski brzmienie z przełomu lat 70. i 80. połączono z tanecznym groove'em. Tak powstało Gotham!. Można było krzyczeć, że Radio są odrodzonymi Gang Of Four alb współczesnym P.I.L. Stanęło na tym, że Gotham! to najbardziej taneczny rock'n'rollowy album od czasu "XTRMNTN" Primal Scream.

Sukces drugiej płyty zachęcił europejskich wydawców. Do muzyków zgłosili się przedstawiciele wytwórni City Slang. Stary Kontynent też chciał słuchać Radio 4. Choć niekoniecznie chciał się nimi masowo zachwycać. Zmieniono zdanie, kiedy w katalogu obok Gotham! znalazło się zremiksowane przez Murphy'ego i Goldsworthy'egi EP Dance To The Underground. Krajobraz po premierze czwórki nie pozostawiał wiele do życzenia. W nowojorskich piwnicach- duma, w londyńskich klubach - szaleństwo. Słowo "przebój" to w artystycznyn podziemiu pewnie największa obelga. Ale za taki hymn młodych gniewnych nikt im krzywdy zrobić nie powinien. Bo nie myśl cie sobie, że Radio 4 grają wyłącznie dla wyluzowanych imprezowiczów nie wysta wiających nosa poza mury modnych dyskotek. Wystarczy posłuchać społecznie zaangażowanych tekstów, takich jak Start a Fire (uczula na zagrożenie AIDS) czy Save Your City (po 11 września, w sparaliżowanym strachem Nowym Jorku sam tytuł nabrał wyjątkowego znaczenia).

Podobnych krytycznych obserwacji nit brakuje również na trzeciej płycie zespołu. Kilka faktów: Stealing Of A Nation (wrzesień 2004) Radio 4 nagrywali w poszerzonym składzie (zaraz po wydaniu ostatniego EP muzycy zaczęli koncertować i z tej okazji do grupy dołączyli: klawiszowiec Gerard i perkusista P.J.), z nowym producentem (Mai Heyes) i pod nowym szyldem (przeszli do Astralwerks). Pracowali siedem dni w tygodniu, po kilkanaście godzin na dobę. Bez wykrętów, bo sztuka wymaga poświęceń. Muzycznie zapowiadali materiał bardziej taneczny i piosenkowy, lirycznie postanowili rozprawić się ze współczesną Ameryką. Tommy: Czujemy, że w stanie, w jakim świat się dziś znajduje, ludzie powinni mówić. To nie czas na apatię i ciszę. Fakt,w przypadku takiego zespołu jak Radio 4 milczenie byłoby niewskazane.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dance to the underground	Radio 4	11.2002	94[2]	94[2]	City Slang 2202122	[written by Anthony Roman, Gregory R. Collins, Thomas Williams][produced by James Murphy]
Eyes wide open	Radio 4	03.2003	84[2]	-	City Slang 202172	[produced by James Murphy]
Start a fire	Radio 4	07.2003	130[1]	-	City Slang 202246	[produced by James Murphy]
Party crashers	Radio 4	07.2004	75[2]	-	City Slang 5494920	[written by Radio 4][produced by Max Heyes]
State Of Alert	Radio 4	11.2004	121[1]	-	City Slang CS 20255-0	[Producer - Martin "Max" Heyes]
Absolute affirmation	Radio 4	09.2004	61[2]	-	City Slang 20251-7	[Producer - Martin "Max" Heyes]
Transmission	Radio 4	03.2005	153 [1]	-	City Slang CS20243-1	[Producer - Martin "Max" Heyes]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stealing of a nation	Radio 4	09.2004	157[1]	-	City Slang 20238-1	[ Producer - Martin "Max" Heyes]

Ma Rainey

Blues był zawsze domeną mężczyzn. Kobiety śpiewające, a już grające bluesa były w wyraźnej mniejszości. Wszyscy wielcy twórcy z początku XX wieku byli mężczyznami. Paradoksem jest zatem, że bluesa rozsławiły kobiety. Pierwsze nagrania bluesa również zostały dokonane przez kobiety.
Dwie były prawdziwymi gwiazdami: Ma Rainey i Bessie Smith.

Ma Rainey urodziła się jako Gertrude Pridgett w 1886 roku w biednej rodzinie w Columbus, Georgia. Jej rodzice twierdzili, że mała Gertie prędzej zaczęła śpiewać niż mówić. Pierwszy raz wystąpiła publicznie na konkursie talentów mając 15 lat. Wtedy też pierwszy raz usłyszała bluesa. Zwróciła na siebie uwagę wędrownego showmana "Pa" Rainey`a. Rainey zabrał ją do swojej trupy a w 1904 roku wzięli ślub. Wtedy zaczęto ją nazywać "Ma" bo pasowało do "Pa". To "Ma" zaowocowało potem tytułem Mama Blues (Mother of the Blues).

Pa prowadził tzw. objazdowy minstrel show, w którym razem z Ma występowali przez następne 20 lat. Grali, spiewali i tańczyli wszystko to co się ludziom podobało. Sztuka w stylu schwarz, mydło i powidło.
Trupa objeżdżała Południe i Południowy-Wschód Ameryki, głównie krążąc po stanach Missouri, Arkansas i Teksas. W 1912 roku go grupy dołączyła Bessie Smith. Ma Rainey stała się przyjaciółką i mentorką Bessie.
Bessie Smith urodziła się w 1894 w Chatanooga, Tennessee. Ojca nie pamiętała gdyż zmarł on gdy była jeszcze małym dzieckiem. Matkę straciła w wieku lat 9. Opiekowała się nią starsza siostra Viola. Bessie już jako dziewczynka zaczęła zarabiać. Występowała w duecie ze swoim bratem Andrew na ulicy przed znanym w Chatanooga White Elephant Saloon.

