Z archiwum...rocka

sobota, 13 listopada 2021

Elephant's Memory

Amerykański zespół założony w 1967 roku w Nowym Jorku przez saksofonistę i wokalistę Stana Bronsteina oraz perkusistę Ricka Franka. Z płyty na płytę do zespołu napływali nowi muzycy i tylko „ojcowie założyciele” doszli do końca. Pierwszym wydawnictwem „Elephant's Memory” były dwa utwory („Jungle Gym At The Zoo” i „Old Man Willow”) do niezwykle popularnego filmu „Midnight Cowboy”. Kompozycje te znalazły się również na pierwszym albumie zespołu o tej samej nazwie w 1969 roku.

Ich muzyka była wybuchową mieszanką rocka, jazzu i folku, lekko doprawioną psychodelią. Ma to coś wspólnego z Frankiem Zappą, który notabene też pochodził z Nowego Jorku. A szorstki głos Stana Bronsteina z imponującą skalą przypomina nieco kapitana Beefhearta. Saksofon też dobrze wpasował się w kompozycje. Druga płyta „Take It to The Street” (1970) stała się dość popularna nie tylko w USA, ale także w Europie. W muzyce grupy hard rock znów zaczął być słyszalny, w zupełnie nieoczekiwanych aranżacjach. Według jednej wersji to właśnie wtedy usłyszeli ich John Lennon i Yoko Ono, którzy później zaprosili grupę do współpracy. Jak sam John powiedział o tej grupie, przyciągnęło go to, że mieli w swoim składzie saksofon i co najważniejsze, że ich brzmienie wcale nie przypominało Beatlesów.

W 1972 roku "Elephant's Memory" brał udział w nagraniu albumu Johna Lennona "Sometime In New York City", a także towarzyszył mu na koncertach (płyta "Live In New York City"). W 1972 roku zespół nagrał kolejny album zatytułowany "Elephant's Memory" ("Elephant's Memory II"), którego producentem byli John Lennon i Yoko Ono. Śpiewali też tu i tam, a John grał tu i tam na gitarze rytmicznej i pianinie elektrycznym. Ponadto w grupie pojawił się bardzo mocny gitarzysta Wayne „Tex” Gabriel, którego techniczne solówki stały się prawdziwą ozdobą płyty. A nowy basista Gary Van Scyoc wyraźnie dodał mocy do pracy sekcji rytmicznej. Album okazał się bardzo mocny i równy – od samego początku i prawie do końca.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mongoose/I Couldn't Dream	Elephant's Memory	08.1970	-	50[14]	Metromedia 182	[written by R. Frank, S. Bronstein][produced by Ted Cooper ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Elephant's Memory	Elephant's Memory	05.1969	-	200[2]	Buddah 5033	[produced by Wes Farrell]

Tony Jackson Group

Tony Jackson jest basistą z Liverpoolu i wokalistą The Searchers. Opuścił ją w lipcu 1964r, niezadowolony z nowego muzycznego ruchu grupy od rock and rolla do melodyjnego popu. Przeprowadził się do Londynu i założył The Vibrations, która później przekształciła się w The Tony Jackson Group. Skład: gitarzysta Ian Buisel (ex- „Hot Rod Gang”, później znany jako Ian Leighton), klawiszowiec Martin Raymond (ex- „Westminster Four”), perkusista Paul Francis (ex- „Rolf Harris & The Kangaroos ”), Tony Jackson (bas i wokal).

Zespół koncertował z The Hollies, Marianne Faithful i innymi, a także wydał single w Pye Records. W 1967 Tony Jackson rozwiązał zespół i opuścił biznes muzyczny, całkowicie rozczarowany nim. W 1996 roku został uznany za winnego grożenia kobiecie pistoletem pneumatycznym po kłótni w pobliżu budki telefonicznej i został skazany na 18 miesięcy więzienia. Pod koniec życia cierpiał na cukrzycę, choroby serca i marskość wątroby spowodowaną nadmiernym spożyciem alkoholu. Jackson zmarł 18 sierpnia 2003 roku w szpitalu Nottingham. Płyta Watch Your Step! (The Complete Recordings 1964-1966) zawiera całą twórczość zespołu, wydaną na singlach i EP w latach 1964-1967 i po raz pierwszy wydaną w 2004 roku. Nie wydali albumów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You're My Number One/Let Me Know	Tony Jackson Group	02.1966	-	-	CBS 202039	[written by P. Cowap][produced by Irving Martin]
Never Leave Your Baby's Side [Tony Jackson]/ I'm The One She Really Thinks A Lot Of	Tony Jackson Group	04.1966	-	-	CBS 202069	[written by Dobyne, Jones, Staunton][produced by Irving Martin]
Follow Me/Walk, Walk, Walk	Tony Jackson Group	09.1966	-	-	CBS 202297	[written by Bones Howe][produced by Irving Martin]

Small Faces

Zespół założony w 1965 r. w Londynie. Pierwszy skład wyglądał następująco: Steve Marriott (ur. 30.01.1947 r. w Bow w Londynie, Anglia, zm. 20. 04. 1991 r. w Arkesden w hrabstwie Essex; śpiew, gitara), Ronnie "Plonk" Lane (ur. 1.04. 1946 r. w Plaistow w Londynie, Anglia; bas), Jimmy Winston (właśc. James Langwith, ur. 20.04. 1945 r. w Stratford, Londyn, Anglia; organy) i Kenny Jones (ur. 16.09.1948 r. w Stepney w Londynie, Anglia; perkusja). Funkcję lidera pełnił Steve Marriott, niegdyś dziecięca gwiazda filmowa.

Grupa podpisała kontrakt z wytwórnią Dona Ardena, Contemporary Records, a licencję na jej produkcje płytowe wykupiła Decca. Pierwszy singel "Whatcha Gonna Do About It", autorstwa Iana Samwella (wcześniej członka zespołu Cliffa Richarda -The Drifters), był znakomitym rhythm'n'bluesowym utworem w stylu Solomona Burke'a i udało mu się wejść do brytyjskiej Top 20. Po kilku tygodniach zespół opuścił organista Smith, a jego miejsce zajął Ian McLagan (ur. 12.05. 1945 r. w Londynie, Anglia) - były członek formacji Boz And The Boz People.

W przeciwieństwie do sukcesu pierwszego wydawnictwa, drugie, "I Got Mine", nie znalazło się na liście hitów. Arden postanowił wtedy zatrudnić znanych kompozytorów Kenny'ego Lyncha i Morta Shumana, którzy napisali dla grupy chwytliwy przebój "Sha-La-La-La-Lee" (dotarł do pierwszej trójki brytyjskiej listy). Kompozycja Marriotta i Lane'a "Hey Girl" umocniła pozycję The Small Faces,a kolejny singel "All Or Nothing", wyprodukowany przez Ardena, okazał się największym sukcesem zespołu i zdobył sobie miano klasyka brytyjskiego białego soulu połowy lat 60.

Pełen życia utwór "My Mind's Eye" ukazał zmianę stylu, co spowodowało nasilenie konfliktu z wytwórnią. Od początku 1967 r. zespół rozstrzygał swoje nieporozumienia z menedżerem w sądzie i został pozbawiony prawa występowania w prestiżowym programie telewizyjnym "Top Of The Pops", po tym, gdy Marriott obraził jego producenta. Ostatnie dwa single wydane przez firmę Decca, "I Can't Make It" i "Patterns", zostały nie zauważone.

W tzw. międzyczasie zespół zmieniał kilkakrotnie menedżera (Harold Davison i Robert Wace). W końcu kontrakt z The Small Faces podpisał menedżer The Rolling Stones i właściciel wytwórni Immediate - Andrew Oldham - a grupa przeszła metamorfozę, stając się formacją quasi-psychodeliczną.

