EMF

EMF, grupa brytyjska. Powstała w październiku 1989 w Cinderford w Forest of Dean w Gloucestershire z inicjatywy Derry'ego Brownsona (właśc. Eugene Brownstone; 10.11.1970, Gloucester, Gloucestershire) - k, sampling, perc, właściciela małego, licho prosperującego sklepu z artykułami sportowymi - Kix. W składzie oprócz niego znaleźli się: James Atkin (właśc. Saul Atkin; 28.03.1969, Forest of Dean) - voc, Ian Dench (właśc. Ian Alex Harvey Dench; 7.08.1965, Cheltenham, Gloucestershire) - g, k, Zac Foley (właśc. Zachary Sebastian Rex James Foley; 9.12.1970, Gloucester) - b, Mark Decloedt (26.06.1970, Gloucester) - dr, a także DJ Milf (właśc. Just Milf; 30.05.1976, Forest of Dean). Niemal wszyscy próbowali wcześniej sił w innych zespołach, jak Zu, The Lacks i Faces Of Glory, ale tylko Ian Dench, który dołączył nieco później, poznał już smak sławy - w The Apple Mosaic (występował w nim od 1983 do 1989, nagrywał dla firmy MDM - filii Virgin).

Nigdy nie wyjaśniła w wiarygodny sposób nazwy EMF. W wywiadach rozwijała ten skrót w słowa: Epson Mad Funkers (tak nazwała się grupa wielbicielek zespołu New Order), a w utworze EMF, wieńczącym płytę "Schubert Dip", ale nie uwzględnionym w opisie na okładce: Ecstasy, Motherfuckers, From us to you... Działała do 1996.

Zadebiutowała w grudniu 1989 przed publicznością miejscowego pubu The Bilson. Później koncertowała na terenie całego kraju obok Boo Yaa Tribe i Adamskiego. W lutym 1990 zwróciła na siebie uwagę Nicka Mandera z firmy Parlophone, działającej w ramach EMI, i w maju tego roku podpisała z nią kontrakt na nagrania. Zdobyła sympatię młodzieżowej publiczności już pierwszym singlem - Unbelievable/EMF (wersja koncertowa) z października 1990. Ugruntowała popularność następnymi: I Believe/ When You're Mine za stycznia 1991, Children/Strange Brew (przeróbka piosenki tria Cream, w wersji koncertowej) z kwietnia i Lies/Head The Ball z sierpnia, a także albumem "Schubert Dip" z maja tego roku.

Promowała go m.in. na letnim tournee po Stanach Zjednoczonych, gdzie piosenka Unbelievable osiągnęła szczyt list przebojów (w Vinton w stanie Luizjana doszło do nieprzyjemnego incydentu: muzyków bezpodstawnie oskarżono o zniszczenie sprzętu nagłaśniającego w miejscowym klubie, aresztowano i wypuszczono dopiero po wpłaceniu dwudziestu tysięcy dolarów kaucji). Przedstawiła na swej pierwszej dużej płycie, nagranej przy pomocy dwóch producentów, Pascala Gabriela i Ralpha Jezzarda, piosenki bardzo melodyjne, pulsujące tanecznymi rytmami rodem z manchesterskiego rocka spod znaku The Stone Roses czy Happy Mondays, ale też z muzyki techno, house czy hip hop, wykonane z młodzieńczą żywiołowością i radością, np. Children, Long Hot Summer, When You're Mine, I Believe, Unbelievable, Lies, Longtime. Uzyskała na niej niecodzienne brzmienie, oparte m.in. na efektach z taniego samplera Casio SK1, zdławionych dźwiękach fortepianu nagrywanych we wnętrzu pudła instrumentu oraz użyciu archaicznych przystawek gitarowych w rodzaju wah wah. Tytuł płyty wymyślił Dench, główny twórca repertuaru EMF, pragnąc w ten sposób uhonorować swego ulubionego kompozytora - Franza Schuberta. Wydaniu albumu towarzyszyły kontrowersje. Yoko Ono zaprotestowała przeciwko poprzedzeniu utworu Lies fragmentem piosenki Watching The Wheels Johna Lennona recytowanym przez jego zabójcę - Marka Chapmana. Muzycy bronili się przypominając, że Lennon opowiadał się zawsze za całkowitą wolnością w sztuce, musieli jednak usunąć kontrowersyjny wstęp z nagrania (a także zapłacić Yoko piętnaście tysięcy dolarów odszkodowania). Mimo skandalu płyta była bestsellerem w wielu krajach, nawet w Stanach Zjednoczonych, nie zawsze przychylnych wykonawcom europejskim.

W 1992 grupa nadal odnosiła sukcesy dzięki czwórce "Unexplained" (m.in. przeróbka Search And Destroy zespołu Iggy Pop And The Stooges) z kwietnia, singlom They're Here/Phantasmagoric (w wydaniu kompaktowym także przeróbka Low Spark And High Heeled Boys zespołu Traffic) z września i It's You/DOF z listopada oraz albumowi "Stigma" z września, nagranym znowu przy pomocy Jezzarda, ale też m.in. Butcha Viga, promowanym m.in. na sierpniowym festiwalu w Reading, na wielkim jesiennym tournee po Wielkiej Brytanii, Hiszpanii, Niemczech, Holandii, Danii, Szwecji i Austrii oraz zimowym po Stanach. Okładkę płyty, która z początku miała nosić inny tytuł -"Fruit Cellar", ozdobiła fotografia intrygującego totemu z Pitt River Museum w . "Stigma", nagrana bardzo szybko, była dziełem bardziej dojrzałym niż "Schubert Dip". Recenzenci podkreślali, że grupie udało się wyzwolić od banałów stylistyki obowiązującej na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych i stworzyć muzykę naprawdę ekscytującą, ekstatyczną, a przy tym pełną dramatyzmu i pasji, np. Arizona, It's You That Leaves Me Dry, Never Know, Blue Highs, Getting Through. Wzbogaceniu uległo brzmienie, m.in. wyeksponowano zdecydowanie rockowe, pełne wyrazu solą gitarowe, dodano partie orkiestry smyczkowej i melotronu oraz z większą inwencją posłużono się techniką samplingu (np. dysonansowo wprowadzona partia chóru żeńskiego w Blue Highs). W tekstach, dawniej dość stereotypowych, pojawiła się refleksja nad sławą, życiem w zamęcie, w biegu (np. Inside). A jednak album nie zyskał aż takiej popularności jak debiut. Może dlatego muzycy nie byli z niego zadowoleni. Uważali, że powstał zbyt jednostajny, a przez to zbyt posępny zbiór piosenek.

Następnej płycie, "Cha Cha Cha", grupa postanowiła poświęcić dużo więcej czasu. A pracowała kolejno w kilku różnych studiach (głównym producentem był Johnny Dollar, współpracownik Madonny i Neneh Cherry). Zaczęła w rodzinnym mieście, później przeniosła się do Londynu, otarła się o Hastings, a na samym końcu wyjechała do Biarritz we Francji, licząc na to, że atmosfera każdego z tych miejsc odciśnie się na rejestrowanych w nich kompozycjach. Aby ożywić wyraz swoich utworów, próbowała zresztą różnych zabiegów, np. muzykom zdarzało się zamieniać instrumentami - Foley grał czasem na gitarze, Brownson na gitarze basowej, a Dench na fortepianie.

W sposób bardziej nawet zdecydowany niż poprzednio odeszła też tym razem od estetyki muzyki lat dziewięćdziesiątych, a podczas pracy w studiu narkotyzowała się - to słowa Foleya - rockiem z lat siedemdziesiątych. Znalazło to wyraz w takich utworach, jak Skin, nawiązujący do stylu Led Zeppelin, The Day I Was Born i Perfect Day, kojarzące się z twórczością Jethro Tull (Atkin zagrał w nich na flecie, wzorując się wprost na Ianie Andersonie) czy Slouch, mający cechy punkowego wygłupu. Rzadziej też stosowała samplery, stawiając na żywe brzmienia instrumentów, posunęła się nawet do zatrudnienia całej orkiestry symfonicznej; wyjątkiem były przede wszystkim dwa żartobliwe nagrania Glass Smash i Jack i Ballad O'The Bishop, wręcz najeżone efektami samplerowymi.

Wydana w marcu 1995 płyta była w rezultacie dziełem dokumentującym ostateczną przemianę EMF z formacji umiejętnie podchwytującej mody obowiązujące w muzyce pop w rasową grupę rockową. Okazało się jednak, że nie tego oczekiwali fani. I album, promowany już w marcu na wielkiej trasie po kraju, przeszedł niemal bez echa. A i towarzyszące mu single - Perfect Day/Angel z lutego i Bleeding You Dry/Too Much/Easy/Perfect Day (wersja akustyczna) z kwietnia - nie były przebojami. Aby się ratować, postanowiła pokazać publiczności trochę inną, błazeńską twarz. I w czerwcu trafił na rynek singel z firmowaną przez nią wraz z dwoma komikami, Vikiem Reevesem i Bobem Mortimerem, wersją starego przeboju I'm A Believer The Monkees (na stronie B utwór At Least We've Got Our Guitars). Ale choć był to strzał w dziesiątkę i płytka zrobiła furorę na listach, następny singel, Afro Kings/Unbelievable z października, znowu przepadł na rynku.

