Martha And The Muffins

Martha and the Muffins (M+M) – kanadyjska grupa muzyczna, pierwotnie nowej fali o charakterze synth popowym, z lat 70. XX wieku, następnie eksperymentalna, także w ambient i trance, jeszcze później w dance, w tym w aktywnym działaniu przeciwko zaznaczaniu różnic pomiędzy "muzyką białych radiostacji" a "rozgłośni dla muzyki czarnych", i w końcu pop-rockowa w latach 90-tych. i wskrzeszona jako indie obecnie. Grupa nadal działa jako duet dwóch pierwotnych członków, Martha Johnson i Mark Gane. Spodziewany jest nowy album w listopadzie 2008r.

Pomimo zaistnienia w świadomości rynku masowego zaledwie jednym wielkim międzynarodowym singlem-przebojem, "Echo Beach", jako Martha and the Muffins, przeobrażony zespół składający się z duetu pierwotnych członków, wspomaganych sesyjnie, uzyskał szereg dalszych przebojów jako M + M, w tym antyrasistowski dance hit, "White Stations/Black Stations".

Grupa dorobkiem muzycznym wskroś gatunków także reprezentuje początki minimalistycznych produkcji w wykonaniu franko-kanadyjskiego muzyka/producenta Daniel Lanois, słynnego z późniejszych produkcji albumów U2 czy Petera Gabriela. Brała w niej udział także jako członkini siostra producenta, późniejsza muzyk grupy Crash Vegas, gitarzystka Jocelyn Lanois.Muzycy pierwszego wcielenia grupy spotkali się w Toronto w 1977r, kiedy to David Millar poprosił kolegę na studiach w Ontario College of Art, Marka Gane o pomoc w skleceniu zespołu rockowego. Millar zwerbował Marthę Johnson jako klawiszowca; Johnson z kolei nakłoniła przyjaciela z liceum, Carla Finkle, do roli gitarzysty basowego, a brat Marka Gane'a, Tim, obsadził stanowisko perkusisty.

Z Millarem i Markiem Gane w roli gitarzystów, a Johnson także jako wokalistką, zespół zadebiutował w tym składzie na koncercie z okazji Halloween w Ontario College of Art ostatniego dnia w październiku 1977.
A wybrali nazwę "Martha and the Muffins" aby zdystansować się kulturowo od agresywnych nazw typowo przyjmowanych przez punkowe zespoły owego czasu. Mark Gane wspominał to zdarzenie następująco:
"Zdecydowaliśmy się na tę zwodniczą nazwę tymczasowowo, dopóki nie uzgodniliśmy byli konsensem czegoś lepszego". "
Jednak pod tą nazwą grupa przetrwała następnych siedem lat.

Wczesnym 1978r saksofonista Andy Haas dołączył do koncertowania, (początkowo jako muzyk występujący gościnnie). Niedługo potem Millar odszedł ze zkładu muzycznego, preferując rolę techniczną, jako zespołowy inżynier akustyczny podczas koncertu. Został zastąpiony przez Marthę Ladly, którą to obaj bracia Gane znali jeszcze z liceum. Ladly stała się drugim klawiszowcem/wokalistką grupy o imieniu Martha, chociaż Martha Johnson pozostała tą pełniącą zazwyczaj rolę wokalistki głównej.

W 1978r grupa wydała pierwszego singla, "Insect Love", jeszcze przed podjęciem sie nagrywania albumu. Singel ten i taśma demonstracyjna nagrana w czerwcu 1978 szybko zdobyła zespołowi podpisany kontrakt z wytwórnią DinDisc, wyrostem Virgin Records i podporządkowaną jej.

W 1979r Martha and the Muffins wyjechali do Anglii aby nagrać tamże album debiutancki pod okiem zarządu brytyjskiego Virgin, Metro Music (1980).
Album z miejsca zaskutkował wilekim międzynarodowym przebojem, singlem "Echo Beach". Wprawdzie album nie zaowocował żadnym innym przebojowym singlem, utwór "Paint by Number Heart" bywał często grywany na kanadyjskim radiu.

Jeszcze w 1980r, grupa wydała swój drugi album, Trance and Dance, który w ogóle nie wygenerował żadnego przeboju. Także w 1980, Martha Ladly odeszła aby skoncentrować się na studiach sztuki wizualnej i jak plastyczka na stypendium uniwersyteckim. Jean Wilson czasowo ją zastąpiła na trasie koncertowej w 1981, jednak nigdy nie nagrała z zespołem, więc należy traktować jej epizod tylko jako występy gościnne.

W 1981r gitarzysta basowy Finkle został kolejnym muzykiem, który odszedł od zespołu. Jego zastępczynią stała się gitarzystka i gitarzystka basowa Jocelyn Lanois, siostra wtedy jeszcze nieznanego producenta muzycznego z Toronto, dzis rozsławionego produkcjami m.in. U2, Petera Gabriela czy Boba Dylana czy Neville Brothers – Daniel Lanois. Gdy Jocelyn Lanois przedstawiła swój nowy zespół bratu, jej nowi koledzy uznali Daniela Lanois za idealnego kandydata na producenta ich zamierzonej następnej płyty.

Jednak aby użyć go kontraktowo jako współproducenta, Martha and the Muffins musieli się zgodzić na warunek postawiony im w zamian przez Virgin Records: jeżeli pozwolą sobie zaryzykować sukces komercyjny angażując nieznanego producenta, to muszą się zgodzić na okrojony budżet nagraniowy.
Album This is the Ice Age, pierwsza produkcja w ogóle Daniela Lanois razem z zespołem, był owocem pracy studyjnej przeprowadzonej w Toronto i innym mieście Ontario, Hamilton. Znacznie bardziej eksperymentalny i ambient od porzednich płyt zespołu, otrzymał on duże naświetlneie w radiu kanadyjskim, szczególnie jego dwa single "Women Around the World at Work" (nr 24 na kanadyjskiej liście przebojów) i "Swimming". Ale krytyczne uznanie w Kanadzie i poza jej granicami nie przełożyło się na przebojowe single poza Kanadą tym razem też, i Virgin Records sumarycznie wypowiedziała grupie kontrakt jako projektowi poronionemu komercyjnie.

Po artystycznym sukcesie/komercyjnym niewypale albumu This Is the Ice Age, Haas i Tim Gane odeszli. W odnowionej, mniej licznej formie kwartetu (Martha Johnson, Mark Gane, Jocelyn Lanois, z nowym perkusistą Nickem Kentem), grupa dostała się pod egidę tym razem wytwórni o profilu indie, Current Records, jednak której to płyty rozprowadzał w handlu detalicznym wielki koncern RCA.

W 1983r wydali w ten sposób album Danseparc, ponownie produkcji Daniel Lanois, Mark Gane, i Martha Johnson. Mark Gane, zmobilizowany do pozbycia się nazwy "Martha and the Muffins", zaproponował aby się przemianowali na "M + M". Kompromisowo, obie nazwy użyto przez pewien czas, i Danseparc na swej okładce zawiera oba ciągi: "M + M" i "Martha and the Muffins", zestawione razem, przedzielone punktorem.

Utwór "Danceparc" z tego albumu stał się następnym "Top 40" singlem w Kanadzie. Na trasie koncertowej z tego roku grupa została uzupełniona gościnnie kilkoma instrumentalistami, w tym gitarzystą Michaelem Brookiem. Po zakończeniu trasy, Mark Gane i Martha Johnson (od pewnego czasu para także w życiu osobistym) ogłosili, że pragną tworzyć muzykę w innym kierunku muzycznym, i to z nowymi współpracownikami. Zasadniczo, Gane i Johnson zadecydowali o tym, że "M + M" od zaraz oznacza duet Martha + Mark, z udziałem zaproszonych muzyków studyjnych i czasowo zatrudnianych instrumentalistów.

Album pary z 1984r pt. Mystery Walk ponownie został wyprodukowany przez Daniel Lanois, Mark Gane i Martha Johnson, a jego okładka zawiera kolosalną nalepkę opiewającą jego autorstwo jako: " M + M o/k/a (once known as) Martha and The Muffins. "
Muzycy-goście to m.in. perkusista Yogi Horton, gitarzysta basowy Tinker Barfield, i murzyńskie ensemble orkiestry dętej, Brecker Brothers.

Tak czy inaczej, bez względu na zastosowaną nazwę, album Mystery Walk dostarczył M + M/Martha and the Muffins ich największy przebój od czasu "Echo Beach": "Black Stations/White Stations".
Utwór ten jest antyrasistowskim protest songiem tanecznym, którego pierwsze słowa frontalnie skrytykowały wszystkie muzyczne rozgłośnie radiowe za pomijanie ze swoich miksów piosenki-tabu, traktującej romans międzyrasowy. Podobno historyjkę tę Martha Johnson wysłuchała właśnie z relacji radiowej, prowadząc samochód w Toronto.

Singel "Black Stations/White Stations" przebił się na szczyt list tanecznych w Kanadzie i w USA: osiągnął nr 2 w obu krajach na listach dance, jednak ironicznie został po cichu zignorowany/zanowany przez wiele rozgłośni radiowych w Ameryce ...jako tabu.
"Cooling the Medium", drugi singel, także osiągnął wysokie notowania w Kanadzie.

