Meghan Trainor

Meghan Elizabeth Trainor (ur. 22 grudnia 199r3 w Nantucket) – amerykańska piosenkarka i producentka muzyczna. Urodziła się i wychowała w Nantucket w Massachusetts jako młodsza córka Gary’ego i Kelli Trainorów, właścicieli firmy jubilerskiej Jewel of the Isle. Ojciec, który przez osiem lat był nauczycielem muzyki w szkole, a także pełnił funkcję organisty w jednym z lokalnych kościołów metodystycznych, nauczył ją grać na gitarze. W tym samym czasie Trainor zainteresowała się śpiewaniem; po raz pierwszy wystąpiła publicznie w 2004 roku, kiedy to wykonała na fortepianie na weselu swoich wujostwa, Lisy i Burtona Toneyów, utwór „Heart and Soul”. W wieku 11 lat zaczęła pisać swoje pierwsze piosenki, niedługo później zaczęła występować publicznie jako członkini zespołu Island Fusion założonego przez jej rodziców, młodszego brata (Justina) oraz wujka i cioci. Jako trzynastolatka napisała swój pierwszy utwór, „Give Me a Chance”, a także zaczęła się uczyć produkcji muzycznej za pomocą programu GarageBand, który zakupili jej rodzice. Z czasem z całą rodziną przeprowadziła się do Hyannis, gdzie razem z braćmi - Ryanem i Justinem - uczęszczała do Regionalnego Liceum Nauset niedaleko North Eastham. Rodzice zapewnili córce wówczas własne studio nagraniowe w ich domu w Cape Cod. Podczas nauki w liceum była członkinią zespołu jazzowego, gdzie zaczęła być nazywana Singer Girl.


W wieku 15 lat rozpoczęła pięcioletnią naukę w szkole muzycznej Berklee College of Music. W tym samym roku wyprodukowała swój debiutancki album zatytułowany Meghan Trainor. W lutym 2011 roku wydany został jej debiutancki album studyjny, I’ll Sing with You. Kilka miesięcy później premierę miała druga płyta wokalistki, Only 17.

Jako nastolatka brała udział w wielu festiwalach muzycznych, na które zgłaszała swoje autorskie utwory i kwalifikowała się z nimi do stawek finałowych. Podczas jednego z widowisk w Kolorado została zauważona przez wydawcę z Nashville, który zaproponował jej podpisanie kontraktu muzycznego z wytwórnią Big Yellow Dog Music. Początkowo żaden z autorów nie był zainteresowany współpracą z nią.

Jako dziewiętnastolatka brała udział w sesjach nagraniowych organizowanych w Los Angeles, jednak wielogodzinne podróże z Cape Cod zaczęły ją męczyć. Po niewyrażeniu zgody przez jej rodziców na zamieszkanie w Los Angeles, w listopadzie 2013 roku Trainor zdecydowała się na przeprowadzkę do Nashville w Tennessee, gdzie utrzymywała się za zyski z wydawanych publikacji. W tym samym roku zaczęła pisać utwory dla wykonawców z Włoch i Danii, niedługo później napisała tytułowany singiel dla amerykańskiej piosenkarki Sabriny Carpenter na jej debiutancki minialbum zatytułowany Can’t Blame a Girl for Trying (wydany ostatecznie w 2014). Po przeniesieniu się do Nashville zaczęła pisać piosenki w duecie z Jamesem Shayem Mooneyem z duetu Dan + Shay, z którym napisała dwa utwory na płytę zespołu Rascal Flatts zatytułowaną Rewind - „DJ Tonight” i „I Like the Sound of That”. Oprócz tego, skomponowała numery dla wokalisty muzyki country Huntera Hayesa oraz amerykańskiego zespołu R5. W międzyczasie nagrywała główne wokale lub chórki na wersje demonstracyjne piosenek innych wykonawców.


W kwietniu 2014 roku nawiązała współpracę z Kevinem Kadishem, którego poznała podczas pobytu w Los Angeles, gdzie pojechała w celu napisania utworów dla kilku wykonawców. Jedną z piosenek był numer „All About That Bass”, do którego autorka postanowiła nagrać wersję demonstracyjną, którą zaprezentowała później na ukulele podczas spotkania z producentem Antonio M. „L.A.” Reidem, prezesem wytwórni Epic Records. Po podpisaniu kontraktu płytowego z wytwórnią, Trainor zdecydowała się wydać piosenkę jako swój debiutancki singiel. Jej menedżerem został wówczas Troy Carter. Sam utwór „All About That Bass” powstał spontanicznie, miał być „hymnem o kochaniu swojego własnego ciała”. Teledysk do piosenki został wyreżyserowany przez Fatimę Robinson, choreografkę układów tanecznych w klipach m.in. Michaela Jacksona, Prince’a, Fergie i Rihanny. We wrześniu utwór dotarł do pierwszego miejsca amerykańskiej listy przebojów magazynu „Billboard”, na którym utrzymywał się 12 tygodni. Piosenka uzyskała status podwójnej platynowej płyty w kraju. Oprócz tego, piosenka zajęła pierwsze miejsce na liście przebojów w Australii, Austrii, Danii, Irlandii, Kanadzie i Nowej Zelandii. Singiel został także pierwszą piosenką w historii notowania w Wielkiej Brytanii, która zakwalifikowała się do pierwszej czterdziestki zestawienia na podstawie danych ze streamingu. Po osiągnięciu sukcesu komercyjnego utworu, twórcy kompozycji zostali posądzeni o popełnienie plagiatu piosenki „Happy Mode” koreańskiego zespołu Koyote. Piosenka promowała debiutancką EP-kę wokalistki, zatytułowaną Title. Drugim singlem z minialbumu została piosenka „Dear Future Husband”.