Gdy firma EMI zerwała kontrakt z grupą, muzycy podjęli decyzję o jej rozwiązaniu.
Dorobek uzupełniają m.in. nagrania na składankach -przeróbka sentymentalnej ballady Shaddap Your Face Joe Dolce'a na "Ruby Trax" (New Musical Express, 1992) i zremiksowana przez Briana Eno wersja Unbelievable na "Red Hot And Dance" (Epic, 1992).

Brownson po rozwiązaniu EMF dołączył do zespołu Bentley Rhythm Ace, a później kierował kolejno własnymi LK i Park. Zajął się też - razem z ojcem - produkcją filmów. Również Atkin pojawił się w składzie Bentley Rhythm Ace, a następnie - w Cooler. Dench kontynuował karierę w formacji Whistler, a Foley w Carrie. Decloedt zatrudnił się w słynnej firmie produkującej- instrumenty perkusyjne - Tama. DJ Milf handlował sprzętem do surfingu, grał zawodowo w piłkę nożną w Australii (w drużynie Sydney Croatia), a po powrocie w 1996 do Forest of Dean otworzył tam małe studio i miksował nagrania m.in. Boyzone. Wrócił też do muzykowania - jako Jose Sanchez.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Unbelievable	EMF	11.1990	3[13]	1[1][23]	Parlophone R 6273	[gold][written by EMF][produced by Ralph Jezzard ][3.Modern Rock Tracks][9[12].Hot Disco/Dance;EMI 56 209 12"]
I Believe/When You're Mine	EMF	02.1991	6[7]	-	Parlophone R 6279	[written by EMF][produced by Pascal Gabriel][10.Modern Rock Tracks]
Children/Strange Brew (Live)	EMF	04.1991	19[5]	-	Parlophone R 6288	[written by EMF][produced by Pascal Gabriel , Ralph Jezzard ][26.Modern Rock Tracks]
Lies	EMF	08.1991	28[3]	18[14]	Parlophone R 6296	[written by Ian Dench][produced by Pascal Gabriel , Ralph Jezzard ][27.Modern Rock Tracks][6[12].Hot Disco/Dance;EMI 56 223 12"]
Unexplained EP	EMF	05.1992	18[4]	-	Parlophone SGE 2026	[produced by Ralph Jezzard, Ian Dench]
They're Here/Phantasmagoric	EMF	09.1992	29[3]	-	Parlophone CDR 6321	[written by EMF][produced by Ralph Jezzard ][27.Modern Rock Tracks][5[13].Hot Disco/Dance;EMI 56 256]
It's You/Dog	EMF	11.1992	23[3]	-	Parlophone R 6327	[written by EMF][produced by Ian Dench , James Atkin , Ralph Jezzard]
Perfect Day	EMF	02.1995	27[13]	1[1][23]	Parlophone 12R 6401	[written by EMF][produced by Jonny Dollar]
I'm a Believer/(I'm Not Your) Steppin' Stone	EMF, Reeves & Mortimer	07.1995	3[16]	-	Parlophone R 6412	[written by Neil Diamond][produced by Bruce Lampcov]
Afro King	EMF	10.1995	51[4]	-	Parlophone 7243 8 82410 2 1	[written by Ian Dench][produced by Bruce Lampcov , Ian Dench]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Schubert Dip	EMF	05.1991	3[19]	12[36]	Parlophone PCS 7353	[platinum][produced by Pascal Gabriel & Ralph Jezzard]
Stigma	EMF	10.1992	19[2]	-	Parlophone PCSD 122	[produced by Ralph Jezzard]
Cha Cha Cha	EMF	03.1995	30[2]	-	Parlophone PCSD 165	[produced by EMF, Johnny Dollar]

Empire of the Sun

Empire of the Sun to australijski duet grający muzykę elektroniczną. W jego skład wchodzą Luke Steele oraz Nick Littlemore. Nazwa zespołu jest identyczna z tytułem powieści autorstwa J. G. Ballarda. Jednak muzycy nie nazwali swojej grupy bezpośrednio po lekturze książki; jak sami przyznają, ta nazwa "pasowała im bardziej niż jakakolwiek inna".
Steele i Littlemore spotkali się w 2000 roku. Od tamtego czasu razem eksperymentowali z muzyką.

 W pewnym momencie postanowili stworzyć zespół – tak narodziło się Empire of the Sun. Ich pierwszy singiel, Walking on a Dream, ukazał się 30 sierpnia 2008 roku. Doszedł do 10. miejsca na australijskiej liście przebojów, i także pojawił się w Top 10 na serwisie iTunes. Drugi singiel, We are the people, nie osiągnął aż tak wysokiej pozycji na rodzimej liście. Oba single są promowane przez teledyski, w których członkowie zespołu noszą charakterystyczne stroje.
 
Debiutancki album o tytule Walking on a dream został wydany 4 października 2008. Na kilka dni przed jego premierą na serwisie MySpace zostało udostępnionych sześć utworów z płyty.
 
W czerwcu 2009 roku odbyła się premiera trzeciego singla – Standing on the Shore. W przeciwieństwie do pozostałych dwóch teledysków, które zostały nagrane w Szanghaju (Walking on a Dream) i w Meksyku (We are the People), kręcony był w ojczystym kraju muzyków – Australii..

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Walking on a Dream	Empire of the Sun	08.2008	64[9]	65[5]	Virgin DINS 283	[platinum-US][silver-UK][written by Jonathon Sloan, Luke Steele, and Nick Littlemore][produced by Empire of the Sun, Donnie Sloan, and Peter Mayes]
We Are the People	Empire of the Sun	09.2008	14[21]	-	Virgin DINS 284	[silver-UK][written by Jonathon Sloan, Luke Steele, and Nick Littlemore][produced by Empire of the Sun, Donnie Sloan, and Peter Mayes]
Alive	Empire of the Sun	07.2013	83[1]	-	Virgin AUEI 11300006	[gold-US][written by Luke Steele,Nick Littlemore,Jonathon Sloan,Peter Mayes,Steven Bach][produced by Empire of the Sun, Donnie Sloan, and Peter Mayes]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Walking on a Dream	Empire of the Sun	10.2008	19[25]	97[3]	Virgin CDVIR 227	[gold-UK][produced by Empire of the Sun, Donnie Sloan, and Peter Mayes]
Ice on the Dune	Empire of the Sun	07.2013	24[2]	20[3]	Virgin CDV 3112	[produced by Empire of the Sun, Donnie Sloan, and Peter Mayes]
Two Vines	Empire of the Sun	11.2016	42[1]	51[1]	Virgin 5710633	[produced by Empire of the Sun, Donnie Sloan, and Peter Mayes]

En Vogue

Jedna z najistotniejszych grup w historii współczesnego r&b;, uznana przez magazyn billboard za drugą najważniejszą żeńską formację lat 90-tych. Kariera En Vogue była impulsem do powołania do życia takich grup, jak Destinys Child, Allure, Total czy Brownstone. Na pomysł założenia En Vogue wpadł producencki duet Foster and McElroy. Pod koniec lat 80-tych wymarzyli oni sobie żeńską formację, która muzycznie połączyłaby klasyczne r&b;, pop i new jack swing, prezentując przy tym bardzo seksowny image młodych, wyzwolonych, czarnych kobiet.

Po dziesiątkach przesłuchań udało im się wybrać cztery młode dziewczyny - Terry Ellis, Cindy Herron (byłą miss Kalifornii), Maxine Jones i Dawn Robinson. Zespół na początku nazywał się For You, później przechrzczono go na Vogue, by ostatecznie stanąć na nazwie En Vogue.
Debiutancka płyta EV Born to Sing ukazała się 3 kwietnia 1990 r., promowana hitowym nagraniem "Hold On". Produkcja na tym krążku przypadła w udziale Thomasowi McElroyowi i Denzilowi Fosterowi, którym w pełni udało się zrealizować założenia, z jakimi wyszli, powołując do życia En Vogue. Album dotarł do 21. lokaty na billboardzie, a single "Hold On", "Lies", "You Don't Have to Worry" i "Don't Go" znalazły się w pierwszej trójce notowania billboard r&B.; Imponujący debiut kwartetu przyczynił się do nominacji grammy oraz nagród soul train i billboard music award za nagranie "Hold On", a do dziś znalazł na całym świecie ponad cztery miliony nabywców.