W 1985r Johnson i Gane rozpoczeli prace przygotowawcze w Montrealu nad kolejnym albumem, przenosząc się w trakcie jego realizacji do miasta Bath w Anglii, aby pracwać z bliska z miejscowym producentem Davidem Lordem.
Rezultatem tych przedsięwzięć stała się płyta The World is a Ball (1986). Jednak pierwszy singel z niej, "Song in My Head", poza pozyskaniem pewnej popularności w Wielkiej Brytanii i stania się następnym przebojem "Top 40" w Kanadzie, nie nakęcił sprzedaży; w sumie album sprzedawał się anemicznie. W międzyczasie para czasowo zamieszkała w Anglii.

Martha Johnson i Mark Gane nie działali jako Martha and the Muffins czy M+M przez szereg lat od nagrania The World is a Ball. Następne sesje nagrywania miały miejsce w Bath, gdzie uprzednio przenieśli się w 1987r. Wznowili je już w Toronto w 1989r, kiedy powrócili do swego miasta rodzinnego.

W 1992r wykonali interpretację piosenki swojej krajanki Joni Mitchell "Shades of Scarlett Conquering" jako ich wkład w album upamiętniający twórczość tej emblematycznej artystki folk/popu, płycie pt. Back to the Garden.

Tego samego roku wydali album Modern Lullaby. Tu wznowili nazwę "Martha and the Muffins", pomimo tego, że jedynym pierwotnym Muffinem biorącym udział oprócz nich był brat Marka, Tim Gane (podobno na "perkusji dodatkowej"). Singel "Rainbow Sign" dotarł na 4. miejsce na liście RPM CanCon To Watch, jednak nie przebił się do "Top 100". Podobnie było z samym albumem: bez wyniku na listach. Johnson i Gane w obliczu niepowodzenia raczej zaprzestali działać jako grupa i zajęli się innymi projektami muzycznymi/kompozycji filmowej, przez następny szereg lat. Także, w 1992r urodziła im się córka, Eve.

W 1998r Johnson i Gane nagrali nowy utwór "Resurrection" w celu dołączenia go jako premii do wznowienia kompilacjia z 1998, albumu Then Again: A Retrospective.

W 1999r nagrali następny utwór przypisany autorstwu Martha and the Muffins, "Do You Ever Wonder?". Ukazał się on na rozmaitych kompilacjach np. The World According to Popguru.
W maju 1999 Martha and the Muffins zagrali koncertowo "Echo Beach" w ramach programu Open Mike with Mike Bullard. Uzupełniając Marka Gane i Marthę Johnson, udział wzięła dawniejsza basistka/gitarzystka grupy, Jocelyn Lanois i trzeci z braci Gane, Nick.

W 2003 duet Johnson/Gane (wspomagany przez muzyków studyjnych) zagrał z okazji komemoracji stacji radiowej CFNY-FM, jako Martha and the Muffins.
14 maja 2005 zagrali w podobnych okolicznościach ponownie w Toronto, w tym na scenie z wskrzeszoną grupą muzyczną Parachute Club.
Rok później koncertowali ponownie z Jocelyn Lanois na gitarze.

Jednak żadni inni dawniejsi członkowie Martha and the Muffins nie wzięli udziału w tych "wskrzeszeniach" z 2005, które jednak stanowiły pierwsze pełnometrażowe koncerty grupy od 1987. Mniej więcej tego samego czasu jeden z ich późniejszych utworów, "Paradise", została spopularyzowany za pośrednictwem serialu telewizyjnego w Kanadzie pt.Paradise Falls, jako podkład muzyczny końcowej listy płac.

4 sierpnia 2008 wydawnictwo Cherry Red z Wielkiej Brytanii wydało "Danseparc: 25th Anniversary Edition", czyli cyfrowo remasterowane nagranie Dancepark, w producenckim wykonaniu Petera J. Moore'a (odpowiedzialnego za takie produkcje jak klasyczna płyta innego kanadyjskiego zespołu Cowboy Junkies, nagrana w audio verite w toronckiej katedrze, Trinity Sessions, z pamiętną spowolnioną, delikatną interpretacją "Sweet Jane" Lou Reeda w wykonaniu wokalistki zespołu, Margo Timmins).

Remasterowany album zawiera 3 dodatki: tytułowy singel "Danseparc" w wersji "12-inch dance mix", stronę odwrotną (tzw. "b-side") "These Dangerous Machines", i koncertowe wykonanie innego utworu z pierwotnego Danceparc, "Sins of Children."

Ich długo oczekiwany nowy album Delicate zostanie zmiksowany i wyprodukowany przez znanego producenta muzycznego Davida Bottrilla i jest oczekiwany jeszcze przed sezonem świątecznym 2008, do wydania ich własnym sumptem (tzn. jako album wydawnictwa Muffin Music).
Warto dodać, że 16-letnia nowa australijska piosenkarka, Gabriella Cilmi zaśpiewała stosunkowo wiernie (w tempie i gitarowej instrumentacji) nieśmiertelny 30-letni przebój Muffinów, "Echo Beach", i wydała go jako ukrtyty "bonus track" swojego debutanckiego albumu z 2008, Lessons to Be Learned.

* Martha Ladly przeniosła się do Wielkiej Brytanii, gdzie zaśpiewała harmonijnie i udzieliła się jako klawiszowiec w albumie Sulk szkockiej grupy nowofalowej The Associates (1982) oraz podczas trasy koncertowej. Nagrała dwa single solowe ("Finlandia" i "Light Years From Love"). Brała udział w kobiecej rewii/grupie koncertowej piosenkarza Roberta Palmera. Nadal pracuje w plastyce, w tym czasowo jako pracownik Peter Saville Associates. Nawet pracowała w produkcjach multi-media dla organizacji muzyczno-wydawniczej Petera Gabriela, Real World. Obecnie jest Professorem Projektowania (Designu) w Ontario College of Art and Design, uniwersytecie, gdzie grupa Martha and the Muffins pierwotnie powstała.

* Martha Johnson nagrała album muzyki dla dzieci w 1995, który wygrał Nagrodę Juno w kategorii "Best Children's Album". Album ten jest opatrzony jedynie jej imieniem, "Martha", i został wyprodukowany przez Marka Gane i Marthę Johnson.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Echo Beach / Teddy the Dink	Martha and the Muffins	03.1980	10[10]	-	Dindisc DIN 9 [UK]	[written by M. Gane][produced by Mike Howlett ]
Echo Beach /Paint by number heart	Martha and the Muffins	08.1980	-	-	-	[37[17].Hot Disco/Dance;Virgin 13 145 LP.]
Black Stations / White Stations	M and M	06.1984	-	63[7]	RCA 426	[written by M. Gane,Martha Johnson][produced by Daniel Lanois , Mark Gane , Martha Johnson][2[16].Hot Disco/Dance;RCA 13 802 12"]
Cooling the Medium	M+M	11.1984	-		RCA 452	[written by M. Gane,Martha Johnson][produced by Daniel Lanois , Mark Gane , Martha Johnson][34[10].Hot Disco/Dance;RCA 19 320 12"]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Metro Music	Martha And The Muffins	09.1980	34[6]	186[3]	Virgin 13 145	[produced by Mike Howlett]
Danseparc	Martha And The Muffins	05.1983	-	184[4]	RCA Victor 4664	[produced by Daniel Lanois]
Mystery Walk	M+M	07.1984	-	163[4]	Current 13	[produced by Daniel Lanois ,Martha Johnson ,Mark Gane ]

Marshall Tucker Band

Zespól amerykański utworzony w 1971r w mieście Spartanburg w stanie Południowa Karolina. Zalążek grupy stworzyli , bracia Caldwell - Toy (ur. 13 XI 1947r w USA - zm. 23 11 1994 w Moore, Południowa Karolina; gitara, śpiew) oraz Tommy (ur. 9 XI 1949 w USA - zm. 28 IV 1980 w Spartanburgu; bas, śpiew).

Toy Caldwell grał najpierw w zespole The Rants, razem z gitarzystą George'em McCorkle.Z kolei Tommy Caldwell występował z grupą New Generation, w której wokalistą był Doug Gray. Działalność obu zespołów przerwało powołanie muzyków do służby wojskowej. W 1969r Caldwell założył z D. Grayem grupę Toy Factory. Jednak po dwóch latach Toy, Tommy, Gray, McCorkle oraz perkusista Paul Riddle utworzyli Marshall Tucker Band.

Dopiero w 1973r zespół nagrał dla wytwórni Caricorn debiutancki album The Marshall Tucker Band z mieszanką rocka, country, ballad i elementów jazzu. Pierwsze tournee odbył u boku The Allman Brothers Band, następne już jako samodzielna gwiazda rocka. Utwory zespołu Take the Highway, 24 Hours at a Time i Fire on the Mountain - lansowały popularne stacje radiowe dla młodzieży. Każdy z pięciu kolejnych albumów grupy zyskał status złotej płyty.Album Carolina Dreams, z przebojowym nagraniem Heard It in a Love Song, rozszedł się w 1977r w nakładzie ponad 1 mln egz.
W tym samym roku, 20 stycznia, zespół wystąpił obok grupy Sea Level na inauguracji prezydentury Jimmy'ego Cartera.

W 1979r grupa przeszła do wytwórni Warner Bros, dla której nagrała album Running Like the Wind. W kwietniu 1980r zmarł Tommy Caldwell w wyniku obrażeń poniesionych w wypadku samochodowym. Nagrany w 1981r album Dedicated muzycy dedykowali Tommy'emu. Dwa lata później zmęczeni nieustannymi koncertami i podróżami, Toy Caldwell, G. McCorkle i P. Riddle odeszli z zespołu. D. Gray kontynuował działalność grupy, z często zmieniającym się składem muzyków.