Przesiąknięty narkotykami utwór "Here Comes The Nice" poprzedził ukazanie się eksperymentalnego, ocierającego się o parodię singla "Itchycoo Park". Po odzyskaniu statusu stałego bywalca notowania Top 10 zespół powrócił do dawnego bluesowego brzmienia piosenką "Tin Soldier", w której w chórkach zaśpiewała P.P. Arnold. W kolejnym przeboju "Lazy Sunday" znalazły oddźwięk wpływy ideologii hippisowskiej, w tym samym stylu utrzymany był też album , Ogden's Nut Gone Flake, który wspiął się na szczyty list bestsellerów i zdobył kilka znaczących nagród za nowatorski projekt okładki w kształcie puszki na tytoń.

Na swoim ostatnim singlu The Small Faces umieścili dwa nagrania: "The Universal" i "Afterglow Of Your Love". W lutym 1969 r. Marriott dołączył do zespołu Petera Framptona, The Herd, który po zreformowaniu składu zmienił nazwę na Humble Pie. Później grupa Small Faces rozpadła się, by powrócić pod nazwą The Faces.

Sukces reedycji singli "Itchycoo Park" i "Lazy Sunday" w połowie lat siedemdziesiątych skłonił Marriotta, Jonesa, McLagana i nowego członka formacji, Ricka Willsa, do powrotu do nazwy The Small Faces i nagrania kilku albumów. Niestety żaden z nich nie został przychylnie przyjęty. Później Mc Lagan dołączył do The Who, Wills został członkiem Foreigner, Jones występował z The Rolling Stones w czasie ich tras koncertowych, a Marriott zaczął grać w londyńskich pubach.

W 1989 r. Marriott zarejestrował album 30 Seconds To Midnight, lecz nie udało mu się odnieść sukcesu w późniejszej działalności solowej. Zginął w 1991 r. podczas pożaru w swoim domu w Essex. Ronnie Lane w 1982 r. zapadł na nieuleczalną chorobę stwardnienie rozsiane (multiple sclerosis). Rok później grupa jego przyjaciół, m.in. Eric Clapton, Jeff Beck, Jimmy Page, Steve Winwood, Kenny Jones i Paul Rodgers, zorganizowała kilka koncertów, z których dochód zasilił konto fundacji walczącej z tą chorobą (ARMS).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
What'Cha Gonna Do About It/What's A Matter Baby	Small Faces	08.1965	14[12]		Decca F 12 208	[written by Brian Potter,Ian Samwell][produced by Ian Samwell]
I've Got Mine/It's Too Late	Small Faces	11.1965	-	-	Decca F 12 276	[written by Steve Marriott,Ronnie Lane][produced by Ian Samwell]
Sha la la la lee/Grow Your Own	Small Faces	01.1966	3[11]	-	Decca F 12 317	[written by Mort Shuman, Kenny Lynch][produced by Kenny Lynch]
Hey girl/Almost Grown	Small Faces	05.1966	10[9]	-	Decca F 12 393	[written by Ronnie Lane, Steve Marriott][produced by Don Arden]
All or nothing/Understanding	Small Faces	08.1966	1[1][12]	-	Decca F 12 470	[written by Ronnie Lane, Steve Marriott][produced by Don Arden]
My mind' s eye/I Can't Dance With You	Small Faces	11.1966	4[11]	-	Decca F 12 500	[written by Ronnie Lane, Steve Marriott]
I can' t make it/Just Passing	Small Faces	03.1967	26[7]	-	Decca F 12 565	[written by Ronnie Lane, Steve Marriott][produced by Steve Marriott, Plonk Lane]
Patterns / E Too D	Small Faces	05.1967	-	-	Decca F 12 619	[written by Ronnie Lane, Steve Marriott][produced by Don Arden]
Here comes the nice/Talk To You	Small Faces	06.1967	12[10]	-	Immediate IM 050	[written by Ronnie Lane, Steve Marriott][produced by Steve Marriott,Ronnie Lane]
Itchycoo Park/I'm Only Dreaming	Small Faces	08.1967	3[14]	16[17]	Immediate IM 057	[written by Ronnie Lane, Steve Marriott][produced by Steve Marriott,Ronnie Lane]
Tin soldier/I Feel Much Better	Small Faces	12.1967	9[12]	73[5]	Immediate IM 062	[written by Ronnie Lane, Steve Marriott][produced by Steve Marriott,Ronnie Lane]
Lazy sunday/Rollin' Over	Small Faces	04.1968	2[11]	114[2]	Immediate IM 064	[written by Ronnie Lane, Steve Marriott][produced by Steve Marriott,Ronnie Lane]
The universal/Donkey Rides a Penny a Glass	Small Faces	06.1968	16[11]	-	Immediate IM 069	[written by Ronnie Lane, Steve Marriott][produced by Steve Marriott,Ronnie Lane]
Afterglow [Of your love]/Wham Bam thank You Mam	Small Faces	03.1969	36[3]	-	Immediate IM 077	[written by Ronnie Lane, Steve Marriott][produced by Steve Marriott,Ronnie Lane]
Itchycoo Park	Small Faces	12.1975	9[11]	-	Immediate IMS 102
Lazy sunday	Small Faces	04.1976	39[5]	-	Immediate IMS 106

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Small Faces	Small Faces	05.1966	3[25]	-	Decca LK 4790	[produced by Ian Samwell,Kenny Lynch,Don Arden]
From the beginning	Small Faces	06.1967	17[5]	-	Decca LK 4879	[produced by Ian Samwell,Kenny Lynch,Don Arden,Steve Marriott, Ronnie Lane]
Small Faces	Small Faces	06.1967	21[17]	-	Immediate IMLP 008	[produced by Ronnie Lane,Steve Marriott]
There are but four Small Faces	Small Faces	03.1968	-	178[3]	Immediate 52 022 [US]	[produced by Ronnie Lane,Steve Marriott]
Ogden' s nut gone flake	Small Faces	05.1968	1[6][19]	159[9]	Immediate IMLP 012	[gold-US][produced by Ronnie Lane,Steve Marriott][re-entry 03.1973r in USA 189[6]]
Early Faces	Small Faces	08.1972	-	176[10]	Pride 001 [US]
The Decca Anthology 1965-1967	Small Faces	05.1996	66[1]	-	Deram 8445832
Ultimate collection	Small Faces	06.2003	24[4]	-	Sanctuary/UMTV TDSAN 004

piątek, 12 listopada 2021

Sly & The Family Stone

Amerykańska grupa założona w San Francisco w stanie Kalifornia w 1967 r. Utworzyli ją: Sly Stone (właśc. Sylvester Stewart, ur. 15.03. 1944 r. w Dallas w stanie Texas, USA), Freddie Stone (ur. 5.06. 1946 r. w Dallas; gitara), Rosie Stone (ur. 21.03.1945 r. w Vallejo w stanie Kalifornia, USA, fortepian), Cynthia Robinson (ur. 12.01.1946 r. w Sacramento w stanie Kalifornia, USA; trąbka), Jerry Martini (ur. 1.10.1943 r. w stanie Kolorado, USA; saksofon), Larry Graham (ur. 14.08. 1946 r. w Beaumont w stanic Teksas. USA; bas) i Greg Errico (ur. 1.09. 1946 r. w San Francisco w stanie Kalifornia, USA; perkusja).

Sly Stone rozpoczął karierę muzyczną już w 1948 r. Jako "cudowne dziecko" wziął udział grając na perkusji i gitarze - w singlu "On The Battlefield For My Lord", nagranym przez zespół The Stewart Four złożony z członków jego rodziny. W szkole średniej śpiewał z grupą The Vicanes, a od początku lat 60. występował w barach i klubach North Beach w San Francisco. Sly był członkiem kilku formacji, m.in. Joe Piazza And The Continentals, a także liderem własnego zespołu. Z tego okresu pochodzi singel "Long Time Away".

Terminował jako disc jockey w stacjach radiowych KSOL i KDIA. Później znalazł zatrudnienie w Autumn Records, gdzie pracował jako kompozytor, autor tekstów i producent. W 1964 r. odniósł pierwszy sukces piosenką Bobby'ego Freemana "C'mon And Swim". Jego własny singel "I Just Learned How To Swim" miał mniej szczęścia na listach przebojów, podobnie jak "Buttermilk Pts l & 2". Jednak zasługi artysty w dziedzinie produkcji nagrań były oceniane bardzo wysoko. Grupy takie, jak: The Beau Brummels, The Tikis i The Mojo Men, zawdzięczają mu nieskazitelne, indywidualne brzmienie.

