Z archiwum...rocka

sobota, 26 maja 2018

Tompall & the Glaser Brothers

Tompall & the Glaser Brothers byli amerykańską grupą muzyczną złożoną z trzech braci: Chucka (Charles Vernon Glaser) ur. 27 lutego 1936 r., Jima (James William Glaser) ur. 16 grudnia 1937 r. i Tompall (Thomas Paul Glaser) ur. 3 września 1933 r. - zm. 13 sierpnia 2013. Trio to synowie Alice Marie Harriet Davis Glaser i Louisa Nicholasa Glaser z Spalding w stanie Nebraska. Bracia Glaser zaczęli wspólnie śpiewać na wiejskich targach i konkursach w okolicach Spalding. W 1957 roku grupa dostała swoją wielką szansę, gdy pojawili się w Talent Show Arthura Godfreya i przyciągnęła uwagę kilku znanych gwiazd country, w tym Marty Robbinsa .

Marty szybko podpisał z nimi kontrakt jako grupy towarzyszącej na jego albumach i jako solowi artyści w jego wytwórni. Pierwszy singiel , Five Penny Nickel , został wydany w 1958 roku w Robbin's Records.

W latach 1960-1975 trio nagrało dziesięć albumów studyjnych i nagrało dziewięć singli na listach przebojów Billboard Hot Country . The Glasers zostali członkami Grand Ole Opry w 1960 roku. Grupa była najbardziej nagradzaną grupą w muzyce country pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych XX wieku. Znani na całym świecie i wielokrotnie nagradzani "Billboard International Group of the Year". Grupa miała przerwę od 1973 do 1978 roku, w tym czasie każdy z braci realizował indywidualne interesy. Ponownie zjednoczyli się w 1979 roku i wydali kilka singli i dwa albumy, w tym Loving Her Was Easier , który osiągnął 2 miejsce na listach przebojów Billboardu.

Bracia przejęli i zmienili machinę muzyczną Nashville na kilka dramatycznych sposobów. Na przykład w 1962 roku Glaser Brothers założyło firmę wydawniczą i zaczęło przyjmować twórców piosenek, które inne markowe wytwórnie zdecydowały się zignorować. Jednym z tych autorów był John Hartford , który napisał piosenkę " Gentle on My Mind" , nagraną przez ponad 300 artystów, w tym Elvisa Presleya , Johnny'ego Casha , Glena Campbella i innych. Popularność tej piosenki jest ogromna, ponieważ została nagrana od 400 do 600 razy i została wykonana na żywo ponad 6 milionów razy.

W 1970 roku bracia otworzyli swoje własne studio na 916 19th Ave. Południe w Nashville. Nowe studio, Glaser Sound, było często określane jako Hillbilly Central, ponieważ było to schronienie dla artystów, którzy chcieli mieć bardziej artystyczną kontrolę nad własną muzyką i karierą. Studio zawierało wydawnictwo, firmę producencką, agencję talentów i usługi projektowania okładek albumów. W tym miejscu twórcze eksperymenty świetnie się rozwijały, ponieważ nowe możliwości twórców piosenek i artystów stały się powszechne.

W dniu, w którym wydawnictwo zostało sprzedane w 1975 roku, Chuck został wysłany do szpitala z powodu udaru mózgu. Po jego wyzdrowieniu, które obejmowało także ponowne śpiewanie, Chuck zaczął eksplorować inne intratne przedsięwzięcia biznesowe, w tym produkcję programu telewizyjnego , a także albumu dla dzieci. Tompall i Jim kontynuowali swoją karierę muzyczną, osiągając sukces jako solowi artyści.

Tompall zmarł 13 sierpnia 2013 roku, w wieku 79 lat, pozostawiając po sobie wdowę, June Johnson Glaser.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Gone, On The Other Hand/Streets Of Baltimore	Tompall & the Glaser Brothers	02.1967	-	-	MGM K 13611	[written by Jack Clement][produced by Jack Clement][24[9].Country Chart]
Through The Eyes Of Love/She Loved The Wrong Man	Tompall & the Glaser Brothers	08.1967	-	-	MGM K 13754	[written by Clement, Addington][produced by Jack Clement][27[10].Country Chart]
One Of These Days/Where Has All The Love Gone	Tompall & the Glaser Brothers	09.1968	-	-	MGM K 13954	[written by Vincent Matthews][produced by Jack Clement][36[4].Country Chart]
California Girl (And The Tennessee Square)/ All That Keeps Ya Goin'	Tompall & the Glaser Brothers	04.1969	-	92[4]	MGM K 14 036	[written by Jack Clement][produced by Jack Clement][11[10].Country Chart]
Wicked California/This Eve Of Parting	Tompall & the Glaser Brothers	08.1969	-	-	MGM K 14 064	[written by Jack Clement][produced by Jack Clement][24[7].Country Chart]
Walk Unashamed/Gonna Miss Me	Tompall & the Glaser Brothers	01.1970	-	-	MGM K 14 096	[written by Glaser][produced by Jack Clement][30[5].Country Chart]
All That Keeps Ya Goin'/Theme From "...tick...tick...tick..." (Set Yourself Free)	Tompall & the Glaser Brothers	05.1970	-	-	MGM K 14 113	[written by Hoover][produced by Jack Clement][33[4].Country Chart]
Gone Girl/I'll Say My Words	Tompall & the Glaser Brothers	11.1970	-	-	MGM K 14 169	[written by Jack Clement][produced by Jack Clement][23[8].Country Chart]
Faded Love/Pretty Eyes	Tompall & the Glaser Brothers	07.1971	-	-	MGM K 14 249	[written by Bob Wills, John Wills][produced by Tompall Glaswer, Leon McAuliffe][22[4].Country Chart]
Rings/That's When I Love You The Most	Tompall & the Glaser Brothers	09.1971	-	-	MGM K 14 291	[written by E. Reeves, A. Harvey][produced by Jim Glaser][7[12].Country Chart]
Sweet, Love Me Good Woman/Stand Beside Me	Tompall & the Glaser Brothers	02.1972	-	-	MGM K 14 339	[written by Bill Holmes, Larry Kennedy][produced by Jim Glaser][23[7].Country Chart]
Ain't It All Worth Living For/Blue Ridge Mountains	Tompall & the Glaser Brothers	07.1972	-	-	MGM K 14 390	[written by Sammy King][produced by Jim Glaser][15[11].Country Chart]
Put Another Log On The Fire (Male Chauvinist National Anthem)/Mendocino	Tompall & the Glaser Brothers	11.1975	-	103[1]	MGM K 14 800	[written by Shel Silverstein][produced by Tompall Glaser, Shel Silverstein]
Sweet City Woman/Tryin' To Outrun The Wind	Tompall & the Glaser Brothers	12.1980	-	-	Elektra 47056	[written by Richard Dodson][produced by Tompall, Chuck And Jim Glaser, Jimmy Bowen][34[3].Country Chart]
Lovin' Her Was Easier (Than Anything I'll Ever Do Again)/United We Fall	Tompall & the Glaser Brothers	05.1981	-	-	Elektra 47134	[written by Kris Kristofferson][produced by Jimmy Bowen][2[11].Country Chart]
Just One Time/Feelin' The Weight Of My Chains	Tompall & the Glaser Brothers	10.1981	-	-	Elektra 47193	[written by Don Gibson][produced by Jimmy Bowen][17[7].Country Chart]
It'll Be Her/A Mansion On The Hill	Tompall & the Glaser Brothers	03.1982	-	-	Elektra 47405	[written by Billy Ray Reynolds][produced by Jimmy Bowen][19[7].Country Chart]
I Still Love You (After All These Years)/Feelin' The Weight Of My Chains	Tompall & the Glaser Brothers	07.1982	-	-	Elektra 47461	[written by Mickey Newbury][produced by Jimmy Bowen][28[5].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wanted! The Outlaws	Waylon Jennings/Willie Nelson/Jessi Colter/Tompall Glaser	02.1976	-	10[51]	RCA Victor 1321	[2x-platinum-US]

piątek, 25 maja 2018

Will Glahé

Will Glahé (ur. 12 lutego 1902 r. -zm. 21 listopada 1989 r.) Był niemieckim akordeonistą , kompozytorem i liderem zespołu .
Glahé urodził się w Elberfeld . W latach trzydziestych był, obok Heinza Munsoniusa i Alberta Vossena , jednym z odnoszących największe sukcesy akordeonistów w Niemczech. Prowadził własną orkiestrę od 1932 roku i odniósł sukces zwłaszcza w muzyce popularnej .

Jedną z jego najbardziej znanych piosenek w Niemczech było jego nagranie z 1936 roku "Rosamunde" (niemieckie kobiece imię), cover piosenki "Škoda lásky" Jaromira Vejvody . Utwór "Beer Barrel Polka", został numerem jeden na liście hitów w Stanach Zjednoczonych w 1939 roku. W 1943 roku sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy i została nagrodzona złotą płytą przez RIAA . Po II wojnie światowej był znany jako "Polka King" w USA, i grał muzykę big bandów jak i muzykę folkową ze swoją orkiestrą.

Jego "Liechtensteiner Polka" była także hitem w USA, trafiając na 16 miejsce na liście Billboard Hot 100 w 1957 roku. Kolejny singiel "Sweet Elizabeth" (1958) pojawił się na wszystkich najważniejszych amerykańskich listach przebojów.

