Billy Joe Royal

Billy Joe Royal (ur. 3 kwietnia 1942r w Valdoście, zm. 6 października 2015r w Morehead City) - amerykański piosenkarz rockandrollowy i country. Do jego największych przebojów należą „Down in the Boondocks” i „Hush”.

 

Royal urodził się w rodzinie muzyków i zadebiutował w radio w show jego wujka w wieku 11 lat. Mając 14 lat nauczył się grać na gitarze i dołączył do Georgia Jubilee w Atlancie, gdzie występował razem z Joe Southem, Jerrym Reedem i Rayem Stevensem. W szkole średniej założył własną grupę rockandrollową i w wieku 16 lat regularnie śpiewał w Atlancie. Spędzał także czas w Savannah, gdzie zapoznał się z afroamerykańskimi stylami wokalnymi i zaczął rozwijać własny charakterystyczny wokal. W 1962 roku nagrał niezależny singel. Trzy lata później South poprosił go o zaśpiewanie piosenki „Down in the Boondocks”.

Piosenka ta okazała się przełomem w karierze Royala, osiągając dziewiąte miejsce na liście przebojów pop, a wytwórnia Columbia Records podpisała z nim sześcioletni kontrakt. Po tym sukcesie nagrał piosenki takie jak „I Knew You When”, „I've Got to Be Somebody” czy „Cherry Hill Park”. Pod koniec dekady jego popularność zanikła. W 1978 roku nagrał cover „Under the Boardwalk”.

W 1984 roku nagrał kompozycję Gary'ego Burra „Burned Like a Rocket”, co doprowadziło do podpisania kontraktu z wytwórnią Atlantic Records. Singel ten w 1986 roku stał się hitem, podobnie jak inne piosenki, które Royal nagrywał przez następnie dwa lata, wliczając „I'll Pin a Note on Your Pillow” z 1987 roku. 

W 1989 roku nagrał album Tell It Like It Is, który utrzymywał się na liście Billboard Top Country Albums przez rok i osiągnął 15 miejsce. Łącznie w latach 80-tych 15 jego singli znalazło się na listach przebojów muzyki country. W 1990 roku jego styl muzyczny zmienił się i jego popularność zmalała; do 1992 roku nagrywał mniejsze przeboje. W 1998 roku powrócił z albumem Stay Close to Home.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Down In The Boondocks/ Oh, What A Night	Billy Joe Royal	07.1965	-	9[13]	Columbia 43305	[written by Joe South][produced by Joe South]
I Knew You When/Steal Away	Billy Joe Royal	09.1965	-	14[11]	Columbia 43390	[written by Joe South][produced by Joe South]
I've Got To Be Somebody/You Make Me Feel Like A Man	Billy Joe Royal	12.1965	-	38[8]	Columbia 43465	[written by Joe South][produced by Joe South]
It's A Good Time/Don't Wait Up For Me Mama	Billy Joe Royal	02.1966	-	104[4]	Columbia 43538	[written by Joe South][produced by Joe South]
Heart's Desire/Deep Inside Me	Billy Joe Royal	05.1966	-	88[3]	Columbia 43622	[written by Joe South][produced by Joe South]
Campfire Girls/Should I Come Back	Billy Joe Royal	09.1966	-	91[2]	Columbia 43740	[written by F. Weller][produced by Joe South]
Yo-Yo/We Tried	Billy Joe Royal	12.1966	-	117[2]	Columbia 43883	[written by Joe South][produced by Joe South][#3 hit for The Osmonds in 1971]
These Are Not My People/The Greatest Love	Billy Joe Royal	06.1967	-	A:113[1];B:117[2]	Columbia 44103	[A&B:written by Joe South][produced by Joe South][A:#55 hit for Johnny Rivers in 1969][B:#67 hit for Dorsey Burnette in 1969]
Hush/ Watching From The Bandstand	Billy Joe Royal	09.1967	-	52[8]	Columbia 44277	[written by Joe South][produced by Joe South]
Cherry Hill Park/Helping Hand	Billy Joe Royal	10.1969	-	15[15]	Columbia 44902	[written by Robert Nix, Billy Gilmore][produced by Buddy Buie, Bill Lowery]
Every Night/Burning A Hole	Billy Joe Royal	09.1970	-	113[2]	Columbia 45220	[written by P. McCartney][produced by Buddy Buie]
Tulsa/Pick Up The Pieces	Billy Joe Royal	02.1971	-	86[3]	Columbia 45289	[written by W. C. Thompson][produced by Buddy Buie]
Poor Little Pearl/The Lady Lives To Love	Billy Joe Royal	07.1971	-	111[1]	Columbia 45406	[written by M. Davis][produced by The Tokens, David Apple]
Under The Boardwalk/Precious Time	Billy Joe Royal	06.1978	-	82[4]	Private Stock 45,192	[written by Arthur Resnick, Kenny Young][produced by Chips Moman]
Burned Like A Rocket/Lonely Loving You	Billy Joe Royal	11.1985	-	-	Atlantic America 99599	[written by Gary Burr][produced by Nelson Larkin][10[12].Country Chart]
I Miss You Already/Another Endless Night	Billy Joe Royal	09.1986	-	-	Atlantic America 99519	[written by Marvin Rainwater, Faron Young][produced by Nelson Larkin][14[11].Country Chart]
Old Bridges Burn Slow/We've Both Got A Lot To Learn	Billy Joe Royal	03.1987	-	-	Atlantic America 99485	[written by Joe South, Jerry Meaders, Sanford Brown][produced by Nelson Larkin][11[12].Country Chart]
Members Only/Funny Face [Donna Fargo]	Donna Fargo And Billy Joe Royal	08.1987	-	-	Mercury 888 680	[written by L. Addison][produced by Nelson Larkin][23[7].Country Chart]
I'll Pin A Note On Your Pillow/A Place For The Heartache	Billy Joe Royal	11.1987	-	-	Atlantic America 99404	[written by C. Berzas, D. Goodman, N. Larkin][produced by Nelson Larkin][5[14].Country Chart]
Out Of Sight And On My Mind/She Don't Cry Like She Used To	Billy Joe Royal	04.1988	-	-	Atlantic America 99364	[written by B. Burch, R. Peoples][produced by Nelson Larkin][10[12].Country Chart]
It Keeps Right On Hurtin'/Let It Rain	Billy Joe Royal	09.1988	-	-	Atlantic America 99295	[written by Johnny Tillotson][produced by Nelson Larkin][17[9].Country Chart]
Tell It Like It Is/I Was Losing You	Billy Joe Royal	02.1989	-	-	Atlantic America 99242	[written by G. Davis, L. Diamond][produced by Nelson Larkin][2[14].Country Chart]
Love Has No Right/Cross My Heart And Hope To Try	Billy Joe Royal	06.1989	-	-	Atlantic America 99217	[written by R. Scruggs, B.J. Royal, N. Larkin][produced by Nelson Larkin][4[14].Country Chart]
Till I Can't Take It Anymore/He Don't Know	Billy Joe Royal	10.1989	-	-	Atlantic America 88815	[written by C. Otis, J. Burton][produced by Nelson Larkin][2[18].Country Chart]
Searchin' For Some Kind Of Clue/This Too Shall Pass	Billy Joe Royal	06.1990	-	-	Atlantic 87 933	[written by Pal Rakes, Donny Kees, Nelson Larkin][produced by Nelson Larkin][17[9].Country Chart]
Ring Where A Ring Used To Be/We Need To Walk	Billy Joe Royal	11.1990	-	-	Atlantic 87 867	[written by Gordon Eatherly, Bob Moulds, Kris Bergsnes][produced by Nelson Larkin][33[1].Country Chart]
If The Jukebox Took Teardrops/How Could You Leave Me	Billy Joe Royal	03.1991	-	-	Atlantic 87 770	[written by Michael "Dee" Graham, Don Goodman, Nelson Larkin, Wyatt Easterling][produced by Nelson Larkin][29[5].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Down in the Boondocks	Billy Joe Royal	09.1965	-	96[7]	Columbia 9203	[produced by Joe South]
Cherry Hill Park	Billy Joe Royal	01.1970	-	100[9]	Columbia 9974	[produced by Buddy Buie]

Harry Roy

 Harry Roy (ur. 12 stycznia 1900r - zm. 1 lutego 1971r) był liderem brytyjskiego zespołu tanecznego i klarnecistą od lat 20-tych do 60-tych XX wieku. Wykonał kilka piosenek z sugestywnymi tekstami, w tym „ My Girl's Pussy ” (1931)   i „ She Had to Go and Lose It at the Astor ” (1939).