W 1966 r. Sly założył zespół The Stoners, w którego składzie znalazła się Cynthia Robinson, lecz który wkrótce rozpadł się. Rok później formacja Sly And The Family Stone zadebiutowała singlem "I Ain't Got Nobody", wydanym przez lokalną wytwórnię Loadstone. Potem grupa podpisała kontrakt z Epic Records i wkrótce światło dzienne ujrzał pierwszy album A Whole New Thing. Sukces nadszedł dopiero w 1968 r., kiedy singel "Dance To The Music" wszedł do Top 10 w USA i Wielkiej Brytanii.

Kolejnym hitem okazał się jego następca "Everyday People", który dotarł do pierwszego miejsca amerykańskiej listy na początku 1969 r. Największym sukcesem Sly And The Family Stone był ich czwarty z kolei album Stand!, który został sprzedany w ilości dwóch milionów egzemplarzy, a utwory: tytułowy," I Want To Take You Higher" i "Sex Machine" zmieniły na zawsze obraz czarnej muzyki. Pulsowały nowym rytmem, łącząc w sobie soul, doo-wop i brzmienie San Francisco.
Współcześni wykonawcy, od Milesa Davisa po George'a Clintona i The Temptations, byli pod znaczącym wpływem muzycznych wizji Sly'a. Udany występ na festiwalu w Woodstock spowodował nową falę popularności zespołu.

Nadchodząca dekada rozpoczęła się wydaniem przebojowego singla "Thank You (Falettinme Be Mice Elf Again)"/"Every-body Is A Star" numerem l w kategorii rhythm'n'bluesa i pop. Niestety dobra passa dobiegała końca. Sly zaczął opuszczać koncerty, a te, w których brał udział, często rozczarowywały. Pomimo to kolejny album - There's A Riot Goin' On (z 1971 r.) znów znalazł się na szczycie amerykańskich notowań, a trzy pochodzące z niego single: "Family Affair" (numer l w USA w kategorii rhythm'n'bluesa i pop), "Running Away" i "Smilin'" odniosły spory sukces. Jednak czuło się, że radosny zgiełk lat 60. już przebrzmiał.

Następne wydawnictwa Sly'a Fresh (z 1973 r.), Small Talk i High On You odzwierciedlały spadek popularności artysty. Skład The Family Stone także zaczął się wykruszać: Larry Graham założył własny zespół Graham Central Station, a Grega Errico zastąpił Andy Newmark. Jednym z powodów rozpadu grupy było uzależnienie Sly'a od narkotyków. W nagraniu albumu z 1979 r Back On The Right Track, wzięło udział kilku muzyków z oryginalnego składu, ale późniejsze trasy koncertowe były przerywane z powodu narkotykowych problemów frontmana. W 1987 i 1989 r. Sly został aresztowany za posiadanie kokainy. W 1993 r. Sly & The Family Stone zostali wprowadzeni do rock'n'rollowego Panteonu Sław.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dance to the music/Let me hear it from you	Sly & The Family Stone	02.1968	7[16]	8[15]	Epic 10256	[written by Sylvester Stewart][produced by Sly Stone][9[18].R&B Chart]
Life/M' lady	Sly & The Family Stone	07.1968	32[7]	93[3] side B:93[3]	Epic 10353	[A&B:written by Sylvester Stewart][produced by Stone Flower Productions]
Everyday people/Sing a sample song	Sly & The Family Stone	11.1968	36[5]	1[4][19] side B:89[4]	Epic 10407	[gold-US][written by Sly Stone][produced by Sly Stone][A:1[2][15].R&B; Chart][B:28[10].R&B; Chart]
Stand/I want to take your higher	Sly & The Family Stone	04.1969	-	22[8] side B:60[7]	Epic 10450	[A&B:written by Sly Stone][produced by Sly Stone][A:14[9].R&B; Chart][B:24[7].R&B; Chart]
Hot fun in the summertime/Fun	Sly & The Family Stone	08.1969	-	2[15]	Epic 10497	[written by Sly Stone][produced by Sly Stone][3[15].R&B Chart]
Thank you [Falettinme be mice elf again]/Everybody is a star	Sly & The Family Stone	01.1970	-	1[2][13]	Epic 10 555	[gold-US][written by Sly Stone][produced by Sly Stone][1[5][14].R&B; Chart]
I want to take your higher [reissue]/Stand	Sly & The Family Stone	05.1970	-	38[9]	Epic 10 450	[written by Sly Stone][produced by Sly Stone]
Family affair/Luv N'Haight	Sly & The Family Stone	11.1971	15[8]	1[3][14]	Epic 10805	[gold-US][written by Sly Stone][produced by Sly Stone][1[5][13].R&B; Chart]
Runnin' away/Brave & strong	Sly & The Family Stone	02.1972	17[8]	23[10]	Epic 10829	[written by Sylvester Stewart][produced by Sly Stone][15[7].R&B Chart]
Smilin'/Luv N'Haight	Sly & The Family Stone	04.1972	-	42[7]	Epic 10850	[written by Sylvester Stewart][produced by Sly Stone][21[7].R&B Chart]
If you want me to say/Thankful N'Thoughtful	Sly & The Family Stone	06.1973	-	12[17]	Epic 11017	[gold-US][written by Sly Stone][produced by Sly Stone][3[16].R&B Chart]
Frisky/If it were left up to me	Sly & The Family Stone	11.1973	-	79[2]	Epic 11060	[A&B:written by Sylvester Stewart][produced by Sly Stone][A:28[8].R&B Chart][B:57[10].R&B Chart]
Time for livin'/Small talk	Sly & The Family Stone	07.1974	-	32[12]	Epic 11140	[written by Sylvester Stewart][produced by Sly Stone][10[15].R&B Chart]
Loose booty/Can't stand my brain	Sly & The Family Stone	10.1974	-	84[4]	Epic 50033	[written by Sylvester Stewart][produced by Sly Stone][22[11].R&B Chart]
I get high on you/That's lovin' you	Sly Stone	09.1975	-	52[9]	Epic 50135	[written by Sylvester Stewart][produced by Sly Stone][21[7].R&B Chart]
Le Lo Li/Who Do You Love?	Sly Stone	12.1975	-	-	Epic 50175	[written by Sylvester Stewart][produced by Sly Stone][75[7].R&B Chart]
Family Again/Nothing Less Than Happiness	Sly & The Family Stone	02.1977	-	-	Epic 50331	[written by Sylvester Stewart][produced by Sylvester Stewart][85[3].R&B Chart]
Remember Who You Are/Sheer Energy	Sly & The Family Stone	09.1979	-	104[2]	Warner Bros. 49062	[written by Sylvester Stewart, Hamp Banks][produced by Mark Davis ][38[11].R&B Chart]
Crazay/Drive Yo Cadillac	Jesse Johnson (Featuring Sly Stone)	09.1986	-	53[16]	A&M 2878	[written by Jesse Johnson][produced by Jesse Johnson][2[18].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dance to the music	Sly & The Family Stone	05.1968	-	142[7]	Epic 26 371	[produced by Sly Stone]
Life	Sly & The Family Stone	12.1968	-	195[5]	Epic 26 397	[produced by Sly Stone]
Stand !	Sly & The Family Stone	04.1969	-	13[102]	Epic 26 456	[platinium-US][produced by Sly Stone]
Greatest hits	Sly & The Family Stone	11.1970	-	2[79]	Epic 30 325	[5x-platinium-US][produced by Sly Stone]
There' s a riot goin' on	Sly & The Family Stone	11.1971	31[2]	1[2][31]	Epic 30 986	[platinium-US][silver-UK][produced by Sly Stone]
Fresh	Sly & The Family Stone	06.1973	-	7[33]	Epic 32 134	[gold-US][produced by Sly Stone]
Small talk	Sly & The Family Stone	07.1974	-	15[15]	Epic 32 930	[gold-US][produced by Sly Stone]
High on you	Sly Stone	11.1975	-	45[10]	Epic 33 835	[produced by Sly Stone]
Back on the right track	Sly & The Family Stone	11.1979	-	152[3]	Warner 3303	[produced by Mark Davis]

Skid Row

Skid Row to amerykański zespół hardrockowy/metalowy, założony w 1986 roku w Toms River w stanie New Jersey. Oryginalnie w skład zespołu wchodzili: Dave „Snake” Sabo, Rachel Bolan, Sebastian Bach, Scotti Hill i Rob Affuso.

