poniedziałek, 22 marca 2021

Galaxy Records

 Galaxy Records była filią innej wytwórni,Fantasy Records,założonej w 1951r i była aktywna przez kilka dekad.

Swoją nazwę przyjęła od magazynu science-fiction,prowadząc trzy niezależne życia. Jej pierwsze wcielenie to głównie produkcja płyt jazzowych,do czasu wycofania płyt 78r.p.m.,wydając minn.Cal Tjadera i Vido Musso.
Odżyła na nowo w 1961r jako wytwórnia specjalizująca się w muzyce gospel i rhythm'n'bluesowej,wydając single pod okiem producenta Cliffa Goldsmitha i aranżera Ray'a Shanklina.Ostatni okres aktywności to lata 1978-do połowy lat 80-tych,jako wytwórnia stricte jazzowa.Nagrywali dla niej tak wybitni artyści jazzowi jak:Tommy Flanagan i Art Pepper.

          Katalog wytwórni:SP's
Galaxy 701 Cal Tjader Ivy/ Give Me The Simple Life
Galaxy 702 Cal Tjader Trio These Foolish Things /Charley's Quote
Galaxy 703 Cal Tjader Trio Vibratharpe/ Mambo Chopsticks
Galaxy 704 Vido Musso Sextet Cutting The Nut/ Come Back To Sorrento
Galaxy 705 Cal Tjader Lullaby Of The Leaves /Three Little Words
Galaxy 707 The Apollos I Can't Believe It /Sometimes I Feel Like A Motherless Child
Galaxy 708 The Apollos Say A Prayer/ Lord Lord
Galaxy 709 Johnny Lewis and The Gents Tragedy /Right Don't Wrong Nobody
Galaxy 710 Bill Mc Afee My Love /I Don't Know Why
Galaxy 711 Roger Collins Foxy Girls In Oakland /All To-E Down
Galaxy 712 Saunders King S.K. Blues/ What's Your Story
Galaxy 713 The Playgirls/ Bells Donnie
Galaxy 714 The Holidays Send Back My Love/ Deacon Brown 1962
Galaxy 715 Rodger Collins Working Girl/ The World Can't Do Me No Harm
Galaxy 716 John Lee Hooker I Lost My Job /You Gotta Shake It Up And Go 1963
Galaxy 717 The Sevilles Treat You Right/ Hey Hey Hey
Galaxy 718 Little Johnny Taylor You'll Need Another Favor/ What You Need Is A Ball 1963
Galaxy 719 Good-Time Charlie Watch That Stuff /Learning All About Love
Galaxy 720 Nat Brown Trio The Diplomat/ Lover, Oh Lover
Galaxy 721 The Sevilles Charlena/ Loving You
Galaxy 722 Little Johnny Taylor Part Time Love/ Somewhere Down The Line 1963
Galaxy 723 Clay Hammond My Baby Left Me Crying/ There's Gonna Be Some Changes
Galaxy 724 Ella Jamerson Since I Fell For You/ When I Fall In Love
Galaxy 725 Little Johnny Taylor Since I Found A New Love/ My Heart Is Filled With Pain 1963
Galaxy 726 Billy Keen I Finally Got Wise /You're A Deserter
Galaxy 727 The Sevilles Creation/ Baby
Galaxy 728 Rodger Collins The Biggest Fool/ Give The Kids A Chance
Galaxy 729 Little Johnny Taylor First Class Love/ If You Love Me 1964
Galaxy 730 Good Time Charlie My Beautiful Lady/ Thrifty Mart
Galaxy 731 Little Johnny Taylor You Win, I Lose /If You Love Me 1964
Galaxy 732 The Showcases This World Is Real /?
Galaxy 733 Little Johnny Taylor True Love /I Smell Trouble 1964
Galaxy 734 Del Cunningham Lay Up In Bed And Read /Just Wondering
Galaxy 735 Little Johnny Taylor For Your Precious Love/ I've Never Had A Woman Like You Before 1965
Galaxy 736 Little Johnny Taylor Help Yourself /Somebody's Got To Pay 1965
Galaxy 737 Leon Ferguson Stokin'/ Miss Dolores Funk
Galaxy 738 The Merced Blue Notes Rufus Jr./ Thumping 1965
Galaxy 739 Little Johnny Taylor One More Chance/ Looking At The Future 1965
Galaxy 740 Jimmy Sel Hard Luck/ Talk Is Cheap
Galaxy 741 Joe Johnson Gold Digging Man/ Rattlesnake, Baby Rattlesnake
Galaxy 743 Little Johnny Taylor Please Come Home For Christmas/ Miracle Maker 1965
Galaxy 744 The Merced Blue Notes Mama Rufus /Bad Bad Whiskey 1965
Galaxy 745 Little Johnny Taylor My Love Is Real/ All I Want Is You 1966
Galaxy 746 Clarence Smith I Don't Love You No More/ All Night Long They Play The Blues
Galaxy 747 Merl Saunders I Pity The Fool/ Tighten Up
Galaxy 748 Little Johnny Taylor Zig Zag Lightning /The Things I Used To Do 1966
Galaxy 749 Big Mama Thornton Life Goes On /Because It's Love 1966
Galaxy 750 Rodger Collins She's Looking Good /I'm Serving Time
Galaxy 751 The Chromatics I Was Wrong - Part 1/ I Was Wrong - Part 2
Galaxy 752 Little Johnny Taylor I Know You Hear Me Calling/ Big Blue Diamonds 1967
Galaxy 753 K.C. Douglas Things I'd Do For You/ Little Green House
Galaxy 754 Rodger Collins She's A Good Woman/ Ain't Going To Forget It
Galaxy 755 Merl Saunders Up, Up And Away /Soul Grooving
Galaxy 756 Little Johnny Taylor Driving Wheel/ Darling Believe In Me 1967
Galaxy 757 Rodger Collins Hands Off My Girl/ What Am I Living For
Galaxy 758 Sonny Rhodes One Of These Days /You Better Stop
Galaxy 759 The Right Kind Why Did You Have To Lie/ I've Been Changed
Galaxy 760 Gail Anderson I Can't Stop It /Born To Be Loved
Galaxy 761 The Right Kind You Oughta Slow Dance /My Money Is Funny
Galaxy 762 Charles Brown I'm Gonna Push On/ Cry No More 1968
Galaxy 763 Sonny Rhodes and J.J. Malone Country Boy /I Was Kidding
Galaxy 764 Little Johnny Taylor Double Or Nothing /Sometimey Woman 1968
Galaxy 765 The Right Kind Going Back /The Right Kind Of Guy
Galaxy 766 Charles Brown Abraham, Martin And John/ ? 1968
Galaxy 767 Bobby Eaton Fever, Fever, Fever /We Gonna Do Our Thing
Galaxy 768 Claude Huey Why Did Our Love Go/ Why Would You Blow
Galaxy 769 J.J. Malone One Step Away/ People Say
Galaxy 770 Lenny Williams How Can I Forget You/ Feelin' Blue
Galaxy 771 Rodger Collins Foxy Girls In Oakland/ All To'e Down
Galaxy 772 Sam Campbell Right To Love/ Hey La Ya La
Galaxy 774 The Debonaires Woman Why? /Stop! Let's Be United
Galaxy 775 Rodger Collins Your Love, It's Burning /I'm Leavin' This Place
Galaxy 776 Merl Saunders and Heavy Turbulance Iron Horse/ Little Bit Of Righteousness
Galaxy 777 Bill Coday Get Your Lie Straight/ You're Gonna Want Me
Galaxy 778 Bobby Rush Mary Jane/ Chicken Heads
Galaxy 779 Bill Coday When You Find A Fool Bump His Head/ A Womann Rules The World
Galaxy 780 Loleatta Holloway Bring It On Up /Rainbow '71
Galaxy 781 Bill Coday Let Me Be Your Handy Man/ I Got A Thing
Galaxy 782 Claude Huey If You'll Be My Witness/ Still Love You
Galaxy 783 Rodger Collins Get Away From Me /Direct Me
Galaxy 784 J.J. Malone It's A Shame /Danger Zone
Galaxy 785 Watson Sisters I've Got A Dream/ Love Light Of Mine
Galaxy 787 The Debonaires I Want To Talk About It - Part 1/ I Want To Talk About It - Part 2 1960s
Galaxy 788 Rodger Collins Caught In Your Love/ Back In The Country
Galaxy 789 J.J. Malone I'm So Glad /Whatever It Is 
     Hity na singlowej liście przebojów "Billboard" 
Galaxy 722 Little Johnny Taylor Part Time Love/ Somewhere Down The Line 1963 19.[13]
Galaxy 725 Little Johnny Taylor Since I Found A New Love/ My Heart Is Filled With Pain 1963 78[4]

G-Unit Records

 G-Unit Records - wytwórnia specjalizująca się w muzyce hip-hop stworzona przez amerykańskiego rapera 50 Centa i jego managera, Sha Money XL’a.