W październiku Trainor zajęła pierwsze miejsce w amerykańskim rankingu 100 najlepszych artystów, przygotowywanym przez czasopismo „Billboard”.

Na przełomie lipca i sierpnia Trainor zapowiedziała wydanie swojej debiutanckiej płyty długogrającej, także zatytułowanej Title, na którą materiał współtworzyła z Kadishem. Drugim, po „All About That Bass”, singlem promującym płytę został „Lips Are Movin”, do którego teledysk ukazał się w połowie października. Premiera albumu odbyła się 13 stycznia 2015 roku. Miesiąc wcześniej Trainor otrzymała dwie nominacje do nagród Grammy w kategoriach Nagranie roku oraz Piosenka roku za singiel „All About That Bass”.

W lutym 2015 roku Trainor nagrała utwór „Marvin Gaye” w duecie z Charliem Puthem. W marcu zrealizowała i opublikowała teledysk do singla „Dear Future Husband”.

13 maja 2016 roku ukazała się kolejna płyta studyjna piosenkarki zatytułowana Thank You.

Trainor tworzy muzykę w gatunku bubblegum pop, R&B, doo wop i blue-eyed soul, czasem także w stylu retro i soca, do czego inspirował ją wujek pochodzący z Trynidadu.

W dzieciństwie podziwiała twórczość Phila Collinsa, Steviego Wondera i zespołów Earth, Wind & Fire oraz The Jackson 5, później zaczęła interesować się także muzyką grupy *NSYNC, Christiny Aguilery oraz Colbie Caillat, której jest fanką.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
All About That Bass	Meghan Trainor	09.2014	1[4][46]	1[47]	Epic USSM 11401317	[diamond-US][2x-platinum-UK][written by Meghan Trainor, Kevin Kadish][produced by Kevin Kadish]
Lips Are Movin	Meghan Trainor	12.2014	2[24]	2[29]	Epic USSM 11408349	[4x-platinum-US][platinum-UK][written by Meghan Trainor, Kevin Kadish][produced by Kevin Kadish]
Title	Meghan Trainor	01.2015	-	100[1]	Epic	[gold-US][written by Meghan Trainor,Kevin Kadish][produced by Kevin Kadish]
Dear Future Husband	Meghan Trainor	03.2015	20[24]	14[24]	Epic USSM 21401540	[3x-platinum-US][gold-UK][written by Meghan Trainor, Kevin Kadish][produced by Kevin Kadish]
Like I'm Gonna Lose You	Meghan Trainor Featuring John Legend	12.2015	-	8[39]	Epic	[4x-platinum-US][gold-UK][written by Meghan Trainor,Justin Weaver,Caitlyn Smith][produced by Chris Gelbuda,Meghan Trainor]
Marvin Gaye	Charlie Puth Featuring Meghan Trainor	08.2015	1[1][33]	21[20]	Atlantic USAT 21500254	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Charlie Puth,Julie Frost,Jacob Luttrell,Nick Seeley][produced by Charlie Puth]
Better When I'm Dancin	Meghan Trainor	11.2015	-	101[3]	Epic	[platinum-US][written by Meghan Trainor,Thaddeus Dixon][produced by Meghan Trainor, Justin Trainor]
No	Meghan Trainor	03.2016	11[16]	3[20]	Epic USSM 11600935	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Meghan Trainor,Eric Frederic,Jacob Kasher][produced by Ricky Reed]
Me Too	Meghan Trainor	06.2016	84[4]	13[20]	RCA USSM 11601177	[3x-platinum-US][silver-UK][written by Meghan Trainor, Kevin Kadish][produced by Kevin Kadish]
No Excuses	Meghan Trainor	03.2018	70[6]	46[12]	RCA USSM 11801528	[platinum-US][written by Meghan Trainor, Andrew Wells, Jacob Kasher Hindlin][produced by Andrew Wells]
Just Got Paid	Sigala, Ella Eyre and Meghan Trainor featuring French Montana	09.2018	11[19]	-	Ministry Of Sound GBCEN 1800093	[platinum-US][written by Bruce Fielder,Ella McMahon,Steve Manovski,Karim Kharbouch,George Astasio,Jon Shave,Meghan Trainor,Nile Rodgers,Jason Pebworth][produced by Sigala,Manovski,Joakim Jarl]
Nice to Meet Ya	Meghan Trainor Featuring Nicki Minaj	02.2020	88[1]	89[1]	Epic USSM 11913868	[written by Meghan Trainor, Raul Cubina, Mark Williams ,Scott Harris ,Onika Maraj][produced by Ojivolta]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Title EP.	Meghan Trainor	09.2014	-	15[18]	Epic	[produced by Kevin Kadish]
Title	Meghan Trainor	02.2015	1[1][59]	1[107]	Epic 88875046912	[3x-platinum-US][platinum-UK][produced by Kevin Kadish, Chris Gelbuda, Meghan Trainor, Justin Trainor ,The Elev3n, J.R. Rotem]
Thank You	Meghan Trainor	05.2016	5[9]	3[47]	RCA 88985311982	[platinum-US][silver-UK][produced by Ricky Reed ,Tommy Brown, Steven Franks, Johan Carlsson, Meghan Trainor, Justin Trainor, The Elev3n ,Twice as Nice, Thomas Troelsen, Chris Gelbuda, Kevin Kadish, The Monsters & Strangerz]
Treat Myself	Meghan Trainor	02.2020	41[1]	25[3]	RCA 19075836462	[produced by Mike Sabath,Meghan Trainor,Ojivolta,King Henry,Daniel Gleyzer,Zack Skelton,Sigala,Tyler Johnson,Andrew Wells,Whethan,Jon Castelli,Some Randoms]