W 1904 roku jej najstarszy brat przystąpił do małej trupy i opuścił dom. Wrócił po ośmiu latach wraz z Rainey`ami. Z jego pomocą Bessie wyruszyła z nimi w świat. Występowała głównie jako tancerka ponieważ śpiew był domeną Ma. W 1915 roku odłączyła się od Rainey`ów by już jako piosenkarka występować w teatrze T.O.B.A. gdzie cieszyła się wzrastającym powodzeniem.
Na początku lat 20. wytwórnie płytowe zobaczyły interes w rozwoju rynku muzyki jazzowej i bluesowej. Zarówno Ma Rainey jak i Bessie Smith zostały zaproszone do nagrań. Obie zadebiutowały w 1923 roku.

Ma Rainey była dużą kobietą, ważyła sporo. Lubiła ubierać się w jaskrawe suknie. Uchodziła za nieatrakcyjną, jednak gdy zaczynała śpiewać swoim głębokim kontraltem zmieniała się nie do poznania. W latach 1923 - 1928 nagrała, prawdopodobnie ponad sto piosenek, w konwencji ówczesnego bluesa .
Uwielbiała lamentujące teksty o utraconej miłości. Najsławniejsze jej nagrania to "Gone Daddy Blues", "Trust No Man", "Bo Weevil Blues", "C.C. Rider", "Jelly Bean Blues". Większość była sporymi hitami. Jej muzyka sprzedawała się bardzo dobrze. Wtedy właśnie zaczęto ją nazywać Mama Blues.

Wielki Kryzys, który dotknął Stany Zjednoczone bardzo mocno odbił się na bluesowych wytwórniach płytowych. W 1930 roku nastąpił koniec tego przemysłu muzycznego. Lata 20. to tzw. okres bluesa klasycznego. Był właściwie zdominowany przez te dwie gwiazdy. Co prawda pojawiło się sporo wykonawców męskich, jednak żaden z nich nie śmiał marzyć o takiej sławie i zarobkach jakie osiągnęły Ma Rainey i Bessie Smith.

Ma Rainey pogodziła się z losem i wróciła do rodzinnego Columbus. Tam udzielała się w życiu religijnym śpiewając i komponując utwory gospel. Mahalia Jackson wzorowała się na jej śpiewie, wykonywała również kompozycje Ma. W ostatnich latach życia była managerem dwóch teatrów, które sama założyła "The Lyric" i "The Airdrome". Zmarła na atak serca w 1939 roku. W 1983 roku została włączona do Blues Foundation's Hall of Fame a roku 1990 do Rock and Roll Hall of Fame in 1990.
Dzisiaj Ma Rainey jest właściwie zapomniana. Bessie Smith jest legendą znaną jako "Empress of the Blues".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Black Dust Blues	Ma Rainey	09.1928	-	-	Paramount 12926	[written by Davis / Ma Rainey]
Black Eye Blues	Ma Rainey	09.1928	-	-	Paramount 12963	[written by Thomas A. Dorsey]
Blame It On The Blues	Ma Rainey	09.1928	-	-	Paramount 12760	[written by Thomas A. Dorsey / Ma Rainey]
Daddy Goodbye Blues	Ma Rainey	09.1928	-	-	Paramount 12963	[written by Ma Rainey]
Dead Drunk Blues/Misery Blues	Ma Rainey	08.1927	-	-	Paramount 12508	[written by Ma Rainey]
Hellish Rag/Ice Bag Papa	Ma Rainey	12.1927	-	-	Paramount 12612	[unknown]
Leaving This Morning	Ma Rainey	09.1928	-	-	Paramount 12902	[written by Davis / Ma Rainey]
Little Low Mama /Grievin' Hearted Blues	Ma Rainey	12.1926	-	-	Paramount 12419	[written by Ma Rainey]
Morning Hour Blues	Ma Rainey	11.1926	-	-	Paramount 12455	[written by Smith/ Ma Rainey]
Mountain Jack Blues	Ma Rainey	03.1926	-	-	Paramount 12352	[written by Sid Harris]
Runaway Blues	Ma Rainey	09.1928	-	-	Paramount 12902	[written by Ma Rainey]
See See Rider Blues	Ma Rainey	10.1924	-	14[1]	Paramount 12252	[written by Lena Arant/ Ma Rainey]
Shave ' Em Dry Blues/Farewell Daddy Blues	Ma Rainey	08.1924	-	-	Paramount 12222	[written by H. Jackson/ Ma Rainey]
Sleep Talkin' Blues	Ma Rainey	09.1928	-	-	Paramount 12760	[written by Randall/ Ma Rainey]
Sweet Rough Man	Ma Rainey	09.1928	-	-	Paramount 12926	[written by Randall / Ma Rainey]
Tough Luck Blues/Screech Owl Man	Ma Rainey	09.1928	-	-	Paramount 12735	[written by Ma Rainey]
Trust No Man	Ma Rainey	06.1926	-	-	Paramount 12395	[written by Lil Henderson]
Morning Hour Blues	Ma Rainey	11.1926	-	-	Paramount 12455	[written by Smith/ Ma Rainey]

Lian Ross

Lian Ross, właściwie Josephine Hiebel (ur. 8 grudnia 1962 w Niemczech) – piosenkarka oraz kompozytorka.

Jest małżonką producenta – Louisa Rodrigueza (współproducenta zespołu Modern Talking). Używała kilku pseudonimów artystycznych, m.in.: Lian Ross, Dana Harris, Josy, Joelle i Jobel.
Swojego głosu użyczała również w piosenkach wykonywanych przez; 2 Eivissa, Creative Connection, Dj Pierro, Exotica, Hi-Q, Loco Loco, Tears N’ Joy, Teeko X. W 1985 wydała swoje dwa pierwsze single: Fantasy i Say You'll Never. Pod szyldem Creative Connection nagrała także cover piosenki You're My Heart, You're My Soul wykonywanej oryginalnie przez duet Modern Talking. W 1988 wydała swoją pierwszą płytę CD Say, Say, Say i nakręciła promujący utwór teledysk.
Artystka wystąpiła 8 grudnia 2004 w Moskwie na imprezie Discoteca80. Występ odbywał się w dzień urodzin piosenkarki. Fani zaśpiewali jej Happy Birthday oraz obdarowali ją prezentami. Wykonała tam dwie piosenki: Scratch My Name oraz Say You'll Never.