Wytwórnia jest spółką zależną Interscope Records . Po sukcesie swojego debiutanckiego albumu Get Rich or Die Tryin ' 50 Cent założył wytwórnię, aby wydawać muzykę   swojej grupy G Unit . Jego byli członkowie Lloyd Banks , Tony Yayo i Young Buck również podpisali kontrakty płytowe jako artyści solowi z wytwórnią.
 

Pierwszym wydaniem był album G-Unit Beg for Mercy , który sprzedał się w ponad sześciu milionach egzemplarzy na całym świecie i został nagrodzony podwójną platyną przez RIAA . Do 2008 roku dziewięć albumów ukazało się w wydawnictwach G-Unit Records (2 x G-Unit, 2 x Lloyd Banks, Young Buck x 2, 1 x The Game, 1 x Mobb Deep, 1 x Tony Yayo).

Po tym, jak The Game opuścił wytwórnię - wydał tu swój debiutancki album The Documentary. W 2005 roku nowojorski duet rapowy Mobb Deep ogłosił, że w przyszłości wyda płytę dla G-Unit Records. Ich  umowa została rozwiązana w 2009 roku po wydaniu albumu. Wraz z MOP , kolejna formacja została dodana do wytwórni w 2005 roku. Podobnie jak Mobb Deep, MOP opuścił G-Unit Records w 2009 roku z powodu różnic artystycznych.

Piosenkarka R'n'B, Olivia, była również związana kontraktem z G-Unit od 2003 do 2007 roku, ale nie wydała albumu. Od tego czasu G-Unit Records nie ma innych artystek.

W 2010 roku 50 Cent próbował rozszerzyć kierunek swojej wytwórni poza artystów muzycznych, zatrudniając komika Young Jack Thriller i szukając innych autorów. W marcu 2011 roku G-Unit Records podpisała kontrakt z kolejnym raperem, Shawty Lo

Single na listach przebojów

Stunt 101 G-Unit 12.2003 25.UK/13.US Poppin' Them Thangs G-Unit 01.2004 109.UK I Like The Way She Do It G-Unit featuring Young Buck 

04.2008 117.UK/95.US Rider Pt. 2 G-Unit featuring Young Buck 04.2008 122.US Have a Party Mobb Deep featuring 50 Cent & Nate Dogg 05.2006 105.US On Fire Lloyd Banks 05.2004 8.US [gold-US] Karma Lloyd Banks 11.2004 17.US Hands Up Lloyd Banks 09.2006 84.US You Don't Know / Billion Bucks Eminem, 50 Cent, Lloyd Banks , And Cashis 12.2006 12.US Beamer, Benz, Or Bentley Lloyd Banks Featuring Juelz Santana 03.2010 49.US So seductive Tony Yayo feat 50 Cent 06.2005 28.UK/48.US Hustler's ambition 50 Cent 11.2005 13.UK/65.US Best friend 50 Cent Feat. Olivia 03.2006 35.US Hands up Lloyd Banks Feat. 50 Cent 10.2006 43.UK/84.US Albumy na listach przebojów Beg for Mercy G-Unit 11.2003 2.US [2x-platinum-US] T.O.S. (Terminate on Sight) G-Unit 07.2008 4.US The Beauty of Independence G-Unit 08.2014 17.US The Beast Is G-Unit G-Unit 03.2015 27.US The Hunger for More Lloyd Banks 06.2004 1.US [platinum-US] Rotten Apple Lloyd Banks 10.2006 3.US H.F.M. 2 (The Hunger for More) Lloyd Banks 11.2010 26.US H.F.M. 2 (The Hunger for More)

G-Funk Records

 G-Funk Entertainment (dawniej znany jako G-Funk Records , a później przemianowany G-Funk 2000: The New Millennium) to amerykańska wytwórnia  założona przez artystę West Coast hip hop   Warrena G . Była spółką zależną Def Jam , skąd została wyrzucona i podpisała umowę z Restless Records w 1998 roku pod nową nazwą, aby w końcu dotrzeć do Hawino Records jako G-Funk Entertainment w 2005, gdzie Warren G wydał swój album In the Mid-Nite Hour .

         Albumy na listach przebojów

This Is the Shack Dove Shack 09.1995 68.US

Scarlet Party

 Scarlet Party powstał  w hrabstwie Essex w Anglii na początku lat 80-tych. Założycielami byli wokalista / autor tekstów Graham Dye i brat Steven Dye z perkusistą Seanem Heaphym.


Zaczęli występować na wielu najlepszych miejscach, aby ugruntować popularność, a już nagrał album z oryginalnego materiału,i   podpisali kontrakt z poważną firmą płytową, kiedy dołączył   czwarty członek, Mark Gilmour, brat Dawida Gilmoura   z Pink Floyd   na gitarze prowadzącej.

Debiutancki singiel „ 101 Dam-Nations ” został wydany przez słynną wytwórnię Parlophone EMI w dniu 16 października 1982 r., Wraz ze specjalną reedycją Love Me Do, z okazji 20. rocznicy powstania The Beatles w EMI. Pomogło to zwrócić uwagę na Scarlet Party, a głosem Grahama Dye, niesamowicie przypominającym głos Johna Lennona , kampania reklamowa telewizji, radia i magazynu, pomogła wzmocnić to połączenie. Singiel został entuzjastycznie przyjęty ( Kate Bush określiła go jako swój ulubiony  ) i osiągnął 44 miejsce na brytyjskiej liście singli .

Została uznana za numer 4 w All-Time Top 100 singli   Colina Larkina w „  All Time Top 1000 Albums .   Larkin stwierdza, że ​​„powinien był to być hit numer jeden”.

Kolejny singiel „ Eyes Of Ice ” osiągnął 8. miejsce na portugalskiej liście przebojów.  Singiel został wydany w lutym 1983 roku na przezroczystym jak lód winylu, co było prośbą zespołu, a wszystkie prace artystyczne związane z okładką zostały wykonane przez Grahama Dye przy użyciu kolorowych ołówków. EMI zdecydowało się wówczas nie wydawać ukończonego albumu, który miał nosić tytuł „Scarlet Skies”.

„Scarlet Skies” został nagrany w Abbey Road Studios w latach 1981-82, ale nigdy nie został oficjalnie wydany. Połączone piosenki poruszają tematy wojny, miłości i alienacji, w stylach przypominających zarówno mini-popowe opery The Who , jak i progresywne albumy koncepcyjne Pink Floyd .

Zespół nagrał bardziej oryginalne piosenki napisane przez braci Dye, jako czteroosobowy, aż do odejścia Marka Gilmoura pod koniec 1983 r., A następnie ponownie jako trio, pracując także nad innymi projektami, m.in. muzyczna przygoda animowana oparta na zespole, z których żadna nie została podjęta przez EMI.

Scarlet Party kontynuował  występy na żywo, do którego na krótko dołączył nowy członek Micky Portman na basie i nagrał kilka kolejnych utworów w Abbey Road Studios. Jednak zespół, który teraz czując się zniechęcony i rozczarowany EMI, postanowił rozwiązać się pod koniec 1985 roku.

Graham Dye pracował jako główny wokalista przy kilku albumach The Alan Parsons Project , a ostatnio powstała nowa wersja „101 Dam-Nations”, w której Graham i Steven Dye wraz z Philem Collinsem z Genesis grają bębny . Bracia poprosili o pomoc Alana Parsonsa przy produkcji nagrania, które nie jest jeszcze dostępne.