Roy urodził się jako Harry Lipman w Stamford Hill w Londynie , w Anglii. W wieku 16 lat rozpoczął naukę gry na klarnecie i saksofonie altowym. Wraz ze swoimi braćmi  utworzył zespół, który nazwali Darnswells, z Harrym na saksofonie i klarnecie oraz Sidneyem na fortepianie. W latach dwudziestych występowali w kilku prestiżowych salach, takich jak Alhambra i London Coliseum , pod nazwami takimi jak Original Lyrical Five i Original Crichton Lyricals. Spędzili trzy lata w Café de Paris i zwiedzili RPA , Australię i Niemcy .

Na początku lat trzydziestych Harry Roy prowadził zespół pod własnym nazwiskiem i nadawał z Café Anglais i Mayfair Hotel . W 1931 r. pisał razem z Anthonym Fanzo i śpiewał „ My Girl's Pussy ”, która od tego czasu była przedmiotem wielu coverów i przeróbek. W 1935 roku ożenił się z Elizabeth Brooke, córką białego radży z Sarawak , z którą wystąpił w dwóch filmach muzycznych: Rhythm Racketeer (1937) i Everything Is Rhythm (1940).

Podczas drugiej wojny światowej Roy koncertował ze swoim zespołem Harry Roy's Tiger Ragamuffins.  Był w klubie Embassy Club w 1942 r., a nieco później podróżował po Bliskim Wschodzie, zabawiając żołnierzy. W 1948 roku Roy wyjechał do Stanów Zjednoczonych, ale odmówiono mu pozwolenia na pracę. Po powrocie do Wielkiej Brytanii zreformował swój zespół i zdobył przebój nagraniem „Leicester Square Rag”. 

Na początku lat pięćdziesiątych era big bandów dobiegła końca. Zespół Roya się rozpadł, ale on wciąż wchodził i wychodził ze sceny muzycznej. W latach 50-tych prowadził własną restaurację Diners 'Club, która została zniszczona przez pożar. W 1969 roku Roy powrócił do muzyki, prowadząc kwartet w londyńskim Lyric Theatre w „ Oh Clarence" i własnym   Dixieland Jazz Band latem w nowo wyremontowanym Sherry Dixieland Showbar w Brighton, ale był wtedy w złym stanie zdrowia. Zmarł w Londynie w lutym 1971 r.
 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
And The Angels Sing	Harry Roy And His Mayfair Hotel Orchestra	02.1940	20[2m]	-	Parlophone A 7156/-	-
She Had To Go And Lose It At The Astor/You Made Me Care	Harry Roy And His Orchestra	08.1940	3[7m]	-	Parlophone A 7243/-	[written by Doe, Doaques]
I'm Stepping Out With A Memory Tonight/Until You Fall In Love	Harry Roy And His Band	06.1941	17[2m]	-	Regal Zonophone G 24 280/-	[written by Magidson, Wrubel]
Down Every Street	Harry Roy And His Band	12.1941	6[9m]	-	Regal Zonophone G 24 440/-	-
There Are Such Things	Harry Roy And His Band	12.1943	8[4m]	-	Regal Zonophone G 24 804/-	[written by Adams, Baer, Meyer]
Brazil	Harry Roy And His Band	12.1943	16[3m]	-	Regal Zonophone G 24 804/-	[written by Barroso, Russell]
Thanks To Love	Harry Roy And His Band	04.1944	11[2m]	-	Regal Zonophone G 24 828/-	[written by Adams, Baer, Meyer]
What's The Good Word,Mister Bluebird	Harry Roy And His Band	04.1944	4[2m]	-	Regal Zonophone G 24 832/-	-
Serenade To A Dream	Harry Roy And His Band	08.1944	7[2m]	-	Regal Zonophone G 24 855/-	-

 

John Rowles

Sir John Edward Rowles  (ur. 26 marca 1947) to nowozelandzki piosenkarz. Był najbardziej popularny w późnych latach sześćdziesiątych, siedemdziesiątych i wczesnych osiemdziesiątych, a najbardziej znany jest w Nowej Zelandii ze swojej piosenki z 1970 roku „Cheryl Moana Marie”, którą napisał o swojej młodszej siostrze.

 

Rowles urodził się w Whakatane w Nowej Zelandii i jest po części Maorysem  . Jego ojciec, Eddie Hohapata Rowles, grał w 1938r w Māori All Blacks . Jego matka była Europejką. Wychowywał się w Kawerau na North Island w Nowej Zelandii. Jego nazwisko   brzmiało po prostu John Rowles; dodał drugie imię „Edward” po tym, jak jego brat o tym imieniu zmarł w młodym wieku.


Rowles jest najbardziej znany w Nowej Zelandii i Australii, choć występował także w Stanach Zjednoczonych, zwłaszcza w Las Vegas , Nevadzie i na Hawajach, gdzie kierował nim Kimo Wilder McVay . W Wielkiej Brytanii był najbardziej znany z przeboju „ If I Only Had Time ”, który wiosną 1968 roku osiągnął 3. miejsce na brytyjskiej liście singli i pozostał na liście przez osiemnaście tygodni.  To była wersja   francuskiej piosenki „Je n'aurai pas le temps”, z którą francuski piosenkarz Michel Fugain odniósł w 1967 roku sukces; napisał piosenkę wraz z Pierrem Delanoë. Piosenka znalazła się również na listach przebojów w Holandii, osiągając numer 2,   po czym orkiestra Francka Pourcela   miała niewielki przebój z instrumentalną wersją piosenki, noszącą oryginalny francuski tytuł  .  W Stanach Zjednoczonych Nick DeCaro i jego orkiestra trafili na listy przebojów ze swoją instrumentalną wersją, wydaną jako strona B singla „Caroline, No”   pod koniec 1968 roku, osiągając 71 miejsce na liście Cash Box Top 100 na początku 1969 roku.

Rowles miał kolejny hit Top 20 w Wielkiej Brytanii z „Hush ... Not a Word to Mary”, również w 1968 roku.   Ta piosenka również pojawiła się na listach przebojów w Holandii.

W Stanach Zjednoczonych „Cheryl Moana Marie” została zauważona latem 1970 roku przez niektóre stacje radiowe z Zachodniego Wybrzeża , ale zajęło to aż do końca 1970 roku, zanim piosenka trafiła na krajowe listy przebojów, osiągając szczyt na 64 miejscu listy Billboard Hot 100 i 78. odpowiednio w Cash Box Top 100 na początku 1971 roku. 

Wystąpił w filmie dokumentalnym z 2008 roku zatytułowanym The Secret Life of John Rowles . 

Rowles zagrał epizodyczną rolę w filmie z 2008 roku w Nowej Zelandii, Second-Hand Wedding .

