Gerardo

Gerardo Mejía (ur. 16 kwietnia 1965 r.  , lepiej znany jako   Gerardo , jest ekwadorsko-amerykańskim raperem , wokalistą i aktorem, który później został dyrektorem branży nagraniowej, a ostatnio pastorem. Urodzony w Guayaquil w Ekwadorze , przeprowadził się wraz z rodziną do Glendale w Kalifornii , gdy miał 12 lat. Jego córką jest Miss California USA 2016, Nadia Grace Mejía .
Mieszkający w Los Angeles w Kalifornii Gerardo stał się znany ze swojej bandany , dżinsów, spodni i shirtów. Czasami określa siebie jako "łacińskiego Elvisa ", "łacińskiego Franka Sinatrę " lub  "Tony Zuzio".
Pierwszym dużym występem Gerardo w show biznesie był Ricky w filmie fabularnym " Can't Buy Me Love" w 1987 roku.  Został później obsadzony jako Bird w 1988 roku w filmie Colors , o przemocy gangów w South Central Los Angeles . Po raz pierwszy zaprezentowano także jego umiejętności taneczne w jednej z imprezowych imprez; jednak nie śpiewał w żadnym momencie filmu.

Jego hitowy singiel " Rico Suave " pojawił się na debiutanckim albumie Mo' Ritmo z 1991 roku. Album osiągnął  36 miejsce listy Billboard 200 w czerwcu 1991 roku; singiel osiągnął   7 miejsce w kwietniu. Ta piosenka, podobnie jak niektóre inne utwory Gerardo, zawiera wersy z linijkami w języku angielskim i hiszpańskim . Mimo, że jego kolejny singiel "We Want the Funk" (pół-remake " Give Up the Funk " Parliaments ) osiągnął   16 miejsce.

Jako dyrektor wykonawczy A & R w Interscope Records , Gerardo był odpowiedzialny za za zwrócenie uwagi na Enrique Iglesiasa przez kierownictwo Interscope   na początku 1999 roku. On również podpisał kontrakt rapera Bubba Sparxxx .  Niedawno, w wystąpieniu w 2013 r. w programie Katie Couric ,  Katie , Gerardo omówił swoje najnowsze życie jako chrześcijańskiego pastora młodzieżowego. Niedawno został wyświęcony na proboszcza w Praise Chapel w Kansas City. Jest teraz  pastorem kościoła House of Grace w Ashland, Ky.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rico Suave	Gerardo	02.1991	-	7[18]	Interscope 98 871	[gold-US][written by Christian Carlos Warren, Gerardo][produced by Michael Sembello]
We Want The Funk	Gerardo	05.1991	-	16[11]	Interscope 98 815	[written by George Clinton, Jr., Gerardo Mejia, Jerome E. Brailey, William E. Collins][produced by Michael Sembello]
When The Lights Go Out	Gerardo	08.1991	-	98[2]	Interscope 98 734	[written by Dan Sembello, Gerardo Mejia, Michael Sembello][produced by Dr. Freeze]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mo' Ritmo	Gerardo	02.1991	-	36[32]	Interscope 91 619	[gold-US][produced by Christian Warren, Hilary Bercovici, Dr. Freeze and Michael Sembello]

Craftsmen Records

Craftsmen była krótko działającą  filią Precision Radiation Instruments (PRI), Inc. z lat 50-tych, która była właścicielem wytwórni Tops. Prawdopodobnie byli właścicielami Radio Craftsmen, firmy produkującej sprzęt radiowy i hi-fi, a wytwórnia otrzymała swoją nazwę od skrótu "Radio Craftsmen". W lewym górnym rogu przedniej i tylnej okładki znalazło się małe logo z napisem "A Division of P.R.I."

Prawdę mówiąc, cały katalog Craftsmen zawiera reedycje wcześniejszych materiałów Tops, zwykle poprzez skrócenie oryginalnego albumu do 8-10 utworów lub "mieszanie-i- dopasowywanie "utworów z kilku albumów Tops, aby utworzyć nowy. W przypadku mieszanych albumów, nazwiska artystów były problemami, więc Craftsmen po prostu wymyślał nowego artystę do tego celu. Wielu artystów z wytwórni Tops było tak czy inaczej fikcyjnych, ponieważ większość z nich była kolekcją bezimiennych hollywoodzkich muzyków studyjnych. 

Crimson Records

Crimson Records była krótko istniejącą filią Lost Nite Records w Filadelfii,założona przez Jerry'ego Greena na początku lat 60-tych. Wydała dwa albumy. Pierwszy album wydany w Crimson był tak głupim pretekstem do wydania albumu, jak to tylko możliwe. Lost Nite słynęło z tego, że wydawało albumy z didżejami, symulując ich programy radiowe, grając stare hity. Tym razem pomysł polegał na wydaniu albumu Jerry'ego Blavata, w którym nabywca musiałby odgadnąć piosenki na tym albumie! Ogromna naklejka przyklejona na grzbiecie tej płyty wyszczególniła 25 tytułów, bez artystów i rzuciła wyzwanie: "Zgadnij, które 15 z tych 25 piosenek jest na tym albumie." Piosenki też nie były wymienione na etykiecie, więc pomysł był taki, że kupujący byłby na tyle ciekawy, by kupić album, aby się tego dowiedzieć. W każdym razie wydawało się to dobrym pomysłem. Niezupełnie dobry na rynku w sprzedaży, większość kopii albumu w zasadzie znajdowała się w magazynie.

Drugim był rockowy album grupy Soul Survivors. Grupa wokalna składała się z Kenny'ego Jeremiaha i braci Richarda i Charlesa Ingui. Instrumentalnym składem był Edward Leonetti (gitara), Paul Ventunni (instrumenty klawiszowe) i Joey Fongioni (perkusja). W końcu zdecydowali się połączyć siły.  

The Soul Survivors odnieśli ogromny sukces swoim pierwszym singlem "Expressway to Your Heart" [Crimson 1010], który osiągnął 4 miejsce w kraju jesienią 1967 roku. Ich kontynuacja "Explosion (In My Soul)" [Crimson 1012] również znalazł się w pierwszej czterdziestce pod numerem 33, ale przy następnej próbie "Impossible Mission (Mission Impossible)" [Crimson 1016] osiągnęła tylko # 68. W tym momencie grupa podpisała kontrakt z wytwórnią Atco, gdzie mieli jeszcze jeden singiel na liście "Bubbling Under", zanim grupa się rozpadła.  

Crimson wydała około 18 singli, a podobnie jak Lost Nite, niektóre z nich były reedycjami oldies przez takie zespoły jak Lee Andrews and The Hearts i The Moonglows. Inni artyści z singlami w wytwórni Crimson to Camelots, Sherwoods, Parktowns, the Masters, The Brothers Two, Damon Fox i Common Pleas.  

Single na liście Hot 100 Billboard

Soul Survivors Expressway To Your Heart 09.1967 4[15].US

 Soul Survivors Explosion In Your Soul 12.1967 33[8].US 

Soul Survivors Impossible Mission (Mission Impossible) 04.1968 68[6].US 

Albumy na liście   Billboard 200 Albums

Soul Survivors When The Whistle Blows Anything Goes 11.1967 123.US

Crass Records

Crass Records to wytwórnia płytowa założona przez grupę punkową Crass,po tym jak napotkała ona przeszkody związane z wydaniem ich pierwszej EP-ki The Feeding Of The 5000 w 1978r dla Small Wonder.

Główną przeszkodę stanowił rzekomo blużnierczy tekst piosenki "Reality Asylum".Płyta miała być wydana w wersji z dwuminutową ciszą w miejsce przytaczanej piosenki.Została ona póżniej wydana jako singiel.Zespół Crass używał wytwórni aby wydawać własny materiał,ale także innych wykonawców.Jedną z pierwszych wydanych płyt był singiel grupy nastoletnich dziewcząt, Honey Bane-"You Can Be You".