 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
101-Dam-Nations/What Is This Thing Scarlet Party10.198244[5]-Parlophone R 6058[written by Graham Dye, Steven Dye][produced by Tony Clark, Haydn Bendall]
Eyes Of Ice/Another World Scarlet Party03.198377[3]-Parlophone R 6060[written by Graham Dye, Steven Dye][produced by Tony Clark, Haydn Bendall]

Scarlet Fantastic

 Scarlet Fantastic to brytyjski duet popowy działający w latach 80-tych, w skład którego wchodzili Maggie De Monde i Rick P. Jones. Zespół ewoluował z wcześniejszego ansamblu o nazwie Swans Way . Scarlet Fantastic dotarło do Top 40 brytyjskiej listy singli tylko raz, kiedy w październiku 1987 roku wydali swój singiel „No Memory”. De Monde od tego czasu występowała ze swoim zespołem The Mighty K  , wydała album zatytułowany Union jako część duetu Maggie & Martin i występowała gościnnie w różnych projektach, w tym Empire State Human i Glean. 


Maggie De Monde wskrzesiła nazwę Scarlet Fantastic w 2016 roku, wydając swój album Reverie EP-kę Beyond Pluto EP.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
No MemoryScarlet Fantastic09.198724[13]-Arista RIS 36[written by M. De Monde, R. P. Jones][produced by Daize Washbourn, Rick P. Jones]
Plug Me InScarlet Fantastic01.198867[3]-Arista 109 693[written by M. De Monde, R. P. Jones][produced by Daize Washbourn]

Scarlet

 Scarlet to angielski duet pop z Hull , East Riding of Yorkshire w Anglii. W jego skład wchodzili Cheryl Parker (wokalistka, gitarzystka) i Jo Youle (pianistka, klawiszowiec, wokalistka). Grupa początkowo miała trzeciego członka, Joannę Fox (flecistkę, wokalistkę), ale opuściła ją, zanim zespół odniósł jakikolwiek poważny sukces.



Parker, Youle i Fox poznali się w szkole średniej i zaczęli grać razem lokalnie w okolicach Hull jako „Cheap Day Return”, wraz z basistą Edem Clarkiem pod koniec lat 80-tych. Po utworzeniu trio trzy dziewczyny przeniosły się do Londynu w 1991 roku i kilka miesięcy później podpisały umowę wydawniczą z Chrysalis Music. W 1992 roku podpisały kontrakt z niezależną wytwórnią Haven Records i wydały w tym roku dwa single: „Piccadilly In The Rain (I'll Be There)” i „Shine On Me Now”, z których żaden nie znalazł się na listach przebojów.

W 1993 roku podpisały kontrakt z WEA i zaczęli nagrywać swój debiutancki album. Pierwszy singiel „I Really Like The Idea” został wydany w 1994 roku, ale nie znalazł się na listach przebojów. Fox opuściła zespół po wydaniu tego singla, a Parker i Youle pozostały w duecie.

Następny singiel duetu „Independent Love Song”, został wydany pod koniec 1994 roku i stał się ich największym hitem, osiągając  numer  12, w Wielkiej Brytanii w styczniu 1995 roku .  Ten sukces zdobył duetowi miejsce gościa w BBC w „  A Song for Europe 1995" . Następnie ukazał się ich debiutancki album Naked , który ukazał się w lutym 1995 roku i osiągnął   53. miejsce. Chociaż Joanna Fox nie była już częścią grupy, śpiewała chórki na albumie.

Kolejny brytyjski singiel „I Wanna Be Free (To Be With Him)” stał się niewielkim hitem (nr 21 w Wielkiej Brytanii), podczas gdy następny singiel „Love Hangover” nie odniósł takiego samego sukcesu (nr 54 w Wielkiej Brytanii).

W 1996 roku Scarlet wydała nowy singiel „Bad Girl”, ale ten również utknął na pozycji 54. Ich drugi album, Chemistry , całkowicie przepadł i to właśnie po tym względnym niepowodzeniu ich wytwórnia WEA porzuciła zespół i poszli  oddzielnymi drogami.

„Independent Love Song” można znaleźć na ścieżce dźwiękowej do filmu Bed of Roses .

 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
Independent Love SongScarlet01.199512[12]-WEA YZ 820CD[written by Cheryl Parker,Joe Youle][produced by Mike Paxman,Paul Muggleton]
I Wanna Be Free (To Be With Him)Scarlet04.199521[4]-WEA YZ 913CD[written by Cheryl Parker,Joe Youle][produced by Mike Paxman,Paul Muggleton]
Love HangoverScarlet08.199554[2]-WEA YZ 969CD[written by Cheryl Parker,Joe Youle][produced by Mike Paxman,Paul Muggleton]
Bad GirlScarlet07.199654[2]-WEA YZ 046CD[written by Cheryl Parker,Joe Youle, Desmond Child][produced by Craig Leon]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
NakedScarlet03.199559[5]-WEA 4509976432[produced by Mike Paxman, Paul Muggleton]

niedziela, 21 marca 2021

Sam Hunt

 Sam Hunt oznacza zmianę pokoleniową w muzyce country, zarówno w muzyce, jak i biznesie. Hunt przerzuca hip-hopowe frazowanie i nowoczesne rytmy R&B na country-pop, sygnalizując przejście od hałaśliwego bro-country, który wcześniej zdefiniował lata 2010. „Leave the Light On” wprowadził tę mieszankę w 2014 roku i stał się przebojem, pierwszym z jego wielu singli numer jeden na liście country. Ten sukces blednie w porównaniu z „Body Like a Back Road” z 2017 roku, który spędził miesiące na pierwszym miejscu i przez większość tygodni pobił rekord na pierwszym miejscu. Wydany niezależnie od albumu „Body Like a Back Road” pokazał, że rozwój Hunta był napędzany opanowaniem rynku cyfrowego. Tak samo jak jego muzyka, to właśnie ta bystrość naznaczyła Sama Hunta jako początek nowej generacji.


Początkowo Sam Hunt nie planował zarabiać na życie ze śpiewania. Pochodzący z Cedartown w stanie Georgia, Hunt celował w sport, specjalizując się w piłce nożnej. Jego czas jako rozgrywający w liceum został doceniony - zdobył nominację do trofeum Wendy's High School Heisman - a po ukończeniu studiów zapisał się na Uniwersytet Stanowy Middle Tennessee w 2003 roku. Hunt nie grał zbyt wiele ani w 2003, ani w 2004 roku. sezonów, więc przeniósł się na University of Alabama w Birmingham w 2005 r., gdzie ukończył studia w 2007 r. W czasie studiów na UAB, Hunt zaczął uczyć się grać na gitarze i śpiewać, więc kiedy jego próba do Kansas City Chiefs w 2008 r. nie wypaliła, postanowił udać się do Nashville, aby rozpocząć karierę muzyczną.

Sam Hunt po raz pierwszy zrobił furorę w Music City jako autor tekstów, osiągając przełom w 2012 roku, kiedy był współautorem przeboju Kenny'ego Chesneya „Come Over”. Hunt skorzystał z okazji i wydał w 2013 roku singiel „Raised on It” będący składanką oryginalnych piosenek zatytułowanych Between the Pines , co pomogło mu nabrać rozpędu jako wykonawcy. W 2014 roku pojawiły się dwa znaczące utwory - „Cop Car” Keitha Urbana i „We Are Tonight” Billy'ego Curringtona - ale tak samo jak kontrakt z MCA Nashville. Podpisał kontrakt z wytwórnią w styczniu i wydał cyfrową EP-kę X2C w sierpniu. Niedługo później „Leave the Night On” - elegancki country-popowy utwór z odmianą R&B, który napisał wspólnie z Joshem Osborne i Shane McAnally - został wydany jako singiel i szybko stał się podstawą w radiu country, najwyższe miejsce na liście Billboard Country Airplay i dwukrotne uzyskanie statusu platyny.

