piątek, 24 listopada 2017

Consolidated

Mocno rozpolitykowane rap-rockowe trio, grające w składzie: Adam Sherbourne (śpiew, gitara), Mark Pistel (sampler) i Philip Steir (instr. perkusyjne). W stosunku do muzyki rockowej odzwierciedlają kontestacyjne, lewicowe poglądy takich zespołów, jak Crass czy Minor Threat.
Swoją "misję" postrzegają jako agitację oraz tworzenie spektaklu, w którym odbiorca bierze aktywny udział. Na koniec każdego z występów osoby z widowni mogą swobodnie wypowiadać się do mikrofonu. Zwyczaj ten irytuje, ale też często intryguje płacących za bilety słuchaczy. Atrakcyjną zwykle scenografię uzupełniają slajdy, ilustrujące przejawy totalitaryzmu, a poruszające m.in. temat okrucieństwa wobec zwierząt i przemocy mężczyzn wobec kobiet. Mimo swej szczególnej postawy politycznej, muzycy określają siebie jako "typowych mężczyzn" ("Typical Men") i współpracują z żeńską grupą Beastie Girls. Działalność Consolidated przypomina o sile muzyki jako środka informacji i narzędzia mogącego zmieniać rzeczywistość. Sherbourne (syn amerykańskiego generała dywizji) nagrywał także solo pod pseudonimem Childman.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Consolidated!Consolidated08.1990-33[6].Hot Disco/DanceNettwerk 74 006[written by Consolidated][produced by Consolidated,Michael D. Ahearn]
Brutal EquationConsolidated06.1991-28[6].Hot Disco/DanceNettwerk 13 822[written by Consolidated][produced by Consolidated]
This Is FascismConsolidated11.1991-20[10].Hot Disco/DanceNettwerk 13 842[written by Consolidated][produced by Consolidated]
Butyric AcidConsolidated10.1994-46[3].Hot Disco/DanceLondon 857 667[produced by Consolidated]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Business Of PunishmentConsolidated07.199453[1]-London 828 514[produced by Consolidated ]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Conscious Daughters

Żeński duet z Oakland w Kalifornii.
Jego radykalny kobiecy manifest okazał się jednym z bardziej przekonujących w swoim gatunku. Umiejętności wokalne CMG (właśc. Carla Green) i Special One (właśc. Karry! Smith) zostały sprawnie wsparte na pierwszej ich płycie zdolnościami Parisa - producenta i właściciela wytwórni Scarface Rec. Kiedy Conscious Daughters go poznały, wcisnęły mu do ręki kasetę demo w nadziei, że się nimi zainteresuje. Paris ostatecznie zdecydował się zająć duetem, chociaż nastąpiło to długo po ich spotkaniu w 1991 r.
Debiutancki album obfitował w komentarze na temat sposobu, w jaki gangsta raperzy traktują kobiety, zwłaszcza w utworach "Wife Of A Gangsta" i "What's A Girl To Do", w którym pojawiła się nazwa grupy Fu-Schnikens, z którą duet koncertował.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Somethin' to Ride to (Fonky Expedition) Conscious Daughters03.1994-42[15]Priority PVL 53 851[produced by Paris][41[17].R&B; Chart]
We Roll DeepConscious Daughters07.1994-Priority PVL 53850[produced by Paris][99[3].R&B; Chart]
GamersConscious Daughters03.1996-124[1]Priority PVL 53 216[produced by Mike Mosley][65[11].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Ear To The StreetConscious Daughters02.1994-126[9]Scarface 53 677[produced by Paris]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Consequence

CONSEQUENCE, właśc. Dexter Raymond Mills jr. (ur. Nowy Jork, Nowy Jork, USA). Kuzyn - Q-Tipa, który zaistniał jako czwarty członek słynnego A Tribe Called Quest na przedostatnim albumie formacji: "Beats, Rhy-mes & Life" z 1996r. Pomimo sześciu udanych kawałków na wspomnianej płycie i nagrania kolejnego na słynną składankę "Lyricist Lounge 1", raper przez kilka lat zwlekał z wydaniem solowego materiału. W 2003 r. zainteresował się nim popularny producent Kanye West. Zaprosił Millsa na swój krążek "The College Dropout" (numer "Spaceship") i wyprodukował 8 kawałków z jego pierwszego mixtape'u, Beatów na "Take Em To Cleaners" (2004) dostarczyli też uznani w podziemiu 9th Wonder i 88Keys.
Utalentowany freestyler planuje wydanie swojego oficjalnego debiutu "Don't Quit The Day Job" w należącej do Westa wytwórni G.O.O.D. Music. Premierę wydawnictwa poprzedził mixtape "A Tribe Called Ouence 1995-2004" (2005).


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Whatever You WantConsequence featuring Kanye West and John Legend.2009--Motown[112.R&B; Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Don't Quit Your Day Job!Consequence03.2007-113GOOD 8287689631[produced by Koolade, Kanye West, Canei, Younglord, Darren Henson, Keith Pelzer, Len Woolfolk, Karriem Riggins, Keezo Kane]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Con Funk Shun

Con Funk Shun jest amerykańskim zespołem rhythm'n'bluesowym i funk popularnym w latach 70 i 80-tych.Uwidaczniały sie w twórczości grupy wpływy m.in. Jamesa Browna i Sly & the Family Stone . Zespół został założony przez parę studentów w Vallejo , California , perkusistę Louisa A. McCalla Sr i wokalistę / gitarzystę Michaela Coopera. Obydwaj zaczynali towarzysząc grupie Soul Children pod nazwą Project Soul . Zaczęli współpracę ze staffem kompozytorów Stax Records i podczas nagrań w Audio Dimensions, Memphis , producent Ted Sturges zaproponował nazwę grupy (po instrumentalnych nagraniach The Nite-Liters ) i wyprodukował ich pierwszy album , Organized Con Funk Shun.
W 1976 roku, Con Funk Shun podpisał kontrakt z Mercury Records , wydając jedenaście albumów na przestrzeni dziesięciu lat.Album grupy z 1977r, Secrets, otrzymał certyfikat złotej płyty w USA, podobnie jak w 1978 roku Loveshine, 1979 roku Candy, i 1980r Spirit of Love. Mieli szereg przebojowych singli na US Billboard black singles, w tym w 1977 roku " Ffun "(# 1),w 1978 roku "Shake a Dance with Me "(# 5),w 1979r " Chase Me "(# 4),w 1980r " Got to Be Enough "(# 8) i " Too Tight "(# 8 ).
Napięcia w grupie, narastające w latach 80-tych, spowodowały,że ostatni album grupy, Love Burning została nagrana bez autora tekstów i wokalisty Feltona Pilate . Po opuszczeniu Mercury, zespół rozpadł się w 1986 roku, ale niektórzy członkowie grupy zjednoczyli sie na koncerty w latach 90-tych.
Oryginalny perkusista Louis A. McCall S. został zamordowany w Stone Mountain, Georgia Village Square Apartaments w dniu 25 czerwca 1997 roku. Minęło pełne dziesięć lat by podejrzanego Claira Marquesa, w końcu postawić w stan oskarżenia w 2007 roku w związku z morderstwem. W dniu 7 sierpnia 2008 r., proces zakończył się uniewinnieniem, zarzuty przeciw Marquesowi odwołano ze względów formalnych.
Con Funk Shun nadal istnieje na antenie amerykańskich soulowych stacji radiowych, odtwarzajacych muzykę z lat 70 i 80-tych. Dodatkowo, ich beaty były wielokrotnie wykorzystywane przez późniejszych artystów w hip-hopowych,raperów i r&b; w ich samplach . Ostatnio ich utwór "Honey Wild" (napisany przez Louisa McCalla, jego żonę, Lindę Lou McCall,i Danny Thomasa), z ich albumu Spirit of Love został wykorzystany przez Lil Wayne'a do swojej płyty Tha Carter III - Deluxe Edition. W 1996 roku, Dru Hill nagrał własną wersję tego utworu na swój debiutancki album , który został wyprodukowany przez Keitha Sweata .