Wystąpił w nowozelandzkiej wersji Dancing With the Stars z 2009 roku . Był partnerem Krystal Stewart. Na polecenie lekarza musiał wycofać się z zawodów, ale od tego czasu doszedł do siebie.


Jego starszy brat Wally Rowles był wokalistą solowym z własną karierą i przez jakiś czas występował pod szyldem Frankie Price. Później ponownie zmienił nazwisko na Frankie Rowles z powodu artysty „Price”, który pracował w Australii. Jako Frankie Price nagrał trzy single „Pancho Lopez” / „Walk Like A Man,„ Another Tear Falls ”/„ I Could Have Loved You So Well ” i „ Sweet Mary ”/„ Take A Little Time ". Wszystkie zostały wydane przez wytwórnię Polydor.  Pod nazwą Frankie Rowles nagrał singiel " Ma Vie C'est Toi "/" Live A Little Longer ", który został wydany przez wytwórnię Gemini.  Zmarł w wieku 59 lat w dniu 24 marca 2004 r.

Jego siostra Tania Rowles była artystką nagrywającą i miała singiel " Do not Turn Around ", który został wydany w RCA   w 1986 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
If I Only Had Time/Now Is The Hour	John Rowles	03.1968	3[18]	-	MCA MU 1000	[written by Pierre Delanoë,Michel Fugain,Jack Fishman][produced by Mike Leander]
Hush... Not A Word To Mary/The Night We Called It A Day	John Rowles	06.1968	12[10]	-	MCA MU 1023	[written by Mitch Murray, Peter Callander][produced by Mike Leander]
Cheryl Moana Marie/The Love I Had With You	John Rowles	01.1971	-	64[8]	Kapp 2102 [US]	[written by Nat Kipner,John Rowles][produced by Norrie Paramor]

End Of Fashion

End of Fashion to power popowa grupa z Australii ,pochodząca z Perth w Australii Zachodniej. W skład zespołu wchodzą wokalista i gitarzysta Justin Burford, gitarzysta Rodney Aravena, basista Simon Fasolo i perkusista Mike Hobbs. Grupa zyskała uwagę mainstreamu w 2005 r. singlem "O Yeah", który osiągnął 21 pozycję na australijskiej ARIA Singles Chart.Do tej pory grupa wydała dwa albumy studyjne, dwie EP-ki, osiem singli, a obecnie są w procesie nagrywania nowego albumu.

 

Zespół został utworzony jako side project gitarzystów Justina Burforda i Rodney'a Araveny wraz z perkusistą Malcolmem Clarkiem oraz basistą Jonathanem Dudmanem. Po dwóch latach, Justin i Rodney rozstali się z The Sleepy Jackson, reformując się jako End of Fashion, a po serii basistów i perkusistów, w tym Vanessy Thornton z Jebediah, Mike'a Hobbsa, Hugha Jenningsa (Autopilot), Nicholasa Jonssona, i Toma Kinga -zespół skrystalizował się w obecnym składzie,w którym Mike Hobbs powrócił do bębnów, a Simon Fasolo, wcześniej grajacy z zespołem z Perth, Colors,grał na basie.
 

W 2003 roku rozpoczął prace nad swoją pierwszą płytą, czterościeżkową EP-ką Rough Diamonds / Anything Goes z byłym gitarzystą Midnight Oil Jimem Moginie jako producentem. EP-ka została wydana przez niezależną wytwórnię Hello Cleveland!/EMI.Stacja radiowa Triple J prezentowała oba single "Anything Goes" i "Rough Diamonds" w pierwszym  tygodniu wydania EP , a zespół odbywa pięciotygodniową trasę koncertową supportując Little Birdy i Betchadupa.
Wideo "Rough Diamonds" zostało dobrze przyjęte przez Kanał V, Video Hits i Rage ABC TV. EP-ka została wydana w marcu 2004 roku i zadebiutowała na 57 miejscu Australian Singles Chart ARIA. Zespół podpisał kontrakt z EMI / Capitol Australia z opcją licencji na zagranicę na początku 2004 roku.25 sierpnia 2005 r. ukazał się ich debiutancki album, nagrany w Oxford, Mississippi u boku Dennisa Herringa, weterana, który pracował z Elvisem Costello, Counting Crows, i Modest Mouse. Album pokrył się złotem w Australii i Nowej Zelandii, i został wydany w Stanach Zjednoczonych w maju 2006. Nazwa zespołu, który ma niejasne pochodzenie, oznacza także modus operandi zespołu.
 

Pierwszy singiel "O Yeah" osiągnął 21 miejsce na Singles Chart ARIA , zdobył dwa ARIA Awards. Czwarty singiel "The Game" zadebiutował na ARIA Singles Chart na pozycji 13 w 2006 roku.Ich utwory zostały wykorzystane w grze Thrillville ( "She's Love" i "Lock Up Your Daughters" ) i FIFA Street 2 ( "O Yeah").
 

15 grudnia 2007r End of Fashion wydaje nową piosenkę "Biscit" na oficjalnej stronie zespołu, Facebook i MySpace, potwierdzajac na swojej stronie internetowej, że ich drugi album pt Book of Lies, zostanie wydany we wrześniu 2008 roku.Tymczasem End of Fashion opublikował kolejne dwa nowe utwory, "Kamikaze" i "Walkaway" na ich stronie MySpace w dniu 27 czerwca 2008, pierwszym singlem z albumu był "Fussy", który osiągnął 47 miejsce w debiucie.

W lutym 2009 roku Simona Fosolo zastąpił Tom King jako basista.Drugim singlem z albumu był "Dying for You". Piosenka została napisana we współpracy pomiędzy Burfordem i Julianem Hamiltonem z The Presets.Trzeci singiel "Down or Down", został wydany cyfrowo dopiero w marcu 2009 r. Podczas trasy w Australii, w 2009 wspierając Evermore, Burford ogłosił ,że "Force of Habit" będzie czwartym singlem z Book of Lies.  

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
O Yeah	End Of Fashion	07.2005	21[12]	14[15]	-/EMI 330 537	-
Lock Up Your Daughters	End Of Fashion	11.2005	45[1]	-	-/-	-
She's Love	End Of Fashion	03.2006	38[1]	-	EMI 0946 3 56963 2 5/-	-
The Game	End Of Fashion	06.2006	13[1]	-	EMI/-	-
Fussy	End Of Fashion	09.2008	47[1]	-	Virgin 2350212/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
End Of Fashion	End Of Fashion	09.2005	3[6]	-	Capitol 0094635521221/-	-
Book Of Lies	End Of Fashion	12.2008	26[1]	-	EMI 2352092/-	-

 

Joy Enriquez

 Joy Charity Enriquez (ur. 6 czerwca 1978r) to amerykańska piosenkarka i aktorka, która pojawiła się w serialu telewizyjnym 7th Heaven, a także zagrała w filmach takich jak Chasing Papi i Lady and the Tramp II: Scamp's Adventure (głos). Enriquez była także wokalistką w tle przy singlu „ When You Believe ”, duetu Whitney Houston i Mariah Carey .

 

Enriquez urodziła się w Whittier w Kalifornii w Stanach Zjednoczonych. W wieku szesnastu lat wzięła udział w Star Search i wygrała jedenaście występów. Po Star Search jej matka zaczęła wysyłać kasety wideo z jej występów, mając nadzieję na podpisanie kontraktu płytowego. Enriquez podpisała kontrakt solowy z LaFace Records i wydała swój debiutancki album Joy Enriquez w 2001 roku.