19 czerwca 2010 piosenkarka wystąpiła wraz z Gazebo oraz Eddy Wata na stadionie miejskim w Janikowie. Występ rozpoczęło interlude przygotowane specjalnie na potrzeby koncertu. Zaśpiewała m.in.; Scratch My Name, Say You'll Never, Fantasy, Do You Wanna Funk, That's The Way (I Like It), Young Hearts (Run Free), You're My Heart, You're My Soul oraz wykonała wolniejszą piosenkę/balladę.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [Ger]	Komentarz
Fantasy/Saturday Night	Lian Ross	.1985	-	-	ZYX ZYX 1143	[written by Leroy Skeete,Mike Pidone][produced by Bobby To ]
Say You'll Never	Lian Ross	.1985	-	-	ZYX ZYX 1171	[written by Leroy Skeete , Luis Rodriguez-Salazar ][produced by Bobby To,Lee Davis ]
Neverending Love "Rap"	Lian Ross	.1986	-	-	Arrow Records 1C 006 156 910-7	[written by Leroy Skeete , Luis Rodriguez-Salazar ][produced by Bobby To ]
It's Up To You	Lian Ross	.1986	-	-	Arrow Records 1C 006-15 5491 7	[written by L. Skeete, Luis Rodriguez-Salazar][produced by Bobby To ]
Oh Won't You Tell Me	Lian Ross	.1987	-	-	Chic 6.14975	[written by Leroy Skeete, Luis Rodriguez-Salazar][produced by Bobby To ]
Do You Wanna Funk	Lian Ross	.1987	-	-	Chic 6.14807	[written by Cowley, Sylvester James][produced by Bobby To ]
Say Say Say	Lian Ross	.1988	-	-	Polydor 887 790-2	[written by Hartmut Schwenke , Ole Olsen][produced by Terry Lewis ]
Feel So Good	Lian Ross	.1989	-	-	Polydor 871 695-2	[written by Christoph Leis-Bendorff , Leroy Skeete , Luis Rodriguez-Salazar,Lee Davis ][produced by Luis Rodriguez]
Keep This Feeling	Lian Ross	.1994	-	-	Polydor 853 051-2	[written by Toni Cottura][produced by Ambrogio Crotti , Luigi Ricco ]

piątek, 4 marca 2022

Kevin Rudolf

Kevin Rudolf to wszechstronny artysta, który nie tylko komponuje swoje utwory, ale również jest autorem tekstów i producentem. Talent odziedziczył po matce, która występowała jako wokalistka w klubach nocnych Nowego Jorku. Obecnie Kevin Rudolf mieszka i pracuje w Miami.

Pierwszą gitarę otrzymał w wieku 11 lat. Podczas swej młodzieńczej kariery współpracował z wieloma zespołami, prezentującymi różne gatunki muzyczne. Koncertował głównie w garażach lub w okolicznych klubach muzycznych. Początkowo solowe projekty tworzył, korzystając z komputera, w domowym zaciszu.

Przełomowym momentem kariery Kevina Rudolfa było spotkanie ze znanym producentem Timbalandem, który umożliwił mu udział w nagraniu utworu Lil' Kim "The Jumpoff". Utwór okazał się wielkim hitem i zapoczątkował bliską współpracę Timbalanda z młodym gitarzystą. Artysta ma na swym koncie również udział w projektach związanych z The Black Eyed Peas, Justinem Timberlakiem oraz Nelly Furtado.

Kevin Rudolf zadebiutował na rynku muzycznym, jako solowy artysta, pod koniec 2008 roku albumem "Let it Rock" utrzymanym w klimacie rock-rap. Wydawnictwo promował singiel "In the City". W utworze tym gościnnie artystę wsparł Lil' Wyane. Kolejny singiel promujący płytę to "Welcome to the World".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let It Rock	Kevin Rudolf featuring Lil Wayne	12.2008	5[30]	5[35]	Island 1796243	[4x-platinum-US][silver-UK][written by Kevin Rudolf/Dwayne Carter ][produced by Kevin Rudolf ]
Welcome to the World	Kevin Rudolf featuring Rick Ross	05.2009	77[5]	58[9]	Island 2709009	[gold-US][written by Kevin Rudolf, Jacob Kasher Hindlin][produced by Kevin Rudolf ]
I Made It (Cash Money Heroes)	Kevin Rudolf Feat. Birdman, Jay Sean & Lil Wayne	05.2010	37[9]	21[20]	Island CATCO 161249056	[platinum-US][written by Kevin Rudolf/Jeremy Kasher/Dwayne Carter/Bryan Williams/Jay Sean/Jeremy Skaller/Robert Larow ][produced by Kevin Rudolf ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In the City	Kevin Rudolf	12.2008	-	119[5]	Cash Money B0012337-02	[produced by Bryan "Baby" Williams , Ronald "Slim" Williams , Kevin Rudolf, The Neptunes]
To the Sky	Kevin Rudolf	07.2010	-	78[1]	Cash Money B0014341-02	[produced by Bryan "Baby" Williams (exec.), Ronald "Slim" Williams (exec.), Kevin Rudolf, Dr. Luke, Rivers Cuomo, Cool & Dre]

Kelly Rowland

Kelly Rowland- Tworząc jedną trzecią Destiny's Child, jednego z najpopularniejszych żeńskich zespołów w historii, Kelly Rowland zdążyła zafascynować swoim głosem miliony fanów na całym świecie. Występowała w teledyskach, prezentowała się na okładkach najważniejszych magazynów, podziwiać ją można było na koncertach i w programach telewizyjnych na całym świecie. Ma na swoim koncie kilka Numerów 1, Multiplatynowe Płyty a także Grammy i inne nagrody, będące dowodem uwielbienia ze strony jej wielbicieli. Teraz, wydając pierwszą solową płytę 'Simply Deep' zamierza zaprezentować wszystkim swoje inne, zupełnie nowe oblicze.