Led Zeppelin

Brytyjski kwartet założony w październiku 1968 r. przez gitarzystę Jimmy’ego Page’a (właśc. James Patrick Page, ur. 9.01.1944 r. w Fleston w hrabstwie Middlesex, Anglia) po rozpadzie jego poprzedniego zespołu - The Yardbirds. John Paul Jones (wlaśc. John Baldwin, ur. 3.01.1946 r. w Sidcup w hrabstwie Kent; bas, klawisze), szanowany aranżer i muzyk sesyjny, szybko zastąpił drugiego członka-założyciela, Chrisa Dreję. Nadzieje na zaangażowanie wokalisty Terry’ego Reida spełzły na niczym z powodu prawnych aspektów kontraktu. Reid wielkodusznie zarekomendował Roberta Planta (ur. 20.08.1948 r. w West Bromwhich w hrabstwie Staffordshire), wówczas lidera walczącej o przetrwanie grupy z Midlands, działającej pod nazwą Hobbstweedle. Ten z kolei wprowadził perkusistę Johna Bonhama (ur. 31.05.1948 r. w Redditch w hrabstwie Worcestershire, zm. 25.09.1980 r. w Windsorze), kiedy B.J. Wilson, któremu najpierw zaproponowano udział w zespole, wolał pozostać w Procol Harum. Kwartet bardzo szybko zgrai się i osiągnąwszy wyjątkowe sukcesy jako New Yardbirds, przyjął ostatecznie nazwę Led Zeppelin. Keith Moon z zespołu The Who zażartował bowiem oceniając szanse zespołu, że prawdopodobnie runą w dół jak ołowiany (lead - czyt. led) sterowiec Zeppelin.

 Uzbrojona w prestiżowy kontrakt z wytwórnią Atlantic Records grupa odbyła tournee po USA u boku Vanilla Fudge jeszcze przed wydaniem w 1969 r. debiutanckiego albumu Led Zeppelin, który okazał się prawdziwą sensacją. Zawierał kilka wyjątkowo oryginalnych kompozycji, takich jak „Good Times, Bad Times”, „Communication Breakdown”, „Dazed And Confused”, stanowiących pozostałość z okresu The Yardbirds, a także udane interpretacje standardów rhythm’n’bluesowych: „I Can’t Quit You” i „You Shook Me”. Płyta rywalizowała z albumem Jeffa Becka Truth o to, która z nich jest lepszym przykładem angielskiego blues-rocka. Wydaje się, że zespół założony przez Page’a wygrał to współzawodnictwo. Jego zwalającej z nóg sprawności dorównywał ekspresyjny i łkający głos Planta.