Zmarł w Rheinbreitbach .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Beer Barrel Polka/Hot Pretzels	Will Glahe Musette Orchestra	05.1939	-	A:1[4][21];B:11[2]	Victor V-710	[A:written by Jaromír Vejvoda, Eduard Ingriš, Lew Brown & Wladimir Timm][B:written by Will Glahé , Sam Ward & Wladimir Timm]
W.P.A Polka	Will Glahe Musette Orchestra	05.1939	-	11[1]	Victor V-722	[ written by Curt Mahr]
Woodpecker	Will Glahe Musette Orchestra	01.1940	-	12[10]	Victor V-743	[ written by Eldo di Lazzaro & Bruno di Lazzaro]
Bartender Polka	Will Glahe Musette Orchestra	08.1940	-	22[2]	Victor V-613	-
You Can't Be True	Will Glahe	06.1948	-	17[5]	RCA Victor 1117	[ written by Hans Otten, Gerhard Ebeler & Hal Cotten][#75 hit for Mary Kaye Trio in 1959]
Liechtensteiner Polka	Will Glahe	11.1957	-	16[23]	London 1755	[ written by Will Glahé , Edmund Kotscher & Rudi Lindt]
Sweet Elizabeth	Will Glahe	04.1958	-	91[1]	London 1788	[ written by Karl Uhlisch]

Julie Covington

Ur. w 1950 r. angielska piosenkarka i aktorka, znana z pierwszego płytowego wykonania tematu "Don't Cry For Me Argentina", z musicalu "Evita" Andrew Lloyda Webbera i Tima Rice'a.

Z estradą zetknęła się podczas studiów w Cambridge. Zadebiutowała w telewizyjnym programie Davida Prosta tematem, którego autorami byli Pete Atkin i Clive James. W 1970 r. podpisała kontrakt z wytwórnią EMI Columbia, debiutując na rynku brytyjskim albumem Beautiful Changes.
W pierwszej połowie lat 70-tych koncentrowała się na działalności scenicznej. W 1976 r. wraz z Raulą Lenską i Charlotte Cornwell wystąpiła w telewizyjnym serialu "Rock Follies" jako trio wokalne. Autorami filmowego tematu, "O.K.?", byli Sue Lloyd-Jones i Andy Mackay z grupy Roxy Music.

W 1977 r. nagrany dla wytwórni Island album oraz singel trafiły na brytyjską listę bestsellerów. Dzięki scenicznym sukcesom w "Rock Follies", Covington zaproponowano wykonanie partii Evity Peron w studyjnej wersji musicalu. Temat "Don't Cry For Me Argentina" wszedł w 1977 r. na szczyt listy brytyjskiej i do dziś pozostaje najpopularniejszym tematem z widowiska. Po sukcesie przeboju, Covington nagrała dla wytwórni Virgin album, na którym towarzyszyli jej znani muzycy rockowi: Richard Thompson, John Cale i Steve Winwood.

Wersja utworu Alice'a Coopera, "Only Women Bleed", trafiła w 1977 r. do brytyjskiej Top 20. W 1978 r. wokalistka wystąpiła na płycie Rise Up Like The Sun formacji Albion Band oraz na longplayu First Light Richarda i Lindy Thompsonów.

Jedynym późniejszym płytowym dokonaniem piosenkarki był nagrany w 1989 r. temat "When Housewives Had The Choice", pochodzący z kompilacji ballad prezentowanych w programach BBC w latach 50-tych Covington występuje obecnie głównie w teatrze i sporadycznie jako autorka programów telewizyjnych.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Cry for Me Argentina / Rainbow High	Julie Covington	12.1976	1[1][15]	-	MCA MCA 260	[written by Andrew Lloyd Webber, Tim Rice][produced by Andrew Lloyd Webber,Tim Rice,David Land][piosenka z musicalu "Evita"]
O.K.? / B-Side	Julie Covington, Charlotte Cornwell, Rula Lenska & Sue Jones-Davies	05.1977	10[6]	-	Polydor 2001 714	[written by Andrew "Andy" Mackay,Schuman][produced by Andrew "Andy" Mackay][piosenka z telewizyjnego serialu "Rock Follies II"]
Only Women Bleed / Easy to Slip	Julie Covington	12.1977	12[11]	-	Virgin VS 196	[written by Alice Cooper,Dick Wagner][produced by Joe Boyd,John Wood][#12 hit for Alice Cooper in 1975]
Don't Cry for Me Argentina	Julie Covington	07.1978	63[3]	-	MCA MCA 260	-

Junior Campbell

Piosenkarz brytyjski, właśc. William Campbell, ur. 31.05.1947 r. w Glasgow. Szkocja.
Debiutował jako wokalista popularnej grupy Marmalade, a w 1972 r. wystartował w roli solisty przebojem "Hallelujah Freedom". Inspirowany częściowo soulem, a częściowo stylem Marmalade singel trafił do brytyjskiej Top 10.

W 1973 r. podobny sukces odniosła piosenka "Sweet Illusion". Na tym jednak skończyły się bestsellerowe nagrania i Campbell zmuszony był poświęcić się studyjnemu "wyrobnictwu".

Z początkiem lat 80-tych zaczął komponować muzykę do popularnych dziecięcych programów telewizyjnych, z których największym uznaniem cieszyły się "Thomas The Tank Engine" (z Ringo Starrem w roli narratora) i "Tugs".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hallelujah Freedom / Alright With Me	Junior Campbell	10.1972	10[9]	-	Deram DM 364	[written by Junior Campbell][produced by Junior Campbell]
Sweet Illusion / Ode to Karen	Junior Campbell	06.1973	15[9]	-	Deram DM 387	[written by Junior Campbell][produced by Junior Campbell]

Kasey Chambers

Kasey Chambers (ur. 4 czerwca 1976 r.) jest australijską alternatywną piosenkarką country i autorką tekstów. Jest córką steel gitarzysty Billa Chambersa, i siostrą muzyka i producenta Nasha Chambersa.

Wkrótce po urodzeniu Kasey rodzice zabrali ją i jej 2-letniego brata Nasha na płaskowyż zwany Nullarbor Plain, mając nadzieję zarobić na życie lisy polowaniem na lisy. Rodzina spędza siedem lub osiem miesięcy w roku na Nullarbor, gdzie istnieje najdłuższy na świecie prosty odcinek torów kolejowych, 330 mil (530 km), przebiegającej przez Nullarbor.Resztę roku, gorące miesiace, rodzina spędza w małej miejscowości w Płd. Australii zajmujac się połowem ryb.Noce, Bill Chambers i jego żona Diane ze względu na miłość do muzyki country,spędzali przy blasku ogniska, pod gwiazdami,gdzie Bill grał na gitarze. W ten sposób Kasey Chambers spędziła pierwsze dziewięć lat swojego życia.

W 1986 r. rodzina powróciła do "cywilizacji", tak by Bill i Diane mogli reanimować przerwaną karierę muzyczną. Kasey dołączyła do nich jako wokalistka, a następnie Nash, i stali się znani jako Dead Ringer Band. W 1992 roku, rodzina stała się w pełnowymiarowym zespołem, grając dla publiczności miejskiej, jak również występując w małych miejscowościach, ciągnąc małą przyczepę za swoją Toyotą Land Cruiser.

Zespół podpisał kontrakt z EMI i wkrótce potem ukazał się ich drugi album "Home Fires" w roku 1995. Zawierała ona singiel "Australian Son", które znalazło się na czele australijskiej listy country i otrzymała nagrodę ARIA za piosenkę country roku, w 1996 roku. Zespół wygrał nagrodę Golden Guitar w Tamworth Country Music Festival jako "Zespół Roku" w 1995 roku oraz nagrodę Mo Award dla najlepszej grupy country rok później.

Zespół wydał Living in the Circle w 1997 r. i Hopeville w 1998 roku. Jednak Dead Ringer rozpadł się w 1998 roku, kiedy Bill i Diane Chambers przenieśli się do Norfolk po swoim rozwodzie.
Kasey zaczęła wyrażać swoje uczucia piosenkach, a w ciągu kilku tygodni w lecie 1998 roku nagrała swój solowy album The Captain on Norfolk Island.Wydany w 1999 roku, album zdobył w 1999 roku nagrodę ARIA za najlepszy album w kraju. W 2000r została uznana najlepszą wokalistką. Potrójna platyna ze sprzedaży płyty w Australii, przyniosła jej entuzjastyczne recenzje za album na całym świecie.

Koncertowała w USA z Lucindą Williams i grał koncerty w swoim rodzinnym kraju z Emmylou Harris. Z bratem w teamie producenckim , Kasey Chambers wydała kolejny piękny album Barricades and Brick Walls w 2002 roku z udziałem gości, takich jak Williams i Buddy Miller. Album zawierał przebój "Not Pretty Enough", i pokrył się siedmiokrotną platyną.

