Dance Exponents

The Exponents są nowozelandzką grupą rockową . Zespół powstał w 1981 r. jako Dance Exponents, po tym jak wokalista Jordan Luck i gitarzysta Brian Jones rozwiązali swoją pierwszą grupę, Basement, i przenieśli się z South Canterbury do Christchurch. Pozostałymi członkami założycielami byli David (Chalkie) Gent (bas), Steve (Fingers) Cowan (gitara) i Michael (Harry) Harralambi (perkusja). Rezydując w Christchurch Aranui Tavern szybko zdobyli silną pozycję, co zostało udokumentowane podpisaniem kontraktu nagraniowego z Mushroom Records w 1982 roku.
 
Cowan później zmarł w wyniku wcześniejszej choroby. Jakiś czas później, do zespołu dołączył Chris Sheehan na gitarze. Po wydaniu dwóch albumów, w Nowej Zelandii, zespół przeniósł się do Wielkiej Brytanii w 1987 roku, gdzie był popularny wsród emigrantów z Nowej Zelandii (a z czasem Australii i RPA) , ale nie zdobył kontraktu płytowego. W końcu powrócił do Nowej Zelandii i wyrzucił "Dance" z nazwy w 1991 roku, dokonując zmian także w swoim stylu muzycznym.
 
Grupa zawsze opierała się na materiale komponowanego przez Jordana Lucka. Obok niego skład grupy tworzyli Bryan Bell, Mark Bell, Martin Morris i David Barraclough. Ich najważniejsze hity,to m.in. "Why Does Love Do This To Me", "Who Loves Kto Most", "Victoria", "I'll Say Goodbye (Even Tho' I'm Blue) " i " Whatever Happened To Tracy " były popularne wśród kolejnego pokolenia młodych Nowozelandczyków.Zespół kontynuował koncertowanie w Nowej Zelandii do 2006 roku, często w małych, prowincjonalnych miasteczkach, jak również głównych centrach rozrywki,po czym Luck koncertował z własnym zespołem,Luck, grając utwory Exponents i nowe kompozycje . 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Victoria / Can't Kiss the Lips of a Memory	Dance Exponents	07.1982	-	6[9]	-/Mushroom K 8793	-
Airway Spies / Your Best Friend Loves Me Too	Dance Exponents	11.1982	-	11[8]	-/Mushroom K 8905	-
All I Can Do / The Empty Bunk in the Bunkhouse	Dance Exponents	05.1983	-	23[7]	-/Mushroom K 9044	-
Know Your Own Heart / Just Me and You	Dance Exponents	10.1983	-	19[8]	-/Mushroom K 9250	-
I'll Say Goodbye (Even Though I'm Blue) / Checking to See That Your Kiss Is the Same	Dance Exponents	04.1984	-	18[13]	-/Mushroom K 9051	-
Sex and Agriculture	Dance Exponents	08.1984	-	11[8]	-/Mushroom K 9478	-
My Love For You / Ashened Ashened Autumn Leaves	Dance Exponents	04.1985	-	14[6]	-/Mushroom K 9711	-
Caroline skies	Dance Exponents	08.1986	-	24[7]	-/Zulu Z 001	-
If only I could die	Dance Exponents	11.1986	-	35[3]	-/Zulu Z 003	-
Why Does Love Do This To Me	Exponents	05.1991	-	3[29][gold]	-/Mercury 868 176	-
Who Loves Who The Most	Exponents	08.1991	-	3[14][gold]	-/Mercury 868 776	-
Whatever Happened To Tracey	Exponents	02.1992	-	6[11]	-/Mercury 866 542	-
Sink Like A Stone	Exponents	06.1992	-	28[6]	-/Mercury 866 658	-
Erotic EP	Exponents	12.1992	-	27[81]	-/Mercury 864 775	-
House Of Love	Exponents	01.1994	-	25[6]	-/Universal 858 052	-
Like She Said	Exponents	09.1994	-	25[4]	-/Universal 858 847	-
La La Lulu/Summer we never meant	Exponents	10.1995	-	13[8]	-/Warner 063012167	-
Do You Feel In Love	Exponents	07.1996	-	23[41]	-/Warner 063015229	-
One In A Lifetime	Exponents	05.1997	-	24[6]	-/Sony 664 262	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Live At Mainstreet	Dance Exponents	06.1983	-	3[9]	-/Mushroom L 38 017
Prayers Be Answered	Dance Exponents	12.1983	-	4[45][platinum]	-/Mushroom L 38 077
Expectations	Dance Exponents	05.1985	-	7[8][gold]	-/Mushroom L 53 163
Amplifier	Dance Exponents	11.1986	-	18[4]	-/CBS Zulu Z 001
Something Beginning With C	Exponents	03.1992	-	1[2][19][3x-platinum]	-/Universal 512 210
Grassy Knoll	Exponents	09.1994	-	8[6]	-/Universal 522 913
Once Bitten, Twice Bitten: The Singles	Exponents	12.1995	-	1[1][18][6x-platinum]	-/WBS 063012558
Better Never Than Late	Exponents	06.1997	-	3[8][gold]	-/Sony 487 708
Hello, Love You, Goodbye	Exponents	01.2000	-	48[1]	-/Sony 496 324
Sex & Agriculture - The Very Best Of	Exponents	11.2005	-	7[15][ platinum]	-/Universal 987 542

Dam Native

Dam Native jest nowozelandzką grupą hip-hopową założoną w 1992r,prominentną w drugiej połowie lat 90-tych. Pierwszymi członkami byli Danny Haimona i Bennett Pomana, teraz ex-członkowie wspomnianej grupy. Grupa została założona w 1992 roku pod nazwą Native Bass i wydała płytę w momencie, gdy przemysł muzyczny Nowej Zelandii był praktycznie pozbawiony jakichkolwiek zespołów hip hopowych .
 
Dam Native skupia się na kwestiach Maorysach i innych politycznych problemów związanych z Nową Zelandią. Grupa wydała jeden album, zatytułowany Kaupapa Driven Rhymes Uplifted (czasami skracany do KDRU), które jest trudny do znalezienia w sklepach muzycznych. Kolejny album, "Aotearoa ....... Nobody Does It Better" ma być wydany w lutym 2008 r., razem z reedycją KDRU jako podwójny album.
 
Uczestniczył prawie dwie dekady w nowozelandzkim przemyśle muzycznym nie tylko wsparcie międzynarodowych dwiazd, takich jak Public Enemy, Ice T, Spearhead, Ben Harper, Red Hot Chilli Peppers, Del the Funky Homosapien, Body Count i The Fugees, aby wymienić tylko kilka, nie tylko stała się pierwszą " prawdziwą" grupą hip-hopową, ale pierwszą z nurtu "Maori Hip Hop", aby wygrać dwie nagrody za "najlepszy zespół" i "najlepszego męskiego wokalistę" nowozelandzkiego rynku muzycznego.

