Tracie Spencer

Tracie Monique Spencer (ur. 12 lipca 1976r) to amerykańska piosenkarka - autorka tekstów , aktorka i modelka . Spencer jest najbardziej znana ze swoich singli R&B i pop w późnych latach 80-tych i 90-tych, takich jak; „ Symptoms of True Love ” (1988), „ This House ” (1990), „ Tender Kisses ” (1991) i „ It's All About You (Not About Me) ” (1999). Pochodząca z Waterloo , pierwszy powód do sławy Spencer  był, gdy brała udział w telewizyjnym konkursie talentów CBS Star Search ; wygrywając konkurs wokalistów juniorów w 1987 roku. Po wygranej w tym show Spencer podpisała kontrakt z Capitol Records ,będąc najmłodszym artystą, która to zrobiła; wydając trzy albumy w tej wytwórni.


Urodzona w 1976 r.  z Theresy (z domu Williams) i Marvina E. Spencera Sr. (1938–2014)  , znanego muzyka.  Spencer wychowała się w Waterloo, Iowa wraz z trójką swojego rodzeństwa; Marvinem Jr., Martym i Tricią. Matka Spencera jest pochodzenia kreolskiego ; jej ojciec był francuskim Kanadyjczykiem i Panamczykiem . Jako dziecko w wieku trzech lat, Spencer, zaczęła śpiewać   i brać udział w konkursach modelingu w wieku pięciu lat. Oprócz śpiewu Spencer była uczennicą , która grała w koszykówkę w szkole podstawowej i średniej. Spencer uczęszczała do Columbus High School  , kończąc studia w 1994 roku.

Spencer wykonała, wyprodukowała i wyreżyserowała swoje pierwsze teledyski, zanim skończyła dziesięć lat. Doprowadziło to do jej rywalizacji w telewizyjnym konkursie talentów CBS w Star Search w 1987 roku. Wkrótce po jej występie w Star Search, gdzie zdobyła nagrodę dla młodszych wokalistów o wartości 10 000 USD, Spencer stała się najmłodszą artystką, która podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią major Capitol Records  i wydała debiutancki album Tracie Spencer  16 stycznia 1988 r. Spencer odniosła sukces dzięki singlom „ Hide and Seek ”, „ Symptoms of True Love ” i jej remake'owi „ Imagine ” Johna Lennona .

 Drugi album Spencer , Make the Difference , ukazał się 27 sierpnia 1990 roku. Pierwszy singiel „ Save Your Love ”zajął imponującą pozycję , 7 miejsce na liście r&b. Jej kolejny singiel „ This House ” stał się jej największym hitem, osiągając 3 miejsce na liście Billboard Hot 100 . „ Tender Kisses ”, jedna z jej najbardziej znanych ballad, hit nr 1 na Hot R & B / Hip-Hop Singles & Tracks i sprawiła, że ​​była najmłodszą artystką, która otrzymała nagrodę ASCAP w 1992 roku. Inne single, „ This Time Make It Funky ” i „ Love Me ”, spisały się stosunkowo dobrze na The Billboard Hot 100 i Hot R & B / Hip-Hop Singles & Tracks.
1993–99

Spencer działała w zarządzie Children's Defense Fund jako nastolaka i otrzymała nagrodę Martina Luthera Kinga Christian Leadership Award za pozytywny wzór dla młodzieży i podróżowanie po Stanach Zjednoczonych i za granicą w ramach programu „Stay In School”. Spencer wystąpiła gościnnie w przebojowym serialu ABC , Family Matters, a także w reklamach, w 1993 roku i nagrała piosenkę „I'll Be There for You” dla filmu z 1997 roku, Good Burger , „The Rain” dla Down in the Delta i Girlfight , z udziałem Michelle Rodriguez . Spencer wzorowała się również na Tommym Hilfigerze , Chanel i Dollhouse, co doprowadziło ją do udziału w tygodniach mody w Nowym Jorku i Los Angeles w 1999 i 2000 roku, w stylu Dereka Khana ,  w agencji modelek „NEXT” i pojawiającej się w wielu czasopismach. 29 czerwca 1999 roku Spencer wydała album Tracie , w którym znalazły się single „ It's All About You (Not About Me) ” i „ Still in My Heart ”.

Począwszy od wczesnych lat 2000, Spencer zaczęła śpiewać podkłady w hip-hopowych piosenkach dla raperów takich jak Kanye West („Slow Jamz” i „Never Let Me Down” z The College Dropout ), 50 Cent („Back Down” z Get Rich Or Die Tryin ' ) i Eve oraz pisać piosenki do projektów innych artystów. Spencer zagrała w krótkim filmie A Tale of Two Sisters ; w 2004 r. i w 2006 r. wystąpiła w sztuce o nazwie Choices w Los Angeles, Kalifornia .


Spencer wyszła zamąż po wydaniu swojego ostatniego albumu studyjnego i od tego czasu zmieniła swoje nazwisko. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Symptoms Of True Love	Tracie Spencer	10.1988	100[1]	38[16]	Capitol 44 140	[written by Irmgard Klarmann/Felix Weber][produced by Ron Kersey][11[15].R&B Chart][14[18].Hot Disco/Dance;Capitol 15 368 12"]
Hide And Seek/Symptoms Of True Love	Tracie Spencer	09.1988	-	-	Capitol 44 198	[written by Lynn B. Davis][produced by Ollie Brown][32[12].R&B Chart]
Imagine/Hide And Seek	Tracie Spencer	02.1989	-	85[4]	Capitol 44 268	[written by John Lennon][produced by Ollie Brown][31[12].R&B Chart]
Save Your Love	Tracie Spencer	08.1990	-	-	Capitol 44 595	[written by Kenny Harris][produced by Steve Barri,Kenny Harris,Tony Peluso][7[14].R&B Chart][20[6].Hot Disco/Dance;Capitol 15 633 12"]
This House	Tracie Spencer	12.1990	65[3]	3[23]	Capitol 44 652	[written by Matt Sherrod/Paul Sherrod/Marty Spencer][produced by Matt Sherrod/Paul Sherrod][7[21].R&B Chart][7[11].Hot Disco/Dance;Capitol 15 649 12"]
This Time Make It Funky	Tracie Spencer	05.1991	-	54[7]	Capitol 44 699	[written by Crystal Carlisle/Matt Sherrod/Paul Sherrod/Marty Spencer][produced by Matt Sherrod/Paul Sherrod][31[9].R&B Chart][13[11].Hot Disco/Dance;Capitol 15 704 12"]
Tender Kisses	Tracie Spencer	10.1991	-	42[20]	Capitol 44 680	[written by Matt Sherrod/Paul Sherrod/Marty Spencer/Tracie Spencer][produced by Matt Sherrod/Paul Sherrod][1[1][28].R&B Chart]
Love Me	Tracie Spencer	03.1992	-	48[15]	Capitol 44 820	[written by Fil Brown/Tony Robinson][produced by Fil Brown/Tony Robinson][2[20].R&B Chart]
It's All About You (Not About Me)	Tracie Spencer	08.1999	65[4]	18[13]	Capitol 58 777	[written by Ken Karlin/Heavynn Lumpkins/Carsten Schack][produced by Soulshock/Ken Karlin][6[23].R&B Chart]
Still in My Heart	Tracie Spencer	03.2000	-	88[3]	Capitol 58 807	[written by Ken Karlin/Andrea Martin/Ivan Matias/Carsten Schack][produced by Soulshock/Ken Karlin][36[21].R&B Chart][39[6].Hot Disco/Dance;Capitol 58 807 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tracie Spencer	Tracie Spencer	06.1988	-	146[21]	Capitol 48 186	[produced by Ollie E. Brown,Wayne Edwards,Ron Kersey,Larry Lee,Dennis Matkosky,Michael O'Hara,Ike Stubblefield]
Make the Difference	Tracie Spencer	02.1991	-	107[11]	Capitol 92 153	[produced by Matt Sherrod,Paul Sherrod,Steve Barri,Tony Peluso,Kyle Hudnall,Craig T. Cooper,Sir Spence,Steve Durham,Fil Brown,Tony Robinson]
Tracie	Tracie Spencer	07.1999	-	114[7]	Capitol 34 287	[produced by Soulshock & Karlin, Arnold Hennings]

Tracy Byrd

Tracy Byrd jest przedstawicielem tradycyjnego nurtu country który zrobił dużą kariere w latach 90-tych zeszłego wieku,szczególnie jego żartobliwy sposób śpiewania.Byrd urodził się w małym rolniczym miasteczku Vidor w stanie Texas w 1966r i dorastał słuchając rodzinnej kolekcji płyt z muzyką country.

Mając 20 lat nagrał jako karaoke "Your Cheatin' Heart" w studio mieszczącym się w centrum handlowym.Jedna ze sprzedawczyń będąc pod wrażeniem jego śpiewu zaproponowała mu udział w konkursie młodych talentów.Po udanym starcie Byrd postanowił uczynić ze śpiewania country swoje powołanie.Opuścił college i przystąpił do grupy towarzyszącej Markowi Chesnuttowi.Po przesłuchaniu w MCA podpisał z tą wytwórnią kontrakt płytowy.

W 1993r wydaje swój debiutancki album,z którego trzy single trafiły na listy przebojów.Następny No Ordinary Man był komercyjnym uderzeniem na rynku muzycznym,sprzedał się w 2 milionowym nakładzie trafiając do Top5 listy Billboard.Powtórzył swój sukces płytą "Love lessons",jednak single z niej "Walking to Jerusalem" i "4 to 1 in Atlanta" praktycznie przepadły na listach przebojów.