Po dwuletniej przerwie, w czasie której Chambers urodziła dziecko jej partnera życiowego i od 2005r męża, piosenkarza i autora piosenek i byłego wokalisty Pretty Violet Stain, Shane Nicholsona, ukazał się jej trzeci album, Wayward Angel, jesienią 2004 roku. Zestaw 14 utworów został jej pierwszym numer jeden w Australii. Dwa lata później, piosenka Chambers, "The Hard Way " pojawiła się w epizodzie przygodowego filmu Lost. Carnival, wydany we wrześniu 2006 r., zawiera utwór You Am I i Powderfinger powstały w wyniku współpracy z Timem Rogersem . W 2008 roku ukazał się mocno akustyczny Rattlin Bones,we współpracy z Nicholsonem.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Captain	Kasey Chambers	06.2000	-	-	Asylum	[produced by Nash Chambers][49.Country Chart]
Barricades & Brickwalls	Kasey Chambers	03.2002	-	104[4]	Warner 48 028	[produced by Nash Chambers][13.Country Chart]
Wayward Angel	Kasey Chambers	06.2004	-	-	Warner 48811-2	[produced by Nash Chambers][31.Country Chart]

Rush

Rush to jedna z najbardziej zasłużonych kanadyjskich kapel z pogranicza rocka progresywnego i hard rocka. Pomimo że, istnieje od ponad czterdziestu lat, poza jedną wymianą na stanowisku perkusisty, jej skład nie uległ zmianie.
Pod względem liczby złotych i platynowych płyt trio przebijają wyłącznie The Beatles i The Rolling Stones, a do inspiracji twórczością zespołu otwarcie przyznają się m.in. członkowie Rage Against The Machine, Metalliki, The Smashing Pumpkins czy Dream Theater.

Formacja Rush została założona w 1968 roku w Toronto przez gitarzystę Aleksa Lifesona, basistę/wokalistę Jeffa Jonesa oraz perkusistę Johna Rutseya. Już w początkowym okresie działalności pojawiła się nazwa Rush, którą wymyślił brat pałkera. Szybko też doszło do roszady na stanowisku wokalisty, którym po kilku miesiącach został Geddy Lee, będący kumplem Lifesona jeszcze z czasów szkolnych (skład ten ostatecznie ustabilizował się w maju 1971 roku).

Zespół zaczynał, tak jak setki innych, od grania coverów, zresztą nawet na pierwszym singlu znalazła przeróbka utworu "Not Fade Away" z repertuaru Buddy Holly'ego. Pod względem brzmieniowym, grupa czerpała z dokonań formacji typu The Rolling Stones, The Who, jednak najbardziej zauważalne były inspiracje Led Zeppelin, zarówno w kwestii wokalnej, jak i tworzenia riffów gitarowych. Muzycy nigdy nie ukrywali fascynacji tą formacją. - Geddy rzeczywiście śpiewał podobnie do Roberta Planta - opowiadał Alex serwisowi Crawdaddy.com. - A Jimmy Page był w tych czasach dla mnie niemal jak bóg. Kochałem oczywiście tak jak wtedy wszyscy, Jeffa Becka, Hendriksa, wczesnego Claptona i wszystkich tych gitarzystów, ale to właśnie Page miał na mnie największy wpływ.

Początki nie były łatwe. Muzycy chodzili do każdej możliwej wytwórni, niemniej żadna nie była zainteresowana wydaniem nagrań zespołu. Artyści postanowili powołać własną firmę, którą nazwali Moon Records. To właśnie jej nakładem w marcu 1974 roku ukazał się debiutancki longplay formacji, zatytułowany po prostu "Rush". Prawdopodobnie brak własnego charakterystycznego stylu, który odróżniałby formację od dziesiątek innych, przyczynił się do tego, że album spotkał się z bardzo nikłym zainteresowaniem. Nawet w Kanadzie przeszedł przez rynek ledwo zauważony - na listach bestsellerów dotarł do zaledwie 88. pozycji. W tym samym roku, w którym ukazał się album, z grupą postanowił pożegnać się Rutsey. Powodem nie były jednak kłótnie w zespole, lecz jego problemy zdrowotne (był diabetykiem). Na jego miejsce za perkusją zasiadł Neil Peart - tak narodziła się konfiguracja zespołu, która przetrwała do dzisiaj. W 1975 roku, kapela już z nowym bębniarzem zarejestrowała aż dwa albumy studyjne "Fly by Night" (pojawił się w lutym) oraz "Caress of Steel" (wrzesień). Choć obydwa krążki prezentowały znacznie wyższy poziom od debiutu, nadal nie przełożyło się to na istotny wzrost zainteresowania grupą.

W 1976 roku zaczęły się pierwsze poważne zmiany. W kwietniu pojawił się w sprzedaży czwarty longplay Rush, zatytułowany "2112", który był pierwszym zauważalnym sukcesem komercyjnym. W Kanadzie wspiął się na sam szczyt zestawień, w Stanach Zjednoczonych dotarł wprawdzie do 61. pozycji, ale ostatecznie pokrył się platyną. To właśnie na tym albumie można zauważyć także narodziny unikatowego stylu kapeli. Jej muzyka przestała być jedynie kopią hard-rockowych formacji (przede wszystkim brytyjskich), artyści zwrócili się w stronę bardziej wyrafinowanej i trudniejszej w odbiorze twórczości. Główny punkt albumu stanowiła dwudziestominutowa kompozycja tytułowa, która wypełniła całą pierwszą stronę winylu. - Dopiero wtedy zaczęliśmy w końcu rozumieć, czego tak naprawdę chcemy i co zamierzamy osiągnąć - opowiadał Lifeson. - Nadal można było wychwycić liczne inspiracje, ale nasze granie jak i zdolności kompozytorskie wyraźnie wzrosły.

Dzięki płycie "2112" pozycja tria na scenie rockowej wyraźnie wzrosła. W Kanadzie zespół zaczął występować w wypełnionych po brzegi halach, dużym powodzeniem cieszyły się także trasy w Wielkiej Brytanii czy Stanach Zjednoczonych. Koncerty, które grupa dała w Toronto w 1976 roku posłużyły za materiał na pierwszą w dorobku zespołu płytę live, która ukazała się pod tytułem "All the World's a Stage". Wydany w 1977 roku album "A Farewell to Kings" przyniósł grupie także w końcu pierwszy większy przebój w postaci "Closer to the Heart" (w Wielkiej Brytanii przedostał się do Top 40).

W drugiej połowie lat 70-tych muzykę kapeli, choć zakorzenioną mocno w hard rocku zakwalifikować można było do rocka progresywnego. - Nasz gust muzyczny bardzo się w tamtym momencie poszerzył, odkryliśmy Yes, Van Der Graaf Generator czy King Crimson, które w dużym stopniu nas zainspirowały - tłumaczył Lee w rozmowie z portalem ugo.com. - Dzięki tym grupom tworzona przez nas muzyka stała się bardziej interesująca i złożona.

Progresywny kurs był kontynuowany na kolejnej płycie zespołu, "Hemispheres" (jej premiera miała miejsce w październiku 1978 roku), na który trafiła m.in. sześcioczęściowa suita "Cygnus X-1 Book II: Hemispheres", trwająca dwadzieścia minut. Po bardzko aktywnych latach, grupa pod koniec dekady lat 70. postanowiła zafundować sobie mały odpoczynek, w trakcie którego została uhonorowana przez rząd kanadyjski tytułem "oficjalnego ambasadora muzyki".

Wraz z nastaniem lat 80-tych muzycy świadomi zmieniającego się świata, a co za tym idzie także nurtów w muzyce, postanowili gruntownie przebudować brzmienie. Zresztą, jak sami kiedyś wyznali, doszli też do wniosku, że dotychczasowa formuła zwyczajnie się wyczerpała. Nowy sposób myślenia o komponowaniu był zauważalny już na kolejnych dwóch albumach grupy: "Permanent Waves" oraz "Moving Pictures" (ukazały się kolejno w 1980 i w 1981 roku), na których rozbudowane, ponad dziesięciominutowe utwory, ustąpiły miejsca krótszym formom (niemniej znalazło się na nich także miejsce dla kawałków w stylu poprzednich dokonań). Drugi z wymienionych krążków, okazał się największym sukcesem w karierze formacji - w Stanach Zjednoczonych rozeszło się ponad cztery miliony egzemplarzy. W parze z popularnością, szło także uznanie krytyków - album uchodzi za szczytowe osiągnięcie artystyczne kapeli z Kanady. - Ten krążek nagrywało nam się naprawdę bardzo przyjemnie - wspominał Lifeson serwisowi Gibson.com. - W trakcie tworzenia płyty było wokoło naprawdę masę pozytywnej energii. Sądzę, że to są nasze najlepsze i najmocniejsze piosenki, jakie kiedykolwiek stworzyliśmy.

Odrestaurowanie własnego brzmienia okazało się dobrym posunięciem, dlatego na następnej płycie ("Signals", z 1982 roku) muzycy pozwolili sobie na jeszcze śmielsze eksperymenty. Przede wszystkim w dużo większym stopniu wykorzystano instrumenty klawiszowe i syntezatory, gitara zeszła natomiast na dalszy plan. - Możliwości, jakie dawała elektronika bardzo nas wtedy pociągały - opowiadał Geddy. - Zadecydowaliśmy, że trzeba poszerzyć nasze instrumentarium. Eksperymenty łączenia hard rocka z elementami elektronicznymi zajęły zespołowi resztę lat 80-tych. Jednak z czasem, artyści zapragnęli powrócić do bardziej klasycznego brzmienia. Dodatkowo, granie nowego materiału kapeli na koncertach dostarczało po prostu problemów. Lee, który poza byciem wokalistą, pełni przecież także funkcję basisty, musiał znajdywać czas na zajmowanie się klawiszami, co nie było prostym zadaniem (rozważano wprawdzie zatrudnienie dodatkowego instrumentalisty, jednak zrezygnowano z tego pomysłu). - W pewnym momencie dostrzegliśmy, że nasza muzyka pod względem dźwiękowym i teksturowym staje się coraz bardziej gęsta - opowiadał frontman. - Zauważyliśmy, że zaczęliśmy przestawać się skupiać na tym, co dla naszej grupy jest najważniejsze - na grze na basie, perkusji i gitarze. I tak począwszy od albumu " Presto" z 1989 roku grupa powoli zaczęła powracać do bardziej tradycyjnie pojmowanego rocka. W 1993 roku ukazał się krążek "Counterparts", który z miejsca został okrzyknięty powrotem do wysokiej formy kapeli. Longplay okazał się dużym sukcesem, w Stanach Zjednoczonych w drodze na szczyt Kanadyjczyków przegonił jedynie Pearl Jam, ze swoją przełomową płytą "Ten". Zawarty na "Counterparts" utwór "Leave That Thing Alone" zdobył natomiast dla tria nominację do statuetki Grammy, w kategorii "najlepszy utwór instrumentalny".

