środa, 28 października 2020

Bachelors from Prague

Bachelors from Prague to australijski zespół założony w 1985 roku. Oryginalnymi członkami byli Russell Cook - perkusja, George Friml- bas , Bruce Haymes - klawisze (ex- Richard Clapton Band, Russell Morris and the Rubes), Henry Maas - wokal (ex-Busby Berkleys, Buddy Lowenstein Big Band), Chris Minko - trąbka, Andrew Philipp- saksofon, Jeff Raglus- trąbka (ex-Escalators), Tom Roberts-gitara i Justin Stanford na perkusji. Ich muzykę Ian McFarlane opisał jako mieszankę „jazzu lat 40-tych, R&B z lat 50-tych, funku i salsy z lat 70-tych.”, a Maas jako „jazz spotyka dance”. W 1991 roku Friml został zastąpiony na gitarze basowej przez Thiery Fossemalle. Grupa rozpadła się w 1993 roku, ale ponownie połączyła się w 2016 roku . 

Wydali pięć albumów, w tym Live at Sing Sing (1986), The Energetic Cool (sierpień 1988), Birth of the Fool (marzec 1990) i The Essentials (1990). Ich singiel „Get Smart” z 1989 roku został później nagrany przez Melbourne Ska Orchestra , która wydała go jako singiel w 2014 roku.

Ich pierwszy album, Live at Sing Sing (1987), został nagrany na żywo w studiu w grudniu poprzedniego roku, a producentem był David Williams. W maju 1988 wydali album The Energetic Cool , na którym znalazły się dwa single: „Go” (lipiec 1988) i „Tightrope” (luty 1989).  Aby promować album, pojawili się w SBS-TV oraz w Hey Hey It's Saturday Nine Networks .


Zagrali w Europie w 1990 roku, co „dowiodło, że istnieje rynek dla nowej oryginalnej muzyki… przekonało zespół, że założenie bazy w Europie będzie niezbędne”.W listopadzie 1991 Maas powiedział Ianowi Wattowi z The Canberra Times , że grają „jazz meets dance”. Wyjaśnił, jak to się stało, „zaczęli grać covery tradycyjnego jazzu, ale z biegiem lat styl zespołu przekształcił się w żywszy styl hip-hopowy, idealny do rozrywki na żywo”. W tym czasie grupa była już siedmioosobowa. Cook i Minko odeszli, a Friml zastąpił na gitarze basowej Thiery Fossemalle.

W czerwcu 1993 roku wrócili do Australii po występie na festiwalu w Edynburgu i wyprzedanych salach w Londynie, a „sukces ich ostatniego albumu, Great , rozpoczął się we Francji i we Włoszech”.  Grupa rozpadła się w 1993 r., A Haymes dołączył do Paul Kelly Band w 1994 r. W latach 1999–2002 dołączył do   Professor Ratbaggy .
 

Bachelors from Prague zjednoczyli się ponownie we wrześniu 2016 roku na ograniczony cykl koncertów w ośmioosobowym składzie: Maas, Philipp, Raglus, Haymes, Roberts, Friml, Cook, Stanford.

 

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus]
Komentarz
Birth of the foolBachelors From Prague10.198965[5]-Mercury 838 946-1-

George Baker Selection

 

George Baker Selection - holenderski zespół muzyki pop, powstały w Zaanstad, istniejący w latach 1967-77 i 1982-89 (w latach 1978-81 oraz od 1990 roku działalność solowa lidera występującego pod pseudonimem George Baker).
Założycielem grupy był kompozytor i autor tekstów, obdarzony charakterystycznym głosem Johannes Bouwens (ur. 8 grudnia 1944). 

W latach 1969-73 zespół reprezentował rockowe brzmienie, połączone z elementami folku (Little Green Bag, Dear Ann). Od 1974 roku utwory w stylu łagodnego melodyjnego popu (Dreamboat, Una Paloma Blanca, Morning Sky). Zespół sprzedał ponad 20 mln płyt na całym świecie, z czego sam singel z utworem Una Paloma Blanca wydano w ponad 3 mln egzemplarzy. 

Zakończył działalność w okresie największej popularności w 1977 roku z powodu odejścia wokalistki Lidy Bond. Po reaktywacji w 1982 roku, z nową wokalistką Nelleke Brzoskowsky, nie osiągnął dawnej popularności, regularnie umieszczając jednak utwory na listach przebojów krajów Beneluksu (The Wind, Santa Lucia by Night, Bella Maria). Przeboje grupy doczekały się wielu kowerów (temat Una Paloma Blanca ponad 300 wersji), były także licznie wykorzystywane w przemyśle filmowym. W 1992 Quentin Tarantino wykorzystał temat Little Green Bag na ścieżce dźwiękowej kultowego filmu Wściekłe psy

