Z archiwum...rocka

środa, 6 września 2017

Chris Farlowe

Właśc. John Henry Deighton. ur. 13.10.1940 r. w Londynie. Długa kariera Farlowe'a rozpoczęła się w latach pięćdziesiątych w okresie zafascynowania stylem skifflowym, kiedy to John Henry Skiffle Group zajęła pierwsze miejsce w krajowym konkursie grup skifflowych. Farlowe założył wówczas zespół Thunderbirds, który do roku 1962 był formacją półprofesjonalną.
W roku 1962 grupa wyjechała na miesięczny kontrakt do Frankfurtu w Niemczech, gdzie Farlowe poznał Rika Gunnella, właściciela londyńskich klubów Ram Jam i Flamingo i szybko stał się podporą lokalnych kręgów R&B.; Również w 1962 roku nagrał debiutancki singel "Air Travel" utrzymany w stylu pop, ale sukces komercyjny przyszedł dopiero w roku 1966, gdy jego wersja piosenki Rolling Stonesów "Out Of Time", wyprodukowana przez Micka Jaggera, zawędrowała na szczyty angielskich list przebojów.
Potem Farlowe nagrał kilka mniejszych przebojów, w tym "Ride On Baby" (1966) i "Handbags And Gladrags" (1967) oraz garść albumów pop-soulowych, których zagmatwana linia melodyczna nie odpowiadała jednak odbiorcom. Farlowe wraz z grupą Thunderbirds, w skład której w latach 1964- -1967 wchodzili Albert Lee (gitara), Dave Greenslade (organy), Bugs Waddell (gitara basowa), Ian Hague (instrumenty perkusyjne) i Jerry Temple (bębenki conga), należeli do czołówki muzyków kręgu R&B; w Wielkiej Brytanii, choć do nagrań studyjnych coraz częściej zapraszano muzyków sesyjnych.
W 1968 roku skład zespołu ograniczono do Farlowe'a, Lee, Pete'a Solley (instrumenty klawiszowe) i Carla Palmera (instrumenty perkusyjne). Dwa lata później Farlowe założył nową grupę - Hill. której jedyny album From Here To Mama Rosa okazał się komercyjnym niepowodzeniem. Farlowe dołączył, wraz z byłym członkiem Thunderbirds, Greenslade'm, do jazz-rockowej grupy Colosseum, która rozpadła się w 1971 roku.
Farlowe przez krótki czas grał z Atomic Rooster, a później porzucił muzykę i zajął się gromadzeniem wojskowych i faszystowskich pamiątek. Na rynku muzycznym pojawił się ponownie w 1975 roku albumem The Chris Farlowe Band- Live, ale nie udało mu się znaleźć odpowiedniego miejsca dla swego mocnego, charakterystycznego głosu. Rezultatem sporadycznych występów w latach osiemdziesiątych z Jimmy Page'm były wspaniale przyjęte Out Of The Blue i Born Again, stanowiące dowód niemalejącego talentu wokalisty.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Wytwórnia
[UK]

Komentarz

Air Travel/ Why Did You Break My Heart

Chris Farlowe

11.1962

Decca F 11 536

[written by Appleberg/Swayne][produced by R G Jones Sound]

Girl Trouble/ Itty Bitty Pieces

Chris Farlowe And The Thunderbirds

03.1964

Columbia DB 7237

[written by Collier, MacRae, Paxton][produced by Micol Productions]

Hey Hey Hey Hey/ Hound Dog

Chris Farlowe

.1964

Columbia DB 7379

[written by Deighton, Taylor][produced by Micol Productions]

Buzz With The Fuzz/You're The One

Chris Farlowe And The Thunderbirds

06.1965

Columbia DB 7614

[written by J. Deighton, A. Lee, R. Charman][produced by Rik Gunnell]

The Fool/ Treat Her Good

Chris Farlowe

10.1965

Immediate IM0 16

[written by Naomi Ford/Lee Hazlewood][produced by Eric Burdon]

Think/Don' t just look at me

Chris Farlowe

02.1966

37[3]

Immediate IM 023

[written by Jagger/Richards][produced by Andrew Loog Oldham, Mick Jagger, Keith Richard]

Out of time/Baby make it soon

Chris Farlowe

06.1966

1[1][13]

122[1]