 W tym samym roku zdobył także nagrodę "Teledysk Roku" za singiel "Behold my Kool style" z pierwszego albumu Dam Native "Kaupapa Driven Rhymes Uplifted", który jest do dziś uznawany za najlepszy album hip hopowy w historii rynku nowozelandzkiego. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Son	Dam Native	07.1997	-	25[8]	-/BMG Tang 527	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Kaupapa Driven Rhymes Uplifted	Dam Native	09.1997	-	37[4]	-/BMG Tang 528

Dalvanius

Maui Dalvanius Prime (ur.16 stycznia 1948r - zm. 3 października 2002r) nowozelandzki artysta i autor tekstów. Jego 30-letnia kariera muzyczna spowodowała,że stał się mentorem i inspiracją wielu młodych nowozelandzkich Maorysów. Był wokalistą i szczerym zwolennikiem kultury Maorysów.
 
Był szóstym z 11 dzieci, które w latach 50-tych wychowywało się w domu zawsze pełnym muzyki m.in. Fats Domino, Elvis i The Drifters. Dalvanius Prime był jednym z najbardziej popularnych w Nowej Zelandii osobistości muzycznych.Uczył się w Church College w Nowej Zelandii w Temple View, Hamilton. Pod koniec lat 60-tych roku przeniósł się do Wellington, gdzie pracował jako kucharz w dzień i jako muzyk w nocy.Zaangażował się w Shevelles, maoryskie żeńskie trio wokalne z Porirua, z którym odbył wiele turnee po Australii.
 
W 1970 roku wyjechał do Australii i wystąpił na otwarciu opery w Sydney Opera House ,a rezygnacja premiera w Australii w 1975 roku Gougha Whitlama stała się inspiracją piosenki Canberra, We're Watching You. W 1984 roku,odniósł wielki sukces w Nowej Zelandii z utworem Poi E, nagranym w klubie Maori Patea.
Zagrał w filmie Te Rua w 1990 roku ,gdzie śpiewał tytułowy temat piosenki Chudka Pa- Poy o apartheidzie. Pozostawał również w ścisłej współpracy z Ngoi Pewhairangi, który pomógł mu opracować Te Kohanga Reo, maoryski język systemu edukacji przedszkolnej i dostarczał muzykę do wielu tekstów tego programu.
 
Później został się działaczem na rzecz zwrotu mokomokai (konserwowane, wytatuowanych ludzkich głów) z zagranicznych muzeów. Pojawiał się gościnnie w kilku telewizyjnych widowiskach tym Radio Te wha WAHO i The Life and times of Tetutu. W 1983 roku założył własną firmę produkcyjną, Maui Records i stawał się coraz bardziej związany z muzyką Maorysów. W latach 90-tych jego niezapomniane spektakle, jak Father Christmas at Christmas in the Park przyniósł mu poważanie i fanów na całym świecie. Zmarł w Hawera w 2002 r. po długiej walce z rakiem. Pochowany został w jego rodzinnym Nukumaru, South Taranaki, Nowa Zelandia. 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Man of passion	Dalvanius	05.2003	-	21[5]	-/Jayrem Jay 381

Kenny Dale

 Kenneth Dale Eoff (ur. 3 października 1951r w Artesia, Nowy Meksyk ) to amerykański artysta muzyki country, znany zawodowo jako Kenny Dale . Aktywny w latach 70-tych nagrał dwa albumy dla Capitol Records i nagrał kilka hitów country. Jego największym przebojem była jego wersja „ Only Love Can Break a Heart ” Gene'a Pitney'a , która osiągnęła   nr 7. 

 Kenny Dale nie zwrócił się do muzyki, dopóki nie skończył dwudziestu lat, ale wraz z wydaniem debiutanckiego singla „Bluest Heartache Of The Year” nadrobił stracony czas. Wydany w 1977 roku utwór stał się dużym hitem country i ustanowił Dale'a jako obiecujący młody głos country. 


 Regularnie występujący w klubie Fiddlin 'Frenchie Burke w Houston, Dale występował w lokalnym   klubach ze swoim zespołem Love Country.

Dale wycofał się z branży muzyki country na początku lat 80-tych i zamieszkał w Nashville w stanie Tennessee . Obecnie pracuje jako kierowca autobusu szkolnego w Teksasie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bluest Heartache Of The Year/I'll Believe Every Word That You Lie	Kenny Dale	04.1977	-	-	Capitol 4389	[written by W. W. Wimberly][produced by A. V. Mittelstedt][11[10].Country Chart]
Shame, Shame On Me (I Had Planned To Be Your Man)/Love Walked In Again	Kenny Dale	08.1977	-	-	Capitol 4457	[written by W. W. Wimberly][produced by A. V. Mittelstedt][11[8].Country Chart]
Red Hot Memory/This Is A Sad Song	Kenny Dale	02.1978	-	-	Capitol 4528	[written by W. W. Wimberly][produced by A. V. Mittelstedt][17[8].Country Chart]
The Loser/For Love	Kenny Dale	06.1978	-	-	Capitol 4570	[written by D. McCall, L. Morris][produced by A. V. Mittelstedt][28[4].Country Chart]
Two Hearts Tangled In Love/Let's Make Love	Kenny Dale	09.1978	-	-	Capitol 4619	[written by W. W. Wimberly][produced by A. V. Mittelstedt][18[7].Country Chart]
Down To Earth Woman/Every Other Word Is You	Kenny Dale	05.1979	-	-	Capitol 4704	[written by S. Pippin, J. Slate][produced by Bob Montgomery][16[8].Country Chart]
Only Love Can Break A Heart/Child Of The Wind	Kenny Dale	08.1979	-	-	Capitol 4746	[written by H. David, B. Bacharach][produced by Bob Montgomery][7[9].Country Chart]
Sharing/Child Of The Wind	Kenny Dale	11.1979	-	-	Capitol 4788	[written by S. Pippin, J. Slate][produced by Bob Montgomery][15[8].Country Chart]
Let Me In/Rainbow Man	Kenny Dale	03.1980	-	-	Capitol 4829	[written by S. Pippin, J. Slate,Keith][produced by Bob Montgomery][23[5].Country Chart]
Thank You, Ever-Lovin'/There Are Women (Then There's My Woman)	Kenny Dale	08.1980	-	-	Capitol 4822	[written by Kenny O'Dell][produced by Bob Montgomery][33[3].Country Chart]
When It's Just You And Me/If The World Should Ever Run Out Of Love	Kenny Dale	01.1981	-	-	Capitol 4943	[written by Kenny O'Dell][produced by Bob Montgomery][31[3].Country Chart]

Dada

DADA, grupa brytyjska. Powstała jesienią 1969 w Londynie. Założyli ją Elkie Brooks (właśc. Elaine Bookbinder; 25.02.1945, Salford, Lancashire) - voc, znana już wtedy z wielu solowych nagrań, i Pete Gage (31.08.1947, Lewisham, Londyn) - g, b, k, voc, wywodzący się z zespołu Geno Washington And The Ram Jam Band.