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Sho Feels Good To Me/Foley ParkCon Funk Shun01.1977--Mercury 73 883[written by M. Cooper, C. Martin, F. Pilate, L. McCall ][produced by Ron Capone, Con Funk Shun][66[8].R&B; Chart]
Ffun / Indian Summer LoveCon Funk Shun10.1977-23[13]Mercury 73 959[written by M. Cooper ][produced by Skip Scarborough][1[2][21].R&B; Chart]
Confunkshunizeya/Who has the timeCon Funk Shun03.1978-103[3]Mercury 73 985[written by M. Cooper ][produced by Skip Scarborough][31[11].R&B; Chart]
Shake And Dance With Me / I'll Set You Out O.K.Con Funk Shun07.1978-60[6]Mercury 74 008[written by M. Cooper ][produced by Skip Scarborough][5[17].R&B; Chart]
So Easy /Tears in my eyesCon Funk Shun10.1978--Mercury 74 024[written by M. Cooper ][produced by Skip Scarborough][28[9].R&B; Chart]
Chase Me/I Think I Found The AnswerCon Funk Shun05.1979--Mercury 74 059[written by M. Cooper/F. Pilate ][produced by Con Funk Shun, Skip Scarborough][4[21].R&B; Chart]
[Let me put] Love on your mind/Fire when readyCon Funk Shun09.1979--Mercury 76 002[written by F. Pilate ][produced by Con Funk Shun, Skip Scarborough][24[12].R&B; Chart]
Da Lady/ImagesCon Funk Shun01.1980--Mercury 76 026[written by Con Funk Shun][produced by Con Funk Shun,Skip Scarborough][60[6].R&B; Chart]
Got To Be Enough/Early Morning SunshineCon Funk Shun03.1980-101[3]Mercury 76 051[written by F. Pilate, M. Cooper][produced by Skip Scarborough][8[18].R&B; Chart][20[16].Hot Disco/Dance;Mercury 132 12"]
By Your Side / Spirit Of LoveCon Funk Shun06.1980--Mercury 76 066[written by F. Pilate][produced by Skip Scarborough][27[13].R&B; Chart]
Happy Face/Honey Wild Con Funk Shun10.1980--Mercury 76 079[written by M. Cooper ][produced by Skip Scarborough][87[4].R&B; Chart]
Too Tight/ Play Widit Con Funk Shun11.1980-40[10]Mercury 76 089[written by M. Cooper ][produced by Con Funk Shun][8[20].R&B; Chart][25[14].Hot Disco/Dance;Mercury 160 12"]
Lady's Wild / Pride And Glory Con Funk Shun03.1981--Mercury 76 099[written by M. Cooper - F. Pilate - G. Jackson][produced by Con Funk Shun][42[11].R&B; Chart]
Bad Lady/California 1Con Funk Shun12.1981--Mercury 76 128[written by Danny A. Thomas, Felton Pilate, Linda Lou McCall][produced by Con Funk Shun][19[13].R&B; Chart]
Straight From The Heart/California 1Con Funk Shun07.1982--Mercury 76 159[written by Felton Pilate, Nita Wells Pilate][produced by Con Funk Shun][79[4].R&B; Chart]
Ain't Nobody, Baby/Ever loveCon Funk Shun11.1982--Mercury 76 185[written by M. Cooper, G. L. Calhoun][produced by Con Funk Shun][31[12].R&B; Chart]
Ms. Got-The-Body/Hide And FreakCon Funk Shun02.1983--Mercury 76 198[written by M. Cooper - F. Pilate][produced by Con Funk Shun][15[13].R&B; Chart]
You Are The One/ Let's ride and slideCon Funk Shun05.1983--Mercury 812 177[written by N. Wells, Pilate, R. Miles][produced by Con Funk Shun][47[7].R&B; Chart]
Baby, I'm Hooked/Thinking About You, BabyCon Funk Shun10.1983-76[5]Mercury 814 581[written by Cedric Martin, Van Rose Redding][produced by Eumir Deodato ][8[20].R&B; Chart]
Don't Let Your Love Grow Cold / Lovin' Fever Con Funk Shun02.1984-103[3]Mercury 818 369[written by F. Pilate, M. Carter][produced by Eumir Deodato][33[12].R&B; Chart]
Electric Lady/Pretty LadyCon Funk Shun04.1985-102[1]Mercury 880 636[written by D. Renzer, K. Cedar, L. Smith][produced by Larry Smith][4[17].R&B; Chart]
I'm leaving baby/Love's trainCon Funk Shun07.1985--Mercury 880 914[written by M. Cooper, W. Wallace][produced by Maurice Starr][12[17].R&B; Chart]
Tell Me What (I'm Gonna Do)/ Play Widit Con Funk Shun11.1985--Mercury 884 189[written by C. Martin, V. Ross Redding, M. Madden][produced by Larry Smith][47[10].R&B; Chart]
Burnin' Love/CandyCon Funk Shun05.198668[2]-Mercury 884 762[written by A. Zane Giles, B. Osborne][produced by Attala Zane Giles , Billy Osborne][8[16].R&B; Chart]
She's A Star/Rock It All Night LongCon Funk Shun10.1986--Mercury 884 992[written by Attala Zane Giles, Derek Giles][produced by Attala Zane Giles, Billy Osborne][80[5].R&B; Chart]
Shoop Shoop (Never Stop Givin' You Love)/Fun Fun Fun Michael Cooper03.1993-67[9]Reprise 18 649[produced by Michael Cooper][17[20].R&B; Chart]
Throw It UpCon Funk Shun12.1996--Intersound 8148[84[4].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
SecretsCon Funk Shun10.1977-51[28]Mercury 1180[gold-US][produced by Skip Scarborough]
LoveshineCon Funk Shun07.1978-32[19]Mercury 3725[gold-US][produced by Skip Scarborough]
CandyCon Funk Shun06.1979-46[22]Mercury 3754[gold-US][produced by Jim Cornfield,Con Funk Shun]
Spirit Of Love Con Funk Shun04.1980-30[22]Mercury 3806[gold-US][produced by Skip Scarborough]
TouchCon Funk Shun12.1980-51[19]Mercury 4002[produced by Con Funk Shun]
Con Funk Shun 7Con Funk Shun12.1981-82[13]Mercury 4030[produced by Con Funk Shun]
To The MaxCon Funk Shun12.1982-115[29]Mercury 4067[produced by Con Funk Shun, Gorden De Witty]
FeverCon Funk Shun12.1983-105[21]Mercury 814 447[produced by Eumir Deodato]
Electric LadyCon Funk Shun05.1985-62[26]Mercury 824 345-
Burnin' LoveCon Funk Shun07.1986-121[11]Mercury 826 963-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

