Delaney & Bonnie

Delaney Bramlett (ur. 1.07.1939 r. w Pontotoc w stanie Mississippi, USA) po raz pierwszy zauważony został jako członek Shindogs, zespołu występującego w telewizji amerykańskiej w programie "Shindig". Nagrywając razem z tą grupą, Delaney jednocześnie wydał kilka solowych singli, nie odnosząc jednak sukcesu.

Zdarzeniem przełomowym było poznanie w Kalifornii Bonnie Lynn (właśc. Bonnie 0'Farrell, ur. 8.11.1944 r. w Acton w stanie Illinois, USA). Bonnie, jego przyszła żona, jako wokalistka miała już na swym koncie współpracę z kilkoma sławnymi muzykami, takimi jak Little Milton, Albert King czy Ike i Tina Turnerowie.

Pierwszy album duetu Delaney And Bonnie, Home, którego producentami byli Leon Russell i Donald "Duck" Dunn, ukazał się dopiero po wydaniu w 1969 r. drugiego, noszącego tytuł Accept No Substitute. Był wzorcowym przykładem białej odmiany soulu. Zawierał kilka świetnych kompozycji Delaneya, m.in. "Get Ourselves Together" i "Love Me A Little Bit Longer". Towarzyszący wokalistom zespół instrumen talny, w składzie: Bobby Keys (saksofon), Jim Price (trąbka), Bobby Whitlock (gitara), Carl Ridle (bas) i Jim Keltner (perkusja), wziął udział we wspólnej z grupą Blind Faith trasie koncertowej duetu po Stanach Zjednoczonych.

Pod wrażeniem świeżości i entuzjazmu zespołu był sam Eric Clapton, który wystąpił z nim jako gość na jednym z koncertów w Wielkiej Brytanii. Okres ten udokumentowany został wydanym w 1970 r. zbiorem koncertowym On Tour oraz znakomitym singlem "Coming Home". Prasa muzyczna i radio nie szczędziły duetowi pochwał, pochlebnie wyrażali się o nim George Harrison i Dave Mason, jednak jego sytuację pogorszyło odejście zespołu akompaniującego, który wyruszył z Joe Cockerem na trasę koncertową, promującą jego album Mad Dogs And Englishmen.

Kolejnej płycie, To Bonnie From Delaney (z 1970 r.), nagranej z Dixie Flyers i Memphis Horns, brakowało wyrazistego charakteru pierwszych albumów. Zbiór Motel Shot z 1971 r., raz jeszcze przypomniał urok wczesnych nagrań duetu, ale zarazem uświadomił, że po zmianach składu był to już inny zespół. Wydany w 1972 r. album Together był owocem nowego kontraktu z firmą Columbia Records. Jeszcze w tym samym roku narastające problemy małżeńskie doprowadziły do rozwodu tworzącej duet pary.

W późniejszych latach Delaney nagrał kilka nieudanych płyt dla wytwórni MGM i Prodigal. Nieco lepsze były trzy autorskie albumy Bonnie, zrealizowane w wytwórni Capricorn. Po nagłym, żarliwym nawróceniu na wiarę chrześcijańską, Bonnie zaczęła śpiewać w stylu gospel.

Choć duet Delaney and Bonnie jedynie przez krótki okres znajdował się w centrum zainteresowania, wywarł znaczący wpływ na współczesnych sobie muzyków. Pod koniec 1994 r. córka Delaneya i Bonnie - Bekka Bramlett — wystąpiła w składzie Fleetwood Mac podczas europejskiego tournee grupy, goszcząc m.in. w Warszawie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Comin' home/Groupie [Superstar]	Eric Clapton & Delaney,Bonnie & Friends	02.1970	16[9]	84[3]	Atco 6725	[written by B. Bramlett, E. Clapton][produced by Delaney Bramlett]
Teasin'/Soulin' [King Curtis]	King Curtis with Delaney Bramlett,Eric Clapton & Friends	04.1970	-	128[1]	Atco 6738	[written by Curtis Ousley, Delaney Bramlett][produced by Delaney Bramlett]
Free the people/Soul shake	Delaney & Bonnie	05.1970	-	75[4] side B:43[8]	Atco 6756	[A:written by Barbara Keith][side B:Written by: Margaret Lewis/Myra Smith ][produced by Jerry Wexler, Tom Dowd]
They call it rock and roll music/Miss Ann	Delaney And Bonnie & Friends	10.1970	-	119[2]	Atco 6788	[written by Delaney Bramlett][produced by Jerry Wexler, Tom Dowd, Delaney Bramlett]
Never ending song of love/Don't deceive me [Please don't go]	Delaney & Bonnie	05.1971	-	13[15]	Atco 6804	[written by Delaney Bramlett][produced by Delaney Bramlett]
Only you know and i know/God knows i love you	Delaney & Bonnie	09.1971	-	20[10]	Atco 6838	[written by Dave Mason][produced by B. Bramlett]
Move' Em out/Sing my way home	Delaney & Bonnie	01.1972	-	59[5]	Atco 6866	[written by Steve Cropper][produced by Delaney Bramlett]
Where there' s a will there' s a way/Lonesome and a long way from home	Delaney & Bonnie	04.1972	-	99[2]	Atco 6883	[written by Bonnie Bramlett/Bobby Whitlock ][produced by Jimmy Miller, Delaney Bramlett]