„Leave the Night On” był tak udany, że MCA zdecydowało się przyspieszyć wydanie Montevallo , pełnometrażowego debiutu Sama Hunta . Po wydaniu w dniu 27 października 2014 r., Montevallo zadebiutował jako trzeci na liście Billboard's Top 200 i był stałym elementem list przebojów przez następne dwa i pół roku. Jednym z powodów, dla których pozostał na listach przebojów, jest to, że generował wielkie hity. „Take Your Time” osiągnął numer jeden na liście Country Airplay na początku 2015 roku, a wkrótce potem „House Party”. Wszystkie trzy single pozostały na falach radiowych przez większość 2015 roku, co oznaczało, że MCA wydało kolejny singiel dopiero we wrześniu tego roku, kiedy to „Break Up in a Small Town” stało się czwartym singlem z płyty. Osiągnął szczyt dopiero przy dwóch, ale „Break Up in a Small Town” sprzedał się lepiej niż „House Party”. Kiedy był na listach przebojów, mixtape Between the Pines został wznowiony w rocznicę wydania Montevallo .

„Make You Miss Me”, piąty singiel z Montevallo , utrzymał Hunt na falach radiowych do 2016 roku, ale nie wydawał nowego singla  do czasu „Body Like a Back Road”. Przełom nastąpił po wydaniu z lutego 2017 r. „Body Like a Back Road” utrzymywał się na szczycie listy przebojów Billboard Hot Country Songs przez 34 tygodnie, bijąc poprzedni rekord należący do „Cruise” z Florida Georgia Line , który osiągnął szczyt po 24 tygodniach. . Spędził również trzy tygodnie na szczycie tabeli Country Airplay. „Body Like a Back Road” okazał się takim hitem, że Hunt postanowił poświęcić trochę czasu na dostarczenie kolejnego albumu, a nawet drugiego singla z drugiego albumu. „Downtown's Dead” ukazał się wreszcie w maju 2018 r., osiągając szczyt na 15 na mapie Country Airplay. Drugi album, Southside , pojawił się w kwietniu 2020 roku i zawierał „Downtown's Dead”, a także utwory „Kinfolks”, „Hard to Forget” i „Body Like a Back Road”.

 

 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
Leave the Night OnSam Hunt11.2014-30[21] MCA Nashville[2x-platinum-US][written by Sam Hunt, Josh Osborne, Shane McAnally][produced by Zach Crowell,Shane McAnally][1[28].Country Chart]
Take Your TimeSam Hunt04.2015-20[32] MCA Nashville[5x-platinum-US][written by Sam Hunt, Josh Osborne, Shane McAnally][produced by Zach Crowell,Shane McAnally][1[42].Country Chart]
House PartySam Hunt09.2015-26[20] MCA Nashville[2x-platinum-US][written by Sam Hunt ,Zach Crowell ,Jerry Flowers][produced by Zach Crowell,Shane McAnally][1[42].Country Chart]
Break Up in a Small TownSam Hunt01.2016-29[20] MCA Nashville[3x-platinum-US][written by Sam Hunt, Zach Crowell, Shane McAnally][produced by Zach Crowell,Shane McAnally][2[47].Country Chart]
Make You Miss MeSam Hunt09.2016-45[19] MCA Nashville[platinum-US][written by Sam Hunt, Josh Osborne, Matthew Ramsey][produced by Zach Crowell,Shane McAnally][2[39].Country Chart]
Drinkin' Too MuchSam Hunt01.2017-89[1] MCA Nashville[written by Zach Crowell, Stuart Hine, Sam Hunt,Shane McAnally][16[6].Country Chart]
Body Like a Back RoadSam Hunt04.2017-6[41] MCA Nashville[6x-platinum-US][written by Sam Hunt, Zach Crowell, Shane McAnally, Josh Osborne][produced by Zach Crowell][1[52].Country Chart]
Downtown's DeadSam Hunt07.2018-94[2] MCA Nashville[gold-US][written by Sam Hunt, Zach Crowell ,Josh Osborne, Shane McAnally ,Charlie Handsome][produced by Zach Crowell,Charlie Handsome][14[15].Country Chart]
KinfolksSam Hunt02.2020-34[21] MCA Nashville[written by Sam Hunt ,Zach Crowell, Jerry Flowers ,Josh Osborne][produced by Zach Crowell][3[27].Country Chart]
2016Sam Hunt04.2020-118[1] MCA Nashville[25[2].Country Chart]
Hard to ForgetSam Hunt07.2020-26[20] MCA Nashville[written by Sam Hunt ,Ashley Gorley, Josh Osborne, Luke Laird ,Shane McAnally ,Audrey Grisham, Mary Jean Shurtz ,Russ Hull][produced by Zach Crowell,Luke Laird][3[27].Country Chart]
Breaking Up Was Easy in the 90sSam Hunt03.2021-82[2] MCA Nashville[written by Sam Hunt, Zach Crowell, Chris LaCorte, Josh Osborne ,Ernest K. Smith][produced by Zach Crowell][20[21].Country Chart]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
X2CSam Hunt08.2014-36[8]MCA Nashville 379 9024 [produced by Zach Crowell,Shane McAnally]
MontevalloSam Hunt11.201493[1]3[214]MCA Nashville 21502[3x-platinum-US][produced by Zach Crowell, Shane McAnally]
Between the PinesSam Hunt11.2015-31[3]MCA Nashville [produced by Zach Crowell]
SouthsideSam Hunt04.2020-5[45]MCA Nashville 31776[produced by Zach Crowell,Luke Laird,Bryce Cain,Charlie Handsome]

Stackridge

 Brytyjski zespół określany szumnym mianem „Beatlesów Południowego Zachodu” („West Country Beatles”). Upamiętnił się wykorzystywaniem wieka od kubła na śmieci i łodyg rabarbaru w roli perkusji, zaś krótkotrwałą popularność zdobył z początkiem lat 70-tych. 

Założony w Bristolu w 1969 r. pod nazwą Stackridge Lemon przez Jima „Crun” Waltera (bas) i Andy’ego Davisa (właśc. Andrew Cresswell-Davis; instr. klawiszowe). Pozostali członkowie: James Warfen (gitara) i Billy Sparkle (perkusja) zostali zwerbowani przez ogłoszenie w prasie. Skład uzupełniał wokalista i flecista Mike „Mutter” Slater z miejscowego duetu folkowego oraz skrzypek Mike Evans

Zadebiutowali w 1971 r. nagranym dla MCA singlem „Dora The Female Explorer”, utrzymanym w stylu lekko zwariowanego folk rocka. Popularność przyniosły grupie liczne koncerty na kontynencie europejskim oraz występ na festiwalu w Reading w 1972 r. Slater, zafascynowany efektami tanecznymi, wylansował nawet sezonowy przebój dyskotek, „Do The Stanley”, by opuścić grupę tuż przed nagraniem przez nią albumu The Man In The Bowler Hat, zarejestrowanego w 1974 r. pod kierunkiem George’a Martina. Na jego miejscu pojawili się: sesyjny keyboardzista Keith Bowkett oraz Keith Gemmell (saksofon, flet), mający za sobą poważny staż muzyczny w zespołach Audience i Sammy

W 1974 r. zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Rocket Eltona Johna, jednak pomimu powrotu Slatera brak komercyjnych sukcesów doprowadził w 1976 r. do rozwiązania grupy. Slater wycofał się definitywnie z życia muzycznego, zaś Evans towarzyszył w trasach koncertowych odwiedzających Anglię muzyków country, występując też we własnym trio Bath Pump Room

Davis pojawił się w roli gitarzysty na albumach wokalisty Kimberleya Beacona (eks-String Driven Thing), po czym wraz z Warrenem założył grupę Korgis, z którą nagrał dla wytwórni Rialto trzy longplaye i dwa popularne single: „If I Had You” (z 1979 r.) i „Everybody’s Got To Learn Sometime” (z 1980 r.). W latach 80-tych drogi obu muzyków powtórnie rozeszły się. Warren zrealizował autorski album Burning Questions (wytwórnia Sonet, 1987 r.), zaś Davis po trasach koncertowych z Tears For Fears nagrał utrzymany w duchu „new age” longplay Clevedon Pier dla wytwórni MMC. Co ciekawe, jej właścicielem był Peter Van Hooke, który w latach 70-tych sam terminował przy perkusji w Stackridge.