Byrd zdecydował się na opuszczenie MCA dla RCA,gdzie zadebiutował w 1999r albumem na wskroś popowym It's About Time z którego pochodzi jego najpopularniejszy singiel "Put Your Hand in Mine".Na płycie Ten Rounds wraca jednak do tradycyjnego country;"Ten Rounds with Jose Cuervo" singiel z tej płyty trafia na szczyt zestawień country.Już dla Mule Records nagrał Different Things swój ostatni album.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
That's The Thing About A Memory / Back In The Swing Of Things	Tracy Byrd	07.1992	-	-	MCA 54426	[71.Country Chart]
Someone To Give My Love To / Talk To Me Texas	Tracy Byrd	01.1993	-	-	MCA 54497	[42.Country Chart]
Holdin' Heaven / Edge Of A Memory	Tracy Byrd	05.1993	-	-	MCA 54639	[written by Bill Kenner,Thom McHugh][produced by Tony Brown][1[1][15].Country Chart]
Why Don't That Telephone Ring / Out Of Control Ranging Fire	Tracy Byrd	09.1993	-	-	MCA 54735	[written by Charles Quillen, Ron Hellard][produced by Keith Stegall][39[2].Country Chart]
Lifestyles Of The Not So Rich And Famous / You Never Know Just How Good You've Got It	Tracy Byrd	04.1994	-	115[6]	MCA 54778	[written by Byron Hill,Wayne Tester][produced by Jerry Crutchfield][4[16].Country Chart]
Watermelon Crawl / You Never Know Just How Good You've Got It	Tracy Byrd	07.1994	-	81[5]	MCA 54889	[written by Buddy Brock,Zack Turner][produced by Jerry Crutchfield][4[12].Country Chart]
First Step / No Ordinary Man	Tracy Byrd	11.1994	-	-	MCA MCA 54945	[written by Doug Crider, Verlon Thompson][produced by Jerry Crutchfield][5[13].Country Chart]
Keeper Of The Stars / Pink Flamingos	Tracy Byrd	02.1995	-	68[7]	MCA 54988	[written by Dickey Lee,Danny Mayo,Karen Staley][produced by Jerry Crutchfield][2[13].Country Chart]
Walkin' To Jerusalem / Down On The Bottom	Tracy Byrd	05.1995	-	92[3]	MCA 55049	[written by Sam Hogin, Mark D. Sanders][produced by Tony Brown][15[9].Country Chart]
Love Lessons / Don't Need That Heartache	Tracy Byrd	08.1995	-	119[9]	MCA 55102	[written by Jerry Kilgore,Monty Powell,Ted Hewitt,Sarah Majors][produced by Tony Brown][9[15].Country Chart]
Heaven In My Woman's Eyes / Walking In	Tracy Byrd	01.1996	-	-	MCA 55155	[written by Mark Nesler][produced by Tony Brown][14[11].Country Chart]
4 To 1 In Atlanta / Have A Good One	Tracy Byrd	05.1996	-	-	MCA 55201	[written by Bill Kenner, L. Russell Brown][produced by Tony Brown][21[11].Country Chart]
Big Love	Tracy Byrd	10.1996	-	-	MCA	[written by Michael Clark,Jeff Stevens][produced by Tony Brown][3[17].Country Chart]
(Don't Take Her) She's All I Got / I Love You, That's All	Tracy Byrd	12.1996	-	-	MCA 55292	[written by Gary U.S. Bonds, Jerry Williams Jr.][produced by Tony Brown][4[17].Country Chart]
Don't Love Make A Diamond Shine / Tucson Too Soon	Tracy Byrd	04.1997	-	-	MCA 72002	[written by Mike Dekle, Craig Wiseman][produced by Tony Brown][17[12].Country Chart]
Good Ol' Fashioned Love / Driving Me Out Of Your Mind	Tracy Byrd	08.1997	-	-	MCA 72011	[47.Country Chart]
I'm From The Country / For Me It's You	Tracy Byrd	02.1998	-	63[18]	MCA 72040	[written by Marty Brown,Stan Webb,Richard Young][produced by Tony Brown][3[25].Country Chart]
I Wanna Feel That Way Again / Gettin' Me Over The Mountains	Tracy Byrd	05.1998	-	-	MCA 72058	[written by Danni Leigh, Jeff Stevens, Steve Bogard][produced by Tony Brown][9[15].Country Chart]
When Mama Ain't Happy / Back To Texas	Tracy Byrd	11.1998	-	-	MCA 72083	[written by Tim Nichols, Rick Giles, Gilles Godard][produced by Tony Brown][31[7].Country Chart]
Put Your Hand In Mine / Callout	Tracy Byrd	07.1999	-	76[8]	RCA	[written by Skip Ewing, Jimmy Wayne Barber][produced by Tracy Byrd, Billy Joe Walker, Jr.][11[22].Country Chart]
Love You Ain't Seen The Last Of Me / Put Your Hand In Mine	Tracy Byrd	03.2000	-	-	RCA	[written by Kendal Franceschi][produced by Billy Joe Walker, Jr., Tracy Byrd][44.Country Chart]
Take Me With You When You Go / Love You Ain't Seen The Last Of Me	Tracy Byrd	07.2000	-	-	RCA	[43.Country Chart]
Good Way To Get On My Bad Side / Put Your Hand In Mine	Tracy Byrd with Mark Chesnutt	02.2001	-	121[4]	RCA	[written by Rivers Rutherford, George Teren][produced by Billy Joe Walker, Jr., Tracy Byrd][21[15].Country Chart]
Just Let Me Be In Love / Somebody's Dream	Tracy Byrd	07.2001	-	64[10]	RCA	[written by Mark Nesler,Tom Shapiro,Tony Martin][produced by Billy Joe Walker, Jr., Tracy Byrd][9[26].Country Chart]
Ten Rounds With Jose Cuervo / Somebody's Dream	Tracy Byrd	07.2002	-	26[20]	RCA	[written by Casey Beathard,Michael P. Heeney,Marla Cannon-Goodman][produced by Billy Joe Walker, Jr., Tracy Byrd][1[1][28].Country Chart]
Lately (Been Dreamin' 'Bout Babies)	Tracy Byrd	01.2003	-	-	RCA	[38[1].Country Chart]
The Truth About Men	Tracy Byrd featuring Blake Shelton, Andy Griggs, and Montgomery Gentry	03.2003	-	77[5]	RCA	[written by Rory Feek,Tim Johnson,Paul Overstreet][produced by Billy Joe Walker, Jr., Tracy Byrd][13[20].Country Chart]
Drinkin' Bone	Tracy Byrd	.2004	-	60[16]	RCA	[written by Casey Beathard,Kerry Kurt Phillips][produced by Billy Joe Walker, Jr., Tracy Byrd][7[23].Country Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tracy Byrd	Tracy Byrd	05.1993	-	115[6]	MCA 10 649	[gold-US][produced by Keith Stegall,Tony Brown]
No ordinary man	Tracy Byrd	06.1994	-	30[78]	MCA 10 991	[2x-platinum-US][produced by Jerry Crutchfield]
Love lessons	Tracy Byrd	08.1995	-	44[31]	MCA 11 242	[gold-US][produced by Tony Brown]
Big love	Tracy Byrd	11.1996	-	106[22]	MCA 11 485	[gold-US][produced by Tony Brown]
I'm from the country	Tracy Byrd	05.1998	-	58[8]	MCA 70 016	[produced by Tony Brown]
Keepers/Greatest Hits	Tracy Byrd	03.1999	-	70[10]	MCA 70 048	[gold-US]
Ten rounds	Tracy Byrd	07.2001	-	119	RCA 67009	[produced by Tracy Byrd,Billy Joe Walker, Jr.]
The Truth About Men	Tracy Byrd	07.2003	-	33	RCA 67073	[produced by Tracy Byrd,Billy Joe Walker, Jr.]
Greatest Hits	Tracy Byrd	02.2005	-	61[2]	BNA/BMG 64861	-
Different Things	Tracy Byrd	09.2006	-	165[1]	Blind Mule 40010	[produced by Tracy Byrd,Mike Geiger]

White Stripes

Niektóre źródła podają, że lider The White Stripes naprawdę nazywa się John Anthony Gillis oraz, że urodził się 9 lipca 1975 roku w Detroit. Ma polsko-szkockie korzenie. Podobno ma dziewięcioro rodzeństwa. Podobno, bo większa część prywatnych szczegółów z życia Jacka White'a - założyciela The White Stripes - owiana jest tajemnicą.


Z natury Jack White jest blondynem, jednakże od kilku lat stale farbuje włosy na czarno. Na dobre muzyką zajmuje się od 11 roku życia, a edukację rozpoczął od gry na perkusji. Gdzieniegdzie można przeczytać o Jacku grającym na bębnach już w wieku 5 lat. Jako 15-latek sięgnął po gitarę. Próbował również opanować fortepian.

Dorastając, Jack zasłuchiwał się w twórczości The Doors i Pink Floyd. Dojrzewając słuchał natomiast grunge. Później przyszedł czas na bluesa.

- Słuchałem Howlin' Wolf, Cream i Led Zeppelin, ale to Robert Johnson mnie rozwalił, pozwolił mi dotrzeć do sedna bluesa, odkryć prawdę tej muzyki - wspominał ten czas w rozmowie z dziennikarzem magazynu "Rolling Stone". Z kolei w "Sonic Magazine" White przyznał się do fascynacji bluesem wyznając: - Czarna muzyka dała mnóstwo fantastycznej muzyki: blues, rock 'n' roll, rythm 'n' blues, soul, gospel, jazz - kocham te gatunki za to, że cały czas się rozwijają.

- Blues jest numerem jeden. Do czasów powstania The White Stripes nie byłem pewien, do czego dążę, w jakim kierunku zmierza ten biały chłopak z Detroit - mówił w wywiadzie udzielonym Piotrowi Kaczkowskiemu.

Na długo przed powstaniem The White Stripes, Jack - a może jeszcze wówczas John - udzielał sie w kilku lokalnych zespołach w rodzinnym Detroit. Przewinął się zatem przez Two Part Resin - niezobowiązujący projekt towarzyski. Później grał na gitarze w formacji The Go, a następnie na perkusji w Goober & The Peas. Był rok 1996 i w tym okresie Jack spotkał Meg...

Meg White, a właściwie Megan Martha White, urodziła się 10 grudnia 1974 roku w miejscowości Grosse Point Farm, położonej tuż poza granicami Detroit. Historia jej życia - według ogólnodostępnych informacji - rozpoczyna się od chwili, w której poznała Jacka. Para pobrała się we wrześniu 96. roku, a Jack przybrał nazwisko żony, White.