Wśród innych wykonawców nagrywających dla Crass Records widnieją takie nazwy jak:Zounds,Flux Of Pink Indians,Conflict,islandzka grupa Kukl [której członkiem była Bjork] i Poison Girls,który blisko współpracował przez kilka lat z Crass.
Wytwórnia podobnie jak zespół Crass wydaje płyty do 1984,jak obiecał się rozwiązać w tym czasie zgodnie z orwellowskim rokiem 1984.

Albumy na liście przebojów UK Charts

CRASS Christ-the Album CRASS Records Bollox2u2 08.1982 26[2]

Crewe Records

Amerykańska wytwórnia, z Nowego Jorku. Crewe było własnością producenta Boba Crewe i była następcą jego wytwórni New Voice i Dyno Voice. Trwała od 1969 do 1971 roku w swojej ojczyźnie i zarejestrowała tam hity   Four Seasons i Olivera.

 Wydaje się jednak, że w Wielkiej Brytanii wydano tylko trzy albumy i cztery single, wszystkie w 1970 r., którym nie powiodło się na listach bestsellerów. Numeracja singli była w CRW-0; produkcja i dystrybucja zostały wykonane przez firmę Pye.

Single na liście Hot 100 Billboard

 Oliver       Jean  08.1969 2[14].US [gold]

 Oliver       Sunday Mornin'  11.1969 35[9].US

 Oliver       Angelica  04.1970 97[3].US

 The 4 Seasons     And That Reminds Me (My Heart Reminds Me) 09.1969 45[7].US

Albumy na liście 200 Billboard Albums

Good Morning Starshine Oliver 08.1969 19.US

 Oliver Again Oliver 05.1970 71.US

Crezent Records

Crezent wydaje się być wytwórcą DIY. Wydała trzy single, ale najwyraźniej istniała przerwa między pięcioma latami między pierwszym a drugim. "Whispering Bells"/ "Sounds In Our Minds" zespołu rock 'n' rollowego Talisman był pierwszym; miał numer katalogowy CRE-01 i ukazał się w 1978 roku.

 W tym samym roku pojawił się album zespołu "Sounds In Our Minds", ale został wydany w wytwórni Lightning (LIP-5). Dwa kolejne utwory z tego albumu stworzyły drugi singiel Crezent, "Sound In Our Mind"/ "Old Railway Line", który był numerowany CRE-001 i pochodzi z września 1983; singiel został przypisany do grupy "Switch Bac". 

 Utwory zostały podobno zremiksowane, ale Werner Breuer wysłał wiadomość, że nie ma na to dowodu . Do czasu pojawienia się CRE-002 nazwa zespołu ewoluowała do "Switchbac". Utworami tego singla były "We Are Rockin"/ "Raven", wytwórnia Pinnacle była odpowiedzialny za jego dystrybucję.

Criminal Records

"Criminal" było popularną nazwą dla wytwórni punk / new wave pod koniec lat 70-tych XX wieku: było ich co najmniej dwie, oprócz bardziej mainstreamowej wytwórni prowadzonej przez Davida Simmonsa. Ta firma pochodziła z Coventry. Wydaje się, że doszło do co najmniej dwóch płyt, które pojawiły się w 1978 r. i wykorzystały numerację SOL-0.

Jej pierwszy singiel, Punk Man/Paperboy Song , autorstwa grupy Predator ze Stockport , miał osobną liczbę dla każdej strony - SOL-1 i SOL-2 - i został wydany w wytwórni "Bust" (q.v.).

Katalog wytwórni

    none     The V.I.P.'s     Music For Funsters ‎(7", W/Lbl)     1978    
    SOL 1 / SOL 2     Predator       Punk Man ‎(7")     1978    
    SOL 3     The V.I.P.'s     Music For Funsters ‎(7", EP)     1978

Opus III

Grupa popowo-house'owa. która pierwszy sukces odniosła singlem "It's A Fine Day", który jest przeróbką delikatnej ballady duetu Jane & Barton, w której poezja śpiewana jest słodkim, ciepłym głosem; dodano do niej stereotypowy rytm.

Liderem zespołu jest wokalistka Kirsty Hawkshaw (ur. ok. 1969 r.). której znakami rozpoznawczymi są buty z cholewami i fosforyzujące koraliki w kępce włosów. Po ukończeniu szkoły prowadziła cygańskie życie (jej ojciec komponował muzykę do programów telewizyjnych, m.in. "News Al Ten", "Grange Hill" i "Countdown"). Jako dziecko nagrywała własne wersje przebojów na tanie albumy kompilacyjne, po czym zaczęła jeżdzić po darmowych festiwalach, na których sprzedawała biżuterię własnej roboty i rapowała z zespołem Spiral Tribe. Pozostałych członków Opus III - Iana Doddsa, Kevina Waltersa i Nigela Munro, spotkała podczas jednej z takich imprez.

Trzej panowie udzielali się w zespole Ashebrooke Allstars i nagrywali jako A.S.K. ("Freedom We Cry" dla MCA). Po "It's A Fine Day" Opus III nagrał przeróbkę "I Talk To The Wind" grupy King Crimson. Wytwórnia płytowa reklamuje Hawkshaw jako "prawdziwą śpiewaczkę", która zbłądziła na rynek popowo-rave'owy, ale musi ona dopiero dowieść, że wygląd nie jest jej jedyną mocną stroną.

W 1994 r. Opus III powrócił na rynek singlem "When You Made The Mountain" i nowym, "uduchowionym" albumem. Wokalistka Kirsty Hawkshaw wspomagała także duet Orbital w nagraniu "Halcyon" z singla "Radiccio", a także wystąpiła w peince jako gospodyni domowa w "kuchennym" teledysku tego utworu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
It's A Fine Day	Opus III	02.1992	5[8]	-	PWL International PWL 215	[written by Edward Barton][produced by Opus III][1[1][12].Hot Disco/Dance;EastWest 96 187 12"]
I Talk To The Wind	Opus III	06.1992	52[1]	-	PWL International PWL 235	[written by Ian McDonald,Peter Sinfield][produced by Opus III]
When You Made The Mountain	Opus III	06.1994	75[1]	-	PWL PWCD 302	[written by Dodds, Walton, Muro, Hawkshaw, Brammer][produced by Dodds, Walton, Muro, Hawkshaw, Brammer][1[1][13].Hot Disco/Dance;EastWest 95 906 12"]
Hand In Hand (Looking For Sweet Inspiration)	Opus III	09.1994	79[2]	-	PWL PWCD 311	[written by Dodds, Walton, Muro, Hawkshaw, Brammer][produced by Opus III][14[10].Hot Disco/Dance;EastWest 95 843 12"]

One Dove

Trio z Glasgow (Szkocja), które swą łagodną muzyką podbiło serca Brytyjczyków w 1993 r. W skład grupy wchodzą Ian Carmichael (ur. 1.06.1960 r. w Glasgow), Jim McKinven (wlaśc. David James McKinyen, ur. ok. 1959 r. w Glasgow) i była studentka inżynierii chemicznej Dot Allison (właśc, Dorothy Elliot Allison, ur. 17.08.1969 r. w Edynburgu, Szkocja).

 McKinven był niegdyś sesyjnym członkiem grupy Bluebells, a najlepiej jest znany z udziału' w Altered Images. Carmichael jest właścicielem Taod  Hall Studios; współpracował jako inżynier dźwięku z wieloma zespołami z Glasgow (Orchids, Bachelor Pad itd.j. Grupa Dove wystąpiła po raz pierwszy w klubie Rock Garden przy Queens Street w Glasgow w sierpniu 1991 r. Szybko znalazła się w czołówce zespołów rave’owych singlem „Fallen”, wydanym przez wytwórnię Soma; wkrótce zespól zmienił nazwę na One Dove.