 Album i jej pierwszy singiel „ Tell Me How You Feel ” odniósł  pewien międzynarodowy sukces, dając Enriquez  okazję do promowania się w Japonii, Australii, Nowej Zelandii, Niemczech, Singapurze i Korei. W Stanach Zjednoczonych album Enriquez  został wydany tydzień po ataku 11 września. Jej starsza siostra, Tiffany Enriquez, która nadal jest jej menadżerem oraz artystką nagrywającą w  Epic Records, Tiffany Dunn, udzielała lekcji śpiewu finalistce American Idol Allison Iraheta .

4 kwietnia 2004 roku Enriquez poślubiła producenta muzycznego Rodneya Jerkinsa , który pracował nad jej debiutanckim albumem. Ich pierwsze dziecko, Rodney David Jerkins Jr., urodziło się 28 maja 2008 r. Drugie dziecko, córka Heavenly Joy Jerkins, urodziło się 17 listopada 2009 r.   Ich trzecie dziecko, Hannah Joy Jerkins, przybyło na świat 19 października 2012 r.  , a następnie czwarte, Royal David Jerkins, na początku 2015 r.

Po prawie ukończeniu kolejnego albumu w tym samym stylu Pop / R & B, co jej debiut, który zawierałby   utwór „It's So Funny”, powstały we współpracy z Mase , Joy zmieniła zdanie co do kierunku muzycznego, w jakim chciała kontynuować. Zdecydowała, że ​​jej następne wydawnictwo powinno być inspirującą / współczesną płytą muzyki chrześcijańskiej . Kolejny album, Atmosphere of Heaven , został wydany 7 marca 2006 roku w niezależnej wytwórni JoyfulChild, którą założyli Jerkins i Enriquez.

W 2010 roku napisała utwór „Boom Chika Boom” do ścieżki dźwiękowej Our Family Wedding oraz wykonała i napisała piosenkę „Beatz Be Rockin '” dla serii Nickelodeon iCarly .

W 2013 r.jej reality show House of Joy miał swoją premierę w sieci NUVOtv 18 lipca 2013 r.  Po każdym odcinku nowy cyfrowy singiel był wydawany w usługach cyfrowych. Te osiem piosenek, wraz z piosenką przewodnią, zostało wydanych na EP-ce, House of Joy , 10 września 2013 r. 

W 2015 roku wydała dwa cyfrowe single: „Hallelujah” z udziałem Lindsey Stirling i „Shine” z jej córką Heavenly Joy.  Jej trzeci album studyjny The Call został wydany 15 stycznia 2016 r. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Tell Me How You Feel	Joy Enriquez	03.2001	24[13]	14[18][gold]	-/BMG 7432184435	-
Shake Up the Party	Joy Enriquez	08.2001	57	45[4]	-/BMG 7432176973	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Joy Enriquez	Joy Enriquez	04.2001	-	31[1]	-/BMG 7432182120	-

ENZSO

ENZSO był projektem orkiestrowym zapoczątkowanym przez byłego klawiszowca Split Enz Eddiego Raynera . Łączy nowozelandzką orkiestrę symfoniczną ze współczesnymi piosenkarzami pop, wykonując piosenki Split Enz .



Projekt rozpoczął się od Eddiego Raynera . Chciał czegoś więcej od starych piosenek Split Enz , a aranżacje orkiestrowe wydawały się idealne. Tworząc aranżacje na swoim syntezatorze, z pomocą Dave'a Woodcocka , Eddie zwrócił się do Marka Keywortha z Nowozelandzkiej Orkiestry Symfonicznej z prośbą o wykonanie jego aranżacji; Keyworth chętnie się zgodził.

Z dyrygentem Peterem Scholesem, Nowozelandzką Orkiestrą Symfoniczną , Dave'em Dobbynem , Annie Crummer , Samem Huntem, Neilem Finnem , Timem Finnem i New Zealand Youth Choir w 1996 roku nagrali i wydali swój pierwszy album zatytułowany ENZSO . Ponownie w 1999 roku ENZSO nagrało drugi album zatytułowany ENZSO 2 .

Film będący wynikiem współpracy został nakręcony przez reżysera Justina Pembertona pod tytułem ENZSO: Dirty Creature . 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Poor Boy	ENZSO with Dave Dobbyn	04.1996	-	29[3]	-/Sony 663 057	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
ENZSO	ENZSO	07.1996	4[26]	2[46][3x-platinum]	-/Sony 483870	-
ENZSO 2	ENZSO	11.1998	-	25[6][gold]	-/Sony 492852	-

Trudy Erwin

 Trudy Erwin urodziła się 12 sierpnia 1918 roku w Los Angeles w Kalifornii jako Virginia Erwin. Była żoną Murdo MacKenzie. Zmarła 29 października 2000 roku w San Diego w Kalifornii.

 Uczęszczała do John Marshall High School w Hollywood w połowie lat trzydziestych. Była jedną z wielu utalentowanych wokalistek , które zaśpiewały z bardzo popularną Kay Kyser & His Orchestra na początku lat czterdziestych. Jednak przed rozpoczęciem kariery z Kay Kyser Trudy była członkiem grupy wokalnej The Music Maids, która regularnie występowała w Kraft Music Hall Binga Crosby'ego. 

Trudy pozostawała w programie Kraft Music Hall do 1946 roku, zarówno jako wokalistka solowa, jak i partnerka śpiewająca croonera Binga Crosby'ego. Później poślubiła Murdo F. Mackenzie, który był inżynierem NBC w czasie, gdy w radiu nadawano Kraft Music Hall Binga Crosby'ego. Para miała razem jednego syna, Rodericka,który urodził się w 1955 roku.
Niestety Trudy Erwin zmarła 29 października 2000 roku w San Diego w Kalifornii; w wieku 82 lat. Syn Trudy, Roderick, tulił ją w ramionach i obserwował, jak jego matka wymyka się.
 

Trudy Erwin została dziś zapamiętana z nagrań „People Will Say You're In Love” i „Oh! What A Beautiful Mornin '” nagranych z Bingiem Crosbym (Decca-1943). Inne świetne nagrania, które wykonała Trudy Erwin, to „Who Wouldn't Love You” z Kay Kyser's Orchestra (Columbia-1942) i „The Wish That I Wish Tonight” (Columbia-1945) z Ray Noble's Orchestra.

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
I'll see you in Cuba	Bing Crosby and Trudy Erwin	05.1947	11[2m]	-	Decca Y 6019/-	-
I'll see you in Cuba	Bing Crosby and Trudy Erwin	05.1947	11[2m]	-	Decca Y 6019/-	-

Essex

 Essex, amerykański wokalny zespół r&b; powstały w 1962 roku.Byli najbardziej znani ze swojego hitu "Easier Said Than Done" z 1963roku o milionowej sprzedaży.

 

Członkami założycielami byli :Walter Vickers (gitara) i Rodney Taylor (perkusja),z US Marines stacjonującej na Okinawie. Po przeniesieniu się do Camp Lejeune w Karolinie Północnej,przyciągnęli kolegów z wojska Billy Hilla i Rudolpha Johnsona jako członków grupy. Następnie dokoptowali wokalistkę, Anitę Humes, też z marines.
 

W 1963 roku demo przyniosło im kontrakt płytowy z wytwórnią Roulette Records. Nagrali "Easier Said Than Done" w ciągu 20 minut. Utwór został napisany przez Larry'ego Huffa i Williama Lintona , który powiedział, że rytm był inspirowany przez dźwięk z wielu urządzeń teletechnicznych, hałaśliwych mechanicznych zwierząt ,w pokoju komunikacyjnym.Ich pierwszy singiel dotarł na szczyt listy Billboard US Hot 100 Chart. Utwór sprzedał się w ponad milionowym nakładzie i otrzymał miano Złotej Płyty, osiągając też 41 pozycję na UK Singles Chart w sierpniu 1963.
Rudolph Johnson opuścił grupę, i Essex stał się kwartetem. Trzy miesiące po przebojowym singlu grupa miała hit z piosenką "'A Walkin' Miracle" we wrześniu 1963 roku .
 