W składzie znaleźli się też: Jimmy Chambers - voc, perc, Paul Korda - voc, Malcolm Capewell - ts, fl, Barry Duggan - as, fl, Ernie Lauchlan - tp, Don Shinn - k i Martyn Harryman - dr.
Niebawem Kordę zastąpił Robert Palmer (właśc. Alan Palmer; 19.01.1949, Batley, Yorkshire) - voc z The Alan Bown. Ponadto z formacją współpracowali Steve Lukather - g i Steve York - b. Działała do lata 1971r.

Podpisała kontrakt z firmą Atco i dla niej nagrała jedyną płytę w dorobku, zatytułowaną po prostu "Dada", wydaną w grudniu 1970. Zaproponowała niezwykle ambitny, wyrafinowany, opracowany z rozmachem repertuar z pogranicza bluesa, rhythm'n'bluesa, jazzu i rocka, np. Big Dipper, Seed Of Peace, Eyes Of The Warren, Jasamin, Dada.

Album okazał się wszakże za trudny dla fanów rocka i nie zyskał większej popularności. Dalsza kariera grupy, której utrzymanie ze względu na rozbudowany skład kosztowało krocie, stanęła pod znakiem zapytania.

Zapewne drogi muzyków by się rozeszły, gdyby nie Chris Blackwell, szef Island, który zaproponował im nagrania dla swojej firmy. Podsunął im też pomysł zmniejszenia składu. Tak latem 1971 z grupy Dada wyłoniła się inna - Vinegar Joe. W późniejszym zaś okresie Brooks i Palmer z powodzeniem działali jako soliści.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dada	Dada	.1970	-	-	Atco 2400 030	-

Ronnie Dyson

Ronnie Dyson (ur. 5.06.1950r - zm. 10.11.1990r) ,amerykański wokalista i aktor.
Urodzony w Washington, Dyson dorastał na Brooklynie w Nowym Jorku, gdzie śpiewał w chórze kościelnym. W wieku zaledwie 18 lat, zdobył główną rolę w broadwayowskiej produkcji "Hair" debiutując w Nowym Jorku w 1968 r. Dyson stał się charakterystycznym głosem lat 60-tych dzięki jego wokalizie w hymnie epoki hippie "Aquarius" .
 
Dyson pojawił się również w filmie z 1969r , Putney Swope. Po "Hair", Dyson kontynuował karierę na scenie grając w Salvation w 1970 roku. Jego nagranie piosenki z tego przedstawienia "(If You Let Me Make Love To You A) Why Can't I Touch You?", Z powodzeniem radziła sobie na rynku, wchodząc do Top 10 Billboard Hot 100, osiągając pozycję # 8 w 1970 roku. Następny, "I Don't Wanna Cry" doszedł do 9 miejsca na liśćie przebojów rhythm'n'bluesowych.
 
W 1971 roku, "When You Get Right Down To It" (cover hitu Delfonics), po obecności na amerykańskich listach przebojów, był wielkim hitem soulowym Wielkiej Brytanii, gdzie wszedł do Top 40 UK Singles Chart.Jego wytwórnia, Columbia Records wysłała go do Filadelfii w 1973 roku do producenta Thoma Bella, jednego z najlepszych producentów w tamtym okresie, by nagrać kilka utworów.
 
Bell silnie zorkiestrował jego styl,co widać w utworach takich jak "One Man Band", który osiągnął 28 miejsce na Hot 100 i # 15 na liście R&B;, i "Just Don't Want To Be Lonely" (# 60 pop, # 29 R &B; ).Dyson pozostał w Columbii współpracując z najlepszymi producentami na kolejnych trzech albumach, The More You Do It (1976), Love in All Flavors (1977) i If The Shoe Fits (1979). Tytułowy utwór pierwszego z trzech albumów został jego jednym z największych hitów stając się # 6 na R&B; Chart. Został on wyprodukowany przez Chucka Jacksona i Marvina Yancy, który był odpowiedzialny za serię przebojów Natalie Cole.
 