Meg w życiu nie marzyła, że zostanie perkusistką. Była kelnerką w barze Memphis Smoke położonym w Royal Oak, jednej z dzielnic Detroit. Właśnie tam poznała Jacka.

Oficjalnie duet The White Stripes powstał 14 lipca 1997 roku. Meg rzuciła pracę barmanki, Jack zaś zawiesił działalność firmy tapicerskiej, bo tym się wówczas zajmował. Legenda głosi, że nazwa tandemu pochodzi od miętówek w białe paski.

Ponoć cukierki wyrażały taką samą prostotę, do której Jack i Meg dążyli w swojej działalności. Już na wstępie określili swój kolorystyczny wizerunek: czerwony i biały przełamany czarnym. - Gdy zaczynaliśmy grać zdecydowaliśmy, że będziemy się ubierać w nasze najlepsze wyjściowe ubrania - wyjaśnił Jack w wywiadzie dla pisma "Rolling Stone". - Tak jak to robią dzieci w niedzielę. Czerwony i biały to najlepsza kombinacja kolorystyczna wszech czasów.

Pierwszy publiczny występ duetu miał miejsce dwa miesiące po jego powstaniu, podczas rodzinnego wesela. Fonograficznie White'owie zadebiutowali maxisinglem "Let's Shake Hands" wydanym przez niezależne Italy Records.

Okładka płyty zawierała różne, błędne wersje nazwy duetu jak The White Strikes, czy White Stripe. Dziś którakolwiek wersja tej płyty jest sporo warta wśród kolekcjonerów. W tamtym czasie jednak państwo White klepali biedę i ciężko było im absolutnie oddać się muzyce. Podjęcie ostatecznej decyzji zajęło im niemal dwa lata. Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Sympathy For The Record Industry White'owie stanęli na nogi i skupili się na nagrywaniu debiutanckiej płyty długogrającej.

- Zawsze staraliśmy się nagrywać płyty tak szybko i tanio, jak tylko jest to możliwe - mówił Jack w rozmowie dla "Sonic Magazine". - Większość piosenek nagrywamy za pierwszym podejściem. Wierzę, że to najlepsza metoda pracy. Lubię nagrywać w spartańskich warunkach, lubię czuć presję. Jest wtedy we mnie taka siła, która zmusza mnie do tego, by grać jak najlepiej.

Wedle tych słów debiutancki album The White Stripes powstawał w domu Jacka, na strychu. Jest najbardziej surowym i przepełnionym energią materiałem zespołu. I właściwie najmniej znanym. Wydana w 1999 roku płyta "The White Stripe" przepadła bez echa. Statystyki podają, że album zakupiło wówczas około 10 tysięcy słuchaczy.

Niestety koniec lat 90-tych nie zapowiadał wielkiej rewolucji w muzyce rockowej, co mogłoby przełożyć się na sukces komercyjny duetu. Dlatego też, aby nieco dorobić, Jack zdecydował się nagrać płytę w towarzystwie kapeli The Go. Wydany przez wytwórnię Sub Pop krążek "Whatcha Doin' " ukazał się w 1999 roku, jednakże Jack nie chciał wiązać się z muzykami The Go na stałe, przez co album jest jedynym, jaki z nimi nagrał.

Pierwsze sukcesy The White Stripes pojawiły się po wspólnych występach z Pavement i Sleater-Kinney. Wówczas o duecie zrobiło się głośno w Stanach Zjednoczonych. Po ukazaniu się drugiej płyty "De Stijl" White Stripes odbyli zakończone sukcesami trasy koncertowe po Japonii i Australii. W prasie pisano o nich: jest taki zespół, który gra jak nikt inny. Sukces wisiał w powietrzu...

Nagrany w trzy dni, trzeci album The White Stripes ukazał się 3 lipca 2001 roku. "White Blood Cells" okazał sie strzałem w środek tarczy. Ceniony dziennikarz BBC, John Peel, nazwał ich rewelacją i powiedział, że nic nie zrobiło na nim takiego wrażenia od czasu muzyki punkowej. Z kolei tygodnik "New Musical Express" oznajmił grubymi literami na pierwszej stronie, że The White Stripes odradzają rock 'n' rolla i to właściwie wystarczyło, aby stali się sławni. Duet osiągnął na Wyspach tak ogromną popularność, że do dziś wiele osób uważa, że White'owie pochodzą z Anglii. Płyta sprzedała się w milionowym nakładzie. W rodzinnych Stanach The White Stripes zgarnęli aż trzy nagrody MTV za animowany obrazek do "Fell In Love With A Girl" w reżyserii Michela Gondry'ego. Legenda głosi, że duet nie mógł dojść do porozumienia z fabryką klocków Lego dlatego też, aby nagrać teledysk, muzycy zainwestowali w klocki własne pieniądze. Kilka lat później, w 2007 roku, brytyjska wokalistka Josh Stone w wywiadzie dla magazynu "Q" ekscytowała się tym singlem mówiąc: - "Jack White kocha moją przeróbkę i gdy wykonuje ten utwór na żywo, gra go częściej w mojej wersji, niż we własnej".

Płytą "White Blood Cells" The White Stripes ustawili sobie poprzeczkę dość wysoko. Na szczęście kolejnym albumem z łatwością ją przeskoczyli. Sklepowa premiera krążka "Elephant" miała miejsce 1 kwietnia 2003 roku. Tydzień później płyta gościła już na pierwszym miejscu brytyjskiej listy bestsellerów, w Stanach Zjednoczonych zaś dotarła do pozycji szóstej. Album promował singel "Seven Nation Army". Pochwałom nie było końca, a recenzenci rozpisywali się w branżowych czasopismach, że jest ich dwoje, a brzmią jak cała armia ("Rolling Stone"). Jeszcze więcej zamieszania narobił jednak teledysk do kolejnego singla z albumu "I Just Don't Know What To Do With Myself", przeróbka utworu Burta Bacharacha, w którym modelka Kate Moss tanecznie wdzięczy się do kamery. Ostatecznie album królował w podsumowaniach roku 2003 w takich poważanych periodykach jak "New Musical Express", "Q", "Spin" oraz "Rolling Stone". W lutym 2004 roku duet otrzymał nagrodę Brit dla najlepszej grupy zagranicznej, z kolei w Stanach Zjednoczonych dwie statuetki Garmmy za najlepszą płytę alternatywną i najlepszą rockową piosenkę ("Seven Nation Army").

Dwa lata po wydaniu "Elephant" światło dzienne ujrzało kolejne dzieło duetu zatytułowane "Get Behind Me Satan". Album zebrał mieszane recenzje zarówno ze strony fanów, jak i krytyków muzycznych. Nie osłabiło to jednak ugruntowanej pozycji duetu, który z promocją krążka objechał cały świat, docierając również do Polski. W lipcu 2005 Jack i Meg wystąpili na festiwalu Open'er w Gdyni. W tym samym roku White ponownie ożenił się. Jego wybranką została modelka Karen Elson, którą muzyk spotkał na planie teledysku "Blue Orchid".

W 2006 roku Jack White wraz z grupą przyjaciół nagrał płytę pod szyldem The Racounters. Z uwagi na istnienie zespołu o tej samej nazwie na potrzeby rynku australijskiego zespół przemianowano na The Saboteurs. Udział White'a na albumie zatytułowanym "Broken Boy Soldiers" przyciągnął sporą uwagę mediów. Dwa lata później formacja wydała drugi krążek zatytułowany "Consolers of the Lonely". Latem 2008 roku kapela pojawiła się w Polsce podczas festiwalu Open'er w Gdyni.

W 2007 roku ukazał się krążek The White Stripes zatytułowany "Icky Thump", w którego wkładce znalazła się fotografia kolumny Zygmunta w Warszawie oraz cytatem Jana Pawła II "zawsze pamiętaj, że jesteś Polakiem i masz w duszy muzykę". Była to pierwsza płyta w dyskografii duetu wydana przez wytwórnię Warner Bros. Album zadebiutował na pierwszym miejscu brytyjskiej listy przebojów i na drugim miejscu notowania w tygodniku Billboard. Tuż przed wydaniem materiału tygodnik "New Musical Express" podał, że nowe The White Stripes to eksperymenty z ciężkim brzemieniem lat 70-tych. W tym samym roku duet wybrał się na pierwsze kanadyjskie tournée w swojej dziesięcioletniej historii. Niestety we wrześniu, z powodu kłopotów zdrowotnych Meg, duet odwołał kolejne zaplanowane koncerty.