Połączenie tych dwóch elementów dało szczególnie dobry rezultat na wydanej jesienią 1969 r. płycie Led Zeppelin II. Grupa była już wtedy na czołówkach gazet, a jej koncerty przyciągały niezliczone tłumy w całych Stanach. Porywający zestaw utworów z tego longplaya potwierdził jedynie fakt, że zespół praktycznie nie ma sobie równych. Otwierająca go kompozycja „Whole Lotta Love”, niedbale zakamuflowana wersja „You Need Love” Williego Dixona, przeszła do klasyki rocka, podczas gdy inne: „Livin’ Lovin’ Maid” i „Moby Dick” - popisowy numer Bonhama -stały się żelaznymi punktami wczesnego repertuaru koncertowego Led Zeppelin. Odmienne, bardziej subtelne oblicze grupa przedstawiła w kompozycjach „Thank You” i „What Is And What Should Never Be”.

Stanowiły one zapowiedź tego, co oczekiwało słuchacza na kolejnym longplayu Led Zeppelin III, wydanym jesienią 1970 r. Przygotowania do nagrania tej płyty odbywały się w domku letniskowym Bron-Y-Aur w Snowdon (uwiecznionym w „Bron-Y-Aur Stomp”), a panująca tam pastoralna atmosfera przeniknęła piękne akustyczne kompozycje „That’s The Way” i „Tangerine”. „The Immigrant Song” i „Gallow’s Pole” ukazały z kolei tradycyjną werwę zespołu, a „Since I’ve Been Loving You” utwierdził fanów w przekonaniu, że muzycy doskonale czują bluesa. Ukazanie się albumu umocniło pozycję Led Zeppelin jako jednej z najlepszych grup na świecie. Podczas koncertów zmysłowość Planta i jego powierzchowność Adonisa stanowiły doskonałe tło dla bardziej zmiennego charakteru Page’a. Obaj w pełni panowali na scenie; wszechstronności gitarzysty dorównywał jedynie niczym nieskrępowany śpiew wokalisty.

 Potwierdzeniem coraz większych sukcesów zespołu był pochodzący z końca 1971 r. longplay Led Zeppelin, znany także pod nazwami „Four Symbols”, „Runes Album” czy „Zoso”, jako że nie miał oficjalnego tytułu. Album ten zawierał m.in. mający charakter hymnu „Stairway To Heaven”, który słusznie uważa się za prawdziwe magnum opus heavy rocka; nadal wygrywa on rozmaite sondaże, a pamiętny wstęp ciągle pozostaje pierwszą przeszkodą dla każdego początkującego gitarzysty. Aprobata, z jaką spotkała się ta ambitna kompozycja, początkowo przyćmiła pozostałą zawartość albumu, choć obecnie wyśmienity „When The Levee Breaks” również uważa się za arcydzieło, choćby za sprawą gry na perkusji Bonhama, która później była wielokrotnie naśladowana. „Black Dog” i „Rock’N’Roll” ukazywał szczytową formę zespołu, a „The Battle Of Evermore” wyróżnił się udziałem wokalistki Fairport Convention - Sandy Denny.

Jednak entuzjazm, jaki wzbudził ten album, przybladł nieco w przypadku longplaya Houses Of The Holy, wydanego wiosną 1973 r. Krytycy zgłaszali zastrzeżenia do jego muzycznego zróżnicowania; płyta zawierała ludowe ballady, reggae i soul. Kiedy jednak moc, do której grupa wszystkich przyzwyczaiła, została uwolniona z pęt - w szczególności w utworze „No Quarter” - efekt był imponujący. Promujące album tournee po USA pobiło wszelkie poprzednie rekordy frekwencji. Dochody z niego pomogły sfinansować film The Song Remains The Same, który powstał w 1976 r. Umożliwiły także zespołowi założenie własnej wytwórni płytowej pod nazwą Swan Song, co z kolei dało mu absolutną niezależność artystyczną. Do współpracy z nową firmą zostali zaproszeni tacy wykonawcy jak Bad Company, Pretty Things i Maggie Bell.

Wydany wiosną 1975 r. podwójny album Physical Grąffitti dał szerokie pole do popisu rozległym zainteresowaniom kwartetu. Muzyka na tym wydawnictwie była niezwykle różnorodna;
od agresywnego hard rocka („Custard Pie” i „Sick Again”) do pseudomistycznego eksperymentalizmu („Kashmir”). Kipiący życiem „Trampled Underfoot” dołączył do stale rosnącego zbioru niezrównanych wykonań, a „In My Time Of Dying” ukazał niesłabnące zrozumienie progresywnego bluesa. Tuż po ukazaniu się albumu rozpoczęły się występy zespołu w wypełnionych po brzegi salach w Anglii. Prób przed planowanym światowym tournee zaniechano jednak, gdyż w sierpniu 1975 r. Plant odniósł rozległe obrażenia w wypadku samochodowym. Nowy album został przygotowany podczas jego rekonwalescencji, jednak kłopoty związane z projektem okładki opóźniły ukazanie się płyty na rynku. Już same zamówienia z góry zapewniły wydanemu - wreszcie - wiosną 1976 r. longplayowi Presence „platynowy” status, lecz płyta rozczarowała, zaś jej sprzedaż w Anglii była wyraźnie niższa od spodziewanej. Dziesięciominutowy huragan „Achilles Last Stand” był doprawdy wyjątkowym osiągnięciem, lecz pozostałe utwory nie wznosiły się ponad poprawność. Brakowało im dynamiki i oryginalności, do jakiej Led Zeppelin przyzwyczaili wcześniej słuchaczy.