 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
Dora, The Female Explorer/EverymanStackridge05.1971--MCA MKS 5065[written by Stackridge][produced by Fritz Fryer ]
Slark/Purple Spaceship Over YattonStackridge05.1972--MCA MKS 5091[written by Walters, Davis][produced by Tony Cox ]
Anyone For Tennis/Amazingly AgnesStackridge10.1972--MCA MKS 5103[written by Warren][produced by Vic Gamm, Stackridge]
Do The Stanley/C'est La VieStackridge02.1973--MCA MUS 1182[written by Wabadaw, Sleeve][produced by Stackridge ]
Galloping Gaucho/Fundamentally YoursStackridge08.1973--MCA MUS 1224[written by Slater, Smegmakovitch][produced by George Martin ]
Purple Spaceships Over Yatton/SlarkStackridge02.1974--MCA MCA 116[written by Walters, Davis][produced by Fritz Fryer, Stackridge]
Dangerous Bacon/The Last PlimsollStackridge02.1974--MCA MCA 124[written by Warren, Smegmakovitch][produced by George Martin ]
Spin 'Round The Room/Pocket BilliardsStackridge01.1975--The Rocket Record Company PIG 15[written by Rod Bowkett, Lucy Vernon][produced by Tony Ashton, Stackridge ]
Hold Me Tight/Breakfast With Werner Von BraunStackridge02.1976--The Rocket Record Company ROKN 507[written by Lennon, McCartney][produced by Andy Davis ]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
StackridgeStackridge.1971-- MCA MDKS 8002 [produced by Fritz Freyer]
FriendlinessStackridge.1972-- MCA MKPS 2025[produced by Stackridge, Victor Gamm]
The Man in the Bowler Hat Stackridge.1974-- MCA MCG 3501[produced by George Martin]
ExtravaganzaStackridge01.1975--The Rocket Record Company PIGL 11[produced by Tony Ashton]
Mr. Mick Stackridge03.1976--The Rocket Record Company ROLL 3[produced by Andy Cresswell-Davis]

Snafu

 Zespół brytyjski, założony w 1973 r. przez eks- wokalistę i perkusistę grupy Freedom, Bobby’ego Harrisona (ur. 28.06.1943 r. w East Ham w Londynie, Anglia) oraz muzyków uczestniczących w nagraniu jego solowego albumu Furthest, z 1970 r. Nazwa, zaczerpnięta z żargonu Królewskich Sił Powietrznych, była skrótem wyrażenia „Situation Normal- All Fucked Up” („Sytuacja w normie, wszystko przepieprzone”). 

W oryginalnym składzie zespołu oprócz lidera znaleźli się: Colin Gibson (ur. 21.09.1949 r. w Newcastle-Upon-Tyne w hrabstwie Tyne & Wear, Anglia; Peter Solly (ur. 19.10.1948 r. w londyńskiej dzielnicy Hampstead; instr. klawiszowe, syntezator), Terry Popple (ur. 21.07.1946 r. w Stockton On Tees w hrabstwie Durham; perkusja) oraz Mick Moody (ur. 30.08.1950 r w Middlesborough w hrabstwie Cleveland; gitara). 

Snafu wykonywali rzetelny heavy rock, trafiający w rynkowe gusta wczesnych lat 70-tych. Wszyscy muzycy mieli za sobą solidny staż studyjny, zaś trio Gibson. Popple i Moody pojawiali się w późniejszym okresie na albumach m.in. Alana Hulla i Grahama Bonnetta.

 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
Dixie Queen/Monday MorningSnafu04.1974--WWA WWS 007[written by B. Crewe, E. Rambeau, B. Rehak][produced by Vic Smith, Steve Rowland]
Lock And Key/Bar Room TanSnafu10.1975--Capitol CL 15838[written by B. Crewe, E. Rambeau, B. Rehak][produced by Bob Potter, Snafu]
Are You Sure/BloodhoundSnafu02.1976--Capitol CL 15858[written by Jackson, Banks][produced by B. Potter, Snafu]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
SnafuSnafu.1973--WWA WWA 003[produced by Vic Smith]
Situation NormalSnafu.1974--WWA WWA 013[produced by Steve Rowland]
All Funked UpSnafu.1975--Capitol E-ST 11473[produced by Bob Potter, Snafu]

sobota, 20 marca 2021

Scarfo

 Scarfo był  brytyjskim rockowym zespołem , utworzonym w Andover , Anglia w 1994 roku przez byłych studentów Art College, Jamie Hince (wokal, gitara), Nicka Priora (bas) i Ala Saundersa (perkusja). Scarfo było kulminacją kilku innych zespołów i składów z udziałem Hince'a i Saundersa, w tym Remember The Rabbits (odniesienie do prób medycznych na zwierzętach) i Electric Turkey Land. W skład obu tych zespołów wchodził wieloletni przyjaciel Hince'a i jego kolega z okolic Newbury, Wob Williams. Wob zaczął grać, podobnie jak Hince, z punkowo-folkowym zespołem Blyth Power .



Scarfo przeniósł  się do Londynu, gdzie zagrali wiele koncertów, przyciągając uwagę Fierce Panda Records , która wydała ich debiutancki singiel „Skinny” w 1995 roku. Następnie podpisali kontrakt z Deceptive Records, a ich debiutancki album wyprodukowany przez Philipa Thomasa został wydany w listopadzie tego roku spotkał się z uznaniem krytyków. Wydali kilka singli w ciągu kolejnych trzech lat (dwa z nich - "Alkaline" i "Cosmonaut No. 7" - weszły na UK Singles Chart ) , i album ,Luxury Plane Crash (1997) .

„Alkaline” i cover „I Want You” Elvisa Costello (jako utwór bonusowy) znalazły się na Deceptive 50 (styczeń 1998, Deceptive, Bluff050cd [CD]), kompilacji wydanej przez Deceptive Records, aby uczcić ich  50 wydanie.

Jamie Hince wydał minialbum „The Glue Hotel Tapes” jako Fiji w Impresario Records (luty 2004, Impresario Records, Impcd003) oraz singiel „Pillshop”, również w Impresario (listopad 99, Impresario, IMP004 [7 ”]) Obecnie jest gitarzystą w The Kills .

Podczas szczytu wczesnego sukcesu Scarfo, postęp zatrzymał się po tym, jak Al Saunders został ciężko kontuzjowany po potrąceniu przez samochód w Londynie. Ten incydent spowodował osłabienie pędu zespołu i doprowadził bezpośrednio do upadku zespołu.

 

 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
ELOScarfo05.1997100[1]-Deceptive BLUFF 041[written by Scarfo][produced by Paul Tipler]
AlkalineScarfo07.199761[2]-Deceptive BLUFF 044[written by Scarfo][produced by Paul Tipler]
Cosmonaut No. 7Scarfo10.199767[2]-Deceptive BLUFF 053[written by Scarfo][produced by Paul Tipler]
A Year From MondayScarfo10.1998163[1]-Deceptive BLUFF 064[written by Scarfo][produced by Nigel Godrich]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
Luxury Plane CrashScarfo08.199793[1]-Deceptive BLUFF 045[produced by Paul Tipler]

Scanty Sandwich

 „Scanty” (lub „Richard Scanty”) to pochodzący z Londynu DJ i producent Richard Marshall , producent, który przez lata stał za wieloma znanymi klubowymi płytami, pod różnymi postaciami. Wcześniej nagrywający z Owenem Pinnockiem (AKA Ten Bar ) jako Grand Larceny , „No Time For Playin” wydany przez Urban Hero Records w 1996 roku stał się ogromnym undergroundowym utworem klubowym, który został później zremiksowany i odebrany przez Normana Cooka dla jego Southern Fried

Nie był to pierwszy przypadek znalezienia wsparcia z top-line. Słynny dancefloor hymn „7 Hours In A Bathroom”, tym razem pod aliasem Chopper , sprawił, że Richard umieścił jeden ze swoich utworów na szczycie listy najlepszych utworów Carla Coxa z 1998 roku.   Richard wraz z DJ Markiem Rowley'em (jako Da Players ) stworzyli "Gentle Touch",  samplując  Patrice'a Rushen , który stał się klasykiem  Paula "Trouble" Andersona w 1998 roku.
 