Dyson następnie podpisał kontrakt z oddziałem Atlantic, Cotillion w 1981 roku nagrywając dwa albumy i kilka singli, które odniosły jedynie umiarkowany sukces. Jego kariera aktorska i estradowa zaczęła podupadać pod koniec lat 70-tych z powodu złego stanu zdrowia i w 1983 Dyson pojawił się na listach R & B po raz ostatni z "All Over Your Face". Jego ostatnim solowym nagraniem było "See the Clown" w 1990 roku.
Dyson zmarł w wieku 40 lat z powodu niewydolności serca w 1990 roku, w Filadelfii . 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
(If You Let Me Make Love To You Then) Why Can't I Touch You?/Girl Don't Come	Ronnie Dyson	06.1970	-	8[14]	Columbia 45110	[written by Charles Courtney/Peter Link][produced by Billy Jackson][9[13].R&B Chart][piosenka z musicalu na Broadway'u "Salvation"]
I Don't Wanna Cry/She's Gone	Ronnie Dyson	10.1970	-	50[8]	Columbia 45240	[written by Luther Dixon/Chuck Jackson][produced by Billy Jackson][9[9].R&B Chart]
When You Get Right Down To It/Sleeping Sun	Ronnie Dyson	07.1971	34[6]	94[2]	Columbia 45387	[written by Barry Mann][produced by Stan Vincent][37[6].R&B Chart]
One Man Band (Plays All Alone)/I Think I'll Tell Her	Ronnie Dyson	02.1973	-	28[13]	Columbia 45776	[written by Thom Bell/Linda Creed][produced by Thom Bell][15[9].R&B Chart]
Just Don't Want To Be Lonely/Point Of No Return	Ronnie Dyson	08.1973	-	60[7]	Columbia 45867	[written by Vinnie Barrett/Bobby Eli/John Freeman][produced by Thom Bell][29[12].R&B Chart]
We Can Make It Last Forever/Just A Little Love From Me	Ronnie Dyson	04.1974	-	-	Columbia 46021	[written by H. Cosby, R. Glover, J. Harris][produced by Henry Cosby][62[8].R&B Chart]
The More You Do It (The More I Like It Done To Me/You And Me	Ronnie Dyson	07.1976	-	62[12]	Columbia 10 356	[written by Chuck Jackson/Marvin Yancey][produced by Chuck Jackson/Marvin Yancy][6[22].R&B Chart]
(I Like Being) Close To You/Lovin' Feeling	Ronnie Dyson	12.1976	-	-	Columbia 10 441	[written by C. Jackson, M. Yancy][produced by Chuck Jackson, Marvin Yancy][75[7].R&B Chart]
Don't Be Afraid/I Just Want To Be There	Ronnie Dyson	09.1977	-	-	Columbia 10 599	[written by Chuck Jackson, Marvin Yancy][produced by Chuck Jackson, Marvin Yancy][30[16].R&B Chart]
Ain't Nothing Wrong/Just As You Are	Ronnie Dyson	01.1978	-	-	Columbia 10 667	[written by Chuck Jackson, Marvin Yancy][produced by Chuck Jackson, Marvin Yancy][77[3].R&B Chart]
Heart To Heart/Bring It On Home	Ronnie Dyson	05.1982	-	-	Cotillion 47005	[written by Eban Kelly, Charles Williams][produced by Bobby Eli ][A:57[10].R&B Chart][B:66[6].R&B Chart]
All Over Your Face/Don't Need You Now	Ronnie Dyson	08.1983	-	-	Cotillion 99841	[written by Norman Ingram][produced by Butch Ingram][23[13].R&B Chart]
Are We So Far Apart (We Can't Talk Anymore)	Ronnie Dyson & Vicki Austin	09.1991	-	-	Society Hill 349 751	[79[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
(If You Let Me Make Love To You Then) Why Can't I Touch You?	Ronnie Dyson	09.1970	-	55[18]	Columbia 30 223	-
One Man Band	Ronnie Dyson	04.1973	-	142[7]	Columbia 32 211	[produced by Thom Bell, Billy Jackson, Stan Vincent]

Mike Leander

Michael George Farr - (ur. 30 czerwca 1941r - zm. 18 kwietnia 1996r), znany zawodowo jako Mike Leander , był angielskim aranżerem, autorem piosenek i producentem płyt.

Urodzony w Walthamstow , we wschodnim Londynie , Leander zdobył stypendium w Bancroft's School w Woodford Green w Essex, gdzie kształcił się od 1952 do 1959 roku.

Mike Leander rozpoczął karierę jako aranżer w Decca Records w 1963 roku, i w  Bell Records w 1972 roku. Pracował z takimi artystami jak Marianne Faithfull , Billy Fury , Marc Bolan , Joe Cocker , Small Faces , Van Morrison , Alan Price , Peter Frampton , Keith Richards , Shirley Bassey , Lulu , Jimmy Page , Roy Orbison , Brian Jones i Gene Pitney . Jest prawdopodobnie najbardziej znany jako autor piosenek i producent Gary'ego Glittera w latach 70-tych.

Mike Leander pracował jako producent i aranżer z  Ben E. Kingiem i The Drifters w wytwórni Atlantic . Później został poproszony przez Paula McCartneya, aby zaaranżował „ She's Leaving Home ” Beatlesów z albumu Sgt. Album Pepper's Lonely Hearts Club Band , gdy podstawowy producent i aranżer Beatlesów, George Martin był wówczas niedostępny. Leander stał się tym samym jedynym aranżerem orkiestrowym innym niż Martin, który pracował nad nagraniem podstawowego utworu Beatlesów.

Był producentem wykonawczym albumu koncepcyjnego Andrew Lloyda Webbera / Tima Rice'a Jesus Christ Superstar, a pod koniec lat 60-tych napisał muzykę do kilku filmów, w tym Privilege  z Paulem Jonesem i Jeanem Shrimptonem , Run a Crooked Mile  z Mary Tyler Moore i Louisem Jourdanem i The Adding Machine z Billie Whitelaw i Milo O'Sheą .

Leander po raz pierwszy współpracował z piosenkarzem „Paulem Ravenem” (ur. Paul Francis Gadd) w latach 60-tych i wyprodukował dla niego różne single w MCA Records (obecnie Universal Music Group ), co doprowadziło do udziału Ravena w Jesus Christ Superstar . „Raven” został później Gary Glitterem i oboje rozpoczęli współpracę, która potrwa do śmierci Leandera. Partnerstwo wyprodukowało ciąg hitów glam rocka , z których wiele Leander napisał wspólnie z Glitterem, począwszy od 1972 roku z „ Rock and Roll, Parts 1 and 2 ”, który osiągnął 2 miejsce na UK Singles Chart , #1 we Francji, a także w pierwszej dziesiątce w wielu innych krajach, w tym w USA. Potem było 11 kolejnych   brytyjskich singli w Top10, w tym trzy brytyjskie #1: „I'm the Leader of the Gang (I Am) ” (1973), „ I Love You Love Me Love ” (1973) i „ Always Wasz ”(1974). 

W latach 80-tych napisał musical Matador , który dał Tomowi Jonesowi przebojowy album i singiel A Boy from Nowhere .


Ożenił się z Penny w 1974 roku i mieli dwójkę dzieci. Pozostali razem aż do śmierci Leandera z powodu raka w 1996 r.

                                                                          Filmografia

Run a Crooked Mile 1969/ The Adding Machine 1969/ Privilege 1967 /Two a Penny 1967