Do roku 2007, Skid Row wydał pięć długogrających albumów, jedną EP-kę, jedną kompilację oraz jeden album koncertowy. Popularność zespół zdobył pierwszymi dwoma albumami zatytułowanymi Skid Row oraz Slave to the Grind, które są uznawane za najlepsze i najlepiej znane albumy zespołu. Ich ostatni album studyjny, Revolutions per Minute, został wydany 24 października 2006 roku. Do dziś grupa sprzedała ponad 20 milionów płyt na całym świecie.

Skid Row często jest uznawany za zespół glamrockowy, głównie za sprawą brzmienia ich pierwszego albumu, Skid Row, na którym pojawiły się takie hity jak: „18 and Life", „Youth Gone Wild” i „I Remember You”. Jednak wkrótce zespół zmienił styl na thrash metal z elementami hard rocka.
Rok po założeniu zespołu i pierwszych zmianach personalnych (Matta Fallona zastąpił Sebastian 'Baz' Bach), Grupa zaczęła koncertować w klubach na wschodnim wybrzeżu USA. Dzięki pomocy swojego przyjaciela, Jona Bon Jovi, w 1988 Dave podpisał kontrakt dla Skid Row z wytwórnią Atlantic Records. Zespół od razu nagrał pierwszy album Skid Row, który pojawił się w sklepach w styczniu 1989 roku i okazał się gigantycznym sukcesem. Płyta osiągnęła status pięciokrotnej platyny, głównie dzięki singlom promującym płytę: „18 and Life", „I Remember You” oraz „Youth Gone Wild”. Zespół ruszył w trasę koncertową.

Skid Row powrócił do studia w roku 1990; zaowocowało to ich drugim albumem studyjnym Slave to the Grind, który miał premierę w czerwcu 1991 roku. Album zadebiutował jako numer 1 na amerykańskich listach przebojów. Slave to the Grind odniosło wielki sukces a Skid Row ponownie ruszył w ogólnoświatową trasę koncertową trwającą ponad rok, podczas której grupa supportowała Guns N' Roses. W roku 1991 oraz pojawiła się na festiwalu w Castle Donington w 1992. Slave to the Grind było całkowitą odmianą dla zespołu.Skid Row był typowym albumem hard-glamrockowym, podczas gdy Slave to the Grind miał dużo cięższe brzmienie, praktycznie thrashmetalowe. Wystarczy przesłuchać piosenki takie jak „Mudkicker” czy chociażby tytułową ścieżkę. Album był ostro krytykowany i zniknął z list przebojów, ale i tak otrzymał podwójną platynę od RIAA.

Po trasie koncertowej promującej Slave to the Grind i przed nagraniem 3 płyty Skid Row postanowił odpocząć. Dopiero po roku, w 1994, grupa powraca do studia zmieniając jednocześnie producenta z Wagenera na Boba Rocka (producenta sław takich jak Metallica, Mötley Crüe czy The Offspring). Album pojawia się w marcu 1995 roku, niespodzianką jest, że od razu pojawia się w top 40. Jednakże nie powtórzył on sukcesu Skid Row czy Slave to the Grind; kilka singli z tego albumu stało się hitami ale praktycznie ich teledyski nie były emitowane przez MTV.

W 1997 roku z grupy zostaje wyrzucony Sebastian Bach. Zastąpił go Sean McCabe. Mimo że grupa nigdy nie została oficjalnie rozwiązana, pozostali członkowie przeszli do zespołu Ozone Monday w 1998r.

Skid Row zebrał się ponownie w 1999 roku z nowym wokalistą Johnym Sollingerem oraz perkusistą Charliem Millsem. Mills niedługo później opuścił zespół i został zastąpiony przez Phila Varone'a, byłego członka Saigon Kick. Po powrocie na scenę, wyruszyli w trasę oraz zagrali z takimi sławami lat 80-tych jak Kiss czy Poison. Koncertowali co roku przez całe lato. W 2002 byli częścią trasy Rock Never Stops Tour.

W roku 2003 Skid Row wydał 4. długogrający album studyjny Thickskin. Pierwszy album na którym grali Solinger i Varone oraz pierwszy album studyjny od ośmiu lat. Po wydaniu albumu Varone opuścił zespół i został zastąpiony przez obecnego perkusistę - Dave'a Gara.

Piąty (najnowszy) album Skid Row, Revolutions per Minute, wydany został 24 października 2006 przez wytwórnię SPV Records. Producentem był Michael Wagener, człowiek który wyprodukował ich dwa pierwsze albumy - Skid Row i Slave to the Grind. Skid Row obecnie ma trasę koncertową po Europie. W kwietniu 2015 roku na wokalu Solinger został zastąpiony przez Tony'ego Harnella, z którym zespół ponownie nagrał kawałek 18 and life.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Youth Gone Wild	Skid Row	11.1989	42[3]	99[2]	Atlantic A 8935	[written by Rachel Bolan, Dave Sabo][produced by Michael Wagener]
18 and Life	Skid Row	02.1990	12[6]	4[20]	Atlantic A 8883	[gold-US][written by Rachel Bolan, Dave Sabo][produced by Michael Wagener]
I Remember You	Skid Row	03.1990	36[4]	6[20]	East West A 8836	[written by Rachel Bolan, Dave Sabo][produced by Michael Wagener]
Monkey Business	Skid Row	06.1991	19[3]	-	Atlantic A 7673	[written by Rachel Bolan, Dave Sabo][produced by Michael Wagener]
Slave to the Grind	Skid Row	09.1991	43[2]	-	Atlantic A 7603	[written by Sebastian Bach, Rachel Bolan, Dave Sabo][produced by Michael Wagener]
Wasted Time	Skid Row	11.1991	20[3]	88[3]	Atlantic A 7570	[written by Sebastian Bach, Rachel Bolan, Dave Sabo][produced by Michael Wagener]
Youth Gone Wild / Delivering the Goods	Skid Row	08.1992	22[4]	-	Atlantic A 7444	[written by Rachel Bolan, Dave Sabo][produced by Michael Wagener]
Breakin' Down	Skid Row	11.1995	48[2]	-	Atlantic A 7135	[written by Dave Sabo][produced by Bob Rock]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Skid Row	Skid Row	02.1989	30[16]	6[78]	Atlantic 81 936	[5x-platinum-US][gold-UK][produced by Michael Wagener]
Slave to the Grind	Skid Row	06.1991	5[9]	1[1][46]	Atlantic 82 278	[2x-platinum-US][silver-UK][produced by Michael Wagener]
B-Side Ourselves	Skid Row	10.1992	-	58[6]	Atlantic 82 431	[gold-US][produced by Jim Mitchell and Skid Row; Bruce Calder, Rachel Bolan, Sebastian Bach]
Subhuman Race	Skid Row	04.1995	8[3]	35[9]	Atlantic 82 730	[produced by Bob Rock]

czwartek, 11 listopada 2021

Skee-Lo

Antoine Roundtree (urodzony 27 marca 1975r), lepiej znany pod pseudonimem Skee-Lo , to amerykański raper. Najbardziej znany jest dzięki piosence „ I Wish ” z 1995 roku , która stała się hitem w kilku krajach i dotarła na 13. miejsce listy Billboard Hot 100 .

Jego pierwszy singiel „I Wish” stał się hitem w radiu i telewizji latem 1995r roku dzięki teledyskowi numer jeden MTV wyreżyserowanemu przez Marty'ego Thomasa, który zdobył wiele nominacji i nagród VMA Awards na całym świecie. Piosenka była znana z braku wyraźnych tekstów w czasach, gdy gangsta rap był bardzo popularny. Jego debiutancki album o tym samym tytule został wydany wkrótce potem, przynosząc mu dwie nominacje do Grammy zarówno za album, jak i za singiel. Potem przerwał karierę rapera, zanim wrócił, by wydać nowy album w 2000 roku i kolejny w 2012 roku.