Jeszcze w 1990 r. En Vogue podpisały umowę reklamową z COCA cola, rok później do sklepów trafił Remix to Sing - krążek z remiksami nagrań, które znalazły się na debiutanckim albumie. 28 marca 1992 r. formacja wydała drugi typowy album w swoim dorobku - Funky Divas. Był to największy sukces komercyjny w historii En Vogue, płyta znalazła sześć i pół miliona nabywców na całym świecie, a single "My Lovin' (Youre Never Gonna Get It)", "Giving Him Something He Can Feel" (cover nagrania Arethy Franklin), "Free Your Mind", "Give It Up Turn It Loose" i "Love Don't You" w komplecie dotarły do pierwszej czterdziestki billboardu.

Lata 1992-1994 były zdecydowanie najlepszym okresem w historii formacji. Grupa kompletowała przeróżne nagrody, otwierała koncerty na całkowicie wyprzedanej trasie Luthera Vandrossa z 1993 r., a oszałamiająca uroda wokalistek pozwoliła En Vogue podpisać szereg prestiżowych kontraktów reklamowych. Kwartet wspomógł też rapujące dziewczyny z Salt 'N Pepa w nagraniu niesamowicie popularnej piosenki "Whatta Man" (coveru "What A Man" z repertuaru artystki legendarnej wytwórni STAX records - Lindy Lyndell) - jednego z największych przebojów 1993 r. Utwór ten trafił na EP-kę Runaway Love EP wydaną w końcówce 1993 r., wieńczącą zarazem najlepszy okres En Vogue w ich karierze.

W drugiej połowie 1994 r. wokalistki postanowiły na pewien czas zawiesić grupową działalność. Terry Ellis nagrała solową płytę w 1995 r., po czym wróciła do En Vogue. Dawn Robinson zdecydowała się całkowicie poświęcić indywidualnej karierze, bardzo rzadko wspomagając macierzystą formację. W składzie ograniczonym do trzech osób En Vogue nagrały album EV3, który ukazał się 17 czerwca 1997 r. Tym razem grupa poszerzyła grono artystów, współpracujących przy produkcji płyty i pisaniu tekstów dla wokalistek. Wśród zaproszonych producentów i tekściarzy znaleźli się m.in. Organized Noize, Babyface, Andrea Martin i Diane Warren.

Pierwszym singlem z EV3 był wielki przebój "Don't Let Go", który znalazł się również na ścieżce dźwiękowej do filmu "Desperatki" (oryg. "Set It Off", reż. F. Gary Gray, 1996, USA). W nagraniu utworu wzięła udział gościnnie Dawn Robinson, ale był to jej jedyny wkład w płytę. "Don't Let Go" bardzo pozytywnie wpłynęło na promocję materiału, który szybko dotarł do czołówek list przebojów (8. miejsce na liście billboardu) i osiągnął sprzedaż rzędu czterech milionów kopii na świecie. Pomimo kilkuletniej przerwy, brzmienie grupy było wciąż świeże, tym razem bliższe funkowi i mainstreamowemu hip-hopowi, niż rzewnemu r&b; w starym stylu.

Zmiana nie od razu przypadła do gustu fanom i krytykom, dlatego też pierwsze reakcje na powrót En Vogue były dość chłodne i dopiero po czasie doceniono w pełni klasę EV3. Był to zarazem ostatni tak duży sukces w karierze formacji, która pod koniec lat 90-tych zaczęła spadać w hierarchii gwiazd muzyki r&b;, oddając pole takim artystkom, jak Brandy czy wokalistki z Destinys Child i 3LW.
W maju 2000 r. En Vogue wydały płytę Masterpiece Theatre (oryginalnie wydawnictwo miało nosić tytuł Something New, Something Old, Something Borrowed, Something Cool), której nie udało przebić się nawet do pięćdziesiątki listy billboardu. Album promował zaledwie jeden singiel - "Riddle", ale przepadł on bez echa. Klapa wydawnicza zadecydowała o tym, że label elektra zerwał kontrakt wydawniczy z formacją.

Rok 2001 przyniósł roszady w składzie En Vogue. Maxine Jones zdecydowała się opuścić grupę, by móc więcej czasu poświęcić swej córce. Na jej miejsce dokooptowano Amandę Cole i to z nią w składzie grupa nagrała świąteczny krążek The Gift of Christmas (jesień 2002 r.), który nie został w zasadzie zauważony na rynku. Kiepska atmosfera w zespole spowodowała odejście Cole, której miejsce zajęła Rhona Bennett. W 2004 r. do sklepów trafił nagrany w składzie Herron, Bennett, Ellis album Soul Flower, który jednak ze względu na bardzo kiepską promocję miał słaby wydźwięk, paradoksalnie pomimo bardzo wysokiego poziomu artystycznego. Reakcja mediów i środowiska była jednoznaczna - En Vogue w składzie innym niż oryginalna czwórka, nie ma już szans istnienia na rynku muzycznym. Po wielu negocjacjach i namowach udało się doprowadzić do ponownego zejścia się pierwotnego składu i w 2005 r. grupa podpisała menedżerską umowę z jednym z gigantów na rynku - the firm Management GROUP. Niestety po niespełna roku Dawn Robinson ogłosiła, że porozumienie zostało zerwane i reaktywacja oryginalnego En Vogue nie stanie się faktem.

Do reaktywacji zespołu doszło w połowie 2008 r. Powróciła wówczas w jego szeregi Dawn Robinson, z początku na pojedyncze, wybrane występy, a od września już jako regularna członkini formacji. Na połowę 2009 r. zaplanowano wstępnie nowy album grupy, (ego premiera ma zostać połączona z inauguracją telewizyjnego show, którego gospodyniami będą wokalistki z En Vogue.