Albumy

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

UK

US

Wytwórnia [US]

Komentarz

Accept no substitute-The original Delaney & Bonnie & Friends

Delaney & Bonnie

07.1969

-

175[3]

Elektra 74 039

[produced by Delaney Bramlett]

On Tour with Eric Clapton

Delaney & Bonnie

04.1970

-

29[17]

Atco 326

[produced by Jimmy Miller, Delaney Bramlett]

To Bonnie from Delaney

Delaney & Bonnie

10.1970

-

58[10]

Atco 341

[produced by Jerry Wexler, Tom Dowd, Delaney Bramlett]

Motel shot

Delaney & Bonnie

04.1971

-

65[23]

Atco 358

[produced by Delaney Bramlett]

D & B together

Delaney & Bonnie

04.1972

-

133[6]

Columbia 31 377

Bonnie Bramlett

It's time

Bonnie Bramlett

02.1975

-

168[5]

Capricorn 0148

Smokie

Trzej założyciele grupy Smokie - Alan Silson, Chris Norman i Terry Uttley rozpoczęli swoje muzykowanie w zespole Elizabethans, by przez następne 4 lata grać pop w różnych miejscach - od kabaretów aż po kluby rockowe. W tym czasie zespół naęrał kilka utworów dla BBC - Radio One, a nawet podpisał kontrakt płytowy z Deccą, jednak nie udało im się zdobyć popularności.

Po zmianie nazwy (od 1973 r. zespół nazywał się Kindness) i podpisaniu kolejnej umowy, tym razem z wytwórnią RCA, grupa przez pewien czas towarzyszyła wokaliście Peterowi Noone (m.in. w Finlandii z grupą Branco) byłemu soliście Herman's Hermits. W sierpniu 1973 r. do Kindness doszedł (występujący do dzisiaj) perkusista Pete Spencer.

Na początku 1973 r. manager zespołu, Bill Hurley zainteresował swoimi podopiecznymi znaną spółkę autorską Nicky Chinn i Mike Chapman. Oni to właśnie byli autorami nowej nazwy grupy SMOKIE (początkowo Smokey),jej pierwszych przebojów i inicjatorami współpracy zespołu z prężną wytwórnią RAK, należącą do Mickie Most'a. Od tego momentu należy odliczać właściwą karierę Smokie.

W lutym 1974 r. wydany zostaje album "Pass get Around", przebojowe single przychodzą począwszy od marca 1975 r., kiedy RAK wydaje: "Pass It Around" a następnie po dwóch miesiącach "If You Think You Know How To Love Me". Ten ostatni utwór stal się dużym przebojem w prawie całej Europie. a nawet w Australii. Każde kolejne nagranie Smokie jest notowane na listach bestsellerów w wielu krajach. Więcej: w plebiscycie dwutygodnika "Der Musik-market (RFN) Smokie uznano "najpopularniejszym zagranicznym wykonawcą 1976 r.