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Little Green Bag / Pretty Little DreamerGeorge Baker Selection02.197048[13]---6[21]--14Colossus C 112-
Dear Ann / FlyGeorge Baker Selection06.197028[8]---2[13]---Hansa 14 563-
MidnightGeorge Baker Selection10.197030[11]---10[6]--9Negram 207-
Over And OverGeorge Baker Selection11.1970----7[11]---AZ SG 222-
NathalieGeorge Baker Selection03.1971----9[6]--52Negram 228-
TonightGeorge Baker Selection07.1971----15[5]---Negram NG 242-
Mama Oh MamaGeorge Baker Selection11.1971----9[8]---Negram 259-
Holy DayGeorge Baker Selection03.1972----11[4]---Reprise REP 14 166-
I'm On My WayGeorge Baker Selection08.1972----5[9]---Reprise REP 14 197-
Marie-JeanneGeorge Baker Selection12.1972----9[7]---Negram NG 307-
Morning LightGeorge Baker Selection05.1973----21[3]---Negram NG 339-
Drink, Drink, DrinkGeorge Baker Selection09.1973----19[4]---Negram 367-
Baby Blue / Mélodie d'AmourGeorge Baker Selection01.1974----8[5]---Reprise REP 14 303-
(Fly Away) Little ParaquayoGeorge Baker Selection05.1974----3[14]---Negram 419-
Sing a song of loveGeorge Baker Selection10.1974----1[3][11]---Negram 458-
Paloma Blanca / Dream BoatGeorge Baker Selection03.1975-1[8][24]--1[4][13]1[36]1[5][12]12Negram 496-
Morning skyGeorge Baker Selection10.1975-3[14]--1[1][6]4[20]9[3]-Negram 2053-
Wild birdGeorge Baker Selection08.1976----4[8]19[4]--Negram 2123-
Man~ana (Mi amor)George Baker Selection11.1976----7[6]---Negram 2165-
Beautiful RoseGeorge Baker Selection05.1977-8[11]--4[8]---Negram 2227-
MarjaGeorge Baker Selection08.1977----9[5]---Warner WB 16 998-
RositaGeorge Baker04.1978----12[8]---Negram 5N 006N-25799-
Sing For The DayGeorge Baker05.1979----8[9]---Negram 5N 006-26230-
Oh MagdalenaGeorge Baker 09.1979----20[6]---Negram 5N 006-26287-
Nin~o del solGeorge Baker07.1980----21[8]---EMI 006-26513-
All My LoveGeorge Baker11.1980----6[8]---EMI 006-26586-
Love Is The Sweetest RoseGeorge Baker12.1981----35[5]---Ariola 103 856-
PapillonGeorge Baker05.1982----47[1]-----
When We're DancingGeorge Baker Selection11.1982----26[6]---Dureco 46.40-
The Wind (Ay, Ay, Ay, Maria)George Baker Selection02.1983----18[7]-----
Santa Lucia By NightGeorge Baker Selection06.1985----4[16]---CNR 142.170-
ManolitoGeorge Baker Selection11.1985----23[6]---CNR 142.181-
When You Learn To FlyGeorge Baker Selection03.1986----31[3]-----
Viva AmericaGeorge Baker Selection06.1987----28[11]---Red Bullet R.B. 27-
Bella MariaGeorge Baker Selection09.1987----40[9]---Red Bullet R.B. 36-
Marie-JulieGeorge Baker Selection06.1988----34[10]---CNR 142.305-
Que Viva Summer HolidayGeorge Baker Selection09.1988----38[9]---CNR / Roba 142.312-
Love In Your HeartGeorge Baker 06.1991----73[5]-----
Una Paloma Blanca 2005 (Vet Hard Remix)George Baker 02.2005----19[8]-----
Sing For The day / Zing Met Me MeeDario & George Baker07.2007----57 [3]-----
Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Paloma BlancaGeorge Baker Selection11.1975-----4[12]3[9]-Negram 106-
A Song For YouGeorge Baker Selection02.1976------15[6]-Negram 201-
River SongGeorge Baker Selection10.1976------30[2]-Negram NK 205-
The Very Best OfGeorge Baker Selection11.1993----24[25]---EMI 499 179 2-
George Baker Selection 100George Baker Selection01.2009----67[3]-----

BB Brunes

 BB Brunes - francuska grupa rockowa. Nazwa pochodzi od bulwaru Brune w Paryżu oraz od piosenki Barbary zatytułowanej Dame brune. Inicjały BB są zainspirowane melodią Initials BB Serge Gainsbourg'a. Na początku swojej działalności grupa grała pod nazwą Hangover i tworzyła piosenki jedynie w języku angielskim. Ich muzyka najczęściej była wzorowana na amerykańskim i brytyjskim rocku z lat 70. i 80-tych. Utwór Casanova z albumu BB Brunes EP został użyty w ścieżce dźwiękowej filmu Asterix i Obelix: W służbie Jej Królewskiej Mości.

 

Adrien Gallo, Karim Réveillé, Karim Réveillé oraz Raphaël Delorme poznali się za czasów szkolnych i zaczęli wspólnie tworzyć już w 2000 roku pod nazwą Hangover. Raphaël jednak zdecydował się robić karierę solowo podpisując kontrakt płytowy bez grupy.

Do grupy dołączył jednak znany francuski aktor młodego pokolenia Jules Sitruk - także licealny kolega pozostałych członków zespołu. To on nadał świeżości zespołowi i zaproponował zmianę nazwy, która pozostała do dnia dzisiejszego. Poszedł także z demem nagrań do znanego wydawnictwa Warner.

Grupa zaczęła grywać podczas wielu okazji, jednak dużym wyróżnieniem był dla nich występ podczas pokazu najnowszej kolekcji domu modowego H&M w Rzymie w 2007, przed publicznością z całego świata liczącą ponad 700 osób.

Po wydaniu swojego pierwszego albumu zaczęli pojawiać się w największych francuskich mediach jak na przykład: występ podczas słynnego telewizyjnego show Star Academy we francuskiej telewizji TF1 czy znanego programu La fête de la chanson française. Zespół szczególnie stał się popularny wśród nastolatków po wydaniu drugiego albumu o nazwie Nico Teen Love. W sumie BB Brunes nagrała 5 albumów i 12 singli. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Dis MoiBB Brunes01.200813[19]55[9]-------[written by Adrien Gallo]
Lalalove YouBB Brunes11.200922[6]55[9]-------[written by Adrien Gallo,BB Brunes]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Blonde Comme Moi BB Brunes03.20078[84]-------Warner 2564699629-
Nico Teen LoveBB Brunes11.200913[70]-------Warner 2564685044-
Nico Teen LiveBB Brunes10.2011101[1]-------Warner 2564664287-

wtorek, 27 października 2020

B.B.