 W trakcie swej kariery żeńska formacja sprzedała blisko osiemnaście milionów płyt. Aż sześć singli En Vogue dotarło do szczytu listy r&b; tygodnika billboard. Grupa była na początku lat 90-tych jednym z najpopularniejszych zespołów na amerykańskiej scenie muzycznej. Wokalistki zostały zaproszone do dwóch specjalnych odcinków "Ulicy Sezamkowej". En Vogue są rekordzistkami w historii nagród mtv video music awards, mając na swym koncie aż siedem triumfów. Ponadto grupa była nominowana do dziesiątek przeróżnych nagród i wyróżnień, ale nigdy nie udało się jej sięgnąć po uważaną za najbardziej prestiżową - grammy.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hold on/Luv lines	En Vogue	05.1990	5[11]	2[25]	Atlantic 87 984	[platinum][written by En Vogue/Denzil Foster/Thomas McElroy][produced by Denzil Foster and Thomas McElroy][1[2][23].R&B; Chart][1[1][14].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 234 12"][sample z "The Payback"-James Brown]
Lies	En Vogue	08.1990	44[4]	38[11]	Atlantic 87 893	[written by En Vogue/Denzil Foster/Thomas McElroy][produced by Denzil Foster and Thomas McElroy][1[1][19].R&B; Chart][18[6].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 168 12"]
You don' t have to worry	En Vogue	12.1990	-	57[8].Hot 100 Singles Sales	Atlantic 87 816	[written by Denzil Foster/Thomas McElroy][produced by Denzil Foster and Thomas McElroy][1[1][23].R&B; Chart]
Strange	En Vogue	10.1991	-	-	-	[written by Denzil Foster/Thomas McElroy][produced by Thomas McElroy, Denzil Foster and EnVogue][produced by Denzil Foster and Thomas McElroy][44[3].Hot Disco/Dance;EastWest 91 814 12"]
My lovin' [You' re never gonna get it]/Part of me	En Vogue	03.1992	4[12]	2[30]	EastWest 98 586	[gold][written by Denzil Foster/Thomas McElroy][produced by Denzil Foster and Thomas McElroy][1[2][24].R&B; Chart][8[11].Hot Disco/Dance;EastWest 96 194 12"]
Giving him something he can feel/My lovin' [You' re never gonna get it	En Vogue	06.1992	44[3]	6[24]	EastWest 98 560	[gold][written by Curtis Mayfield][produced by Denzil Foster and Thomas McElroy][1[1][22].R&B; Chart][oryginalnie nagrana przez Arethę Franklin w 1976 jako "Something he can feel"-#28 hit]
Free your mind/Just can' t stay away	En Vogue	09.1992	16[8]	8[20]	EastWest 98 487	[gold][written by Denzil Foster/Thomas McElroy][produced by Denzil Foster and Thomas McElroy][39[4].Hot Disco/Dance;EastWest 91 128 12"][23[19].R&B; Chart]
Yesterday	En Vogue	09.1992	-	73[1].Hot 100 Singles Sales	Album cut	[written by John Lennon/Paul McCartney][29.R&B; Chart]
Give it up,turn it loose/You don' t have to worry	En Vogue	12.1992	22[4]	15[20]	EastWest 98 455	[written by Denzil Foster/Thomas McElroy][produced by Denzil Foster and Thomas McElroy][16[19].R&B; Chart]
Love don' t love you/Yesterday	En Vogue	03.1993	64[1]	36[16]	EastWest 98 432	[written by Denzil Foster/Thomas McElroy][31[13].R&B; Chart]
Runaway love	En Vogue feat Fmob	10.1993	36[3]	51[10]	EastWest 98 354	[written by Denzil Foster/Thomas McElroy][15[20].R&B; Chart]
What Is Love	En Vogue	11.1993	-	-	-	[6[13].Hot Disco/Dance;EastWest 95 981 12"]
Whatta man	Salt' N' Pepa with En Vogue	01.1994	7[10]	3[29]	Next Plateau 857 390	[platinum][written by Cheryl James,Dave Crawford,Hurby "Luv Bug" Azor][sample z "What a man"-Lindy Lindell][3.R&B; Chart]
Where ever you are	Terry Ellis	11.1995	-	52[20]	EastWest 64 361
Don' t let go [Love]/Hold on	En Vogue	11.1996	5[21]	2[35]	EastWest 64 231	[platinum][silver-UK][written by Andrea Martin; Ivan Matias; Marqueze Ethridge; Organized Noize][produced by Organized Noize][piosenka z filmu "Set it off"][1[1][8].R&B; Chart]
Whatever	En Vogue	07.1997	14[13]	16[15]	EastWest 64 174	[gold][written by Keith Andes/Babyface/Giuliano Franco][8[19].R&B; Chart][5[12].Hot Disco/Dance;EastWest 6392 12"]
Too gone,too long/Eyes of a child	En Vogue	10.1997	20[7]	33[17]	EastWest 64 150	[written by Dianne Warren][produced by David Foster][25[19].R&B; Chart]
No fool no more/Get contact [Missy Elliott & Busta Rhymes]	En Vogue	10.1998	-	57[8]	EastWest 64 082	[written by Dianne Warren][37[8].R&B; Chart][piosenka z filmu "Why do fools fall in love"]
Hold On [remix]	En Vogue	11.1998	53[4]	-	EastWest 7559-63796-2 [UK]	-
Riddle	En Vogue	06.2000	33[5]	92[4]	EastWest 67 047	[written by Thomas McElroy, Denzil Foster and EnVogue][produced by Denzil Foster and David Lombard][95[3].R&B; Chart]
Envious	Dawn Robinson	12.2001	-	38[14].Hot 100 Singles Sales	Q/Atlantic 97 986	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Born to sing	En Vogue	04.1990	23[13]	21[69]	Atlantic 82 084	[platinium-US][silver-UK][produced by Thomas McElroy][3[74].R&B; Chart]
Funky divas	En Vogue	04.1992	4[29]	8[86]	EastWest 92 121	[3x-platinium-US][gold-UK][produced by Thomas McElroy, Denzil Foster][1[84].R&B; Chart]
Runaway love	En Vogue	10.1993	-	49[19]	EastWest 92 296	[produced by Thomas McElroy, Denzil Foster][16[21].R&B; Chart]
EV3	En Vogue	07.1997	9[20]	8[20]	EastWest 62 057	[platinium-US][silver-UK][produced by Babyface, En Vogue, Andrea Martin, Organized Noize][8[21].R&B; Chart]
Best of En Vogue	En Vogue	10.1998	39[6]	-	EastWest 62322	[produced by Thomas McElroy, Denzil Foster]
Masterpiece theatre	En Vogue	06.2000	139[1]	67[5]	EastWest 62 416	[produced by Thomas McElroy, Denzil Foster][33[5].R&B; Chart]

Jon Secada

Jon Secada urodził się 4 października 1961 roku w Hawanie jako Juan Francisco Sucadelap. Kiedy miał 9 lat, jego rodzice zdecydowali się opuścić Kubę i przenieść się do Stanów Zjednoczonych. Wkrótce udało im się otworzyć własną kawiarnię w Miami. Młody Jon Secada uczęszczał do liceum w położonym niedaleko mieście Hialeah.


Zainteresował się wówczas muzyką, głównie dzięki twórczości takich wykonawców jak Elton John, Billy Joel czy Stevie Wonder. Duży wpływ miały na niego również dźwięki latynoskie - szczególnie popularne w okolicy, w której się wychowywał były salsa i merengue. Kiedy dostał się na Uniwersytet w Miami, miał okazję rozwinąć muzyczne zainteresowania, m.in. poprzez profesjonalne lekcje śpiewu jazzowego, a także pierwsze próby pisania własnych utworów.

Pod koniec lat 80-tych zwróciła na niego uwagę Gloria Estefan, która w tym czasie poszukiwała wokalisty wspomagającego dla swojego zespołu The Miami Sound Machine. Niebawem zaproponowano mu także udział w komponowaniu piosenek - był m.in. współtwórcą wielkiego przeboju Glorii Estefan "Coming Out of the Dark". Doszedł on do pierwszego miejsca na liście w Stanach Zjednoczonych i był głównym impulsem do zorganizowania trasy koncertowej, w trakcie której Jon otrzymał pierwszą szansę solowego popisu na żywo.

Po sukcesach związanych ze wspomaganiem tak uznanej artystki przyszła kolej na debiutancką płytę Jona Secady. W jej nagrywaniu wziął udział mąż Glorii, Emilio - który wziął na siebie odpowiedzialność za produkcję. Album pojawił się w sklepach w maju 1992 roku. Pochodziły z niego m.in. takie piosenki, jak "Just Another Day", "Do You Believe in Us" czy "Angel". Udało im się dotrzeć do czołówki najpopularniejszych kawałków w USA, co spowodowało, że debiut Secady pokrył się potrójną platyną, a na całym świecie został sprzedany w imponującej liczbie sześciu milionów egzemplarzy. W międzyczasie wokalista postanowił wydać wersję hiszpańskojęzyczną, która w 1993 roku przyniosła mu pierwszą nagrodę Grammy.

Rok później ukazała się druga płyta "Heart, Soul & a Voice", której również udało się podbić Stany Zjednoczone, choć nie zawierała już takich przebojów jak debiutancki krążek. Najpopularniejszymi utworami z tego wydawnictwa były "Whipped", "If You Go" oraz "Mental Picture". Ten ostatni singel został później wykorzystany w ścieżce muzycznej do filmu "Specjalista" z Sylvestrem Stallone i Sharon Stone w rolach głównych. Podobnie jak i pierwszy album, "Heart, Soul & a Voice" doczekał się hiszpańskojęzycznej wersji, z której największym powodzeniem cieszył się kawałek "Si te vas" ("If You Go").

Pod koniec 1994 roku Secada znalazł się wśród artystów zaproszonych przez Franka Sinatrę do wzięcia udziału w nagrywaniu płyty - "Duets II". Tym samym pojawił się na jednym krążku obok takich sław, jak Stevie Wonder czy Willie Nelson. Sinatra zaproponował mu wykonanie utworu "The Best Is Yet to Come", który pochodził z wydanej w 1964 roku płyty "It Might as Well Be Swing". Ciekawostką jest fakt, że 25 lutego 1995 roku kawałek ten stał się ostatnim, jaki był wykonywany przez Sinatrę podczas występu na żywo. Tytuł tego utworu znalazł się później na nagrobku Franka Sinatry.

W 1995 roku Jon Secada zaśpiewał wspólnie z amerykańską piosenkarką Shanice utwór "If I Never Knew You". Był to drugi singel promujący disneyowski film animowany "Pocahontas" - pierwszym był kawałek Vanessy Williams zatytułowany "Colors of the Wind". Jeszcze w tym samym roku Secada wydał album "Amor", dzięki któremu po raz drugi uhonorowano go nagrodą Grammy.

Kolejne płyty tego piosenkarza nie odniosły już większego sukcesu. Wśród bardziej udanych singli znalazły się takie piosenki jak "Too Late Too Soon" i "Window To My Heart". Warto też przypomnieć duet z Glorią Estefan z 1998 roku - "Por Amor".

Dużo lepiej Jonowi Secadzie wyszło wspieranie bardziej znanych wykonawców. W 1999 roku był jednym z kompozytorów przeboju Ricky'ego Martina "She's All I Ever Had". Miał też udział w pisaniu utworu "Baila", który znalazł się na europejskiej edycji albumu Jennifer Lopez "On the 6". Poza tym wspomógł Mandy Moore w piosenkach "One Sided Love" oraz "It Only Took a Minute" a także Enrique Iglesiasa w "Don't Turn off the Lights" i "Love 4 Fun". Może się również pochwalić występem obok Luciana Pavarottiego.

Jon Secada jest nie tylko znakomitym wokalistą, ale i aktorem. Udowodnił to wcielając się w 1995 roku w rolę Danny'ego Zuko w musicalu "Grease". Po kilku latach ponownie zachwycił publiczność na Broadwayu dzięki pojawieniu się w "Kabarecie" Sama Mendesa oraz zagraniu tytułowego bohatera w "Józefie i cudownym płaszczu snów w technikolorze" autorstwa Andrew Lloyda Webbera i Tima Rice'a.