W 2008 roku Jack White otrzymał propozycję skomponowania utworu do kolejnej części z serii przygód agenta 007, Jamesa Bonda, pod tytułem "Quantum Of Solace". W utworze "Another Way To Die" w duecie z White'em zaśpiewała z Alicia Keys.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hotel Yorba	White Stripes	11.2001	26[7]	-	XL Recordings XLS 139	[written by Jack White][produced by Jack White]
Fell in love with a girl	White Stripes	03.2002	21[5]	-	XL Recordings XLS 142	[written by Jack White][produced by Jack White]
Dead leaves and the dirty ground	White Stripes	09.2002	25[4]	-	XL Recordings XLS 148	[written by Jack White)/White Stripes][produced by Jack White]
7 Nation Army	White Stripes	05.2003	7[44]	76[20]	XL Recordings 162	[platinum-UK][written by Jack White][produced by Jack White]
I just don't know what to do with myself	White Stripes	09.2003	13[12]	-	XL Recordings XLS 166	[written by Burt Bacharach/Hal David][produced by Miti][oryginalnie nagrana przez Tommy Hunta]
The hardest button to button	White Stripes	11.2003	23[3]	8.Modern Rock Tracks	XL Recordings XLS 173	[written by Jack White][produced by Jack White]
Jolene - Live Under Blackpool Lights	White Stripes	11.2004	16[12]	-	XL Recordings XLS 207CD	[written by Dolly Parton][produced by Jack White]
Blue Orchid	White Stripes	05.2005	9[39]	43[7]	XL Recordings 216	[written by Jack White][produced by Jack White]
My doorbell	White Stripes	09.2005	10[40]	-	XL Recordings XLS 218	[written by Jack White][produced by Jack White]
The denial twist	White Stripes	12.2005	10[11]	-	XL Recordings	[written by Jack White][produced by Jack White]
Walking With A Ghost	White Stripes	12.2005	138[1]	-	V2 63881-27291-2	[written by Sara Quin, Tegan Quin][produced by Jack White]
Icky Thump	White Stripes	06.2007	2[13]	26[15]	XL Recordings XLS 277 CDST	[platinum-UK][written by Jack White][produced by Jack White]
You Don't Know What Love Is (You Just Do as You're Told)	White Stripes	09.2007	18[6]	-	XL Recordings XLS 293 CD	[written by Jack White][produced by Jack White]
Conquest	White Stripes	01.2008	30[4]	-	XL Recordings XLS 277 CDST	[written by Jack White/Corky Robbins][produced by Jack White]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The White Stripes	White Stripes	06.1999	142[4][04.2004]	-	Sympathy For The Records Industry SFTRI 577	[gold-UK][produced by Jack White, Jim Diamond]
De Stilj	White Stripes	06.2000	137[4]	-	XL Recordings XLCD 150	[gold-UK][produced by Jack White]
White Blood Cells	White Stripes	07.2001	55[73]	61[53]	XL SFTRI 660CD	[platinum-US][platinum-UK][produced by Jack White]
Elephant	White Stripes	04.2003	1[2][69]	6[57]	XL Recordings XLCD 162	[2x-platinum-US][platinum-UK][produced by Jack White]
Get behind me satan	White Stripes	06.2005	3[37]	3[33]	XL Recordings XL XLCD 191	[gold-US][platinum-UK][produced by Jack White]
Icky Thump	White Stripes	06.2007	1[1][24]	2[26]	XL Recordings XL XLCD 271	[gold-US][gold-UK][produced by Jack White]
Under Great White Northern Lights	White Stripes	03.2010	25[4]	11[5]	XL Recordings XLCD 333	[produced by Jack White]

Jackie Wilson

Ur. 9.06.1934 r. w Detroit wstanie Michigan, USA, zm. 21.01.1984 r. w Mount Holly w stanie New Jersey, USA. Kiedy rodzice stanowczo sprzeciwili się planowanej przez syna karierze boksera, Jackie zaczął śpiewać w małych lokalnych klubach. Śpie wał z grupą Thrillers (wcześniejsza wersja formacji The Royals) i jako Sonny Wilson nagrał kilka utworów solowych dla wytwórni Dizzy'ego Gillespie, Dee Gee. W 1953 r. zastąpił Clyde'a McPhattera w słynnej formacji Billy Ward And The Dominoes, ale po czterech latach opuścił ją, by - po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Brunswick Records — poświęcić się karierze solowej.

Pierwszym nagranym dla niej singlem był pełen rozmachu "Reet Petite", który w USA poniósł porażkę, z trudem wchodząc na najniższe miejsca listy przebojów. Jednak w Wielkiej Brytanii trafił na 6. miejsce zestawień zapisując nazwisko Wilsona na trwałe w pamięci wielbicieli muzyki pop. Autorami tej piosenki byli Berry Gordy i Tyran Carlo (Roquel "Billy" Davis), którzy napisali dla Wilsona jeszcze kilka utworów, m.in. przebojowe "Lonely Teardrops" (z 1958 r.), "That's Why (I Love You So)" (z 1959 r.) i "I'll Be Satisfied" (z 1959 r.).

W 1960 r. Jackiemu udało się dwukrotnie wejść na szczyt rhythm'n'bluesowej listy przebojów z utworami "Doggin' Around" i "A Woman, A Lover, A Friend". Potem artysta wyraźnie nie mógł zdecydować się na muzyczny kierunek, który powinien obrać, miotając się pomiędzy muzyką środka a pseudo-operą. Udało mu się co prawda zabłysnąć w piosenkach takich, jak: "Baby Workout" (z 1963 r.), "Squeeze Her Please Her" (z 1964 r.) i "No Pity (In The Naked City)" (z 1965 r.), ale zbyt często jego aksamitny głos marnował się w przypadkowych, szybko wychodzących z mody utworach. Jednak w występach na żywo udało mu się utrzymać zarówno wysoki poziom, jak i dramatyzm, zdolny wprawić publiczność w ekstazę, czego często nie potrafiły dokonać jego pozbawione wyrazu nagrania.

Kariera Wilsona ożywiła się ponownie w 1966 r., kiedy to porzucił Nowy Jork przenosząc się do Chicago, gdzie nawiązał współpracę z producentem Carlem Davisem. Zarejestrowane tam "Whispers (Gettin' Louder)" (z 1966 r.), "(Your Love Keeps Lifting Me) Higher And Higher" (z 1967 r.) i wysublimowany "I Get The Sweetest Feeling" (1968 r.) należały do jego najbardziej udanych piosenek. Dobra passa nie trwała jednak długo. "This Love Is Real (I Can Feel Those Vibrations)" (z 1970 r.) okazał się ostatnim przebojem Wilsona z Top 10 rhythm'n'bluesowej listy przebojów, a on sam, zamiast ustanawiać nowe trendy, odzwierciedlał jedynie najpopularniejsze z nich w swoich piosenkach. 29 września 1975 r., w czasie trasy z rewią Dicka Clarka, na scenie Latin Casino w New Jersey doznał ciężkiego ataku serca. Padając na scenę uderzył się w głowę i w wyniku urazu mózgu wpadł w czteromiesięczną śpiączkę. W szpitalu przebywał z przerwami aż do śmierci 21.01.1984 r.