Na etykiecie tej płyty, nazwa grupy pojawiła się jako "Essex featuring Humes Anita". Kolejny singiel "She's Got Everything", napisany przez Jimmy Radcliffe i Oramay'a Diamonda osiągnął # 56 na liście bestsellerów. Obowiązki w wojsku sprawiały, że trudno było grupie skorzystać z ich sukcesów, na przykład na długi czas, Johnson został wysłany na Okinawę.Rodney Taylor został zabity w 1966 roku w Nowym Jorku w czasie próby napadu.Humes wydała kilka singli indywidualnie dla Roulette, ale nie miała sukcesów na listach przebojów Zmarła 30 maja 2010r, w Harrisburg, Pensylwania, w wieku 69 lat. 

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Easier Said Than Done / Are You Going My Way	Essex	06.1963	41[5]	1[2][13]	Roulette 4494	[written by William Linton][produced by George Goldner, Henry Glover][1[2][11].R&B; Chart]
A Walkin' Miracle / What I Don't Know Won't Hurt Me	Essex feat Anita Humes	08.1963	-	12[10]	Roulette 4515	[written by Adam Levy , George David Weiss, Hugo Peretti,Luigi Creatore][produced by Henry Glover][11[8].R&B; Chart]
She's Got Everything / Out of Sight, Out of Mind	Essex feat Anita Humes	11.1963	-	56[5]	Roulette 4530	[written by Oramay Diamond / Jimmy Radcliffe][produced by Henry Glover][B:42[2].R&B; Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Easier Said Than Done	Essex	08.1963	-	119[5]	Roulette 25 234	[produced by George Goldner, Henry Glover]

Ray Ethier

Ray Ethier pochodzi z Catharines, Ontario, a on na pewno nie jest dobrze znany na scenie rockabilly, ale był gitarzystą w zespole Ben Hewitta. Oprócz gry na gitarze na większości nagrań Hewitta w latach 50-tych, nagrał też single pod własnym nazwiskiem.

Jeden z nich "Slave girl/President's walk" został wydany przez Mercury w 1959 roku. "Slave girl" miał wielkie możliwości, ale na Ray spadła nagła miłość do Patricii June ,którą poślubił . Pat powiedział Ray'owi, że albo ona, albo gitara ... wybrał Patricię . To Patricia sprawiła,że Ray odłożył gitarę, Ben Hewitt nawet napisał piosenkę na ten temat.  

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
President's walk	Ray Ethier	12.1959	56[10]	-	Mercury 45 321/-	-

 

Maureen Evans

 Ur.   23 marca 1940 r. w Cardiff, Walia to walijska piosenkarka pop, która zyskała sławę w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku.
Kariera Evans  rozpoczęła się jako piosenkarki z cygańskim zespołem Waldiniego w połowie lat pięćdziesiątych, głównie robiąc sezony letnie w brytyjskich kurortach, takich jak Llandudno .

 

 Swą karierę piosenkarską rozpoczynała w wytwórni Embassy, która dokonywała tanich nagrań aktualnych hitów dla brytyjskiej sieci sklepów Woolworth.
W 1960 r. odniosła sukces na liście przebojów singlem "The Big Hurt", a dwa lata później poszybowała jeszcze wyżej nagraniem "Like I Do". Ta dziarska piosenka, skierowana bardziej niż inne jej nagrania do nastoletniej publiczności, dotarła do brytyjskiej Top 3.
 W 1963 roku Evans brała udział w brytyjskich eleminacjach na Konkursie Piosenki Eurowizji z piosenką „Pick the Petals”, ale zajęła trzecie miejsce; Ronnie Carroll reprezentował w tym roku Wielką Brytanię w konkursie. W latach 60-tych kontynuowała wydawanie singli, a także jednej EP-ki (1963 Melancholy Me , nakładem Oriole Records ) i albumu Like I Do , także w Oriole (1963).

Następne piosenki Evans nie zdołały jednak powtórzyć tego sukcesu. Jej dość archaiczny styl musiał wkrótce ustąpić propozycjom młodszych wykonawców, choć jedno z jej ostatnich nagrań — "Never Let Him Go" było świetną interpretacją piosenki Davida Gatesa. 

Była właścicielką Maureen Evans Theatre School w West Grove w Cardiff, która od 1998 do 2010 roku uczyła dzieci w wieku od 6 do 18 lat śpiewu, tańca i aktorstwa.  

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Big Hurt / I Can't Begin to Tell You	Maureen Evans	01.1960	26[2]	-	Oriole CB 1533	[written by W.Shanklin]
Love, Kisses And Heartaches/We Just Couldn't Say Goodbye	Maureen Evans	03.1960	44[1]	-	Oriole CB 1540	[written by Greer, Morell]
Paper Roses/Please Understand	Maureen Evans	06.1960	40[5]	-	Oriole CB 1550	[written by Fred Spielman/Janice Torre]
Like I Do/Starlight Starbright	Maureen Evans	11.1962	3[18]	-	Oriole CB 1760	[written by Richard Manning]
I Love How You Love Me/John John	Maureen Evans	01.1964	34[11]	-	Oriole CB 1906	[written by B. Mann, L. Kolber]

Normie Rowe & The Playboys

 Norman John (Normie) Rowe ( Melbourne ,ur. 1 lutego 1947r ) to australijski piosenkarz. Występował w Normie Rowe & The Playboys od 1965 do 1968 i osiągnął w tym czasie status idola w swoim kraju. Po powrocie ze służby wojskowej nie był w stanie odzyskać poprzedniego poziomu.
Jako nastolatek Rowe grał muzykę soulową jako frontman Thunderbirds. W międzyczasie poprzez występy telewizyjne zdobył ogólnokrajową sławę. Niemniej jednak nadal miał pracę, która przyniosła mu dochody, a ponadto zajmował się muzyką w niepełnym wymiarze godzin. Zmieniło się to, gdy został zwolniony za swoje długie włosy.


Jako nastolatek przejął stanowisko nowego frontmana Normie Rowe & The Playboys. Pierwszy singiel został wydany w 1965 roku,  It ain’t necessarily so / Gonna leave this town (podwójne strony A) i natychmiast stał się krajowym hitem numer 1. W następnych trzech latach prawie każdy z nich dotarł do pierwszej dziesiątki i trzykrotnie zdołał osiągnąć numer 1: z Que sera sera / Shakin 'all over (1965), Ooh la la / Ain't nobody home (1966) i Sunshine secret / But I know (1967).

Que sera sera stała się największym hitem roku i największym hitem rock and rolla na australijskiej ziemi. Sukces zwabił go na Wyspy Brytyjskie, aby przekonać się, czy uda mu się tam zdobyć przyczółek jako australijski Playboys. Jednak nie udało mu się przebić i przez jakiś czas koncertował w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Do czasu, gdy musiał przerwać karierę muzyczną dla służby wojskowej , którą pełnił podczas wojny w Wietnamie .

Po powrocie nie był w stanie kontynuować swojego poprzedniego sukcesu. Potem szukał okazji w kabarecie , ścieżką, którą podążało wielu innych wczesnych australijskich rockmanów. Tutaj udało mu się odzyskać część swojej popularności i dlatego pozostał w australijskim świetle reflektorów jako wszechstronny artysta. Na przykład wystąpił w australijskiej wersji Les miserables i na przestrzeni lat pojawił się w kilku odcinkach seriali telewizyjnych i kilku filmach.