Poza karierą artystyczną Secada chętnie angażuje się w działalność społeczną. Znany jest z finansowego wspierania fundacji charytatywnych, których zadaniem jest zajmowanie się potrzebującymi pomocy dziećmi oraz walka z AIDS. Wokalista jest też inicjatorem specjalnego stypendium Uniwersytetu w Miami - Jon Secada Music Scholarship.

Należał do gwiazd, które oficjalnie poparły kandydaturę George'a W. Busha. Były prezydent Stanów Zjednoczonych odwdzięczył się piosenkarzowi powierzając mu w trakcie swojej kadencji stanowisko w komisji, której celem było stworzenie jak najlepszych warunków do nauki obywatelom USA pochodzącym z krajów latynoskich. Kiedy 11 września 2001 roku w Nowym Jorku doszło do zamachu terrorystycznego, Secada zdecydował się zadedykować ofiarom tej tragedii specjalny utwór zatytułowany "The Last Goodbye".

Prywatnie Jon Secada jest mężem młodszej od niego o dziesięć lat Maritere Vilar. Wspólnie mają dwójkę dzieci: Mikaelę oraz Jona Henriego. Artysta był wcześniej żonaty z Jo Pat Cafaro - ich małżeństwo rozpadło się jednak po pięciu latach, w 1993 roku. Obecnie czuje się spełniony ze względu na to, że jest w stanie pogodzić błyskotliwą karierę z posiadaniem szczęśliwej rodziny.

W 1993 roku magazyn "Playboy" umieścił go w pierwszej dziesiątce rankingu na najbardziej seksownych gwiazdorów rocka.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Just Another Day/Otro Día Más Sin Verte	Jon Secada	04.1992	5[15]	5[37]	SBK 07383	[gold-US][written by Miguel Morejon/Jon Secada][produced by Clay Ostwald/Emilio Estefan Jr./Jorge Casas]
Do You Believe in Us/Cree En Nuestro Amor	Jon Secada	09.1992	30[4]	13[30]	SBK 50 408	[written by Miguel Morejon/Jon Secada][produced by Clay Ostwald/Emilio Estefan Jr./Jorge Casas]
Angel	Jon Secada	01.1993	23[5]	18[22]	SBK 50 406	[written by Miguel Morejon/Jon Secada][produced by Clay Ostwald/Emilio Estefan Jr./Jorge Casas]
I'm Free/Sentir	Jon Secada	06.1993	50[2]	27[20]	SBK 50 434	[written by Miguel Morejon/Jon Secada][produced by Clay Ostwald/Emilio Estefan Jr./Jorge Casas]
Do You Really Want Me?	Jon Secada	07.1993	30[4]	-	SBK CDSBK 41 [UK]	-
If You Go/Si Te Vas	Jon Secada	05.1994	39[7]	10[31]	SBK 58 156	[written by Miguel Morejon/Jon Secada][produced by Emilio Estefan Jr../Jon Secada]
Whipped	Jon Secada	09.1994	-	65[9]	SBK 58 237	[written by Tom McWilliams/Jon Secada][produced by Emilio Estefan Jr./Jon Secada]
Mental Picture/Solo tu Imagen	Jon Secada	11.1994	44[4]	29[20]	SBK 58 272	[written by Miguel Morejon/Jon Secada][produced by Emilio Estefan Jr./Jon Secada]
Where Do I Go from You	Jon Secada	06.1995	-	112[7]	SBK/EMI 58 401	-
If I Never Knew You/Si No Te Conoceria	Jon Secada & Shanice	10.1995	51[10]	108[13]	Hollywood 64 002	[written by Miguel Morejon/Jon Secada][produced by Clay Ostwald/Emilio Estefan Jr./Jorge Casas][piosenka z filmu "Pocahontas"]
Too Late Too Soon/Amándolo	Jon Secada	03.1997	43[3]	41[18]	SBK 58 628	[written by Jimmy Jam/Terry Lewis/Jon Secada][produced by Jimmy Jam/Terry Lewis]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jon Secada	Jon Secada	06.1992	20[20]	15[103]	SBK 98 845	[3x-platinum-US][produced by Emilio Estefan Jr./Jorge Casas/Clay Ostwald]
Heart, Soul & a Voice	Jon Secada	06.1994	17[5]	21[46]	SBK 29 272	[platinum-US][produced by Jon Secada/Emilio Estefan Jr.]
Secada	Jon Secada	04.1997	179[1]	40[13]	SBK 55 897	[produced by Jon Secada/Emilio Estefan Jr./Jimmy Jam/Terry Lewis/Tony Moran]
Better Part of Me	Jon Secada	08.2000	-	173[2]	550 Music 69 840	-

Tall Paul

Paul Newman , znany również jako Tall Paul lub Camisra , to angielski DJ, który jest najbardziej znany z piosenek "Rock Da House" i "Let Me Show You".

Tall Paul, prawdziwe nazwisko Paul Newman, (ur. 5 maja 1971 r.)  rozpoczął swoją karierę DJ'a w 1985 r. w nocnym klubie należącym do jego ojca,   "Turnmills". To właśnie podczas sesji   w klubie Paul pokazał, co może zrobić z dwoma płytami winylowymi . Stamtąd stał się rezydentem w londyńskim klubie nocnym Gardening, zanim zagrał w wielu krajach na całym świecie, między innymi w USA, Brazylii i Ibizie.
Camisra była pseudonimem DJ Tall Paula.

Przed wyprodukowaniem Camisry w 1998 r. Paul stworzył swój pierwszy album  zatytułowany "Love Rush" w 1992 r. Red Jerry z wytwórni Hooj Choons  zremiksował album. W 1998 r. Camisra Paula trafiła na główne listy przebojów z   "Let Me Show You". Miał kilka mniejszych hitów jako Camisra, zanim   zaczął pracować z innymi projektami.

Tall Paul wykonał także remiksy dla wielu artystów, takich jak The Original I Luv U Baby , Liquid Sweet Harmony , Stone Roses Fools Gold '95 , Kool World Productions In-Vader i Mary Kiani 100%.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rok Da House	Tall Paul	07.1994	98[2]	-	Effective EFFS 014CD	[written by Payne, Alexander, Newman]
Rok Da House	Tall Paul	03.1997	12[4]	-	VC Recordings VCRD 18	[written by Payne, Alexander, Newman][produced by Paul Newman]
Be There	Tall Paul	05.1999	45[2]	-	Duty Free DF 009CD	[written by Tall Paul][produced by Tall Paul]
Freebase	Tall Paul	04.2000	43[2]	-	Duty Free DF 015CD	[written by Paul Newman][produced by Paul Newman]
Rock Da House	Tall Paul	06.2001	29[2]	-	VC Recordings VCRD 89	-
Precious Heart	Tall Paul vs. INXS	08.2001	14[6]	-	Duty Free/Decode DFTELCD 001	[written by Andrew Farris, Michael Hutchence, Paul Newman]
Everybody's A Rockstar	Tall Paul	04.2002	60[2]	-	Duty Free/Decode DFTELCD 003	-

Spider

Spider to nowa fala brytyjskiego heavy metalu (NWOBHM) z Liverpoolu, który powstał w 1976 roku.

Zespół, który często porównywany był do Status Quo , oferował optymistyczne brzmienie, które opisywano jako boogie rock . Spider wydał trzy albumy w ciągu 10 lat, które spędzili razem, Rock 'n' Roll Cypsies (1982), Rough Justice (1984)  i Raise the Banner (For Rock 'n' Roll) (1986) .

Zespół rozpadł się w 1986 roku.
Spider założony w 1976 roku składał się z czterech młodych mężczyzn z Wallasey , w tym dwóch braci, z których żaden wcześniej nie grał w zespołach.

Po wydaniu "Children of the Street" dla wytwórni Alien Record, grali średnio 20 razy w miesiącu, co obejmowało   support na zimowej trasie Uriah Heep 1980.

Rok 1982 okazał się najbardziej lukratywnym rokiem zespołu. Zaczęło się pod koniec 1981 roku, kiedy zespół został zakontraktowany, by nagrywać dla BBC Radio 1, Friday Rock Show .Producent, Tony Wilson, przedstawił ich Maggi Farren, która przygotowała umowę nagraniową z Creole Records, a także zdobyła   support  podczas Winter Tour grupy Slade w 1981 roku.

Spider wydał singiel "Talkin 'bout Rock' n 'Roll" w Creole, który był częścią listy odtwarzania Radio 1. Następnie udali się do studia, aby rozpocząć nagrywanie swojego pierwszego albumu Rock 'n' Roll Gypsies ,   który został wydany również w wytwórni Creole. Jednak przeszli do RCA , która złożyła późną ofertę dla zespołu, a po negocjacjach, Spider podpisał sześcioletni kontrakt z tą wytwórnią płytową.