W latach 90-tych muzyka zespołu ewoluowała wyraźnie w stronę country i white gospel. Świadczą o tym albumy Still Smokin' oraz Walk Outside the Lines. Toy Caldwell nagrał w 1992 album solowy, a dwa lata później zmarł na serce. W drugiej połowie lat 90-tych, na fali nostalgii do southern rocka, nagrania i koncerty zespołu ponownie cieszyły się dużym powodzeniem.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Can't you see/See you later,i'm gone	Marshall Tucker Band	09.1973	-	108[2]	Capricorn 0021	[written by Toy Caldwell][produced by Paul Hornsby]
This Ol' Cowboy/Try one more time	Marshall Tucker Band	04.1975	-	78[4]	Capricorn 0228	[written by Toy Caldwell][produced by Paul Hornsby]
Fire on the mountain/Bob away my blues	Marshall Tucker Band	10.1975	-	38[13]	Capricorn 0244	[written by George McCorkle][produced by Paul Hornsby]
Searchin' for a rainbow/Walkin' and talkin'	Marshall Tucker Band	02.1976	-	104[3]	Capricorn 0251	[written by Toy Caldwell][produced by Paul Hornsby]
Heard it in a love song/Life in a song	Marshall Tucker Band	03.1977	-	14[21]	Capricorn 0270	[written by Toy Caldwell][produced by Paul Hornsby]
Can't you see/Fly like an eagle	Marshall Tucker Band	08.1977	-	75[6]	Capricorn 0278	[written by Toy Caldwell][produced by Paul Hornsby]
Dream lover/Change is gonna come	Marshall Tucker Band	06.1978	-	75[4]	Capricorn 0300	[written by Jerry Eubanks, George McCorkle][produced by Stewart Levine]
Last of the singing cowboys/Pass it on	Marshall Tucker Band	06.1979	-	42[8]	Warner 8841	[written by George McCorkle][produced by Stewart Levine]
It takes time/Jimi	Marshall Tucker Band	04.1980	-	79[3]	Warner 49 215	[written by Toy Caldwell][produced by Stewart Levine]
This time i believe/Tell the bluesto take off the night	Marshall Tucker Band	05.1981	-	106[1]	Warner 49 724	[written by Toy Caldwell][produced by Tom Dowd]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Marshall Tucker Band	Marshall Tucker Band	07.1973	-	29[40]	Capricorn 0112	[gold-US][produced by Paul Hornsby]
A new life	Marshall Tucker Band	03.1974	-	37[28]	Capricorn 0124	[gold-US][produced by Paul Hornsby]
Where we all belong	Marshall Tucker Band	12.1974	-	54[14]	Capricorn 0145	[gold-US][produced by Paul Hornsby]
Searchin' for a rainbow	Marshall Tucker Band	09.1975	-	15[34]	Capricorn 0161	[gold-US][produced by Paul Hornsby]
Long hard ride	Marshall Tucker Band	06.1976	-	32[20]	Capricorn 0170	[produced by Paul Hornsby]
Carolina dreams	Marshall Tucker Band	02.1977	-	23[36]	Capricorn 0180	[platinum-US][produced by Paul Hornsby]
Together forever	Marshall Tucker Band	05.1978	-	22[16]	Capricorn 0205	[gold-US][produced by Stewart Levine]
Greatest hits	Marshall Tucker Band	10.1978	-	67[32]	Capricorn 0214	[platinum]
Running like the wind	Marshall Tucker Band	05.1979	-	30[22]	Warner 3317	-
Tenth	Marshall Tucker Band	03.1980	-	32[15]	Warner 3410	[produced by Stewart Levine]
Dedicated	Marshall Tucker Band	05.1981	-	53[12]	Warner 3525	[produced by Tom Dowd]
Tuckerized	Marshall Tucker Band	06.1982	-	95[7]	Warner 3684	-

Keith Urban

Australijski piosenkarz country, gitarzysta, zdobywca dwóch nagród Grammy. Wyjątkowy artysta, który na swoim koncie ma dziesięć milionów płyt sprzedanych w Ameryce i Australii, co zdaje się być świetnym początkiem tej błyskotliwej kariery. Prywatnie mąż słynnej aktorki i modelki, Nicole Kidman.

 

Urodził się i dorastał w Whangarei w Nowej Zelandii. Jego rodzice byli miłośnikami kultury amerykańskiej, zwłaszcza muzyki country. W wieku sześciu lat zaczął grać na gitarze, a już dwa lata później dał pierwszy koncert. W 1992 roku przybył do Ameryki i rozpoczął pełną sukcesów karierę, która zapewniła mu ogromny szacunek krytyki i tłumy oddanych fanów.
Po kilku latach w drodze, koncertowaniu bez większego rozgłosu, podpisał kontrakt z Capitol Records. Wydał wówczas trzy albumy, które sprzedano w pięciu milionach egzemplarzy tylko w trzech krajach - USA, Kanadzie i Austrii. W 2002 roku wydał krążek „Golden Road”, zawierający takie przeboje jak „Somebody Like You” czy „Song for Dad”. Płyta zaowocował aż siedmioma singlami w notowaniu Top 5, a cztery z nich dotarły do najwyższego miejsca list przebojów .

Dwa lata później do sklepów trafił album „Be Here”, który najpierw pokrył się w USA platyną, a potem osiągnął ten status także w innych krajach. Wydawnictwo promowane było aż pięcioma znakomitymi singlami - „Days Go By”, „You're My Better Half”, „Better Life”, „Making Memories of Us” oraz „Tonight I Want To Cry".

W swoim życiu muzyk był już uzależniony od narkotyków, głównie od kokainy. Pod koniec 2006 roku przeszedł terapię odwykową. Oczyścił się z nałogu, wydając w tym samym roku czwarty studyjny album zatytułowany „Love, Pain&The Whole Crazy Thing”. Krążek dotarł na szczyt Listy Najpopularniejszych Albumów Country według magazynu Bilboard i utrzymał się tam przez kilka tygodni z rzędu. Płyta znalazła się również w pierwszej 10. płytowego Top 200 tego prestiżowego pisma.
Rok później odbył światowe tournee po USA, Anglii, Niemczech i Austrii.

Magazyn Country Weekly uznał go „najseksowniejszym mężczyzną w muzyce countr”. Los sprzyja wokaliście również w życiu prywatnym. Jest bowiem szczęśliwym mężem sławnej aktorki Nicole Kidman - laureatki Oscara i twarzy jednej z najbardziej rozpoznawalnych marek świata mody. Zadedykował jej piosenkę „Once in a Lifetime”, promującą album „Love, Pain & the Whole Crazy Thing”. Gwiazdor wyznał także w jednym z wywiadów, że kilka jego nowych piosenek powstało dzięki głębokiemu uczuciu, jakim darzy swoją żonę. Słynna para opatentowała w USA i Austrii markę „Hank Evie”, pod którą szyta jest cala kolekcją ubrań; od pasków przez buty, torebki, a skończywszy na pidżamach.