W 1977 r. zespół rozpoczął odkładane wcześniej tournee po USA, lecz 27 lipca do Roberta Planta dotarła wiadomość, że jego pięcioletni syn Karac zmarł na infekcję wirusową. Pozostałe koncerty zostały odwołane, co wywołało falę spekulacji na temat rozpadu grupy.
Przez ponad rok Led Zeppelin praktycznie milczeli, lecz pod koniec 1978 r. muzycy polecieli do należących do kwartetu ABBA Polar Studios w Sztokholmie. Pomimo braku jednoznacznie zdefiniowanego stylu nagrany tam longplay In Through The Out Door był bardzo dobrą płytą, na której rolę artystycznego spoiwa odegrał John Paul Jones. Dwa koncerty na festiwalu w Knebworth w Anglii stanowiły preludium do krótkiego tournee po Europie, w czasie którego grupa zaprezentowała dość surowe brzmienie, zainspirowane po części eksplozją punka. Później podjęto próby przed nową trasą po USA, lecz 25 września 1980 r. przerwała je niespodziewana tragedia. John Bonham zmarł, dławiąc się podczas snu własnymi wymiocinami.

4 grudnia wytwórnia Swan Song ogłosiła, że grupa formalnie wycofała się z życia artystycznego. Dwa lata później na rynku ukazał się zbiór archiwalnych nagrań zespołu zatytułowany Coda. Jones został wziętym producentem, a Plant rozpoczął bardzo udaną karierę solisty, zapoczątkowaną albumem Pictures At Eleven. Page napisał muzykę do filmu Death Wish 2, a po krótkim ponownym mariażu z Plantem w The Honeydrippers założył w 1984 r. z Paulem Rodgersem grupę The Firm, która jednak nie przetrwała zbyt długo. Później wraz z Jasonem Bonhamem, synem Johna, utworzył The Jimmy Page Band w celu promocji swego solowego longplaya Outrider. Pomimo ponownego wzrostu zainteresowania zespołem, szczególnie w następstwie retrospektywnych kompilacji Remasters i Led Zeppelin Boxed Set II, zaklinania by ponownie przywrócić jedność grupy nie zdały się na nic. W zamian za to fani otrzymali wątpliwy (choć udany) substytut w postaci mariażu Jimmy’ego Page’a i Davida Coverdale’a, a nieco później sensacyjny i bliższy ideałowi projekt Jimmy Page & Robert Plant Unledded. Jednak w tym drugim przypadku aż cisnęło się na usta pytanie, dlaczego do współpracy nie zaproszono Johna Paula Jonesa.
 Komercyjny sukces Led Zeppelin nie ulega wątpliwości, a zespół jest słusznie uważany za jedną z najbardziej innowacyjnych grup rocka. Katalog jego utworów nadal stanowi inspirację dla kolejnych pokoleń muzyków.
28.11.1995 r. zmarł współtwórca potęgi kwartetu - jego wieloletni menedżer Peter Grant.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Good times bad times/Communication breakdown	Led Zeppelin	03.1969	-	80[4]	Atlantic 2613	[written by Jimmy Page, John Paul Jones, John Bonham, Robert Plant][produced by Jimmy Page]
Whole lotta love/Living loving maid [She's just a woman]	Led Zeppelin	11.1969	-	4[15] side B:65[5]	Atlantic 2690	[gold-US][written by John Bonham ,Willie Dixon, John Paul Jones, Jimmy Page, Robert Plant][produced by Jimmy Page]
Immigrant song/Hey,hey,what can i do	Led Zeppelin	11.1970	-	16[13]	Atlantic 2777	[written by Jimmy Page, Robert Plant][produced by Jimmy Page]
Black dog/Misty mountain hop	Led Zeppelin	12.1971	-	15[12]	Atlantic 2849	[written by Jimmy Page, Robert Plant,John Paul Jones][produced by Jimmy Page]
Rock and roll/Four sticks	Led Zeppelin	03.1972	-	47[7]	Atlantic 2865	[written by John Bonham, John Paul Jones, Jimmy Page ,Robert Plant][produced by Jimmy Page]
Over the hills and far away/Dancing days	Led Zeppelin	06.1973	-	51[8]	Atlantic 2970	[written by Jimmy Page ,Robert Plant][produced by Jimmy Page]
D' yer maker/The crunge	Led Zeppelin	10.1973	-	20[16]	Atlantic 2986	[written by John Bonham, John Paul Jones, Jimmy Page ,Robert Plant][produced by Jimmy Page]
Trampled underfoot/Black country woman	Led Zeppelin	04.1975	-	38[7]	Swang Song SS 70 102	[written by John Paul Jones, Jimmy Page ,Robert Plant][produced by Jimmy Page]
Fool in the rain/Hot dog	Led Zeppelin	12.1979	-	21[13]	Swang Song SS 71 003	[written by John Paul Jones, Jimmy Page ,Robert Plant][produced by Jimmy Page]
Whole lotta love	Led Zeppelin	09.1997	21[5]	-	Atlantic MIUCT 6149
Stairway to Heaven	Led Zeppelin	11.2007	37[8]	-	Atlantic MIUCT 6148	[written by Jimmy Page ,Robert Plant][produced by Jimmy Page]
Kashmir	Led Zeppelin	11.2007	80[3]	-	WEA MIUCT 6147	[written by Jimmy Page ,Robert Plant,John Bonham][produced by Jimmy Page]