Urodzony w Chicago, Illinois , Roundtree i jego rodzina przenieśli się następnie do Poughkeepsie w stanie Nowy Jork , a następnie przeniósł się do Los Angeles w Kalifornii , gdy miał dwanaście lat. Po raz pierwszy zaczął rapować w 1983 roku.

Ukończył szkołę średnią w Moreno Valley, zanim w 1993 roku wrócił do Los Angeles. Uczęszczał do El Camino College . Mniej więcej w tym czasie przeszedł na islam i przyłączył się do Narodu Islamu .

Debiutancki album Skee-Lo I Wish ukazał się w 1995 roku, nad którym po raz pierwszy zaczął pracować w 1993 roku. Album odniósł ogromny sukces. Jeden z singli, „Top of the Stairs”, znalazł się w napisach końcowych, a także w ścieżce dźwiękowej do filmu Money Train z 1995 roku . Po cichu "przeszedł na emeryturę" z rapowania pięć miesięcy po wydaniu albumu z powodu sporu z wytwórnią Sunshine Records. Skee-Lo twierdzi, że Sunshine Records zasłużył sobie na sukces albumu i nie zarobił na tym ani centa. „Więc odmówiłem kręcenia kolejnych filmów, promowania lub nagrywania muzyki. Nie jestem ich niewolnikiem. Nie pracuję za darmo”. Po wielu latach ostatecznie wygrał prawa przeciwko wytwórni w sądzie.

Skee-Lo odnotował cover z Schoolhouse Skale! piosenką „The Tale of Mr. Morton”, która uczyła budowy zdania ( podmiot , czasownik i orzeczenie ). Piosenka pojawia się na kompilacyjnym albumie z 1996 roku, Schoolhouse Rock! Rock! .

Był współautorem „I'll Be Your Everything” boysbandu Youngstown . Piosenka znalazła się na ścieżce dźwiękowej filmu Inspektor Gadżet z 1999 roku.

Na scenę muzyczną powrócił w 2000 roku z nowym singlem I Can't Stop , który byłby tytułowym utworem na jego drugim albumie wydanym w 2001 roku.

W styczniu 2010 roku Skee-Lo powrócił z kolejnej muzycznej przerwy z EP-ką Overdose, gdzie współpracował z producentem płytowym Michaelem DeBarge.

W 2011 roku napisał „Burnin' Up” jako część ścieżki dźwiękowej do horroru z 2013 roku Killer Holiday Lionsgate Entertainment.
Skee-Lo wystąpił gościnnie w utworze „Now You See My Life” z byłym raperem Hollywood Undead Deuce z albumu Deuce Nine Lives w 2012 roku.

Swój trzeci album, Fresh Ideas , wydał we własnej wytwórni Skeelo Musik, za pośrednictwem iTunes 13 listopada 2012 r.Pojawił się w sklepach 9 lipca 2013 r.
On i jego żona Stacy Ambrose mieszkają w Los Angeles. On ma dwoje dzieci.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Wish	Skee-Lo	12.1995	15[8]	13[27]	Wild Card 5777752	[gold-US][written by Antoine Roundtree][produced by Walter "Kandor" Kahn,Skee-Lo][33[19].R&B Chart]
Top of the Stairs	Skee-Lo	04.1996	38[2]	112[2]	Wild Card 5763352	[written by Antoine Roundtree][produced by Walter "Kandor" Kahn,Skee-Lo][73[9].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Wish	Skee-Lo	07.1995	-	53[20]	Sunshine 75 486	[gold-US][produced by Skee-Lo,Walter Kahn]

Slum Village

SLUM VILLAGE, zał. w Detroit (Michigan, USA) w składzie: Baatin, Jay Dee, T3. Balansująca pomiędzy undergroundem a mainstreamem grupa z Detroit, w której wielu fachowców upatrywało głównych kandydatów do zajęcia roli - A Tribe Called Ouest na hiphopowej scenie, po tym jak w 1998 r. ten wspaniały zespół ogłosił zakończenie działalności.

Slum Village zostało założone w połowie lat 90-tych przez trzech, pochodzących z Conant Gardens w Detroit, uczniów liceum Pershing High School - producenta i emce Jay Dee (wtaśc. James Yancey) oraz raperów Baatina (Titus Glover) i T3 (RL Aftman III). Swoich pierwszych nagrań dokonywali oni pod czujnym okiem wspaniałego muzyka neo-soulowego Ampa Fiddlera.

Od 1995 r. Jay Dee stał się członkiem producenckiego tria The Ummah, a także jednym z najbardziej rozchwytywanych beatmakerów na scenie pozytywnego hip-hopu i progresywnych czarnych brzmień. W drugiej połowie lat 90. do Slum Village przylgnęła łatka największej nadziei rapu z Detroit, której potwierdzeniem były doskonale przyjmowane w podziemiu (wydawane w niezależnym obiegu) single, częste koncerty nie tylko w rodzimych okolicach, a także wiele pozytywnych opinii ze strony innych artystów.

W 1998 r. Slum Village otwierali koncerty na pożegnalnej trasie A Tribe Called Ouest, co zostało przez fanów i krytyków odebrane jako namaszczenie młodych twórców do roli następców Tribe. Swoimi nagraniami grupa nie do końca nawiązywała jednak do twórczości legendarnych nowojorczyków. Ich muzyka co prawda była bardzo bliska A.T.C.O., co nie dziwi w związku z tym, że właśnie Jay Dee jest niejako pomostem pomiędzy formacjami. Tekstowo Slum Village zdecydowanie odchodziło jednak w stronę bardziej mainstreamowych schematów. T3 i Baatin, którzy nie są obdarzeni rewelacyjnymi flow ani talentem literackim, nie uciekali w swoich wersach od tematyki łatwych kobiet, pieniędzy, szalonych imprez. Starali się to rekompensować nawiązaniami do klasycznego rapu, a także niemal filozoficznymi wywodami, w których jednak najbardziej obnażali swoje raperskie braki.

Wydany w 2000 r. debiut Slum Village "Fantastic, Vol. 2" (Goodvibe) oceniono bardzo wysoko pod względem muzyki, za którą odpowiadał w 90% Jay Dee (wyjątkami były produkcje Pete Rocka i D'Angelo) i przeciętnie właśnie, jeśli chodzi o warstwę raperską. Detroitczykom udało się dobrać na albumie wspaniały zestaw gości - m.in. - Busta Rhymesa, - DJ Jazzy Jeffa, - Kurupta i - Q-Tipa - którzy zdecydowanie dodali płycie blasku. Uzupełnieniem tego krążka był nagrany pod szyldem J-88 mini album "Best Kept Secret EP", wydany późną je sienią 2000 r. przez Groove Attack. Znalazły się na nim nagrania, które nie zmieściły się na "Fantastic...".

Jesienią 2001 r. z działalności w Slum Village zrezygnował Jay Dee. Jego udział w nagrywaniu kolejnego materiału zespołu ograniczył się do kilku produkcji. To niestety bardzo odbiło się na brzmieniu wydanego latem 2002 r. "Trinity (Past, Present And Future)". Bez beatów Jay Dee, którego nieudolnie próbowali zastąpić m.in. - Scott Storch, Waajeed i Kareem Riggins, płyta nie posiadała klimatu, jaki dotąd był główną cechą rozpoznawczą twórczości Slum Village. Gdyby nie singiel "Tainted" ze wspaniałym gościnnym udziałem Dwele oraz obecność w kilku nagraniach nowego rapera zespołu - Elzhi, "Trinity..." przeszłoby zupełnie bez echa.