 Zadebiutowali w barach Montrealu, trzech muzyków komponujących utwory, szczególnie cenieni za ich interpretację anglosaskich utworów w tym Police. Patrick Bourgeois pracuje również w tym czasie nad piosenkami grupy Rock et Belles Oreilles. Dziewczyna perkusisty, piosenkarka Marie Carmen przedstawia ich Luc Plamondonowi,który prezentuje ich twórcy musicalu Pied de Poule, Marc Drouinowi. To on zaprosił ich do towarzyszenia mu w jego nowej rewii muzycznej pt Live your dressing, gdzie zostają oni Beaux Blonds w 1987 roku.

 

Po powrocie z europejskiej trasy w 1989 roku, trio postanowiło kontynuować swoją karierę muzyczną i nazywają siebie BB. Utwór "Louie" z lipca z wideo towarzyszącym singlowi zajmuje pierwsze miejsca list przebojów . Premiera debiutanckiej płyty, zatytułowanej po prostu " BB ", która zawiera piosenki "Fais attention", "T'es dans la lune", i "Parfum du passé",jest kreacją nowych idoli muzyki pop Quebecu.
 

Trio daje setkę występów w całej prowincji Quebec i występuje przez dziewięć nocy w pierwszej części show Patricka Bruela,w Zenith w Paryżu jesienią 1990 roku. Zdobywają nagrodę Felix jako zespół roku, album z muzyką rock i pop-rock show 1990r. Jesienią 1991 roku, ich debiutancki album otrzymał certyfikat podwójnej platyny (200.000 sprzedanych egzemplarzy) i BB był na listach przebojów z "Snob", tytułowym utworem z nowego albumu, "Donne-moi ma chance" i "Seul au combat".
 

Jesienią 1994 roku zespół wydał trzeci album, który zyskał status złotej kilka tygodni później, a następnie prezentuje serię występów, która prowadzi do koncertu w montrealskim Forum Theatre, 13 maja 1995r. Po zakończeniu działalności grupy na początku 1996 roku, Patrick Bourgeois wydaje dwa albumy ze swoimi piosenkami w 1998 i 2001. Współpracował nad kilkoma projektami równolegle, którym jest także film Karmina w 1996 roku. Inni członkowie grupy pozostają także w muzyce, Jean Francois nagrał solowy album rockowy w 1996 roku, a Alain Lapointe dołączył do grupy Area X przed nagraniem instrumentalnych utworów na płycie "Notre-Dame de Paris" w 2000 roku.
Po ośmiu latach nieobecności, trójka spotkała się na planie kanadyjskiego Idola w grudniu 2003 roku. Postanawiają wznowić karierę i wydają nowy album z akustycznymi akcentami, zatytułowany "Happiness easy" wiosną 2004 roku.
 

Grupa składa się z:
Patrick Bourgeois: śpiew, gitara, bas, instrumenty klawiszowe, programowanie
John Francis: perkusja, instrumenty perkusyjne
Alain Lapointe: instrumenty klawiszowe, gitary, Hammond B-3, fortepian, śpiew 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Donne-Moi Ma Chance BB11.199249[10]-------RCA 101916-

 

John Carter

 Urodzony w roku 1929 John Carter należy do tego samego pokolenia muzyków, co Miles Davis, czy Ornette Coleman. Podobnie jak oni należy też do reformatorów jazzu, a w zasadzie innowatorów klarnetu. Do czasów Johna Cartera, za nielicznymi wyjątkami, jak Buddy DeFranco, który grał na klarnecie bebop, instrument ten kojarzony był z muzyką swingową, w której święcił największe tryumfy.

 

Carter, początkowo pokrewny w swej muzycznej koncepcji Ornette'owi Colemanowi, wykonywał na klarnecie free jazz. Wówczas, w początku lat 60-tych było to niemal zupełnie nie do pomyślenia. Już bowiem w latach 40-tych klarnet został niemal bezpowrotnie zarzucony na rzecz saksofonów, instrumentów o większych możliwościach wykonawczych, a nadto - jak twierdzili zgodnie muzycy i krytycy jazzowi - bardziej predystynowany do grania nowoczesnej muzyki jazzowej. Carter udowodnił, że niesłusznie jest odbierana należyta rola temu instrumentowi. Wkrótce też znalazł naśladowców, muzyków, którzy na klarnecie grali nowoczesny jazz i jazz awangardowy.
 

Początkowo, w latach 60-tych Carter koncentrował się na graniu free jazzu. W roku 1964, wspólnie z Bobbym Bradfordem utworzył The New Art Jazz Ensamble, niemal bliźniaczy zespół do słynnego kwartetu Ornette'a Colemana, tylko, że zamiast saksofonu altowego używany był klarnet. Z końcem lat 60 przyłączył do zespołów Horace Tapscotta i Arthura Blythe'a, przy czym wydaje się, że szczególnie kontakt z tym pierwszym zaważył na późniejszych koncepcjach stylistycznych Cartera.
 

O ile bowiem możemy mówić, że Carter dokonał przeniesienia klarnetu w czasy i muzykę free jazzu, to najważniejsze osiągnięcia Cartera przypadają na lata późniejsze, szczególnie zaś na lata 80., kiedy to z większymi zespołami rozpoczął tworzenie muzyki, której zamierzeniem było połączenie jazzu, w tym free, z muzyką współczesną oraz afrykańskimi korzeniami, w czym upatrywał sedna współczesnej muzyki amerykańskiej. Całość cyklu składa się z pięciu suit pod wspólnym tytułem: "Roots and Folklore: Episodes in the Development of American Folk Music". W latach 80. utworzył jedyny jak do tej pory jazzowy zespół klarnetowy: Clarinet Summit, w skład którego weszli także David Murray, Alvin Baptiste i Jimmy Hamilton. Również i ta grupa, penetrująca różnorodną stylistykę, została wysoko oceniona przez krytykę.
 