W jednym ze swych utworów grupa nieopatrznie wykorzystała sampel z nagrania pewnej włoskiej formacji house’owej, która z kolei zsamplowala jeden z numerów grupy Supertramp - zakończyło się to rozprawą sądową. W 1991 r. zespół spotkał w Rimini (Włochy) Andy’ego
Weatheralla, który zgodził się na współpracę. Dziennikarze zaczęli dywagować, czy debiutancki album One Dove będzie równie ważny, jak Screamadelica zespołu Primal Scream. Był to chyba przejaw nadmiernego optymizmu, choć pierwsza płyta długogrająca zespołu okazała się solidna i chwytliwa; łatwo było z niej wywnioskować, skąd grupa czerpie inspirację: z twórczości Kinga Tubby’ego i jamajskiego dubu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
White Love	One Dove	08.1993	43[3]	-	Boy's Own BOICD 14	[written by Dot Allison, Ian Carmichael,Jim McKinven][produced by Andrew Weatherall, One Dove, Sabres Of Paradise][9[14].Hot Disco/Dance;FFRR 120 003 12"]
Breakdowna	One Dove	10.1993	24[3]	-	Boy's Own BOICD 15	[written by Dot Allison, Ian Carmichael,Jim McKinven][produced by Andrew Weatherall, One Dove][22[10].Hot Disco/Dance;FFRR 120 015 12"]
Why Don't You Take Me	One Dove	01.1994	30[4]	-	Boy's Own BOICD 16	[written by Dot Allison, Ian Carmichael,Jim McKinven][produced by One Dove]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Morning Dove White	One Dove	09.1993	30[2]	-	London 8283522	[produced by Andrew Weatherall, Stephen Hague]

Omni Trio

Rob Haigh, były muzyk awangardowej grupy Nurse With Wound, który zawojował rynek jungle już kilka lat temu. Jest jednym z tych, którzy brali udział w jego tworzeniu. Wielką popularność i poważanie zdobył serią singli dla wytwórni Moving Shadow~„Vol. 2-5”.

Jego „Mystic Steppers”, „Renegade Snares” czy „Living For The Future” to już kanony gatunku. Album The Deepest Cut był pierwszym autorskim długometrażowym wydawnictwem wytwórni Moving Shadow. Jego druga płyta zdobyła fantastyczne recenzje w prasie brytyjskiej. Obok LTJ Bukema i T-Power, uważany jest za najważniejszego przedstawiciela ambient jungle.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Volume 4 - Rollin' Heights	Omni Trio	05.1994	81[1]	-	Moving Shadow SHADOW 44	-
Vol 5 - Soul Promenade	Omni Trio	10.1994	85[1]	-	Moving Shadow SHADOW 51	-
Trippin' On Broken Beats	Omni Trio	08.1996	97[1]	-	Moving Shadow SHADOW 80	[written by R. Haigh][produced by R. Haigh]
Sanctuary	Omni Trio	10.1997	99[1]	-	Moving Shadow SHADOW 115	[written by R. Haigh]
The Angels And Shadows Project	Omni Trio	07.2001	44[3]	-	Moving Shadow SHADOW 150	[written by R. Haigh][produced by R. Haigh]
Renegade Snares	Omni Trio	07.2003	61[2]	-	Moving Shadow SHADOW 166	[written by R. Haigh][produced by R. Haigh]
Thru The Vibe	Omni Trio	10.2003	87[1]	-	Moving Shadow SHADOW 168	[written by R. Haigh][produced by R. Haigh]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Deepest Cut Vol 1	Omni Trio	02.1995	60[1]	-	Moving Shadow ASHADOW1CD	[produced by Robert Haigh]
The Haunted Science	Omni Trio	08.1996	43[2]	-	Moving Shadow ASHADOW6CD	[produced by Robert Haigh]

Paul Oakenfold

Renomowany DJ i remikser, który działał w klubach jeszcze w czasach, gdy scena taneczna kryła się w podziemiu. Kształcił się na szefa kuchni, a ze stołem mikserskim zapoznał go przyjaciel Trevor Fung w jednym z barów w londyńskim Covent Garden w 1981 r. Na jakiś czas Oakenfold przeprowdził się do Nowego Jorku, gdzie pracował dla wytwórni Arista, po czym wrócił do Anglii jako przedstawiciel firmy Profile.

W 1987 r. pracował jako DJ w klubach na Ibizie, np. w Amnesii, a po powrocie do Anglii w listpoadzie tego roku zorganizował w swym klubie Project w Streatham legendarną imprezę „Ibiza Reunion Party” (czyli w wolnym tłumaczeniu „Powrót na Ibizę”), na którą dostać się można było jedynie mając zaproszenie. Rezydował potem w różnych klubach; był jedną z centralnych postaci w rozwoju hip hopu, balearic i house’u. Słynne były jego imprezy w klubach Future (sam go założył), Spectrum, Theatre Of Madness, Land Of Oz, Shoom (wespół z Andym Weatherallem) i Hacienda; wkrótce jego nazwisko zaczęto kojarzyć przede wszystkim z londyńskim Ministry Of Sound.

Odegrał tam ważną rolę w przygotowywaniu „firmowych” albumów kompilacyjnych. Równocześnie zdobył sobie dobrą opinię jako remikser  razem ze Steve’em Osboume’em  W 1989 r. utworowi „Wrote For Lucie” zespołu Happy Mondays nadał nowe, brzmienie klubowe; singel ten zdobył tytuł „Tanecznej Płyty Roku”, przyznawany przez tygodnik „New Musical Express”. Szybko zaczęły się pojawiać jego remiksy nagrań takich grup, jak The Shamen, Massive Attack, M People, New Order, Arrested Development czy U2.

Firmowane były one z reguły przez Perfecto, za którym to pseudonimem kryli się Oakenfold i Osbourne. Perfecto to również nazwa wytwórni płytowej, początkowo filii RCĄ. Oakenfold brał potem udział w trasach koncertowych z U2, podczas których nagrywał bardzo różne płyty, w tym ścieżkę dźwiękową do filmu „Blade Runner” -jeden z jego ulubionych albumów. Zajmował się (choć rzadziej) także produkcją nagrań w pełnym tego słowa znaczeniu - m.in. dla Happy Mondays, Solid Gold Easy Action (Enjoy z 1990 r.) i Deacon Blue.

W 1991 r. został razem z Osbourne’em nominowany do nagrody BRIT dla najlepszego producenta. Ma swój wkład w powstaniu takich płyt, jak Joy And Heartbreak grupy Movement 98 i Carroll Thompson -przykład jego prób zwolnienia tempa nagrań tanecznych do 98 bpm, co miało być antidotum dla eksplozji hardcore’u. Był to swego rodzaju punkt wyjścia do rozwoju nurtu ambient house - singel zawierał fragment utworu „Trois Gymnopee” Erika Satie.