Jego kariera do dziś pozostaje zagadką. Pomimo początkowej współpracy i przyjaźni z Berrym Gordym, nigdy nie dołączył do jego imperium - wytwórni Motown. Pozostawione przez niego muzyczne dziedzictwo jest bardzo nierówne: momentami zachwyca, by zaraz rozczarować. W swoim utworze, "Jackie Wilson Said", uwiecznił go Van Morrison, a w wykonaniu formacji Dexy's Midnight Runners piosenka ta w 1982 r. dotarła do Top 5 brytyjskiej listy przebojów. Ironicznym zrządzeniem losu w 1987 r., dzięki nowatorskiemu wideoklipowi (który w opinii wielu obrażał pamięć wokalisty), wykorzystującemu animowane figurki z modeliny, utwór "Reel Petite" trafił na l. miejsce zestawień.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Reet petite [The finest girl you ever want to meet]/By the light of the silvery moon	Jackie Wilson	11.1957	6[14]	62[10]	Brunswick 55 024	[piosenka z filmu The sweetest girl in town][written by Berry Gordy Jr/Tyran Carlo][produced by Berry Gordy/Tyran Carlo]
To Be Loved / Come Back To Me	Jackie Wilson	04.1958	23[8]	22[16]	Brunswick 55 052	[written by Berry Gordy Jr/Tyran Carlo][produced by Berry Gordy/Tyran Carlo][7[10].R&B Chart]
We Have Love / Singing A Song	Jackie Wilson	09.1958	-	93[2]	Brunswick 55 086	[written by Tyran Carlo/Berry Gordy/George Gordy][produced by Berry Gordy/Tyran Carlo]
Lonely Teardrops / In The Blue Of The Evening	Jackie Wilson	11.1958	-	7[21]	Brunswick 55 105	[1[7].R&B; Chart][written by Berry Gordy Jr/Tyran Carlo][produced by Dick Jacobs/Milton DeLugg][1[7][22].R&B; Chart]
That's Why (I Love You So) / Love Is All	Jackie Wilson	03.1959	-	13[13]	Brunswick 55 121	[written by Berry Gordy Jr/Tyran Carlo][produced by Berry Gordy/Tyran Carlo][2[12].R&B; Chart]
I'll Be Satisfied / Ask	Jackie Wilson	06.1959	-	20[12]	Brunswick 55 136	[written by Berry Gordy Jr/Tyran Carlo][produced by Berry Gordy/Tyran Carlo][6[11].R&B; Chart]
You better know it/Never go away	Jackie Wilson	09.1959	-	37[10]	Brunswick 55 149	[written by Norm Henry/Jackie Wilson][produced by Dick Jacobs][piosenka z filmu-"Go Johnny go"][1[1][9].R&B; Chart]
Talk that talk/Only you,only me	Jackie Wilson	11.1959	-	34[12]	Brunswick 55 165	[written by Sidney Wyche][produced by Dick Jacobs][3[18].R&B; Chart]
Night /Doggin' around	Jackie Wilson	03.1960	-	4[17] side B:15[16]	Brunswick 55 166	[A:written by John Lehman,Herbie Miller][B:written by Lena Agree][produced by Dick Jacobs][A:3[13].R&B; Chart][B:1[3][19].R&B; Chart][piosenka oparta na arii My heart at thy sweet voice z Samson & Delilah-Saint-Saensa]
[You were made for] All my love/A woman,a lover,a friend	Jackie Wilson	07.1960	33[7]	12[13] side B:15[12]	Brunswick 55 167	[A:written by Jackie Wilson, Billy Myles][B:written by Sid Wyche][produced by Dick Jacobs][B:1[4][13].R&B; Chart]
Alone at last/Am i the man	Jackie Wilson	10.1960	50[1]	8[15] side B:32[10]	Brunswick 55 170	[A:written by John Lehman][B:written by Bob Hamilton/Tom King][produced by Dick Jacobs][A:10[8].R&B; Chart][B:20[6].R&B; Chart][piosenka oparta na Piano concerto in B flat-Piotra Czajkowskiego]
My empty arms/The tear of the year	Jackie Wilson	01.1961	-	9[9] side B:44[7]	Brunswick 55 201	[A:written by Hank Hunter/Al Kasha][B:written by Gary Geld/Peter Udell][produced by Dick Jacobs][A:25[1].R&B; Chart][B:10[7].R&B; Chart][piosenka oparta na Vesti La Giubba z opery I Pagliacci]
Please tell me why/Your one and only love	Jackie Wilson	03.1961	-	20[8] side B:40[6]	Brunswick 55 206	[A:written by Joyce Lee][B:written by Billy Myles/Jackie Wilson][produced by Dick Jacobs][A:11[6].R&B; Chart]
I' m comin' on back to you/Lonely life	Jackie Wilson	06.1961	-	19[8] side B:80[1]	Brunswick 55 216	[A:written by Al Kasha, Horace Ott][B:written by Al Kasha/Alan Thomas][produced by Dick Jacobs][A:9[5].R&B; Chart]
Years from now/You don' t know what it means	Jackie Wilson	08.1961	-	37[6] side B:79[3]	Brunswick 55 219	[A:written by Robert Adams/Horace Ott/Alonzo Tucker][B:written by Morris Levy/Alonzo Tucker/Jackie Wilson][produced by Dick Jacobs][A:25[2].R&B; Chart][B:19[5].R&B; Chart]
The way I am/My heart belongs to only you	Jackie Wilson	10.1961	-	58[6] side B:65[6]	Brunswick 55 220	[A:written by Peter Udell, Gary Geld][B:written by Dorothy Daniels/Frank Daniels][produced by Dick Jacobs][side B:#22 hit for June Christy in 1953r]
The greatest hurt/There' ll be no next time	Jackie Wilson	01.1962	-	34[9] side B:75[3]	Brunswick 55 221	[A:written by Billy Myles][B:written by Bobby Adams/Alonzo Tucker][produced by Dick Jacobs]
I found love/There' s nothing like love	Jackie Wilson and Linda Hopkins	04.1962	-	93[1]	Brunswick 55 224	[written by Jackie Wilson, Alonzo Tucker][produced by Dick Jacobs]
Hearts /Sing [And tell the blues so long]	Jackie Wilson	04.1962	-	58[6]	Brunswick 55 225	[written by Larry Stock][produced by Dick Jacobs]
I just can' t help it/My tale of woe	Jackie Wilson	07.1962	-	70[4]	Brunswick 55 229	[written by Alonzo Tucker/Jackie Wilson][produced by Dick Jacobs][17[6].R&B Chart]
Forever and a day/Baby that' s all	Jackie Wilson	09.1962	-	82[4] side B:119[1]	Brunswick 55 233	[A:written by Al Kasha, Hank Hunter][B:written by Eddie Singleton, Alonzo Tucker][produced by Dick Jacobs]
What good am i without you?/A girl named Tamiko	Jackie Wilson	01.1963	-	121[1]	Brunswick 55 236	[written by William McCorkle][produced by Dick Jacobs]
Baby workout/I' m going crazy [Gotta get you off my mind]	Jackie Wilson	03.1963	-	5[12]	Brunswick 55 239	[written by Jackie Wilson, Alonzo Tucker][produced by Dick Jacobs][1[3][14].R&B; Chart]
Shake a hand/Say i do	Jackie Wilson and Linda Hopkins	05.1963	-	42[7]	Brunswick 55 243	[written by Joe Morris][produced by Dick Jacobs][21[4].R&B; Chart][#1 R&B; Chart for Faye Adams in 1953r]
Shake ! Shake ! Shake !/He' s a fool	Jackie Wilson	07.1963	-	33[8]	Brunswick 55 246	[written by Bobby Adams/Bobby Stevenson][produced by Dick Jacobs][21[4].R&B; Chart]
Baby get it [And don' t quit it]/The new breed	Jackie Wilson	09.1963	-	61[5]	Brunswick 55 250	[written by Alonzo Tucker/Jackie Wilson][produced by Dick Jacobs]
I' m travellin' on/Haunted house	Jackie Wilson	02.1964	-	123[2]	Brunswick 55 260	[written by Jackie Wilson, Shelly Coburn, Phoebe Wood]
Call her up/The kickapoo	Jackie Wilson	01.04.1964	-	110[1]	Brunswick 55 263	[written by Rex Garvin, Jackie Wilson][48[1].R&B; Chart]
Big boss line/Be my girl	Jackie Wilson	05.1964	-	94[1]	Brunswick 55 266	[written by Jackie Wilson, Alonzo Tucker][produced by Dick Jacobs][34[4].R&B; Chart]
Squeeze her-Tease her [But love her]/Give me back my heart	Jackie Wilson	08.1964	-	89[2]	Brunswick 55 269	[written by Jackie Wilson, Alonzo Tucker][produced by Dick Jacobs][B:16[8].R&B; Chart]
She' s all right/Watch out	Jackie Wilson	01.10.1964	-	102[6]	Brunswick 55 273	[written by Eddie Singleton][produced by Nat Tarnopol][39[2].R&B; Chart]
Danny boy/Soul time	Jackie Wilson	02.1965	-	94[3]	Brunswick 55 277	[written by Frederic E. Weatherly][produced by Dick Jacobs][25[7].R&B; Chart][utwór oparty na tradycyjnej irlandzkiej piosence Londonderry Air napisanej w 1855r]
No pity [In The Naked City]/I' m so lonely	Jackie Wilson	07.1965	-	59[10]	Brunswick 55 280	[written by John Roberts/Alonzo Tucker/Jackie Wilson][produced by Dick Jacobs][25[11].R&B; Chart]
I believe I' ll love on/Lonely teardrops	Jackie Wilson	10.1965	-	96[2]	Brunswick 55 283	[written by Eddie Singleton][produced by Dick Jacobs][34[4].R&B; Chart]
Think twice/Please don' t hurt me	Jackie Wilson and LaVern Baker	01.1966	-	93[1] side B:128[1]	Brunswick 55 287	[A:written by Eddie Singleton][B:written by Bob Tupert, Demetrius Tapp][produced by Dick Jacobs][37[3].R&B; Chart]
Whispers [Gettin' louder]/The fairest of them all	Jackie Wilson	10.1966	-	11[12]	Brunswick 55 300	[written by Barbara Acklin, David Scott][produced by Carl Davis][5[16].R&B; Chart]
I don' t want to lose you/Just be sincere	Jackie Wilson	03.1967	-	84[3] side B:91[3]	Brunswick 55 309	[A:written by Karl Tarleton, Carl Davis][B:written by Bernard Reed, Danny Reed, Othia Right][produced by Carl Davis][A:11[10].R&B; Chart][B:43[2].R&B; Chart]
I' ve lost you/Those heartaches	Jackie Wilson	05.1967	-	82[4]	Brunswick 55 321	[written by Van McCoy][produced by Carl Davis][35[4].R&B; Chart]
[Your love keeps lifting me] Higher and higher/I' m the one to do it	Jackie Wilson	08.1967	-	6[12]	Brunswick 55 336	[written by Gary Jackson, Carl Smith][produced by Carl Davis][1[1][14].R&B; Chart][utwór oryginalnie nagrany przez The Dells w 1967r]
Since you showed me how to be happy/The who who song	Jackie Wilson	11.1967	-	32[6]	Brunswick 55 354	[written by Gary Jackson, Gerald Sims, Carl Smith][produced by Carl Davis][22[5].R&B; Chart]
For your precious love/Uptight [Everything' s alright]	Jackie Wilson and Count Basie	02.1968	-	49[7]	Brunswick 55 365	[written by Arthur Brooks/Richard Brooks/Jerry Butler][produced by Nat Tarnopol/Teddy Reig][26[6].R&B; Chart]
Chain gang/Funky Broadway	Jackie Wilson and Count Basie	04.1968	-	84[5]	Brunswick 55 373	[written by Sam Cooke][produced by Nat Tarnopol/Teddy Reig][37[4].R&B; Chart]
I get the sweetest feeling/Nothing but heartaches [Keep haunting me]	Jackie Wilson	07.1968	-	34[8]	Brunswick 55 381	[written by Van McCoy, Alicia Evelyn][produced by Carl Davis][12[10].R&B; Chart]
For once in my life/You brought about a change in me	Jackie Wilson	11.1968	-	70[3]	Brunswick 55 392	[written by Orlando Murden, Ron Miller][produced by Carl Davis]
I still love you/Hum de dum de do	Jackie Wilson	01.03.1969	-	105[3]	Brunswick 55 402	[written by Eugene Record, Carl Davis][produced by Carl Davis, Eugene Record][39[3].R&B; Chart]
[Your love keeps lifting me] Higher and higher/Whispers [Gettin' louder]	Jackie Wilson	05.1969	11[11]	-	MCA MU 1131 [UK]	[written by Gary Jackson/Carl Smith][produced by Carl Davis]
Helpless /Do it the right way	Jackie Wilson	01.09.1969	-	108[4]	Brunswick 55 418	[written by Eugene Record, Carl Davis][produced by Carl Davis][21[6].R&B; Chart]
Let this be a letter [To my baby]/Didn' t	Jackie Wilson	05.1970	-	91[2]	Brunswick 55 435	[written by Eugene Record][produced by Eugene Record/Carl Davis][34[7].R&B; Chart]
[I can feel those vibrations] This love is real/Love uprising	Jackie Wilson	12.1970	-	56[11]	Brunswick 55 443	[written by Jack Daniels, J. Moore][produced by Paul Davis][9[12].R&B; Chart]
Love is funny that way/Try it again	Jackie Wilson	11.1971	-	95[3]	Brunswick 55 461	[written by Floyd Smith/Ritchie Tufano][produced by Carl Davis/Willie Thinberson][18[9].R&B; Chart]
You got me walking/The fountain	Jackie Wilson	02.1972	-	93[3]	Brunswick 55 467	[written by Eugene Record][produced by Carl Davis/Johnny Moore][22[6].R&B; Chart]
The Girl Turned Me On/Forever And A Day	Jackie Wilson	05.1972	-	-	Brunswick 55 475	[written by Leo Graham, Dennis Miller][produced by Carl Davis, Willie Henderson][44[3].R&B; Chart]
I get the sweetest feeling/Galore/Soul galore	Jackie Wilson	07.1972	9[26]	-	MCA MU 1160 [UK]	[written by Van McCoy, Alicia Evelyn][produced by Carl Davis]
Because Of You/Go Away	Jackie Wilson	05.1973	-	-	Brunswick 55495	[written by Jeffrey Perry, Edward E. Little Jr. ][produced by Carl Davis, William Sanders][45[2].R&B; Chart]
Sing A Little Song/No More Goodbyes	Jackie Wilson	07.1973	-	-	Brunswick 55499	[written by Dacres][produced by Bob Mersey, Woody Henderling][95[5].R&B; Chart]
I get the sweetest feeling/[Your love keeps lifting me] Higher and higher	Jackie Wilson	05.1975	25[8]	-	Brunswick BR 18 [UK]	[written by Van McCoy, Alicia Evelyn][produced by Carl Davis]
Don't Burn No Bridges	Jackie Wilson And The Chi-Lites	11.1975	-	-	Brunswick 55522	[written by Romaine Anderson][produced by Carl Davis, Sonny Sanders][91[4].R&B; Chart]
Reet petite [The sweetest girl in town][re-issue]	Jackie Wilson	11.1986	1[4][17]	-	SMP SKM 3 [UK]
I get the sweetest feeling [re-issue]	Jackie Wilson	02.1987	3[11]	-	SMP SKM 1 [UK]	[written by Van McCoy, Alicia Evelyn][produced by Carl Davis]
[Your love keeps lifting me] Higher and higher/The who who song	Jackie Wilson	07.1987	15[7]	-	Skratch SKM 10 [UK]	[written by Raynard Miner/Gary Jackson/Carl Smith][produced by Carl Davis]
Baby Workout/Lonely Teardrops	Jackie Wilson	12.1987	93[1]	-	Skratch SKM 11 [UK]	[written by J. Wilson, A. Tucker]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jackie Wilson at The Copa	Jackie Wilson	11.1962	-	137[2]	Brunswick 754 108
Baby workout	Jackie Wilson	04.1963	-	36[21]	Brunswick 754 110
Whispers	Jackie Wilson	01.1967	-	108[7]	Brunswick 754 122
Higher and higher	Jackie Wilson	11.1967	-	163[4]	Brunswick 754 130
Manufactures of soul	Jackie Wilson/Count Basie	06.1968	-	195[3]	Brunswick 754 134