Muzykę zespołu można scharakteryzować jako typowo dyskotekową, adresowaną do najmłodszej publiczności. Ale dzięki starannym aranżacjom i niezłym współbrzmieniom wokalnym zespół pozyskał sobie również uznanie starszych i bardziej wymagających słuchaczy. Na rynku brytyjskim Smokie cieszą się zasłużoną popularnością.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
If you think you know how to love me/'Tis me	Smokie	07.1975	3[9]	96[3]	Rak RAK 206	[written by Michael Chapman/Nicky Chinn][produced by Michael Chapman/Nicky Chinn]
Don' t play your rock' n' roll to me/Talking Her Round	Smokie	10.1975	8[7]	-	Rak RAK 217	[written by Michael Chapman/Nicky Chinn][produced by Michael Chapman/Nicky Chinn]
Something' s been making me blue/Train Song	Smokie	02.1976	17[8]	-	Rak RAK 227	[written by Michael Chapman/Nicky Chinn][produced by Michael Chapman/Nicky Chinn]
I' ll meet you at midnight/Miss You	Smokie	10.1976	11[9]	-	Rak RAK 241	[written by Michael Chapman/Nicky Chinn][produced by Michael Chapman]
Living next door to Alice/Run To You	Smokie	12.1976	5[11]	25[20]	Rak RAK 244	[written by Michael Chapman/Nicky Chinn][produced by Michael Chapman/Nicky Chinn][oryginalnie nagrana przez New World]
Lay back in the arms of someone/Here Lies A Man	Smokie	03.1977	12[9]	-	Rak RAK 251	[written by Michael Chapman/Nicky Chinn][produced by Michael Chapman]
It' s your life/Now You Think You Know	Smokie	07.1977	5[9]	-	Rak RAK 260	[written by Michael Chapman/Nicky Chinn][produced by Michael Chapman]
Needles and pins/No One Could Ever Love You More	Smokie	10.1977	10[9]	68[5]	Rak RAK 263	[written by Jack Nitzche/Sonny Bono][produced by Michael Chapman]
For a few dollars more/Goin' Tomorrow	Smokie	01.1978	17[6]	-	Rak RAK 267	[written by Michael Chapman/Nicky Chinn][produced by Michael Chapman]
Oh Carol/Will You Love Me	Smokie	05.1978	5[13]	-	Rak RAK 276	[written by Michael Chapman/Nicky Chinn][produced by Michael Chapman]
Mexican girl/You Took Me By Surprise	Smokie	10.1978	19[9]	-	Rak RAK 283	[written by C. Norman, P. Spencer][produced by Michael Chapman]
Take good care of my baby/ I Wanna Kiss Your Lips	Smokie	05.1980	34[7]	-	Rak RAK 309	[written by Carole King, Gerry Goffin][produced by Smokie]
Boulevard Of Broken Dreams/If You Think You Know How To Love Me	Smokie	01.1990	77[2]	-	Wag WAG 10	[written by A Silson][produced by Simon Humphrey]
Living next door to Alice [Who the f**k is Alice?]	Smokie feat Roy "Chubby" Brown	08.1995	3[19]		Now WAG 245	[written by Michael Chapman/Nicky Chinn][silver-UK]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Changing all time	Smokie	11.1975	18[5]	-	Rak SRAK 517	[silver-UK][produced by Michael Chapman/Nicky Chinn]
Midnight cafe	Smokie	01.1977	-	173[6]	RSO 3005 [US]	[produced by Michael Chapman/Nicky Chinn]
Greatest hits	Smokie	04.1977	6[22]	-	Rak SRAK 526	[silver-UK][produced by Michael Chapman/Nicky Chinn]
The Montreux Album	Smokie	11.1978	52[2]	-	Rak SRAK 6757	[silver-UK][produced by Michael Chapman]
The Very Best of Smokie – 14 Hit Singles	Smokie	10.1980	23[13]	-	Rak SRAK 540
Uncovered-The very best of Smokie	Smokie	03.2001	63[3]	-	Universal Music TV 0138172

Éric Estève

Éric Estève (ur. 14 lipca 1951 r.) - francuski autor, kompozytor i piosenkarz.
Pierwotnie odkryty przez Véronique Sanson (była żona Stephena Stillsa ) w wieku 17 lat, Estève nagrywał  dla Epic . Veronique zaoferowała Éricowi pierwszą część jej występu i wykorzystała go jako wokalistę w swoim własnym programie, a także na albumach Live At the Olympia 1976 , Hollywood i 7e .


W 1978 roku Michel Berger i Luc Plamondon zaproponowali Éricowi rolę Ziggy w ich operze rockowej Starmania . W skład oryginalnego składu Starmania wchodzili Daniel Balavoine , Claude Dubois, Diane Dufresne, France Gall , René Joly, Fabienne Thibeault i Nanette Workman .

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Sky High

Éric Estève

03.1976

-

-

-

-

-

-

19[1]

-

Epic EPC S 3928

[written by Des Dyer,Clive Scott]

Jim Capaldi

Ur. 24.08.1944 r. w Evesham w hrabstwie Worcestershire, Anglia. Syn nauczyciela muzyki, od dziecka pobierał lekcje śpiewu i gry na fortepianie, jednak jego ulubionym instrumentem miała stać się perkusja. Po okresie występów w półamatorskich zespołach The Hellions (wraz z Dave'em Masonem) i Deep Feeling (z Chrisem Woodem), zaprzyjaźnił się z wokalistą Steve'em Winwoodem, występującym jeszcze wówczas w The Spencer Davis Group.

W 1967 r. czwórka muzyków (Winwood, Capaldi, Wood i Mason) założyła formację Traffic, która na przestrzeni burzliwej, ośmioletniej historii uchodziła za jeden z najciekawszych progresywnych zespołów brytyjskich. W tym okresie Capaldi, oprócz gry na perkusji, zabłysnął jako autor finezyjnych tekstów pisanych do nowatorskiej muzyki Winwooda. Podczas absencji wokalisty, spowodowanej jego występami w supergrupach Blind Faith i Air Force Gingera Bakera, Capaldi nagrał solowy album Oh How We Danced. Powodzenie płyty na listach amerykańskich umożliwiło mu regularne wydawanie kolejnych autorskich longplayów. Najciekawszy z nich, Short Cut Draw Blood z 1974 r., zawierał dwa singlowe przeboje: "It's Ali Up To You" i "Love Hurts" - dynamiczną wersję tematu Boudleaux Bryanta.