Druga połowa lat 90-tych nie należała do szczęśliwych dla perkusisty Rush - w sierpniu 1997 roku w wypadku samochodowym zginęła córka artysty, w czerwcu kolejnego roku na raka zmarła jego żona. W obliczu osobistej tragedii kolegi, pozostałym muzykom nie w głowie było kontynuowanie działalności zespołu. Dlatego jego funkcjonowanie zostało zawieszone dopóki Neil nie był gotowy, by znów zająć się muzyką. I tak, kapela powróciła dopiero w 2002 roku. - Przez te wszystkie trudne lata, próbowaliśmy być jak najbliżej niego - wyznał wokalista w rozmowie z dziennikarzem "Tylko Rocka". - Jako przyjaciele, a nie kumple z zespołu. To nas jeszcze bardziej zbliżyło. W tym samym roku kapela zrealizowała także kolejny studyjny longplay, "Vapor Trails". Krążek był pierwszym dokonaniem od ponad dwóch dekad, na którym muzycy zdecydowali się całkowicie zrezygnować z klawiszy i elektroniki. Podczas trasy promującej dzieło, grupa zagrała także po raz pierwszy na terenie Ameryki Południowej, m.in. w Rio De Janeiro. - Nie spodziewaliśmy się, że mamy w Brazylii tylu zwolenników - wspominał występ Lifeson podczas wywiadu dla magazynu "Teraz Rock". - Graliśmy tam kilka koncertów. Dzień wcześniej graliśmy w São Paulo dla sześćdziesięciu tysięcy ludzi. To była największa publiczność, przed jaką wystąpiliśmy jako gwiazda wieczoru. W Rio przyszło czterdzieści cztery tysiące ludzi i był to drugi, co do wielkości koncert w naszej karierze. Niesamowite było to, że ludzie w kraju, w którym przecież nie mówi się po angielsku, znali i śpiewali z nami wszystkie teksty. Zapis tego występu trafił w 2003 roku na pierwszą w dyskografii zespołu płytę DVD (wydany został także na potrójnym kompakcie), które ukazało się pod tytułem "Rush in Rio". W 2004 roku, zespół udał się w kolejne tournée, tym razem z okazji 30-lecia wydania debiutanckiego albumu, pod hasłem "R30: 30th Anniversary Tour". Odwiedzili wtedy także po raz pierwszy od ponad dziesięciu lat Europę.

W listopadzie 2006 roku zespół rozpoczął pracę nad kolejnym, osiemnastym już w dorobku longplayem. Do współpracy zaprosili Nicka Raskulinecza, producenta mającego na koncie współpracę m.in. z Foo Fighters. Celem realizatora było nadanie brzmienia kapeli podobnego do tego z drugiej połowy lat 70-tych i ich najbardziej klasycznych dzieł jak "A Farewell to Kings". - Bardzo dobrze wspominam współpracę z Nickiem, to była naprawdę świetna zabawa - opowiadał tuż po premierze Alex. - Naprawdę bardzo dobrze się dogadywaliśmy, był to pierwszy raz, kiedy od samego początku byliśmy naładowani całkowicie pozytywną energią. Dzieło zatytułowane "Snakes & Arrows" (trafiło do sprzedaży w maju 2007 roku) okazało się kolejnym wielkim sukcesem muzyków. Magazyn "Classic Rock" określił go mianem jednego z najlepszych progresywnych albumów pierwszego dziesięciolecia XXI wieku. Przyniósł on także zespołowi kolejną nominację do Grammy ("Malignant Narcissism", najlepsze wykonanie instrumentalne).

W następnych latach formacja z powodzeniem kontynuowała działalność. W czerwcu 2010 roku grupa otrzymała gwiazdę na Hollywood Walk of Fame. Pomimo, że zespołowi stuknęło już czterdzieści lat, nadal pozostaje aktywny zarówno koncertowo, jak i studyjnie. Na bliżej nieokreślony termin 2011 roku artyści zapowiedzieli wydanie nowej płyty, "Clockwork Angels". Geddy Lee patrzy w przyszłość z optymizmem. - Nie mam pojęcia czy dojdzie do pięćdziesiątej rocznicy bandu, kto wie - powiedział w jednym z wywiadów. - Choć gdy patrzymy, że The Rolling Stones wciąż są na chodzie, czujemy się młodzi.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fly By Night / In The Mood/Something For Nothing	Rush	01.1977	-	88[4]	Mercury 73873	[written by G. Lee, N. Peart][produced by Rush, Terry Brown ]
Closer To The Heart/Madrigal	Rush	02.1978	36[10]	76[4]	Mercury 73958	[written by Geddy Lee/Alex Lifeson/Neil Peart/Pete Talbot][produced by Rush, Terry Brown ]
The Spirit Of Radio/Circumstances	Rush	03.1980	13[7]	51[8]	Mercury 76 044	[written by Geddy Lee/Alex Lifeson/Neil Peart][produced by Rush, Terry Brown ]
Entre Nous/Different Strings	Rush	05.1980	-	110[1]	Mercury 76 060	[written by Geddy Lee/Alex Lifeson/Neil Peart][produced by Rush, Terry Brown ]
Vital Signs/In The Mood	Rush	03.1981	41[4]	-	Mercury VITAL 7 [UK]	[written by Geddy Lee/Alex Lifeson/Neil Peart][produced by Rush, Terry Brown ]
Limelight/YYZ	Rush	03.1981	-	55[9]	Mercury 76 095	[written by Geddy Lee/Alex Lifeson/Neil Peart][produced by Rush, Terry Brown]
Tom Sawyer/Witch Hunt	Rush	06.1981	25[6]	44[13]	Mercury 76 109	[written by Pye Dubois/Geddy Lee/Alex Lifeson/Neil Peart][produced by Rush, Terry Brown ]
Closer To The Heart/Freewill	Rush	12.1981	-	69[7]	Mercury 76 124	[written by : Geddy Lee/Alex Lifeson/Neil Peart/Pete Talbot][produced by Rush, Terry Brown ]
New World Man/Vital Signs (Live)	Rush	09.1982	42[3]	21[12]	Mercury 76 179	[written by Geddy Lee/Alex Lifeson/Neil Peart][produced by Rush, Terry Brown ]
Subdivisions/Red Barchetta	Rush	10.1982	53[2]	105[4]	Mercury 76 196	[written by Geddy Lee/Alex Lifeson/Neil Peart][produced by Rush, Terry Brown ]
Countdown/ New World Man	Rush	05.1983	36[5]	-	Mercury RUSH 10 [UK]	[written by Geddy Lee/Alex Lifeson/Neil Peart][produced by Rush, Terry Brown ]
The Body Electric/The Analog Kid	Rush	05.1984	56[3]	105[2]	Mercury 880050	[written by Neil Peart/Geddy Lee/Alex Lifeson][produced by Rush/Peter Henderson]
The Big Money/Red Sector A (Live)	Rush	10.1985	46[3]	45[14]	Mercury 884 191	[written by Geddy Lee/Alex Lifeson/Neil Peart][produced by Rush/Peter Collins]
Time Stand Still/High Water	Rush	10.1987	42[3]	-	Vertigo RUSH 13 [UK]	[written by Geddy Lee/Alex Lifeson/Neil Peart][produced by Peter Collins/Rush]
Prime Mover/Tai Shan	Rush	04.1988	43[3]	-	Vertigo RUSH 14 [UK]	[written by Geddy Lee/Alex Lifeson/Neil Peart][produced by Peter Collins/Rush]
Roll The Bones/Show Don't Tell	Rush	03.1992	49[1]	-	Atlantic A 7524 [UK]	[written by Geddy Lee/Alex Lifeson/Neil Peart][produced by Rupert Hine/Rush]
Caravan / BU2B	Rush	06.2010	184[1]	A:102[1];B:119[1]	Atlantic 527398	[written by Geddy Lee/Alex Lifeson/Neil Peart][produced by Nick Raskulinecz, Rush]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rush	Rush	09.1974	-	105[13]	Mercury 1011	[gold-US][produced by Rush]
Fly by Night	Rush	03.1975	-	113[8]	Mercury 1023	[platinum-US][produced by Rush, Terry Brown]
Caress of Steel	Rush	04.1976	-	61[34]	Mercury 1079	[gold-US][produced by Rush, Terry Brown]
2112	Rush	04.1976	-	105[13]	Mercury 1011	[3x-platinum-US][gold-UK][produced by Rush/Terry Brown]
All the World's a Stage	Rush	10.1976	-	40[23]	Mercury 7508	[platinum-US][silver-UK][produced by Rush]
A Farewell to Kings	Rush	07.1977	22[6]	35[17]	Mercury 1184	[platinum-US][gold-UK][produced by Rush/Terry Brown]
Archives	Rush	04.1978	-	121[6]	Mercury 9200	[platinum-US]
Hemispheres	Rush	11.1978	14[6]	47[21]	Mercury 3743	[platinum-US][silver-UK][produced by Rush/Terry Brown]
Permanent Waves	Rush	02.1980	3[16]	4[36]	Mercury 4001	[platinum-US][gold-UK][produced by Rush/Terry Brown]
Moving Pictures	Rush	03.1981	3[12]	3[75]	Mercury 4013	[4x-platinum-US][silver-UK][produced by Rush/Terry Brown]
Exit...Stage Left	Rush	11.1981	6[14]	10[21]	Mercury 7001	[platinum-US][silver-UK][produced by Terry Brown]
Signals	Rush	10.1982	3[9]	10[33]	Mercury 4063	[platinum-US][silver-UK][produced by Rush/Terry Brown]
Grace Under Pressure	Rush	05.1984	5[12]	10[27]	Mercury 818 476	[platinum-US][silver-UK][produced by Peter Henderson]
Power Windows	Rush	11.1985	9[4]	10[28]	Mercury 826 098	[platinum-US][silver-UK][produced by Peter Collins/Rush]
Hold Your Fire	Rush	09.1987	10[4]	13[30]	Mercury 832 464	[gold-US][silver-UK][produced by Peter Collins/Rush]
A Show of Hands	Rush	01.1989	12[4]	21[15]	Mercury 836 346	[gold-US][produced by Rush]
Presto	Rush	12.1989	27[2]	16[27]	Atlantic 82 040	[gold-US][silver-UK][produced by Rush]
Chronicles	Rush	09.1990	42[2]	51[19]	Mercury 838 936	[2x-platinum-US][produced by Rush/Terry Brown/Peter Henderson/Peter Collins/Rupert Hine]
Roll the Bones	Rush	09.1991	10[4]	3[43]	Atlantic 82 293	[platinum-US][produced by Rupert Hine/Rush]
Counterparts	Rush	11.1991	14[4]	2[26]	Atlantic 82 528	[gold-US][produced by Peter Collins/Rush]
Test for Echo	Rush	09.1996	25[3]	5[15]	Atlantic 82 925	[gold-US][produced by Peter Collins/Rush]
Different Stages	Rush	11.1998	121[1]	35[6]	Atlantic 83 122	[gold-US][produced by Geddy Lee/Paul Northfield]
Vapor Trails	Rush	06.2002	38[3]	6[10]	Anthem 83 531	[produced by Paul Northfield]
The Spirit of Radio: Greatest Hits 1974–1987	Rush	03.2003	167[1]	62[8]	Mercury 063335	[gold-US][silver-UK][produced by Peter Collins/Terry Brown/Rush]
Rush in Rio	Rush	11.2003	139[1]	33[2]	Anthem 83 672	[gold-US][produced by Alex Lifeson/James Barton]
Feedback	Rush	07.2004	68[2]	19[5]	Anthem 83 728	[produced by David Leonard/Rush]
Snakes & Arrows	Rush	05.2007	13[7]	3[13]	Atlantic 7567899868 [UK]	[produced by Nick Raskulinecz/Rush]
Snakes & Arrows Live	Rush	05.2008	70[1]	18[2]	Atlantic 7567899495 [UK]	[produced by Nick Raskulinecz/Rush]
Retrospective III: 1989-2008	Rush	03.2009	160[1]	48[1]	Anthem	[produced by Rush/Nick Raskulinecz/Peter Collins/Rupert Hine/Paul Northfield]
Time Machine 2011: Live in Cleveland	Rush	11.2011	70[1]	54[1]	Roadrunner RR 76655 [UK]	[produced by Pegi Cecconi]
Clockwork Angels Tour	Rush	06.2012	21[10]	2[20]	Roadrunner RR 76562 [UK]	-
Vapor Trails Remixed	Rush	10.2013	54[1]	35[2]	Atlantic 8122796440 [UK]	-
Clockwork Angels Tour/td>	Rush	11.2013	65[1]	33[1]	Roadrunner RR 75982 [UK]	[produced by Nick Raskulinecz/Rush]
R40 Live	Rush	12.2015	47[1]	24[5]	UMC 7238256 [UK]	[produced by Allan Weinrib]