                                         Kompozycje Mike Leandera na listach przebojów

[with Bert Russell] 09/1964 It's All Over Ben E. King 72.US [solo] 12/1964 Choc Ice The Long & the Short 40.UK [with Charles Mills] 09/1966 Lady Godiva Peter & Gordon 6.US/16.UK 10/1966 High Time Paul Jones 4.UK 12/1966 Missy Missy Paul & Barry Ryan 43.UK 12/1966 The Knight in Rusty Armour Peter & Gordon 15.US 06/1967 The Jokers Peter & Gordon 97.US [with Mark London] 01/1967 I've Been a Bad, Bad Boy Paul Jones 5.UK [with Eddie Seago] 07/1969 Early in the Morning Vanity Fare 12.US/8.UK 09/1970 I Ain't Got Time Anymore Cliff Richard 21.UK 07/1971 I Ain't Got Time Anymore The Glass Bottle 36.US 08/1971 Another Time, Another Place Engelbert Humperdinck 43.US/13.UK 04/1987 A Boy from Nowhere Tom Jones 2.UK 12/1987 I Was Born to Be Me Tom Jones 61.UK [with Gary Glitter ] 06/1972 Rock and Roll (Part 2) Gary Glitter 7.US/2.UK 09/1972 I Didn't Know I Loved You (Till I Saw You Rock and Roll) Gary Glitter 35.US/4.UK 01/1973 Do You Wanna Touch Me? (Oh Yeah) Gary Glitter 2.UK 04/1973 Hello! Hello! I'm Back Again Gary Glitter 2.UK 07/1973 I'm the Leader of the Gang (I Am) Gary Glitter 1.UK 11/1973 I Love You Love Me Love Gary Glitter 1.UK 03/1974 Remember Me This Way Gary Glitter 3.UK 05/1974 I'm the Leader of the Gang Brownsville Station 48.US 06/1974 Always Yours Gary Glitter 1.UK 11/1974 Oh Yes! You're Beautiful Gary Glitter 2.UK 06/1975 Doing Alright with the Boys Gary Glitter 6.UK 03/1976 You Belong to Me Gary Glitter 40.UK 03/1981 Do You Wanna Touch Me (Oh Yeah) Joan Jett 20.US 08/1981 When I'm On, I'm On Gary Glitter 76.UK 12/1981 All That Glitters Gary Glitter 48.UK 03/1984 I Didn't Know I Loved You (Till I Saw You Rock 'n' Roll) Rock Goddess 57.UK 12/1984 I Love You Love Joan Jett 105.US 10/1992 And the Leader Rocks On (Megamix/Medley) Gary Glitter 58.UK 12/1993 I'm the Leader of the Gang Hulk Hogan 25.UK [with Gary Glitter, Gerry Shephard ] 05/1975 Love Like You and Me Gary Glitter 10.UK [with Pete Phipps & Gerry Shephard] 11/1976 Makes You Blind The Glitter Band 91.US [with Gary Glitter, Eddie Seago] 01/1977 It Takes All Night Long Gary Glitter 25.UK 07/1977 A Little Boogie Woogie in the Back of My Mind Gary Glitter 31.UK 06/1984 Dance Me Up Gary Glitter 25.UK 12/1984 Another Rock N' Roll Christmas Gary Glitter 7.UK 04/1985 Love Comes Gary Glitter 91.UK 06/1987 A Little Boogie Woogie (In the Back of My Mind) Shakin' Stevens 12.UK [with Mel London] 08/1978 Privilege (Set Me Free) Patti Smith 72.UK [with Gary Glitter, Sammy Hagar] 03/1999 Mas Tequila Sammy Hagar 116.US [with Charles Mills, Gordon Mills] 04/2012 Lady Godiva Alex Day 15.UK

Giancarlo Bigazzi

Giancarlo Bigazzi (ur. 5 września 1940r we Florencji, zm. 19 stycznia 2012r w Viareggio)- włoski kompozytor, tekściarz, producent muzyczny, znany z licznych przebojów, napisanych zwłaszcza we współpracy z Giannim Bellą (w latach 70-tych), Umberto Tozzim (w latach 70. i 80-tych) oraz Markiem Masinim (w latach 90-tych).
Skomponował ścieżki dźwiękowe do kilku filmów; jeden z nich- Śródziemnomorska sielanka zdobył w 1992 Oscara w kategorii: najlepszy film nieanglojęzyczny.

Na początku lat 70-tych napisał kilka piosenek dla Massimo Ranieri: „Rose rosse” i „Erba di casa mia”. Ta ostatnia zajęła 1. miejsce w edycji 1972/73 programu telewizyjnego Canzonissima.W 1973 roku doszła do 2. miejsca na Hit Parade Italia.

W 1972 roku nawiązał współpracę z kompozytorem i późniejszym piosenkarzem Giannim Bellą, pisząc tekst do jego kompozycji ”Montagne verdi”; piosenka, którą wykonała siostra Belli, Marcella, doszła do 3. miejsca na Hit Parade Italia.

W 1973 wspólnie z Alfredo Cerrutim, Danielem Pace i Totò Savio utworzył zespół Squallor.

W 1976 roku napisał tekst do kompozycji Gianniego Belli „Non si può morire dentro”. Piosenka wygrała Festivalbar, dochodząc do 1. miejsca na Hit Parade Italia oraz do czołowych miejsc na listach poszczególnych krajów latynoskich, została sprzedana w liczbie 2 milionów egzemplarzy, stając się znaczącym sukcesem Belli jako piosenkarza.

W 1977 roku nawiązał współpracę z Umberto Tozzim, pisząc tekst do jego piosenki „Ti amo”, która w lipcu 1977 roku doszła do 1. miejsca na Hit Parade Italia. Szybko zyskała międzynarodową popularność, sprzedając się w liczbie 4 milionów egzemplarzy. Kolejnymi wspólnymi sukcesami duetu Bigazzi-Bella stały się piosenki: „Tu” (1. miejsce na Hit Parade Italia w czerwcu 1978 roku) i „Gloria”, która w lipcu 1979 roku doszła do 2. miejsca na Hit Parade Italia, a w 3 lata później została wprowadzona na amerykańskie listy przebojów przez Laurę Branigan (z angielskim tekstem Trevora Veitcha) .
W latach 80-tych Bigazzi nawiązał współpracę z Rafem. Ich wspólna piosenka, „Self Control” doszła w 1984 roku do 1. miejsca na Hit Parade Italia, zajmując w przeciągu całego roku 3. miejsce na listach.

W 1987 roku piosenka „Si può dare di più”, napisana przez Bigazziego, Umberta Tozziego i Rafa wygrała Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo (wykonawcy: Umberto Tozzi, Enrico Ruggeri i Gianni Morandi). W lutym tego samego roku doszła do 1. miejsca na Hit Parade Italia.
Na przełomie lat 80. i 90-tych Bigazzi skomponował ścieżki dźwiękowe do kilku filmów Marca Risiego: Mery per sempre (1989) i Ragazzi fuori (1990). W 1991 roku skomponował ścieżkę dźwiękową do filmu Śródziemnomorska sielanka, który w roku następnym zdobył Oscara w kategorii: najlepszy film nieanglojęzyczny. W latach 90-tych pisał piosenki dla Aleandra Baldiego i Franceski Alotty. Współpracował z Markiem Masinim (piosenki: „Disperato”, „Perché lo fai”, „Vaffanculo”, „Bella stronza”). W 1996 przerwał współpracę, wznawiając ją w roku 2001. Pracował też, bez większych sukcesów, jako łowca talentów.