Podobnie jak Weatherall, Oakenfold podpisał w 1994 r. kontrakt z jedną z dużych wytwórni - został konsultantem d/s artystycznych firmy East West. Rozpoczął też singlem ,,Rise” karierą solową. Najciekawsze z jego świeższych remiksów to opracowania nagrań grapy Stone Roses i Snoop Doggy Dogga. Skompilował też dwie składanki dla oddziału wytwórni Perfecto - Fluoru.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Jibaro	Electra	08.1988	54[5]	-	FFRR F9	[written by Rob Davis][produced by Phil Harding & Ian Curnow]
Destiny / Autumn Love	Electra	12.1989	51[4]	-	London F 121	[written by Oakenfold, Davis, Wyzgowski][produced by Oakenfold, Davis, Osborne]
The Single	Rise	09.1994	70[2]	-	Perfecto/East West YZ 839CD	[written by Des Strachen][produced by Paul Oakenfold & Steve Osborne]
Reach Up (Papa's Got A Brand New Pig Bag)	Perfecto Allstarz	02.1995	6[12]	-	Perfecto/East West YZ 892CD	[written by Carpenter, Lee, Johnstone, Moore, Freeman, Underwood][produced by Paul Oakenfold & Steve Osborne]
Sun	Virus	08.1995	62[2]	-	Perfecto PERF 107CD	[written by Paul Oakenfold And Steve Osborne][produced by Paul Oakenfold & Steve Osborne]
Moon	Virus	01.1997	36[2]	-	Perfecto PERF 134CD	[written by Paul Oakenfold And Steve Osborne][produced by Paul Oakenfold & Steve Osborne]
Not Over Yet	Grace	04.1995	6[8]	-	Perfecto PERF 104CD	[written by Oakenfold, Davis, Wyzgowski][produced by Paul Oakenfold & Steve Osborne]
I Want To Live	Grace	09.1995	30[2]	-	Perfecto PERF 109CD	[written by Friday, Seezer][produced by Paul Oakenfold & Steve Osborne]
Skin on Skin	Grace	02.1996	21[3]	-	Perfecto PERF 116CD	[written by Atkins, Lambert, Oakenfold Osborne][produced by Paul Oakenfold & Steve Osborne]
Down to Earth	Grace	06.1996	20[2]	-	Perfecto PERF 120CD	[written by Paul Oakenfold And Steve Osborne,Davis][produced by Paul Oakenfold & Steve Osborne]
If I Could Fly	Grace	09.1996	29[2]	-	Perfecto PERF 127CD	[written by Jimmy Polo][produced by Paul Oakenfold & Steve Osborne]
Hand in Hand	Grace	05.1997	38[2]	-	Perfecto PERF 129CD	[written by Munro, Dodds, Hawkshaw, Brammer, Walton][produced by Paul Oakenfold & Steve Osborne]
Down to Earth (Remix)	Grace	07.1997	29[2]	-	Perfecto PERF 142CD	[written by Paul Oakenfold & Steve Osborne,Rob Davis][produced by Paul Oakenfold & Steve Osborne]
Planet Rock	Paul Oakenfold Presents Afrika Bambaataa & The Soulsonic Force	08.2001	47[2]	-	Tommy Boy TBCD 2266	[produced by Arthur Baker]
Southern Sun / Ready Steady Go	Paul Oakenfold	06.2002	16[6]	-	Perfecto PERF 17CD	[written by Paul Oakenfold][produced by Paul Oakenfold][9[11].Hot Disco/Dance;Maverick 42 437 12"]
Starry Eyed Surprise	Paul Oakenfold featuring Shifty Shellshock	08.2002	6[9]	41[8]	Perfecto PERF 27CD	[written by Seth Binzer,Andy Gray,Fred Neil,Paul Oakenfold][produced by Andy Gray, Paul Oakenfold][10[13].Hot Disco/Dance;Maverick [promo] 12"]
The Harder They Come	Paul Oakenfold	02.2003	38[2]	-	Perfecto PERF 49CD	[written by Thaws, Furtado, Oakenfold][produced by Andy Gray, Paul Oakenfold]
Hypnotised	Paul Oakenfold featuring Tiff Lacey	09.2003	57[3]	-	Perfecto EW 271CD	[written by Smith, Oakenfold, Wright, Larsen, Davis, Osbourne][produced by Paul Oakenfold & Steve Osborne]
Faster Kill Pussycat	Paul Oakenfold featuring Brittany Murphy	06.2006	7[15]	-	Perfecto CDPER 008	[written by Paul Oakenfold, Ian Green, Kelli Ali][produced by Paul Oakenfold, Ian Green]
Sex 'N' Money	Paul Oakenfold feat. Pharrell Williams	11.2006	101[1]	-	Perfecto PERF 010CD	[written by Ian Green, Paul Oakenfold, Pharrell Williams, TC][produced by Paul Oakenfold ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Perfecto Presents: Another World	Paul Oakenfold	10.2000	-	114[5]	Sire 31 035 [US]	[produced by Paul Oakenfold]
Swordfish	Paul Oakenfold	06.2001	-	102[6]	Warner Sunset 31 169 [US]	[produced by ylifon]
Bunkka	Oakenfold	07.2002	25[14]	65[12]	Perfecto PERFALB 09CD	[produced by Paul Oakenfold, Steve Osborne, Andy Gray, Carmen Rizzo, Jeff Turzo]
Creamfields	Paul Oakenfold	08.2004	-	180[1]	Perfecto 90 724	[produced by Paul Oakenfold]
A Lively Mind	Paul Oakenfold	06.2006	57[2]	145[1]	Perfecto PERCD 003	[produced by Paul Oakenfold; Ian Green]
Perfecto: Vegas	Oakenfold	07.2009	-	66[1]	Perfecto -	-

Nu Groove Records

Renomowana nowojorska wytwórnia płytowa. Jej właścicielami są Frank i Judy Russelowie, ale w świadomości odbiorców zaistniała dzięki producentom-bliźniakom Rhejiemu i Ronniemu Burrellom. którzy karierę rozpoczęli od nagrań dla filii Virgin-Ten (jako Burrell).

Nu Groove powstała jako "wytwórnia alternatywna (...), ponieważ mieliśmy wiele materiału, którego nie mogliśmy wydać nakładem Virgin". Wkrótce praca w nowej firmie pochłonęła Burrellów zupełnie. Debiutem wydawniczym wytwórni był utwór "Feel The Luv" zespołu Tech Trax Inc z sierpnia 88 r., napisany przez Rhejiego. Wkrótce wydano materiał firmowany przez Bas Noir (za tą nazwą krył się Ronnie) i następny singel Rhejiego - "You Can't Run From My Love".

Początkowo planowano wydawanie co owa tygodnie jednego singla każdego z braci, a oni wcale nie pozostawali daleko w tyle za tym napiętym harmonogramem. Poza tym wydawali nagrania innych muzyków - wśród najlepiej znanych singli Nu Groove wymienić można "It's Power House Brooklyn Style" z 1989 r. (stworzony przez Powerhouse, czyli Masters At Work), "The Poem" i "Rydims" (1990) Bobby'ego Kondersa oraz "Tune In Light Up" i "Bug Out" grupy Transphonic.

Na większości z tych nagrań na instrumentach klawiszowych zagrał Peter Daou (trudno w to uwierzyć, ale jest on byłym członkiem Jazz Trio z Bejrutu -tam dorastał). Wspólnie z żoną Vanessą wydał single "Law Of Chants" i "Part Two" (pod pseudonimem Vandal). Rheji nagrał też album New York House i Authority (SBK 1990), płytę bardziej "miękką", refleksyjną.
Innym ważnym singlem był "Major Problem", antynarkotykowy utwór satyryczny w wykonaniu Lenniego Dee i Ralphiego (sample m.in. z Yello).

Rok 1991 przyniósł EP-kę Metro, "cięższe", napędzane basem dzieło Rhejiego oraz Bring That Back OnThe Verve grupy Lost Entity, z charakterystycznym "głęboko" house'owym brzmieniem. Poza tym nakładem Nu Groove ukazywały się płyty Howiego Howa i Little Carlosa (czyli Divine Masters - "Cause I Need You"), grupy The Vision ("Laidback And Groovy" autorstwa Eddiego "Satin" Maduro) oraz zespołu Transphonic "Club Tools (Professional Use Only)".

W 1992 r. wydano "House Trix", firmowany przez Izę 2 (produkcja Isaaca Santiago). Znak Nu Groove nosiła amerykańska wersja przeboju "Together" grupy Mr Maize Joeya Negro. Gdy singel ten dotarł do samego szczytu list przebojów. dziennikarze spróbowali zupełnie fikcyjnego Mr Maize'a wytropić-rzecz jasna bez skutku. Inni znani współpracownicy firmy to Victor Simonelli (pod szyldem Groove Committee - "Dirty Games") i grupa Houz Negroz ("How Do You Love A Black Woman", wyprodukowany przez braci Burrellów). Śledzenie dyskografii Nu Groove jest zajęciem wyczerpującym, ale zarazem niezwykle wdzięcznym.

Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"

1989 I m Glad You Came To Me Hot Dance Joey Negro, Music/Maxi-Singles Sales No. 33

NovaMute

Filia niezależnej wytwórni Mute, zajmująca się muzyką taneczną i techno. Założyli ją w styczniu 1992 r. Mick Paterson (promocja; po jakimś czasie odszedł), Pepe Jansz (sprawy repertuarowo-kadrowe) i Seth Hodder (produkcja). W przeciwieństwie do wielu innych znanych firm, które z muzyki tanecznej usiłują wyłowić jakieś perły, Mute stworzyła własną tradycję w tym gatunku dzięki zespołom Depeche Mode i Erasure, a zwłaszcza Renegade Soundwave i Nitzer Ebb.