Immediate IM 035

[written by Mick Jagger, Keith Richard][Produced by: Mick Jagger]

Just A Dream/Hey Hey Hey

Chris Farlowe

08.1966

Columbia DB 7983

[written by Clanton, Matassa][produced by Micol Productions]

Ride on baby/Headlines

Chris Farlowe

10.1966

31[7]

Immediate IM 038

[written by Mick Jagger, Keith Richard][produced by Andrew Loog Oldham]

My way of giving/You' re so good to me

Chris Farlowe

02.1967

48[1]

Immediate IM 041

[written Lane/Marriott][produced by Mick Jagger][oryginalnie nagrana przez Small Faces]

Yesterday's Papers/ Life Is But Nothing

Chris Farlowe

05.1967

Immediate IM 049

[written Mick Jagger, Keith Richard][produced by Mick Jagger]

Moanin' /What have i been doing?

Chris Farlowe

07.1967

46[2]

Immediate IM 056

[written by Hendricks/Timmons][produced by Mike Hurst][oryginalnie nagrana przez Arta Blakey'a and The Jazz Messengers]

Handbags and gladrags/Everyone makes a mistake

Chris Farlowe

12.1967

33[6]

Immediate IM 065

[written by Michael d'Abo][produced by Michael d'Abo]

The Last Goodbye/ Paperman Fly In The Sky

Chris Farlowe

04.1968

Immediate IM 066

[written by Michael d'Abo][produced by Michael d'Abo]

Paint It Black/ I Just Need Your Lovin'

Chris Farlowe

07.1968

Immediate IM 071

[written by Mick Jagger, Keith Richard][produced by Mick Jagger]

Dawn/ April Was The Month

Chris Farlowe

11.1968

Immediate IM 074

[written by S Hammond, B Waddell][produced by Staff]

Out of time/My way of giving

Chris Farlowe

09.1975

44[4]

Immediate IMS 101

[written by Jagger, Richard][produced by Mick Jagger]

EP's

Farlowe In The Midnight Hour

Chris Farlowe

01.1966

6[13]

Immediate IMEP 001

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
14 things to think about	Chris Farlowe	04.1966	19[1]	-	Immediate IMLP 005
The art of Chris Farlowe	Chris Farlowe	12.1966	37[2]	-	Immediate IMLP 006	[produced by Andrew Loog Oldham, Mick Jagger]