Zmarł 19 stycznia 2012 roku w szpitalu Versilia w Viareggio.


  Filmografia

2007        Il Pirata: Marco Pantani (TV)   1996       Silenzio si nasce   1992       Volevo i pantaloni   1991        Mediterraneo      1991         Diablica Un piede in paradiso    1990         Ragazzi fuori    1989         Na zawsze Mary Mery per sempre    1984        Chewingum

                                                
                                         Kompozycje Giancarlo Bigazzi na listach przebojów

[with Riccardo Del Turco & Jack Fishman] 12/1968 Something's Happening Herman's Hermits 130.US/6.UK [with Errol Brown, Tony Wilson & Claudio Cavallaro] 11/1970 Lady Barbara Herman's Hermits 13.UK [with , Enrico Polito & Barry Mason] 02/1971 Santa Lija (Sogno D'Amore) Engelbert Humperdinck 52.UK [with Umberto Tozzi, Jonathan King] 11/1979 Gloria Jonathan King 65.UK [with Umberto Tozzi, Trevor Veitch] 07/1982 Gloria Laura Branigan 2.US/6.UK [with Steve Piccolo & Raf] 04/1984 Self Control Laura Branigan 4.US/5.UK 09/2002 Can U Dig It DJ Jam X & De Leon 40.UK 11/2006 Self Control Infernal 18.UK [with Umberto Tozzi & Diane Warren] 11/1984 Ti amo Laura Branigan 55.US/100.UK [with Umberto Tozzi, Mike Stock, Matt Aitken & Pete Waterman] 09/1986 Stand Up Hazell Dean 79.UK

Zakary Thaks

Zakary Thaks byli amerykańskim zespołem rockowym garażowym z Corpus Christi w Teksasie w Stanach Zjednoczonych, który powstał w połowie lat 60-tych XX wieku.
Zespół rozwinął się z grupy Marauders, w skład której weszli Chris Gerniottis (wokal), Pete Stinson (gitara) i Rex Gregory (bas), którzy następnie stali się Riptides, dodając gitarzystę prowadzącego Johna Lopeza . W 1966 r. nabyli nowego perkusistę, Stana Moore , i stali się Zakary Thaks - nazwa ta była zmutowaną wersją jednego z czasopism.

Pod wpływem gitarzystów bluesowych, a także brytyjskich i amerykańskich zespołów z tego okresu, zespół szybko zyskał popularność na rynku lokalnym. Ich pierwsza płyta, dla lokalnej wytwórni J-Beck, połączyła oryginalną kompozycję „ Bad Girl ” z piosenką Kinks  „I Need You”. Wydany w połowie 1966 roku singiel, stał się hitem regionalnym i został wydany w kraju przez Mercury Records . Jako sukces  zespół uznał wspieranie  swoich bohaterów The Yardbirds podczas koncertów.

Drugi singiel „Face To Face” okazał się mniej udany, ale zespół kontynuował trasę koncertową, wspierając m.in. Jefferson Airplane i 13th Floor Elevators . Późniejsze single ukazały bardziej popowe podejście zespołu .  W 1968 roku Gerniottis opuścił zespół na chwilę, aby dołączyć do innej grupy, Liberty Bell , ale wrócił później. Jednak zespół nie powtórzył swoich pierwszych sukcesów, rozpadając się na początku lat 70-tych.

Perkusista Stan Moore zmarł w 2000 r.W 2004 i 2005 r. pozostali członkowie zespołu zreformowali się, aby występować na festiwalach. Basista Rex Gregory zmarł 18 stycznia 2008 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bad Girl/I Need You	Zakary Thaks	11.1966	-	-	Mercury 72633	[written by C. Gerniottis, P. Stinson, S. Moore, R. Gregory, J. Lopez][produced by Carl Becker, Jack Salyers]
Face To Face/Weekday Blues	Zakary Thaks	02.1967	-	-	J-Beck J-1009	[written by C. Gerniottis,J. Lopez][produced by Carl Becker, Jack Salyers]
Please/Won't Come Back	Zakary Thaks	06.1967	-	-	J-Beck J-1101	-
Mirror Of Yesterday/Can You Hear Daddy's Footsteps	Zakary Thaks	11.1967	-	-	J-Beck J-1103	[written by M. Taylor, R. Gregory][produced by Lofton Kline, Jack Salyers]
My Door/Green Crystal Ties	Zakary Thaks	05.1968	-	-	Thak 1001	[written by The Zakary Thak]
Everybody Wants To Be Somebody/Outprint	Zakary Thaks	.1969	-	-	Thak 1005	[written by R. Gregory, J. Lopez, S. Moore, C. Gerniottis]

Big Three

Grupa brytyjska. Powstała w grudniu 1959 w Liverpoolu. Z początku przyjęła nazwę Cass And The Casanovas. Tworzyli ją wtedy: Brian Casser - voc, g, Adrian Barber -g, Johnny "Gus" Gustafson - b i Johnny "Hutch" Hutchinson - dr, voc.

W styczniu 1961 Barber, Gustafson i Hutchinson, zniechęceni współpracą z Casserem, utworzyli własną formację - The Big Three (Casser stanął później na czele zespołu Casey Jones And The Engineers, do którego pozyskał młodziutkiego Erica Claptona). W końcu 1962 odszedł Barber; znalazł zatrudnienie w kierownictwie hamburskiego Star-Clubu. Zamiast niego pojawił się niebawem Brian Griffiths - g z zespołu Howie Casey And The Seniors. W listopadzie 1963 Griffithsa i Gustafsona, którzy założyli The Seniors, zastąpili Paddy Chambers - g, voc i Faron -voc, b, obaj z zespołu Faron's Flamingos.

W kwietniu 1964 miejsce Chambersa, który odszedł do The Dominoes, a później założył trio Paddy, Klaus And Gibson, zajął Paul Pilnick -g z zespołu Lee Curtis And The All Stars. We wrześniu 1965 Hutchinson po raz drugi już dobrał sobie zupełnie nowych współpracowników, Barry'ego Womersleya - g z Rhythm & Blues Inc. i Roya Marshaila - b, voc z Mersey 4, ale ten skład przetrwał tylko do lutego 1966. W 1973 Gustafson i Griffiths reaktywowali grupę na kilka miesięcy, a w studiu wsparł ich Nigel Olsson - dr z zespołu Eltona Johna.