Pod koniec marca 2009 roku do sklepów trafiła najnowsza płyta artysty -„Defying Gravity”. Album promował singiel „Sweet Thing”. Gwiazdor muzyki country wyjawił, że tytuł płyty został zaczerpnięty z tekstu jednej z umieszczonych na krążku piosenek.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It's a Love Thing	Keith Urban	02.2000	-	105[12]	Capitol Nashville	[written by Keith Urban,Monty Powell][produced by Keith Urban,Matt Rollings]
Your Everything	Keith Urban	07.2000	-	51[16]	Capitol Nashville	[written by Chris Lindsey,Bob Regan][produced by Keith Urban,Matt Rollings]
But for the Grace of God	Keith Urban	12.2000	-	37[20]	Capitol Nashville	[written by Keith Urban,Charlotte Caffey,Jane Wiedlin][produced by Keith Urban,Matt Rollings]
Where the Blacktop Ends	Keith Urban	06.2001	-	35[20]	Capitol Nashville	[written by Allen Shamblin,Steve Wariner][produced by Keith Urban,Matt Rollings]
Somebody Like You	Keith Urban	08.2002	-	23[20]	Capitol Nashville	[2x-platinum-US][written by John Shanks, Keith Urban][produced by Dann Huff, Keith Urban]
Raining on Sunday	Keith Urban	03.2003	-	38[19]	Capitol Nashville	[written by Darrell Brown,Radney Foster][produced by Keith Urban,Dann Huff]
Who Wouldn't Wanna Be Me	Keith Urban	08.2003	-	30[20]	Capitol Nashville	[written by Keith Urban,Monty Powell][produced by Keith Urban]
You'll Think of Me	Keith Urban	02.2004	88[1]	24[20]	Capitol Nashville	[2x-platinum-US][written by Darrell Brown,Dennis Matkosky,Ty Lacy][produced by Keith Urban, Dann Huff]
Days Go By	Keith Urban	07.2004	-	31[20]	Capitol Nashville	[gold-US][written by Keith Urban,Monty Powell][produced by Keith Urban, Dann Huff]
You're My Better Half	Keith Urban	12.2004	-	33[20]	Capitol Nashville	[gold-US][written by Keith Urban, John Shanks][produced by Dann Huff, Keith Urban]
Making Memories of Us	Keith Urban	04.2005	-	34[20]	Capitol Nashville	[platinum-US][written by Rodney Crowell][produced by Keith Urban,Dann Huff]
Better Life	Keith Urban	09.2005	-	44[20]	Capitol Nashville	[gold-US][written by Richard Marx, Keith Urban][produced by Keith Urban,Dann Huff]
Tonight I Wanna Cry	Keith Urban	12.2005	-	36[20]	Capitol Nashville	[platinum-US][written by Keith Urban,Monty Powell][produced by Keith Urban, Dann Huff]
Once in a Lifetime	Keith Urban	09.2006	-	31[14]	Capitol Nashville	[gold-US][written by John Shanks, Keith Urban][produced by Keith Urban, Dann Huff]
Stupid Boy	Keith Urban	12.2006	-	43[20]	Capitol Nashville	[platinum-US][written by Dave Berg, Deanna Bryant, Sarah Buxton][produced by Keith Urban, Dann Huff]
I Told You So	Keith Urban	08.2007	-	48[16]	Capitol Nashville	[gold-US][written by Keith Urban][produced by Keith Urban, Dann Huff]
Everybody	Keith Urban	01.2008	-	64[19]	Capitol Nashville	[written by Richard Marx, Keith Urban][produced by Keith Urban,Dann Huff]
You Look Good in My Shirt	Keith Urban	08.2008	-	44[17]	Capitol Nashville	[gold-US][written by Mark Nesler,Tom Shapiro,Tony Martin][produced by Keith Urban, Dann Huff]
Start a Band	Keith Urban with Brad Paisley	11.2008	-	55[16]	Capitol Nashville	[written by Dallas Davidson,Ashley Gorley,Kelley Lovelace][produced by Frank Rogers]
Sweet Thing	Keith Urban	03.2009	-	30[20]	Capitol Nashville	[platinum-US][written by Keith Urban,Monty Powell][produced by Keith Urban, Dann Huff]
Hit the Ground Runnin'	Keith Urban	04.2009	-	110[1]	Capitol Nashville	-
If Ever I Could Love	Keith Urban	04.2009	-	116[1]	Capitol Nashville	-
Kiss a Girl	Keith Urban	06.2009	-	16[20]	Capitol Nashville	[platinum-US][written by Keith Urban,Monty Powell][produced by Keith Urban, Dann Huff]
Only You Can Love Me This Way	Keith Urban	10.2009	-	34[19]	Capitol Nashville	[platinum-US][written by Steve McEwan,John Reid][produced by Keith Urban, Dann Huff]
Lean on Me	Sheryl Crow, Kid Rock & Keith Urban	02.2010	142	47[1]	Capitol Nashville	[written by Bill Withers]
'Til Summer Comes Around	Keith Urban	04.2010	-	58[16]	Capitol Nashville	[gold-US][written by Keith Urban,Monty Powell][produced by Keith Urban, Dann Huff]
Blue Sky	Emily West Featuring Keith Urban	05.2010	-	104[1]	Capitol Nashville	-
I'm In	Keith Urban	09.2010	-	60[16]	Capitol Nashville	[written by Radney Foster,Georgia Middleman][produced by Keith Urban, Dann Huff]
Put You in a Song	Keith Urban	02.2011	-	53[20]	Capitol Nashville	[gold-US][written by Keith Urban,Jedd Hughes,Sarah Buxton][produced by Keith Urban, Dann Huff]
Without You	Keith Urban	06.2011	-	52[18]	Capitol Nashville	[gold-US][written by Joe West,Dave Pahanish][produced by Keith Urban, Dann Huff]
Long Hot Summer	Keith Urban	10.2011	-	45[18]	Capitol Nashville	[platinum-US][written by Keith Urban, Richard Marx][produced by Keith Urban, Dann Huff]
You Gonna Fly	Keith Urban	02.2012	-	54[18]	Capitol Nashville	[gold-US][written by Preston Brust,Chris Lucas,Jaren Johnston][produced by Keith Urban, Dann Huff]
For You	Keith Urban	09.2012	-	55[18]	Capitol Nashville	[gold-US][written by Keith Urban,Monty Powell][produced by Keith Urban, Dann Huff]
Highway Don't Care	Tim McGraw and Taylor Swift featuring Keith Urban	03.2013	-	22	Big Machine	[written by Mark Irwin, Josh Kear, Brad Warren, Brett Warren][produced by Byron Gallimore, Tim McGraw]
Little Bit of Everything	Keith Urban	08.2013	-	33[20]	Capitol Nashville	[gold-US][written by Brad Warren,Brett Warren,Kevin Rudolf][produced by Keith Urban, Nathan Chapman]
We Were Us	Keith Urban with Miranda Lambert	11.2013	-	26[20]	Capitol Nashville	[platinum-US][written by Nicolle Galyon,Jimmy Robbins,Jon Nite][produced by Keith Urban,Nathan Chapman]
Cop Car	Keith Urban	03.2014	-	41[18]	Capitol Nashville	[platinum-US][written by Zach Crowell,Sam Hunt,Matt Jenkins][produced by Keith Urban,Zach Crowell]
Somewhere in My Car	Keith Urban	11.2014	-	49[20]	Capitol Nashville	[platinum-US][written by Keith Urban,J. T. Harding][produced by Keith Urban, Dann Huff]
John Cougar, John Deere, John 3:16	Keith Urban	10.2015	-	40[20]	Capitol Nashville	[platinum-US][written by Shane McAnally,Ross Copperman,Josh Osborne][produced by Keith Urban,Dann Huff]
Break on Me	Keith Urban	03.2016	-	54[12]	Capitol Nashville	[gold-US][written by Ross Copperman,Jon Nite][produced by Keith Urban,Nathan Chapman]
Wasted Time	Keith Urban	07.2016	-	51[17]	Capitol Nashville	[gold-US][written by Keith Urban,Greg Wells,James Abrahart][produced by Keith Urban,Greg Wells]
Blue Ain't Your Color	Keith Urban	12.2016	-	24[21]	Capitol Nashville	[4x-platinum-US][written by Steven Lee Olsen,Hillary Lindsey,Clint Lagerberg][produced by Keith Urban,Dann Huff]
The Fighter	Keith Urban featuring Carrie Underwood	04.2017	-	38[23]	Capitol Nashville	[2x-platinum-US][written by Keith Urban,busbee][produced by Keith Urban,busbee]
Female	Keith Urban	12.2017	-	69[6]	Capitol Nashville	[gold-US][written by Shane McAnally,Ross Copperman,Nicolle Galyon][produced by Keith Urban,Ross Copperman,Dann Huff]
Parallel Line	Keith Urban	02.2018	-	119[1]	Capitol Nashville	[written by Ed Sheeran,Benny Blanco,Johnny McDaid,Amy Wadge,Julia Michaels,Guy Berryman,Jonny Buckland,Will Champion,Chris Martin,Mikkel Storleer Eriksen,Tor Erik Hermansen][produced by Urban,Blanco,Sheeran,McDaid]
Coming Home	Keith Urban featuring Julia Michaels	08.2018	-	50[17]	Capitol Nashville	[written by Keith Urban,J.R. Rotem,Julia Michaels,Nicolle Galyon,Merle Haggard][produced by Keith Urban,J.R. Rotem]
We Were	Keith Urban	11.2019	-	65[15]	Capitol Nashville	[written by Eric Church,Ryan Tyndell,Jeff Hyde][produced by Keith Urban,Dann Huff]
Be A Light	Thomas Rhett Featuring Reba McEntire, Hillary Scott, Chris Tomlin & Keith Urban	04.2020	-	71[5]	BMLG	[written by Thomas Rhett,Matt Dragstrem,Josh Miller,Josh Thompson][produced by Dann Huff]
God Whispered Your Name	Keith Urban	05.2020	-	81[3]	Capitol Nashville	[written by Chris August,Shy Carter,Micah Carter,James T. Slater][produced by Keith Urban,Dan McCarroll]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Keith Urban	Keith Urban	08.2000	-	145[27]	Capitol 97 791	[platinum-US][produced by Matt Rollings,Keith Urban]
Golden Road	Keith Urban	10.2002	-	11[111]	Capitol 32 936	[3x-platinum-US][produced by Dann Huff,Keith Urban]
Be Here	Keith Urban	10.2004	-	3[82]	Capitol 77 489	[4x-platinum-US][produced by Dann Huff,Keith Urban]
Days Go By	Keith Urban	06.2005	40[6]	-	Capitol 4775812 [UK]	[produced by Keith Urban, Dann Huff]
Love, Pain & the Whole Crazy Thing	Keith Urban	11.2006	73[2]	3[54]	Capitol 77087	[platinum-US][produced by Keith Urban, Dann Huff]
Greatest Hits: 18 Kids	Keith Urban	12.2007	-	11[64]	Capitol 07685	[platinum-US][produced by Matt Rollings,Keith Urban, Dann Huff]
Defying Gravity	Keith Urban	04.2009	-	1[75]	Capitol 35751	[platinum-US][produced by Keith Urban, Dann Huff]
iTunes Originals	Keith Urban	08.2009	-	153[1]	Capitol	-
Get Closer	Keith Urban	12.2010	-	7[36]	Capitol 47695	[platinum-US][produced by Keith Urban, Dann Huff,Chris McHugh]
Fuse	Keith Urban	09.2013	-	1[61]	Capitol 19113	[platinum-US][produced by Benny Blanco,Nathan Chapman,Ross Copperman,Zach Crowell,Mike Elizondo,Dann Huff,Jay Joyce,Stargate,Keith Urban,Butch Walker]
Ripcord	Keith Urban	05.2016	-	4[116]	Capitol 23591	[platinum-US][produced by Jeff Bhasker,busbee,Nathan Chapman,Nitzan Kaikov,Dann Huff,Tyler Johnson,Johnny Price,Nile Rodgers,Keith Urban,Greg Wells]
Graffiti U	Keith Urban	05.2018	-	2[19]	Capitol 28285	[gold-US][produced by Benny Blanco,Ross Copperman,Captain Cuts,Mike Elizondo,Jason Evigan,Oscar Holter,Dann Huff,Josh Kerr,Ian Kirkpatrick,Johnny McDaid,Matt Rad,Jimmy Robbins,J.R. Rotem,Jesse Shatkin,Ed Sheeran,Keith Urban,Greg Wells]

Marmalade

Kwintet z Glasgow występujący początkowo pod nazwą Dean Ford And The Gaylords. W latach 1963-1967 odnosił sukcesy w szkockich klubach. Po podpisaniu kontraktu z agentem/ menedżerem Peterem Walshem, zmienił nazwę na Marmalade i przeniósł się do Londynu.