Donna Fargo

Donna Fargo (ur. Yvonne Vaughan, 10 listopada 1945 roku, w Mount Airy w Północnej Karolinie) to amerykańska wokalistka country i autorka piosenek, która jest najbardziej znana z serii Top 10 hitów country w latach 70-tych. Należą do nich "The Happiest Girl In the Whole USA" i "Funny Face", które stały się przebojami crossover pop w 1972 roku. Fargo zdobywała nagrody od chwili jej debiutu w latach 60-tych, w tym nagrodę Grammy, pięć nagród Akademii Muzyki Country i jedną nagrodę od Stowarzyszenia Muzyki Country.
Fargo śpiewała od wczesnych lat, ale nigdy nie myślała o śpiewaniu profesjonalnie. Uczęszczała do High College Point, a następnie kieruje się na zachód na studia w University of Southern California. Po jej ukończeniu, została nauczycielką w Northview High School w Covina, Kalifornia.Podczas pobytu w Kalifornii, poznała Stana Silvera, który stał się jej menadżerem kiedy Fargo występowała w klubach Kalifornii rozpoczynając swoją karierę muzyczną. W tym momencie Fargo ciągle uczyła. Fargo i Silver wzięli ślub w 1968 roku.
Wkrótce,ciągle ucząc, zaczęła pojawiać się w Los Angeles i okolicach .Wyjechała do Phoenix w 1966 roku i przyjęła pseudonim Donna Fargo, nagrywajac swój pierwszy singiel. Jej pierwszym ważnym koncertem, był występ z Ray'em Price. Nagrywała wtedy dla kilku małych wytwórni jak Ramco i Challenge,ale piosenka taka jak "Who's Been Sleeping on My Side of the Bed" nie stała się przebojem.
Choć jej wczesne single nie odnosiły sukcesów, Academy of Country Music Awards honoruje ją w 1969r mianem "Top New Female Vocalist" . W 1972 Fargo nagrała singiel w wytwórni Decca przed jej wielkim wejściem na listy bestsellerów rok póżniej.
W 1972 roku jeden z utworów własnoręcznie napisany przez Fargo "The Happiest Girl In the Whole USA" została przechwycona przez Dot Records . Fargo następnie podpisała kontrakt z tą wytwórnią, a singiel został wydany tego samego roku. Była jedną z niewielu wokalistek country, piszącą własny materiały w tym czasie i jednym z kilku artystów country wchodzącymi na Billboard Hot 100 pop wykresu w wielkim stylu, co też uczyniła w 1972 roku wspomnianym utworem . Utwór zadebiutował jako # 1 na Country Chart. Album o tej samej nazwie został wydany po sukcesie singla. Album został certyfikowany jako złoty przez RIAA w 1973 roku, sprzedając się w ponad 500.000 egzemplarzy. Kolejny singiel, "Funny Face", także zadebiutował jako # 1 na liście country, i stał się większym hitem pop niż jej poprzednik, osiągając 5 miejsce na Billboard Hot 100. Oba single zdobyły miano złotej płyty do końca roku.
Fargo nie miała już więcej hitów w Top 40 listy pop , ale miała kilkanaście singli w Top10 listy country w latach 70-tych, większość napisanych przez siebie. Drugi album Fargo, My Second Album, został wydany w 1973 roku, osiągając 1 miejsce w Top Country Albums , jak również przyniosła # 1 singlom, " Superman " i " You Were Always There ". W tym samym roku, Fargo wydaje swój trzeci album,All About Feeling. Album doczekał się dwóch singli na Top 10 Country Hits, "Little Girl Gone" i "I'll Try a Little Bit Harder". W tym samym roku,otrzymała Grammy Awards jako Best Female Country Vocal Performance za "The Happiest Girl In the Whole USA" . Zdobyła również nagrodę Academy of Country Music Awards w kategorii "Top Female Vocalist".
Fargo ostatecznie została piątą artystką country odnoszącą największe sukcesy w latach 70-tych, według magazynu Billboard , za Lorettą Lynn , Dolly Parton , Tammy Wynette , i Lynn Anderson .
Przez większą część lat 70-tych, Fargo pozostała wysoko na listach przebojów z piosenkami jak "It Do Feel Good" i "Mr. Doodles".Miała kolejny udany album wydany przez Dot w 1974 ,Miss Donna, z którego pochodzą trzy hity z Top10, w tym "You Can't Be a Beacon If Your Light Don't Shine". Ten utwór zadebiutował jako # 1 listy Billboard Country.