Na przełomie XIX i XX wieku stał się wybitnym działaczem narkotykowym, między innymi dlatego, że jego córka prawie umarła z powodu zażywania heroiny . Ponadto zawsze czuł więź z weteranami Wietnamu, których nadal aktywnie wspiera.

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
It Ain't Necessarily So/Gonna Leave This Town	Normie Rowe & The Playboys	05.1965	5[23]	-	Sunshine QK-951	[written by Gershwin, Heywood, Gershwin]
I (Who Have Nothing)/I Just Don't Understand	Normie Rowe	08.1965	9[14]	-	Sunshine QK-1069	[written by Mogol, Donida, Leiber, Stoller]
Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be)/Shakin' All Over	Normie Rowe & The Playboys	09.1965	1[32]	-	Sunshine QK-1103	[written by Livingston, Evans]
Tell Him I'm Not Home/Call On Me	Normie Rowe	11.1965	3[22]	-	Sunshine QK-1158	[written by Bruno, Bellini]
The Breaking Point/Ya Ya	Normie Rowe	02.1966	5[17]	-	Sunshine QK-1238	[written by Hal David, Burt Bacharach]
Pride And Joy/The Stones I Throw	Normie Rowe & The Playboys	05.1966	8[20]	-	Sunshine QK-1344	[written by Whitfield, Gaye, Stevenson]
Ooh La La/Ain't Nobody Home	Normie Rowe	11.1966	1[21]	2[11]	International Sunshine QIK-1565	[written by M. Keen, R. Shaw ]
It's Not Easy/Mary, Mary	Normie Rowe	12.1966	3[15]	-	International Sunshine QIK-1605	[written by Mann, Weil]
Going Home/I Don't Care	Normie Rowe	04.1967	11[10]	-	International Sunshine QIK-1731	[written by Gouldman]
But I Know/Sunshine Secret	Normie Rowe	06.1967	17[12]	-	International Sunshine QIK-1820	[written by Paul Korda]
Turn Down Day/Stop To Think It Over	Normie Rowe	09.1967	46[7]	-	Sunshine QK-2008	[written by Keller, Blume]
Penelope/Lucinda	Normie Rowe	03.1968	30[11]	-	Sunshine QK-2238	[written by B.J. Peacock]
Born To Be By Your Side/ Break Out	Normie Rowe	08.1968	41[10]	-	Sunshine QK-2493	[written by J. Reed, Hubbard]
Hello/Home To Stay	Normie Rowe	04.1970	48[15]	-	Festival FK-3614	[written by J. Young]
Rings/Come Hear My Song	Normie Rowe	06.1973	52[8]	-	Festival FK-5146	[written by Harvey, Reeves]
Higher And Higher/Willie And Laura Mae Jones	Normie Rowe	09.1974	93[4]	-	Festival K-5575	[written by Garry Jackson, Carl Smith]
Elizabeth/Little Ray Of Sunshine	Normie Rowe	01.1976	57[13]	-	Astor A-7265	[written by B. Henninger, B. Henninger]
Maybe Tomorrow/Help Yourselves To Each Other	Normie Rowe	04.1981	56[8]	-	Avenue K-8203	[written by S. Mason]
Rock And Roll You're Beautiful/Does She Have A Friend	Normie Rowe	03.1984	50[14]	-	Avenue BA 223120	[written by M. Redway]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
It Ain't Necessarily So, But It Is Normie Rowe	Normie Rowe	08.1965	2[18]	-	Sunshine QL 31734	-
Normie Rowe a Go Go	Normie Rowe	12.1965	3[12]	-	Sunshine QL 31802	-
So Much Love From Normie Rowe	Normie Rowe	01.1967	13[1]	-	Sunshine QL 32144	-
Normie's Hit Happenings	Normie Rowe	03.1967	7[8]	-	Sunshine QL 32198	-

Routers

 The Routers to amerykańska grupa instrumentalna na początku lat sześćdziesiątych.


Założony w 1961 roku przez Michaela Z. Gordona ,  nagrania The Routers czasami wykorzystywały muzyków sesyjnych jako dodatek do samej grupy, z wyjątkiem Gordona, który również założył inną odnoszącą sukcesy grupę, The Marketts .  Gordon skomponował kolejną nagradzaną kompozycję, „Out Of Limits” z Marketts. Gordon grał na prawie wszystkich sesjach Routers i Marketts.

 Pierwotny skład grupy to Al Kait, gitara prowadząca; Lynn Frasier, saksofon tenorowy; Michael Zane Gordon, gitara rytmiczna, wokal; Scott Walker (wówczas nagrywający jako Scott Engel), gitara basowa; Randy Viers, perkusja. 

Pierwszym wydawnictwem Routers we wrześniu 1962 roku było napędzane gitarą instrumentalne „ Let's Go (Pony) ” , które osiągnęło 19 miejsce na liście Billboard . Jego zaraźliwe "clap clap clap clap clap clap clap clap clap Let's Go!" chant stał się ulubieńcem cheerleaderek i tłumów na całym świecie. Chociaż autorstwo piosenek jest przypisywane lokalnemu piosenkarzowi Lanny'emu Duncanowi i jego bratu Robertowi Duncanowi, Lanny Duncan wcześniej nagrał oryginalne demo piosenki w 1961 roku jako członek Starlighters, z udziałem Tony'ego Valentino na gitarze i Jody Rich na basie. Demo zostało nagrane w Glendale z inżynierem Eddiem Brackettem.  Valentino i Rich mieli  sformować Standells w 1962 roku.

Nagranie The Routers  zostało zainicjowane przez producenta muzycznego Joe Saraceno i jego współproducenta, producenta i kompozytora Michaela Z. Gordona  , którzy następnie skomponowali „Apologize” Eda Amesa.
Późniejsze nagrania Routers zostały również napisane przez Gordona , w tym utwory „A-ooga” i „Big Band”. Ich nagrania były nadal wydawane do 1964 roku, ale z mniejszym komercyjnym sukcesem, z udziałem Gordona (gitara) , Leona Russella ( fortepian ) i Hal Blaine'a (perkusja). Ta sama grupa nagrywała również w tym samym okresie jako Marketts . Różne wersje studyjne i trasy koncertowe zespołu to także Gordon, Randy Viers i Scott Engel (później Walker Brothers ).

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let's Go (Pony)/ Mashy	Routers	11.1962	32[7]	19[13]	Warner Bros. 5283	[written by L. Duncan, R. Duncan][produced by Joe Saraceno]
Half Time/ Make It Snappy	Routers	02.1963	-	115[2]	Warner Bros. 5332	[written by Joe Saraceno,Michael Z. Gordon][produced by Joe Saraceno]
Sting Ray/Snap Happy	Routers	04.1963	-	50[10]	Warner Bros. 5349	[written by Howe, Sharp][produced by Joe Saraceno]

Nini Rosso

Nini Rosso (ur. jako Raffaele Celeste Rosso 19 września 1926r w San Michele Mondovì, Włochy, zm. 5 października 1994r w Rzymie) - włoski trębacz i kompozytor, współautor i wykonawca znanego szlagieru „Il Silenzio” z 1964 roku, spopularyzowanego w 1965 roku i sprzedanego w ilości ponad 10 milionów egzemplarzy na całym świecie.


Uważany za włoskiego rywala Louisa Armstronga. Zyskał liczne przydomki: „tromba d' oro” („złota trąbka”), „trombautore” („trębacz-autor”) i „Mister Silenzio”.
 