W skład grupy wchodzili wówczas: Dean Ford (właśc. Thomas McAleese, ur. 5.09.1946 r. w Coatbridge koło Glasgow, Szkocja; śpiew), Graham Knight (właśc. John Graham Knight, ur. 8.12.1946 r. w Glasgow, Szkocja; śpiew, bas), Pat Fairley (ur. 14.04.1946 r. w Glasgow; gitara rytmiczna), Willie "Junior" Campbell (ur. 31.05.1947 r. w Glasgow; śpiew, gitara) oraz Alan Whitehead (ur. 24.07.1946 r. w Oswestry w hrabstwie Shropshire, Anglia; perkusja).
Grupa specjalizująca się w bezpretensjonalnym i typowo komercyjnym repertuarze trafiła na listy brytyjskie w maju 1968 r. singlem "Lovin' Things", a pod koniec tego samego roku ich ugrzeczniona wersja "Ob-La-Di, Ob-La-Da" Lennona i McCartneya znalazła się na szczycie Top 20. Po sukcesach nagrań dla CBS Walsh wynegocjował za pośrednictwem Dicka Rowe'a korzystniejszy kontrakt z wytwórnią Decca.

Zespołowi przypadł zaszczyt zainaugurowania dekady lat siedemdziesiątych na pierwszym miejscu listy przebojów tygodnika "New Musical Express", gdzie zastąpili przebój Rolfa Harrisa "Two Little Boys" nastrojowym tematem "Reflections Of My Life", ujawniającym ukryte dotąd kompozytorskie zdolności Marmalade.

We wrześniu 1970 r. odnieśli spory sukces singlem "Rainbow" (3. miejsce w Wlk. Brytanii). W 1971 r. ciosem dla grupy było odejście pełniącego funkcję producenta i głównego autora piosenek Campbella, który postanowił poświęcić się studiom w Royal College Of Music. Niemal równocześnie odszedł Whitehead. Z nowym gitarzystą Hughie Nicholsonem i perkusistą Dorgie Hendersonem (eks-członkami grupy The Poets) zespołowi udało się jednak wprowadzić na listy kilka kolejnych przebojów: "Cousin Norman", "Radancer", " Falling Apart At The Seams". Tytuł ostatniego z nich ("prując się w szwach" ) okazał się proroczy, zważywszy, że w latach siedemdziesiątych grupę prześladowały nieustanne zmiany składu. Przemiany na rynku muzyki pop były trudnym wyzwaniem dla zespołu, który dodatkowo musiał tłumaczyć się z przypisywanych mu skwapliwie przez brukowe magazyny niedzielne seksualnych wyczynów podczas koncertowych tras. W 1975 r. zawiesił działalność.

W 1976 r. Knight i Whitehead reaktywowali grupę wraz z gitarzystą i klawiszowcem Sandym Newmanem ze szkockiej grupy The Chris McClure Section. Z czasem ograniczyli się do występów w maleńkich salach i kabaretach, kontynuowanych do końca lat siedemdziesiątych. Ostatnie wzmianki o nich pochodzą z 1991 roku, kiedy to odbyli kilka krótkich wspominkowych tras.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lovin' things/Hey Joe	Marmalade	05.1968	6[13]	-	CBS 3412	[oryginalnie nagrana przez Pathfinders][written by Artie Schroeck, Jet Loring][produced by Mike Smith]
Wait for me Mary Anne/Mess around	Marmalade	10.1968	30[5]	-	CBS 3708	[written by Howard Blaikley][produced by Mike Smith]
Ob-la-di ob-la-da/Chains	Marmalade	12.1968	1[3][20]	-	CBS 3892	[silver-UK][written by John Lennon, Paul McCartney][produced by Mike Smith][oryginalnie nagrana przez Beatles]
Baby make it soon/Time is on my side	Marmalade	06.1969	9[13]	-	CBS 4287	[written by Tony Macaulay][produced by Mike Smith][oryginalnie nagrana przez Flying Machine]
Reflections of my life/Rollin' my thing	Marmalade	12.1969	3[12]	10[15]	Decca F 12 982	[written by Junior Campbell, Dean Ford][produced by The Marmalade]
Rainbow/The ballad of Cherry Flavor	Marmalade	07.1970	3[14]	51[8]	Decca F 13 035	[written by William Campbell, Thomas McAleese][produced by Junior Campbell]
My little one/Is your life your own	Marmalade	03.1971	15[11]	123[1]	Decca F 13 135	[written by William Campbell, Thomas McAleese][produced by Junior Campbell]
Cousin Norman/Lonely man	Marmalade	09.1971	6[11]		Decca F 13 214	[written by Hugh Nicholson][produced by The Marmalade]
Back on the road/Love is hard to re-arrange	Marmalade	11.1971	35[7]		Decca F 13 251	[written by Hugh Nicholson][produced by The Marmalade]
Radancer/Sarah/Just one woman	Marmalade	04.1972	6[12]		Decca F 13 297	[written by Hugh Nicholson][produced by The Marmalade]
Falling apart at the seams/Fly fly fly	Marmalade	01.1976	9[11]	49[9]	Target TGT 105	[written by Tony Macaulay][produced by Tony Macaulay]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Reflections of my life	Marmalade	06.1970	-	71[13]	London 575	-

Marina & The Diamonds

Marina Diamandis znana pod pseudonimem muzycznym Marina & The Diamonds, urodziła się w Walii. Marina często porównywana do Kate Bush czy Kate Nash, lecz jeśli chodzi o ta drugą Marina zaprzecza jakimkolwiek podobieństwom, jedynie że grają na keybordzie. Marina jest piosenkarką solową, jak sama mówi, ona jest piosenkarką, zaś fani są diamentami.

 Jej piosenki to keybordowe ballady, ale także i szybkie kawałki, w których znaleźć można różne użycie nowatorskich instrumentów muzycznych, a także ciekawe melodie i dodatki w postaci różnych okrzyków, jak np. w piosence "Mowgli’s Road". Marina została zaproszona na BBC Radio 1’s Big Weekend w Swindon, w Wielkiej Brytanii w maju w 2009 roku, a także pojawiła się i zaśpiewała na Glastonbury, także w 2009 roku, w czerwcu. Marina zaprojektowała koszulki, biżuterię i inne podobne rzeczy.

Marina przed wydaniem oficjalnego pierwszego singla, nagrała EP "Mermaid vs Sailor", na którym znalazły się piosenki, które były niedopracowane, jak powiedziała sama Marina na swoim blogu. Debiutancki singiel Mariny Diamandis "Obsessions/Mowgli’s Road" został wydany przez wytwórnię Neon Gold w Stanach Zjednoczonych, następnie został wydany EP (mini album) "Crown Jewels EP" czerwca 2009 roku.

Debiutancka płyta ma zostać wydana w styczniu 2010 roku za sprawą wytwórni 679 (ta sama wytwórnia wydała album Little Boots "Hands"), zaś pierwszy singiel ma ujrzeć światło dzienne w październiku 2009. Piosenki które znajdą się na pewno na albumie to: "I Am Not A Robot", "Obsessions" i "Mowgli’s Road".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hollywood	Marina & the Diamonds	01.2010	12[15]	-	679 Records 679L170CD	[silver-UK][written by Marina Diamandis][produced by Richard "Biff" Stannard, Ash Howes, Starsmith]
I Am Not a Robot	Marina & the Diamonds	04.2010	26[7]	-	679 Records MIUCT 6473	[gold-UK][written by Marina Diamandis][produced by Liam Howe]
Numb	Marina & the Diamonds	04.2010	135[1]	-	679 Records	-
Oh No!	Marina & the Diamonds	07.2010	38[5]	-	679 Records 679L174CD	[written by Marina Diamandis,Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin]
Shampain	Marina & the Diamonds	10.2010	141[1]	-	679 Records	[written by Marina Diamandis,Liam Howe, Pascal Gabriel][produced by Pascal Gabriel, Liam Howe, Richard Stannard ]
Radioactive	Marina & the Diamonds	10.2011	25[3]	-	679 Records GBFFS 1100031	[written by Marina Diamandis, Mikkel S. Eriksen, Tor Erik Hermansen, Fabian Lenssen, Clyde Narain][produced by StarGate, DJ Chuckie, Lenssen]
Primadonna	Marina & the Diamonds	04.2012	11[14]	-	679 Records GBFFS 1200024	[silver-UK][gold-US][written by Marina Diamandis, Julie Frost, Lukasz Gottwald, Henry Walter][produced by Dr. Luke, Cirkut]
Power & Control	Marina & the Diamonds	08.2012	193[1]	-	679 Records	[written by Marina Diamandis, Steve Angello][produced by Greg Kurstin]
How to Be a Heartbreaker	Marina & the Diamonds	02.2013	88[1]	-	679 Records/Atlantic GBFFS 1200077	[gold-US][written by Marina Diamandis,Lukasz Gottwald,Henry Walter,Benjamin Levin,Ammar Malik,Daniel Omelio][produced by Dr. Luke,Cirkut,Benny Blanco]
I'm a Ruin	Marina & the Diamonds	02.2015	169	-	Atlantic	[written by Marina Diamandis][produced by Marina Diamandis,David Kosten]
Baby	Clean Bandit featuring Marina and Luis Fonsi	11.2018	15[15]	-	Atlantic GBAHS 1800640	[silver-UK][written by Jack Patterson,Camille Purcell,Jason Evigan,Marina Diamandis,Matthew Knott,Luis Lopez-Cepero][produced by Patterson,Grace Chatto,Mark Ralph]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Family Jewels	Marina and the Diamonds	02.2010	5[33]	138	679 Recordings 2564683625	[gold-UK][produced by Marina Diamandis,Pascal Gabriel,Liam Howe,Ash Howes,Greg Kurstin,Richard "Biff" Stannard,Starsmith]
Electra Heart	Marina and the Diamonds	05.2012	1[1][11]	31	679 Recordings/Atlantic 5310521552	[gold-UK][gold-US][produced by Tim Blacksmith,Benny Blanco,Captain Cuts,DJ Chuckie,Cirkut,Danny D.,Diplo,Dr. Luke,The Elite,Liam Howe,Devrim Karaoğlu,Greg Kurstin,Fabian Lenssen,Rick Nowels,Dean Reid,Stargate]
Froot	Marina and the Diamonds	03.2015	10[4]	8	Atlantic 0825646171668	[produced by Marina Diamandis, David Kosten]
Love + Fear	Marina and the Diamonds	04.2019	5[3]	28	Atlantic 0190295478711	[produced by Sam de Jong,Oscar Görres,Captain Cuts,Joel Little,Jack Patterson,Mark Ralph,James Flannigan,Grace Chatto,Oscar Holter,Alex Hope]