czwartek, 23 listopada 2017

Concrete Blonde

CONCRETE BLONDE, grupa amerykańska. Powstała w 1981 w Hollywood w Kalifornii. Z początku przyjęła nazwę The Dreamers, później zmieniła ją na Dream 6, a w końcu, w 1987, na Concrete Blonde (wymyśloną przez Michaela Stipe'a z R.E.M.). Założyli ją Johnette Napolitano (22.09.1957, Hollywood, Kalifornia) - voc, b, g i Jim Mankey (właśc. James Andrew Mankey; 23.05.1955, Pensylwania) - g, którzy poznali się jako muzycy sesyjni w studiu Leona Russella (Mankey miał za sobą współpracę m.in. ze Sparks).
Niebawem dołączył Michael Murphy -dr.W 1986 Murphy'ego zastąpił Harry Rushakoff (17,11.1959, Chicago, Illinois) - dr, który jednak w 1989 odszedł. Wtedy w składzie pojawili się Alan Bloch - b i Paul Thompson - dr, były muzyk Roxy Music.
W 1990 z formacją rozstał się Bloch, a w 1992 na miejsce Thompsona powrócił Rushakoff. W 1993 w szeregach grupy znowu pojawił się też Thompson. W 1994 zawiesiła działalność, ale trzy lata później się odrodziła.
Zadebiutowała w 1983, jeszcze jako Dream 6, minialbumem "Dream 6" zrealizowanym dla małej francuskiej firmy Happy Hermit. Jej właściwa kariera zaczyna się jednak trzy lata później, w chwili podpisania kontraktu z wytwórnią IRS Milesa Copelanda. Dla niej nagrała niemal wszystkie późniejsze płyty, w tym najpopularniejszą "Bloodletting" z czerwca 1990, promowaną przebojowym singlem Joey/I Want You z września tego roku. Współproducentem był wraz z muzykami Chris Tsangarides, a w sesji gościnnie uczestniczyli m.in. Peter Buck - mand z R.E.M., Andy Prieboy - k z Wall Of Woodoo i Steve Wynn - voc z The Dream Syndicate. Wynikiem była całość wtórna, ujawniająca wpływy m.in. The Pretenders , Pat Benatar i Heart, ale całkiem zgrabna i atrakcyjna, pełna rockowej mocy, ale nie stroniąca od popowych naleciałości, z przejmująco smutnymi, ale urzekającymi tekstami o nieudanych związkach (np. The Sky Is A Poisonous Garden, I Don't Need A Hero, Darkening Of The Light, Days And Daysjoey, Lullabye).
Późniejsze albumy formacji nie miały już niestety takiego powodzenia. Grupa oprócz własnych utworów przedstawiła wiele świetnych przeróbek, m.in. It's A Man's Man's Man's World Jamesa Browna, Little Wing Jimiego Hendrixa, Run Run Run The Velvet Underground, Beware Of Darkness George'a Harrisona, End Of The Line Roxy Music, It's Only Money Thin Lizzy i The Ship Song Nicka Cave'a.
Dyskografię uzupełnia m.in. nowa wersja piosenki Everybody Knows Leonarda Cohena na filmowej płycie "Pump Up The Yolume" (MCA, 1990).
Napolitano po rozwiązaniu w 1994 Concrete Blonde stanęła na czele zespołu Pretty And Twisted (m.in. Marc Moreland, były gitarzysta Wall Of Voodoo), który zadebiutował płytą "Pretty And Twisted" (Warner Brothers, 1995). W tym samym czasie nagrywała w duecie z Holly Vincent z grupy Holly And The Italians; owocem tej współpracy był album "Vovel Movement" (Atlantic, 1995), sygnowany: Vovel Movement. W 1996 dołączyła do formacji The Heads, utworzonej przez byłych członków The Talking Heads.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
God Is a Bullet/FreeConcrete Blonde.1989-15.Modern Rock TracksI.R.S. EIRS 121 [UK][written by Concrete Blonde][produced by Concrete Blonde]
Joey / I Want YouConcrete Blonde08.1990-19[21]I.R.S. 73 014[1[4].Modern Rock Tracks][written by Johnette Napolitano][produced by Concrete Blonde/C.Tsangarides]
Caroline / Days and DaysConcrete Blonde09.1990-23.Modern Rock TracksI.R.S. K 10217[written by Johnette Napolitano][produced by Chris Tsangarides , Concrete Blonde]
Everybody KnowsConcrete Blonde.1990-20.Modern Rock TracksI.R.S. [written by Leonard Cohen, Sharon Robinson][produced by Dennis Herring]
Ghost of a Texas Ladies ManConcrete Blonde03.1992-2.Modern Rock TracksI.R.S. X25G-13849[produced by Chris Tsangarides , Concrete Blonde]
Someday? / Why Don't You See Me?Concrete Blonde06.1992-20.Modern Rock TracksI.R.S. EIRS 179 [UK][written by Johnette Napolitano][produced by Chris Tsangarides,Concrete Blonde ]
Heal it UpConcrete Blonde.1993-16.Modern Rock TracksCapitol[written by Johnette Napolitano]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Concrete BlondeConcrete Blonde02.1987-96[16]I.R.S. 5835[produced by Earle Mankey]
FreeConcrete Blonde05.1989-148[18]I.R.S. 82001[produced by Concrete Blonde]
BloodlettingConcrete Blonde06.1990-49[44]I.R.S. 82 037[gold-US][produced by Concrete Blonde, Chris Marshall]
Walking in LondonConcrete Blonde03.1992-73[15]I.R.S. 13 137[produced by Concrete Blonde,Chris Tsangarides]
Mexican MoonConcrete Blonde11.1993-67[5]Capitol 81 129[produced by Concrete Blonde,Sean Freehill]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Goldie

Ur. w Walsall, Środkowa Anglia: były artysta-rysownik graffiti, jego najsłynniejszym dziełem graficznym był malunek "Change The World" na murach stadionu piłkarskiego klubu Queens Park Rangers przy Loftus Road w Londynie. Zbudował swą reputacje w l986 r., uczestnicząc razem z DJ-em Afriką Bambaataa i 3D z Massive Attack w dokumentalnej sztuce graffiti "Bombing".
Pod koniec lat 80. przeniósł się do Nowego Jorku, później do Miami, by być bliżej interesującej go wtedy kultury hip hop. Na początku 1991 r. wrócił do Londynu i zainteresował się sceną breakbeatową i hardcore'ową, które były przedsionkiem do jungle. Szybko poznał wielu DJ-ów. m.in. Fabia, ,Grooveridera, LTJ Bukema. którzy go zainspirowali do produkcji własnych nagrań. Przy pomocy inżyniera dźwięku nauczył się pracy z samplerem i sekwencerem. a wkrótce pojawił się na dwóch EP-kach wytwórni Reinforced -Killermuffin [1992] i Terminator [1993], później nagrywał pod pseudonimem Stylin.
Sample wokalne ragga tej pierwszej i mroczna ścieżka dźwiękowa filmu na drugiej w znacznym stopniu przyczyniły się do eksplodującej w l994 r. sceny jungle w Anglii. EP-kę Angel nagrał pod szyldem Metalheadz (zakładając także wytwórnię o tej samei nazwie); wrzucono ją do nadużywanej szufladki z "inteligentnym hardcore'em".
Wkrótce poznał Roba Playforda (właściciela wytwórni Moving Shadow, technika i inżyniera dźwięku, nagrywającego też jako 2 Bad Mice), z którym szybko znalazł wspólny język. W ich nietypowej współpracy Goldie pełni rolę konceptualisty. wymyśla dźwięki i podsuwa większość pomysłów; Playford potrafi natomiast wydobyć z dostępnych mu elektronicznych instrumentów wszystko, czego Goldie od niego oczekuje.
Tak powstał ich pierwszy breakbeatowy numer "Fury" oraz album Timeless [zarazem pierwszy owoc kontraktu wytwórni Metalheadz i London Records). Prawie wszystkie nagrania (łącznie z dwudziestominutowym tytułowym - przez wielu uważanym za najlepszy dotychczasowy numer intelligent-jungle) powstały przy współpracy z Playfordem. On też jest inżynierem dźwięku całej płyty.
Goldie okazał się pierwszym jungle'owym muzykiem, któremu udało się osiągnąć szczyty list przebojów. Prowadzi regularnie słynne Metalheadz Sunday Sessions. Na początku 1996 r. występował jako support w amerykańskim tournee Bjórk, potem prasa rozpisywała się o ich uczuciowym związku. Do majowej edycji brytyjskiego miesięcznika muzycznego "Muzik", dodano kasetę Metalheadz Sessions. Znaleźć można na niej wiele rzadkich nagrań z wytwórni Metalheadz. a także nigdy wcześniej nie publikowany wspólny utwór Dego McFarlane'a z 4 Hero i (Goldie'go "Hornet 127" jako Rufige Crew.
Latem wydano pierwszą kompilację wytwórni Metalheadz. zatytułowaną Platinum Breakz. Jeszcze przed końcem 1996 r. pojawił się w sklepach ostatni jak dotychczas singel Goldie'go "Terminator 3"