W 1976 r. muzyk odbył chłodno przyjętą trasę koncertową z własnym zespołem The Space Cadets. Zawiesiwszy lukratywną współpracę z Winwoodem, osiedlił się w Brazylii. Capaldi, obdarzany często mianem "Gentleman Jim" (zasadniczo kojarzącym się z gwiazdorem muzyki country Jimem Reevesem), zyskał w historii rocka więcej sympatii niż sławy.

W 1989 r. przypomniał się albumem Some Come Running, uczestniczył też w nagraniu bestsellerowego albumu Winwooda, Roll With It. W rok później towarzyszył sławnemu wokaliście na płycie Refugees Of The Heart, był też autorem jego amerykańskiego przeboju "One And Only Man". Współpraca starych przyjaciół trwa do dziś, czego dowodem jest sygnowany nazwą Traffic album Far From Home z 1994 r. oraz występ na festiwalu Woodstock '94.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Eve / Going Down Slow All the Way	Jim Capaldi	04.1972	-	91[4]	Island 1204	[written by Jim Capaldi][produced by Chris Blackwell, Jim Capaldi]
It's All Right / Whale Meat Again	Jim Capaldi	01.1975	27[6]	55[7]	Island 003	[written by Jim Capaldi][produced by Jim Capaldi]
It's All Up to You / Whale Meat Again	Jim Capaldi	06.1975	-	110[3]	Island 025	[written by Jim Capaldi][produced by Jim Capaldi]
Love Hurts / Sugar Honey	Jim Capaldi	12.1975	4[11]	97[1]	Island 045	[oryginalnie nagrana przez Roy'a Orbisona][written by Boudleaux Bryant][produced by Steve Smith]
That's Love / Runaway	Jim Capaldi	04.1983	-	28[13]	Atlantic 89 849	[written by Jim Capaldi][produced by Steve Winwood,Jim Capaldi]
Living on the Edge / Gifts of Unknown Things	Jim Capaldi	08.1983	-	75[5]	Atlantic 89 799	[written by Jim Capaldi][produced by Steve Winwood,Jim Capaldi]
I'll Keep Holding On/Tales of power	Jim Capaldi	09.1984	-	106[3]	Atlantic 89 625	[written by Jim Capaldi, Kenny Lynch, Chris Parren][produced by Jim Capaldi, Stewart Levine]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Oh How We Danced	Jim Capaldi	03.1972	-	82[11]	Island 9314	[produced by Jim Capaldi, Chris Blackwell]
Whale Meat Again	Jim Capaldi	08.1974	-	191[3]	Island 9254	[produced by Jim Capaldi]
Short Cut Draw Blood	Jim Capaldi	12.1975	-	193[4]	Island 9336	[produced by Steve Smith, Jim Capaldi, Chris Blackwell]
Fierce Heart	Jim Capaldi	05.1983	-	91[12]	Atlantic 80 059	[produced by Steve Winwood, Jim Capaldi]
Some Come Running	Jim Capaldi	12.1988	-	183[8]	Island 91 024	-

Andy Scott

James Paul Andrew "Andy" David Scott (ur . 30 czerwca 1949r w Wrexham ( Walia )) to brytyjski muzyk , autor tekstów , producent i gitarzysta zespołu The Sweet .
Urodzony w 1949 roku na północy Walii, Scott dorastał z trzema rodzeństwem. Najpierw ukończył szkołę średnią, a następnie odbył staż jako bankier . Następnie rozpoczął karierę jako muzyk.
Początkowo Scott grał na gitarze basowej w różnych zespołach, takich jak Missing Links , Silverstone Set , The Cool , Scaffold i Mayfield's Mule , później, pod koniec lat 60-tych , przejął śpiewanie z Elastic Band i grał na gitarze prowadzącej .

W 1970 r. Scott natrafił na reklamę brytyjskiego magazynu muzycznego Melody Maker , w którym poszukiwano gitarzysty dla "obiecującego zespołu". Po castingu przyszedł do The Sweet. Jego pierwszy koncert z The Sweet odbył się 26 września 1970 roku w The Windsor Ballroom w Redcar w Anglii. Z Scottem jako głównym gitarzystą The Sweet stał się najbardziej komercyjną brytyjską grupą rockowo-rockową lat 70 - tych .

W 1978r, starcia z poprzednim wokalistą zespołu, Brianem Connolly , spowodowały,że został  wykluczony z zespołu. Sukces Andy'ego Scotta i dwóch pozostałych członków The Sweet, Micka Tuckera ( perkusja ) i Steve Priesta (bas) spowodowały ,że powrócił.

Po rozpadzie zespołu ogłoszonego w 1982 roku, doszło w 1985 roku do kolejnej reaktywacji   przez Andy Scotta i Micka Tuckera. Innymi muzykami byli Paul Mario Day (wcześniej Iron Maiden ) jako wokalista, Phil Lanzon (wcześniej Grand Prix , następnie Uriah Heep ) jako klawiszowiec i Mal McNulty (wcześniej Weapon ) jako basista. Po odejściu Tuckera w 1991 roku nazwa zespołu zmieniła się po raz pierwszy na Andy Scott’s Sweet .