Album zawierający piosenki autorstwa jej samej, Steve'a Kipnera, Billy Manna, Solange Knowles oraz gościnne występy Nelly'ego i Joe Buddena, wyprodukowany przez Richa Harrisona (Amerie), Roberta Smitha, Damona Elliotta, Roba Fusari i Matthewa Knowlesa (Destiny's Child), jest dokładnym odzwierciedleniem serca i duszy Kelly. Było to od początku jej zamierzeniem. "Chciałam, żeby ludzie zaczęli traktować mnie jako Kelly Rowland, a nie tylko wokalistkę z Destiny's Child" - tłumaczy. "Żeby zobaczyli we mnie kogoś, kto ma za sobą wiele ciężkich doświadczeń życiowych a mimo to jest za wszystko bardzo wdzięczny i szczęśliwy. Jest pewna strona mnie, o której nie wiecie, a którą bardzo chciałam zaprezentować Wam na tym albumie."

W tym celu Kelly zdecydowała się podejść do nagrywania płyty w zupełnie świeży i nieoczekiwany sposób. 'Simply Deep' zawiera elektryczne i akustyczne 6-cio strunowe gitary, nastrojowe syntezatory i DJ-skie scratche. Natchnione teksty poruszają tematykę Boga, miłości i wszystkiego, co się z nimi wiąże. Od strony muzycznej jest się do czego kołysać, jest rock'n'roll, R&B;, są ledwie wyczuwane podkłady muzyczne. W skrócie: zupełnie nie to, czego spodziewalibyście się po członkini Destiny's Child. I o to chodziło. Kelly "Chciałyśmy, żeby nasze albumy solowe (każda z wokalistek DS pracuje nad swoją własną płytą) zawierały materiał na tyle różny, żeby odżegnać się od ciągłych porównań z Destiny's Child. Mają opowiadać o każdej z nas, przedstawiać nas w taki sposób, żebyście mogli poznać nasze osobowości. W moim przypadku - większość moich fanów nawet nie podejrzewa, że kocham rocka! Kiedy po raz pierwszy weszłam do studia i oświadczyłam moim producentom, że chcę uzyskać mieszankę brzmień Sade i ostrego rocka, wszyscy patrzyli na mnie jak na nienormalną! Szczerze mówiąc, mniej więcej do połowy sesji nagraniowej, sama wątpiłam, czy da się je jakoś sensownie połączyć. Ale ostatecznie wszystko się udało. I to jak!"

Dowodem na to może być już pierwszy singiel "Stole". Napisany przez Dane Devillera, Seana Hoseina i Steve'a Kipnera kawałek nadaje ton całej płycie swoją wrażliwością, emocjonalnością i zupełnie nietypowym podejściem do brzmienia i tematu utworu. Przestroga na temat życia i jego następstw zawarta w "Stole" poruszyła Kelly już za pierwszym zetknięciem się z tą kompozycją. "Kocham jej tekst i melodię. To taki namiętny kawałek!"
Równie poruszający jest inny kawałek "Heaven", napisany i wyprodukowany przez Alonzo Jacksona, grającego w utworze także na basie, perkusji i gitarze. Ta sexy ballada, w części napisana również przez Kelly, bierze swoje inspiracje z prawdziwego życia: "Nigdy nie byłam zakochana i nagle spotykam kogoś, z kim czuję się jak w niebie. Ten utwór wyraża właśnie takie uczucia."

Miłość to temat przewodni kawałka "Dilemma", duetu ze znanym rapperem Nelly'm. Utwór zdążył już zdobyć ogromną popularność i trafić na pierwsze miejsce list przebojów w wielu krajach. Oparty jest na fragmencie "Love, Need and Want You" Patti LaBelle, do którego Kelly i Nelly wtrącili "swoje trzy grosze". Podczas kręcenia wideoklipu Kelly miała okazję spotkać się z legendarną divą i co więcej - usłyszała słowa uznania dla nowej wersji dawnego przeboju. "Pamiętam, że miałam w oczach łzy. Nie ma nic bardziej uskrzydlającego niż fakt, że oryginalny artysta docenia twoją wersję jego piosenki".
Tytułowy kawałek z płyty "Simply Deep" napisała dla Kelly Solange Knowles, młodsza siostra koleżanki z Destiny's Child - Beyonce. Solange usłyszeć w utworze, ona także zajęła się tu aranżacją wokali. "Ta piosenka jest niesamowita! Solange to wybitnie utalentowana osoba, która mimo tak młodego wieku świetnie czuje się w studio. Bardzo miło wspominam naszą wspólną sesję nagraniową. Szczerze mówiąc, na początku trochę obawiałam się pracy z nią, bo od zawsze traktowałam ją jak swoją młodszą siostrę. Okazało się jednak, że było wspaniale!"