Carter był cenionym instrumentalistą, który pierwszy ukazał jak w nowoczesny sposób grać na klarnecie. Wykazywał w tej grze także wirtuozerską zdolność. Był również cenionym kompozytorem. Można zaryzykować twierdzenie, że cała późniejsza muzyka jazzowa grana na klarnecie, w jakiś sposób sięga do jego dokonań.


Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
West Coast HotJohn Carter & Bobby Bradford Quartet.1969--Novus 3107-2-N-
SeekingJohn Carter and Bobby Bradford's New Art Jazz Ensemble.1969--Revelation 9-
Flight for Four John Carter & Bobby Bradford .1969--Flying Dutchman 108-
Self-Determination MusicJohn Carter & Bobby Bradford .1970--Flying Dutchman 128-
SecretsJohn Carter & Bobby Bradford .1972--Revelation 18-
Echoes from Rudolph's, Vol. 1 John Carter.1977--Ibedon 1000-
Variations on Selected Themes for Jazz Quintet John Carter.1979--Moers 2084-
Tandem 2 John Carter & Bobby Bradford.1982--Emanem 4012-
Night FireJohn Carter.1980--Black Saint 120047-
Tandem 1John Carter & Bobby Bradford .1982--Emanem 4011-
Comin' On Bobby Bradford – John Carter Quintet.1988--Art 6016-

Jonathan Cain

Jonathan Cain-ur.26.02.1950r w Chicago;pianista,kompozytor.Znany przede wszystkim jako członek wielu popularnych zespołów takich jak BABY'S,BAD ENGLISH a przede wszystkim JOURNEY.

 

Pierwszy album "Windy city breakdown"[1977;Bearsville] nagrał z własną grupą Jonathan Cain Band.W 1978 roku dołącza do składu Baby' s,w której pozostaje do 1981r.W tym samym roku staje się członkiem Journey nagrywając z nią 4 LP.
W 1988 roku wraz z Johnem Waite [ex Baby' s] zakłada Bad English dla którego pisze większość repertuaru.
 

Od 1995 roku poświęca się działalności solowej.Jego najbardziej znane albumy to:
"Back to the innocence" [1995;Intersound]
"Piano with a view" [1995;Higher Octave]
"Body language" [1997;Higher Octave]
"For a lifetime" [1998;Higher Octave] 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Til' it' s time to say goodbye/Ladie's nightJonathan Cain01.1976-44[9]October 1001

Michael Chapman

Ur. 24.01.1941 r. w Leeds w hrabstwie Yorkshire (Anglia). Były nauczyciel rysunku i fotografii. Do czasu wydania w 1968 r. swego debiutanckiego albumu, Rainmaker, znany był jedynie na scenach brytyjskich klubów folkowych.

 

Pierwszy longplay Chapmana był płytą wyjątkową; wyśmienite utwory akustyczne kontrastowały na nim z kilkoma utworami rockowymi. Okazało się, że Chapman jest utalentowanym kompozytorem i gitarzystą. Jego następny album, Fully Qualified Survivor, dostał się do pierwszej 50. brytyjskiej listy przebojów w marcu 1970 r.; zawierał on najlepiej znany utwór Chapmana, "Postcards Of Scarborough". Wśród muzyków towarzyszących mu na tej płycie znalazł się gitarzysta Mick Ronson, którego efektowna gra zaowocowała później zaproszeniem do współpracy z Davidem Bowiem.
Natomiast Chapman podążał dalej swą dość ekscentryczną ścieżką. Po wydaniu czwartego albumu, Wrecked Again, wybrał się ze swym długoletnim współpracownikiem, basistą Rickiem Kempem, w trasę koncertową po USA. Jednak ich spółka rozpadła się po powrocie do Wielkiej Brytanii, kiedy Kemp przystał do zespołu Steeleye Span.
 

W 1973 r. Chapman przeszedł z wytwórni Harvest do Deram; niestety jego produkcje dla tej drugiej firmy nie spełniły nadziei rozbudzonych przez pierwsze albumy. Kolejnym ciosem był upadek wytwórni Criminal Records, która wydała sporo jego nagrań pod koniec lat 70. Chapman zdołał utrzymać swą popularność dzięki koncertom. Doskonałym odzwierciedleniem twórczości Chapmana z przełomu lat 70. i 80. jest album Almost Alone zawierający nowe wersje utworów "Kodak Ghosts", "Northern Lights" i "Dogs Got More Sense".

 Owocem krótkiego okresu odnowienia współpracy z Kempem był singel "All Day, All Night Geordie's Down The Road" (1983). Później Chapman przeszedł do wytwórni Coda i nagrywał muzykę "new age" (podobno nie znosi tej etykietki), prezentując swe wyjątkowe opanowanie gitary. W sierpniu 1991 r. przeszedł atak serca i długotrwałą rehabilitację, ale w 1996 r. zagrał i zaśpiewał na festiwalu Fylde Folk w Lancashire.  