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Inner city lifeGoldie pres. Metalheads12.199449[9]-Ffrr FCD 251[written by Goldie,Rob Playford][produced by Goldie ]
Angel/Saint AngelGoldie08.199541[6]-FFRR FX 266[written by Goldie,Rob Playford][produced by Goldie ]
Inner city lifeGoldie pres. Metalheads11.199539[6]-Ffrr FCD 267 [written by Goldie,Rob Playford][Producer - Goldie,Rob Playford ]
DigitalGoldie feat KRS One10.199713[15]-Ffrr FX 316 [written by C. Price, L. Parker, R. Playford][Producer - Goldie,Rob Playford ]
Temper temperGoldie fet Noel Gallagher01.199813[11]-ffrr FX 325[written by Goldie][produced by Goldie ]
BelieveGoldie04.199836[4]-ffrr FX 332[written by Goldie][produced by Goldie ]
Angel III – Remix / SinisterGoldie vs. Rufige Kru03.200482[3]-Razors Edge RAZORS 007-

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
TimelessGoldie08.19957[32]-ffrr 8286142 [gold-UK][produced by Goldie,Rob Playford ]
Saturnz returnGoldie02.199815[6]178[1] ffrr 8289902[produced by Goldie,Rob Playford ]
Ring of SaturnGoldie11.1998107[2]-Metalheads/FFRR 570 353-1 [produced by Goldie,Rob Playford ]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

General Production Recordings

Wytwórnia założona została teoretycznie już w 1989 r. przez Wayne’a Archbolda, który był jednym z pierwszych świadków eksplozji „Detroit techno” w Wielkiej Brytanii. W ciągu następnego roku Archbold opracował straregię działania wytwórni; miała wydawać awangardową komputerowo-elektroniczną muzykę o indywidualnym charakterze.

Oficjalnie GPR wystartowała w 1991 r., roku w którym pojawił się hardcore breakbeat, łamiąc tę konwencję i przedstawiając światu nieznaną wtedy, genialną grupę Black Dog na singlach „Parallel” i „Vir2L”.-Wkrótce do elitarnej drużyny muzyków wytwórni dołączyli m.in. Mark Broom (współpracujący także z Black Dog), Luke Slater (albumy My Yellow Wise Rug i 4 Cornered Room), Beaumont Hannant (Texturology, Sculptured), Hi-Ryze (Sodium), Nev, Łagowski (minialbum Europa), Germ (Gone i Parrot) i Sunkings (Hall O f Heads).

Wzrastająca pozycja na rynku pozwoliła firmie założyć dwa pododdziały Freedag Nuveux i Input Neuronl W ich katalogach pojawiły się kolejno albumy Cherry Bomb (Electronics For Dogs), Morganistic (Fluids Amniotic), Roupe (Stroni) i Russa Gabriela (Voltage Control). GPR jest wszechstronną i otwartą na nowe pomysły niezależną wytwórnią płytową i jeśli jest jedno słowo; które w przybliżeniu mogłoby ją opisać - tym słowem jest jakość.
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

środa, 22 listopada 2017

Laurent Garnier

Uważany za najlepszego francuskiego DJ-a techno. Sam twierdzi, że jego muzyka jest bardziej różnorodna. Karierę rozpoczął w 1987 r. Choć przez pewien czas byl głosicielem wyższości wszelkich produkcji z Detroit, ma swój udział w powstaniu europejskiego hard trance’u. Renomę zdobył sobie ciężką pracą-w ciągu jednego tygodnia dawał czasami pięć programów w czterech różnych krajach.

 Prowadzi, w Paryżu klub Wake Up; próbkę jego muzycznej otwartości daje remiks utworu „Hymn” Moby’ego, nazwany „Wake Up”. Dzięki takim projektom remik- sowym Gamier jest dziś jednym z ważniejszych DJ-ów na scenie tanecznej. Równie ważna była jego wytwórnia płytowa FNAC - dance division, prowadzona razem z Ericem Morandem - była to pierwsza firma wydająca francuską muzykę taneczną.

 Po reorganizacji i usamodzielnieniu zmieniła nazwę na F Communications. Solową karierę producencką rozpoczął Garnier od singli „Join Hand”, „Stronger By Design”, „A Bout De Souffle” i dwóch albumów French Connection i Planet House. Największą karierę w tamtym okresie zrobił jednak nagraniem „Wake Up” (z singla „A Bout De Souffle”), które na stałe włączone zostało na listy techno hitów wszech czasów. Przyczyniło się także do wzrostu jego popularności poza granicami Francji -także za sprawą wznowienia w/w singla w Wielkiej Brytanii przez wytwórnię Warp.

Na wydawnictwach FNAC i potem F Communications pojawia się czasem w duetach z innymi muzykami; tak było w przypadku projektów Dune z Pascalem F.E.O.S.’em i Choice z Shazzem. Szczególną popularnością i uznaniem od lat cieszy się Garnier w Niemczech. Tam też, obok Svena Vatha, uznawany jest za najlepszego DJ-a świata.

W końcu przyjęli to do wiadomości i Anglicy (chociaż ich faworytem jest Carl Cox), dla których zrealizował dwie płyty z serii miks CD -Mixmag Vol. 19 Album DJMix (Mixmag 1995) dla czasopisma i wytwórni Mixmag oraz ostatnio Laboratoire Mixes 1 &2, dla komercyjnej wytwórni React. Na dwóch nowych autorskich albumach Shot In The Dark i Club Traxx przedstawił własną kombinację Detroit techno, house i tanecznej muzyki klubowej. Na singlu „Astral Dreams”, promującym „Shot In The Dark”, pojawiły się dodatkowo bardzo udane wersje LFO i Carla Coxa.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Astral DreamsLaurent Garnier09.199485[2]-F Communications F 012C[written by Laurent Garnier][produced by Laurent Garnier]
Crispy BaconLaurent Garnier02.199760[5]-F Communications F 055C[written by Laurent Garnier][produced by Laurent Garnier]
FlashbackLaurent Garnier07.199790[2]-F Communications F 068C[written by Laurent Garnier][produced by Laurent Garnier]
Coloured CityLaurent Garnier06.199898[1]-F Communications F 086C[written by Laurent Garnier][produced by Laurent Garnier]
The Sound Of The Big BabouLaurent Garnier09.199992[1]-F Communications F 111C[written by Laurent Garnier][produced by Laurent Garnier]
The Man With The Red FaceLaurent Garnier04.200065[1]-F Communications F 119C[written by Laurent Garnier][produced by Laurent Garnier]
Greed / The Man With The Red FaceLaurent Garnier11.200036[8]-F Communications F 127C[written by Laurent Garnier][produced by Laurent Garnier]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Shot in the DarkLaurent Garnier11.199487[1]-F Communications F 014CD[produced by Laurent Garnier]
30Laurent Garnier04.199792[2]-F Communications F 063CDLTD[produced by Laurent Garnier]
Unreasonable BehaviourLaurent Garnier02.200094[2]-F Communications F 115CD[produced by Laurent Garnier]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Garage House