Zespół często zmieniał się od tej pory, Scott był stałym członkiem zespołu. Nadal koncertuje z Pete'em Lincoln'em (główny wokalista , bas , wcześniej z Cliffem Richardem , Shakin 'Stevensem i Sailor ), Tony'em O'Horą ( keyboard / gitara, wokal, wcześniej Praying Mantis , Onslaught ) i Bruce Bisland ( perkusja , wcześniej Praying Mantis), ponownie pod nazwą The Sweet. W 2009 roku u Andy'ego Scotta zdiagnozowano raka prostaty , który przeżył po leczeniu. Następnie zaangażował się we wczesne wykrywanie i kontrolę choroby. Był na przykład głównym organizatorem pierwszego koncertu charytatywnego "Rock Against Cancer" w All Cannings ( Wiltshire ) w maju 2012 roku. Wraz z nim Brian May i Midge Ure prowadzili koncert.

 Dziś Andy Scott mieszka niedaleko Devizes w Wiltshire.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Lady Starlight

Andy Scott

03.1976

-

-

-

-

-

-

17[1]

-

RCA Victor 2929

[written by Andy Scott]

Barracudas

Grupa założona w 1979r jako zespół „neo-surfingowy”. Jedynym nagraniem Barracudas, które weszło w Wielkiej Brytanii do Top 40, był wtórny „Summer Fun” z 1980r. W skład grupy weszli Jeremy Gluck (śpiew), Robin Wills (gitara, śpiew), David Buckley (gitara basowa, śpiew) i Nicky Turner (perkusja, śpiew).

Zespół porzucił ten kierunek muzyczny, nagrywając debiutancki album Drop Out With The Barracudas. Nowsze nagrania, m.in. „I Saw My Death In A Dream Last Night”, pobrzmiewały amerykańską psychodelią; na początku lat 80-tych  zespół stał się jednym z głównych przedstawicieli „odrodzenia” muzyki w stylu amerykańskich zespołów „garażowych”. Pierwotną sekcję rytmiczną zastąpili wkrótce Jim Dickson i Terry Smith. Jednak indywidualny styl grupa wypracowała dopiero po dojściu Chrisa Wilsona (dawniej Flamin’ Groovies). Jego wpływ słychać było na następnych studyjnych albumach Barracudas, Mean Time i Endeavour To Persevere, ale te doskonałe płyty ukazały się wyłącznie na rynku francuskim.

 Nie udało się grupie podpisać kontraktu w Wielkiej Brytanii, co właściwie uniemożliwiło dalszy rozwój i zespół rozpadł się w grudniu 1984r. Wilson i Wills pracowali potem razem w nowej formacji Fortunate Sons, a Gluck, były dziennikarz muzycznego pisma „Sounds”, wrócił do kariery prasowej - pisał głównie dla magazynu „Q” (jako Jeremy Clarke) - i nagrał dwie płyty solowe.

Buckley założył wegetariańską firmę cateringową, a potem sformował zespoły High Noon i East West. Nick Turner grał z zespołem Lords Of The New Church, a potem pracował w wytwórni IRS Records. Gluck i Wills reaktywowali Barracudas w latach 90-tych i nagrali album Wait For Everything, ale dalszą działalność uniemożliwił im brak pieniędzy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Summer Fun/Chevy Baby	Barracudas	08.1980	37[6]	-	EMI-Wipe Out Z 5	[written by R. Wills][produced by Kenny Laguna]

Pato Banton

Właśc. Patrick Murray, ur. w Birmingham (Anglia). Banton po raz pierwszy "wypłynął" w 1982 na albumie Special Beat Service grupy Beat.
Potem nagrał duet "Pato And Roger A Go Talk" z Ranking Rogerem i nagrywał dla wytwórni Fashion Records i Don Christie. Debiutancki singel "Hello Tosh" był elementem kampanii reklamowej firmy Toshiba z 1985.

Pierwszą płytę długogrająca nagrał Banton z magikiem dubu Mad Professorem. Z artystą tym przygotował też wspólnie album Recaptured cztery lata później. Na debiutanckim albumie solowym Bantonowi towarzyszył własny zespół studia nagraniowego Studio 2 z Birmingham. Swój "toasting" i dub Banton podczas wszystkich występów ubarwiał, wcielając się komicznie w bohaterów swoich utworów. Od tego czasu jego nagrania coraz bardziej zbliżają się do popu i soulu, a linia między jamajskim "toastingiem" a amerykańskim rapem w jego twórczości coraz bardziej się zaciera.