Tak stało się 2 wydaną późną jesienią 2002 r. kompilacją T3 i producenta RJ Rice'a -"Stum Village Presents Dirty District", prezentującej dokonania lokalnej sceny. Dopiero latem 2004 r. Slum Village, w okrojonym już tylko do T3 i Elzhi składzie (Baatin zdecydował się na karierę solową, zastopowaną niestety przez niszczącą go schizofrenię) zanotowało wielki powrót krążkiem "Detroit Deli (A Taste Of Detroit)". Duetowi udało się zaprosić do współpracy m.in. - Ol' Dirty Bastarda (jako Dirt Mc Girta), Dwele oraz - Kanye Westa, który wyprodukował S.V. hitowy singiel "Selfish". Płyta doszła aż do 37. pozycji na liście "Billboardu", zyskała wysokie oceny wśród fanów i dziennikarzy.

Duże oczekiwania towarzyszyły wydanej pod koniec 2005 r. kolejnej płycie Slum Village. Wiązały się przede wszystkim z deklaracją Jay Dee (teraz Dilla) o chęci powrotu w szeregi składu. Aby podgrzać atmosferę przed premierą, W czerwcu 2005 artyści wydali mixtape "Prequel To Classic", na którym zebrali niesłyszane wcześniej utwory z całej kariery grupy. Na pełnym albumie "Slum Village" nie pojawił się ostatecznie wybitny beatmaker z Detroit, a produkcją zajęli się głównie B.R. Gunna (Black Milk i Young R J).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Climax/ Raise It Up	Slum Village	08.2000	189[1]	-	Wordplay WORDV 009	[produced by Jay Dee]
Raise It Up	Slum Village	07.2001	106[2]	-	Wordplay WORDT 022	[produced by Jay Dee]
Tainted/Get live	Slum Village with Dwele	07.2002	79[2]	87[11]	Barak/Priority 77 750	[written by Andwele Gardner, Jason "Elzhi" Powers, RL "T-3" Altman, Titus "Baatin" Glover][produced by Karieem Riggins][31[19].R&B Chart]
Disco	Slum Village featuring Ms. Jade, Raje Shwari	01.2003	-	-	Barak51 639	[produced by Brian Kidd][93[3].R&B Chart]
Selfish/Reunion	Slum Village with Kanye West & John Legend	05.2004	129[2]	55[17]	Barak/Capitol 48 901	[written by Aretha Franklin, Jason "ELZHI" Powers, Kanye West, RL "T3" Altman][produced by Kanye West][sample z Call me"-Aretha Franklin][20[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fantastic,Vol.2	Slum Village	08.2000	98[1]	180[1]	GoodVibe 2025	[produced by Jay Dee, Pete Rock, D'Angelo]
Trinity [Past,present and future]	Slum Village	08.2002	-	20[8]	Barak 38 911	[produced by J Dilla, Hi-Tek, Waajeed, Scott Storch, Karriem Riggins, T3, Black Milk, Young R.J., Shelton "Ess" Rivers]
Detroit deli [A taste of Detroit]	Slum Village	11.2005	-	37[5]	Barak 83 043	[produced by B.R. Gunna, Black Milk, J Dilla, Kanye West, T3, Young RJ]

Slits

The Slits - brytyjski zespół punkrockowy utworzony w 1976 w Londynie, przez cztery dziewczyny: wokalistkę Ari Up (właśc. Arianna Forster), gitarzystkę Kate Korus, basistkę Suzy Gutsy i perkusistkę Palmolive (właśc. Paloma Romero). Korus i Gutsy zostały wkrótce zastąpione przez Viv Albertine oraz Tessę Pollitt. Pomimo że od 1978r w składzie pojawiali się mężczyźni (kolejno perkusiści: Budgie (z Siouxsie and the Banshees), a później Bruce Smith), grupa ogólnie była przedstawiana jako żeński zespół.

W 1977 The Slits u boku zespołów Buzzcocks i Subway Sect supportowały grupę The Clash w czasie ich trasy "White Riot Tour", co zostało uwiecznione w filmie Dona Lettsa The Punk Rock Movie. W tym okresie zespół dokonał pierwszych nagrań dla Johna Peela z radia BBC, prezentując surowe rockowe brzmienie. Nagrania z tej sesji ukazały się dopiero w 1987 roku. W listopadzie 1978 ponownie występował z The Clash oraz z The Innocents tym razem w ramach trasy "Sort it Out Tour".

We wrześniu 1979 ukazał się na rynku debiutancki, album Cut nagrany przy pomocy producenta Dennisa Bovella, prezentujący nieco zmienione oblicze muzyczne grupy od pierwotnego. Płytę zdominowały utwory utrzymane w rytmie reggae. Album został nagrany z perkusistą Budgie'm, który zastąpił Palmolive.

Na początku lat 80-tych brzmienie The Slits stawało się coraz bardziej awangardowe. W miejscu Budgie'a pojawił się Bruce Smith z zespołu The Pop Group. W nowym składzie grupa nagrała singla "In The Beginning There was Rhythm" / "Where There's A Will". W tym czasie ukazał się bootlegowy album Bootleg Retrospective zawierający m.in. nagrania demo oraz z wcześniejszych singli. W 1981r grupa nagrała kolejny album studyjny Return of the Giant Slits. Wiosną następnego roku muzycy zawiesili działalność. Ari Up kontynuowała działalność z zespołem New Age Steppers.

W 2005r Ari Up i Tessa Pollitt wznowiły działalność The Slits. W 2006r ukazała się EP-ka Revenge of the Killer Slits nagrana z udziałem perkusisty Sex Pistols Paula Cooka, jego córki Hollie Cook (instr. klawiszowe) oraz gitarzysty Marca Pirroni'ego (ex–Adam and the Ants i ex–Siouxsie and the Banshees). Wkrótce na miejsce Cooka i Pirroni'ego pojawili się: niemiecka perkusistka Anna Schulte i gitarzystka Adele Wilson.

W latach 2006–2007 grupa koncertowała w Stanach Zjednoczonych, w Australii oraz w Japonii. W 2008r odeszła Wilson, zastąpiona przez amerykańską gitarzystkę Michelle Hill. W styczniu 2009r zespół zawarł kontrakt z wytwórnią Narnack Records, która jeszcze w tym samym roku wydała trzeci studyjny album Trapped Animal. 20 października 2010 niespodziewanie zmarła Ari Up.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Typical Girls/I Heard It Through The Grapevine	Slits	09.1979	60[3]	-	Island WIP 6505	[written by The Slits][produced by Dennis Bovell]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cut	Slits	09.1979	30[5]	-	Island ILPS 9573	[produced by Dennis Bovell]

Slipknot

Slipknot - amerykańska grupa wykonująca muzykę z pogranicza heavy, nu i metalu alternatywnego.

Cechą charakterystyczną grupy jest fakt występowania jej członków w zasłaniających twarze maskach. Przez szereg lat aż do 2010 zespół tworzył niezmiennie dziewięcioosobowy skład.

W 2006 grupa otrzymała nagrodę Grammy w kategorii Best Metal Performance za utwór pt. „Before I Forget” z płyty Vol. 3: (The Subliminal Verses), a w 2008 Slipknot dostał nagrodę Kerrang! Icon. Natomiast cztery z sześciu oficjalnie wydanych albumów uzyskały status płyty platynowej.

Członkowie zespołu występują także w innych zespołach. Wokalista Corey Taylor jest członkiem grupy Stone Sour, Sid Wilson prowadzi karierę solową jako DJ Starscream, natomiast Shawn Crahan jest liderem zespołu Dirty Little Rabbits.

Zespół powstał w 1995 w Des Moines z inicjatywy Shawna Crahana i Andersa Colsefniego. Muzycy do współpracy zaprosili basistę Paula Graya i gitarzystę Donniego Steela. Wkrótce potem do zespołu dołączył drugi gitarzysta Josh Brainard, który był pomysłodawcą początkowej nazwy zespołu Meld. Pierwszy koncert zespołu odbył się po włączeniu do składu perkusisty Joeya Jordisona. Występ odbył się w listopadzie 1995 w klubie Crowbar w rodzinnym mieście zespołu. Rolę wokalisty objął wtedy Colsefni. W tym czasie powstały takie utwory jak "Slipknot", "Killers Are Quiet", "Do Nothing, Bitchslap", "Confessions", "Some Feel", "Part of Me" i "Tattered and Torn". Wkrótce potem muzycy zdecydowali o poszerzeniu instrumentarium zespołu. Jordison pozostał głównym perkusistą, natomiast Crahan i Colsefni rozpoczęli grę na instrumentach perkusyjnych. Niedługo potem nazwa grupy została zmieniona na Pyg System, a następnie na Slipknot. Pod koniec 1995 grupa przystąpiła do prac w SR Studios, gdzie z pomocą producenta Seana McMahona zarejestrowano utwory na debiutancki album Mate, Feed, Kill, Repeat.