czwartek, 24 maja 2018

Shakatak

Brytyjska grupa spopularyzowana (podobnie jak Level 42) modą na wyspiarski jazz-funk początku lat 80-tych. W jej skład wchodzili: Bill Sharpe (instrumenty klawiszowe), George Anderson (bas), Keith Winter (gitara), Roger Odell (perkusja), Nigel Wright (instrumenty klawiszowe i syntezatory) oraz Gil Seward (śpiew).

W latach 1980-87 wylansowali czternaście singlowych przebojów nagrywanych wiernie dla wytwórni Polydor (m.in. „Feels Like The First Time", „Easier Said Than Done", „Night Birds”, „Dark Is The Night", „Down On The Street”). Niedoceniana muzycznie grupa zaprezentowała swoje jazzowe i funkowe umiejętności na kompilacyjnym albumie The Coolest Cuts wydanym przez K-Tel).

Po okresie komercyjnych zobowiązań przypomnieli się w 1989 ciekawym jazzującym albumem Turn The Music Up, pierwszym po pięciu latach rzetelnym nagraniu studyjnym. Sharpe współpracował z Garym Numanem (singel „Change Your Mind” z 1985r i wydany cztery lata później album Automatic).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Feels Like The Right Time/Covina	Shakatak	11.1980	41[5]	-	Polydor POSP 188	[written by W. Sharpe][produced by Nigel Wright, Les McCutcheon]
Living In The U.K./Espirrito	Shakatak	03.1981	52[4]	-	Polydor POSP 230	[written by W. Sharpe][produced by Nigel Wright, Les McCutcheon]
Brazilian Dawn/You Never Know	Shakatak	07.1981	48[3]	-	Polydor POSP 282	[written by W. Sharpe][produced by Nigel Wright]
Easier Said Than Done/Late Night Flight	Shakatak	11.1981	12[17]	-	Polydor POSP 375	[written by W. Sharpe, R. Odell][produced by Nigel Wright]
Night Birds/Rio Nights	Shakatak	04.1982	9[8]	-	Polydor POSP 407	[written by W. Sharpe, R. Odell][produced by Nigel Wright, Les McCutcheon]
Streetwalkin'/Go For It	Shakatak	06.1982	38[6]	-	Polydor POSP 452	[written by W. Sharpe, R. Odell][produced by Nigel Wright, Les McCutcheon]
Invitations/In Shadows	Shakatak	09.1982	24[7]	-	Polydor POSP 502	[written by W. Sharpe, R. Odell][produced by Nigel Wright]
Stranger/Sol Fuego	Shakatak	11.1982	43[3]	-	Polydor POSP 530	[written by W. Sharpe, R. Odell][produced by Nigel Wright, Les McCutcheon]
Dark Is The Night/I Lose Myself (Remix)/td>	Shakatak	06.1983	15[8]	-	Polydor POSP 595	[written by W. Sharpe, R. Odell][produced by Nigel Wright, Les McCutcheon]
If You Could See Me Now/Fly The Wind (Re-mix)	Shakatak	08.1983	49[4]	-	Polydor POSP 635	[written by W. Sharpe, R. Odell][produced by Nigel Wright, Les McCutcheon]
Out Of This World/Sanur	Shakatak	10.1983	78[2]	-	Polydor POSP 648	[written by W. Sharpe, R. Odell][produced by Nigel Wright, Les McCutcheon]
Down On The Street/Holding On	Shakatak	07.1984	9[11]	-	Polydor POSP 688	[written by W. Sharpe, R. Odell][produced by Nigel Wright, Les McCutcheon]
Don't Blame It On Love/Night Birds-Live In Japan	Shakatak	09.1984	55[4]	-	Polydor POSP 699	[written by W. Sharpe, R. Odell][produced by Nigel Wright, Les McCutcheon]
Watching You/Bitch To The Boys (Live In Japan)	Shakatak	11.1984	79[3]	-	Polydor POSP 711	[written by W. Sharpe, R. Odell][produced by Nigel Wright]
City Rhythm/Round And Round	Shakatak	08.1985	77[3]	-	Polydor POSP 754	[written by W. Sharpe, R. Odell][produced by Nigel Wright
Day By Day/Don't Push Me	Shakatak With Al Jarreau	11.1985	53[4]	-	Polydor POSP 770	[written by Saward Anderson][produced by Nigel Wright]
Mr. Manic And Sister Cool/One For Cara	Shakatak	10.1987	56[4]	-	Polydor MANIC 1	[written by W. Sharpe, R. Odell][produced by Nigel Wright, Les McCutcheon]
Turn The Music Up/Be Bop	Shakatak	07.1989	83[3]	-	Polydor PO 49	[written by Jill Saward, George Anderson][produced by Nigel Wright, Les McCutcheon]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Drivin' Hard	Shakatak	01.1982	35[17]	-	Polydor POLS 1030	[produced by Nigel Wright]
Night Birds	Shakatak	05.1982	4[28]	-	Polydor POLS 1059	[produced by Nigel Wright]
Invitations	Shakatak	11.1982	30[11]	-	Polydor POLD 5068	[produced by Nigel Wright]
Out of This World	Shakatak	10.1983	30[4]	-	Polydor POLD 5115	[produced by Nigel Wright]
Down on the Street	Shakatak	08.1984	17[9]	-	Polydor POLD 5148	[produced by Nigel Wright]
Live!	Shakatak	02.1985	82[3]	-	Polydor POLH 21	[produced by Nigel Wright]
The Coolest Cuts	Shakatak	10.1988	73[1]	-	K-Tel NE 1422	-

France Gall

France Gall (ur. 9 października 1947 w Paryżu) - francuska piosenkarka, zwyciężczyni konkursu Eurowizji 1965.