W nagraniu albumu Wize Up!, z którego zresztą pochodził niespodziewany hit - własna wersja "Spirits In The Materiał World" grupy Police, wspomógł Bantona David Hinds ze Steel Pusle. W latach 90-tych Banton zdobył sobie dużą grupę fanów w USA, gdzie jego płyty ukazują się nakładem IRS Records. Jednak ogromna popularność jego koncertów nigdy nie "spłynęła" na jego płyty; w 1994 wytwórnia zasugerowała mu nagranie własnej, popowej wersji jakiegoś przeboju.
W towarzystwie Robina i Aliego Campbellów z UB40 nagrał więc napisany przez Eddy'ego Granta "Baby Come Back". Stał się on hitem na całym świecie - w Europie, Azji i Australii sprzedało sie ponad półtora miliona egzemplarzy.

Na fali tego sukcesu Sting zaprosił Bantona do nagrania własnej wersji jego przeboju "Cowboy Song", która również odniosła duży sukces komercyjny.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Baby Come Back	Pato Banton featuring Ali And Robin Campbell Of UB40	10.1994	1[4][27]	-	Virgin VSCDT 1522	[platinum-UK][written by Eddy Grant][produced by Stoker]
This Cowboy Song	Sting feat Pato Banton	02.1995	15[6]	-	A&M; 5809652	[written by Sting][produced by Stoker,Michael Railton]
Bubbling Hot	Pato Banton with Ranking Roger	04.1995	12[17]	-	Virgin VSCDT 1530	[written by Roger Charlery,Patrick Murray][produced by Pato Banton]
Spirits In The Material World	Pato Banton with Sting	01.1996	36[5]	-	MCA MCSTD 2113	[written by Sting][produced by Trevor Horn]
Groovin'	Pato Banton & Reggae Revolution	07.1996	14[13]	-	IRS CDEIRS 195	[written by E. Brigati Jr., F. Cavaliere][produced by Beatmasters]

Band of Susans

Skład tej amerykańskiej formacji gitarowej był bardzo zmienny, choć jej trzonem zawsze pozostawał kompozytorsko-tekściarski duet: Robert Poss (ur. 20.11.1956r w Buffalo w stanie Nowy Jork, USA; gitara, śpiew) oraz Susan Stenfer (ur. 11.05. 1955r w Buffalo; gitara basowa, gitara, śpiew).

 Possowi oferowano wcześniej posadę gitarzysty w Public Image Limited, gdy odszedł z tego zespołu Keith Levene. Razem ze Stenger Poss współpracował też z kompozytorem gitarowym Rhysem Chathamem. W końcu para założyła własny zespół. Nazwa wzięła się stąd, że w pierwszym składzie znalazły się trzy panie o imieniu Susan. Pozostałymi członkami byli Ron Spitzer (perkusja; zastąpiony potem przez Joeya Kaye’a), Page Hamilton (gitara, śpiew; w 1992r założył grupę Helmet) oraz Anne Husick, która przejęła schedę po Karen Haglof jako trzecia gitarzystka. Miejsce Haglof, ze wzlędu na jej niechęć do wyjazdów w trasy koncertowe, sporadycznie zajmował też Bruce Gilbert z Wire.

Jednak zmiany personalne miały niewielki wpływ na wewnętrzną dynamikę zespołu, ponieważ przy angażowaniu nowych muzyków „nie szukamy źródła nowych pomysłów, zespół podoba nam się taki, jaki jest...’’ Dwoma albumami wydanymi przez wytwórnie niezależne grupa zdobyła sobie fanów po obu stronach Atlantyku. Krążek The World And The Flesh z 1991r ukazał się już nakładem Restless Records. Gitarowa nawałnica tworzona przez Band Of Susans podczas koncertu daje odbiorcom jedyne w swoim rodzaju przeżycia wzrokowe i słuchowe, które pismo „New Musical Express” opisało tymi słowy: „ni mniej, ni więcej, jak czysta, demoniczna euforia”.

Album z 1995 pod ironicznym tytułem Here Comes Success („Oto nadchodzi sukces”) - zważywszy na to, że zespół był o krok od rozwiązania - otwierał czarujący utwór „Elizabeth Stride (1843-88)”, opowieść o jednej z ofiar Kuby Rozpruwacza, która mieszkała przy tej samej ulicy co Senger.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Blessing And Curse EP.	Band of Susans	.1987	-	-	Trace Elements TE 1015	[produced by Robert Poss]
Now EP.	Band of Susans	.1992	-	-	Restless 7 72722-2	[written by Robert Poss, Susan Stenger][produced by Robert Poss]
Mood Swing	Band of Susans	.1993	-	-	Sing Fat 19292	[produced by Robert Poss]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hope Against Hope	Band of Susans	.1988	11.Indie Chart	-	Blast First FU 5	[produced by Robert Poss]
Love Agenda	Band of Susans	04.1989	6.Indie Chart	-	Blast First BFFP 43	[produced by Robert Poss]
The Word and the Flesh	Band of Susans	09.1991	-	-	Restless 7 72534-2 [US]	[produced by Robert Poss]
Veil	Band of Susans	07.1993	-	-	Restless 7 72733-2 [US]	[produced by Robert Poss]
Here Comes Success	Band of Susans	02.1995	-	-	Blast First BFFP 114	[produced by Robert Poss]