[silver-UK]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Led Zeppelin I	Led Zeppelin	01.1969	6[84]	10[95]	Atlantic SD 8216	[8x-platinum-US][2x-platinum-UK][ produced by Jimmy Page]
Led Zeppelin II	Led Zeppelin	10.1969	1[1][146]	1[7][98]	Atlantic SD 8236	[12x-platinum-US][4x-platinum-UK][produced by Jimmy Page]
Led Zeppelin III	Led Zeppelin	10.1970	1[4][43]	1[4][42]	Atlantic SD 7201	[6x-platinum-US][platinum-UK[ Producer - Jimmy Page]
Led Zeppelin IV	Led Zeppelin	09.1971	1[2][162]	2[259]	Atlantic SD 7208	[23x-platinum -US][6x-platinum-UK][produced by Jimmy Page]
Houses of the holy	Led Zeppelin	03.1973	1[2][13]	1[2][99]	Atlantic SD 7255	[11x-platinum-US][platinum-UK][produced by Jimmy Page]
Physical graffiti	Led Zeppelin	03.1975	1[1][30]	1[6][45]	Swan Song SS 8416	[16x-platinum-US][2x-platinum-UK][produced by Jimmy Page]
Presence	Led Zeppelin	03.1976	1[1][14]	1[2][30]	Swan Song SS 2-200	[3x-platinum-US][platinum-UK][produced by Jimmy Page]
The songs remains the same	Led Zeppelin	10.1976	1[1][17]	2[48]	Swan Song SS 2-201	[4x-platinum-US][platinum-UK][produced by Jimmy Page]
In through the out door	Led Zeppelin	08.1979	1[2][16]	1[7][41]	Swan Song SD 16 002	[6x-platinum-US][platinum-UK][produced by Jimmy Page]
Coda	Led Zeppelin	12.1982	4[7]	6[16]	Swan Song 90051	[platinum-US][silver-UK][produced by Jimmy Page]
Led Zeppelin [box set]	Led Zeppelin	11.1990	48[2]	18[20]	Atlantic 82 144	[10x-platinum-US][silver-UK][produced by Jimmy Page]
Remasters	Led Zeppelin	10.1990	10[100]	47[12]	Atlantic 82 371	[2x-platinum-US][2x-platinum-UK][produced by Jimmy Page]
Led Zeppelin Boxed Set 2	Led Zeppelin	09.1993	56[1]	87[2]	Atlantic 82 477	[gold-US][produced by Jimmy Page]
BBC sessions	Led Zeppelin	11.1997	23[20]	12[20]	Atlantic 83 061	[2x-platinum-US][silver-UK][produced by Jimmy Page]
Early days-The best of Led Zeppelin Volume One	Led Zeppelin	12.1999	55[10]	71[26]	Atlantic 83 268	[platinum -US][produced by Jimmy Page]
Latter days-The best of Led Zeppelin Volume Two	Led Zeppelin	04.2000	40[3]	81[6]	Atlantic 83 278	[produced by Jimmy Page]
Early Days & Latter Days: The Best Of Led Zeppelin Volume One And Two	Led Zeppelin	03.2003	11[45]	114[68]	Atlantic 83619	[produced by Jimmy Page][gold-UK]
How the west was won	Led Zeppelin	06.2003	5[13]	1[1][16]	Atlantic 83 587	[platinum-US[gold-UK]	[produced by Jimmy Page]
Mothership	Led Zeppelin	12.2007	4[64]	7[291]	Atlantic 8122799615 [UK]	[2x-platinum-US[3x-platinum-UK]	[produced by John Paul Jones, Jimmy Page, and Robert Plant]
Celebration Day	Led Zeppelin	12.2012	4[13]	9[18]	Atlantic/Rhino/Swan Song 8122797099 [UK]	[platinum-UK]	[produced by Jimmy Page]
Celebration Day	Led Zeppelin	12.2012	4[13]	9[18]	Atlantic/Rhino/Swan Song 8122797099 [UK]	[platinum-UK]	[produced by Jimmy Page]
Coda	Led Zeppelin	08.2015	9[2]	-	Rhino 0081227955854 [UK]	-
In Through the Out Door	Led Zeppelin	08.2015	12[2]	-	Rhino 0081227955816 [UK]	-
The Complete BBC Sessions	Led Zeppelin	09.2016	3[2]	-	Rhino 0081227943899 [UK]	-