Dot Records została zakupiona przez ABC i było to zauważalny w spadku jej pozycji na listach przebojów, a w 1976 roku przeniosła się do Warner Bros .Fargo nagrała album On the Move, ktory przyniósł dwa hity na liście country. W następnym roku ukazał się jej następny album, Fargo Country . Album przyniósł jej pierwszy hit # 1 na liście country od 1974 roku, " That Was Yesterday ", a następnie kolejny hit z Top 10 " Mockingbird Hill ", który zadebiutował jako # 9 na Billboard Country Chart w 1977 .Album Fargo z 1978r ,Shame on Me przyniósł również dwa hity z Top 10, utwór tytułowy oraz "Do I Love You (Yes in Every Way)", który zajął miejsce 2.
Fargo miała swój własny telewizyjny show (produkowany przez braci Osmond ), który był emitowany przez rok, począwszy od roku 1978 .W 1978 roku Fargo zdiagnozowano stwardnienie rozsiane . Była bardzo chora , ale dzieki opiece medycznej i pomocy męża , Donna wróciła do lepszego zdrowia. Przez następne kilka lat odnosiła mniejsze sukcesy.Chociaż poważna choroba neurologiczna spowodowała głęboki spadek jej możliwości promocyjnych, Fargo udawodniała ,że choroba ostatecznie nie zmieni jej życia. W 1979 roku nagrała nowy album, Just for You, który zrodził "Daddy", który został # 14 na listach country. Singiel był faktycznie reedycją, bo został nagrany przez Fargo dziesięć lat wcześniej.
Fargo wydała jeszcze jeden album dla Warner Bros w 1980r przed przejściem do mniejszej wytwórni "Songbird" w 1981r . Nagrała dobrze przyjęty album gospel w roku 1981 dla MCA / Songbird, a w 1982 roku przeniosła się do RCA . Nagrała singiel dla Columbia w 1983 r., a dla Cleveland płyty w 1984 roku . Od tej pory popularność Fargo zaczęła spadać pod względem sprzedaży albumów i obecności na listach bestsellerów.
Po kilku zmianach wytwórni, Donna podpisała kontrakt z Mercury , i rozpoczęła kolejny etap kariery. Nagrała album Winners, z którego trzy single z albumu zostały hitami w Top 30 ,m.inn. "Me and You". Fargo również stworzyła duet z Billy Joe Royalem na jej kolejnym singlu, "Members Only". Piosenka stała się hitem z Top 25 country w 1987 , osiągając 23 miejsce. W 1991 roku wydała piosenkę "Boy Soldier",jako odniesienie do wojny w Zatoce Perskiej . Piosenka była ostatnią piosenką Fargo na listach przebojów.
Po kilku latach bez nowych albumów, w 1992 Fargo zaczęła pracę nad autobiografią . W 2008 , Fargo wydała nowy singiel CD, "We Can Do Better In America".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Happiest Girl in the Whole U.S.A. / The Awareness of Nothing	Donna Fargo	05.1972	-	11[16]	Dot 17 409	[gold-US][written by Donna Fargo][produced by Stan Silver][1[3][17].Country Chart]
Funny Face / How Close You Came (To Being Gone)	Donna Fargo	09.1972	-	5[20]	Dot 17 429	[gold-US][written by Donna Fargo][produced by Stan Silver][1[3][14].Country Chart]
Superman / Forever Is As Far As I Could Do	Donna Fargo	02.1973	-	41[9]	Dot 17 444	[written by Donna Fargo and Eddie Sauter][produced by Stan Silver][1[1][14].Country Chart]
You Were Always There / He Can Have All He Wants	Donna Fargo	06.1973	-	93[7]	Dot 17 460	[written by Donna Fargo][produced by Stan Silver][1[1][12].Country Chart]
Little Girl Gone / Just Call Me	Donna Fargo	10.1973	-	57[10]	Dot 17 476	[written by Donna Fargo][produced by Stan Silver][2[11].Country Chart]
I'll Try a Little Bit Harder	Donna Fargo	03.1974	-	-	Dot 17 491	[written by Donna Fargo][produced by Stan Silver][6[10].Country Chart]
You Can't Be a Beacon (If Your Light Don't Shine) / Just a Friend of Mine	Donna Fargo	06.1974	-	57[13]	Dot 17 506	[written by Marty Cooper][produced by Stan Silver][1[1][11].Country Chart]
US of A / Woman's Prayer	Donna Fargo	11.1974	-	86[4]	ABC/Dot 17 523	[written by Donna Fargo][produced by Stan Silver][9[10].Country Chart]