Dave Banyase and Sum Guys

Grupa wywodząca się z przedmieść Detroit ,która nagrała dwa popularne numery rhythm'n'bluesowe,pierwszy póżniej umieścili na swych solowych płytach Roscoe Gordon i Darrell Banks.Drugi z nich to popularny temat wykonywany minn. przez Zombies.Reprezentowali brzmienie zbliżone bardziej do klubowego niż garażowego grania ,tak modnego w ówczesnym
czasie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Just A Little Bit/Open The Door To Your Heart	Dave Banyase and Sum Guys	.1967	-	-	Solid Rock W-003 / W-004	[written by Washington, Brown][produced by Jabo-Baby Enterprises]

Westlife

Westlife to irlandzki boysband wykonujący muzykę pop. Początki Westlife sięgają popowego zespołu IOU, w którym swoje pierwsze kroki stawiali Kian Egan, Shane Filan i Mark Feehily. Całości dopełniali Derrick Lacey, Graham Keighron i Michael Garrett - w tym sześcioosobowym składzie band nagrał singel "Together Girl Forever".


Kiedy z zespołem skontaktował się ówczesny menedżer Boyzone, Louis Walsh, sekstet zyskał niebywałą szansę na zaistnienie w show-biznesie - niestety, aby uzyskać aprobatę i możliwość nagrywania dla BMG potrzebne były zmiany. Te przyszły wraz z pożegnaniem się z Derrickiem, Grahamem i Michaelem - na ich miejsce pojawili się Nicky Byrne i Bryan McFadden. Współ menedżerem zespołu (głównie z przyczyn nazwiska niż konkretnych działań) został Ronan Keating, lider Boyzone. Tak zreformowany boysband przyjął 3 lipca 1998 roku nazwę Westlife.

Początki każdego z członków były różne - Mark, Kian i Shane przed założeniem IOU uczęszczali do katolickiego Summerhill College, gdzie brali udział m.in. w szkolnej inscenizacji "Grease". Kian dodatkowo grał w punkowym zespole Skrod. Bryan ma za sobą doświadczenie aktorskie - uczęszczał do dublińskiej Billy Barry Stage School, która umożliwiła mu występy na deskach wszystkich liczących się teatrów w Irlandii (zagrał nawet rolę w serialu komediowym "Finbar's Class" o nastolatkach). Jedynie kariera Nicky'ego potoczyła się dziwnym torem, gdyż przed dołączeniem do zespołu był on profesjonalnym... piłkarzem. Grał jako bramkarz m.in. w klubach Leeds United i Shelbourne.

Westlife wdarli się na szczyt brytyjskiej listy przebojów w marcu 1999 roku ze swoim pierwszym singlem, "Swear It Again" i szybko nie oddali pola. "If I Let You Go", "Flying Without Wings" (wielki przebój umieszczony na soundtracku do filmu "Pokemon 2000"), "I Have a Dream" - te tytuły również zadebiutowały na pierwszym miejscu. Mimo tego wydany w listopadzie 1999 roku debiutancki album, zatytułowany po prostu "Westlife", osiągnął "tylko" 2. pozycję i od razu spadł na miejsce 37. Muzycy zdobyli jednak nagrody, w tym, dla najlepszego nowego zespołu Top of the Pops roku oraz najlepszego zespołu UK i Irlandii podczas MTV Europe Music Awards. Piąty i ostatni singel z debiutanckiego krążka, "Fool Again" tradycyjnie zajął za to 1. miejsce listy na początku 2000 roku.

"Coast to Coast" to tytuł drugiego albumu formacji, wydanego rok po debiucie. Promowały go single "My Love" i "Against All Odds (Take a Look At Me Now)" (duet z Mariah Carey), które również uplasowały się na szczycie listy przebojów. Z takim wynikiem - 7 pierwszych singli na pierwszym miejscu listy przebojów wyrównali rekord ustanowiony wcześniej przez The Beatles. Pasmo nieprzerwanych sukcesów pociągnęło za sobą nieodwołalną decyzję o światowym tournée - podczas "Where Dreams Come True Tour" zespół dał 70 koncertów w Wielkiej Brytanii, Europie i Azji.

Grupa od początku swego istnienia angażowała się w działalność charytatywną - poprzez duet z indonezyjską piosenkarką Sheriną (singel "I Have a Dream") czy wspólne występy z Christiną Aguilerą i Dianą Ross wspierali UNICEF, Comic Relief czy Fundację Nelsona Mandeli na Rzecz Dzieci. Poza tym aktywnie wspierają brytyjskie organizacje, m.in. Królewski Instytut Głuchych, organizowaną przez BBC akcję "Children In Need" czy też Cancer Research UK.

Jesienią 2001 roku światło dzienne ujrzał kolejny album - "World Of Our Own", z którego pochodzi m. in. wielki przebój "Uptown Girl" (i oczywiście kolejny nr 1. listy przebojów), oryginalnie nagrany przez Billy'ego Joela. Zespół przyzwyczaił fanów do regularnego wydawania swoich pozycji - co roku na jesieni nowy krążek Westlife ukazywał się na półkach sklepowych. Tak samo było ze składanką "Unbreakable - The Greatest Hits Vol. 1" z 2002 roku. Czwarty studyjny album - "Turnaround" to ostatnia pozycja nagrana w oryginalnym, pięcioosobowym składzie. W marcu 2004 Bryan postanowił odejść z zespołu i skupić się na rodzinie oraz solowej karierze. Punktem zwrotnym, który zadecydował o tej decyzji było... nagranie przez zespół coveru "Mandy" Barry'ego Manillowa.

- To była... ta cholerna "Mandy" - mówił później Brian (po odejściu z Westlife powrócił do oryginalnej pisowni swego imienia) w wywiadzie dla "The Independent" - To był punkt zwrotny. Zawsze byłem bardzo dumny z Westlife i wciąż uważam, że nigdy nie mieliśmy takiego uznania, na jakie zasłużyliśmy, ale strasznie jest mi wstyd za tę piosenkę. Jak tylko zaczęliśmy ją nagrywać w studio, straciłem całą chęć do dalszego grania.

Brian wydał swój pierwszy solowy album "Irish Son" w 2004 roku. Na płycie znalazł się też duet "Almost Here" z australijską piosenkarką Deltą Goodrem, ówczesną partnerką muzyka (wcześniej związany był z Kerrą Katoną z Atomic Kitten, z którą oficjalnie rozwiódł się dopiero w 2006 roku). Nagrania nie spotkały się jednak z dużym uznaniem, a rozczarowany artysta postanowił zwrócić się w stronę country.

Po odejściu Briana zespół bynajmniej nie wyhamował - przed wydaniem następnej płyty postanowił za to zrobić ukłon w stronę fanów. Zorganizował casting i spośród licznej rzeszy chętnych wybrano Joannę Hindley, która wzięła udział w nagraniu utworu "The Way You Look Tonight". Dla uczczenia tej współpracy zorganizowano specjalny telewizyjny show.

W 2005 roku Mark wyjawił szerokiej publiczności, że jest homoseksualistą, a jego wieloletnim partnerem jest Kevin McDaid z zespołu V. Dodał, że zespół oraz jego rodzina od dawna o tym wiedzieli.

- Jestem gejem i jestem z tego dumny - wyjawił Mark w wywiadzie dla magazynu "The Sun". - Nie przejmuję się, jak ludzie na to zareagują, jestem szczęśliwy z tego, jaki jestem. Znalazłem kogoś, kto jest moim prawdziwym partnerem.

Kolejne lata to pasmo nieprzerwanych sukcesów kolejnych wydawnictw - wraz z premierą w 2006 roku singla "The Rose", który po raz czternasty w ich karierze osiągnął szczyt listy przebojów, boysband zajął honorowe 3. miejsce (wespół z Cliffem Richardem) na liście zespołów z największą liczbą singli "numer 1" w historii (pozostając w tyle tylko za The Beatles i Elvisem Presleyem). Ostatni dotychczas studyjny album Westlife został wydany w 2007 r. i nosi tytuł "Back Home". Promowała go trasa "Back Home Tour", podczas której 1 czerwca 2008 r. dla uczczenia 10-lecia istnienia formacji zespół dał największy w swojej historii koncert na Croke Park w Dublinie - publiczność liczyła 82300 fanów.