Przez kilka lat Mute wspierała młodą firmę Rhythm King, która działalność w pełni na własną rękę rozpoczęła dopiero w łatach 90. Zbliżenie do pączkującej sceny house/techno było posunięciem zupełnie naturalnym, szczególnie że firma-matka miała już w swym katalogu nagrany przez Exit 300 w 1991 r. singel "Liquid", minialbum X110 zespołu Underground Resistance i wykupiła licencję na kompilację wytwórni Black Market.

Początkowo Nova Mute miała wykupować prawa do próbnych singli oraz płyt z importu i wydawać je "jak należy" na rynku brytyjskim. W USA cel ten osiągnięto poprzez umowę dystrybucyjną z niezależną wytwórnią rapową Tommy Boy. W ugruntowaniu pozycji Nova Mute kluczową rolę odebrały cztery kompilacje: Tresor l (Berlin 1992 - Der Klang Der Familie), Tresor II (Berlin-Detroit: A Techno Alliance) i Tresor III, wydane we współpracy z berlińską wytwórnią Tresor oraz Probe Mission USA, odkupiona od kanadyjskiej Plus 8 Records.

W 1993 r. ukazała się jedyna własna składanka Nova Mute - Version 1. 1.
W katalogu flrmy można znaleźć takich wykonawców, jak R.M.Hall (bardziej znany jako Moby - pod pseudonimem Voodoo Child), Richie Hawtin/Plastikman (albumy Shit One i Music ),3Phase (singel "Rota" i album Schlangenfarm), Juno Reactor (odszedł do własnej wytwórni Blue Room po wydaniu dwóch singli i albumu Transmissions}, Spirit Feel ("Forbidden Chant"), 3MB ("Jazz Is The Teacher"). Do najnowszych nabytków firmy należą Darren Price ("Blueprints"), Fawn (projekt M.Bella z LFO) i JB3 (Joey Beltram, singel "Believer" i album Close Grind).

Hity na singlowej liście przebojów UK Top Singles

Luke Slater Love (Loved) 1998 ( 127
Luke Slater's 7th Plain Body Freefall, Electronic Inform 2000 90
Luke Slater All Exhale 2000 74
JB3 Through The Mixer 1997 185
Plastikman Sickness 1997 197
Miss Kittin Professional Distortion 2004 83
Miss Kittin Requiem For A Hit 2004 92
Nitzer Ebb Murderous / Control I'm Here 2004 112
Plastikman Disconnect 2003 154

Georgio

Georgio Allentini (ur. 1966r) lepiej znany pod pseudonimem  Georgio jest afroamerykańskim piosenkarzem, autorem piosenek i multiinstrumentalistą z Kalifornii .
Allentini również wyprodukował, wyreżyserował i zagrał w filmie Tapped Out w 2003 roku.
Po wydaniu swoich demówek Prince'owi i próbie dołączenia do Prince's Paisley Park , nagrał swój własny utwór Sexappeal (czasami Sex Appeal ) w swoim własnym labelu Georgio Records.

W 1984 r. Motown Records zainteresował się Allentinim, który ostatecznie podpisał kontrakt z wytwórnią. Powiedział wówczas wicedyrektor Motown z A & R Russ Regan "Pewnego dnia usłyszałem Sexappeal w moim radiu samochodowym i uznałem, że to było nagranie,  które Motown powinien wydać, ale chciałem najpierw spotkać się z artystą. kupiłem tylko płytę, zjedliśmy obiad i byłem podekscytowany, coś w nim było.

W 1987 Allentini miał kilka piosenek  na liście Billboard Hot 100 , chociaż żadne nie zaszło wyżej niż na 58 miejsce. O wiele bardziej udane wyniki miał na liście Hot Dance Music / Club Play , gdzie  miał cztery utwory w Top10, w tym "Tina Cherry", który zdobył  pierwsze miejsce.  Jego nagranie z 1988 roku "Lover's Lane" osiągnęło 54 miejsce na brytyjskiej liście singli .

Allentini nagrał dwa albumy w Motown records w latach 80-tych i jeden dla RCA w latach 90-tych XX wieku.
Pracował również w MIG Records.

Allentini pojawił się również w francuskim dokumencie z 2000 roku, zatytułowanym XX elles z Estelle Desanges, Lisa Guerlain, Dany Verissimo-Petit i innymi.
Allentini urodził się w Teksasie w 1966 roku.   Jego matka była sprzedawczynią , a ojciec oficerem marynarki wojennej .  Georgio przeniósł się do Los Angeles w wieku 17 lat .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sexappeal	Georgio	02.1987	-	58[9]	Motown 1882	[written by Georgio Allentini][produced by Georgio Allentini][16[15].R&B Chart]
Tina Cherry/Ménage A Trois	Georgio	08.1987	-	96[2]	Motown 1892	[written by Georgio Allentini][produced by Georgio Allentini][5[18].R&B Chart]
Lover's Lane/I Won't Change	Georgio	12.1987	54[3]	59[12]	Motown 1906	[written by Georgio Allentini][produced by Georgio Allentini][26[15].R&B Chart]
Bedrock	Georgio	02.1988	-	-	Motown 1927	[written by Georgio Allentini][produced by Georgio Allentini][37[12].R&B Chart]
I Don't Want 2 Be Alone/1/4 2 9	Georgio	11.1988	-	-	Motown 1949	[written by Georgio Allentini][produced by Georgio Allentini][37[14].R&B Chart]
Rollin'	Georgio	08.1991	-	-	RCA 62 032	[written by Georgio Allentini][produced by Georgio Allentini][35[11].R&B Chart]
This Time	Georgio	11.1991	-	-	RCA 62 153	[produced by Georgio Allentini, Cirocco][70[10].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sexappeal	Georgio	04.1987	-	117[52]	Motown 6229	[produced by Georgio]

Georgia Satellites

The Georgia Satellites, grupa amerykańska. Powstała w grudniu 1980 w Atlancie w stanie Georgia. Początkowo działała pod nazwą Keith And The Satellites. Założyli ją Rick Richards - g, voc i Keith Christopher - b, voc, w tym czasie związani też z innym zespołem The Famous Unknowns, oraz David Michaelson - dr, pod wpływem obejrzanego razem świetnego koncertu Rockpile (z Dave'em Edmundsem i Nickiem Lowe'em) w miejscowej Agorze. Trzy tygodnie później składu dopełnił Dan Baird (właśc. Daniel John Baird; 12.12.1953, San Diego, Kalifornia) - voc, g.


W 1983 odeszli najpierw Christopher, a później też Michaelson. W następnym okresie przewinęło się przez nią kilku basistów, m.in. Brendan 0'Brien i Dave Hewitt, oraz perkusistów, m.in. Randy DeLay i Mauro Magellan z The Brains. W tym czasie zmieniła nazwę na The Georgia Satellites. W 1984 zawiesiła działalność. Baird założył wtedy The Woodpeckers, a Richards, Magellan oraz Rick Price - b, g, mand, voc, jeszcze jeden były muzyk The Brains - The Hellhounds. Jednakże po roku Baird, Richards i Magellan znowu połączyli siły w The Georgia Satellites, a składu dopełnił Price.

Gdy na początku 1991 odszedł Baird, rozsypała się, ale w czerwcu tego roku odrodziła się na trasę po Europie. W 1993 znowu się reaktywowała, ale bez Bairda, z Richardsem, Price'em, Joeyem Huffmanem - k i Billym Pittsem - dr. W 1995 odszedł Huffman, a dołączył Jeremy Graf - g. W lutym 2003 odrodziło się na kilka koncertów wczesne wcielenie formacji, Keith And The Satellites; tworzyli je jak przed laty: Baird, Richards, Christopher i Michaelson.