W 1999 roku Richard stał się bardziej zaangażowany w wytwórnię Southern Fried Normana Cooka i wiele testowanych acetatów wysłanych do wytwórni zapoczątkowało rozmowy na temat umowy płytowej. Jednym z nich był „Jacko on Acid” - który później został przemianowany na „Because Of You”. Został on nagraniem roku Fatboya Slima w 1999 roku, a Richard został podpisany pod nowym pseudonimem „Scanty Sandwich”.
 

Because Of You” stał się debiutem Richarda na brytyjskich listach przebojów na 3. miejscu w styczniu 2000 r. Od tego czasu Richard pozostaje przy tym samym pseudonimie, decydując się jedynie na skrócenie nazwy do „Richard Scanty” i spędził ostatnie lata na produkcji, w tym międzynarodowe trasy koncertowe z udziałem Darrena Emersona , Fatboy Slim i Howie B.wśród innych; gra na brytyjskich i międzynarodowych koncertach w Big Beat Boutique, Creamfields i Free Jazz Festival w Ameryce Południowej. 



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
Because Of YouScanty Sandwich01.20003[10]- Southern Fried ECB 18[written by Richard Marshall][produced by Richard Marshall]
Get Next To The Opposite Sex / Crazy LifeScanty06.2001113[2]- Southern Fried ECB 23-
Southern Thing / Buenos AiresScanty05.2002167[1]- Southern Fried ECB 27[written by Daryl Hall, John Oates, Richard Marshall, Sara Allen][produced by Richard Marshall]

D-Faction

 Zrodzona z klubowej sceny South Auckland w latach 80-tych marka D-Faction, inspirowana pacyficznym popem / reggae, odniosła główny sukces, początkowo za pośrednictwem nowo założonej wytwórni Southside Records

Podstawowa grupa, utworzona w 1987 roku, składała się z byłych członków Ardijah ,Tony T Nogotautama i Simona Lyncha oraz Maryanne Antonvich-Mataio i Dave Telea. Pomiędzy kilkoma samodzielnymi singlami, D-Faction wydał dwa albumy - ich debiut zatytułowany D-Faction z 1992r i Take A Little Piece z 1997 roku  . Oprócz swoich oryginalnych piosenek, byli też chwaleni za przeróbki reggae amerykańskich hitów, takich jak „Down in the Boondocks” i „First Cut in the Deepest”.  

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel]
Komentarz
First cut is the deepestD-Faction03.1995-30[4]-/Festival C 11 764-
Down in the boondocksD-Faction12.1995-10[14][gold]-/Festival C 1147-
Redemption songD-Faction05.1998-31[5]-/BMG Tang 529

Déjà Vu

 Déjà Vu to dzieło Martyna Norrisa, Jona Dixona, Boba Mitchella, Phila Radforda i Grahama Willcocksa. W projekcie uczestniczyła wokalistka Tasmin (prawdziwe nazwisko: Jacqueline Rawe) i specjalizowała się w tanecznych coverach słynnych popowych hitów.


Zaledwie po 2 latach istnienia zdobyli już 4  hity z Top20  Pop-Tip. Wkrótce mieli pierwszy amerykański singiel na liście Billboard Top 75 w USA.

1997: nagrali klasyczny  hymn  Bette Midler To Deserve You . Po obu stronach Atlantyku kibice Almighty pogratulowali zespołowi podjęcia tej „trudnej do znalezienia” piosenki i uczynienia z niej prawdziwego crossoverowego sukcesu… a didżejom to się spodobało.

1998: wydali genialną, podkręconą wersję hitu Aerosmith I Don't Want To Miss A Thing .

1999: nagrali kolejne 2 dobre covery pop: When You Say Nothing At All (piosenka Ronana Keatinga) i If I Could Turn Back The Hands Of Time (przebój R Kelly).

2000: Deja Vu również miał kolejną klubową sensację dzięki arcydziełu Phila Collinsa Against All Odds , a także bez coverowego tytułu No Rhyme No Reason , oba zaczerpnięte z ich debiutanckiego albumu Get To You .

2001: wydali cover hitu Shakespeares Sisters Stay .

2003: Tasmin dołączyła do zespołu The New London Choral.

2004: po 3 latach ciszy wrócili z singlem All This Time , po którym wkrótce ukazał się Leave Right Now . Tasmin wydała solowy album soulowo-jazzowy zatytułowany My Truth pod swoim prawdziwym nazwiskiem Jackie Rawe.

2006: po krótszej przerwie wydali w tym samym roku nie mniej niż 6 singli (większość z nich w wersji cyfrowej): m.in. Hold Your Head Up High , Measure Of A Man i Rhythm & Rule .

2008: Tasmin połączyła siły z kilkoma innymi wokalistami Almighty, tworząc Almighty Showgirls. Wydali album We Love Kylie (zbiór coverów Kylie Minogue).

 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
Un-Break My HeartDéjà Vu feat. Tasmin02.1997141[1]-Almighty 12 ALMY 98[written by Diane Warren]
Don't SpeakDéjà Vu feat. Tasmin03.1997127[4]-Almighty 12 ALMY 102[written by E Stefani,G Stefani][produced by Jon Dixon, Martyn Norris]
My Heart Will Go OnDéjà Vu feat. Tasmin03.199886[2]-Almighty CDALMY 118[written by James Horner, Will Jennings][produced by Almighty Associates]
When You Say Nothing At AllDéjà Vu feat. Tasmin09.199990[1]-Almighty CDALMY 147 [written by Don Schlitz,Paul Overstreet][produced by Jon Dixon, Martyn Norris]
If I Could Turn Back The Hands Of Time / ChangesDéjà Vu feat. Tasmin12.1999132[1]-Almighty CDALMY 149[written by R. Kelly][produced by Jon Dixon, Gemini Jones]
Against All Odds (Take A Look At Me Now)Déjà Vu feat. Tasmin10.200088[1]-Almighty CDALMY 157[written by Phil Collins][produced by Almighty Associates]

piątek, 19 marca 2021

Beck, Bogert & Appice

 Każdy fan muzyki  gitarowej zdaje sobie sprawę jak mocną pozycję miał Jeff Beck w historii szeroko pojętej muzyki rockowej. To on w 1965 roku zastąpił Erica Claptona w The Yardbirds, by dwa lata później założyć własną formację The Jeff Beck Group z nikomu wówczas nieznanym, młodym wokalistą Rodem Stewartem i Ronem Woodem na basie (potem w The Rolling Stones).  Jeszcze w czasach The Yardbirds w poszukiwaniu nowego brzmienia eksperymentował z przetwornikami dźwięku i sprzężeniem zwrotnym. Jasne, że bezsprzecznie największym innowatorem w tej „dziedzinie” był i na zawsze pozostanie Jimi Hendrix, ale poza nimi dwoma nikt wcześniej tego nie robił.

Kiedy w 1970 roku rozniosła się wieść, że słynna amerykańska grupa Vanilla Fudge rozpada się, Beck szybko złapał za telefon i skontaktował się z sekcją rytmiczną Vanilli, basistą Timem Bogertem i perkusistą Carmine’em Appice’em, proponując muzykom współpracę. Panowie umówili się na spotkanie i właśnie w drodze na nie gitarzysta uległ wypadkowi. Plany wzięły w łeb! Dla Becka zaczął się półtoraroczny okres rehabilitacji, zaś BogertAppice wkrótce założyli blues-rockowy Cactus. Kiedy jednak dwa lata później tak Cactus jak i Jeff Beck Group przestały istnieć, drogi muzyków skrzyżowały się ponownie. Fani wstrzymali oddech. Zapowiadało się super trio na miarę  Cream i The Jimi Hendrix Experience. Studyjny album firmowany nazwiskami muzyków „Beck Bogert & Appice” ukazał się 26 marca 1973 roku wydany przez Epic Records.