style>electronica>>house>>garage house


Rozmiar: 1059 bajtówOkreślenia

Na przełomie lat 80. i 90. kiedy taneczne stylistyki mieszały się ze sobą, rozwijały i zupełnie zmieniały swoje oblicze, gatunek wywodzący swą nazwę od nowojorskiego klubu "Paradise Garage" wydawał się stać w miejscu. Dopiero gdy Anglicy wzięli sprawy w swoje ręce, sytuacja zaczęła się zmieniać. Dzisiaj UK garage - znany także pod nazwami London garage i UK underground - prawie wcale nie przypomina swojego pierwowzoru, a jego pozycja na tanecznej mapie wydaje się być niepodważalna.
Początki "brytyjskiego garażu" były skromne, jeszcze w 1994 roku stanowił on margines klubowego życia. Imprezy odbywały się tylko w niedziele, sobotnie noce w tanecznych lokalach rezerwowano dla bardziej popularnych gatunków (stąd pierwsza nazwa stylu - Sunday scene). Didżeje początkowo grywali importowane ze Stanów krążki przyspieszając do maksimum obroty gramofonów. Wtedy też wymyślono pojęcie speed garage, które jednak nie spodobało się twórcom gatunku - jak mówi Matt 'Jam' Lamont (Tuff Jam):
"Jedyny speed garage jaki znam, to ten w którym potrafią naprawić samochód w ciągu 20 minut"...
Wkrótce angielscy DJ-e i muzycy sami zaczęli produkować garage, wzbogacając go o mocną, wyraźnie zaznaczoną linię basu (Double 99, 187 Lockdown), inni zaś, zainspirowani płytami amerykańskiego producenta Todda Edwardsa, starali się tworzyć bardziej melodyjne nagrania z dużą ilością wokali (Tuff Jam, MJ Cole). Garage w brytyjskim wydaniu oznaczał też bardziej rozbudowany rytm, miarową sekcję uzupełniły synkopowane łamańce, które sprawiły że muzyka stała się bardziej funkowa i skoczna.

Prawdziwy przełom nastąpił w 1997 roku, kiedy UKG przekroczył progi małych klubów i zagościł na listach przebojów (np. "RIP Groove" Double 99). Rosła liczba twórców, jak i zainteresowanie mediów. Sama muzyka również zaczęła się przekształcać, głównie pod wpływem jungle. Bas stał się jeszcze mocniejszy, rytm bardziej skomplikowany - porzucono najbardziej charakterystyczny element amerykańskiego house'u i garage: miarowy bęben centralny (bassdrum) "4x4", a śpiew i wokalne próbki "wycinane" z nagrań r&b; i soul uzupełniały energiczne wokalizy i "gadanina" MC - śpiewaków ragga i jungle (twórcy tego ostatniego gatunku ochrzcili nowy garage mianem raggage). Nowy styl zyskał nazwę 2 step i prawie całkowicie przestał przypominać nowojorski garage.
Amerykanie również nie pozostawali obojętni na uroki łączenia house z jungle (np. remiks "Sugar is Sweeter" CJ Bollanda, autorstwa Armanda Van Heldena). Jednak nowy garage był brytyjskim wynalazkiem i tam cieszył się największą popularnością. Do tego stopnia, że nagrania utrzymane w stylistykach house, trance, czy nawet popowe przeboje zaczęto masowo remiksować, dodając elementy UKG. Ta formuła szybko się wypaliła, a producenci od początku związani ze stylem powrócili do "podziemia". Nie na długo, w ubiegłym roku 2 step wrócił na listy przebojów ("Sweet Like Chocolate" Shanks and Bigfoot, "Rewind" Artful Dodger), podobnie jak bardziej tradycyjny UK garage Tuff Jam i MJ Cole'a. Dreem Teem, Booker T, Dem 2, Zed Bias, Shy Cookie, Grant Nelson, KMA, EZ, Mike "Ruffcut" Lloyd, Ray Hurley, DJ 'S', Ramsey & Fen, Norris "The Boss" Windross, DJ $ki, MC Creed, MC Ranking, PSG, Neat, oraz cała masa innych producentów, didżejów i MC cieszy się sporą popularnością, a garażowe imprezy (np. Twice as Nice, Garage Nation, La Cosa Nostra) goszczą coraz liczniejszą publiczność. Zaś kolejne londyńskie rozgłośnie pirackie porzucają drum'n'bass na rzecz UKG/2step.
Popularność sceny UKG jest różnie postrzegana przez jej animatorów. Niektórzy - jak Grand Nelson - są zadowoleni, gdyż rośnie ilość imprez, miłośników nowego brzmienia i oczywiście nakłady płyt. Uważają również, że komercjalizacja nie musi oznaczać spłycenia nagrań, a UK garage mimo wszystko zachowa swój undergroundowy klimat. Nie wszyscy jednak w to wierzą, jak np. DJ $ki: "Wcześniej na imprezy przychodzili ludzie w wieku 21 lat i starsi, natomiast ostatnio do niektórych klubów wpuszczają nawet czternastolatków. A dzieciaki mają niewłaściwe podejście. Nie przychodzą tu dla muzyki, ale dlatego, że 2 step po prostu stał się modny".
Jednak "dzieci" zwykle wolą trance. Publiczność UKG to oprócz zagorzałych fanów garage, przede wszystkim fani połamanych rytmów. 2 step - styl skoczny, melodyjny, czy wręcz "seksowny" - jest dla nich logiczną kontynuacją jungle, który sam ewoluował w stronę ponurych odmian drum'n'bassu - techstep i darkside. UK garage jest również muzyką "weteranów" pierwszych rave'ów. Starsi o dziesięć lat, źle czują się wśród klubowej młodzieży, preferując "poważniejsze" lokale. Nie tak dawno pojawiły się nawet "2 stepowe" wersje hitów ery hardcore rave , np. "Hurt U So" Jonny'ego L czy "Bombscare" 2 Bad Mice. A ponieważ dorośli już klubowicze zdążyli dorobić się potomstwa, niektóre "garażowe" lokale oferują opiekę nad ich pociechami podczas imprez!

UK garage to nie tylko muzyka, ale również towarzysząca jej moda, slang i cała klubowa otoczka. Do klubów nie wpuszcza się gości w ubraniach sportowych czy jeansach. Obowiązują stroje z kolekcji kreatorów mody, a pokazywanie bogactwa jest w dobrym tonie. UKG pomimo swojego "podziemnego" pochodzenia kojarzony jest obecnie z luksusem - piękne kobiety, drogie samochody, szampan... Miłośnicy UK garage omijają też Ibizę opanowaną przez fanów trance'u i house'u. Zamiast tego odwiedzają kurort Ayia Napa na Cyprze i tamtejsze kluby Pzazz, The Spot, Gass Club.
Jeżeli UK garage nie podzieli losu jungle, a jego twórcy nie zrezygnują z komercyjnego powabu swoich nagrań, styl ten nie zniknie jako sensacja jednego sezonu. Połączenie nowatorstwa, sprytnych zapożyczeń z innych gatunków i konserwatyzmu pierwotnej sceny garage to recepta na dłuższą popularność.