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
It Didn't Work Out / Mozart Lives UpstairsMichael Chapman06.1969--Harvest/EMI HAR 5002[written by Michael Chapman][produced by Gus Dudgeon]
Banjo Song / DumplingsMichael Chapman02.1974--Deram DM 407[written by Michael Chapman]
Lovin Dove / Steel BonnetsMichael Chapman06.1976--Decca FR 13658[written by Michael Chapman][produced by Don Nix]
While Dancing The Pride of Erin / The Man Who Hated MorningsMichael Chapman06.1979--Criminal SWAG 1[written by Michael Chapman][produced by Michael Chapman, Max Hole]
Blue Season / Theme From The Movie Of The Same NameMichael Chapman06.1979--Criminal SWAG 6

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
RainmakerMichael Chapman07.1969--Harvest/EMI SHVL 755[produced by Gus Dudgeon]
Fully Qualified SurvivorMichael Chapman03.197045[1]-Harvest/EMI SHVL 764[produced by Gus Dudgeon]
WindowMichael Chapman.1971--Harvest/EMI SHVL 798
Wrecked AgainMichael Chapman.1971--Harvest/EMI SHVL 786[produced by Gus Dudgeon]
Deal Gone DownMichael Chapman.1974-- Deram SML 1114[produced by Michael Chapman]
Pleasures of the StreetMichael Chapman02.1976--Nova Nova 622321[produced by Max Hole, Michael Chapman]
Savage AmusementMichael Chapman.1976-- Decca SKL 5242[produced by Don Nix ]
The Man Who Hated MorningsMichael Chapman08.1978--Decca SKL-R 5290[produced by Max Hole, Michael Chapman ]
Playing Guitar The Easy WayMichael Chapman06.1978--Criminal STEAL 2[produced by Michael Chapman]
Life On The CeilingMichael Chapman.1979--Criminal STEAL 5[produced by Tom Allom]
Looking For ElevenMichael Chapman.1980--Criminal STEAL 9[produced by Michael Chapman]
Almost AloneMichael Chapman11.1981--Black Crow CRO 202
Original OwnersMichael Chapman & Rick Kemp03.1984--Konnexion KOMA 78.80.03[produced by Jeff Watts]
CatwalkMichael Chapman.1987--Homemade

Nick Cannon

 Nicholas Scott „Nick” Cannon (ur. 8 października 1980r w San Diego) - amerykański aktor, komik i raper.

Urodził się w San Diego w stanie Kalifornia jako syn Beth Gardner i Jamesa Cannona. Był w dużej mierze wychowywany przez swojego dziadka ze strony ojca, którego zarówno on, jak i jego biologiczny ojciec nazywali „tatą”. Dorastał w Bay Vista Housing Projects w Lincoln Park, która jest gangsterskim odcinkiem południowo-wschodniego San Diego. Gdy był nastolatkiem, był związany z gangiem ulicznym „Lincoln Park Bloods”, ale po utracie bliskiego przyjaciela porzucił gang. W 1998 ukończył Monte Vista High School w Spring Valley.

Jako nastolatek występował w grupie rap Da G4 Dope Bomb Squad. W latach 1998-2000 zaczął występować jako nastoletni komik w programie telewizyjnym Nickelodeon All That. Następnie wystąpił w The Nick Cannon Show, Wild 'N Out i America’s Got Talent. Grał w filmach Dobosz (Drumline, 2002), Miłość jest za darmo (Love Don't Cost a Thing, 2003) i Życie na wrotkach (Roll Bounce, 2005). Jako raper wydał w 2003 debiutancki album zatytułowany po prostu Gigolo, współpracując z wokalistą R. Kelly.

W 2006 nagrał single „Dime Piece” i „My Wife” na planowany album Stages, który nigdy nie został wydany.

30 kwietnia 2008 ożenił się z Mariah Carey, z którą ma bliźnięta - syna Scotta i córkę Monroe (ur. 30 kwietnia 2011). W grudniu 2014 wniósł pozew rozwodowy.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Feelin' Freaky/Your Pops Don't Like Me (I Really Don't Like This Dude)Nick Cannon with B2K08.2003-92[3]Nick/Jive 53 700[written by R.Kelly][produced by R.Kelly][46[12].R&B Chart]
GigoloNick Cannon feat. R. Kelly11.2003-24[20]Nick/Jive 56 646[written by R.Kelly][produced by R.Kelly][21[23].R&B Chart]
Can I Live?Nick Cannon feat. Anthony Hamilton07.2005-- Jive 71 422[written by D. Sherrill, D. Lilly, J. Jones III, N. Cannon][produced by Nick Cannon][85[6].R&B Chart]
Dime PieceNick Cannon feat. Izzy03.2006--Motown 006 853[written by Antoine Battle, Elliot Straite, Nick Cannon][produced by Nick Cannon][70[7].R&B Chart]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Nick CannonNick Cannon12.2003-83[10]Jive 48 500[produced by Deric Battiste, Just Blaze, Nick Cannon, Sean "P. Diddy" Combs, R. Kelly, James Jones III, Kovas, Darron Lilly, Nick "Fury" Loftin, Poke & Tone, Darren Sherrill, Brian Stanley, Mario "Yellowman" Winans, Zukhan]

Nick Carter

Nickolas Gene Carter (ur. 28 stycznia 1980 roku w Jamestown, w stanie Nowego Jorku) - amerykański muzyk i wokalista muzyki pop, jeden z członków zespołu Backstreet Boys, aktor.
Urodził się 28 stycznia 1980 roku w Jamestown, w stanie Nowy Jork. Swoją przygodę z muzyką rozpoczął pod koniec lat 80. coverami z repertuaru między innymi Billy Joela ("Uptown Girl"), Neila Sedaki ("Breaking Up Is Hard to Do") i Gisele MacKenzie ("Hard to Get"). Niektóre z tych wczesnych wykonań artysty znalazły się na wydanym po latach albumie demo "Before the Backstreet Boys 1989–1993".