Rok 1982 to występy w  klubie Marquee raz w miesiącu. Wspierali Alice'a Coopera na brytyjskiej trasie Special Forces Tour. Zagrali na Reading Festival w niedzielę 29 sierpnia 1982 roku, a także zapewnili sobie wsparcie na gigantycznej trasie Gillan Tour w związku z wydaniem pierwszego albumu.

Dave Bryce, gitarzysta, obecnie gra z londyńskim zespołem rockowym AWOL.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rock 'N' Roll Forever Will Last	Spider	09.1982	91[4]	-	RCA RCA 268	[written by C. Harkness, B. Burrows][produced by The Lone Pine]
Why D'Ya Lie To Me/Footloose And Fancy Free	Spider	03.1983	65[2]	-	RCA RCA 313	[written by Spider (Sniffa/Col Harkness/Brian Burrows/Rob Burrows)][produced by The Lone Pine]
Here We Go Rock 'N' Roll/Death Row	Spider	03.1984	57[3]	-	A&M AMP 180	[written by Spider Spider (Colin Harkness/Brian Burrows/Rob Burrows/David Bryce)][produced by Chris Tsangarides]
Breakaway/The Morning After The Night Before	Spider	07.1984	92[1]	-	A&M AM 204	[written by John Reed, Derek Rootham][produced by Adrian Baker]
Gimme Gimme It All/Rock Tonite	Spider	02.1986	96[1]	-	PRT 7P 344	[written by Harkness, B. Burrows, R. Burrows, Bryce ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rock 'n' Roll Gypsies	Spider	10.1982	75[1]	-	RCA RCALP 3101	[produced by Lone Pine]
Rough Justice	Spider	04.1984	96[1]	-	A&M AMLX 68563	[produced by Chris Tsangarides]

Tony Jackson and the Vibrations

Anthony Paul Jackson (ur.16 lipca 1940 r.  - zm. 18 sierpnia 2003 r.) Był angielskim gitarzystą i wokalistą basowym, który był członkiem Searchers .
Jackson urodził się w Dingle , Liverpool , Lancashire . Po ukończeniu szkoły udał się do Walton Technical College, aby szkolić się jako elektryk. Jackson został zainspirowany brzmieniem skiffle Lonnie Donegana , a następnie Buddy'ego Holly'ego i innych amerykańskich rock'n'rollowców. Założył grupę skiffle the Martinis.
Nazywany Black Jake, dołączył do duetu gitarowego Searchers, który został utworzony przez Johna McNally i Mike'a Pendera w 1959 roku. Zespół wkrótce powiększył się dalej do kwartetu z dodatkiem perkusisty Chrisa Curtisa . Jackson zbudował i nauczył się grać na dostosowanej gitarze basowej. Nauka nowej pracy na czterostrunowym instrumencie okazała się zbyt trudna, by pozwolić mu kontynuować śpiewanie , więc w 1960 roku zrobił miejsce dla nowego wokalisty, Johnny'ego Sandona. Grali w nocnych klubach Liverpoolu i barach   w Hamburgu w Niemczech . Brian Epstein zastanawiał się nad   podpisaniem kontraktu z nimi, ale stracił zainteresowanie widząc pijanego Jacksona spadającego ze sceny w Klubie Cavern . Sandon odszedł w lutym 1962 roku, a zespół   podpisał kontrakt z Pye Records w połowie 1963 roku, kiedy sukces Beatlesów spowodował powstanie popytu na wykonawców Liverpudlian.

Jackson był głównym wokalistą i grał na basie na dwóch pierwszych brytyjskich hitach zespołu, " Sweets for My Sweet " i "Sugar and Spice", ale nie był wokalistą w największym przeboju zespołu " Needles and Pins ". Wystąpił zarówno w " Do not throw your love Away " i " Love Potion No. 9 ".

W 1964 zespół odbył tournee po Stanach Zjednoczonych, w tym występ w The Ed Sullivan Show . Jackson był niezadowolony z odejścia zespołu od rock and rolla w bardziej miękkie, bardziej melodyjne brzmienie i czuł, że nie zwraca się na niego odpowiedniej uwagi. Opuścił grupę w lipcu 1964 r. Natychmiast przeniósł się do Londynu i stworzył nowy zespół, The Vibrations, który miał dźwięk oparty na organach zamiast na gitarach jak w Searchers.

Po wyjściu z Searchers Jackson wydał 200 funtów na chirurgię plastyczną nosa. Powiedział wówczas, że miał cały czas   kompleks   nosa do tego stopnia, że ​​nie mógł udzielać się społecznie.


The Vibrations koncertowali w Wielkiej Brytanii z Hollies , Marianne Faithfull i innymi artystami. Wydali cztery single w wytwórni Pye Records, ale tylko pierwszy odniósł sukces. W 1965 roku zmienili nazwę na Tony Jackson Group, ale czwarty singiel również nie odniósł sukcesu, a Pye z nich zrezygnował. Zespół następnie podpisał kontrakt z CBS   i okazało się, że w Wielkiej Brytanii jest niewiele chętnych na ich koncerty, więc podróżowali po Europie południowej, aż do momentu, gdy i to zawiodło. Rozczarowany i nie mając wyjścia, Jackson opuścił firmę muzyczną.

Jackson pracował na różnych stanowiskach, w tym kierownika hiszpańskiego klubu nocnego,sprzedawcy mebli, disc jockey'a i menedżera klubu golfowego. W latach 80-tych próbował reaktywować Searchers, ale nie był w stanie skutecznie konkurować z pozostałymi dwoma, które już istniały.

W 1991 roku Tony Jackson & the Vibrations zreformowali się i wydano album z materiałem Jacksona po nagraniach Searchers. Reanimacja jego kariery trwała krótko, choć pojawił się czterokrotnie z Searchers Mike'a Pendera w latach 1992-1995. Skończyło się to w 1996 r., kiedy został skazany za grożenie kobiecie pistoletem pneumatycznym po kłótni o budkę telefoniczną. i skazany na 18 miesięcy pozbawienia wolności.

Zapalenie stawów w jego rękach stało się tak złe, że musiał zrezygnować nawet z rekreacyjnej gry na gitarze. W 2002 roku powiedział: "Dusza jest chętna, ale ciało jest zniszczone".
Pod koniec życia cierpiał na cukrzycę , choroby serca i marskość wątroby od długiego okresu intensywnego spożywania alkoholu. Jackson zmarł 18 sierpnia 2003 roku w szpitalu w Nottingham , miał 63 lata.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bye Bye Baby/Watch Your Step	Tony Jackson With The Vibrations	10.1964	38[3]	-	Pye 7N 15685	[written by Mary Wells]

Soulsonic Force

Soulsonic Force (znany również jako Afrika Bambaataa & Soulsonic Force ) był amerykańskim zespołem electro-funk i hip-hop prowadzonym przez Afrika Bambaataa, który pomógł zaistnieć hip-hopowi we wczesnych latach 80-tych z piosenką taką jak " Planet Rock ". Mieli także wpływ na narodziny ruchu electro w Ameryce i pomogli utorować drogę nowoczesnym stylom muzyki tanecznej, takim jak electro-funk, a także   scenie  Miami bass.

W 1982 r. Soulsonic Force i Afrika Bambaataa wydali singiel "Planet Rock" . Piosenka zapożyczała motywy muzyczne z niemieckiego electro-popu, brytyjskiego rocka i afroamerykańskiego disco rapu. Wszystkie te elementy i style muzyczne zostały połączone razem; w ten sposób zaoferowali hip hop jako nową wizję globalnej harmonii. Piosenka stała się natychmiastowym hitem i zaatakowała listy przebojów na całym świecie. 

Ich najbardziej znane utwory to " Planet Rock ", " Looking for the Perfect Beat " i " Renegades of Funk " (która jest jedną z najwcześniejszych piosenek rapujących politycznie świadomych, obok Grandmaster Flash & The Furious Five " The Message" ).