Żródło:http://www.e-umc.com/?id=artykuly-3-56


Rozmiar: 1016 bajtówReprezantywni artyści
Blaze/ Kerri Chandler / Joe Claussell / Todd Edwards / Cevin Fisher / Loleatta Holloway / Tony Humphries/ Larry Levan / Masters at Work / Byron Stingily / Todd Terry / Ultra Naté / Colonel Abrams / Benji Candelario / D Train / François K / Danny Krivit / Joey Negro / Danny Tenaglia / Junior Vasquez/


Rozmiar: 1223 bajtówReprezentatywne płyty
 
 
  Loleatta Holloway Greatest Hits   1996 
 Kerri Chandler   Kaoz Theory: The Essential Kerri Chandler   1998 
 Larry Levan  Live at the Paradise Garage  2000 
 Masters at Work   MAW Records: The Compilation, Vol. 1   1998 
 Loleatta Holloway Runaway: The Best of Loleatta Holloway   1997 
 Ultra Naté  Situation: Critical  1998 
 Tony Humphries  Take Home the Club   1997 
 David Mancuso Presents The Loft [CD]   1999 
 Blaze           The Many Colours of Blaze   1999 
 Todd Edwards  Todd Edwards' Nervous Tracks   1999 
 Todd Terry  Todd Terry's Greatest Hits  2000 
 Cevin Fisher  Underground 2000   2000 
 Armand Van Helden 2 Future 4 U [US]   1999
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Galliano

Właśc. Rob Gallagher. Raper i poeta jazzowy. Pierwszą inspiracją była dla niego szkolna wycieczka do Lintona Kwesi Johnsona; później sam odkrył początki rapu w twórczości Last Poets (Ostatnich Poetów). Po ukończeniu szkoły Galliano prowadził własną audycję na falach jednej z pirackich stacji radiowych, udzielał się też na podziemnej scenie poetyckiej. Najważniejsze były jednak występy w klubie Babylon Gilesa Petersona przy londyńskiej ulicy Charing Cross. Bardzo przypadły mu do gustu brzmienia rare groove i jazzu, które tam poznał; wykorzystał je potem jako muzyczny podkład do swej twórczości. Pierwszy singel "Frederick Lies Still" -hołd dla Curtisa Mayfielda i "Ostatniego Poety" Jalala Mansura Nuriddina -Galliano wydał z Petersonem, a pod własnym imieniem zadebiutował utworem "Welcome To The Story". Stał się jednym z najważniejszych współpracowników wytwórni Acid Jazz - bardzo dobre stosunki łączyły go z producentem Chrisem Bangsem.
Gdy Peterson na życzenie wytwórni Phonogram Records założył firmę Talkin' Loud, która miała mieć podobny profil jak Acid Jazz, pierwszy na liście płac był właśnie Galliano. Choć jak na razie odnosił sukcesy solowe, postanowił urozmaicić swe występy na żywo oraz nagrania i za czął współpracować z innymi muzykami.
Tak więc oficjalnymi członkami zespołu Galliano zostali wokalistka Constantine Weir (która zaśpiewała przedtem na dwóch przebojach grupy S-Express i była menedżerką słynnego w latach 70. funkowego klubu The Shack) oraz perkusista Bro.Spry (wlaśc. Crispin Robertson. były zawodowy deskorolkarz i muzyk sesyjny. współpracujący m.in. z grupami Soul II Soul, Yazz, Bananarama, Young Disciples itd.); poza tym sporadycznie w grupie udzielał się Jalal Nuriddin.

Muzycy ci - przy pomocy byłego członka grupy Style Council - Micka Talbota, nagrali debitancki album Galliano. Skład zespołu zmieniał się, w nagraniach do trzeciego albumu brali udział wokalistka Valerie Ettienne, Ernie McKone. Talbot, Spry oraz Mark Vandergucht (gitara).
Po dwóch latach milczenia w maju 1994 r. zespół wydał singel "Long Time Gone", własną wersję starej piosenki Davida Crosby'ego, dzięki której Galliano trafił do programu "Top OfThe Pops". co było początkiem kariery komercyjnej. W tym samym roku ukazała się bardzo ciekawa płyta z remiksamiA Thicker Plot, na której wspomagali zespół m.in, Andrew Weatherall, Palm Skin Productions i DJ Krush. Na ostatnim, bardzo eklektycznym albumie 4 znalazło się miejsce dla różnych brzmień od folkrocka do brzmienia drum' n' bass.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Nothing Has ChangedGalliano03.199188[1]-Talkin' Loud TLK 6[Producer - Chris Bangs][written by R. Galliano. C. Bangs]
Skunk FunkGalliano05.199241[2]-Talkin' Loud TLK 23[Producer - Mick Talbot][written by R. Gallagher/C. Robinson/N.C. Weir]
Prince Of Peace Galliano08.199247[3]-Talkin' Loud TLK 24[Producer - Mick Talbot][written by R. Gallagher/C. Robinson/N.C. Weir/P. Sanders/L. Thomas]
Jus' Reach Recycled/Hungry Like A BabyGalliano10.199266[2]-Talkin' Loud TLK 29[Producer - Mick Talbot][written by R. Gallagher, C. Robinson, N. C. Weir]
Long time goneGalliano05.199415[5]-Talkin' Loud TLK 48[Producer - Adam Moseley ][written by D. Crosby][oryginalnie nagrana przez Crosby,Stills,Nash & Young w 1971]
Twyford downGalliano07.199437[3]-Talkin' Loud TLK 49[Producer - Adam Moseley , Galliano][written by Mick Talbot, R. Gallagher]
Ease your mindGalliano07.199645[6]-Talkin Loud TLDD 10[Producer - Demus, Ski Oakenfull][written by R. Gallagher, D. Oakenfull, V. Etienne]
Roofing tilesGalliano10.199687[3]-Talkin Loud TLCD 13[Producer - Demus, Ski Oakenfull][written by R. Gallagher]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
A Joyful Noise Unto The CreatorGalliano06.199228[3]-Talkin Loud 8480802 [produced by Mick Talbot]
The Plot ThickensGalliano06.19947[13]-Talkin' Loud 5225522 [produced by Adam Moseley/Galliano]
4Galliano10.1996106[1]-Talkin Loud 532811 [produced by Demus and Ski Oakenfull]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Future Sound of London