W lutym 1996 grupę opuścił Donnie Steele, którego zastąpił Craig Jones. Jako gitarzysta muzyk wystąpił tylko podczas jednego koncertu. Wkrótce potem Jones zaczął grać na keyboardzie. Jako drugi gitarzysta do zespołu dołączył natomiast Mick Thomson. Tego samego roku muzycy zdecydowali się na zastosowanie masek podczas występów. 31 października 1996 ukazał się album Mate, Feed, Kill, Repeat. Wydawnictwo ukazało się w nakładzie 1000 egzemplarzy. Muzycy zaprzyjaźnili się z dyrektorem programowym radia KKDM - Sophią John, która zgodziła się przez rok pełnić nieodpłatnie funkcję menedżera grupy. Zespół odniósł swój pierwszy sukces wygrywając w zorganizowanym przez KKDM konkursie Battle Of Bands, gdzie pokonali swoich głównych rywali z Des Moines, grającą alternatywnego rocka grupę Stone Sour, której wokalistą był Corey Taylor. W 1997 jako drugi wokalista do zespołu dołączył Corey Taylor. Pierwszym utworem, do którego Corey napisał tekst, był utwór "Me inside". Wkrótce potem muzyk objął stanowisko głównego wokalisty, natomiast Colsefni poprzestał na instrumentach perkusyjnych i chórkach.

W 1998 podczas koncertu Colsefni zakomunikował odejście z zespołu. Zastąpił go Chris Fehn. Do zespołu dołączył również DJ Sid Wilson. Sophia John zdołała dotrzeć do producenta muzycznego Rossa Robinsona, który pojawił się na próbie zespołu. Robinson pośredniczył w podpisaniu kontraktu Slipknot z wytwórnią muzyczną Roadrunner Records, który opiewał na sumę 500 tysięcy dolarów i siedem płyt. 23 września 1998 zespół poleciał do Los Angeles, gdzie w studiu nagraniowym zaczęto prace nad albumem Slipknot. Płyta ta ukazała się w Stanach Zjednoczonych 29 czerwca 1999 i w dwa tygodnie po premierze uzyskała status złotej płyty, a po trzech miesiącach status platynowej.

Wydawnictwo było promowane singlami do utworów Wait and Bleed i Spit It Out. Tego samego roku zespół opuścił gitarzysta Josh Brainard, który ze względów rodzinnych nie mógł poświęcać grupie dużo czasu. Brainarda zastąpił James Root.

W styczniu 2001 grupa ponownie weszła do studia, gdzie we współpracy z Rossem Robinsonem rozpoczęła prace nad kolejnym albumem, zatytułowanym Iowa. Nowe wydawnictwo ukazało się 28 sierpnia. W ramach promocji ukazały się trzy single The Heretic Anthem, Left Behind i My Plague (New Abuse Mix) do których zrealizowano również teledyski. W 2002 perkusista Joey Jordison, jako gitarzysta wystąpił na debiutanckiej płycie zespołu Murderdolls zatytułowanej Beyond The Valley Of Murderdolls; perkusista Shawn Crahan zagrał na debiutanckim albumie To My Suprise - To My Surprise; natomiast Corey Taylor reaktywował grupę Stone Sour. 1 lutego 2002 grupa wystąpiła w katowickim Spodku.
2003–2007

Pod koniec 2003 muzycy rozpoczęli prace nad Vol. 3: (The Subliminal Verses); tym razem grupa skorzystała z usług producenta Ricka Rubina. Płyta ukazała się 25 maja na całym świecie. Promowały ją single Duality, Vermilion, Before I Forget, The Nameless i The Blister Exists].

25 czerwca 2005 grupa wystąpiła w warszawskim klubie Stodoła. 31 października tego samego roku ukazał się pierwszy dwupłytowy album koncertowy zespołu zatytułowany 9.0: Live. Na wydawnictwie ukazał się zapis koncertów grupy w Tokio, Osace, Singapurze i Las Vegas. 4 grudnia 2006r ukazało się trzecie wydawnictwo DVD zespołu zatytułowane Voliminal: Inside the Nine. Na wydawnictwie ukazał się m.in. 90-minutowy film, w reżyserii Shawna Crahana, koncert, wywiady oraz teledyski. W 2007r gitarzysta grupy Mick Thomson wystąpił gościnnie na albumie Doomsday X- Malevolent Creation. Tego samego roku Slipknot odbył trasę koncertową Jägermeister Music Tour w Stanach Zjednoczonych wraz z grupami Lacuna Coil i Shadows Fall.

25 sierpnia 2008 ukazała się czwarta studyjna płyta grupy All Hope Is Gone. Płyta wydana przez wytwórnie Roadrunner Records w ciągu tygodnia od dnia premiery sprzedała się w nakładzie 239 516 sztuk. W ramach promocji ukazały się single do utworów All Hope Is Gone, Psychosocial, Dead Memories i Sulfur. Tego samego roku grupa uzyskała nominację do nagrody MTV Video Music Awards w kategorii "Best Rock Video" za teledysk do utworu "Psychosocial". Album do 2009 sprzedał się w nakładzie 500 000 egzemplarzy uzyskując status złotej płyty. Natomiast 13 marca 2009 w ramach MTV World Stage cyklu koncertów emitowanych jednocześnie na żywo na 62 kanałach telewizyjnych.

24 maja 2010 zmarł basista grupy Paul Gray. Pomimo potwierdzenia występów grupy na festiwalu Sonisphere latem 2011, Corey Taylor zapytany o możliwość wydania nowego albumu Slipknot przyznał, iż "nie widzi, aby stało się to wkrótce". W 2011 stanowisko basisty objął Donnie Steele- gitarzysta i członek oryginalnego składu Slipknot. W 2012 zespół wydał album-kompilację Antennas To Hell.

W grudniu 2013 grupa ogłosiła, że opuścił ją perkusista Joey Jordison, po czym na początku stycznia 2014 sam zainteresowany oświadczył, że nie odszedł z zespołu, tylko został z niego wyrzucony. W tym samym roku Corey Taylor poinformował o nadchodzącej, piątej płycie składu, zatytułowanej .5: The Gray Chapter. Album pojawił się w sprzedaży 21 października 2014r. Singlami promującymi były utwory The Negative One, The Devil In I oraz Custer. Pojawiła się również informacja o przyłączeniu do zespołu dwóch nowych członków. Są nimi Alex Venturella za zmarłego basistę Paula Graya i Jay Wainberg za perkusistę Joeya Jordisona. Nowi członkowie do dziś nie otrzymali swoich numerów, co było elementem rozpoznawczym pierwotnego składu.

W 2018r coraz częściej pojawiały się pogłoski o kolejnym, szóstym studyjnym albumie kapeli. Plotki te zostały oficjalnie potwierdzone przez zespół na początku 2019r. W tym samym czasie została ogłoszona kolejna trasa koncertowa zespołu. Jednym z państw na tej trasie była również Polska, w której Slipknot pojawił się 25 czerwca 2019. Ze względu na konflikty wewnątrz zespołu została również ogłoszona informacja, iż Chris Fehn został usunięty z grupy. Album "We Are Not Your Kind" został wydany 9 sierpnia 2019.
Zespół Slipknot jako główne inspiracje wymienia takie grupy muzyczna jak Led Zeppelin, Black Sabbath, Slayer, Judas Priest, Korn, AC/DC, Head of David, Godflesh, Skinny Puppy, Neurosis, Kiss oraz Beastie Boys. W twórczości grupy wyraźne są wpływy takich gatunków jak death metal, black metal, heavy metal oraz nu metal.