Just Us

Duet Just Us składał się z Chipa Taylora - najbardziej znanego jako autora „Wild Thing” i „Angel of the Morning” - oraz Ala Gorgoniego, najbardziej znanego  jako muzyk sesyjny i producent. W połowie lat 60-tych wydali rzadki album dla Kappa, I Can't Grow Peaches On a Cherry Tree, który   nie zawierał znanych utworów „Wild Thing”, a nawet „Angel of the Morning”, choć większość to materiał był oryginalny. Zamiast tego był  stonowany pop-folk, który czasami graniczył z easy listening, z niewielkim wpływem rocka (chociaż były w ograniczonym stopniu bębny) i okazjonalnie struny.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Can't Grow Peaches On A Cherry Tree/I Can Save You	Just Us	03.1966	-	34[11]	Colpix 803	[written by E. Levitt, C. Monte][produced by A. Gorgoni, C. Taylor]
Used to be	Just Us	10.1971	-	103[4]	Atlantic 2831	-

Juvenile

Juvenile-właśc. Terius Gray (ur. 26.03.1975r, Nowy Orlean, Luizjana, USA). Czołowy raper wytwórni Cash Money Records, specjalizującej się w imprezowym gangsta rapie z dużą ilością tzw. cykaczy.
Tak jak większość artystów zrzeszonych w labelu, Juvenile pochodzi z Nowego Orleanu. Dorastał w ciężkich warunkach bytowych w niebezpiecznej dzielnicy Magnolia. Złapał za mikrofon już w wieku 10 lat i od tego czasu nieustannie marzył o karierze gangsta rapera.

 UTP, pierwszy zespół Graya, skupiał kilku emce z północnej części miasta. Juve, jako nastolatek często występujący na żywo, w 1995 r. wydał w wytwórni Warlock pierwszą solową płytę „Being Myself". W tym samym roku poznał się z właścicielami raczkującego labela Cash Money Records. Ronald „Suga Slim” Williams i jego brat Brian - „Baby” Williams polubili twórczość Juvenile’a, ale początkowo nie było ich stać na podpisanie z nim kontraktu. Raper wielokrotnie odwiedzał siedzibę labelu i zaprzyjaźnił się z braćmi Williams, którzy ostatecznie zdecydowali się na wydanie jego właściwego debiutu w 1997. Krążek „Soulja Ragg” sprzedał się w liczbie ponad 200 tysięcy egzemplarzy i stał się podziemnym hitem Południa Stanów.
 
Przełomowym dziełem w karierze Juve’a byt jego drugi album wydany dla Cash Money: „400 Degreez” (1998). Klasyk stylu bounce, charakteryzującego się syntetycznym brzmieniem o wielkim potencjale imprezowym, wygenerował wielkie hity „Ha” i „Back That Ass Up”. Tytuł sprzedał się w USA w liczbie ponad czterech milionów egzemplarzy, co oznacza zdobycie tytułu czterokrotnej platyny. Płyta została w całości wyprodukowana przez -  Mannie Fresha, nadwornego producenta Cash Money, który stworzył wyjątkowo przebojowe podkłady do gangstersko- przechwalczych opowieści Juve’a. Nagłą popularność rapera wykorzystała wytwórnia Warlock, wydając w 1999r zremiksowaną wersję albumu „Being Myself".

Kolejne krążki Juvenile’s wydawane dla Cash Money, czyli „The G Code” (1999), „Project English” (2001) i „Juve The Great" (2003), cieszyły się również dużą popularnością (każdy zdobył przynajmniej złoto), ale żaden nie dorównał sukcesowi klasycznego „400 Degreez”.
W 2000 roku nakładem D3 Entertainment ukazała się płyta „Playaz Of Da Game”, zawierająca stare kawałki z początku twórczości Juvenile’s.

Raper podpisał w roku 2004 kontrakt na kilka płyt z wielką wytwórnią Atlantic Records, która przejęła również dystrybucję UTP Records, labelu należącego do Juve’a. 
Terius Gray, najbardziej znany członek ekipy Cash Money Millionaires i  The Hot Boys, ma na swoim koncie mnóstwo hitów (oprócz wspomnianych m.in. „Set It Off” i „Mama Ass”) oraz kilkanaście milionów sprzedanych płyt. Wraz ze spadkiem popularności zabawowego gangsta rapu z Nowego Orleanu, który nastąpił w ostatnich latach, kolejne wydawnictwa Juvenile’s sprzedają się w coraz mniejszych nakładach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ha	Juvenile	02.1999	-	68[10]	Cash Money 56 234	[written by Juvenile,Mannie Fresh][produced by Mannie Fresh][16[18].R&B Chart]
Follow Me Now	Juvenile	05.1999	-	-	Cash Money	[written by Mannie Fresh][produced by Mannie Fresh][63[9].R&B Chart]
Back That Azz Up	Juvenile featuring Lil Wayne and Mannie Fresh	07.1999	-	19[30]	Cash Money 156 482	[gold-US][written by Terius Gray, Dwayne Carter ,Byron Thomas][produced by Mannie Fresh][5[46].R&B Chart]
Bling Bling	B.G. featuring Big Tymers, Lil Wayne, Turk and Juvenile	09.1999	-	36[19]	Cash Money 156 483	[written by Christopher Dorsey, Dwayne Carter, Tab Virgil, Jr. ,Byron Thomas, Bryan Williams, Terius Gray][produced by Mannie Fresh ,Bryan "Baby" Williams, Ronald "Slim" Williams][13[24].R&B Chart]
Tha Block Is Hot	Lil Wayne featuring Juvenile and B.G.	12.1999	-	72[11]	Cash Money 156 546	[written by Dwayne Carter, Terius Gray, Christopher Dorsey, Byron Thomas][produced by Mannie Fresh,Bryan "Baby" Williams,Ronald "Slim" Williams][24[20].R&B Chart]
U Understand	Juvenile	02.2000	-	83[6]	Cash Money	[written by Juvenile,Mannie Fresh][produced by Mannie Fresh][27[20].R&B Chart]
I Got That Fire	Juvenile featuring Mannie Fresh	06.2000	-	-	Cash Money	[written by Juvenile,Mannie Fresh][produced by Mannie Fresh][62[13].R&B Chart]
Set It Off	Juvenile	08.2001	-	65[15]	Cash Money 860 956	[written by Juvenile,Mannie Fresh][produced by Mannie Fresh][19[23].R&B Chart]
From Her Mamma (Mamma Got Ass)	Juvenile	11.2001	-	65[15]	Cash Money 860 962	][27[20].R&B Chart]
In My Life	Juvenile featuring Mannie Fresh	01.2004	-	46[17]	Cash Money 001 827	[written by B. Thomas, T. Grey][produced by Mannie Fresh][18[20].R&B Chart]
Slow Motion	Juvenile featuring Soulja Slim	05.2004	-	1[2][28]	Cash Money	[gold-US][written by Terius Gray, James Tapp, Jr.][produced by Dani Kartel][2[36].R&B Chart]
Bounce Back	Juvenile featuring Birdman	05.2004	-	-	Cash Money 002 612	[written by B. Thomas, L. Blackmon, T. Gray][produced by Mannie Fresh][85[20].R&B Chart]
Nolia Clap	Juvenile with UTP	08.2004	-	31[20]	UTP	[produced by Donald XL Robertson][9[30].R&B Chart]
We Got That	Coo Coo Cal featuring Juvenile	04.2005	-	-	FVS2 6141	[75[9].R&B Chart]
Rodeo	Juvenile	12.2005	-	41[19]	Atlantic 94 032	[gold-US][written by Juvenile ,Jermany James, R. Kelly, Dre, Marcello Valenzano][produced by Cool & Dre][12[25].R&B Chart]
What's Happenin'	Juvenile	03.2006	-	-	Atlantic 94 250	[written by T. Gray, T. Freeman][produced by Sinista][56[16].R&B Chart]
Gotta Get It	Juvenile	10.2009	-	-	UTP	[53[17].R&B Chart]
Drop That Thang	Juvenile	06.2010	-	-	UTP	[74[7].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
400 Degreez	Juvenile	11.1998	-	9[100]	Cash Money 53 162	[4x-platinum-US][produced by Bryan "Baby" Williams,Ronald "Slim" Williams,Mannie Fresh]
Being Myself	Juvenile	06.1999	-	137[2]	Warlock 2809	[produced by Leroy "Precise" Edwards]
Tha G-Code	Juvenile	01.2000	-	10[26]	Cash Money 542 179	[platinum-US][produced by Bryan "Baby" Williams,Ronald "Slim" Williams,Mannie Fresh]
Project English	Juvenile	09.2001	-	2[8]	Cash Money 860 913	[gold-US][produced by Bryan "Baby" Williams,Ronald "Slim" Williams,Mannie Fresh]
Juve the Great	Juvenile	01.2004	-	28[41]	Cash Money 001 718	[platinum-US][produced by Bryan "Baby" Williams,Ronald "Slim" Williams,Mannie Fresh, Ad Future, Griz, Slice T, Sha Money XL]
The Beginning Of The End...	Juvenile, Wacko & Skip	06.2004	-	122[4]	J Prince 42 046	-
The Greatest Hits	Juvenile	11.2004	-	31[6]	Cash Money 003 548	-
Reality Check	Juvenile	03.2006	-	1[14]	Atlantic 83790	[gold-US][produced by Juvenile,Corey Gray, Aubrey “Pied Piper” Francis, Cool & Dre, XL ,Scott Storch, Mannie Fresh ,Lil Jon, Sinista, Stormy Dai ,Perion, Brian McKnight, Mike Dean]
Cocky & Confident	Juvenile	12.2009	-	49[4]	Atlantic 511263	[produced by Juvenile,Get Cool,Precise,Niyo,C. Smith,S-8ighty,Mouse,Raw Smoov,Tic Toc,FATBOI,Lu Balz]
Beast Mode	Juvenile	07.2010	-	58[1]	UTP 2069	[produced by Juvenile, Aubrey “Pied Piper” Francis, S-8ighty ,C. Smith, Sinista ,Streets, Raw Smoov, Niyo]