Na wiosnę 1963 roku Robert Gall namówił swoją córkę do nagrania kilku piosenek, a następnie wysłał je do wydawcy Denisa Bourgeois. W lipcu France Gall została przesłuchana w Théâtre des Champs-Élysées w Paryżu. Następnie podpisała kontrakt z Philips Records.
W 1965 roku reprezentowała Luksemburg podczas Konkursu Piosenki Eurowizji w Neapolu. Wykonała wówczas piosenkę "Poupée de cire, poupée de son", którą napisał Serge Gainsbourg. W latach 1966 - 1972 regularnie koncertowała w Niemczech.

France Gall jest francuską piosenkarką urodzoną 9 października 1947 roku w Paryżu. Wiosną 1963 roku ojciec Robert Gall, namówił córkę do zaśpiewania kilku piosenek, a następnie wysłał je do wydawcy Denisa Bourgeoisa. W lipcu zaproszono France na przesłuchania, które odbyły się w Théâtre des Champs-Élysées w Paryżu. Młoda artystka przeszła przez nie pomyślnie, co zaowocowało podpisaniem kontraktu z wytwórnią Philips Records.

W 1965 roku reprezentowała Luksemburg podczas Konkursu Piosenki Eurowizji w Neapolu. Wykonała piosenkę "Poupee, die cire, poupee de son", autorstwa Serge'a Gainsbourga. Kiedy France Gall miała szesnaście lat, Francja usłyszała jej pierwszy singiel "Don't Be So Stupid", który stał się wielkim hitem. W 1964 roku Gainsbourg napisał kolejny utwór dla France Gall, zatytułowany "N'ecounte pas les idoles" - który był na czele francuskiej listy przebojów.

Kilka lat później ta młoda artystka podjęła współpracę z Marice Teze, dzięki któremu stworzony został oryginalny repertuar. W lecie 1965 roku France Gall wyruszyła w kilkumiesięczne tournee po Francji, będące połączeniem występów solowych z pokazami cyrkowymi. W tym samym roku Gall zawitała do branży filmowej. Podkładała głos głównej bohaterki w filmie "Alicja w Krainie Czarów". Artystka zagrała również w filmie Federico Felliniego "Juliet of the Spirits". Wystąpiła u boku Christie Lebail.

W 1997 zmarła córka France Gall, o imieniu Pauline. Dziewczynka miała poważne kłopoty zdrowotne. Od śmierci córki Galla zagrała kilka, okazjonalnych koncertów. Dziś piosenkarka jest patronem jednej z francuskich organizacji na rzecz bezdomnych kobiet.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Wytwórnia
[Fra]

Composers

EP's

Ne sois pas si bęte - Ça va je t'aime / J'entends cette musique - Pense ŕ moi

France Gall

.1963

Phillips 434.807

N'écoute pas les idoles - Ne dis pas aux copains / Les rubans et la fleur - Si j'étais garçon

03.1964

16[19];A2:92[2]

Phillips 434.874

[written by Serge Gainsbourg][A2:written by G. Magenta / Maurice Tézé]

Jazz ŕ gogo - La cloche / Mes premičres vraies vacances - Soyons sages

France Gall

.1964

Phillips 434.914

Laisse tomber les filles - Le premier chagrin d'amour / Christiansen - On t'avait prévenue

France Gall

.1964

Phillips 434.949

Sacré Charlemagne - Au clair de la lune / Nonours - Bonne nuit

France Gall

.1964

Phillips 434.962

Poupée de cire, poupée de son - Un prince charmant / Dis ŕ ton capitaine - Le coeur qui jazze

France Gall

.1965

Phillips 437.032

Attends ou va t'en - Mon bateau de nuit / Et des baisers - Deux oiseaux

France Gall

.1965

Phillips 437.095

L'Amérique - On se ressemble toi et moi / Nous ne sommes pas des anges - Le temps de la rentrée

France Gall

.1965

Phillips 437.125

Baby pop - Faut-il que je t'aime / Cet air lŕ - C'est pas facile d'ętre une fille

France Gall

.1965

Phillips 437.159

Les sucettes - Quand on est ensemble / Ça me fait rire - Je me marie en blanc

France Gall

05.1966

14[20];A2:62[11];B2:67[5]

Phillips 437.229

[written by Serge Gainsbourg][B2:written by J. Wiener - J. Dréjac][A2:written by Franck Pourcel - Raymond Lefčbvre - Robert Gall]

Bonsoir John-John - La rose des vents / La guerre des chansons - Boum boum

France Gall

.1966

Phillips 437.259

La petite - Polichinelle / Néfertiti - Les yeux bleus

France Gall

.1967

Phillips 437.317

Ne cherche pas ŕ me plaire - Oů est mon zčbre / As-tu vu Baltazar - Ce ne sera pas trop

France Gall

.1967

Phillips 437.339

Teenie-Weenie-Boppie - Bébé requin / Chanson pour que tu m'aimes un peu - Made in France

France Gall

08.1967

A1:48[13];A2:13[22];B1:40[4]

Phillips 437.358

[A1:written by Serge Gainsbourg][A2:written by J-Michel Rivat - Joe Dassin - Franck Thomas][B1:written by Robert Gall - P. Gall]

Chanson indienne - La fille d'un garçon / Toi que je veux - Gare ŕ toi gargantua

France Gall

11.1967

B1:40[9]

Phillips 437.393

[B1:written by Joe Dassin - Franck Thomas - J-Michel Rivat]

Dady da da - Le temps du tempo / Allo Monsieur la-haut - La vieille fille

France Gall

.1968

Phillips 437.423

Souffler les bougies / Rue de l'abricot - Don't make war captain make love

France Gall

.1968

Phillips 437.446

Homme tout petit - L'orage / Les gens bien élevés - L'hiver est mort

France Gall

05.1969

A2:23[2]

La Compagnie EP 102

Les années folles - Soleil au coeur / La manille et la révolution - Les quatre éléments

France Gall

.1969

La Compagnie EP 104

SP's

Ne sois pas si bęte / Pense ŕ moi

France Gall

11.1963

19[21]

Phillips 373.234

[written by J. Wolf / B. Power / Pierre Delanoë]

Les rubans et la fleur / André Popp / Robert Gall

France Gall

04.1964

32[17] side B:92[2]

Phillips 373.323

[written by André Popp / Robert Gall][side B:written by G. Magenta / Maurice Tézé]

La cloche / Jazz ŕ gogo

France Gall

05.1964

37[13]

Phillips 373.381

[written by J. Wolf / B. Bowers / André Salvet]

Mes premičres vraies vacances / Soyons sages

France Gall

05.1964

14[22]

Phillips 373.382

[written by Serge Gainsbourg]

Laisse tomber les filles / Christiansen

France Gall

08.1964

6[27] B:59[13]

Phillips 373.423

[written by Jacques Datin / Maurice Vidalin][B:written by Jacques Datin / Maurice Vidalin]

Le premier chagrin d'amour / On t'avait prévenue

France Gall

.1964

Phillips 373.424

Sacré Charlemagne / Au clair de la lune

France Gall

11.1964

1[2][30]

Phillips 373.471

[written by Robert Gall / Georges Liferman]

Poupée de cire, poupée de son / Le coeur qui jazze

France Gall

02.1965

1[4][24]

Phillips 373.524

[written by Serge Gainsbourg]

Dis ŕ ton capitaine / Un prince charmant

France Gall

03.1965

61[11] B:82[5]

Phillips 373.525

[written by Maurice Tézé / G. Magenta][B:written by Jacques Datin - Maurice Vidalin]

Attends ou va t'en / Mon bateau de nuit

France Gall

06.1965

17[17]

Phillips 373.617

[written by Serge Gainsbourg]

Et des baisers / Deux oiseaux

France Gall

07.1965

57[8]

Phillips 373.618

[written by Alain Goraguer - Robert Gall]

L'Amérique / On se ressemble toi et moi

France Gall

10.1965

41[12];B:81[4]

Phillips 373.658

[written by G. Magenta - Eddie Marnay][B:written by C.H. Vic - Robert Gall]

Nous ne sommes pas des anges / Le temps de la rentrée

France Gall

10.1965

B:43[14]

Phillips 373.659

[B:written by Robert Gall - P. Gall]

Baby pop / C'est pas façile d'ętre une fille

France Gall

01.1966

20[17]

Phillips 373.732

[written by Serge Gainsbourg]

Cet air lŕ / Faut-il que je t'aime

France Gall

01.1966

B:36[12]

Phillips 373.733

[B:written by Jacques Datin - Maurice Vidalin]

Bonsoir John John / La rose des vents

France Gall

08.1966

31[13];B:42[12]

Phillips 373.874

[written by C.H. Vic / Gilles Thibault][B:written by Jacques Datin - Maurice Vidalin]

La guerre des chansons / Boum boum

France Gall

10.1966

69[2]

Phillips 373.875

[written by Robert &P.; Gall]

Oh! quelle famille / J'ai retrouvé mon chien

France Gall

.1966

Phillips 373.?