It Do Feel Good / Only the Strong	Donna Fargo	03.1975	-	98[2]	ABC/Dot 17 541	[written by Donna Fargo][produced by Stan Silver][7[8].Country Chart]
Hello Little Bluebird / 2 Sweet 2 Be 4 Gotten	Donna Fargo	06.1975	-	-	ABC/Dot 17 557	[written by Donna Fargo][produced by Stan Silver][14[8].Country Chart]
Whatever I Say (Means I Love You)	Donna Fargo	11.1975	-	-	ABC/Dot 17 579	[written by Donna Fargo][produced by Stan Silver][38[3].Country Chart]
What Will the New Year Bring/A Woman's Prayer	Donna Fargo	11.1975	-	-	ABC/Dot 17 586	[written by Donna Fargo][produced by Stan Silver][58.Country Chart]
You're Not Charlie Brown/Sing, Sing, Sing	Donna Fargo	.1976	-	-	ABC/Dot 17 609	[written by Donna Fargo][produced by Stan Silver][60.Country Chart]
Mr. Doodles/If You Can't Love All Of Me	Donna Fargo	04.1976	-	-	Warner 8186	[written by Donna Fargo][produced by Stan Silver][20[7].Country Chart]
I've Loved You All of the Way/One Of God's Children	Donna Fargo	07.1976	-	-	Warner 8227	[written by Donna Fargo][produced by Stan Silver][15[9].Country Chart]
Don't Be Angry / You Don't Mess Around With Jim	Donna Fargo	11.1976	-	-	ABC/Dot 17 660	[written by Wade Jackson][produced by Stan Silver][3[12].Country Chart]
Mockingbird Hill/Second Choice	Donna Fargo	02.1977	-	-	Warner 8305	[written by Vaughn Horton][produced by Stan Silver][9[9].Country Chart]
That Was Yesterday / Cricket Song	Donna Fargo	05.1977	-	-	Warner 8375	[written by Donna Fargo][produced by Stan Silver][1[1][11].Country Chart]
Shame On Me	Donna Fargo	09.1977	-	-	Warner 8431	[written by Larry Williams,B. Enis][produced by Stan Silver][8[11].Country Chart]
Do I Love You (Yes in Every Way) / Dee Dee	Donna Fargo	01.1978	-	-	Warner 8509	[written by Yves Dessca,Paul Anka,Alain Le Govic,Maxime Piolat,Michael Pelay][produced by Stan Silver][2[11].Country Chart]
Raga Muffin Man/Everybody's Girl	Donna Fargo	06.1978	-	-	Warner 8578	[written by Stewart Harris][produced by Stan Silver][19[7].Country Chart]
Another Goodbye/Changes In My Life	Donna Fargo	09.1978	-	-	Warner 8648	[written by Barry Mann, Cynthia Weil, Scott English][produced by Stan Silver][10[10].Country Chart]
Somebody Special / Changes in My Life	Donna Fargo	01.1979	-	-	Warner 8722	[written by Donna Fargo][produced by Stan Silver][6[11].Country Chart]
Daddy/For The Rest Of My Life	Donna Fargo	08.1979	-	-	Warner 8867	[written by Donna Fargo][produced by Stan Silver][14[8].Country Chart]
It's Hard to Be a Dreamer (When I Used to Be the Dream)	Donna Fargo	08.1982	-	-	RCA 13 264	[written by Joe Chambers, Larry Jenkins, Conway Twitty][40[1].Country Chart]
Me and You/ I've Laid Too Many Eggs	Donna Fargo	12.1986	-	-	Mercury 888093	[written by Donna Fargo][produced by Stan Silver][29[5].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Happiest Girl in the Whole U.S.A.	Donna Fargo	05.1972	-	47[43]	Dot 26 000	[gold-US][produced by Stan Silver][1.Country Chart]
My Second Album	Donna Fargo	02.1973	-	104[11]	Dot 26 006	[produced by Stan Silver][1.Country Chart]
All About a Feeling	Donna Fargo	10.1973	-	204	Dot 26 019	[produced by Stan Silver][5.Country Chart]
Miss Donna Fargo	Donna Fargo	.1974	-	207	ABC/ Dot DOSD-2002	[produced by Stan Silver][4.Country Chart]
Whatever I Say Means I Love You	Donna Fargo	07.1975	-	-	ABC/ Dot DOSD-2029	[produced by Stan Silver][28.Country Chart]
On the Move	Donna Fargo	.1976	-	-	Warner Bros. BS 2926	[produced by Stan Silver][31.Country Chart]
Fargo Country	Donna Fargo	.1977	-	-	Warner Bros. BS 2996	[produced by Stan Silver][11.Country Chart]
The Best of Donna Fargo	Donna Fargo	.1977	-	-	ABC /Dot DO-2075	[produced by Stan Silver][9.Country Chart]
Shame on Me	Donna Fargo	.1977	-	-	Warner Bros. BS 3099	[produced by Stan Silver][18.Country Chart]
Dark-Eyed Lady	Donna Fargo	.1978	-	-	Warner Bros. BSK 3191	[produced by Stan Silver][20.Country Chart]
Winners	Donna Fargo	.1986	-	-	Mercury 830236-1	[50.Country Chart]