 

Swoje początki wiązał z aktorstwem. Zaczął na początku lat 90., choć większą rólką był dopiero udział w hollywódzkiej produkcji "Edward Nożycoręki". W tym samym czasie, wspólnie z przyjaciółmi założył mini grupę wokalną i nawiązał współpracę z managerem Lou Pearlmanem, który z kolei zaproponował, by poszukać czterech lub pięciu chłopaków i stworzyć boysband. Do grupy dołączył wtedy A. J. McLean, Kevin Richardson, a następnie jego kuzyn - Brian Littrell. W ten sposób powstał zespół Backstreet Boys. Mimo, że ich debiutancki singiel zdobył lokalną popularność w rozgłośni radiowej w Orlando – ich startu nie można było jednak nazwać udanym. Przełomem okazało się zaprezentowanie formacji na rynku europejskim. Był rok 1995, a chłopcy osiągnęli niebywały sukces komercyjny. Ale szczyt ich popularności miał przypaść na końcówkę dekady.
 

W 1999 roku wskoczyli na sam szczyt notowania "Najgorętszych Młodych Artystów poniżej 21 Lat" magazynu Teen People, a sam artysta został nazwany Największym Idolem Nastolatków. To samo pismo umieściło go rok później w 50. Najpiękniejszych Ludzi Świata. Na fali tej popularności boysband pojawił się w jednym z odcinków serialu "Sabrina nastoletnia czarownica".
 

W 2002 roku Carter zdecydował się na rozpoczęcie kariery solowej. Jego debiutancki longplay nosił tytuł "Now Or Never". W tym samym roku muzyk głosami czytelników CosmoGirl został nazwany Najseksowniejszym Człowiekiem Świata. Nad swoim drugim krążkiem zaczął pracować w 2003 roku. Sprawę jednak trzeba było odsunąć w czasie z powodu wejścia do studia Backstreet Boys.
Rok później zagrał w horrorze "The Hollow".
 

W październiku 2006 roku razem ze swoim rodzeństwem pojawił się w telewizyjnym show "House of Carters". W programie wystąpiła cała piątka Carterów.
 

W maju następnego roku został wybrany Specjalnym Ambasadorem Roku Delfina. Na rzecz tej akcji nagrał wtedy piosenkę i uczestniczył w spotkaniach promujących przedsięwzięcie w lokalnych szkołach. W tym samym roku zagrał w niezależnym filmie "Fast Glass". Pierwotnie obraz miał trafić do kin w 2008 roku, w końcu jednak trafił na półkę i czeka w kolejce dystrybucyjnej.
Jednym z jego najnowszych dokonań muzycznych było nagranie w 2009 roku duetu z piosenkarką Jennifer Paige. Para zaśpiewała razem utwór "Beautiful Lie".
 

Artysta przyznał się do uzależnienia od alkoholu i narkotyków. Skończył jednak z nałogami, gdy zdiagnozowano u niego zapalenie mięśnia sercowego. Obecnie szczyci się prowadzeniem zdrowego stylu życia – drinki zastąpił uprawianiem sportu, czasem zdarza mu się też grać w gry video. 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Help MeNick Carter10.200217[8]-Jive 9254272[written by Matthew Gerrard , Michele Vice-Maslin][produced by Matthew Gerrard ]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Now Or NeverNick Carter11.200291[1]17[9]Jive 41828[gold][produced by Per Aldeheim, Martin Brammer, Gary Clark, Matthew Gerrard, Steve Mac, Max Martin, The Matrix, Rami, Jose Carlose Schwartz, Mark Taylor]

Bill Baxter

Bill Baxter jest francuską grupą składającą się z Joe Coola (perkusja), Louisa Primo (wokal) i Bo Gesture (bas), szczególnie znana ze swojego przeboju singlowego z 1985 roku "Embrasse-moi, idiot!".


 

Grupa podpisała kontrakt z wytwórnią Virgin , która opublikowała ich pierwszy singiel "Petit avec des Grandes oreilles" w 1982 roku, następnie mini-album La Belle vie (który zawiera siedem utworów) w 1983 roku. W 1985 roku Bill Baxter zarejestrował Embrasse-moi, idiot!, musical wyprodukowany przez Patricka Timsita , zainspirowany filmem Billy Wildera . Singiel o tym samym tytule był sukcesem grupy w 1985 roku latem, osiągając 7 pozycję na francuskiej SNEP Singles Chart.
 

W 1987 roku ukazał się singiel "Bienvenue a` Paris" ukazał, który był duetem z londyńskim wokalistą Tippa Irie . W 1990, grupa zdecydowała się wystąpić w programie telewizyjnym Les Guignols de l'Information ,z "Reviens JPP Reviens" i "La Combine a` Nanard".
 

Laurent Ganem (prawdziwe nazwisko: Joe Cool) skomponował również utwór "Plus rien n'est Comme avant", opublikowany na albumie Sylvie Vartan, Sylvie .  

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Vichy Fraise/ La petite maisonBill Baxter09.198383[7]-------Virgin[written by Monfeuga - Bourichon]
Embrasse-moi idiot/Compter sur ses doigtsBill Baxter09.19859[27]-------Virgin 90 191[written by Laurent Cayrol - François Monfeuga - Laurent Ganem]
Ding dong-Garintro/Le garagisteBill Baxter05.198675[16]-------Virgin 90247[written by Bill Baxter]
Bienvenue a` Paris (avec Tippa Irie)/Bienvenue a` Paris Bill Baxter & Tippa Irie08.198726[19]-------Virgin 90328[written by Bill Baxter - Tippa Irie]
El Secundo/Je suis merveilleuxBill Baxter03.198868[9]-------Virgin 90 380[written by Bill Baxter]

Camille Bazbaz

 Camille Bazbaz jest wokalistą francusko - libańskim urodzonym w 1967 roku w Suresnes .W szkole średniej, Camille Bazbaz spotkał tych, którzy później stają się członkami grupy Le Cri de la mouche, kwintetu rockowego z końca lat 80-tych, w którym został organistą . Po okresie wpływu punk rocka i muzyki lat 70-tych, zainteresowali się reggae , muzyką soul i bluesem. Zespół rozpadł się na początku 1990 roku i w tym czasie Bazbaz współpracuje z alternatywnym zespołem Les Satellites .