Założenia były obiecujące: Jeff Beck chciał grać ciężej niż do tej pory i bardzo liczył na wsparcie najlepszej sekcji rytmicznej po tamtej stronie Atlantyku. Carmine Appice znany był ze swoich nieprzeciętnych umiejętności w grze na perkusji. Na korzyść Tima Bogerta działało to, że w naturalny dla siebie sposób potrafił wyłamać się ze schematów grania w sekcji i często grał na basie traktując go jak równoprawny instrument prowadzący. Obowiązki wokalne podzielili między siebie, choć muszę przyznać, że z tej trójki najmniej przekonuje mnie śpiew gitarzysty. Nie oszukujmy się – wokalistą Jeff Beck jest (delikatnie rzecz ujmując) średnim. Album to mieszanka różnych gatunków muzycznych. Jest tu  i bluesa i hard rock i psychodelia i szczypta funku… Płytę otwierał nieco bluesujący, hardrockowy numer „Black Cat Moan” (przypominający stylistykę Cactus), w którym Jeff Beck czaruje w swoim stylu slide’owymi porywającymi zagrywkami. „Lady” przywołuje ducha Cream, głównie dzięki fenomenalniej grze duetu Bogert – Appice. Furiackie ataki perkusisty, oraz pulsująca i wyrafinowana partia basu są naprawdę pierwszej klasy! Na szczególną uwagę zasługuje najbardziej porywający utwór na tej płycie, czyli kompozycja „Superstition” którą w podzięce za pomoc przy nagrywaniu albumu „Talking Book” Stevie Wonder podarował Beckowi. Co prawda twórca dość szybko pożałował swej decyzji i autorską wersję umieścił niemal w ostatniej chwili na swoim albumie kilka miesięcy wcześniej, ale ta w wykonaniu tria BBA na szczęście okazała się istną hardrockową bombą! Niesamowicie chwytliwa, uzależniająca melodią i świetnym, wysokim  wokalem basisty, który dobrze wpasował się w klimat utworu. Jeff Beck gra tu takie elektryzujące riffy, że trudno usiedzieć na miejscu. A gdy siedzę w fotelu, wstać mi jeszcze trudniej, albowiem Carmine Appice wbija mnie w niego swoją potężną baterią bębnów. Oj, rękę to on miał ciężką! Niewielu perkusistów w tym czasie potrafiło z taką mocą okładać bębny jak  Appice. Robi to zresztą doskonale do dziś – wystarczy posłuchać współczesną, kapitalnie zagraną wersję Zabobonu” w wykonaniu tria Bonamassa Bogert & Appice, która krąży po internetowym świecie na YouTube. 

Po wydaniu płyty trio ruszyło w trasę i w rezultacie w maju 1973 roku w Osace nagrało koncertowy materiał, który wyszedł w październiku. Dostępny wówczas tylko w Japonii, dwupłytowy album „Live” ukazał grupę w świetle w jakim chcieli ją widzieć fani rocka  -  grającą improwizowaną, bluesującą i ciężką muzykę w starym klasycznym stylu. I choć oba albumy sprzedawały się przyzwoicie, to dla Jeffa Becka było to za mało. Gitarzysta był bardzo rozczarowany -  marzył o sukcesie na miarę Led Zeppelin, czy Cream. Niestety skład BBA  choć mocny, aż takiego potencjału nie miał. Studyjnej płycie bliżej było do (znakomitych przecież) krążków „Truth” i „Rough And Ready” The Jeff Beck Group. Myślę, że z wielką pokorą lider powinien był przyjąć do wiadomości fakt, że to był rok 1973, a 1969 minął - niestety - bezpowrotnie…

Po powrocie do domu muzycy rozpoczęli nagrywanie drugiej (studyjnej) płyty, lecz prace w studio szły opornie. Na dodatek do głosu doszły osobiste animozje, pretensje, pomówienia. Wzajemna niechęć osiągnęła apogeum na jednym z londyńskich koncertów, gdzie doszło do przepychanek i szarpaniny pomiędzy gitarzystą a basistą. Jasnym było, że krótka historia BBA wkrótce się zakończy. Humorzasty i konfliktowy Jeff Beck ostatecznie rozwiązał zespół w  maju 1974 roku, zaś prawie ukończona druga płyta tria nigdy nie ujrzała światła dziennego. Szkoda. Ale takie były uroki tamtych muzycznych czasów. Czasów, gdzie wszyscy się znali, bywali na swoich koncertach, polecali nawzajem, czasem się pokłócili. Tak powstawały i rozpadały się wielkie i mniej znane zespoły. Dobrze, że pozostawiły po sobie tak dobre płyty jak ta, którą polecam z pełną odpowiedzialnością!

 


Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
Beck, Bogert & AppiceBeck, Bogert & Appice04.197328[3]12[27]Epic EPC 65455[gold-US][produced by Don Nix, Beck, Bogert & Appice]

Screaming Blue Messiahs

Screaming Blue Messiahs został założony jesienią 1983r przez Billa Cartera [gitara,śpiew],Chrisa Thompsona [gitara basowa,śpiew] i Kenny Harrisa [perkusja].Wszyscy troje grali wcześniej razem w The Small Brothers [wydali SP. Got The Hurt],póżniej razem z Pete Lodge [harp] i Steve Atkinsonem [keyb] sformowali Subway Sect.

W tym samym czasie Chris i Bill grali z zespołem Motor Boys Motor,gdzie liderem był wokalista Tony Moon,notabene odegrał ważną role dla Messiahs.
Pierwsze występy SBM mają miejsce w końcu 1983r w The Hope and Anchor Pub w Londynie.Początkowo grali jeszcze pod szyldem Motor Boys Motor,rozważając nazwę Baby Crockett.Wiosną 1984 r nagrywają 12 piosenek w Elephant Studios, Wapping London ,sześć z nich zostało wybranych na pierwszy minialbum grupy wydany przez Big Beat.Właśnie wtedy decydują się na nazwę Screaming Blue Messiahs.
Koncerty w pubach i clubach Londynu przynoszą pomagają im w zdobyciu rozgłosu.Ich menadżerem zostaje John Dummer wcześniej członek The John Dummer Blues Band, Darts, i True Life Confessions.Dzięki koncertowi na początku 1985r na którym był John Wooler producent z BBC TV,zostali zaproszeni do programu "Old Grey Whistle Test" ,gdzie wykonali dwa utwory -Let's Go Down To The Woods i Good and Gone. W końcu 1984r grają turnee w Holandii,a w styczniu 1985r uzykują kontrakt z WEA Records.
Ich pierwszy album dla tej wytwórni "Gunshy" na wskutek nieporozumień nagrywają po połowie dwaj producenci:Howard Gray i Vic Maile .W 1985 kontynuują turnee po W.Brytanii razem z Turkey Bones i The Wild Dogs,i z Ianem Dury w Hammersmith Odeon .Po wydaniu Gunshy przez Elektra Rec w Stanach Zjednoczonych odbywają serię koncertów ,gdzie byli supportem The Cramps.
W styczniu 1987r nagrywają swój drugi album "Bikini red",z którego pochodzi ich jedyny hit na listach przebojów-"I Wanna Be A Flintstone".Paradoksalne ,że ścieżkę tą nagrali właściwie dla zabawy.Występują w popularnym show TV "Top of the pops",i nagrywają ścieżkę dżwiękową do filmu "Flinstones" [zawiera ją tylko amerykańska wersja dżwiękowa].
David Bowie w jednym z wywiadów uznał SBM za jeden ze swych ulubionych wykonawców.Zaowocowało to supportem w jego Glass Spider Tour w czerwcu tego roku.Zespół zdecydował ,że ich następny LP ukaże się w USA.Zaczęli pracę nad nim w Miami Sound Studios,przerwaną po dwóch tygodniach przenosinami do Criteria Studios.W międzyczasie zerwała z nimi kontrakt WEA Rec i przejęła ich Elektra,która zajmowała się dystrybucją ich płyt w Stanach Zjednoczonych.Wytwórnia wydała ich album "Totally Religious",a następnie zerwała kontrakt.W tym samym czasie ich nowym menadżerem został Derek Savage.Zaczęły się nieporozumienia w zespole ,który został bez kontraktu nagraniowego.Po epizodycznych występach w USA i Anglii,zagrali ostatni koncert 4.06.1989 w The Subterrania Club, Notting Hill w Londynie. 