Od wczesnych lat interesował się jazzem. Twierdził, iż zapoznał się z tym gatunkiem muzycznym dzięki matce. Na trąbce nauczył się grać w oratorium. Ukończył konserwatorium. W młodości był członkiem oddziału partyzanckiego. Od strony muzycznej jego idolem był Louis Armstrong. Zamiłowanie do jazzu dzielił, między innymi, z Fredem Buscaglione i Pierem Angelą. W 1948 roku podpisał kontrakt z Orkiestrą RAI w Turynie otrzymując posadę solisty-trębacza. W 1957 roku został członkiem zespołu Armanda Trovajolego. W 1961 roku odniósł pierwszy sukces, lansując swój przebój „La ballata di una tromba”. Dzięki niemu stał się bardzo znany we Włoszech. Powstały w 1963 roku utwór „Concerto Disperato” przyniósł mu popularność międzynarodową wchodząc na listy przebojów aż Japonii.

 Jego największym sukcesem komercyjnym okazał się jednak utwór „Il Silenzio”; skomponowany w 1965 roku wspólnie z Willym Brazzą był wariacją na temat „Last Post”, sygnału dźwiękowego piechoty lub kawalerii British Army. Później stał się motywem przewodnim filmu The Legion’s Last Patrol. Pomimo brytyjskiego coveru w wykonaniu Eddiego Calverta i amerykańskiego Ala Hirta, to oryginalne wykonanie Niniego Rosso stało się międzynarodowym przebojem, sprzedanym w ilości ponad 10 milionów egzemplarzy.

Nini Rosso zaczął uczestniczyć w programach telewizyjnych (Studio uno, Sabato sera), festiwalach (Festiwal Piosenki Neapolitańskiej, Cantagiro), pojawił się w filmach razem Giannim Morandim i Ritą Pavone. Szczyt popularności we Włoszech osiągnął pod koniec lat 60-tych dzięki utworowi „Il volo del calabrone” („Lot trzmiela”). Zyskał popularność na świecie stając się najsłynniejszym włoskim trębaczem. W swojej karierze zdobył kilka złotych i platynowych płyt. W 1993 ukazał się zbiór jego największych przebojów, zatytułowany Masterpiece. Miał różnorakie hobby, budował modele statków, zbierał wypchane ptaki, motyle i maski, a także komiksy, plakaty z filmu niemego, laski, lalki, żołnierzyki.

Zmarł na raka płuc w Poliklinice Gemelli Rzymie w wieku 68 lat. Zostawił żonę Silvię i dwie córki, Beatrice i Angelicę. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Il Silenzio/Il Clown	The Volcanos	09.1965	8[14]	101[10]	Durium DRS 54000	[written by Nini Rosso,Guglielmo Brezza]

Betty Everett

 Ur. 23.11.1939r.w Greenwood w stanie Mississipi, USA. Po przeprowadzce do Chicago pod koniec lat 50-tych nagrywała, bez powodzenia, dla kilku lokalnych wytwórni, w tym Cobra i Onederful.

 

Później podpisała kontrakt z firmą Vee Jay Records i nagraniami "You're No Good" (z 1963 r.) i "The Shoop Shoop Song (It's In His Kiss)" zdefiniowała swój styl, określony jako pop-soul. Potwierdziła to nagranym w duecie z Jerrym Butlerem singlem "Let It Be Me" (z 1964 r.), ale jej najlepszym utworem była dynamiczna piosenka Vana McCoya "Getting Mighty Crowded".
 

Upadek wytwórni Vee Jay zachwiał jej karierą, a krótki związek z ABC Records okazał się bezproduktywny. Jednak nagrana w 1969 r. piosenka "There'll Come A Time" doszła do 2. miejsca w notowaniach rhythm and bluesowych. Z nabranym w ten sposób impetem weszła w lata 70-te, dokonując kolejnych nagrań dla wytwórni UNI i Fantasy Record.

 Ostatni notowany na listach singel Betty - "True Love (You Took My Heart)" ukazał się w 1978 r. W 1991 r. własną wersję "The Shoop Shoop Song" nagrała Cher, umieszczając ją na samym szczycie list przebojów. 

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You're No Good / Chained to Your Love	Betty Everett	11.1963	-	51[10]	Vee-Jay 566	[written by Clint Ballard jr.][5[12].R&B Chart]
The Shoop Shoop Song (It's in His Kiss) / Hands Off	Betty Everett	02.1964	34[7][11.68]	6[13]	Vee-Jay 585	[written by Rudy Clark][produced by Calvin Carter][1[3][16].R&B Chart]
I Can't Hear You / Can I Get to Know You	Betty Everett	06.1964	-	66[5]	Vee-Jay 599	[written by Gerry Goffin, Carole King][produced by Calvin Carter][39[3].R&B Chart]
Happy I long to be/Your loving arms	Betty Everett with The Earl Hooker Allstars	07.1964	-	126[3]	C.J. Records 619	-
It Hurts to Be in Love / Until You Were Gone	Betty Everett	08.1964	-	109[6]	Vee-Jay 610	[written by Julius Edward Dixon / Rudy Toombs][#61 hit for Annie Laurie in 1957]
Let it be me/Ain't that loving you baby	Betty Everett And Jerry Butler	09.1964	-	5[13];B:108[1]	Vee-Jay 613	[A:written by M. Curtis, C. Becaud, P Delanoe][B:written by Jimmy Reed][A:1[3][17].R&B; Chart][B:24[2].R&B; Chart][B:#3 r&b; hit for Jimmy Reed in 1956]
Getting Mighty Crowded / Chained to a Memory	Betty Everett	11.1964	29[7]	65[6]	Vee-Jay 628	[written by Van McCoy][produced by Calvin Carter][28[8].R&B Chart]
Smile/Love is strange	Jerry Butler & Betty Everett	12.1964	-	42[7]	Vee-Jay 633	[written by Charlie Chaplin,Geoffrey Parsons,James Phillips][16[8].R&B Chart][#10 hit for Nat King Cole]
I'm Gonna Be Ready/The Real Thing	Betty Everett	06.1965	-	117[1]	Vee-Jay 683	[written by Van McCoy][produced by Calvin Carter]
There'll Come a Time / Take Me	Betty Everett	01.1969	-	26[11]	Uni 55 100	[written by E. Record, F. Smith][produced by Archie Lee Hill][2[13].R&B; Chart]
I Can't Say No to You / Better Tomorrow Than Today	Betty Everett	04.1969	-	78[4]	Uni 55 122	[written by B. Stone][produced by Archie Russell, Hillery Johnson, Leo Austell][29[6].R&B; Chart]
Maybe / 1900 Yesterday	Betty Everett	09.1969	-	116[1]	Uni 55 141	[written by F. Smith, L. Simmons][produced by Archie Russell, Hillery Johnson, Leo Austell]
It's Been a Long Time / Just a Man's Way	Betty Everett	12.1969	-	96[2]	Uni 55 174	[written by Jerry Butler / Kenneth Gamble / Leon Huff][produced by Archie Russell, Hillery Johnson, Leo Austell][17[7].R&B; Chart]
Unlucky Girl/Better Tomorrow Than Today	Betty Everett	05.1970	-	-	Uni 55 219	[written by A. Russell, L. Austell, H. Johnson][produced by Archie-Lee-Hill Productions][46[5].R&B; Chart]
I Got to Tell Somebody / Why Are You Leaving Me?	Betty Everett	12.1970	-	96[4]	Fantasy 652	[written by Difosco Ervin ][produced by Calvin Carter][22[8].R&B; Chart]
Ain't Nothing Gonna Change Me / What Is It?	Betty Everett	05.1971	-	113[3]	Fantasy 658	[written by D. Erwin, Lynne Farr][produced by Calvin Carter][32[6].R&B; Chart]
Danger/Just A Matter Of Time Till You're Gone	Betty Everett	07.1973	-	-	Fantasy 696	[written by Randall, Carter][produced by Willie Mitchell, Charles Chalmers][79[4].R&B; Chart]
Sweet Dan/Who Will Your Next Fool Be	Betty Everett	01.1974	-	-	Fantasy 714	[written by Johnny Watson][produced by David Axelrod, Johnny Watson][38[14].R&B; Chart]
True Love (You Took My Heart)/You Can Do It	Betty Everett	09.1978	-	-	United Artists 1200	[written by E. Kaz][produced by Calvin Carter][78[3].R&B; Chart]