Grupa zaliczana jest do pionierów nurtu New Wave of American Heavy Metal łączącego wpływy thrash i death metalu oraz metalcore. Stylistycznie muzyka Slipknot porównywana jest do dokonań takich zespołów jak Pantera, Machine Head, Biohazard, Life of Agony czy Prong.

Wczesne utwory zespołu Slipknot charakteryzują się różnorodnymi partiami wokalnymi takimi jak: rapowanie, śpiew oraz growl. Natomiast nowsze dokonania zespołu charakteryzuje większy udział melodyjnego śpiewu. W tekstach dominują takie motywy jak: nihilizm, gniew, miłość, mizantropia czy psychoza.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wait and bleed	Slipknot	03.2000	27[17]	-	Roadrunner RR 21125	[platinum-US][silver-UK][written by Joey Jordison, Corey Taylor][produced by Ross Robinson, Slipknot]
Spit it out	Slipknot	09.2000	28[7]	-	Roadrunner RR 20903	[written by Paul Gray ,Joey Jordison ,Shawn Crahan][produced by Ross Robinson, Sean McMahon]
Left behind	Slipknot	11.2001	24[19]	-	Roadrunner RR 20335	[written by Corey Taylor ,Mick Thomson, Jim Root, Paul Gray, Joey Jordison, Shawn "Clown" Crahan ,Chris Fehn, Sid Wilson, Craig "133" Jones][produced by Ross Robinson,Slipknot]
My plague	Slipknot	07.2002	43[4]	-	Roadrunner RR 20453	[written by Corey Taylor ,Mick Thomson, Jim Root, Paul Gray, Joey Jordison, Shawn "Clown" Crahan ,Chris Fehn, Sid Wilson, Craig "133" Jones][produced by Ross Robinson,Slipknot][piosenka z filmu "Resident evil"]
Duality	Slipknot	06.2004	15[6]	106[14]	Roadrunner RR 39880	[gold-UK][written by Shawn Crahan ,Chris Fehn ,Paul Gray, Craig Jones ,Joey Jordison, Jim Root, Corey Taylor, Mick Thomson ,Sid Wilson][produced by Rick Rubin]
Vermillion	Slipknot	10.2004	31[2]	-	Roadrunner RR 39770	[written by Shawn Crahan ,Chris Fehn ,Paul Gray, Craig Jones ,Joey Jordison, Jim Root, Corey Taylor, Mick Thomson ,Sid Wilson][produced by Rick Rubin]
Before i forget	Slipknot	06.2005	35[4]	-	Roadrunner RR 39687	[platinum-US][silver-UK][written by Shawn Crahan ,Chris Fehn ,Paul Gray, Craig Jones ,Joey Jordison, Jim Root, Corey Taylor, Mick Thomson ,Sid Wilson][produced by Rick Rubin]
All Hope Is Gone	Slipknot	07.2008	98[1]	-	Roadrunner CATCO 140343323	[written by Paul Gray, Joey Jordison, Jim Root, Corey Taylor, Mick Thomson][produced by Dave Fortman]
Psychosocial	Slipknot	07.2008	67[8]	-	Roadrunner CATCO 140353002	[gold-UK][written by Corey Taylor, Joey Jordison, Paul Gray][produced by Dave Fortman]
The Negative One	Slipknot	08.2014	71[1]	-	Roadrunner NLA 321400314	[written by Jim Root ,Corey Taylor][produced by Slipknot, Greg Fidelman]
The Devil in I	Slipknot	08.2014	135[1]	-	Roadrunner	[gold-US][silver-UK][written by Jim Root ,Corey Taylor][produced by Slipknot, Greg Fidelman]
All Out Life	Slipknot	11.2018	99[1]	-	Roadrunner NLA 321800292	[written by Shawn Crahan, Jim Root, Corey Taylor][produced by Slipknot, Greg Fidelman]
Unsainted	Slipknot	05.2019	68[2]	-	Roadrunner NLA 321900089	[gold-US][written by Shawn Crahan, Jim Root, Corey Taylor][produced by Slipknot, Greg Fidelman]
Nero Forte	Slipknot	08.2019	84[1]	-	Roadrunner NLA 321900097	[written by Shawn Crahan, Jim Root, Corey Taylor][produced by Slipknot, Greg Fidelman]
All Out Life	Slipknot	11.2018	99[1]	-	Roadrunner NLA 321800292	[written by Shawn Crahan, Jim Root, Corey Taylor][produced by Slipknot, Greg Fidelman]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Slipknot	Slipknot	07.1999	37[79]	51[80]	Roadrunner RR 86558	[2x-platinium-US][platinum-UK][produced by Slipknot ,Ross Robinson ]
Iowa	Slipknot	09.2001	1[1][22]	3[16]	Roadrunner 12085642	[platinium-US][platinum-UK][produced by Slipknot ,Ross Robinson ]
Vol.3 [The Subliminal Verses]	Slipknot	06.2004	5[17]	2[64]	Roadrunner RR 83888	[platinium-US][platinum-UK][produced by Rick Rubin ]
9.0 Live	Slipknot	11.2005	53[4]	17[11]	Roadrunner RR 81152	[gold-US][produced by Slipknot, Joey Jordison]
All Hope Is Gone	Slipknot	09.2008	2[8]	1[70]	Roadrunner RR 79382	[platinum-US][gold-UK][produced by Dave Fortman, Slipknot, Chris Vrenna]
Antennas to Hell	Slipknot	08.2012	22[4]	18[8]	Roadrunner RR 76372	[gold-UK][produced by Slipknot, Ross Robinson, Sean McMahon ,Rick Rubin, Joey Jordison, Dave Fortman, Chris Vrenna]
.5: The Gray Chapter	Slipknot	11.2014	2[12]	1[22]	Roadrunner RR 75452	[gold-US][gold-UK][produced by Slipknot,Greg Fidelman]
We Are Not Your Kind	Slipknot	08.2019	1[1][7]	1[8]	Roadrunner 0016861741020	[silver-UK][produced by Slipknot,Greg Fidelman]

środa, 10 listopada 2021

Slint

Slint – amerykański zespół indierockowy i mathrockowy, powstały w 1986 roku w Louisville w stanie Kentucky. Jeden z pionierów gatunku post rock i zarazem inspiracja dla późniejszych grup tego nurtu. Ulubiony zespół Steve'a Albiniego, odpowiedzialnego za nagranie w 1987 roku ich debiutanckiego albumu Tweez (1989, Jennifer Hartman Records).

Sławę przyniósł im wydany w 1991 roku album Spiderland, uważany za kanoniczne dzieło minimalistycznego rocka. Najbardziej rozpoznawalnym elementem w muzyce Slint były nagłe, niespodziewane zmiany w dynamice, wykorzystywane później np. przez Mogwai.

Zespół rozpadł się w 1991 roku, a jego muzycy zaangażowali się w inne projekty: gitarzysta David Pajo, działający obecnie pod pseudonimem Papa M, był członkiem m.in. Tortoise, a Brian McMahan założył formację The For Carnation.

W 1993 Touch & Go wypuściło reedycję debiutanckiego albumu Tweez. Ostatnim wydawnictwem grupy było opublikowane już po jej rozpadzie niezatytułowane EP, zawierające dwa utwory zarejestrowane w 1989 roku na potrzeby niedoszłego 12-calowego singla, który miał towarzyszyć Tweez.

Niespodziewanie grupa reaktywowała się w 2005 na festiwalu All Tomorrow's Parties i dała serię koncertów w Stanach i Europie. Muzycy rozwiali ostatecznie nadzieje fanów na nowy materiał, sprzedając swój sprzęt muzyczny w serwisie eBay.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Glenn / Rhoda	Slint	09.1994	-	-	Touch and Go TG 132	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tweez	Slint	.1989	-	-	Touch & Go TG 138	[produced by Steve Albini]
Spiderland	Slint	03.1991	-	-	Touch & Go TG 064	[produced by Brian Paulson]