Il neige / Tu n'as pas le droit

France Gall

12.1966

B:43[12]

Phillips 373.915

[B:written by G. Bourgeois - J-M. Rivičre]

L'écho / Celui que j'aime

France Gall

12.1966

B:65[8]

Phillips 373.928

[B:written by Robert Gall - P. Gall]

La petite / Polichinelle

France Gall

03.1967

B:62[10]

Phillips 373.967

[B:written by J. Bernard - Pierre Saka]

Chanson indienne / La fille d'un garçon

France Gall

.1968

Phillips 370.472

Toi que je veux / Gare ŕ toi gargantua

France Gall

.1968

Phillips 370.473

Mon p'tit soldat / Y'a du soleil

France Gall

07.1968

B:65[3]

Phillips 370.675

[B:written by H. Giraud - Robert Gall]

24/36 / Souffler les bougies

France Gall

12.1968

65[3]

Phillips 370.736

[written by Joe Dassin - J-Michel Rivat - Franck Thomas]

La torpédo bleue / baci, baci, baci

France Gall

06.1969

B:73[5]

La Compagnie S 012

Les gens bien élevés

France Gall

02.1969

73[5]

La Compagnie S 006

[written by Franck Gérald - Hubert Giraud]

Les années folles / La manille et la révolution

France Gall

11.1969

46[5];B:35[3]

La Compagnie S 015

24/36 / Souffler les bougies

France Gall

.1968

Phillips 370.736

Zozoi/Merry Merry O !

France Gall

05.1970

16[9]

La Compagnie S 031

[written by N. Angelo / Robert Gall]

Les éléphants/Shakespeare et pire encore

France Gall

09.1970

26[13]

La Compagnie SO 35

[written by Jean Géral - Jean Schmitt]

C’est cela l’amour/L’été

France Gall

07.1971

40[4]

Atlantic 10 023

[written by Jacques Lanzmann - P.J. Borowsky]

5 minutes d’amour/La quatrie`me chose

France Gall

12.1972

66[1]

Pathé / EMI 2C006-12348

[written by Jean-Michel Rivat - Frank Thomas - Roland Vincent]

La déclaration d’amour/Si l’on pouvait vraiment parler

France Gall

07.1974

21[16]

Atlantic / WEA 10 478

[written by Michel Berger]

Mais, aime-la

France Gall

01.1975

22[7]

Atlantic 10549

[written by Michel Berger]

Comment lui dire/ Samba mambo

France Gall

01.1976

9[13];B:49[6]

Atlantic / WEA 10 740

[written by Michel Berger]

Musique/Dancing disco

France Gall

05.1977

4[22]

Atlantic 10971

[written by Michel Berger]

Si, maman si /Ce garçon qui danse

France Gall

09.1977

11[12]

Atlantic / WEA 11 016

[written by Michel Berger]

Viens je t’emme`ne/La tendresse des mots

France Gall

04.1978

3[24]

Atlantic / WEA 11109

[written by Michel Berger]

Besoin d’amour/Monopolis

France Gall

02.1979

6[19]

Atlantic 11263

[written by Luc Plamondon - Michel Berger]

Il jouait du piano debout/La chanteuse qui a tout donné

France Gall

05.1980

1[9][28]

Atlantic / WEA 11 536

[written by Michel Berger]

Bébé, comme la vie/Plus d’été

France Gall

08.1980

19[12]

Atlantic / WEA 11620

[written by Michel Berger]

Tout pour la musique /Résiste

France Gall

12.1981

3[22] B:40[17]

Atlantic / WEA 11698

[written by Michel Berger]

Amor tambien/La fille de Shannon

France Gall

06.1982

44[20]

Atlantic / WEA 11 727

[written by Michel Berger]

Débranche/J’ai besoin de vous

France Gall

04.1984

4[24]

Apache / WEA 249 433-7

[written by Michel Berger]

Hong-Kong star/Tu comprendras quand tu seras plus jeune

France Gall

09.1984

1[1][24]

Apache / WEA 249 274-7

[written by Michel Berger]

Calypso

France Gall

02.1985

12[14]

[written by Michel Berger]

Cézanne peint/Savoir vivre

France Gall

06.1985

22[16]

Apache / WEA 249027-7

[written by Michel Berger]

Babacar/C’est bon que tu sois la`

France Gall

03.1987

2[33]

Apache / WEA 248 441-7

[written by Michel Berger]

Ella, elle l’a/Dancing brave

France Gall

08.1987

2[35]

Apache / WEA 248 287-7

[written by Michel Berger]

Évidemment/La chanson d’Azima

France Gall

03.1988

2[24]

Apache / WEA 248 059-7

[written by Michel Berger][re-entry 12.1991]

Papillon de nuit/J’irai ou` tu iras

France Gall

10.1988

17[22]

Apache / WEA 247 628-7

[written by Michel Berger]

La chanson d’Azima/C’est bon que tu sois la`

France Gall

03.1989

19[20]

Apache / WEA 247 076-7

[written by Michel Berger]

Mademoiselle Chang

France Gall

05.1993

11[6]

[written by Michel Berger]

Les Princes Des Villes

France Gall

12.1994

47[5]

[written by Michel Berger]

Plus Haut

France Gall

03.1996

12[13]

[written by Michel Berger]

Résiste

France Gall

03.1997

47[6]

Atlantic ATL 11 698

[written by Michel Berger]

Attends Ou Va-t-en

France Gall

06.1997

37[4]

Philips 437.095 BE

[written by Serge Gainsbourg]

La Seule Chose Qui Compte

France Gall

08.2004

24[20]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
France Gall 64	France Gall	12.1964	50[1]	-	Philips B 76 585 R	-
Le Disque D'or	France Gall	12.1967	15[1]	-	-	-
FG (Tu N'as Pas Le Droit)	France Gall	12.1964	55[1]	-	-	-
France Gall 75	France Gall	02.1976	4[48]	-	Atlantic ATL 50210	-
Dancing Disco	France Gall	05.1977	1[24][103]	-	-	-
Paris, France	France Gall	05.1980	1[12][19]	-	Atlantic 50 707	-
Tout Pour La Musique	France Gall	01.1982	2[72]	-	Atlantic 50.857	-
Palais Des Sports (Live Double)	France Gall	12.1982	21[8]	-	WEA 240029-1	-
Débranche	France Gall	05.1984	1[24][39]	-	Apache 240 367-1	-
Babacar	France Gall	04.1987	2[68]	25[4]	WEA 242 096-1	-
Tour De France 88	France Gall	12.1988	7[14]	-	-	-
Les Années Musique	France Gall	03.1990	5[24]	-	WEA 9031-71110-2	-
Simple Je (Débranchée A Bercy 93)	France Gall	12.1993	18[9]	-	-	-
Simple Je (Rebranchée A Bercy 93)	France Gall	01.1994	10[8]	-	-	-
France	France Gall	03.1996	2[25]	-	WEA 0630-14008-2	-
Concert Acoustique - Concert Prive / Public	France Gall	04.1997	16[7]	-	-	-
Evidemment	France Gall	09.2004	1[2][29]	-	-	-
Concert Acoustique - Concert Prive / Public	France Gall	04.1997	16[7]	22[7]	WEA 2564618762	-

Arlette Zola

Arlette Zola [prawdziwe nazwisko Arlette Zola Jaquet],urodziła się we Freiburgu ,29 kwietnia 1949r.Jej matka i ojczym prowadzili tam restaurację Grand Fountain. Jeszcze jako dziecko, śpiewała dla gości, towarzysząc sobie na gitarze. Siłą napędową jej kariery był jej ojczym, Rene Quazzola, od nazwiska którego Arlette przybrała swój pseudonim sceniczny.On finansował jej pierwsze nagrania płytowe i budował kontakty z branżą muzyczną.Efektem tych działań był kontrakt z paryską wytwórnią Disc AZ.Pod koniec 1966r nagrała singiel "Elles sont coquines",który stał się przełomem w jej karierze.

W następnym roku "Deux garçons pour une fille", "Le marin et la sire`ne" i "Je n’aime que vous" stająsie popularnymi utworami w rozgłośniach frankofońskich.Arlette Zola pojawia się na pierwszych stronach magazynów młodzieżowych,w wielu programach radiowych i telewizyjnych i salach koncertowych.W tym samym 1967r występuje w Brazylii i Bułgarii,gdzie wygrywa międzynarodowy konkurs piosenki.Wzbudziła również zainteresowanie w Niemczech,gdzie sporo nagrywa,ale brakuje jej dużych przebojów.

W 1970 Arlette stopniowo wycofuje się z show-biznesu.Razem ze swoim małżonkiem od 1972r,przenoszą się na kilka lat na farmę w okolicy Freiburga.Po urodzeniu w 1979r córki decydują się na separację.Dzięki wsparciu genewskiego muzyka i kompozytora Alaina Morisoda wraca do muzyki.