Every Mother's Son

 Every Mother's Son był zespołem rockowym założonym w Nowym Jorku w 1967 roku. Bracia Dennis (ur. 22 listopada 1948 r.) i Lary Larden (ur. 10 sierpnia 1945) początkowo występował jako duet folkowy. Do zespołu dołączyli pianista i organista Bruce Milner (ur. 9 maja 1943 r.), perkusista Christopher Augustine (ur. 25 sierpnia 1941r) i basista Schuyler Larsen (ur. 19 lutego 1947r).
Na początku 1967 roku grupa podpisała kontrakt z wytwórnią MGM (podobno dlatego, że zarząd widział zespół jako antidotum na napływ hippie). Nagrali debiutancki album Every Mother's Son, z jedenastoma utworami, zawiera wybrane piosenki Wesa Farrella i Jerry'ego Goldsteina , "słoneczny letni rock" (z echami The Beach Boys ).

 Album zawierał "Come On Down To My Boat" (wymienione na płycie jako "Come And Take A Ride In My Boat"), który trafił na 6 pozycję na liście Billboardu w lipcu 1967 roku. Utwór po raz pierwszy został nagrany przez inną grupę, The Rare Breed, z tym samym producentem . (Dwadzieścia lat później,utwór był pierwszym, jaką piracka stacja Radio Newyork Internationa, nadawała ze statku nieopodal Long Island).
 

Ponieważ grupa podpisała kontrakt z MGM Records, MGM Television(część Arena Productions) postanowiła zaprezentować grupę w dwuczęściowym odcinku The Man From UNCLE "Karate Killers (Five Affair Daughters)" śpiewającego piosenki w nocnym klubie ,gdy wybucha zamieszanie.
Chociaż debiutancki singiel stał się hitem, grupa nie spożytkowała swojego początkowego sukcesu. 

MGM szybko wydała drugi album jesienią 1967 r. Every Mothers' Son's Back, który zrodził trzy single, które udało się umieścić na listach przebojów, ale na coraz niższych pozycjach: "Put Your Mind At Ease" (# 46), "Pony With The Golden Mane"(# 93) i " No One Knows "(# 96). Larsen opuścił zespół wkrótce po nagraniu wspomnianego albumu, zastąpiony przez Dona Kerra , a grupa rozwiązała się w 1968 roku; kompilacyjny album dla Collectible Records został wydany trzy dekady później.Dennis Larden później dołączył do zespołu Ricky Nelsona,Stone Canyon Band. 

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Come on Down to My Boat / I Believe in You	Every Mother's Son	05.1967	-	6[15]	MGM 13 733	[written by Goldstein, Farrell][produced by Wes Farrell]
Put Your Mind at Ease / The Proper Four-Leaf Clover	Every Mother's Son	08.1967	-	46[7]	MGM 13 788	[written by D. Larden, L. Larden][produced by Wes Farrell]
Pony With the Golden Mane/ Dolls in the clock	Every Mother's Son	11.1967	-	93[2]	MGM 13 844	[written by Dennis Larden, Lary Larden][produced by Wes Farrell]
No One Knows / What Becomes of Mary	Every Mother's Son	01.1968	-	96[3]	MGM 13 887	[written by Kusik, Adams, Farrell][produced by Wes Farrell]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Every Mother's Son	Every Mother's Son	06.1967	-	117[10]	MGM 4471	[produced by Wes Farrell]

Exciters

Grupa założona w jamajskiej części Queens, dzielnicy Nowego Jorku. W tej trafnie nazwanej formacji znaleźli się: Herb Rooney (ur. w 1941 r, w Nowym Jorku), Brenda Reid (ur. w 1945 r.), Carol Johnson (ur. w 1945 r.) i Lillian Walker (ur. w 1945 r.).

 

Zwrócili na siebie uwagę żywiołowym nagraniem "Tell Him", które w 1962 r. weszło do Top 5 w USA (było także hitem w Wielkiej Brytanii w 1963 r., w wykonaniu Billie Davis). Energia tej piosenki, autorstwa Berta Bernsa (pod pseudonimem Bert Russell), której producentami była spółka Leiber And Stoller, wyznaczyła styl kolejnych nagrań. "Do Wah Diddy" (później przebój w wykonaniu grupy Manfreda Manna) i "He's Got The Power" czerpały zarówno z muzyki soul lepszych dzielnic, jak i stylu dziewczęcych grup wokalnych. Kolejne single nie zdołały już w pełni wykorzystać tego skutecznego połączenia.
 

Grupa zanotowała mniejsze hity - "I Want You To Be My Boy" (w 1965 r.), "A Little Bit Of Soap" (w 1966 r.) i "You Don't Know What You're Missing (Till It's Gone)" (w 1969 r.), ale nie odzyskała werwy pierwszych nagrań. Pojawiła się powtórnie na brytyjskiej liście w 1975 r. piosenką "Reaching For The Best". Johnson i Walker zostały zastąpione później przez Ronnie Pace i Skip'a McPhee. Rooney i Reid (jego żona) zanotowali w 1978 r. mniejszy hit jako Brenda And Herb i nagrali jeden album - In Heat Again, w 1979 r.  

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tell him/Hard way to go	Exciters	12.1962	46[1]	4[13]	United Artist 544	[produced by Leiber-Stoller][written by Bert Russell][5[11].R&B Chart]
He' s got the power/Drama of love	Exciters	03.1963	-	57[8]	United Artist 572	[produced by Leiber-Stoller][written by Ellie Greenwich/Tom Powers]
Get him/It' s so exciting	Exciters	06.1963	-	76[3]	United Artist 604	[produced by Leiber-Stoller][written by Bert Russell/Glick/R.Passman]
Do-Wah-Diddy/If love came your way	Exciters	01.1964	-	78[4]	United Artist 662	[produced by Leiiber-Stoller][written by Jeff Barry/Ellie Greenwich][47[2].R&B Chart]
I want you to be my boy/Tonight,tonight	Exciters	01.1965	-	98[1]	Roulette 4591	[written by Morris Levy][produced by Hugo, Luigi][oryginalne wykonanie Frankie Lymon & The Teenagers]
A little bit of soap/I' m gonna get him someday	Exciters	01.1966	-	58[6]	Bang 515	[written and produced by Bert Russell][produced by Bert Berns]
You Don't Know What You're Missing ('Till It's Gone!)/Blowing Up My Mind!	Exciters	03.1969	-	-	RCA Victor 9723	[written Banks, Rooney][produced by P. Robinson, L. Banks, T. Wiltshire][49[2].R&B Chart]
Reaching for the best	Exciters	10.1975	31[6]	-	20th Century	[written by Ian Levine/Herb Rooney]
Tonight I'm Gonna Make You A Star/Sweet Dreamer	Brenda And Herb	09.1978	-	-	H&L 4699	[written by D. Janssen, B. Bruce, P. J. Ross][produced by Steve Jerome, Lou Hemsey][70[4].R&B Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tell him	Exciters	.1963	-	-	United Artist 6264