 

Wtedy rozpoczął się okres w środku nurtu głównie hip-hopowego , w tym z Joey Starr , który wydał swój pierwszy solowy album Dubadelik w 1996 roku. Delikatne brzmienie reggae i humor w tekstach oraz wielka energia podczas koncertów stały się jego znakami firmowymi.

 Potem przyszło decydujące spotkanie z reżyserem Pierre Salvadori , dla którego skomponował muzykę do czterech filmów:Comme elle respire w 1997, Les Marchands de sable w 2000, Apre`s vous w 2003 i Hors de prix w 2006r.
Wraz z tym, wydał drugi album, Une envie de chien , historie miłosne opowiedziane z uśmiechem. Potwierdza swój wizerunek na trzecim albumie z 2004 roku Sur le bout de la langue ,która zyskała status Złotej Płyty . 14 lipca 2005r Camille Bazbaz występuje na Festival en Othe .
Bazbaz jest nominowany w kategorii scenie objawienie roku przez Victoires de la Musique 2006.
 

Nagrał część materiału na swój czwarty album Le bonheur fantôme, wydany 21 maja 2007,w Kingston z perkusistą Sly Dunbarem , basistą Robbie Shakespeare i Earlem Smithem na gitarze (ten sam, który towarzyszył Serge Gainsbourgowi na Aux armes etc) dzięki pomocy wielkiego Winstona McAnuffa na Jamajce.
Druga połowa albumu została nagrana we Francji we współpracy ze swoim teamem: Fabrice "CUB1" Colombani, Jérôme Pérez, Yarol Poupaud (FFF), Christiane Prince i Viryane Say .
 

Ten sam Winston McAnuff , kompozytor i legendarny głos reggae Jamajki, nagrał z Bazbaz album A Drop ,jako Winston McAnuff & Bazbaz Orchestra w 2005 roku,wysublimowaną muzykę, wybuchowe spotkanie dwóch muzycznych planet, rock-funk-punkową i roots reggae .
 

Bazbaz jest nominowany w kategorii muzyki filmowej przez Victoires de la Musique 2008 za ścieżkę dźwiękową 'Hors de Prix , filmuu Pierre Salvadori z Gad Elmaleh i Audrey Tautou , wydaną na płycie w grudniu 2006 roku.
 

Od czasu wydania Bonheur fantôme w lecie 2007 roku, Bazbaz jest na trasie koncertowej. Francuska trasa zakończyła się koncertem w Olimpii i La Cigale . La chose , piąty solowy album Bazbaz, sygnowany tym razem pod etykietą Reunion Sakiforecords został wydany w dniu 1 marca 2010r. 

 

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Sur Le Bout De La LangueCamille Bazbaz09.200481[35]--------
Le Bonheur Fantôme Camille Bazbaz05.200746[17]-------Columbia 88697098002
La choseCamille Bazbaz03.2010107[5]--------
A DropWinston McAnuff & The Bazbaz Orchestra05.2005173[3]--------

Martine Baujoud

 Martine Baujoud , której prawdziwe nazwisko brzmi Martine Braujou, urodziła się w Wogezach, 13 lutego 1943 r., spędziła młodość w Menton. Pod koniec studiów dołączyła do zespołu Johnny Starka w Paryżu, impresaria Mireille Mathieu.
W 1967 roku wydała debiutancką płytkę z "Hey Ma", jedną z jej najlepszych piosenek. W 1968 roku ukazała się druga EP-ka "Dalila",z francuską adaptacją utworu "Delilah" Toma Jonesa. Na początku 1969 roku,wydaje debiutancki album zawierający utwory z jej wcześniejszych singli. 

Zmarła 27 lipca 1990r w Montpellier.



Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
He m’man - Ma cour des miracles / Heureusement y’a l’amour - Dis mon amourMartine Baujoud.1967--------AZ EP 1173
Dalila - Ouvre ton coeur / Monsieur Charlie Chaplin - A` quoi ça sert d’aimerMartine Baujoud.1968--------AZ EP 1203
Un dimanche apre`s la fin du monde - De face et de profil / Avec des mots - L’homme en noir Martine Baujoud11.196849[6]-------AZ EP 1235
Hier et aujourd'hui / Qu'il se passe quelque choseMartine Baujoud.1968--------AZ 10 410-
Buena sera - Java plus / Pas maintenant - Un jourMartine Baujoud.1969--------AZ EP 1283
Dans l'ombre / Qu'est ce que ça peut faireMartine Baujoud.1969--------AZ 28 100
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Martine BaujoudMartine Baujoud12.19681[29]-------AZ STEC 53

Rolf Bauer

Rolf Bauer (ur 3 sierpnia 1938r w Neunkirchen , Saarland ) to niemiecki muzyk , kompozytor i aktor .
Urodzony w Saarze, lekcje gry na gitarze pobierał w wieku 14 lat. Rok później rozpoczął praktykę jako mechanik, ale potem przypomniał sobie swoją artystyczną pasję i rozpoczął studia na Uniwersytecie Muzyki i Sztuk Scenicznych w pobliskim Saarbrücken. W 1958 r. kontynuował kurs aktorski w Seminarium Maxa Reinhardta w Wiedniu . W następnym roku kontynuował naukę w szkole im. Fritza Kirchhoffa w Berlinie.

 Na początku lat 60-tych Bauer początkowo koncentrował się na sztukach performatywnych, a w 1961 roku założył kabaret „Die Brennnessel”. W tym samym czasie dostarczył do kinowego melodramatu Riviera-Story własną piosenkę, Liebelei , swój pierwszy wkład w film.Liebelei osiągnął najwyższą pozycję na włoskich listach przebojów w 1962 roku.