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
I wanna be a Flinstone/Jerry's electric churchScreaming Blue Messiahs01.198828[6]-WEA YZ 166[written by Tony Moon, Bill Carter][produced by Vic Maile]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
GunshyScreaming Blue Messiahs05.198690[1]-WEA WX 41 [produced by Howard Gray, Vic Maile]

Gil Scott-Heron

 Ur. 1.04.1949 r. w Chicago w stanie Illinois. Dzieciństwo spędził pod opieką babci w Jackson w stanie Tennessee. Do Nowego Jorku nrzeniósł się w trzynastym roku życia, już jako autor dwóch opublikowanych powieści ("The Vulture" i "The Nigger Factory") oraz tomiku poezji.
W 1972 r. założył wraz z Brianem Jacksonem, kolegą ze studiów w Lincoln University w stanie Pensylwania, grupę Midnight Band, wykonującą mieszaninę jazzu, soulu z elementami rapu. Album Small Talk At 125th And Lenox był muzyczną trawestacją młodzieńczej poezji Scotta-Herona. 

Późniejsze, mniej egocentryczne nagrania, zainteresowały profesjonalnych wykonawców (Labelle w "The Revolution Will Not Be Over", Esther Phillips w "Home Is Where The Hatred Is").
Autorski singel "The Bottle" z 1973 r. cieszył się umiarkowanym powodzeniem. Longplaye Winter In America i The First Minute Of A New Day wykazywały inspirację jazzem. Współpraca z wytwórnią Arista zaowocowała zwrotem w kierunku popu (dyskotekowy protest song "Johannesburg" z 1976 r.). 

Na albumie Reflections z 1980 r. znalazła się ciekawa wersja "Inner City Blues" Marvina Gaye'a, jednak Scott-Heron najlepiej czuł się w radykalnych inwektywach wymierzanych w apartheid, nędzę, Richarda Nixona, Geralda Forda, Barry'ego Goldwatera, Jimmy'ego Cartera, a zwłaszcza w Ronalda Reagana, schłostanego w 1982 r. na singlu "B-Movie".
 

Scott--Heron uważany jest za prekursora rapu, choć sam określił swoją współpracę z Jacksonem (zakończoną w 1980 r.) mianem "interpretacji losu ciemnoskórych".

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Johannesburg/Fell TogetherGil Scott-Heron10.1975--Arista 0152[written by Gil Scott-Heron][produced by Gil Scott-Heron, Brian Jackson, The Midnight Band][29[10].R&B Chart]
The Bottle Part I/The Bottle Part IIGil Scott-Heron And Brian Jackson 02.1977--Arista 0225[written by Gil Scott-Heron][produced by Gil Scott-Heron, Brian Jackson][98[2].R&B Chart]
Angel Dust/Third World RevolutionGil Scott-Heron10.1978--Arista 0336[written by Gil Scott-Heron][produced by Gil Scott-Heron, Brian Jackson][15[16].R&B Chart]
Show Bizness/Better Days AheadGil Scott-Heron03.1979--Arista 0390[written by Gil Scott-Heron][produced by Gil Scott-Heron, Brian Jackson][83[3].R&B Chart]
Shut 'Um Down/BaltimoreGil Scott-Heron02.1980--Arista 0488[written by Gil Scott-Heron][produced by Gil Scott-Heron, Brian Jackson, Malcolm Cecil][68[7].R&B Chart]
Legend In His Own Mind/Your Daddy Loves You (For Gia Louise)Gil Scott-Heron01.1981--Arista 0583[written by Gil Scott-Heron][produced by Gil Scott-Heron, Malcolm Cecil][86[5].R&B Chart]
"B" Movie/Is That Jazz?Gil Scott-Heron12.1981--Arista 0647[written by Gil Scott-Heron][produced by Gil Scott-Heron, Malcolm Cecil][49[12].R&B Chart]
Re-RonGil Scott-Heron09.198489[4]-Arista ARIST 12573[written by Gil Scott-Heron][produced by Bill Laswell][72[6].R&B Chart]
Space ShuttleGil Scott-Heron02.199077[3]-Castle GIL TX 003[written by Gil Scott-Heron][written by Gil Scott-Heron]
The Bottle / JaniceGil Scott-Heron02.1999185[1]-Joe Boy JBV 008-

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
The first minute of a new dayGil Scott-Heron & Brian Jackson02.1975-30[17]Arista 4030[produced by Gil Scott-Heron, Brian Jackson]
From South Africa To South CarolinaGil Scott-Heron & Brian Jackson11.1975-103[5]Arista 4044[produced by Perpis-Fall Music, Inc., Jose Williams, Midnight Band]
It's Your WorldGil Scott-Heron & Brian Jackson11.1976-168[5]Arista 5001[produced by Perpis-Fall Music, Inc.]
BridgesGil Scott-Heron & Brian Jackson10.1977-130[5]Arista 4147[produced by Gil Scott-Heron, Brian Jackson Co-producer Larry Fallon, Tom Wilson]
SecretsGil Scott-Heron & Brian Jackson09.1978-61[21]Arista 4189[produced by Brian Jackson , Gil Scott-Heron]
1980Gil Scott-Heron & Brian Jackson03.1980-82[12]Arista 9514[produced by Malcolm Cecil,Brian Jackson,Gil Scott-Heron]
Real EyesGil Scott-Heron12.1980-159[6]Arista 9540[produced by Malcolm Cecil , Gil Scott-Heron]
ReflectionsGil Scott-Heron09.1981-106[27]Arista 9566[produced by Malcolm Cecil , Gil Scott-Heron]
Moving TargetGil Scott-Heron10.1982-123[9]Arista 9606[produced by Malcolm Cecil , Gil Scott-Heron]

A Band Of Angels

 A Band Of Angels, grupa brytyjska. Powstała na początku lat sześćdziesiątych z inicjatywy pięciu uczniów Harrow Public School: Mike'a D'Abo (ur. 1.03.1944r, Londyn) - voc, p, Christiana Johna Gaydona - g, voc, Johna Bakera - g, Dave'a Wilkinsona -b i Jamesa Rugge-Price'a - dr. Działała do 1966r.

 

Jej karierą pokierował menażer David Enthoven. W 1964r podpisała kontrakt z wytwórnią United Artists i nagrała dla niej dwa single: Me/Not True As Yet, wydany już w kwietniu, oraz Gonna Make A Woman Of You/She U Never Be You, wydany we wrześniu. W 1965r związała się z firmą Piccadilly i dla niej przygotowała następne dwie małe płyty: Leave It To Me/Too Late My Love, wydaną w listopadzie tego roku, oraz Invitation/Cheat And Lie, wydaną w lutym 1966r. Zaproponowane przez nią bezpretensjonalne, pogodne  piosenki o soulowym odcieniu nie trafiły co prawda na listy przebojów, zyskały wszakże pewną popularność.

 Wyrazem uznania dla grupy było chociażby zaproszenie do udziału w filmie muzycznym Just For You; wystrojona w słomkowe kapelusze wykonała w nim utwór Hide'n'Seek. Przestała istnieć, gdy w czerwcu 1966r D'Abo zastąpił Paula Jonesa w zespole Manfreda Manna (później działał jako solista).
 

W końcu lat sześćdziesiątych Gaydon utworzył wraz z Davidem Enthovenem spółkę impresaryjną EG, a później także firmę płytową o tej samej nazwie; obaj mieli udział w sukcesach takich wykonawców, jak King Crimson, Emerson, Lake & Palmer i Roxy Music.
Dyskografię uzupełniają dwie francuskie czwórki pod wspólnym tytułem „A Band Of Angels", wydane w 1964 i 1966r, odpowiednio przez United Artistst i Vogue.

 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
Me/Not True As YetA Band Of Angels04.1964--United Artists UP 1049[written by Baker, D'Abo][produced by John Barry]
She'll Never Be You/Gonna Make A Woman Of YouA Band Of Angels09.1964--United Artists UP 1066[written by Sedaka, Greenfield]
Leave It To Me/Too Late My LoveA Band Of Angels11.1965--Piccadilly 7N 35279[written by Shuman, Pomus]
Invitation/Cheat And LieA Band Of Angels02.1966--Piccadilly 7N 35292[written by M. D'Abo]