Zadebiutowała w styczniu lub lutym 1981 w Bistro w Atlancie, a uznanie miejscowych fanów rocka zapewniły jej stałe występy w Hedgens Rock'n'Roll Tavern, małym barze przy Roswell Road w dzielnicy Buckhead. Wykonywała głównie standardy - utwory Jerry'ego Lee Lewisa, Chucka Berry'ego, Elvisa Presleya, The Beatles, The Rolling Stones, Boba Dylana, Faces, ale też własne kompozycje utrzymane w podobnej konwencji. W 1983 zaczęła koncertować w całym kraju. W tym samym czasie zarejestrowała na swój koszt sześć utworów, m.in. Red Light, Six Years Gone i Keep Your Hands To Yourself, ale nie potrafiła zainteresować nimi żadnej firmy płytowej w Stanach i niebawem zawiesiła działalność. Jednakże gdy szef jej tras, Kevin Jennings, doprowadził do wydania w marcu 1985 odrzuconych nagrań w Wielkiej Brytanii na płycie "Keep The Faith", odrodziła się i w krótkim czasie odniosła sukces, uważano nawet, że ma szansę przywrócić rock'n'rollowi witalność i świeżość muzyki z lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych.


Podpisała kontrakt z wytwórnią Elektra i już dla niej nagrała przy pomocy Jeffa Glixmana jako producenta płytę "Georgia Satellites", wydaną w listopadzie 1986, promowaną singlami Keep Your Hands To Yourself/Can't Stand The Pain z grudnia tego roku i Battleship Chains/Hard Luck Boy z kwietnia następnego. Zakorzeniony w tradycji, ale wykonywany z nieokiełznaną energią, werwą i luzem repertuar, m.in. Keep Your Hands To Yourself, Battleship Chains, Railroad Steel, Over And Over oraz przeróbka Every Picture Tells A Story Roda Stewarta, ugruntował jej popularność. Niestety, dużo mniejsze powodzenie miał następny album, "Open All Night" z czerwca 1988, wyprodukowany tak jak poprzedni przez Glixmana, nagrany z gościnnym udziałem Iana McLagana -ex Faces, zawierający oprócz własnych utworów, jak Open All Night, Sheila, My Baby i Down And Down, także przeróbki Whole Lotta Shakin' Goin' On Jerry'ego Lee Lewisa i Don't Pass Me By The Beatles.


Z tego okresu pochodzą też dwa single: Hippy Hippy Shake (przeróbka przeboju Swinging Blue Jeans, nagrana do filmu Cocktail Rogera Donaldsona)/Hand/ To Mouth ze stycznia 1989 i Sheila/Hippy Hippy Shake z maja tego roku. Dziełem zabarwionym ironią i ujawniającym pewien dystans do wykonywanej muzyki okazała się płyta "Living In The Land Of Salvation And Sin" z października 1989, znowu nagrana przy pomocy McLagana, zawierająca m.in. All Over But The Crying, Another Chance, Stellazine Blues, Crazy Dan Takes Five i przeróbkę Games People Play Joe Southa. Przeszła bez echa, podobnie jak wydane w tym czasie single: One More Chance/Open All Night z października 1989 i Another Chance/Open All Night z marca 1990.


W 1993 grupa odrodziła się bez Bairda, ale pierwsza od kilku lat płyta, "Shaken Not Stirred", nagrana w lutym i marcu 1996 w Danii, wydana w 1997, była wielkim rozczarowaniem. Premierowym kompozycjom w rodzaju Shaken Not Stirred i Anna Lee, nowym wersjom takich utworów, jak Battleship Chains i Can't Stand The Pain, oraz kilku przeróbkom, jak wzięta na warsztat po raz drugi piosenka Games People. Play Joe Southa oraz Rain The Beatles i My Fault Faces, brakowało dawnej magii.


Dyskografię uzupełnia m.in. wiązanka kompozycji Johna Fogerty'ego Almost Saturday Night i Rockin' All Over The World na okolicznościowej składance "Rubaiyat" (Elektra, 1990).
Baird w duecie z Peterem Buckiem z R.E.M. zrealizował album "Dirty Bucks" (Warner Brothers, 1989), jako solista -"Love Songs For The Hearing Impaired" (Def American, 1991; m.in. przebój I Love You Period), "Buffalo Nickel" (American, 1996) i "Out Of Mothballs" (Jerkin' Crocus, 2003; wcześniej nie publikowane nagrania z 1990 i 1993), z zespołem The Yahoos (m.in. Christopher) - "Fear Not The Obvious" (Bloodshot, 2001), a jako lider grupy Dan Baird And The Sofa Kings - koncertowy "Redneck Savant" (Blue Buffalo, 2001).


Umieścił też pojedyncze nagrania na składankach, np. Whislfey Bent And Hell Bound na "A Bocephus Celebration - The Songs Of Hank Williams Jr." (Warner Brothers, 2003). Gościnnie wspomagał w studiu, niekiedy także jako producent, m.in. Freda Haringa, Willa Hoge'a, Chrisa Knighta, Terry'ego Andersona, Tommy'ego Womacka, Dash Rip Rock i Blue Mountain.
Richards pojawił się w zespole Ju Ju Hounds Izzy'ego Stradlina. Christopher uczestniczył w sesjach m.in. Paula Westerberga i Kenny'ego Wayne'a Shepherda. DeLay nawiązał współpracę m.in. z Drivin' N' Cryin'. Hewitt zrealizował autorskie albumy "The Storyteller" (Priority, 1990) i "African Tapestry" (Priority, 1991). Magellan przypomniał się jako muzyk The Moon Gypsies. 0'Brien został słynnym producentem nagrań; w tej roli współpracował m.in. z Bruce'em Springsteenem, Bobem Dylanem, Red Hot Chili Peppers, Pearl Jam. W późniejszych latach został wiceprezesem wytwórni Sony Music. Michaelson związał się z The Blue Velvets.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Keep Your Hands to Yourself / Can't Stand the Pain	Georgia Satellites	11.1986	69[3]	2[20]	Elektra 69 502	[written by Dan Baird ][produced by Jeff Glixman]
Battleship Chains / Golden Light	Georgia Satellites	03.1987	44[4]	86[5]	Elektra 69 497	[written by Terry Anderson ][produced by Jeff Glixman]
Hippy Hippy Shake / Hand to Mouth	Georgia Satellites	10.1988	63[4]	45[14]	Elektra 69 366	[written by Chan Romero ][produced by Georgia Satellites/Brendan O'Brien ][piosenka z filmu "Coctail"]
Sheila / Hippy Hippy Shake	Georgia Satellites	05.1989	99[1]	-	Elektra 69 328	[written by Dan Baird, Neill Bogan][produced by Jeff Glixman]
I Love You Period/Lost Highway	Dan Baird	12.1992	-	26[16]	Def American 18724	[written by T. Anderson][produced by Brendan O'Brien]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Georgia Satellites	Georgia Satellites	11.1986	52[7]	5[42]	Elektra 60 496	[platinum-US][produced by Jeff Glixman ]
Open All Night	Georgia Satellites	07.1988	39[2]	77[13]	Elektra 60 793	[produced by Jeff Glixman ]
In the Land of Salvation and Sin	Georgia Satellites	11.1989	-	130[13]	Elektra 60 887	[produced by Joe Hardy,Georgia Satellites ]

Robin George

Styl urodzonego w Wielkiej Brytanii gitarzysty / producenta Robina George'a, pomimo jego geograficznego pochodzenia, jest czystym amerykańskim AOR. George rozpoczął karierę w zespole Life, który wydał singiel "Too Late". W składzie znaleźli się także Dave Holland (później Judas Priest) i Mark Stanway (później Magnum).

  Następnie grał na gitarze w Byron Band,gdzie frontmenem był kiedyś wokalista Uriah Heep David Byron. Jego świetną grę na gitarze można usłyszeć z dobrym skutkiem na ich debiutanckim albumie, On The Rocks (Creole Records), w 1981 roku, choć po roku odszedł, aby kontynuować solową karierę. Po raz pierwszy podpisał kontrakt z Arista Records w 1983 roku, wzmacniając to wydaniem singla "Go Down Fighting", którego melodyjna gitara szybko przykuła uwagę   jako odpowiedź Wielkiej Brytanii na Billy'ego Squiera.