W 1982r reprezentuje Szwajcarię w Konkursie Piosenki Eurowizji w Harrogate, Anglia.Śpiewa kompozycję Morisoda "Love you love you",która daje jej trzecie miejsce w konkursie,co będzie najlepszym wynikiem Szwajcarii w tym konkursie przez długie lata. Dzisiaj, Arlette Zola mieszka we Freiburgu, pracuje w restauracji i śpiewa, przede wszystkim dla własnej przyjemności.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	UK	Wytwórnia [Fra]	Composers
EP's
Elles sont coquines - Les nomades de l'amour / Papa maman - Qu'importe mes 17 ans	Arlette Zola	12.1966	47[13]	-	AZ EP 1067	[written by Arlette Zola]
Deux garçons pour une fille - Mathématique élémentaire / Le marin et la sirčne - Je ne suis plus une enfant	Arlette Zola	05.1967	61[3]	-	AZ EP 1116	[written by Arlette Zola]
Je n'aime que vous - Patati patata / Je n'oublie pas - Tu m'a dit je t'aime	Arlette Zola	10.1967	42[12]	-	AZ EP 1148	[written by Arlette Zola]
Comme c'est beau l'amour - Pense ŕ moi / Blanche neige - Stop pour m'embrasser	Arlette Zola	.1968	-	-	AZ EP 1191	-
Comme un moineau - Musique en tęte / Toutankhamon - Alors je sais que je t'aime	Arlette Zola	.1968	-	-	AZ EP 1218	-
C'est toute la terre - Embrassons-nous / M'sieur Piccolo - Les chemins de l'été	Arlette Zola	.1968	-	-	AZ EP 1231	-
SP's
La marchande de bonbons / Les journeaux	Arlette Zola	.1969	-	-	AZ V 45-1630	-
Mon petit oiseau / Comme les autres filles	Arlette Zola	.1969	-	-	AZ V 45-1678	-

Agnes Loti

Agnes Loti [prawdziwe nazwisko Françoise Perotti],urodziła się w Paryżu w 1944r.W wieku 9 lat nauczyła się grać na akordeonie,by w 1960r debiutować jako Jordanette u boku gwiazdy yeye Frankie Jordana.

W 1964r śpiewa w "Patachou",by nagrać następnie swoją pierwszą Ep-kę z piosenką "C'est toi mon idole" popularnym w tym okresie twistem.Nagrywa kolejne trzy płytki ale bez większego powodzenia.W 1967r bierze ślub we Włoszech ,gdzie od tego czasu mieszka.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwaj

Wytwórnia
[Fra]

Composers

EP's

C'est toi mon idole - Je pars sans regrets / Tu - Mais peut-e^tre

Agnes Loti

.1964

AZ EP 954

Tout nouveau, tout beau - O dis Marie / Reste encore - Aie n'y touchez pas

Agnes Loti

.1964

AZ EP 963

Aujourd'hui c'est la fe^te - Le bonhomme de neige / Dis-lui que c'est terminé - Tant pis si je pleure

Agnes Loti

.1966

AZ EP 1006

Gladstone

Mike Rabon był głównym gitarzystą i głównym wokalistą grupy The Five Americans z lat 60-tych ubiegłego wieku. Był także współautorem przebojów grupy takich jak "Western Union" i "I See The Light".

Rabon urodził się w Port Arthur w Teksasie w kwietniu 1943 roku, ale w pierwszym roku swojego życia jego rodzina przeprowadziła się do południowo-wschodniej Oklahomy . Jego ojciec i matka , oboje mieszkańcy Oklahomy, nauczali w małej społeczności w Oklahomie, zwanej Spencerville, z populacją około 300 osób. Tam właśnie Rabon nauczył się grać na gitarze . Mając 12 lat dołączył do lokalnej grupy o nazwie The Buckaroos.

Po ukończeniu szkoły średniej wstąpił do rezerwy armii na 6 miesięcy w Fort Jackson w Południowej Karolinie . Po wojsku wstąpił do college'u na Southeastern State University w Durant w Oklahomie .
W college'u założył The Five Americans. Zespół pierwotnie nosił nazwę The Muntineers, ale później został zmieniony na The Five Americans, by walczyć z brytyjskim napływem rock and rolla w połowie lat sześćdziesiątych. Grupa odniosła sukces, nagrywając 5 płyt : "I See The Light", "Evol Not Love", "Sound of Love", "ZipCode" i "Western Union", ostatnia to cover The Ventures .

Mike Rabon miał później udaną karierę koncertową, wydał dwa albumy, które sprzedały się dobrze, i grał na gitarze w Tyler, Texas,w popowym zespole, Gladstone, którego "A Piece of Paper" osiągnął 45 miejsce w październiku 1972 roku. Rabon później utworzył grupę Michael Rabon and Choctaw, z byłym perkusistą Five American, Jimmy Wrightem. Jeden z albumów został wydany przez Uni na początku lat 70-tych XX wieku miał dobre recenzje, ale został przeoczony przez wytwórnię z powodu trudności promocyjnych i prawnych .

Po 10 latach pracy w branży muzycznej Rabon wrócił na studia i uzyskał tytuł magistra administracji . Obecnie Rabon zajmuje się technologiami edukacyjnymi w swoim rodzinnym mieście Hugo w stanie Oklahoma .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A Piece Of Paper/Livin' In The Country	Gladstone	08.1972	-	45[11]	ABC 11327	[written by R. Sellers, T. Russell][produced by Robin Hood Brians, Randy Fouts]

Gladiolas

Maurice Williams & The Zodiacs byli amerykańską grupą wokalną doo-wop / r & b pod koniec lat 50-tych i na początku lat sześćdziesiątych. Pierwotnie nazywali się ( Royal ) Charms , zespół zmienił nazwę na Gladiolas w 1957 r. i Excellos w 1958 r., zanim ostatecznie osiadł w The Zodiacs w 1959 r.

Maurice Williams urodził się 26 kwietnia 1938 r. w Lancaster w Południowej Karolinie .Jego pierwsze doświadczenie z muzyką było w kościele, w którym występowały jego matka i siostra. Kiedy miał sześć lat, Williams występował tam regularnie. Wraz ze swoim przyjacielem z dzieciństwa, Earlem Gaineyem, Williams założył grupę gospel Junior Harmonizers. Ponieważ rock and roll i doo-wop stały się ich głównym zainteresowaniem, Junior Harmonizers zmienili nazwę na Royal Charms.
Oprócz Williamsa i Gaineya, Royal Charms tworzyli Willie Jones ( baryton ), William Massey ( tenor , baryton, trąbka ) i Norman Wade ( bas ). Zimą 1956 roku, jeszcze będąc w szkole średniej , Williams i jego zespół udali się do Nashville w stanie Tennessee , aby nagrywać dla wytwórni Excello . W tamtym czasie nazywali się Royal Charms, ale założyciel Excello Records, Ernie Young, przekonał ich, by zmienili nazwę na Gladiolas (w tym czasie były co najmniej dwa inne zespoły używające tej samej nazwy).

Piosenka " Little Darlin " była hitem nr 11 na liście R & B w 1957 roku, ale nie złamała Top 40 listy Billboard Hot 100 . Jednakże, kiedy został nagrany przez grupę kanadyjską Diamonds , doszedł do 2 miejsca.
Williams ukończył szkołę średnią i podczas podróży z zespołem, ich kombi zepsuł się w Bluefield w Zachodniej Wirginii ). Zespół natknął się na skonstruowany w Wielkiej Brytanii samochód Forda, znany jako Zodiak ("luksusowa" wersja Ford Zephyr zbudowana w Wielkiej Brytanii, Australii i Nowej Zelandii) i zmienił nazwę na Maurice Williams and the Zodiacs. Wkrótce potem Henry Gaston zastąpił Earla Gaineya.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Little Darlin'/Sweetheart Please Don't Go	Gladiolas	04.1957	-	41[11]	Excello 2101	[written by M. Williams][11[5].R&B Chart]

Source Direct

Dwaj dziewiętnastoletni mieszkańcy St. Albans, znani swoim mamom jako Phil i Jim. Poznali się w szkole, gdzie znani byli z tego, że przede wszystkim rozrabiali. Aż trudno uwierzyć, że na swoim koncie mają już prawie 30 singli winylowych. W zależności od tego, z którego pseudonimu korzystają, potrafią zagrać wszystko, co mieści się w konwencji drum’n’bass.

Ich utwór „A Spice Of Jazz” (jako Sounds Of Life) jest jednym z najoryginalniejszych pomysłów stylu jazz-jungle, jaki kiedykolwiek powstał, ale z kolei jeden z ostatnich ich singli „The Crane” to wręcz czad-jungle. Obecnie planują wydanie pierwszej płyty długogrającej .

Wiele osób z branży bardzo ich lubi i każdy ich nowy tytuł ocenia bardzo wysoko. Dla wytwórni Good Looking, której właścicielem jest LTJ Bukem, zgodzili się wydać prestiżowy singel „Secret Liaison”, a Mr C zaprosił ich do przemiksowania jednego z singli The Shamen. Dotychczas nie myślą o sprzedaniu się dużej wytwórni, irzeeiwnie - zaprzeczają że kiedykolwiek się na to zdecydują.

W najbliższej przyszłości planują wydanie nowej EP-ki Silent Witness dla swojej wytwórni Source Direct, która ma być bardziej „narracyjna”, ponadto single dla wytwórni Basement i Street Beats. Ich nagrania można znaleźć też pod pseudonimami Sounds Of Life (wytwórnia Certificate 18), X Files (Basement), Oblivion (Streetbeats), Mirage (Odyssee).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Two Masks / Black Domina	Source Direct	02.1997	171[1]	-	Science QEDT 3	[written by Source Direct][produced by Source Direct]
Call & Response / Computer State	Source Direct	07.1997	169[1]	-	Science QEDT 4	[written by Source Direct][produced by Source Direct]
Capital D / Enemy Lines	Source Direct	10.1997	193[1]	-	Science QEDT 5	[written by Source Direct][produced by Source Direct]