FUTURE SOUND OF LONDON, brytyjski duet. Garry Cobain (właśc. Garry Cockbain; 16.05.1966, Bedford) - k, g, voc i Brian Dougans(1968, Glasgow, Szkocja) -k poznali się w 1985 podczas studiów w Manchesterze (później przenieśli się do Londynu). Zaczęli razem tworzyć syntezatorową muzykę taneczną; żadna odmiana elektronicznego grania, od techno przez house po ambient, nie była im obca. W na­stępnym okresie zasypali rynek wspólnymi nagraniami, firmowanymi różnymi nazwami, m.in. Humanoid (np. przebój Stakker Humanoid z 1988 i album "Global" dla Westside z 1989; głównym twórcą i wykonawcą był tu jeszcze Dougans), Art Science Technology, Metropolis, Mental Cube, Intelligent Communication, Smart Systems, Semi Real, Indo Tribe, Yage, Future Sound Of London i Amorphous Androgynus (np. albumy "Tales Of Ephidrena" dla Quigly z 1993 i "Alice In Uitraland" dla Harvest z 2005).
Nazwą Future Sound Of London sygnowali nagrania, w których mniejsze znaczenie miała strona rytmiczna, niezwykle ważna w techno, a większe - intrygujące brzmienie, uzyskiwane m.in. z pomocą samplerów. Pierwszymi płytami, na których pojawił się ten szyld, były czwórki z cyklu "Pulse", wydawane od 1991 przez Jumpin' & Pumpin' (zawierały też muzykę firmowaną: Indo Tribe, Smart Systems czy Yage). W lutym 1992 dorobili się przeboju Papua New Guinea. Była to rzecz niezwykle oryginalna, łącząca w sobie elementy takich stylów, jak techno, house i dub, przesycona egzotyczną aurą, wzbogacona wsamplowanym głosem Lisy Gerrard z Dead Can Dance - porównywana do wspólnych dokonań Davida Byrne'a i Briana Eno. Utwór trafił w czerwcu 1992 na album "Accelerator", pełen jeszcze muzyki przeznaczonej do tańca (np. Expander, Pulse State), ale nie pozbawionej kolażowych, nasyconych różnymi efektami dźwiękowymi wstawek w ambientowym nastroju.
Dwie płyty zestawu "Lifeforms", wydanego w maju 1994 przez Virgin, wypełniły już bardziej przestrzenne kompozycje, płynące nieprzerwanym strumieniem, intrygujące nawiązaniami do tak różnych odmian elektronicznego grania, jak ambient, jungle i trip hop, ożywiane odgłosami w rodzaju plusku wody, łopotu skrzydeł ptaków podrywających się do lotu i szumu wiatru, przeznaczone raczej do słuchania niż do tańca, np. Cascade, Dead Skin Cells, Lifeforms, Among Myselves, Spineless Jelly, Vertical Pig, Omnipresence. W Cerebral można było usłyszeć głos Toni Halliday z Curve, we Flak gitarę Roberta Frippa, lidera King Crimson, a w jednej z wersji Lifeforms wydanych na małej płycie "Lifeforms" - głos Elizabeth Fraser, wokalistki Cocteau Twins.
Dwa utwory z albumu były przebojami - w październiku 1993 Cascade i w sierpniu 1994 wspomniany Lifeforms. Płyta "ISDN" z grudnia 1994 dokumentowała występy Future Sound Of London w londyńskim studiu, transmitowane telefonicznie do rozgłośni radiowych i klubów w kraju i za granicą, w tym jeden z gościnnym udziałem Roberta Frippa. Wypełniła ją muzyka bardziej mroczna niż dawniej, chwilami ambientowa, ale niekiedy atakująca elektronicznym hałasem, zakorzeniona w różnych stylach, od funku (np. Far Out Son Of Lung And The Ramblings Of A Madman) po techno (np. Just A Fuckin' Idiot), nierzadko z domieszką brzmień industrialnych (np. Egypt). Towarzyszyła jej wydana w maju 1995 płytka "Far Out Son Of Lung And The Ramblings Of A Madman".
Jeszcze bardziej przytłaczającym i ha­łaśliwym dziełem był album "Dead Cities" z października 1996, malujący obraz upadku cywilizacji wielkomiejskiej, ożywiony zgiełkiem gitar, wysamplowanym z nagrań Run-D.M.C. (np. We Have Explosive, Herd Killing). Towarzyszyły mu płytki "My Kingdom" z października 1996 i "We Have Explosive" z kwietnia 1997.
Dopiero w sierpniu 2002 trafił na rynek kolejny album Future Sound Of London, "The Isness", dokumentujący zwrot w stronę psychodelii spod znaku The Beatles, Pink Floyd, Gong, Spacemen 3 czy The Chemical Brothers (np. Elysian Feels, The Mello Hippo Disco Show, The Calaxial Pharmaceutical, High Tide On The Sea Of Flesh). Towarzyszyła mu płytka "The Mello Hippo Disco Show" z grudnia 2002 (sygnowana: Amorphous Androgynous).
Duet wsławił się też remiksami nagrań innych artystów, m.in. Apollo 440, The Shamen, Jona Andersona, Bryana Ferry'ego oraz Roberta Frippa i Davida Sylviana. Ponadto realizował teledyski i eksperymentalne filmy oraz zajmował się grafiką komputerową.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Papua New GuineaFuture Sound of London05.199222[8]-Jumpin' & Pumpin' TOT 17[written by Garry Cobain,Brian Dougans][produced by Future Sound Of London]
CascadeFuture Sound of London11.199327[4]-Virgin VST 1478[written by Future Sound Of London][produced by Future Sound Of London]
ExpanderFuture Sound of London07.199472[1]-Jumpin' & Pumpin' 12 TOT 37[written by Garry Cobain,Brian Dougans][produced by Future Sound Of London]
Lifeforms with Elizabeth FraserFuture Sound of London08.199414[5]-Virgin VST 1484[written by Garry Cobain,Brian Dougans][produced by Future Sound Of London]
Far-Out Son of Lung and the Ramblings of a MadmanFuture Sound of London05.199522[7]-Virgin VST 1540[written by Future Sound Of London][produced by Future Sound Of London]
Papua New Guinea `95Future Sound of London05.1995105[2]-Jumpin' & Pumpin'-
My KingdomFuture Sound of London10.199613[6]-Virgin VST 1605[written by Garry Cobain,Brian Dougans][produced by Future Sound Of London]
We Have ExplosiveFuture Sound of London04.199712[11]-Virgin VSCDX 1616[written by Future Sound Of London][produced by Future Sound Of London]
Papua New Guinea 2001Future Sound of London09.200128[13]-Jumpin' & Pumpin' TOT 44[written by Garry Cobain,Brian Dougans][produced by Future Sound Of London]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
AcceleratorFuture Sound of London07.199275[1]-Jumpin' & Pumpin' LP TOT 2[produced by Future Sound Of London,Luco]
LifeformsFuture Sound of London06.19946[10]-Virgin CDV 2722[silver-UK]
ISDNFuture Sound of London12.199462[1]-Virgin V 2755-
ISDN remixFuture Sound of London06.199544[3]-Virgin -
Dead CitiesFuture Sound of London11.199626[12]-Virgin V 2814[produced by Future Sound Of London]
Amorphous Androgynous: The IsnessFuture Sound of London pres. Amorphous Androgynous08.200268[2]-Future Sound Of London Recordings FSOLLP 101[produced by Future Sound Of London]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Funki Porcini

Właśc. James Braddell, opuścił Anglię w wieku lat 19., by uciec od „depresji i snobizmu”. Legenda mówi, że gdy wylądował bezpiecznie w Los Angeles, wydał wszystkie swoje pieniądze (300 dolarów) w trzy dni. Wiele podróżował po USA, ostatecznie na dłużej zatrzymał się w San Francisco, poznając zupełnie inny świat. Kupił saksofon w lombardzie, zdobył inspirację od swojego współmieszkańca, słynnego awangardzisty Snakefingera, który wtedy był jednym z liderów unikalnej, całkowicie eksperymentalnej industrialnej sceny.