Del Amitri

Del Amitri, grupa szkocka. Powstała w 1981 w Glasgow (jej nazwa po grecku znaczy: "z łona"). Założył ją Justin Currie (11.12.1964) - voc, b, k. Od początku towarzyszył mu Paul Tyagi - dr, perc. Pierwszy bardziej stabilny skład ukształtował się w 1982; oprócz Curriego i Tyagiego znaleźli się w nim Iain Harvie (19.05.1962) -g i Bryan Tolland -g. W 1988 Tollanda zastąpił Michael Slaven - g z Bourgie Bourgie. W 1991 miejsca Slavena i Tyagiego zajęli David Cummings - g i Brian McDermott - dr. W 1992 dołączył Andy Alston - k, acc. W 1994 zamiast McDermotta przyjęto Chrisa Sharrocka - dr, a wkrótce potem zamiast niego Ashleya Soana - dr. W 1996 Cummingsa zastąpił Jon McLoughlin - g. W 1997 miejsca McLoughlina i Soana zajęli Kris Dollimore - g, wywodzący się z The Godfathers, i Mark Price - dr, znany z All About Eve i Mice. W tym czasie odszedł Alston.

Zadebiutowała w lipcu 1983 singlem Sense Sickness/The Difference Is, wydanym przez małą firmę z Glasgow - No Strings. Zwróciła na siebie uwagę i już niebawem koncertowała u boku The Smiths i The Fall oraz została poproszona o nagranie kilku utworów dla radia BBC. W 1984r podpisała kontrakt z Big Star, filią Chrysalis, i przy pomocy producenta Hugh Jonesa, współpracownika Echo And The Bunnymen, przygotowała płytę "Del Amitri", wydaną w maju 1985. Był to zbiór piosenek i ballad ujawniających wpływy country, folku i bluesa, zdaniem recenzentów zbyt konwnecjonalnych, bez wątpienia jednak wykonywanych z sercem, jak Crows In The Wheatfield, Hammering Heart, Breaking Bread, Former Owner czy Sticks And Stones Girl. Spodobał się zwłaszcza słuchaczom amerykańskim - najbardziej zagorzali tamtejsi wielbiciele pomogli formacji w 1986 zorganizować tournee po kraju.

W 1987 grupa związała się z firmą A&M;. Bardzo długo pracowała nad albumem "Waking Hours", a pomagali jej aż trzej producenci: David Kershenbaum, Hugh Jones i Mark Freegard. Tej płycie, wydanej w lipcu 1989 i sprzedanej w trzystu tysiącach egzemplarzy, towarzyszyło już kilka przebojowych singli: Kiss This Thing Goodbye/No Holding On z lipca 1989, najbardziej popularny Nothing Ever Happens/So Many Souls To Change ze stycznia 1990, Move Away Jimmy Blue/Another Letter Home z czerwca, a także zawierający premierowe piosenki Spit In The Rain/Scared To Live z października tego roku. W utworach z "Waking Hours" bardziej niż poprzednio uwidoczniły się wpływy amerykańskiej tradycji muzycznej, pisano nawet, że są one bezpośrednim wynikiem wyprawy do Stanów.

Grupa ugruntowała sukces płytą "Change Everything" z czerwca 1992, wyprodukowaną przez Gila Nortona. Było to dzieło podobne do poprzednich, ale recenzenci pisali, że temat nieudanej, niespełnionej miłości, samotności, neurotycznego pragnienia uczuć, obecny już w piosenkach w rodzaju Nothing Ever Happens czy Spit In The Rain, teraz stał się obsesją Del Amitri, o czym świadczyły takie utwory, jak Always The Last To Know, The First Rule Of Love, Just Like A Man czy The Ones That You love Lead You Nowhere. Także temu albumowi towarzyszyło kilka przebojowych singli: Always The Last To Know/Learn To Cry z kwietnia 1992, Be My Downfall/Whiskey Remorse z czerwca i Just Like A Man/Spit In The Rain (remiks) z września tego roku oraz When You Were Young/The Ones That You Love Lead You Nowhere ze stycznia 1993.