W 1960, jeszcze jako Cass And The Casanovas, wykonywała w liverpoolskich klubach, jak Casanova Club i Jacaranda, przeboje rock'n'rollowe, ale też np. ballady południowoamerykańskie; ponadto odbyła trasę po Szkocji, akompaniując piosenkarzowi Duffy'emu Powerowi. W 1961, już jako The Big Three, zaprezentowała się m.in. w najpopularniejszym klubie w mieście, Cavern, i zaproponowała prawdziwie porywający, ostry, wykonywany z wielką dynamiką repertuar rock'n'rollowo-rhythm'n'bluesowy. Latem 1962 z powodzeniem koncertowała w Star-Club w Hamburgu. Wkrótce potem jej karierą zdecydował się pokierować Brian Epstein, menażer zaprzyjaźnionej formacji The Beatles (Hutchinson kilkakrotnie wystąpił w jej składzie między 1960 a 1962). Dzięki jego staraniom podpisała kontrakt z wytwórnią Decca.

Nagrała dla niej cztery single z bardziej uładzoną wersją rhythm'n'bluesa: 5ome Other Guy (przeróbka piosenki Richiego Barretta)/Let True Love Begin (przeróbka piosenki Nata "Kinga" Cole'a) z marca 1963, By The Way/Cavern Stomp z czerwca i I'm With You/Peanut Butter z listopada tego roku oraz If You Ever Change Your Mind (przeróbka Bring It On Home To Me Sama Cooke'a/You've Gotta Keep Her Under Hand z czerwca 1964, a także ostrzejszą koncertową czwórkę "The Big Three At The Cavern" z listopada 1963 (m.in. What'd I Say Raya Charlesa i Reelin' And Rockin' Chucka Berry'ego). Promowała je na koncertach w całym kraju (w tym czasie zdarzało jej się też akompaniować Freddiemu Starrowi i Cilli Black).

Nie odniosła jednak sukcesu, na jaki zasługiwała; obwiniała o niepowodzenia Epsteina i w końcu wypowiedziała mu współpracę. Wtedy jej kariera się załamała. Wcielenie formacji z 1973 zostawiło po sobie dwie mniej udane płyty: album "Resurrection" i singel Some Other Cuy (nowa wersja/Let it Rock/If You Cotta Make A Fool Of Somebody, wydane w lutym tego roku przez Polydor.
Barber po okresie spędzonym w Hamburgu wyjechał do Stanów i tam działał m.in. jako szef klubu Barge w Long Island, producent nagrań m.in. The Allman Brothers Band i menażer The New York Rock Ensemble. Gustafson po rozwiązaniu The Seniors wspomagał The Merseybeats, następnie utworzył Johnny Gus Set, do którego znowu pozyskał Griffithsa, a w późniejszych latach wspierał m.in. The Quotations, Quatermass, Hard Stuff, Bullet, Roxy Music i grupę lana Gillana, a jako kompozytor współpracował m.in. ze Status Quo (stworzył dla tej formacji przebój Dear John).

Hutchinson zrezygnował z kariery muzyka i zajął się handlem nieruchomościami. Podobnie Griffiths - wyemigrował do Calgary w Kanadzie i tam utrzymywał się z kładzenia podłóg. Faron stworzył New Flamingos. Pilnick kontynuował karierę m.in. w Stealers Wheel, Badger i Deaf School.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Some Other Guy/Let True Love Begin	Big Three	03.1963	37[7]	-	Decca F 11 614	[written by Leiber, Stoller, Barrett][produced by Noel Walker]
By The Way/Cavern Stomp	Big Three	06.1963	22	-	Decca F 11 689	[written by Mitch Murray][produced by Noel Walker]
I'm With You/Peanut Butter	Big Three	10.1963	-	-	Decca F 11 752	[written by Hiller, Ford][produced by Noel Walker]
If You Ever Change Your Mind/You've Got To Keep Her Under	Big Three	06.1964	-	-	Decca F 11 927	[written by Cooke][produced by Noel Walker]
EP.
At The Cavern	Big Three	11.1963	6[17]	-	Decca DFE 8552	[produced by Noel Walker]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Resurrection	Big Three	.1973	-	-	Polydor 2383 199

Julia Fordham

Ur. 10.08.1962r w Portsmouth (Anglia). Początkowo śpiewała w grupie The Wilsations towarzyszącej jako chórek Mari Wilson. Karierę solową podjęła w 1986r - była archetypową "niespokojną kobietą lat 80-tych" .

Jako solistka zadebiutowała płytą długogrającą "Julia Fordham" w 1988 roku. Album zawierał kilka piosenek, które dotarły do UK Top 40. Jednak największym sukcesem komercyjnym wokalistki okazała się kolejna płyta - "Porcelain" (1989), którą promował przebój "Manhattan Skyline".
Wprowadziła nagranie "Happy Ever After" do brytyjskiej Top 30 (w Japonii utwór ten dotarł do 1. miejsca), a album debiutancki i kolejny singel weszły do pierwszej dwudziestki list.

Jednak największy sukces odniosła dzięki cudzemu utworowi - "(Love Moves In) Mysterious Ways", który w lutym 1992 dotarł do 19. miejsca. Płyty te, podobnie jak następny album Swept, wydane przez wytwórnię Circa ustaliły pozycję Fordham wśród trzydziestolatków, dzięki czemu jej koncerty mogą się odbywać w salach takich jak londyńska Royal Albert Hall.

Artystka nagrywa do dzisiaj, jej najnowszy album "That's Life" ukazał się w 2004 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Comfort of Strangers / I Wish	Julia Fordham	04.1988	89[2]	-	Circa YR 11	[written by J. Fordham][produced by Hugh Padgham,Julia Fordham]
Happy Ever After / My Lover's Keeper	Julia Fordham	07.1988	27[10]	-	Circa YR 15	[written by Julia Fordham][produced by Hugh Padgham,Julia Fordham,Bill Padley]
Woman of the 80's / Behind Closed Doors	Julia Fordham	10.1988	83[3]	-	Circa YR 17	[written by Julia Fordham][produced by Bill Padley, Grant Mitchell, Julia Fordham]
Where Does the Time Go? / My Little Secret	Julia Fordham	02.1989	41[6]	-	Circa YR 23	[written by Julia Fordham][produced by Bill Padley, Grant Mitchell, Hugh Padgham, Julia Fordham]
Lock & Key	Julia Fordham	09.1989	80[3]	-	Circa YR 36	[written by Julia Fordham][produced by Bill Padley, Grant Mitchell, Julia Fordham]
I Thought it Was You / Lovin' You	Julia Fordham	08.1991	64[2]	-	Circa YR 69	[written by Julia Fordham][produced by Jolley/Harris/Jolley]
(Love Moves in) Mysterious Ways / Happy Ever After	Julia Fordham	01.1992	19[9]	-	Circa YR 73	[written by Tom Snow, Dean Pitchford][produced by Peter Asher][piosenka z filmu "The Butcher's wife"]
I Thought it Was You / Lovin' You	Julia Fordham	05.1992	45[3]	-	Circa YR 69	[written by Julia Fordham][produced by Jolley/Harris/Jolley]
Different Time Different Place	Julia Fordham	04.1994	41[4]	-	Circa YR 111	[written by Julia Fordham][produced by Larry Klein, Julia Fordham]
I Can't Help Myself	Julia Fordham	07.1994	62[2]	-	Circa YR 116	[written by Julia Fordham][produced by Larry Klein, Julia Fordham]
Hope Prayer & Time	Julia Fordham	02.1995	113[2]	-	Circa YR 120	[produced by Larry Klein, Julia Fordham]
Wake Up With You (The I Wanna Song)	Julia Fordham	10.2002	-	-	Vanguard 79732-2	[written by Julia Fordham][10[14].Hot Disco/Dance;Vanguard 80 814 12"]