  Mimo tego Arista zrezygnowała z niego, a następnie pracował w dziale produkcji Heavy Metal Records, pomagając w różnych działaniach, w tym grupie Wrathchild (Wielka Brytania). W 1984 roku podpisał kontrakt z Bronze Records, a premiera "Heartline" poprzedziła jego pierwszy pełny album, Dangerous Music - oba wydawnictwa zostały nagrodzone za nieskazitelną produkcję i grę basisty Pino Pallidino (Paul Young Band).  

Mimo przychylności krytyki, "Heartline" pozostał jego jedynym prawdziwym sukcesem i został ponownie wydany w 1985 roku, ponownie sprzedając się dobrze. Pozostał w produkcji do 1990 roku, kiedy nawiązał współpracę z byłym wokalistą Diamond Head Seanem Harrisem w zespole Notorious. To był niefortunny projekt, który nie przyniósł sukcesu i wkrótce się rozpadli. Od tego czasu George powrócił do stanowiska mikserskiego.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Heartline/Space Kadett	Robin George	04.1985	-	92[2]	Bronze BRO 187	[written by Robin George][produced by John Ryan]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dangerous Music	Robin George	03.1985	65[3]	-	Bronze BRON 554	[produced by John Ryan]

Barbara George

Barbara George (ur. 16 sierpnia 1942 r. - zm. 10 sierpnia 2006 r.) Była amerykańską piosenkarką r&b i autorką tekstów piosenek  .
Urodzona jako Barbara Ann Smith w Charity Hospital w Nowym Orleanie, w stanie Luizjana , w Stanach Zjednoczonych , wychowała się w   Nowym Orleanie   i zaczęła śpiewać w kościelnym chórze . Została odkryta przez wokalistę Jessie Hilla , który polecił  ją producentowi nagrań Haroldowi Battiste . Jej pierwsza płyta w wytwórni Battiste AFO (All For One) " I Know (You Do not Love Me No More) ", napisana przez jej matkę, Eulę Mae Jackson, została wydana pod koniec 1961 r.  i została numerem 3 na liście Billboard Hot 100 .Utwór został    później nagrany przez wielu innych artystów , w tym Freddie Kinga , Paul Revere & the Raiders (1966), Merseybeats , Ike i Tina Turner oraz Bonnie Raitt (1972).

Dwa kolejne wydania "You Talk About Love" i "Send For Me (If You Need Some Lovin')", obie dla AFO, dotarły do ​​Billboard Hot 100 w późniejszym czasie w 1962 roku, ale nie dorównywały   sukcesowi jej pierwszego hitu.

Późniejsze nagrania, takie jak "Take Me Somewhere Tonight" wyprodukowane przez Senatora Jonesa z 1979 r. , spotkały się z mniejszym sukcesem, a George w dużej mierze wycofała się z branży muzycznej na początku lat 80-tych, a kolejne single nigdy nie osiągnęły sukcesu nagrania wyprodukowanego przez Harolda Battiste'a , "I Know". Śpiewała na płycie Willy DeVille'go , Victory Mixture .

Barbara urodziła trzech synów: Tevina, Alberta i Gregor'ego. Syn Barbary, Tevin George, wyszkolił się na zawodowego boksera występując na olimpiadzie.

George zmarła w sierpniu 2006 roku w Chauvin w stanie Luizjana, gdzie spędziła ostatnie dziesięć lat swojego życia, w wieku 63 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Know (You Don't Love Me No More)/Love (Is Just A Chance You Take)	Barbara George	11.1961	-	3[19]	A.F.O. 302	[written by Barbara George][1[4][19].R&B Chart]
You Talk About Love/Whip O Will	Barbara George	03.1962	-	46[6]	A.F.O. 304	[written by Barbara George]
If You Think/If When You've Done The Best You Can	Barbara George	07.1962	-	114[1]	Sue 763	[written by Barbara George]
Send For Me (If You Need Some Lovin)/Bless You	Barbara George	09.1962	-	96[1]	Sue 766	[written by Barbara George]

Gentrys

Gentrys, amerykańska grupa działająca w latach 60-tych i na początku lat 70-tych,znana głównie ze swojego przeboju z 1965r "Keep on Dancing".W skład założonej w maju 1963r grupy wchodziło siedmiu absolwentów Treadwell High School w Memphis,w stanie Tennessee;Bruce Bowles (vocals), Bobby Fisher (saxophone, keyboards), Jimmy Hart (vocals), Jimmy Johnson (trumpet, keyboards), Pat Neal (bass guitar), Larry Raspberry (guitar, lead vocalist), i perkusista Larry Wall.Początkowo nagrywali dla maleńkiej wytwórni Youngstown,ale wkrótce podpisali kontrakt z wytwórnią MGM.

Ich hit,"Keep on Dancing" sprzedał się w ponad milionowym nakładzie i osiągnął 4 pozycję na liście Billboard.Ten sukces zaowocował występami w programach telewizyjnych programach jak "Hullabaloo", Shindig!,czy "Where the Action Is" oraz turnee z The Beach Boys i Sonny and Cher.

Dwa kolejno wydane single przepadły na listach przebojów i zespół w 1966r zdecydował się rozwiązać.Warto wspomnieć o innych członkach Gentrys grających w niej w latach 1963-1966r jak:Claude Wayne Whitehead (rhythm guitar), Larry Butler (keyboards), Ronnie Moore (bass), i grający z nią epizodycznie inżynier dżwięku i producent,a także członek grupy Big Star- Terry Manning (keyboards).

Jimmy Hart reaktywował zespół w 1969r zostając jego wokalistą,ale ich kolejne trzy single,covery innych wykonawców ["Cinnamon Girl" ,"Wild World"], krótko gościły w dolnych rejonach Hot 100 Singles.Gentrys w tym czasie nagrywał dla wytwórni Bell.W okresie 1969-1974r Harta wspomagali w zespole:Steve Speer (bass), Dave Beaver (keyboards), Jimmy Tarbutton (guitar), Wes Stafford (lead guitar), i Mike Gardner (drums).Ten okres był obfity w popowe produkcje z wykorzystaniem w utworach rogu jak np. "He'll Never Love You" i "Why Should I Cry".Zespół przenosi się na krótko do wytwórni Capitol,gdzie współpracuje z producentem Knowem Phillipsem wydając singla "Changin'" / "Let Me Put This Ring On Your Finger".

Hart odnosił także sukcesy we wrestlingu,zdobywając tytuł mistrza świata,także jako menadżer i kompozytor.Był też członkiem The Wrestling Boot Band z jej liderem Hulkiem Hoganem.
Raspberry założył w latach 70-tych zespół Larry Raspberry and the Highsteppers.
Gordon jako solista nagrał płyty "The Baboon In The Basement" (Radiant Future, 2003) i "The Joy Of More Hogwash" (Radiant Future, 2004).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Keep On Dancing/Make Up Your Mind	Gentrys	09.1965	-	4[13]	MGM 13379	[written by Willie Young][produced by Chips Moman]
Spread It On Thick/Brown Paper Sack	Gentrys	01.1966	-	50[8] side B:101[4]	MGM 13432	[written by William Cates/John Hurley/Ronnie Wilkins][produced by Chips Moman]
Everyday I Have To Cry/Don't Let It Be	Gentrys	05.1966	-	77[5]	MGM 13495	[written by Arthur Alexander][produced by Chips Moman]
A Woman Of The World/There Are Two Sides To Every Story	Gentrys	09.1966	-	112[5]	MGM 13561	[written by Hurley, Wilkins][produced by Chips Moman]
You Make Me Feel Good/There's A Love	Gentrys	03.1967	-	130[2]	MGM 13690	[written by White][produced by The Gentrys ]
I Can't Go Back To Denver/You Better Come Home	Gentrys	05.1968	-	132[2]	Bell 720	[written by Levy, Illingworth, Grasso, Cohen][produced by Dale Hawkins]
Why Should I Cry/I Need Love	Gentrys	02.1970	-	61[6]	Sun 1108	[written by Jimmy Hart][produced by Gentrys/Knox Phillips]
Cinnamon Girl/I Just Got The News	Gentrys	04.1970	-	52[12]	Sun 1114	[written by Neil Young][produced by Knox Phillips]
He'll Never Love You/I Hate To See You Go	Gentrys	08.1970	-	116[1]	Sun 1118	[written by Jimmy Hart][produced by Knox Phillips]
Goddess Of Love/Friends	Gentrys	11.1970	-	119[2]	Sun 1120	[written by Jimmy Hart, Wes Stafford, Bobby Liles][produced by Knox Phillips]
Wild World/Sunshine	Gentrys	02.1971	-	97[2]	Sun 1122	[written by Cat Stevens][produced by Knox Phillips]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Keep on dancing	Gentrys	12.1965	-	99[10]	MGM 4336	-