Nagrywanie solowej płyty było dla Kelly okazją nie tylko do zaprezentowania swojego kunsztu wokalnego, ale i ujawnienia zupełnie nowych talentów. Oprócz aranżowania wokali na płytę, ma swój wkład w powstanie trzech kompozycji: "(Love Lives In) Strange Places", wspomnianej "Heaven" i "Make U Wanna Stay". "Zawsze podziwiałam, że Beyonce potrafi pisać tak wspaniałe utwory. Kiedy byłyśmy w studio zadawałam jej mnóstwo pytań, a ona przekonywała mnie, że to nic trudnego. Bardzo się bałam, ale kiedy przy pracy nad solowa miałam kontakt z wieloma autorami piosenek, nauczyli mnie jak przelać swoje myśli na papier i tchnęli sporą dawkę wiary w siebie."
Jeszcze jeden bezsprzeczny talent Kelly to aktorstwo. Ma za sobą już epizodyczną rolę w sit-comie "The Hughleys", a wkrótce zadebiutuje na wielkim ekranie jako Kia w horrorze "Freddy vs. Jason". Kelly: "Kocham grać! Cudownie, że miałam okazję sprawdzić się również jako aktorka. Było to spełnienie moich marzeń."

Kelly ciężko pracowała nad spełnianiem swoich marzeń jeszcze jako mała dziewczyna, mieszkająca z rodzicami w Atlancie (Georgia). W wieku 4 lat, zainspirowana twórczością Whitney Houston oświadczyła mamie, że będzie śpiewać. "Potrafiłam całymi godzinami męczyć ją puszczaniem w kółko nagrań Whitney. Jej płyta była pierwszą, jaką dostałam. Słuchałam jej oczywiście codziennie!"
Zaczynała od śpiewania w kościelnym chórze, choć była jeszcze tak mała, że stawała na krześle, żeby dosięgnąć mikrofonu. Wrażenia związane ze śpiewaniem przed publicznością zmieniły jej życie na zawsze. "Kiedy zaczynałam wstęp, przenosiłam się jakby do innego świata. Wszyscy patrzyli tylko na mnie. Myślałam wtedy - naprawdę kocham to robić!"

Miłość do muzyki 'zakwitła' jednak dopiero wtedy, kiedy przeniosła się z rodziną do Houston, gdzie poznała Beyonce Knowles. Dwie utalentowane nastolatki zaczęły występować razem i wkrótce, w połowie lat 90. założyły grupę Destiny's Child. Już pierwszy ich singiel "No, No, No" wydany w 1997 roku stał się ogromnym przebojem, a album "Destiny's Child" (1998) niemal od razu pokrył się Platyną. Następna płyta "The Writing's On The Wall" osiągnęła status Ośmiokrotnej Platyny w samych tylko Stanach Zjednoczonych i rozeszła się na świecie w ilości ponad 10 milionów egzemplarzy. Sukces dziewcząt przypieczętował w 2001 roku również Multiplatynowy album "Survivor".