Po zakończeniu wyczerpującej trasy promującej ostatni studyjny album 1 lipca 2008 roku zespół ogłosił roczne zawieszenie zespołu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Swear it again	Westlife	05.1999	1[2][22]	20[20]	RCA 74321 66206 2	[gold-US][gold-UK][written by Steve Mac/Wayne Anthony Hector][produced by Steve Mac ]
If you let you go	Westlife	08.1999	1[1][20]	-	RCA 74321692352	[silver-UK][written by David Kreuger/Joergen Elofsson/Per Magnusson ][produced by David Kreuger/Per Magnusson ]
Flying without wings	Westlife	10.1999	1[1][22]	-	RCA 74321709162	[platinum-UK][written by Steve Mac/Wayne Anthony Hector][produced by Steve Mac ]
I have a dream/Seasons in the sun	Westlife	12.1999	1[4][35]	-	RCA 74321 72601 2	[platinum-UK][written by Benny Andersson/Bjorn Ulvaeus/Jacques Brel/Rod McKuen ][produced by Dan Frampton/Pete Waterman/Mark Topham/Karl Twigg ][oryginalnie nagrana przez zespół Abba w 1979]
Fool again	Westlife	04.2000	1[1][21]	-	RCA 74321 75156 2	[silver-UK][written by David Kreuger/Joergen Elofsson/Per Magnusson ][produced by David Kreuger/Per Magnusson]
Against all odds	Mariah Carey & Westlife	09.2000	1[2][27]	-	Columbia 6698872	[gold-UK][written by Phil Collins][produced by Mariah Carey/Steve Mac ]
My love	Westlife	11.2000	1[1][19]	-	RCA 74321802792	[silver-UK][written by Jorgen Elofsson/Per Magnusson/David Kreuger/Pelle Nylen][produced by David Kreuger/Per Magnusson]
What makes a man	Westlife	12.2000	2[46]	-	RCA 74321 82386 2	[gold-UK][written by Steve Mac/Wayne Anthony Hector][produced by Steve Mac ]
Uptown girl	Westlife	03.2001	1[1][24]	-	RCA 74321841682	[platinum-UK][written by Billy Joel][produced by Steve Mac ]
Queen of my heart	Westlife	11.2001	1[1][22]	-	RCA 74321 89913 2	[silver-UK][written by Steve McCutcheon/Wayne Anthony Hector/Steve Robson/John McLaughlin][produced by Steve Mac ]
World of our own	Westlife	03.2002	1[1][23]	-	S/RCA 74321918802	[silver-UK][written by Steve Mac/Wayne Anthony Hector][produced by Steve Mac ]
When You're Looking Like That	Westlife	03.2002	188[1]	-	RCA 74321 87367 2	[written by A. Carlsson , M. Martin , Rami][produced by Rami]
Bop bop baby	Westlife	06.2002	5[40]	-	S 74321940452	[written by Bryan McFadden/Frank Murphy/O'Brien/Shane Filan ][produced by Steve Mac ]
Unbreakable	Westlife	11.2002	1[1][36]	-	S Records 74321 975222	[silver-UK][written by Jorgen Elofsson/Jon Reid][produced by Steve Mac ]
Tonight /Miss you nights	Westlife	04.2003	3[17]	-	S Records 74321 98680 2	[written by Wayne Anthony Hector/Steve Mac/Jorgen Elofsson][produced by Steve Mac ]
Hey whatever	Westlife	09.2003	4[18]	-	S Records 82876560862	[written by Karl & Ken Papenfus/Steve Mac/Steve McCutcheon/Wayne Hector ][produced by Steve Mac ]
Mandy	Westlife	11.2003	1[1][20]	-	S Records 82876570742	[silver-UK][written by Scott English/Richard Kerr ][produced by Steve Mac ]
Obvious	Westlife	03.2004	3[24]	-	S 82876596322	[written by Andreas Carlsson/Jakob Schulze/Pilot II/Savan Kotecha][produced by Jakob Schulze/Karl Engstrom/Kristian Lundin ]
You raise me up	Westlife	11.2005	1[2][57]	-	S 82876739522	[platinum-UK][written by Brendan Graham/Rolf Lovland ][produced by Steve Mac ]
When you tell me that you love me	Westlife feat Diana Ross	12.2005	2[12]	-	S Records 82876767382	[written by John Bettis/Albert Hammond ][produced by Steve Mac ]
Amazing	Westlife	03.2006	4[13]	-	S 82876806242	[written by Jakob Schulze/Kristian Lundin/Pilot II/Savan Kotecha][produced by Carl Falk ]
The Rose	Westlife	11.2006	1[1][11]	-	S 88697032652	[written by Amanda McBroom ][produced by Andreas Quiz/Josef Larossi ]
Hard To Say I'm Sorry	Westlife	11.2007	135[1]	-	BMG GBARL 0601582
Home	Westlife	11.2007	3[21]	-	S 88697189872	[silver-UK][written by Michael Buble/Alan Chang/Amy-Gillies Foster ][produced by Steve Mac ]
I'm Already There	Westlife	12.2007	62[8]	-	S GBARL 0701126	[written by Gary Baker/Frank Myers/Richie McDonald ][produced by Andreas Quiz/Josef Larossi ]
Us Against The World	Westlife	02.2008	8[15]	-	S 88697253142	[written by Rami Yacoub/Arnthor Birgisson/Kotecha ][produced by Rami Yacoub/Arnthor Birgisson ]
What About Now	Westlife	11.2009	2[22]	-	RCA 88697611282	[gold-UK][written by Ben Moody/David Hodges/Josh Hartzler ][produced by Steve Robson ]
Safe	Westlife	11.2010	10[5]	-	Syco Music 88697724492	[written by John Shanks, James Grundler][produced by John Shanks, Richard "Biff" Stannard, Ash Howes]
Lighthouse	Westlife	11.2011	32[2]	-	RCA GB 1101100463	[written by Gary Barlow, John Shanks][produced by John Shanks]
Hello My Love	Westlife	01.2019	13[10]	-	EMI GBUM 71807035	[written by Ed Sheeran,Steve Mac][produced by Steve Mac,Red Triangle,John Gibbons,Colin Hanley]
Better Man	Westlife	04.2019	26[2]	-	EMI GBUM 71900660	[written by Ed Sheeran,Fred Gibson,Steve Mac][produced by Tobie Tripp,Steve Mac ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Westlife	Westlife	11.1999	2[107]	129[17][05.2000]	RCA 74321 71321 2	[5x-platinium-UK][produced by Cutfather & Joe/David Frank/David Kopatz/Jakob Schulze/Per Magnusson/Rami Yacoub/Steve Kipner/Steve Mac ]
Coast to coast	Westlife	11.2000	1[1][66]	-	RCA 74321808312	[6x-platinium-UK][Producers: David Kreuger/Jakob Schulze/Per Magnusson/Rami Yacoub/Steve Mac ]
World of our own	Westlife	11.2001	1[1][50]	-	RCA 7432190308 2	[4x-platinium-UK][Producers: Cutfather/Dan Frampton/David Kreuger/Julian Gallagher/Per Magnusson/Richard Stannard/Steve Kipner/Steve Mac ]
Unbreakable-The Greatest Hits-Vol.1	Westlife	11.2002	1[1][173]	-	S Records 74321 97590 2	[6x-platinium-UK][Producers: Dan Frampton/David Kreuger/Jimmy Jam/John Holiday/Mariah Carey/Per Magnusson/Pete Waterman/Rami Yacoub/Steve Mac/Terry Lewis/Trevor Steele ]
Turnaround	Westlife	12.2003	1[1][35]	-	S Records 82876557412	[2x-platinium-UK][Producers: Cutfather & Joe/Jakob Schulze/Josef Larossi/Karl Engstrom/Steve Mac ]
Allow us to be Frank	Westlife	11.2004	3[30]	-	RCA 82876651052	[2x-platinium-UK][Producers: Steve Mac ]
Face to face	Westlife	11.2005	1[1][52]	-	S 82876745382	[4x-platinium-UK][Producers: Andreas Quiz/Carl Falk/David Kreuger/Jakob Schulze/Josef Larossi/Per Magnusson/Steve Mac ]
The Love Album	Westlife	12.2006	1[1][42]	-	S 88697019822	[3x-platinium-UK][Producers: Andreas Quiz/David Kreuger/Josef Larossi/Meller/Per Magnusson/Steve Mac ]
Back Home	Westlife	11.2007	1[1][33]	-	S 88697176702	[3x-platinium-UK][Producers: Steve Mac/Per Magnusson/David Kreuger/Josef Larossi ]
Where We Are	Westlife	11.2009	2[17]	-	S 88697019822	[2x-platinium-UK][Producers: Andy Hill/Anne Preven/Brian Kennedy Seals/Emanuel Kiriakou/Greg Wells/Jim Jonsin/Louis Biancaniello/Martin Terefe/Ryan Tedder/Sam Watters/Scott Cutler/Steve Anderson/Steve Robson/Wayne Wilkins ]
Gravity	Westlife	12.2010	3[9]	-	Syco Music 88697724482	[platinium-UK][Producers: John Shanks]
Greatest Hits	Westlife	12.2011	4[19]	-	RCA 88697928422	[2x-platinium-UK][Producers: John Shanks, Steve Mac, Per Magnusson, David Kreuger, David Foster, Pete Waterman, Steve Robson, TTW, Rami Yacoub, Quiz & Larossi, Carl Falk, Arnthor Birgisson]

Bob Seger System

Po opuszczeniu Cameo-Parkway, Seger i Punch zaczęli szukać nowej wytwórni. Wiosną 1968 roku Bob Seger & The Last Heard podpisali kontrakt z wielką wytwórnią   Capitol Records, odrzucając Motown Records, którzy zaoferowali więcej pieniędzy niż Capitol. Seger uważał, że Capitol był bardziej odpowiedni dla jego gatunku niż Motown. 