Płyta "Twisted" z lutego 1995, wyprodukowana przez Ala Claya, współpracownika Franka Blacka i Pere Ubu, była świadectwem zwrotu Del Amitri ku muzyce bliższej hałaśliwego gitarowego rocka (np. Food For Songs, Being Somebody Else, Start With Me), chociaż nie zabrakło na niej łagodniejszych piosenek w dawnym stylu (np. Roll To Me, Here And Now). Zdobyła popularność nie mniejszą niż poprzednia. A na listy przebojów trafiły single: Here And Now/Someone Else Will z lutego 1995, Drivng With The Brakes On/Life By Mistake z kwietnia, Roll To Me/In The Frame z czerwca i Tell Her This/A Better Man z października tego roku. Dowodem wygasania inwencji muzyków Del Amitri był zaskakująco nieudany album "Some Other Sucker's Parade" z lipca 1997 (produkcja: Freegard), zawierający takie piosenki, jak Some Other Sucker's Parade i Don't Come Home Too Soon, wydane też na singlach, oraz Not Where It's At i Medicine.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Kiss This Thing Goodbye/No Holding On	Del Amitri	08.1989	59[2]	35[11]	A&M; AMY 515	[written by Justin Currie,Iain Harvie,Mick Slaven][produced by Mark Freegard]
Stone Cold Sober/The Return Of Maggie Brown	Del Amitri	09.1989	90[2]	-	A&M; AM 527	[written by Justin Currie][produced by Mark Freegard]
Nothing Ever Happens / So Many Souls to Change	Del Amitri	01.1990	11[9]	-	A&M; AMY 536	[written by Justin Currie][produced by Hugh Jones]
Kiss This Thing Goodbye [reissue]	Del Amitri	03.1990	43[4]	-	A&M; AMY 515	[written by Justin Currie,Iain Harvie,Mick Slaven][produced by Mark Freegard]
Move Away Jimmy Blue / Another Letter Home	Del Amitri	06.1990	36[6]	-	A&M; AMY 515	[written by Justin Currie,Iain Harvie][produced by Gil Norton]
Spit in the Rain / Scared to Live	Del Amitri	11.1990	21[6]	-	A&M; AMY 589	[written by Justin Currie][produced by Gil Norton]
Always the Last to Know / Learn to Cry	Del Amitri	058.1992	13[7]	30[17]	A&M; AM 870	[written by Justin Currie][produced by Gil Norton]
Be My Downfall / Whiskey Remorse	Del Amitri	07.1992	30[4]	-	A&M; AMY 884	[written by Justin Currie][produced by Gil Norton]
Just Like a Man/Spit In The Rain	Del Amitri	09.1992	25[4]	-	A&M; AM 0057	[written by Justin Currie/Iain Harvie][produced by Gil Norton]
When You Were Young / Long Journey Home	Del Amitri	01.1993	20[3]	-	A&M; AMCD 0132	[written by Justin Currie][produced by Gil Norton]
Here and Now/Long Way Down	Del Amitri	02.1995	21[11]	-	A&M; 5809592	[written by Justin Currie,Iain Harvie][produced by Al Clay]
Driving With the Brakes On/Life By Mistake	Del Amitri	04.1995	18[11]	-	A&M; 581 007-2	[written by Justin Currie][produced by Al Clay]
Roll to Me/ In The Frame	Del Amitri	07.1995	22[9]	10[36]	A&M; 581 129-2	[written by Justin Currie][produced by Al Clay]
Tell Her This/Roll To Me	Del Amitri	10.1995	32[5]	-	A&M; 581 215-2	[written by Justin Currie][produced by Al Clay]
Not Where It's At	Del Amitri	06.1997	21[10]	-	A&M; 582 253-2	[written by Justin Currie][produced by Mark Freegard]
Some Other Sucker's Parade	Del Amitri	12.1997	46[4]	-	A&M; 582 435-2	[written by Mc Loughlin][produced by Mark Freegard ]
Don't Come Home Too Soon (Official Team Scotland Song World Cup '98)	Del Amitri	06.1998	15[12]	-	A&M; 582 705-2	[written by Justin Currie][produced by Pete Smith]
Cry To be Found / Somebody Else (Live In Chicago)	Del Amitri	09.1998	40[9]	-	A&M; 566 349-2	-
Just Before You Leave	Del Amitri	04.2002	37[2]	-	A&M; 497 696-2	[written by Justin Currie,Iain Harvie][produced by Pete Smith]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Waking Hours	Del Amitri	04.1990	6[44]	95[19]	A&M; AMA 9006	[platinum-UK][produced by Mark Freegard,Gil Norton]
Change Everything	Del Amitri	09.1992	2[20]	178[3]	A&M; 3953852	[gold-UK][produced by Gil Norton]
Twisted	Del Amitri	08.1995	3[46]	170[8]	A&M; 540 3112	[gold-UK][produced by Al Clay]
Some Other Sucker's Parade	Del Amitri	07.1997	6[10]	160[1]	A&M; 5407052	[produced by Mark Freegard]
Hatful of Rain: The Best of Del Amitri	Del Amitri	09.1998	5[48]	-	A&M; 5409402	-
Can You Do Me Good?	Del Amitri	04.2002	30[6]	-	A&M; 4932162	[produced by Commissioner Gordon, Jonathan Quarmby , Kevin Bacon , Pete Smith ]
Into the Mirror	Del Amitri	11.2014	75[1]	-	Heard Through A Wall HTAW 001	-