Pytana o to, czy jest zadowolona ze swojej pierwszej solowej płyty, Kelly od razu się uśmiecha. "Pamiętam, jak szczęśliwa byłam kiedy skończyłyśmy "The Writing's On The Wall" i "Survivor", bo każda z piosenek na tej płycie była po prostu wspaniała. Chciałam uchwycić tą atmosferę na swojej płycie i kiedy słuchałam całości już po skończeniu, pomyślałam "Dzięki Ci, Boże!" bo spełniły się na niej wszystkie moje muzyczne marzenia Tak, jestem z niej bardzo zadowolona".
"Simply Deep" mówi o życiu i wszystkim, co się z nim wiąże: miłości, bólu, radości i szczęściu. Kelly Rowland dzieli się tymi opowieściami ze swoimi fanami. Bo naprawdę wiele już może powiedzieć o życiu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dilemma /Air force ones [Nelly]	Nelly feat Kelly Rowland	07.2002	1[2][25]	1[10][29]	Universal MCSTD 40299	[3x-platinum-UK][sample z Love,need and want you-Patti LaBelle][Written by: Ryan Bowser/Kenneth Gamble/Cornell Haynes/Antoine Macon/Bunny Sigler][1[9][32].R&B Chart]
Stole	Kelly Rowland	09.2002	2[28]	27[20]	Columbia 6732122	[silver-UK][written by Dane Deviller,Sean Hosein,Steve Kipner][produced by Dane Deviller,Sean Hosein,Steve Kipner][54[14].R&B Chart]
Can' t nobody	Kelly Rowland	05.2003	5[13]	97[5]	Columbia 6738142	[written by Rich Harrison,Robert "Syke Dyke" Reed,Tony Fisher][produced by Rich Harrison][72[7].R&B Chart]
Train on a track	Kelly Rowland	08.2003	20[6]	-	Columbia 6742155	[written by Rob Fusari,Sylvester Jordan Jr.,Balewa Muhammad,Tiaa Wells][produced by Rob Fusari]
Here we go	Trina Feat. Kelly Rowland	10.2005	15[12]	17[20]	Atlantic AT 0238	[gold-US][written by James Harris III, Terry Lewis, Katrina Taylor ,Derrick L. Baker, James Gregery Scheffer, Josh Burke, Steve Scipio ,Ted Lucas ,Teedra Moses][produced by Jim Jonsin]
Like this	Kelly Rowland Feat. Eve	03.2007	4[14]	30[20]	Columbia 88697110322	[gold-US][silver-UK][written by Sean Garrett, Eve Jeffers, Jamal Jones, Jason Perry, Kelly Rowland, Elvis Williams][produced by Jason Perry, Polow da Don ,Sean Garrett ,S-Dot, Blac Elvis][7[29].R&B Chart]
Work	Kelly Rowland	12.2007	4[26]	-	Columbia 88697268382	[gold-UK][written by Jason "Poo Bear" Boyd,Scott Storch,Kelly Rowland][produced by Scott Storch,Jason "Poo Bear" Boyd,Freemasons]
Daylight	Kelly Rowland Feat. Travis Mccoy	05.2008	14[8]	-	Columbia CATCO 137205531	[written by Bobby Womack,Harold Payne,Travis McCoy][produced by SAM & Sluggo]
When Love Takes Over	David Guetta featuring Kelly Rowland	06.2009	1[1][30]	-	Positiva CDTIV 287	[2x-platinum-UK][written by David Guetta, Miriam Nervo, Olivia Nervo, Kelly Rowland ,Frédéric Riesterer][produced by David Guetta ,Frédéric Riesterer]
Commander	Kelly Rowland featuring David Guetta	06.2010	9[20]	-	Universal CATCO 162266806	[gold-UK][written by Kelly Rowland, Rico Love, David Guetta, Sandy Vee][produced by David Guetta, Rico Love, Sandy Vee]
Invincible	Tinie Tempah featuring Kelly Rowland	10.2010	11[14]	-	Parlophone GB7TP 0900086	[silver-UK][written by Eshraque Mughal, Patrick Okogwu, Phillipe-Marc Anquetil][produced by iSHi]
Grown Woman	Kelly Rowland	07.2010	-	-	Universal Motown	[written by Mikkel S. Eriksen, Tor E. Hermansen ,Magnus Beite, Bernt Stray, Shaffer Smith][produced by StarGate][51[13].R&B Chart]
Forever and a Day	Kelly Rowland	10.2010	49[2]	-	Universal CATCO 168383411	[written by Jonas Jeberg ,Andre Merritt, Kelly Rowland ,Samuel Watters][produced by Jonas Jeberg]
Motivation	Kelly Rowland featuring Lil Wayne	04.2011	17[25]	-	Universal Motown	[2x-platinum-US][written by Dwayne Carter, James Scheffer, Danny Morris, Rico Love][produced by Jim Jonsin, Rico Love][1[1].R&B Chart]
Gone	Nelly featuring Kelly Rowland)	04.2011	58[5]	113[5]	Universal USUM 71028827	[written by Cornell Haynes, Jr., Richard Butler, James Scheffer, Earl Hood, Eric Goody II][produced by Jim Jonsin, Rico Love]
What a Feeling	Alex Gaudino featuring Kelly Rowland	06.2011	6[7]	-	Ministry Of Sound USUS 11100032	[written by Alfonso Fortunato Gaudino,Giuseppe D'Albenzio,Emmanuel Mijares,Jenson Vaughan,Kelly Rowland,Joseph "Lonny" Bereal][produced by Alex Gaudino,Jason Rooney]
Favor	Lonny Bereal Featuring Kelly Rowland	07.2011	-	-	Notifi Music Group	[written by Joseph Bereal, Chris Brown, Marlon Jean, Isaac P Jones, Kevin McCall, Teyana Taylor, Phillip Thornton][produced by Jai Marlon][83[7].R&B Chart]
Boo Thang	Verse Simmonds Featuring Kelly Rowland	07.2011	-	-	BU Vision	[written by Shama E. Joseph ,Maurice Simmonds, Ashlee Chanel Ross][44[20].R&B Chart]
Down for Whatever	Kelly Rowland featuring The WAV.s	12.2011	6[10]	-	Universal USUM7 1110507	[written by Nadir Khayat, Teddy Sky, Jimmy Joker, Bilal Hajji][produced by RedOne, Jimmy Joker, The WAV.s]
Lay It on Me	Kelly Rowland featuring Big Sean	12.2011	69[5]	-	Universal USUM 71110502	[written by Ester Dean, Chauncey Hollis, Sean Anderson][produced by Hit-Boy][43[15].R&B Chart]
Ice	Kelly Rowland Featuring Lil Wayne	09.2012	-	88[12]	Republic	[written by Dwayne Carter, Sean Garrett, Kelly Rowland, Noel "Detail" Fisher][produced by Noel "Detail" Fisher, Sean Garrett][24[20].R&B Chart]
Representin'	Ludacris Featuring Kelly Rowland	12.2012	-	97[4]	Def Jam/DTP	[written by Christopher Bridges, Richard Butler, James Scheffer, Frank Romano, Michael Mule, Issac De Bonni][produced by Jim Jonsin, Rico Love][28[19].R&B Chart]
Neva End	Future featuring Kelly Rowland	12.2012	-	52[20]	Epic	[platinum-US][written by Kelly Rowland,Nayvadius Wilburn,Michael Williams,Pierre Ramon Slaughter,Theron Thomas,Timothy Thomas][produced by Mike Will Made It,P-Nasty][14.R&B Chart]
Kisses Down Low	Kelly Rowland	03.2013	-	72[13]	Republic	[gold-US][written by Kelly Rowland, Michael L. Williams II, Marquel Middlebrooks ,Timothy Thomas, Theron Thomas][produced by Mike Will Made It, Marz][25[20].R&B Chart]
Without Me	Fantasia Featuring Kelly Rowland & Missy Elliott	07.2013	-	74[2]	RCA	[written by Fantasia Barrino, Harmony Samuels ,Al Sherrod Lambert, Melissa Elliott, Kyle Stewart][produced by Harmony Samuels][26[20].R&B Chart]
Dirty Laundry	Kelly Rowland	08.2013	-	113[1]	Republic	[written by Kelly Rowland ,Terius "The-Dream" Nash ,Carlos "Los" McKinney][produced by The-Dream][47[5].R&B Chart]
Say Yes	Michelle Williams Featuring Beyonce And Kelly Rowland	07.2014	-	109[1]	E1 Music	[written by Michelle Williams, Carmen Reece, Al Sherrod Lambert, Harmony Samuels][produced by Harmony Samuels]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Simply deep	Kelly Rowland	02.2003	1[1][35]	12[19]	Columbia 5096042	[gold-US][platinum-UK][produced by Mathew Knowles ,Kelly Rowland,Jovonn Alexander,BAM & Ryan,Anders Barren,Big Bert,Brandy Norwood,Dane Deviller,Chad Elliott,Damon Elliott,Mark J. Feist,Rob Fusari,Rich Harrison,Sean Hosein,Alonzo Jackson,Troy Johnson,Steve Kipner,Solange Knowles,Billy Mann,Falonte Moore,Jane Schella,Damon Sharpe]
Ms. Kelly	Kelly Rowland	07.2007	37[4]	12[19]	Columbia 88697110292	[produced by Kelly Rowland ,CKB ,Jeff Dawson, Loren Dawson, Mark Feist, Damon Sharpe, Sean Garrett ,Billy Mann ,Mysto & Pizzi, Polow da Don ,Rockwilder, Scott Storch, Soulshock & Karlin, Stargate, Tank Jason "Poo Bear" Boyd]
Ms. Kelly [Deluxe Edition]	Kelly Rowland	05.2008	23[4]	-	Columbia 88697288112	-
Here I Am	Kelly Rowland	12.2011	43[5]	3[14]	Universal 2743142	[silver-UK][produced by LaShawn Daniels, Darkchild ,Diplo, Earl & E ,Alex Gaudino, David Guetta, Hit-Boy, Kuk Harrell, Jonas Jeberg ,Jimmy Joker, Jim Jonsin ,Rico Love, Ne-Yo, Frédéric Riesterer ,RedOne, Jason Rooney, The Runners, StarGate, Tricky Stewart, Souldiggaz, Christopher "c4" Umana, Sandy Vee, The WAV.s, Emily Wright]
Talk A Good Game	Kelly Rowland	06.2013	80[1]	4[13]	Republic 3741506	[silver-UK][produced by David Anderson ,Jon-David Anderson, Lonny Bereal, Ben Billions, Boi-1da, Matthew Burnett, Kevin Cossom, LaShawn Daniels, Danja, The-Dream, Rico Love, Marz, Jeremy "Arthur" McArthur, Mike Will Made It, The Runners, Harmony "H-Honey" Samuels, Syk Sense, T-Minus, Pharrell Williams]