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Planet Rock	Afrika Bambaataa & Soulsonic Force	07.1982	53[3]	48[11]	Polydor POSP 497	[written by Arthur Baker,John Robie,Afrika Bambaataa & The Soulsonic ,Force,Ralf Hütter,Florian Schneider][produced by Arthur Baker,John Robie][3[20].Hot Disco/Dance;Tommy Boy 823 12"]
Looking for the Perfect Beat	Afrika Bambaataa & Soulsonic Force	02.1983	-	-	Polydor POSPX 561	[written by Arthur Baker,John Robie,Afrika Bambaataa & The Soulsonic ][produced by Arthur Baker][18[13].Hot Disco/Dance;Tommy Boy 831 12"]
Renegades of Funk	Afrika Bambaataa & Soulsonic Force	03.1984	30[5]	-	Tommy Boy AFR 1	[written by Afrika Bambaataa, Arthur Baker, John Miller, John Robie][produced by Arthur Baker,John Robie][26[13].Hot Disco/Dance;Tommy Boy 839 12"]
Planet Rock	Soulsonic Force	07.1984	85[3]	-	Polydor	[written by Arthur Baker,John Robie,Afrika Bambaataa & The Soulsonic ,Force,Ralf Hütter,Florian Schneider][produced by Arthur Baker,John Robie]
Don't Stop... Planet Rock (The Remix EP)	Afrika Bambaataa & Soulsonic Force	07.1992	-	-	-	[30[8].Hot Disco/Dance;Tommy Boy 1052 12"]
Looking For The Perfect Beat '98	Afrika Bambaataa & Soulsonic Force	12.1998	-	-	-	[written by Arthur Baker,John Robie,Afrika Bambaataa & The Soulsonic][produced by Arthur Baker,John Robie][42[6].Hot Disco/Dance;Tommy Boy 330 12"]
Planet Rock '98	Afrika Bambaataa & Soulsonic Force	09.1998	79[2]	-	Afrowax CDSAWX 1	[written by Arthur Baker,John Robie,Afrika Bambaataa & The Soulsonic ,Force,Ralf Hütter,Florian Schneider]

Faith,Hope & Charity

Faith,Hope & Charity to grupa disco z Tampa na Florydzie .Jest najbardziej znana ze swojego przeboju z 1975r "To Each His Own".

Członkami założycielami grupy byli Zulema Cusseaux , Brenda Hilliard i Al Bailey. Początkowo trio nosiło nazwę Lovelles, gdy spotkali producenta nagrań , Van McCoy'a i podpisali kontrakt nagraniowy z Maxwell Records, nazwa grupy została zmieniona na Faith,Hope & Charity. Ich utwór "So Much Love" został hitem # 14 na Billboard R & B Chart i # 51 na Hot 100 w 1970 roku. Kolejne nagranie "Baby Don't Take Your Love" dotarło do 36 miejsca na liscie R & B i 96 na Hot 100.

Cusseaux opuszcza zespół w 1971 roku, przechodząc do wytwórni Sussex Records i rozpoczynając karierę solową . Ostatecznie została zastąpiona przez Diane Destry w 1974 roku. Ich największym hitem był nagrany w 1975 r. utwór " To Each His Own " (# 1 R & B, # 15 Dance, # 50 Hot 100).

Następnym dużym hitem był singiel "Just One Look" (z ich albumu , Faith,Hope & Charity)wydany w styczniu 1976 roku, osiągając 38 miejsce na UK Singles Chart . To był cover utworu Doris Troy . Następne nagrania nie zbliżyły się do osiagnięć poprzednich,a ich ostatnia płytą na listach przebojów została "Don't Pity Me" (# 20 R & B) dla 20th Century Records w 1978 roku.

W 1977 roku nie było już żadnego oryginalnego członka w grupie. Priscilla Baskerville została przedstawiana jako członek grupy na niektórych nagraniach. W 1978r Destry odchodzi, ale Hilliard i Bailey nagrywają kolejny album przed rozpadem ansamblu.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
So Much Love /Let's Try It Over	Faith,Hope & Charity	04.1970	-	51[11]	Maxwell 805	[written by Bailey, Hilliard, Cusseaux][produced by Joe Cobb, Van McCoy][14[8].R&B; Chart]
Baby Don't Take Your Love/Make Love To Me	Faith,Hope & Charity	09.1970	-	96[2]	Maxwell 808	[written by J. Cobb, V. McCoy][produced by Joe Cobb, Van McCoy][36[4].R&B; Chart]
To Each His Own (That's My Philosophy)/Find A Way	Faith,Hope & Charity	08.1975	-	50[15]	RCA Victor 10 343	[written by Van McCoy][produced by Van McCoy][1[1][21].R&B; Chart]
Don't Go Looking For Love/Disco Dan	Faith,Hope & Charity	01.1976	-	-	RCA Victor 10 542	[written by Van McCoy][produced by Van McCoy][38[10].R&B; Chart]
Just One Look/Disco Dan	Faith,Hope & Charity	01.1976	38[4]	-	RCA 2632	[written by Doris Payne,Gregory Carroll][produced by Van McCoy]
You're My Piece Of Mind/Rescue Me	Faith,Hope & Charity	08.1976	-	-	RCA 10 749	[written by Van McCoy][produced by Van McCoy][83[5].R&B; Chart]
Life Goes On/You've Gotta Tell Her	Faith,Hope & Charity	01.1977	-	-	RCA 10 865	[written by Van McCoy][produced by Van McCoy][65[7].R&B; Chart]
Don't Pity Me/Find What You Need	Faith,Hope & Charity	06.1978	-	-	20th Century 2370	[written by Van McCoy][produced by Van McCoy][20[15].R&B; Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Faith,Hope & Charity	Faith,Hope & Charity	08.1975	-	100[14]	RCA Victor 1100	[produced by Van McCoy]

Fantasia

 Fantasia Monique Barrino (ur. 30 czerwca 1984 w High Point w Karolinie Północnej) - znana również jako Fantasia, amerykańska piosenkarka R&B/pop, aktorka oraz zwyciężczyni trzeciego sezonu programu American Idol z 2004 roku.

Czarnoskóra wokalistka r&b, która w 2004 r. szturmem podbiła Stany Zjednoczone jako zwyciężczyni trzeciej edycji popularnego castingu telewizyjnego „American Idol”.
Pochodząca z Karoliny Północnej artystka, zrobiła wielkie wrażenie na jurorach programu umiejętnością zaśpiewania piosenek w zróżnicowanych stylach. Wspaniale radziła sobie zarówno w utworach odwołujących się do klasycznego soulu (silne inspiracje  Arethą Franklin, Gladys Knight), kawałkach disco, country, jak i nagraniach utrzymanych w konwencji współczesnego pop/ r&b adresowanego do masowej publiczności. Wzruszająca interpretacja nagrania „Summertime” (klasyczny temat opery „Porgy and Bess” Georgea Gershwina, znajdujący się też w repertuarze Elli Fitzgerald), podczas której artystka rozpłakała się na scenie, zjednała Barrino sympatię milionów widzów popularnego show. Eliminując po kolei konkurentów o tytuł „Amerykańskiego Idola”, w finale spotkała się z Dianą DeGarmo, którą pobiła wykonaniem autorskiego utworu „I Believe”.
W głosowaniu wzięło udział aż 65 milionów widzów. Olbrzymia oglądalność programu błyskawicznie uczyniła z Fantasii gwiazdę krajowego formatu. Wydany na singlu „I Believe” (czerwiec 2004), z miejsca uplasował się na pierwszym miejscu amerykańskiej listy przebojów tygodnika billboard i spędził tam następne jedenaście tygodni. Sukcesem nagrania Fantasia zapisała się w historii muzyki rozrywkowej, jako pierwszy artysta zdobywający szczyt zestawienia przebojów debiutanckim singlem w tygodniu jego premiery. Wydany w listopadzie pełny album Free Yourself rozszedł się łącznie w ponad dwóch milionach egzemplarzy (podwójna platyna). Fantasia została jedną z najbardziej popularnych amerykańskich artystek 2004 roku. Wokalistka pojawiła się wówczas w niezliczonej ilości programów telewizyjnych, zagrała mnóstwo koncertów, zebrała także sporo wyróżnień przemysłu muzycznego (m.in. trzy nagrody billboardu).
Przy nagrywaniu drugiego krążka artystka zdecydowała się zerwać z ekipą producencką z „Idola” i zaprosiła do studia takich twórców, jak chociażby Missy Elliott, SwizzBeatz, F+ Dre& Vidal i Diane Warren. Album zatytułowany po prostu Fantasia z grudnia 2006 r. promowały przebojowe single „Hood Boy” (gość. Big Boi z OutKastu), „When I Se U” i „Only One U”. Materiał ugruntował pozycję Barrino jako jednej z najbardziej popularnych wokalistek r&b w Ameryce, ale nie powtórzył komercyjnego sukcesu debiutu, zatrzymując się na statusie płyty „złotej”. Krytycy docenili jednak jakość materiału, dlatego w ślad za pozytywnymi recenzjami poszły też trzy nominacje do Grammy.
 

Swój trzeci solowy album Barrino zaplanowała na wiosnę 2009 r. Materiał ma zostać wyprodukowany w większości przez Midi Mafia oraz Rock City. Sukcesy na polu muzycznym były preludium do rozpoczęcia przez artystkę kariery aktorskiej. Fantasia wystąpiła m.in. w musicalu „The Color Purple” w nowojorskim teatrze na Broadwayu. Jej kreacja zebrała wyjątkowo entuzjastyczne reakcje krytyków teatralnych, co zachęciło Barrino do podjęcia decyzji o zagraniu w kolejnych przedstawieniach.
Fantasia jest wyjątkową artystką na tle współczesnej sceny muzycznej nie tylko ze względu na wkroczenie na nią poprzez zwycięstwo w telewizyjnym show. 