JS

Nic dziwnego, że głosy tego duetu wokalnego R&B doskonale się podkreślają. W końcu JS oznacza Johnson Sisters i kiedy młodzi Kim i Kandy Johnson (ur. Los Angeles, Kalifornia, USA) zaczęli razem śpiewać w chórach kościelnych. W lokalnej społeczności rozeszły się wieści o talentach wokalnych sióstr, co doprowadziło do kolejnych występów na weselach, bankietach, centrach handlowych i pokazach talentów. Przez cały czas muzyka gospel pozostała główną miłością rodzeństwa i mieli okazję śpiewać wraz ze znanymi wokalistami gospel, takimi jak Andrae Crouch i Shirley Caesar. Odtąd kariera wokalna Kim i Kandy'ego nabrała tempa, gdy występowali w amerykańskich programach telewizyjnych, takich jak The Oprah Winfrey Show i Ally McBeal,śpiewali wraz z Barbrą Streisand (dla byłego prezydenta USA Billa Clintona), wspierali Erykah Badu na koncercie i użyczał głosu do piosenki przewodniej innego amerykańskiego programu One World. Dodatkowo wokal Kima pojawił się także na ścieżce dźwiękowej do filmu Amistad Stevena Spielberga.

Dopiero,gdy siostry poznały Ronalda Isleya, wokalistę Isley Brothers, zaczęły myśleć o rozpoczęciu własnej kariery nagraniowej. Isley był tak zajęty talentami sióstr Johnson , że ​​został ich menedżerem, a także zaprosił ich na wydawnictwo Isley Brothers Eternal (2001) i Body Kiss (2003). Przedstawił także Kim i Kandy R. R. Kelly'emu, który natychmiast zgodził się współpracować z duetem. Podpisując kontrakt z DreamWorks Records, JS pracowało nad swoim debiutanckim albumem, na którym Isley i Kelly byli producentami wykonawczymi albumu, a także imponującą listą innych producentów. Powstały album, Ice Cream, został wydany latem 2003 roku i zaowocował hitem, zatytułowanym również „Ice Cream”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ice Cream	JS	05.2003	-	124[2]	DreamWorks	[written by R. Kelly][produced by R. Kelly][54[20].R&B Chart]
Busted	The Isley Brothers featuring Ronald Isley AKA Mr. Biggs & JS	10.2003	-	112[6]	DreamWorks	[produced by R. Kelly][35[20].R&B Chart]
Love Angel	JS	11.2003	-	-	DreamWorks	[written by R. Kelly][produced by R. Kelly][61[18].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ice Cream	JS	08.2003	-	33[9]	DreamWorks 450 332	-

The J's with Jamie

 The J's with Jamie to amerykańska grupa muzyczna specjalizująca się w komercyjnych dżinglach w latach 50. i 60-tych XX wieku. Głównymi członkami grupy byli Jamie i Joe Silvia, małżeństwo, które grało z wieloma muzykami sesyjnymi i innymi piosenkarzami. Pracowali w dynamicznie rozwijającej się branży reklamowej Chicago w połowie XX wieku, zarówno w radiu, jak i telewizji, z klientami, w tym znanymi firmami spożywczymi, politykami, producentami urządzeń i stowarzyszeniami branżowymi. Para odmówiła zaproszenia na turnee, decydując się na pobyt w Chicago z rodziną, ale nagrali trzy albumy dla Columbia Records , w tym połączenie oryginalnych piosenek i coverów standartów i melodii z Broadwayu . Na  doroczne nagrody Grammy w 1964 roku, The J's with Jamie zostali nominowani w dwóch kategoriach: najlepszy nowy artysta i najlepszy występ grupy wokalnej . Krótko przed rozwiązaniem w 1967 r. i założeniem komercyjnej firmy produkcyjnej, duet wydał  kolejne dwa albumy jako Jamie and The  J. Silvia Singers .


The J's with Jamie zostało utworzone przez męża i żonę Joe i Jamie Silvię. Jamie była tancerką, ale śpiewała jako   nastolatka, powołując się na Sarah Vaughan jako jeden ze swoich wpływów.  Wyjechała w trasę koncertową jako wokalistka The Mellowlarks w latach 50-tych, ale w 1958 roku wyjechała z Jamie, aby założyć The J's.  Pewnego roku na Boże Narodzenie para postanowiła nagrać piosenki świąteczne dla swoich przyjaciół zamiast wysyłać bardziej tradycyjną kartkę okolicznościową. Aby to zrobić, poszli do studia nagraniowego Columbia Records w Chicago. Inżynier dźwięku był pod wrażeniem ich występu, dlatego podzielił się muzyką z Erniem Altschulerem w Columbii  , co doprowadziło do zawarcia umowy nagraniowej.

Od samego początku, aż do rozpadu grupy w 1967 roku, Jamie i Joe Silvia byli trzonem grupy. Pracowali z muzykami sesyjnymi i wieloma innymi wokalistami. Ich najwybitniejszym współpracownikiem był Don Shelton, tenor, który był częścią The Hi-Lo , ale inni to Marshall Gill i Len Dresslar , którego głęboki bas jest najbardziej znany z „Ho! Ho! Ho!” Jolly Green Giant .


Opowiadając o karierze grupy później, Jamie oszacował, że grupa nagrywała 25–30 reklam tygodniowo między 1958 a 1967 rokiem.Ich klienci byli tak różni jak firmy, organizacje i osoby reklamujące się w telewizji i radiu, takie jak producenci żywności , firmy produkujące artykuły gospodarstwa domowego, firmy produkujące papierosy, domy towarowe, politycy, producenci urządzeń i stowarzyszenia branżowe. Przykłady znanych marek, dla których zarejestrowali jingle, to Campbell's , Marlboro , Schlitz , Sears , Pillsbury , Alka-Seltzer , Wrigley , Amana , Mr. Clean , Green Gianti Kellogga . 

W 1963 r. nagrali piosenkę "Hey, Look Him Over!" na kampanię senatorską Birch Bayh przeciwko zasiedziałemu Homerowi Capehartowi . Piosenka mówiąca wyborcom, jak wymówić imię Bayha, była szeroko rozpowszechniana w reklamach w tygodniach poprzedzających wybory i została częściowo przypisana zwycięstwu Bayha. Reklama zdobyła nagrodę Clio Award .

W czasopiśmie Time z lipca 1964 r. podano, że zarabiają 250 000 USD rocznie na swojej pracy i że nawet producenci z Broadwayu są zainteresowani zatrudnieniem Jamie, dowiedzieli się, że nie mieszczą się w przedziale cenowym. Jamie i Joe odmówili zaproszenia na trasę koncertową, decydując się na pozostanie w Chicago z dwiema córkami, Jana i Risą. Ich podstawowa działalność był zawsze handlowa, ale zrealizowali rekordowe trzy albumy dla Columbia Records .