 Capitol zmienił nazwę zespołu na The Bob Seger System. Podczas przejścia między wytwórniami gitarzysta Carl Lagassa opuścił zespół, a dołączył klawiszowiec Bob Schultz . Pierwszym singlem The System z Capitol był antywojenny utwór „2 2 =?”, który odzwierciedlał wyraźną zmianę postaw politycznych Segera z „The Ballad of the Yellow Beret”. Singiel był ponownie hitem w Detroit i trafił jako numer 1 w stacjach radiowych w Buffalo, Nowym Jorku i Orlando na Florydzie, ale przeszedł niezauważony niemal wszędzie, i nie udało mu się znaleźć na liście krajowej w USA. Singiel wszedł jednak na kanadyjską   listę przebojów, osiągając   # 79. 

Drugim singlem z The Bob Seger System był „Ramblin' Gamblin „Man”. To był poważny hit w Michigan, a także stał się pierwszym hitem ogólnokrajowym Segera, osiągając   # 17. Sukces piosenki doprowadził do wydania albumu o tym samym tytule w 1969 roku. Album Ramblin 'Gamblin' Man osiągnął 62 pozycję na liście albumów popowych Billboard. Glenn Frey (później w Eagles) miał swój pierwszy koncert studyjny, śpiewając chórki i grając na gitarze w „Ramblin” Gamblin 'Man ”.

Seger nie był w stanie podążyć za tym sukcesem. Do następnego albumu wokalista i autor piosenek Tom Neme dołączył do The System, ostatecznie pisząc i śpiewając większość melodii, która była mocno krytykowana. Album, noszący nazwę Noah (1969), nie wykazał się powodzeniem, co doprowadziło Segera do krótkiego odejścia z przemysłu muzycznego i uczęszczania na studia. Wrócił w następnym roku i wydał ostatni album System , Mongrel z 1970 roku, tym razem bez Toma Neme. Bob Schultz również opuścił zespół, zastępił go Dan Watson. Mongrel, z potężnym singlem „Lucifer”, został uznany za mocny album przez wielu krytyków i fanów Detroit, ale nie udało mu się zaistnieć komercyjnie.

 Bob Seger System został wprowadzony do Michigan Rock and Roll Legends Hall of Fame w 2006 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ramblin' Gamblin' Man/Tales Of Lucy Blue	Bob Seger System	09.1968	-	17[14]	Capitol 2297	[written by Bob Seger][produced by Hideout Records And Distributors Inc.]
Ivory/The Last Song (Love Needs To Be Loved)	Bob Seger System	05.1969	-	97[1]	Capitol 2480	[written by Bob Seger][produced by Wayne Shuler, Hideout Productions]
Lucifer/Big River	Bob Seger System	04.1970	-	84[6]	Capitol 2748	[written by Bob Seger][produced by Hideout Records ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ramblin' Gamblin' Man	Bob Seger System	02.1969	-	62[10]	Capitol 172	[gold-US][produced by The Bob Seger System and Punch Andrews]
Mongrel	Bob Seger System	10.1970	-	171[4]	Capitol 499	[gold-US][produced by Punch Andrews]

Stillroven

Stillroven był amerykańskim zespołem rocka garażowego i  psychodelicznego z Robbinsdale, Minnesota , na przedmieściach Minneapolis , którzy byli aktywni w latach 1965-1969. Odnieśli lokalny  sukces, ciesząc się przebojem w obszarze Twin Cites dzięki wersji „ Hey Joe ”. W nadziei, że dotrą do szerszej publiczności, przenieśli się, grając przez krótki czas w Tucson w Arizonie , ale ostatecznie przenieśli swoją bazę operacyjną do Denver w Kolorado , gdzie krótko podpisali kontrakt z A&M Records , nagrywając niewydany album dla wytwórni. Grupa dokonała nagrań w studio Normana Petty'ego w Clovis w Nowym Meksyku , a następnie przeniosła się do Waszyngtonu w 1969 roku . W latach, które upłynęły od ich rozpadu w 1969 r., Prace grupy przyciągnęły uwagę entuzjastów rocka garażowego i psychodelicznego i zostały uwzględnione w różnych re-wydaniach i kompilacjach.

Stillroven został założony przez studentów w Robbinsdale High School w Robbinsdale, Minnesota, na przedmieściach Minneapolis w 1965 roku i początkowo był znany jako Syndicate.Ich oryginalny skład to John Howarth i Mark Moorhead na gitarach, Rock Peterson na basie, Dave Dean na klawiszach i Phil Berdahl na perkusji. Główny wokal zwykle zmienia się między różnymi członkami zespołu. Wkrótce po tym, jak Mark Moorhead odszedł w 1966 roku, zespół postanowił zmienić nazwę na Stillroven.Zatrudnili Danny'ego Kane'a jako jego zastępcę na gitarze.

W tym samym czasie poznali lokalnego disc jockeya Petera Huntingtona Maya, który został ich menadżerem i wyprodukował ich płyty. W 1966 roku udali się do studia zlokalizowanego w piwnicy, aby nagrać swój pierwszy singiel „She's My Woman” ze swoją wersją „ (I'm Not Your) Stepping Stone ”, który został wydany w wytwórni Falcon .Tylko 50 promocyjnych kopii zostało wytłoczonych dla stacji radiowych.

 Jednak ich następny singiel w Dove Recording Studio w Bloomington, Minnesota zawierał hałaśliwą wersję „ Hey Joe ” z „Sunny Day”  i zyskał znacznie więcej ekspozycji niż pierwszy, stając się hitem w rejonie Minneapolis. Sukces singla nie był wystarczający, by Peterson i Kane nie odeszli w 1967 r.  Zostali zastąpieni Jimem Larkinem na gitarze rytmicznej i Dave Bergetem na basie.  Ich kolejny singiel „Little Picture Playhouse” / „Cast Thy Burden Upon the Stone” ukazał halucynogenny wpływ psychodelii. Zespół otwierał koncerty Sonny & Cher (choć Cher nie mógł uczestniczyć z powodu choroby) w Minneapolis Auditorium.

Mimo to zespół nie zdołał zdobyć popularności poza obszarem Minneapolis, co było trudniejsze dzięki decyzji ich menedżera o przeprowadzce do Tucson w Arizonie i prowadzeniu spraw z dystansu.Larkin i Berget opuścili zespół niedługo po tym, a zastąpili ich Mike O'Gara na gitarze i Mike Flaherty -bass. W 1968 roku, z O'Garą i Flahertym teraz w składzie, nagrali wersję Moby Grape  „Come in the Morning” z „Necessary Person”, obie zaśpiewane przez O'Garę , ale z powodu wewnętrznego sprzeciwu w grupie, singiel został wstrzymany po wydrukowaniu pierwszych stu egzemplarzy, a następnie ponownie wydany z inną wersją okładki, ale tym razem z coverem  Small Faces   „Tell Me Have You Ever Seen Me” z Dave'em Bergetem na wokalu, który zastąpił „Come in the Morning” jako stronę A. Byłoby to ostatnie oryginalne wydawnictwo zespołu. 

Zespół udał się do Tucson w Arizonie, gdzie przez dwa miesiące byli zarezerwowani w Dunes on Speedway Blvd.  16 kwietnia wystąpili jako zespół otwierający występ Buffalo Springfield w the Dunes i regularnie pojawiali się tam do maja. W lipcu Mike Flaherty opuścił zespół, a Dave Berget powrócił.   Zespół podpisał kontrakt z nowym menadżerem,Jamesem Reardonem i współpracownikami.  Kontynuowali występy w Tucson, a nawet podpisali kontrakt z A&M Records na nagranie albumu, który nagrali, ale który nigdy nie został wydany. W listopadzie Stillroven przeniósł swoją bazę  do Denver w Kolorado. W kwietniu 1969 roku udali się do Clovis w Nowym Meksyku, aby nagrać kilka piosenek, w tym cover „Get Ready” Temptations w studio Normana Petty'ego , gdzie tacy luminarze jak Buddy Holly i Roy Orbison nagrali wiele ich hitów z Petty'm w latach 50-tych.

W maju 1969 r. zespół udał się do Waszyngtonu, aby spotkać się z Bonnie Diamond, która wcześniej spotkała zespół w Aspen w Kolorado i była znana   z powiązań w branży muzycznej.  Zaaranżowała dla nich przesłuchanie dla producenta Phila Ramone i egzekutywę z Electra Records w Nowym Jorku. Poproszono ich o przesłuchanie, a później nagranie   wersji piosenki z Broadwayu, Oh! Kalkuta! Nie interesując się nagrywaniem tej piosenki, odrzucili układ i na krótko wrócili do Waszyngtonu.  Zaproponowano im pobyt w Nowym Jorku na scenie w Greenwich Village, ale odrzucono go z powodu wczesnego poranka. W finałowym składzie, w którego skład wchodzą Phil Berdahl, Dave Dean, Dave Berget, Mike O'Gara i Dave Rivkin, oraz z Berdahlem i Deanem jako jedynymi dwoma oryginalnymi członkami zespołu, zespół w końcu wrócił do Minnesoty, grając ostatni koncert w lipcu 1969 r. w klubie o nazwie Prison in Burnsville.  Wkrótce potem zespół się rozpadł. 

W następnych latach po ich rozpadzie, praca zespołu zwróciła uwagę entuzjastów i kolekcjonerów rocka garażowego i psychodelicznego. Antologia ich pracy, Cast Thy Burden Upon the Stillroven, została wydana w Sundazed Records w 1996 roku.  Oprócz bardziej znanych piosenek, album zawierał wiele wcześniej niewydanych utworów. W 2005 roku niewydany album nagrany dla A&M w 1968 roku został wydany na CD, Too Many Spaces.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
She's My Woman/I'm Not Your Stepping Stone	Stillroven	.1966	-	-	Falcon 7296	[written by Howarth, Dean][produced by Creative Group Co.]
Hey Joe/Sunny Day	Stillroven	06.1967	-	-	Roulette 4748	[written by Bill Roberts][produced by Peter Huntingfield May]
Little Picture Playhouse/Cast Thy Burden Upon The Stone	Stillroven	11.1967	-	-	August 101	[written by Hine][produced by Peter Huntingfield May]
Have You Ever Seen Me/Necessary Person	Stillroven	.1968	-	-	August 102	[written byMarriott, Lane][produced by Peter Huntington May]