Albumy *116*
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Julia Fordham	Julia Fordham	06.1988	20[22]	118[25]	Circa CIRCD 4	[produced by Grant Mitchell, Julia Fordham,Bill Padley, Hugh Padgham]
Porcelain	Julia Fordham	10.1989	13[5]	74[20]	Circa CIRCA 10	[produced by Grant Mitchell, Julia Fordham]
Swept	Julia Fordham	11.1991	33[6]	-	Circa CIRCA 18	[produced by Grant Mitchell, Julia Fordham,Bill Padley, Hugh Padgham]
Falling Forward	Julia Fordham	05.1994	21[3]	-	Circa CIRCA 28	[produced by Julia Fordham, Larry Klein]
The Julia Fordham Collection	Julia Fordham	10.1998	102[1]	-	Virgin 7243 8 46315 2 9	[produced by Grant Mitchell, Julia Fordham,Michael Brook]

Flesh For Lulu

Brytyjska grupa rockowa stworzona przez wokalistę i gitarzystę Nicka Marsha oraz perkusistę Jamesa Mitchella. Nazwa zespołu to tytuł pewnego kultowego amerykańskiego filmu. Pozostałymi członkami zespołu byli gitarzysta Rocco Barker (wcześniej w Wasted Youth) oraz basista Glen Bishop, którego po wydaniu singla "Restless" zastąpił Kevin Mills (były muzyk Specimen). Wkrótce potem piątym członkiem formacji został Derek Greening (instrumenty klawiszowe, gitara).
Zespół zadebiutował singlem "Roman Candle"; pierwszy album muzycy "woleliby raczej zapomnieć". Druga płyta, Blue Sisters Swing, ukazała się nakładem maleńkiej wytwórni Hybrid.

Okładka tego albumu przedstawiała dwie całujące się zakonnice, przez co zakazano sprzedaży płyty w USA i Europie. Pierwszym wydawnictwem, które w pełni zaprezentowało możliwości formacji, był wydany przez firmę Polydor album Big Fun City, choć i tu były problemy z szatą graficzną. Płyta zawierała mieszankę muzyczną-od ballad country po klasycznego rock'n'rolla.

W 1986r zespół przeniósł się do wytwórni Beggars Banquet. W rok później ukazał się album Long Live The New Flesh nagrany w studiach przy Abbey Road z Mike'em Hedgesem w roli producenta. W dość typowy sposób zespół skomentował to nowe otoczenie, w którym przyszło mu nagrywać: "Nie ma co główkować - podkręcamy wzmacniacze!" Najbardziej popowym albumem Flesh For Lulu był Plastic Fantastic nagrany w Australii przy współpracy Marka Opitza. Kilka utworów z tej płyty zostało wykorzystanych na filmowych ścieżkach dźwiękowych ("Uncle Buck" i "Flashback").

W tym czasie z zespołem występowali, obok Marsha, Barkinga i Greeninga, Hans Persson (perkusja) i Mike Steed (gitara basowa). Choć kompozycje były dużo dojrzalsze niż na poprzednich płytach, album nie sprzedawał się dobrze i wytwórnia nie przedłużyła kontraktu nagraniowego.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz	Inne listy przebojów
Roman Candle/Coming Down	Flesh For Lulu	11.1983	100[1]	-	Polydor POSPX 653	[written by Marsh, Mitchell][produced by Mick Glossop]
Subterraneans/Why Me?	Flesh For Lulu	05.1984	-	-	Polydor FFL 1	[written by N. Marsh][produced by The Gurls]
Restless/Cat Burglar	Flesh For Lulu	09.1984	-	-	Polydor FFL 2	[written by N. Marsh, J. Mitchell][produced by Flesh For Lulu]
Baby Hurricane/Anti-social	Flesh For Lulu	10.1985	-	-	Statik TAK 37/	[written by Flesh For Lulu][produced by Craig Leon]
Idol/Sleeping Dogs	Flesh For Lulu	12.1986	-	-	Beggars Banquet BEG 177	[written by Mitchell, Marsh, Barker, Mills][produced by Craig Leon]
Siamese Twist/Blue Sky	Flesh For Lulu	05.1987	-	-	Beggars Banquet BEG 184	[written by N. Marsh, Flesh For Lulu][produced by Mike Hedges]
Postcards From Paradise/I'm Not Like Everybody Else	Flesh For Lulu	06.1987	-	34.Hot Dance Music	Beggars Banquet BEG 193	[written by K. Mills, Flesh For Lulu][produced by Mike Hedges]
I Go Crazy/Crash	Flesh For Lulu	10.1988	-	-	Beggars Banquet BEG 221	[written by J. Mitchell, Flesh For Lulu][produced by Mike Hedges]
Decline and Fall/Bloodshot Moon	Flesh For Lulu	.1989	-	15.Modern Rocks Track	Beggars Banquet BEG 240	[written by Derek Greening][produced by Mark Opitz]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Flesh For Lulu	Flesh For Lulu	10.1984	-	-	Polydor POLD 5165	[produced by Hein Hoven]
Big Fun City	Flesh For Lulu	11.1985	-	-	Statik STAT LP 28	[produced by Craig Leon]
Fresh Flesh	Flesh For Lulu	.1986	-	-	Dojo DOJOLP 39	-
Long Live The New Flesh	Flesh For Lulu	07.1987	-	89[24]	Beggars Banquet BEGA 82	[produced by Mike Hedges]
Plastic Fantastic	Flesh For Lulu	09.1990	-	-	Beggars Banquet BEGA 100	[produced by Mark Opitz, Zeus B. Held]