Bobbie Gentry

Bobbie Gentry, właśc. Roberta Lee Streeter (ur. 27 lipca 1944r w hrabstwie Chickasaw) -amerykańska piosenkarka i autorka tekstów.
Gentry była jedną z pierwszych kobiet grających napisane przez siebie utwory country. Swoim pierwszym albumem "Ode to Billie Joe" wygrała nagrodę Grammy w kategoriach: Best New Artist i Best Female Pop Vocal (Najlepsza nowa artystka, najlepszy kobiecy wokal) w 1968r. "Ode to Billie Joe" była czwartą najbardziej popularną piosenką w USA w 1967. Piosenkarka straciła swoją popularność w latach 70-tych i zakończyła karierę artystyczną.


Roberta Streeter jest częściowo portugalskiego pochodzenia. Jej rodzice rozwiedli się krótko po jej urodzeniu. Po tym jak jej babcia sprzedała jedną z krów za pianino sąsiadów, siedmioletnia Bobbie skomponowała swoją pierwszą piosenkę "My Dog Sergeant Is a Good Dog" (Mój pies sierżant to dobry pies). Uczęszczała do elementarnej szkoły w Greenwood w Missisipi i sama nauczyła się grać m.in. na gitarze i banjo. Mając 13 lat przeprowadziła się do Arcadii w Kalifornii, by żyć z matką Ruby Bullington Streeter. Jej siostra Rosemary żyje w Vancouver w Kanadzie. Była dużo młodsza i została nauczycielką.

Roberta Streeter ukończyła Palm Valley School w 1960. Wybrała pseudonim sceniczny "Bobbie Gentry" z filmu Ruby Gentry i zaczęła występować w lokalnym klubie. Gentry przeprowadziła się do Los Angeles, by pracować w biurze i czasem grać w klubach. Później przekazała Los Angeles Conservatory of Music jej kompozycje muzyczne i przedstawiła swoje umiejętności. W 1964 nagrała swój debiut "Ode to Love" i "Stranger in the Mirror" z Jody Reynolds.

Gentry wzięła ślub z przedsiębiorcą Billem Harrah w Reno w Nevadzie, ale małżeństwo trwało krótko. W 1979 Gentry wyszła z piosenkarza i autora tekstów Jima Stafforda. Ich małżeństwo przetrwało 11 miesięcy. Gentry ma jednego syna ze Staffordem, który ma na imię Tyler.
W 1967 Gentry wyprodukowała pierwszy kawałek "Mississippi Delta"/"Ode to Billie Joe", opisując samobójstwo Billie Joe McAllistera, który skoczył z Tallahatchie Bridge. Singel sprzedał się w 3 milionach kopii. Magazyn Rolling Stone umieścił Ode to Billie Joe na liście 500 najlepszych utworów wszech czasów.

Bobbie Gentry dostała trzy nagrody Grammy w 1968 łącznie z "Najlepszą nową artystką" i "Najlepszych kobiecym wokalem". Dodatkowo została nazwana najlepszą nową wokalistką w Krajowej Akademii Muzycznej. Kolejne płyty Gentry nie dorównały poprzednim. W 1968 współpracowała z Glenem Campbellem.

W październiku 1969 piosenka Bobbie pt.: "I'll Never Fall In Love Again" napisana przez Burta Bacharacha i Hala Davida była bardzo popularna w Wielkiej Brytanii. W styczniu 1970r stała się numerem szóstym na liście Billboard Hot 100, lecz w wykonaniu Dionne Warwick. W 1970r uznanie zyskała piosenka "Fancy" napisana i wykonana przez Bobbie Gentry.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ode To Billie Joe/Mississippi Delta	Bobbie Gentry	08.1967	13[11]	1[4][14]	Capitol 5950	[gold-US][written by Bobbie Gentry][produced by Kelly Gordon/Bobby Paris][8[9].R&B Chart]
Okolona River Bottom Band/Penduli Pendulum	Bobbie Gentry	11.1967	-	54[4]	Capitol 2044	[written by Bobbie Gentry][produced by Kelly Gordon]
Louisiana Man/Courtyard	Bobbie Gentry	04.1968	-	100[1]	Capitol 2147	[written by Doug Kershaw][produced by Kelly Gordon]
Mornin' Glory/Less Of Me	Bobbie Gentry And Glen Campbell	10.1968	-	74[6]	Capitol 2044	[written by Bobbie Gentry][produced by Kelly Gordon/Al de Lory]
Let It Be Me/Little Green Apples	Glen Campbell And Bobbie Gentry	01.1969	-	36[9]	Capitol 2387	[written by Gilbert Becaud/Mann Curtis][produced by Kelly Gordon/Al de Lory]
Touch 'Em With Love/Casket Vignette	Bobbie Gentry	05.1969	-	113[3]	Capitol 2501	[written by John Hurley, Ronnie Wilkins][produced by Kelso Herston]
I'll Never Fall In Love Again/Ace Insurance Man	Bobbie Gentry	08.1969	1[1][19]	-	Capitol CL 15606 [UK]	[written by Burt Bacharach/Hal David][produced by Kelso Herston]
All I Have To Do Is Dream/Less Of Me	Bobbie Gentry And Glen Campbell	12.1969	3[14]	27[10]	Capitol 2745	[written by Boudleaux Bryant][produced by Al De Gory/Kelly Gordon]
Raindrops Keep Falling On My Head/Seasons Come, Seasons Go	Bobbie Gentry	02.1970	40[4]	-	Capitol CL 15626 [UK]	[written by Burt Bacharach/Hal David][produced by Rick Hall]
He Made A Woman Out Of Me/Billy The Kid	Bobbie Gentry	04.1970	-	71[5]	Capitol 2788	[written by Fred Burch/Don Hill][produced by Rick Hall]
Apartment 21/Seasons Come, Seasons Go	Bobbie Gentry	07.1970	-	81[6]	Capitol 2849	[written by John Wilkin][produced by Rick Hall]
Ode To Billy Joe/There'll Be Time (Love Theme)[Michel Legrand]	Bobbie Gentry	07.1976	-	65[4]	Warner Bros. WBS 8210	[written by Bobbie Gentry][produced by Marshall Lieb]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ode to Billie Joe	Bobbie Gentry	02.2005	-	1[2][30]	Capitol 2830	[gold-US][produced by Bobby Paris/Kelly Gordon]
The Delta Sweete	Bobbie Gentry	03.1968	-	132[12]	Capitol 2842	[produced by Kelly Gordon]
Bobbie Gentry and Glen Campbell	Bobbie Gentry and Glen Campbell	10.1968	50[1]	11[47]	Capitol 2830	[gold-US][produced by Bobby Paris/Kelly Gordon]
Touch 'Em with Love	Bobbie Gentry	08.1969	21[1]	164[4]	Capitol 155	[produced by Kelso Herston]
Greatest	Bobbie Gentry	12.1969	-	180[2]	Capitol 381	[produced by Kelso Herston]
Fancy	Bobbie Gentry	05.1970	-	96[17]	Capitol 428	[produced by Rick Hall]