Mimo że nie koncentrowali się na nagrywaniu albumów, The J's z Jamie otrzymali dwie nominacje do nagrody Grammy podczas ceremonii w 1964 roku . Ich album Hey, Look Us Over! zdobył nominację do najlepszego wykonania grupy wokalnej , przegrywając z Peter , Paul & Mary (za „ Blowin 'in the Wind ”), a także kandydowali w kategorii Best New Artist , którą wygrał The Swingle Singers .Singiel z albumu „Yoshiko” zyskał międzynarodową sławę, osiągając nawet numer 1 na liście Radia Malezja w 1964 roku.

W 1966 i 1967 roku Silvias wydało dwa kolejne albumy w ABC Records jako Jamie & J. Silvia Singers, zachowując swój znajomy styl.  The J's z Jamie formalnie rozwiązali się w 1967 roku, kiedy para przeprowadziła się do Nowego Jorku, aby założyć komercyjny dom produkcyjny.   Shelton i Dresslar pozostali w Chicago, współpracując z Bonnie Herman i kolegą z zespołu Sheltona z The Hi-Lo, Gene Puerling , tworząc kolejną odnoszącą sukces komercyjną grupę muzyczną, The Singers Unlimited . 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Theme From "A Summer Place"/Popsicles In Paris	The J's with Jamie	08.1964	-	115[3]	Columbia 43068	[written by M. Discant, M. Steiner][produced by Ernie Altschuler]

Juicy

Juicy był amerykańskim duetem muzycznym złożonym z rodzeństwa Jerry'ego Barnesa i Katreese Barnes (ur. 3 stycznia 1963 r. - zm. 3 sierpnia 2019 r.).Grupa jest najbardziej znana z piosenek „Sugar Free” i   „Beat Street Strut” z Beat Street . Ich debiutancki singiel „Don't Cha Wanna” został wydany w 1982 roku przez Arista Records .W tym samym roku wydali także swój pierwszy  album, który w następnym roku znalazł się na liście Billboard R&B.

W 1984 r. ich piosenka „Beat Street Strut” wydana przez tę samą wytwórnię pojawiła się w filmie muzycznym z 1984 r. Beat Street i   ścieżce dźwiękowej z filmu,która osiagnęła status złotej płyty . Piosenka odniosła umiarkowany sukces na liście Billboard Dance , osiągając   # 46 w lipcu 1984 r. 

Ich drugi album It Takes Two został wydany w 1985 roku. Album zawierał odpowiedź na piosenkę Mtume „ Juicy Fruit ” o tytule „Sugar Free”. Osiągnął   13 miejsce na liście Billboard Black Singles i 45 na brytyjskiej liście pop i uzyskał certyfikat złota.  Kolejny umiarkowanie udany singiel z albumu to „Nobody But You”, który osiągnął 59 pozycję na liście R&B. 

Ich ostatni album Spread the Love wydany w 1987 roku był komercyjnie nieudany, co spowodowało rozpad Juicy. Katreese Barnes została później producentem, autorką tekstów i dyrektorem muzycznym Saturday Night Live . Dwukrotnie zdobyła nagrodę Primetime Emmy za wybitną oryginalną muzykę i teksty za skomponowanie muzyki do SNL , najpierw w 2007 r. jako współautorka "Dick in a Box" The Lonely Island, a ponownie w 2011 r. za napisanie monologu dla Justina Timberlake .   Katreese Barnes zmarła na raka piersi 3 sierpnia 2019 r. w wieku 56 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love's A Merry-Go-'Round/Sing The Message	Juicy	02.1983	-	-	Arista 1032	[written by J. Barnes, W. Staton][produced by Eumir Deodato][75[6].R&B Chart]
Beat Street Strut	Juicy	08.1984	-	107[1]	Atlantic 89 655	[written by Eumir Deodato, Alan Palanker, Milton G. Barnes, Katreese Barnes][produced by Eumir Deodato][76[4].R&B Chart]
Bad Boy	Juicy	07.1985	-	-	Private I 05422	[written by K. Barnes, J. Barnes][produced by Eumir Deodato][41[12].R&B Chart]
It Takes Two/Forever And Ever	Juicy	12.1985	-	-	Private I 05694	[written by K. Barnes, J. Barnes][produced by Eumir Deodato][72[8].R&B Chart]
Sugar Free/Forever And Ever	Juicy	02.1986	-	-	Private I 05793	[written by K. Barnes, J. Barnes][produced by Eumir Deodato][13[14].R&B Chart]
Nobody But You/Slow Dancing	Juicy	05.1986	-	-	CBS Associated 05891	[written by K. Barnes, J. Barnes][produced by Eumir Deodato][59[9].R&B Chart]

Juluka

Tancerz, antropolog, piosenkarz i aktywista. Sprzedał ponad 4 miliony płyt na całym świecie. Bezapelacyjnie jedna z największych postaci w historii południowoafrykańskiego przemysłu muzycznego. Poznajcie Johnny’ego Clegga, który w lipcu wystąpi na festiwalu w czeskiej Ostrawie.



Urodził się 56 lat temu w Anglii. Z rodzinnym Bacup łączy go jedynie mgliste wspomnienie. Jego matka, z pochodzenia Rodezyjka, wyszła za południowoafrykańskiego dziennikarza i oboje postanowili przeprowadzić się do RPA. W wieku 9 lat rodzice zdecydowali się spędzić dwa lata w Zambii. Po powrocie do Południowej Afryki, Johnny’ego na dobre zafascynowała nowa ojczyzna. Wszystko dzięki ojczymowi, który będąc reporterem, chętnie zabierał go do townshipów. Tam mały John poznał kulturę i życie czarnej społeczności. Jak się później okazało, jego nowa pasja będzie towarzyszyć mu przez resztę życia.

Podczas studiów na Uniwersytecie Witwatersrand w Johannesburgu, Johny usilnie starał się stworzyć mieszankę angielskich, zachodnich rytmów z zuluskimi. Jego praca szybko została dostrzeżona. Człowiekiem, który dał szansę młodemu twórcy był miejscowy producent, Hilton Rosenthal. Szybko poznał on się na talencie Clegga i zaprosił go do tworzenia muzyki w niezależnej wytwórni. W realizacji ambitnego projektu pomagać miał Sipho Mchunu.

Młodzi twórcy nazwali swój zespół „Juluka”, co w języku Zulu oznacza „słodycz”. Początki nie były jednak łatwe. Ambitna muzyka stała się niewygodna dla aparatu władzy. Apartheidowskie struktury nie zezwoliły na wyemitowanie zuluskiej muzyki w radio. Johnny’emu i Sipho pozostały więc jedynie prywatne koncerty. Publiczne wystąpienia również nie wchodziły w grę z uwagi na istniejącą segregację rasową. Juluka grała na uniwersytetach, w kościołach, w robotniczych hostelach oraz domach. Często takie imprezy kończyły się interwencją policji. Sprzeciw władz nie okazał się jednak na tyle skuteczny by odstraszyć zafascynowanych słuchaczy - od robotników, po studentów.
W 1979 Juluka wydała swój pierwszy krążek.”Universal Men” był podróżą przez życie zuluskich robotników, którzy zamieszkują wielkie miasta. Płyta zawierała również rytmy bliskie białym obywatelom. Dwa lata później ukazał się drugi album duetu. „ African Litany” został bardzo pozytywnie przyjęty przez krytyków.

Muzyka ta była jednak wciąż niewygodna dla apartheidowskiej doktryny. Główna stacja telewizyjna, SABC konsekwentnie omijała zuluską mieszankę.
Trzeci album grupy, Ubuhle Bemvelo, zaowocował trasą koncertową. Juluka pojawiła się w Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, Niemczech i Skandynawii. Już po sześciu latach współpracy, Juluka miała na swoim koncie dwie platynowe i pięć złotych płyt. Cieszyła się międzynarodową sławą.

Pomimo ogromnych sukcesów, w 1985 roku Juluka oficjalnie zakończyła swoją działalność. Siphe Mchunu postanowił wrócić do swoich korzeni w Zululandzie i zajął się pracą na farmie. Wkrótce po tym Clegg stworzył kolejny projekt, tym razem o nazwie „Savuka”. Pierwszym dziełem nowej grupy był album „Third World Child”. Okazał się on wielkim sukcesem. Pobił wszelkie międzynarodowe rekordy sprzedaży we Francji, Szwajcarii i Belgii. Świetne projekty, takie jak np. Cruel czy Crazy Beautiful World, były później grane na licznych trasach koncertowych w Europie oraz Ameryce Północnej.

W 1993 roku Savuka przestała istnieć. Wspólnie z Sepho Mchunu, Clegg postanowił reaktywować Julukę. Nie było to już jednak tak dobre przedsięwzięcie, jak wcześniej. W końcu Johnny Clegg zdecydował się rozpocząć solową karierę.

Wiele nowych projektów dało Cleggowi jeszcze większą sławę. Dzięki nagraniu New World Survivor, South African Story oraz One Life, Clegg był co rusz zapraszany na wielkie koncerty. Miał on okazję wystąpić na Montreal International Jazz Festival i wielu innych imprezach. Na pewno największym wyzwaniem dla artysty było zagranie na wszystkich czterech koncertach Nelsona Mandeli 46664 Aids Awareness. Miał on nawet okazję wystąpić wspólnie z ojcem południowowafrykańskiej demokracji. Podczas tej serii koncertów, Johnny zagrał również z Peterem Gabrielem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Scatterlings Of Africa/Ijwanasibeki	Juluka	07.1983	-	106[4]	Warner 29 599	[written by J. Clegg][produced by Hilton Rosenthal]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Scatterlings	Juluka	08.2003	-	186[5]	Warner 23 898	[produced by Hilton Rosenthal]