Le Blanc & Carr

Le Blanc and Carr- Duet, w skład którego wchodzili Lenny LeBlanc (ur. 17.06.1951 r. w Leominster w stanie Massachusetts, USA) i Pete Carr (ur. 22.04.1950 r. w Daytona Beach na Florydzie, USA).

Pod koniec lat 70-tych zanotowali na swoim koncie jeden album, który trafi} na listy przebojów, i kilka przebojowych singli, m.in. pochodzący z amerykańskiej Top 20 "Falling". Carr- był wcześniej członkiem -obok Duane'a i Gregga Allmanów - grupy Hourglass, pierwszego "wcielenia" The Allman Brothers Band.

Już jako muzyk sesyjny poznał, w czasie sesji w Muscle Shoals w stanie Alabama, LeBlanca. Obaj nagrali - bez powodzenia - albumy solowe, a w 1978 r. połączyli siły, by zarejestrować dla wytwórni Big Tree longplay Midnight Light. Trzy pochodzące z niego single trafiły na listy przebojów; drugi z nich -"Falling" dotarł do 18. miejsca. Kiedy utwór tytułowy nie powtórzył tego sukcesu, muzycy rozstali się i powrócili do pracy sesyjnej. LeBlanc poświęcił się potem muzyce chrześcijańskiej.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Something about you/Coming and going	Le Blanc & Carr	07.1977	-	48[6]	Big Tree 16 092	[written by Brian Holland, Lamont Dozier, Eddie Holland][produced by Pete Carr]
Hound dog man [Play it again]/Sharing the night together	Lenny Le Blanc	09.1977	-	58[5]	Big Tree 16 062	[written by Tommy Stuart ][produced by Pete Carr]
Falling /I believe that we	Le Blanc & Carr	10.1977	-	13[28]	Big Tree 16 100	[written by Lenny Le Blanc, Eddie Struzick][produced by Pete Carr]
Midnight light/How does it feel [To be in love]	Le Blanc & Carr	06.1978	-	91[4]	Big Tree 16 114	[written by Lenny Le Blanc, Eddie Struzick][produced by Pete Carr]
Somebody send my baby home/You can' t run	Lenny Le Blanc	03.1981	-	55[7]	Capitol/MSS 4979	[written by L. LeBlanc, A. Aldridge][produced by Barry Beckett]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Midnight light	Le Blanc & Carr	03.1978	-	145[7]	Big Tree 89 521	[produced by Pete Carr]

Leapy Lee

Właśc. Lec Graham, ur. 2.07.1942 r. w Eastbourne Anglia. Jedna z nie spełnionych nadziei brytyjskiego popu lat sześćdziesiątych.

Kariera piosenkarza rozpoczęła się dość niespodziewanie z chwilą przejścia spod opieki jednego z menedżerów The Kinks, Roberta Wace'a, pod patronat charyzmatycznego Gordona Millsa. Nowy opiekun był producentem chwytliwego tematu Lee, "Little Arrows", którego w listopadzie 1968 r. tylko krok dzielił od brytyjskiej Top 20. Kolejny singel, "Good Morning" oraz dość szeroki repertuar wróżyły dalsze sukcesy artysty, jednak przeszkodą okazał się jego bujny temperament.

Lee zaczął popijać w towarzystwie półświatka z East Endu i zaprzyjaźnił się z eks-filmową divą Dianą Dors i jej mężem Alanem Lakem. Podczas awantury wywołanej przez obu kompanów od kielicha w pubie w Sunnydale, Lee zaatakował nożem sprężynowym właściciela, raniąc go w nadgarstek. Aresztowanie i zakończony wyrokiem więzienia proces sądowy oznaczały praktycznie koniec kariery piosenkarza, zatrudnianego później sporadycznie przez Millsa w roli producenta. Ostatecznie Lee opuścił Wielką Brytanię, by zarabiać na życie występami w barach na hiszpańskiej Majorce.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Little arrows/Time will tell	Leapy Lee	08.1968	2[21]	16[14]	MCA MU 1028	[written by Albert Hammond/Lee Hazlewood][produced by Gordon Mills]
Good morning/Teresa	Leapy Lee	12.1969	29[7]	-	MCA MK 5021	[written by Tat Meager][produced by Gordon Mills]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Little arrows	Leapy Lee	01.1969	-	71[12]	Decca 75 076	[produced by Gordon Mills]

Vacels

Wszystko zaczęło się w 1958 roku, kiedy 12-letni Richard Mango przeprowadził się do Valle Stream na Long Island z Brooklynu w Nowym Jorku. Ric nie tracił czasu, stając się bardzo popularny w swojej klasie piątej . Otrzymał kartkę walentynkową od prawie każdej młodej dziewczyny w szkole, każdej dziewczyny oprócz jednej. Więc napisał jej piosenkę „Lorraine” i powiedział, że wykona ją dla niej na lokalnych tańcach w szkole.