Wokalistka o korpulentnych kształtach i krótko ściętych włosach nie miałaby żadnych szans w rywalizacji z popularnymi gwiazdkami r&b o tytuł najbardziej seksownej wokalistki w telewizji. Od 17 roku życia jest samotną matką. W dzieciństwie przechodziła przez wiele poważnych problemów, które przedstawiła szczegółowo w bestsellerowej biografii „Life Is Not a Fairy Tale” (2005), na podstawie której powstał później film dokumentalny z Barrino w roli głównej. W książce ujawniła m.in., że jest w pełni analfabetką, przez co nawet musi uczyć się na pamięć tekstów swoich utworów, gdyż nie jest ich w stanie przeczytać. Jej osiągnięcia na polu muzycznym i aktorskim są jednak dowodem na pocieszającą tezę, że perfekcyjnie wyrzeźbione ciało i bajkowa biografia nie stanowią bezwzględnych warunków zaistnienia dziś na scenie r&b i osiągnięcia na niej wielkiego sukcesu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Believe	Fantasia	07.2004	-	1[1][10]	J Records 63 091	[written by Louis Biancaniello,,Tamyra Gray,Sam Watters][produced by Clive Davis][12[16].R&B Chart]
Truth Is	Fantasia	01.2005	-	21[20]	J Records 69 521	[written by Ronald Isley, O'Kelly Isley Jr., Rudolph Isley, Ernie Isley, Marvin Isley ,Carsten Schack, Alex Cantrell][produced by Soulshock & Karlin][2[41].R&B Chart]
Baby Mama/td>	Fantasia	02.2005	-	60[12]	J Records 67 202	[written by Barbara Acklin, Vito Colapietro, Neely Dinkins, Harold Lilly, Eugene Record][produced by Co-Stars, Harold Lilly][16[20].R&B Chart]
Free Yourself	Fantasia	04.2005	-	41[20]	J Records	[written by Missy Elliott ,Craig X., Brockman][3[41].R&B Chart]
Ain't Gon' Beg You	Fantasia	09.2005	-	-	J Records	[37[15].R&B Chart]
Hypothetically	Lyfe Jennings featuring Fantasia Barrino	11.2005	-	-	Columbia	[38[21].R&B Chart]
Hood Boy	Fantasia featuring Big Boi	11.2006	-	103	J Records	[written by Johnta Austin, Frank DeVol, Holland-Dozier-Holland ,Anthony McIntyre ,Antwan Patton][produced by Tone Mason ,Austin][21[19].R&B Chart]
When I See U	Fantasia	03.2007	-	32[23]	J Records	[written by Louis Biancaniello, Waynne Nugent, Erika Nuri, Kevin Risto, Janet Sewell, Sam Watters][produced by Midi Mafia, Mzmeriq][1[8][58].R&B Chart]
Only One U	Fantasia	08.2007	-	-	J Records	[produced by Babyface, Bryan Michael Cox, Danja, Dre & Vidal, Missy Elliott, Kwamé ,Harold Lilly, Midi Mafia ,Tone Mason, Swizz Beatz, Sean Garrett][36[20].R&B Chart]
Put You Up on Game	Aretha Franklin Duet Fantasia Barrino	10.2007	-	-	J Records	[written by Harvey Mason Jr.,Damon Thomas,Steve Russell,Antonio Dixon,Kaleena Harper,Larry Jackson[produced by The Underdogs][41[20].R&B Chart]
Bittersweet	Fantasia	05.2010	-	74[12]	J Records	[written by Claude Kelly, Charles Harmon][produced by Chuck Harmony][7[23].R&B Chart]
I'm Doin' Me	Fantasia	09.2010	-	101	J Records	[written by Charles Harmon, Claude Kelly][produced by Chuck Harmony][11[32].R&B Chart]
Collard Greens & Cornbread	Fantasia	07.2011	-	-	J Records	[47.R&B Chart]
Lose to Win	Fantasia	01.2013	-	102	RCA	[written by Andrea Martin, Harmony Samuels, Fantasia Barrino, Courtney Harrell, Emeli Sandé, Franne Golde, Dennis Lambert, Walter Orange][produced by Harmony Samuels][38.R&B Chart]
Without Me	Fantasia featuring Kelly Rowland & Missy Elliott	09.2010	-	74[2]	J Records	[written by Charles Harmon, Claude Kelly][produced by Chuck Harmony][26.R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Free Yourself	Fantasia	12.2004	-	8[42]	J Records 64 235	[platinum-US][produced by Louis Biancaniello ,Craig Brockman ,Co-Stars, Bryan-Michael Cox, Clive Davis, Jermaine Dupri, Missy Elliott, Sean Garrett, Rodney Jerkins, Lamb ,Harold Lilly, Jazze Pha, Ric Rude ,Soulshock & Karlin, The Underdogs, Sam Watters, Nigel Wright]
Fantasia	Fantasia	12.2006	-	19[38]	J Records 82876-78962-2	[gold-US][produced by Babyface ,Bryan Michael Cox, Danja, Dre & Vidal, Missy Elliott, Kwamé, Harold Lilly, Midi Mafia, Tone Mason, Swizz Beatz ,Sean Garrett]
Back to Me	Fantasia	09.2010	-	2[29]	J Records 88697-66528-2	[produced by Chuck Harmony, Rykeyz, Los Da Mystro, Claude Kelly, Ne-Yo, Rico Love, Jim Jonsin, Pop & Oak, Stereotypes]
Side Effects of You	Fantasia	04.2013	-	2[20]	RCA 88765-47689-2	[produced by Harmony Samuels, Naughty Boy]
The Definition Of...	Fantasia	07.2016	-	6[5]	RCA 88843-09964-2	[produced by Ron Fair, R. Kelly, Brian Kennedy, Neff-U, Jerome "J-Roc", Harmon, GRADES, Priscilla Renea ,Dylan Wiggins, Dreshan Smith, Tye Tribbett, David Outing]
Christmas After Midnight	Fantasia	12.2017	-	193[1]	Concord Music Group 88807203674	[produced by Ron Fair]

Farmhouse

Australijska supergrupa telewizyjna zebrała się, aby nagrać kilka coverów w formie debiutanckiego albumu. Farmhouse to: Georgie Parker (Country Practice, All Saints, Home & Away), Emily Symons (Home & Away, Video Smash Hits), Julie McGregor (Hey Dad!), Chris Truswell (Hey Dad!) i Michael Horrocks (Video Smash Hits).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
These Boots Are Made for Walking	Farmhouse	11.1991	50[9]	-	RCA CCD 052/-	-

Fat Freddy's Drop

Fat Freddy's Drop to zespół z Wellington w Nowej Zelandii założony w 1999r. Ich styl muzyczny można określić jako mieszankę dubu , roots reggae , soul , electro i jazzu . Wydany w 2002 roku singiel "Midnight Marauders" zwrócił uwagę muzycznego świata na nowozelandzki fenomen, zyskując niezwykle przychylne recenzje czołowych didżejów i prezenterów radiowych z Gillesem Petersonem na czele. Kolejne single takie jak "Hope", czy "Ernie" tylko podgrzewały atmosferę przed wydaniem długogrającego albumu, jednak Fitchie i koledzy dosyć długo opierali się presji.
 
 Przez długi czas nie mieli żadnych albumów na rynku europejskim, ale mimo to pojawili się w połowie 2004 roku w Europie (w tym w Berlinie ). Tylko jej piosenki Hope and This Room zostały wydane w tym czasie na Best Seven Selections ( Sonar Collective , 2004).

W 2005 światło dzienne ujrzał debiutancki, studyjny album pt. "Based On A True Story". W Nowej Zelandii stał się pierwszym albumem dystrybuowanym niezależnie, który trafił na pierwsze miejsce listy sprzedaży (i utrzymywał się na nim przez 11 tygodni), pokrywając się ośmiokrotnie platyną, a pochodzący z niego singiel "Wandering Eye" był najczęściej granym utworem w nowozelandzkich stacjach radiowych. Dzięki pozytywnym wibracjom, ciepłemu brzmieniu i chwytliwym, lecz niebanalnym melodiom Fat Freddy’s Drop zostali przyjęci z entuzjazmem na całym świecie. "Based On A True Story" zdobyło m.in. tytuł płyty roku w corocznym głosowaniu Radio 1 Gilles Peterson Worldwide Music Awards, a zespół ruszył w niemal trzyletnią trasę.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Blackbird	Fat Freddy's Drop	07.2013	59[1]	-	The Drop DRP 19CD	[produced by Fat Freddy's Drop]
Bays	Fat Freddy's Drop	11.2015	79[1]	-	The Drop DRP 25CD	-