Jonathan Richman & The Modern Lovers

W składzie tego zespołu założonego w Bostonie w stanic Massachusetts znaleźli się: wokalista i twórca piosenek Jonathan Richman (ur. w maju 1951 r. w Bostonie), Jerry Harrison (ur. 21.02.1949 r. w Milwaukee w stanie Wisconsin: gitara, później w Talking Heads), Ernie Brooks (bas) i przyszły perkusista grupy Cars, David Robinson.

Grupa proponowała zgrabną mieszaninę muzyki pop rodem z lat 50., muzyki granej przez zespoły garażowe, grupy żeńskie i The Velvet Underground. Ten swoisty muzyczny kolaż zapewnił im kultową sławę i wzbudził zainteresowanie byłego członka Velvet Johna Cale'a, wówczas pracownika wytwórni Warner Brothers. Jednak po zarejestrowaniu kilku nagrań demo rozczarowany Richman rozwiązał zespół i zaszył się w Bostonie, mimo że sam Cale nagrał kompozycję swojego protegowanego ("Pablo Picasso") na własnym albumie Helen Of Troy (z 1975 r.).

W 1976 r. nie dokończone nagrania zakupiła nowo założona wytwórnia Beserkley. Dokonano w niej remiksów starego materiału, dodano dwa premierowe utwory i wydano w formie albumu The Modern Lovers. Wytwórnia podpisała również solowy kontrakt z Richmanem, którego nowy longplay Jonathan Richman And The Modern Lovers wydano w zaledwie kilka miesięcy po pierwszej płycie, co spowodowało spore zamieszanie wśród fanów grupy. Ta druga propozycja była już o wiele mniej dynamiczna. a fakt, że Richman cofa się do niemal dziecinnej prostoty potwierdził się również na kolejnym albumie Rock'N'Roll With The Modern Lovers.

Nowa formacja Richmana, w składzie której znaleźli się: Leroy Radcliffe (gitara), Greg "Curly" Kerenen (bas) i D. Smart (perkusja) była już czysto akustyczna. Prezentowany przez nią materiał (m.in "The Ice-Cream Man", "Hey There Little Insect", "The Wheels On The Bus" i "I'm A Little Aeroplane") w zależności od upodobań oceniany był jako uroczy lub irytujący. The Modern Lovers mimo wszystko umieścili na brytyjskiej liście przebojów dwa utwory: "Roadrunner" i "Egyptian Reggae", które w 1977 r. zajęły odpowiednio 11. i 5. pozycję.

Jako że grupa była wyłącznie środkiem wyrazu dla dość pokrętnych wizji Richmana, w 1978 r. zrezygnowano z nazwy The Modern Lovers, kiedy to wokalista wyruszył na solową trasę. Od czasu do czasu powracał jednak do starego szyldu, m.in. nagrywając albumy It's Time For Jonathan Richman And The Modern Lovers i Modern Lovers 88.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Roadrunner/Roadrunner once	Jonathan Richman & The Modern Lovers	07.1977	11[9]	-	Beserkley BZZ 1	[written by Jonathan Richman][produced by John Cale]
Egyptian reggae/Roller coaster by the sea	Jonathan Richman & The Modern Lovers	10.1977	5[14]	-	Beserkley BZZ 2	[written by Jonathan Richman and Earl Johnson][produced by Matthew King Kaufman, Glen Kolotkin]
Morning of our lives/Roadrunner	Modern Lovers	01.1978	29[4]	-	Beserkley BZZ 7	[written by Jonathan Richman][produced by Matthew King Kaufman, Kenny Laguna]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rock'n'roll with The Modern Lovers	Jonathan Richman & The Modern Lovers	08.1977	50[3]	-	Beserkeley BSERK 9	[produced by Matthew King Kaufman, Glen Kolotkin]

Eddie Rambeau

Eddie Rambeau był jednym z tych wokalistów rock'n'rollowych połowy lat 60-tych,który miał dużą popularność przez parę lat dopóki nie przytłoczyły go nowe zespoły pojawiające się jako nowa atrakcja programów radiowych i scen muzycznych.Wśród jego rywali pojawiają się takie nazwiska jak Tommy Roe,Gary Lewis i Bobby Vee.