 Nie tak popularne wśród facetów, trio Bobby Russo, bracia Pete i Vinny Gorman (prawdziwe nazwisko Gutowski) zaproszone go do wykonania swojej piosenki ze swoim zespołem, planując go rzucić, gdy się to skończy. Na nieszczęście dla trio publiczność ich kochała i tak urodzili się Ricky and the Vacels.

 Nazwa Vacels została wybrana przez pierwotną grupę, ponieważ oznacza „sługa króla”. Po wygraniu lokalnego konkursu talentów zwrócił uwagę Lou Fargo, który nagrał ich w swojej  wytwórni Express piosenki „Bublle Gumv” /„Lorraine” w 1962 r., A w następnym roku w wytwórni Fargo „His Girl”/ ”Don't Want Your Love No More ”.

 W końcu będą nimi zarządzać Sandy Yogoda z Jay & The Americans, którzy podpisali kontrakt z Kama Sutra Records. Zespół porzucił człon „Ricky &” i wydał dwa single w 1965 r. „You're My Baby”/„Hey Girl, Stop Leading Me On” to pierwszy singiel nowej wytwórni, a kilka miesięcy później „Can You Please Crawl Out Your Window"/" I'm Just A Poor Boy ".

To związek Ric'a z Sandy sprawił, że znalazł się w Jay & The Americans, zastępując Howie, który wyjechał do wojska. Jego grupa „Vacels” przeszła teraz kolejną zmianę nazwy na „Shaggy Boys”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You're My Baby (And Don't You Forget It)/Hey Girl, Stop Leading Me On	Vacels	07.1965	-	63[5]	Kama Sutra 200	[written by Miller, Sawyer, Venet][produced by Artie Ripp]

Valadiers

The Valadiers to amerykańska grupa wokalna z Detroit w stanie Michigan , która stała się znana jako pierwsza biała grupa wokalna ,która podpisała kontrakt z wytwórnią Motown na początku lat 60-tych XX wieku.

Grupa została założona w 1959 roku przez Stuarta Aviga (ur. 1943r, wokal główny), Marty'ego Colemana ( bas, baryton) i Arta Glassera (drugi tenor), którzy wszyscy uczęszczali do Oak Park High School i Jerry Light (bas, baryton), z Detroit Mumford High School . Po przesłuchaniu w Motown otrzymali kontrakt i dokonali nagrań, które pozostały niewydane, przed nagraniem napisanej przez nich piosenki „ Greetings (This Is Uncle Sam) ”. Piosenkę opracowali pracownicy Motown: Robert Bateman , Brian Holland i Ronnie Dunbar , którzy otrzymali współautorstwo, i został wydany w wytwórni Miracle, filii Motown, dla której był to jedyny hit. Singiel osiągnął 89 pozycję na liście przebojów Billboard w 1961 roku. Ta piosenka stała się również niewielkim hitem dla Monitors w 1966 roku. Valadiers często koncertował razem z gwiazdami R&B, w tym Marv Johnsonem , Isley Brothers i Wilbertem Harrisonem i wydawał sporadyczne single z niewielkim sukcesem do 1964 roku, kiedy to się rozpadł.

Stuart Avig spędził czas w armii amerykańskiej , później nagrywał jako wokalista solo pod pseudonimem Stuart Ames, a czasami występował z dodatkowymi wokalistami jako The Valadiers. Coleman pracował jako autor tekstów piosenek dla Motown pod nazwiskiem Martin Cohen, pisząc utwory dla The Spinners , Gladys Knight and the Pips i innych. Jego największym hitem jako autora piosenek był utwór The Precisions „If This Is Love (Rather Be Lonely)”, który został wydany w Drew Records.

Avig później pracował w branży metali szlachetnych .  W latach 80-tych angielski producent płytowy Ian Levine nagrał go wraz z innymi piosenkarzami, jako The Valadiers, wydając dwa single w swojej wytwórni Motorcity .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Greetings (This Is Uncle Sam)/Take A Chance	Valadiers	11.1961	-	89[2]	Miracle 6	[written by Valadiers, Dunbar, Holland, Bateman][produced by Berry Gordy Jr]