 Po kolejnej próbie pobytu w Anglii, ponownie wyemigrował, na krótko do Niemiec, potem do Włoch, gdzie mieszkał przez dziesięć lat. Dwa lata temu powrócił po raz kolejny do swego rodzinnego kraju i zdecydował się pozostać w Londynie. Teraz czuje się w Anglii jak turysta. Zainteresowanie muzyką nie opuściło go od czasu pobytu w San Francisco. Współpraca z wytwórnią Ninja Tune zaczęła się jeszcze, kiedy przebywał we Włoszech i rozkwitła po powrocie do Anglii. Po kilku wysoko ocenionych singlach („Dubble” był w tygodniku „Melody Maker” płytką tygodnia), mistrz perwersyjnego beatu wydał swój debiutancki album Head Phone Sex latem 1995 r.

Prasa pisała o „podróży wokół domu wariatów - zepsutym muzycznym azylu sexu” i „bujnej wojerystycznej fantazji”. Ciąg dalszy orgii-znalazł się na drugiej płycie Love, Pussycats & Carwrecks, która zawiera wszystko: od abstrakcyjnego jazzu do szalonego burleskowego drum’n’bass. Warto wspomnieć także o minialbumie Ashabanapal's Pink Inflatable, z którego „King Ashabanapal” był wielkim (w pełni zasłużenie) przebojem, uzupełnionym na tej płycie o remiksy Dillinja (jungle) i Plaid (2/3 Black Dog).

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Rockit Soul MusicFunki Porcini02.1999177[1]-Ninja Tune ZEN 1276[written by Funki Porcini][produced by Funki Porcini]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Love, Pussycats & CarwrecksFunki Porcini06.1996117[2]-Ninja Tune ZEN CD 23[Producers: Funki Porcini]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Fun-Da-Mental

Grupa założona w sierpniu 1991 r. w Bradford w hrabstwie Yorkshire (Anglia) z myślą o występie na londyńskim Notting Hill Carnival. Muzyczną stylistykę zespołu określa się jako „world dance”. Choć wszyscy czterej członkowie pierwotnego składu urodzili się w Pakistanie bądź Indiach, dorastali w miastach północnej Anglii.

Początkowo w skład grupy wchodzili Propa-Ghandi (właśc. Aki Nawaz), DJ Obeyo, Bad-Sha Lallaman oraz Man Tharoo Goldfinger (właśc. Inder Mantharoo; równocześnie członek grupy Transglobal Undergound). Propa-Ghandi był uprzednio członkiem gotyckich grup Southern Death Cult oraz Getting The Fear, współpracował z wytwórnią Nation Records i działał pod pseudonimem DJ Blacka D.

Zespół zadebiutował singlem „Janaam-The Message” (tylko na kasecie), który szybko zwrócił uwagę brytyjskiej prasy muzycznej, zwłaszcza czasopism zajmujących się muzyką taneczną. Następnym singlem byl ,;Gandhi’s Revenge”, później wydano „Sister India”; utwór nagrany do nadawanej na żywo przez Radio I audycji Johna Peęla. Wydawało się, że nadchodzi moment przełomowy w karierze grapy - i rzeczywiście, nadszedł, tylko niezupełnie taki, jakiego się spodziewano, Podczas nagrywania pod koniec 1993 r. wideoklipu w Pakistanie zespół rozpadł się.

Podobno chodziło o wypłaty honorariów i podział pieniędzy. Raperzy Goldfinger i Bad-Sha Lallaman oraz DJ Obeyo odeszli, chcieli przy tym, żeby im przypadła nazwa zespołu; w końcu założyli formację Det-Ri-Mental (czyli, w wolnym tłumaczeniu, „poszkodowani”). Fun-Da-Mental działał jednak dalej, a pierwszym singlem po rozłamie był „Countryman” z listopada 1993 r. Następnie wspólnie z zespołem Pop Will Eat Itself nagrano antyrasistowski utwór „Ich bin ein Auslander”.

 W 1994 r. ukazał się następny kontrowersyjny singel „Dog Tribe” (czyli
„psi szczep”), który rozpoczyna się od pogróżek pozostawionych na taśmie automatycznej sekretarki organizacji Youth Against Racism (Młodzież Przeciw Rasizmowi) przez członka skrajnie prawicowej bojówki Combat 18. Zresztą sam zespół Fun-Da- Mental stał się celem ataków ze strony m.in. British National Party (Brytyjskiej Partii Narodowej) - partia ta została zmuszona do przeprosin za umieszczenie na okładce swego pisma zdjęcia grapy z podpisem „banda azjatyckich oprychów”.

Fun-Da-Mental był jedną z pierwszych grup, które po obaleniu apartheidu odwiedziły RPA; występy zespołu zrobiły tam duże wrażenie. Następnie ukazał się debiutancki album, którego tymi jest nawiązaniem do jednej z wypowiedzi „Black Panther” („czarnej pantery’ ’) Bobby’ego Seale’a. Na płycie znalazły się remiksy utworów „Wrath Of The Blackman” oraz „Countryman”, a gościnnie wystąpili Neil Sparkes z Transglobal Underground, poetka Subi Shah oraz Nihal, były wokalista zespołu Collapsed Lung. Najświeższe produkcje grupy to single „Gold Burgef ’ (1994) i „Goddevil” (1996).

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Seize The TimeFun-Da-Mental06.199474[1]-Nation NATCD 33[produced by Aki Nawaz]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

wtorek, 21 listopada 2017

Allisons

Duet, w skład którego wchodzili John Alford (ur. 31.12.1939 r. w Londynie) i Bob Day (ur. 2.02.1942 r. w Trowbridge w hrabstwie Wiltshire w Anglii). Zanim zostali dostrzeżeni przez impresario Tito Burnsa, ich późniejszego menedżera, grywali w kawiarniach i klubach młodzieżowych.
Bums od razu zauważył, że ich szansą jest podobieństwo do duetu Everly Brothers. Występując jako bracia Allisons, John i Bob z dnia na dzień stali się sensacją w swym kraju, po tym jak w 1961 roku reprezentowali Wielką Brytanię w konkursie Eurowizji. Ich kompozycja "Are You Sure" zajęta tam drugie miejsce i przyniosła duetowi duży rozgłos. Płytę z tym nagraniem wydała firma Fontana. Jej producentem był Jack Baverstock, a aranżerem Harry Robinson.
Singel został sprzedany w Europie w nakładzie ponad miliona egzemplarzy, dotarł do l. miejsca brytyjskiej listy przebojów i otarł się o dolne rejony zestawień amerykańskich. Duet, któremu na scenie pomagał zespół The Hunters, a w trasie towarzyszyła "stajnia" Larry'ego Pamesa, nigdy nie wrócił już do pierwszej dwudziestki największych hitów. Na listy udało mu się wprowadzić tylko następny po "Are You Sure" przebój - "Words" - oraz w roku 1962 piosenkę "Lessons In Love" (z filmu Cliffa Richarda "The Young Ones"). W kolejnych latach, John i Bob sporadycznie dawali o sobie znać jako kompozytorzy, producenci i wykonawcy, ale bez sukcesów na listach przebojów. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Are you sure/There's One Thing MoreAllisons02.19612[16]102[4]Fontana H 294[Producer : Jack Baverstock][#2 na Festiwalu Eurowizji w 1961r][written by John and Bob Allison]
Words/Blue TearsAllisons05.196134[5]-Fontana H 304[written by John and Bob Allison][Producer : Jack Baverstock]
Lessons in love/Oh, My LoveAllisons02.196230[6]-Fontana H 362[Producer : Jack Baverstock][oryginalnie nagrana przez Cliffa Richarda][written by Sy Solaway / Shirley Wolfe]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:
Subskrybuj: Komentarze (Atom)