W 1963 roku Rolf Bauer dołączył do berlińskiego kabaretu „ Die Wühlmäuse ”, któremu pozostał wierny do 1972 roku. Z boku stworzył drugi filar zawodowy, został nauczycielem muzyki rockowej i założył własne studio nagrań w 1965 roku. W 1968 roku Bauer po raz pierwszy zetknął się z filmem. Dostał drugoplanowe role w komediowym   Quartet in Bed. W tym samym czasie Bauer mógł współpracować ze swoim kolegą kompozytorem Horstem A.Hassem przez poprzedni rok (1967) w odpowiedzi na wojnę sześciodniową.Hurrapatriotyczny film wojenny  Schatten über Tiran- Kommando Sinai, nakręcony w Izraelu, zawierał jego pierwszą kompozycję filmową.

Na początku lat 70-tychRolf Bauer dostarczył muzykę filmową do serii filmów soft porno, takich jak Liebesmarkt in Dänemark, Die goldene Banane von Bad Porno, Der lüsterne Türke i Und mehrmals täglich quietschen die Matratzen . Brał też udział w dwóch z tych filmów, ale z czasem Bauer zaniedbał swoje aktorskie ambicje, aż po 1980 roku przestał występować przed kamerą. Od połowy lat 70-tych pojawiały się zlecenia kompozytorskie z telewizji. Tutaj napisał m.in. muzykę do serialu komediowego  Didi – Der Untermieter ze swoim starym szefem Hallervorden oraz do popularnego wieczornego serialu ARD Drei Damen vom Grill, motywem przewodnim tej serii była już ścieżka dźwiękowa do miękkiego filmu erotycznego  Das sündige Bett z 1973 roku . Bauer jest żonaty z Renate Bauer , byłą prezenterką programu SFB .

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Leibelei Rolf Bauer08.196151[5]-------Hansa 19 222 AT

 

Carol Bailey

Kariera Carol Bailey przypomina w wielu punktach Joy Salinas , miała swoje pierwsze sukcesy na początku lat dziewięćdziesiątych, w typowym włoskim stylu garażowym co było bardzo modne w 1992 roku.
Piosenka Understand Me, wydana we Włoszech przez wytwórnię DFC była wielkim hitem w klubach Europy, licencjonowana na przykład w Belgii pod etykietą "Music Man" i we Francji pod nazwą wytwórni Happy Music, gdzie znalazła się w pierwszej 30-ce listy przebojów klubowych na początku stycznia 1993 roku. Single wydane w 1993 roku były w tym samym stylu, ale rok 1994 był rokiem zmiany: Carol Bailey zostawiła styl garażowy i zaczęła śpiewać Eurodance!

 

Z pomocą włoskich producentów G.Trivellato i G.Sachetto oraz zespołu Alex Party ,nagranie Feel It wielkim hitem w całej Europie, w typowym stylu italian dance. Została wydana przez słynne wytwornie jak Multiply w Wielkiej Brytanii i Scorpio Music we Francji, gdzie dotarł w tym czasie do 30-ki najlepszych przebojów klubowych.
 

1995 był wspaniałym rokiem dla Alex Party, który miał wiele sukcesów z własnymi hitami i Livin Joy, ale wyprodukowali także nową piosenkę dla Carol Bailey, Fever, w której możemy łatwo rozpoznać "dotyk Alex Party". Następne piosenki I Cant Make You Love Me i Under My Skin miały mniejsze sukcesy, ale jeszcze dalej były rozpowszechniane w innych krajach, nadal we Francji przez Scorpio.  

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
FeverCarol Bailey.1995-------20Scorpio Music 192 031-1-
I can't make u love meCarol Bailey.1996-------19TIME TIME 064-
Under my skinCarol Bailey.1996-------15Scorpio Music 192 281.1-

 

Didi Balboni

 Didi Balboni ( ur. 29 grudzień 1947r, Cento ) to włoska piosenkarka   pop   , która miała pewien rozgłos na początku lat sześćdziesiątych.   Nagrywała dla Edibi . Jego repertuar był oparty na repertuarze tradycyjnym, ale obejmował też z modne tańce w tamtych czasach, zwłaszcza twist , surf rock , hully gully.


Rozpoczęła swoją działalność w bardzo młodym wieku jako piosenkarka tańcząca w salach tanecznych. Została odkryta, gdy była na wakacjach w Turynie , a premierę w telewizji przeprowadziła spikerka Gabriella Farinon .
 
Na małym ekranie zadebiutowała piosenką Cioffi-Pagano Tuffiamoci , umieszczoną w programie muzycznym Follie d'estate . Zasięg telewizji - występ w show Teatro 10 , w którym została dowcipnie wprowadzona przez Lelio Luttazzi  - pozwolił jej zostać asystentką , stanowisko piastowała do 1966 roku , w ramach programu telewizyjnego quizu z Mike Bongiorno ,La fiera dei sogni  .

W tym samym okresie obecna w czasopismach młodzieżowych jako dziewczyna wizerunek znanej marki lodów.

Jej piosenka Ma-mandolin autorstwa Alberto Testa i Giampiero Boneschi (później również wykonywana przez Jula de Palma ) została wykorzystana jako piosenka przewodnia w programie telewizyjnym   Stasera canzoni.  W 2019 roku nagrała „Se tonera sono qui” Luigiego Tenco zawarte w kompilacji „Il Regno di Luigi” wydanej przez wytwórnię Lavocedelledonne.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Tuffiamoci / Non Mi Guardi MaiDidi Balboni.1963-------32Edibi EDB 11011 [written by Cioffi,A - Pagano,M]
UnicoDidi Balboni.1965-------35-[written by Modesti,V]