Był jakby klamrą spinającą pokolenie w/w śpiewaków połowy lat 60-tych,odnoszących podobne sukcesy jak Frankie Avalon.Rambeau być może był najbardziej utalentowanym z nich,lecz zapisał na swoje konto tylko jeden duży przebój ,jak na ironię ,cover piosenki "Concrete and clay".Osiągał za to umiarkowane sukcesy jako autor piosenek dla wielu wykonawców tego okresu.

Urodził się jako Edward Cletus Fluri w Pensylwanii i w poszukiwaniu sukcesów przeniósł się do Filadelfii.Tam podpisał kontrakt z wytwórnią Swan w nadzieji ,że będzie kontynuował sukcesy Frankie Avalona i Fabiana,już pod szyldem-Eddie Rambeau,odnotowując lokalny przebój "Skin divin'".
Nagrywał dla Swan do połowy lat 60-tych ale nigdy nie wylansował hitu poza Pensylwanią.Dla kontrastu,razem z Bobem Crewe skomponował w 1964r duży przebój dla Diane Renay,"Navy blue",który trafił do Top10 listy Billboard.On także był autorem następnego hitu tej wokalistki,"Kiss me,sailor" wiosną 1965r.

Podpisuje kontrakt z wytwórnią DynoVoice,należącą do jego współpracownika ,Boba Crewe .Tam nagrywa pośpiesznie swoją wersję brytyjskiego hitu zespołu Unit 4+2 "Concrete and clay",która trafia razem z originałem w tym samym czasie na listy przebojów.Na jego pierwszym albumie znalazły się minn. jego wersje "It's Not Unusual" i "Save the Last Dance for Me," piosenka "I Fell in Love So Easily," ,której współautorem był Al Kooper,a także "(Look for the) Rainbow" i "Don't Believe Him," ,będące nieomal naśladownictwem Gary Lewisa.
Przechodzi wkrótce do Bell Records,ale ogranicza już tylko do roli kompozytora,a pożniej w latach 70-tych producenta.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lovers' Medley (The More I See You /When I Fall In Love)/The Car Hop And The Hard Top	Marcy Jo and Eddie Rambeau	08.1963	-	132[1]	Swan 4145	[written by M. Gordon, H. Warren, V. Young, E. Hayman][#7 by Lettermen in 1962r;#16 by Chris Montez in 1966r]
Come Closer/She's Smilin' At Me	Eddie Rambeau	.1964	-	-	20th Century Fox 491	[written by Chris Andrews][produced by Bob Crewe][original by Craig Douglas]
Concrete and Clay/Don't Believe Him	Eddie Rambeau	05.1965	-	35[9]	Dynovoice 204	[written by Tommy Moeller/Brian Parker][produced by Charlie Calello][UK hit by Unit 4+2]
My Name Is Mud/I Just Need Your Love	Eddie Rambeau	07.1965	-	112[4]	Dynovoice 207	[written by B. Crewe, E. Rambeau, B. Rehak][produced by Charlie Calello]
The Train/Yesterday's Newspapers	Eddie Rambeau	11.1965	-	129[1]	Dynovoice 211	[written by E. Rambeau, B. Rehak][produced by Bob Crewe]
Clock/If I Were You	Eddie Rambeau	10.1966	-	122[3]	Dynovoice 225	[written by Michelle Grainger/Anthony Hayes/Steve Wadey][produced by Bob Crewe]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Concrete and clay	Eddie Rambeau	07.1965	-	148[2]	Dynovoice 9001	[produced by Charlie Calello]

Eddie Rambeau jako kompozytor
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
(He Makes Me Feel) Feel So Pretty	Shirley Matthews	.1964			Amy 910	[co-writer Bud Rehak/Bob Crewe]
Big Town Boy	Shirley Matthews	.1963	-	104[7]	Atlantic 2210	[co-writer Bud Rehak]]
Billy Blue Eyes	Diane Renay	.1964	-	-	MGM 13 206	[co-writer Bud Rehak]
Deep Dark Secret	Dee Dee Sharp	.1964	-	-	Cameo 335	[co-writer Bud Rehak/Bob Crewe]
Get Back In De Bed	Evan Mitchell	.1963	-	-	Mala 471	[co-writer Bud Rehak/Bob Crewe]
Hangin' On To My Baby	Tracey Dey	.1964	-	107[4]	Amy 908	[co-writer Bud Rehak]
Here Comes The Boy	Tracey Dey	.1964	-	93[5]	Amy 894	[co-writer Bud Rehak]
I've Got A Secret	Shepherd Sisters	.1964	-	-	20th Century Fox 468	[co-writer Bud Rehak]
If I Were You	Engelbert Humperdinck	.1967	-	10[60]	Parrot 71 015	[co-writer Bob Crewe]
Kiss Me Sailor	Diane Renay	.1964	-	29[8]	20th Century Fox 477	[co-writer Bud Rehak]
My Name Is Mud	Eddie Rambeau	.1965	-	112[4]	Dynovoice 207	[co-writer Bud Rehak/Bob Crewe]
Navy Blue	Diane Renay	.1963	-	6[12]	20th Century Fox 456	[co-writer Bud Rehak/Bob Crewe]
On My Own Two Feet	Hal Miller	.1964	-	-	Amy 909	[co-writer Bud Rehak/Bob Crewe]
Only Yesterday	Four Seasons	.1964	-	6[25]	Phillips 600 124	[co-writer Bud Rehak]
Push And Kick	Mark Valentino	.1962	-	27[9]	Swan 4121	[co-writer Bud Rehak/Frank Slay]
Words	Diane Renay	.1965	-	-	New Voice	[co-writer Bud Rehak]