Don Fardon

Don Fardon (właśc. Don Maughn ur. ok. 1943 r. w Coventry, w hrabstwie West Mildlands, Wielka Brytania). Maughn pojawił się jako wokalista w słynnym utworze "Take A Heart" nagranym przez kultową grupę The Sorrows. We wrześniu 1965 r. utwór ten znalazł się na 21. miejscu listy przebojów, a jego hipnotyczny, pulsujący rytm dominował też w następnych nagraniach grupy, których Maughn był współkompozytorem.
Pod nazwiskiem Fardon występował występował też jako solista w późniejszej fazie swojej kariery. Jego wersja "(The Lament Of The Cherokee) Indian Reservation" Johna D. Loudermilka okazała się pierwszym i jedynym przebojowym singlem w roku 1968 w Stanach Zjednoczonych. Na angielskie listy przebojów Fardon dostał się w roku 1970 piosenką "Belfast Boy", która była hołdem złożonym George'owi Bestowi, utalentowanemu ale niepokornemu piłkarzowi irlandzkiemu.
Sukces singla umożliwił ponowne nagranie "Indian Reservation" - piosenka zajęła trzecie miejsce na listach przebojów i uznana została za najlepszy utwór roku. Późniejsze piosenki Fardona, wśród nich nowe wersje utworów zespołu Sorrows, nie były już tak udane.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Indian reservation [The lament of The Cherokee]/Dreaming room	Don Fardon	08.1968	3[17][10.70]	20[9]	GNP Crescendo 405	[written by John D. Loudermilk][Produced by: Miki Dallon]
Belfast boy	Don Fardon	04.1970	32[5]	-	Decca 32696	[written by Colton/Harris/Smith]
Delta Queen/Hometown baby	Don Fardon	03.1973	-	86[5]	Chelsea 0115	[written by Terry Tassenburg][Produced by: Miki Dallon]

Big Life Records

Wytwórnia płytowa założona w 1987 r. przez Jazza Summersa. Jeszcze w tym samym roku trzecia jej produkcja, „Doctorin’ The House” duetu Coldcut i wokalistki Yazz, dotarła do szóstego miejsca brytyjskiej listy przebojów. Następna propozycja wytwórni, solowy utwór Yazz „The Only Way Is Up”,osiągnęła pierwsze miejsce na brytyjskich listach przebojów i utrzymała się na nich przez pięć tygodni. Był to najlepiej sprzedający się singel 1988 r.

Następne sukcesy przyniosła współpraca z grupą Soup Dragons, a później z tanecznym zespołem Blue Pearl, grupą The Orb i raperami z De La Soul oraz Naughty By Nature (te ostatnie dwa zespoły nagrywały dla Big Life dzięki silnym powiązaniom z amerykańską wytwórnią Tommy Boy).
Znalazło się nawet miejsce dla wykonawców nie grających muzyki tanecznej, jak Mega City Four; jednak największy sukces firma odniosła dzięki zespołowi The Orb, który, niestety, w 1993 r. na skutek nieporozumień zmienił wytwórnię. Big Life występuje także jako firma menedżerska Youtba i jego Butterfly Records.

Single na liście UK Singles Chart

Me Myself And I De La Soul   1989 22.UK
Eye Know De La Soul   1989 14.UK
Say No Go De La Soul   1989 18.UK
Buddy / The Magic Number De La Soul   1989 7.UK
Ring Ring Ring (Ha Ha Hey) De La Soul   1991 10.UK
A Roller Skating Jam Named "Saturdays" De La Soul   1991 22.UK
Keepin' The Faith De La Soul   1991 50.UK
Breakadawn De La Soul   1993 39.UK
Somebody In The House Say Yeah! 2 In A Room 1989 66.UK
Mother Universe The Soup Dragons   1990 26.UK
Divine Thing The Soup Dragons   1992 53.UK
The Only Way Is Up Yazz 1988 1.UK
Stand Up For Your Love Rights Yazz 1988 2.UK
Fine Time Yazz 1989 9.UK
Where Has All The Love Gone? Yazz 1989 16.UK
Treat Me Good Yazz 1990 20.UK
Perpetual Dawn Orb 1994 18.UK
Blue Room Orb 1992 8.UK
Assassin Orb 1992 12.UK
Little Fluffy Clouds Orb 1993 10.UK
Anything Damage 1996 68.UK
Love II Love Damage 1996 12.UK
Forever Damage 1996 6.UK
Love Guaranteed Damage 1997 7.UK
Wonderful Tonight Damage 1997 3.UK
Love Lady Damage 1997 33.UK
7:7 Expansion System 7 1993 39.UK
Sinbad / Quest System 7 1993 74.UK
Words That Say Mega City Four 1991 66.UK
Stop Mega City Four 1992 36.UK
Shivering Sand Mega City Four 1992 35.UK
Iron Sky Mega City Four 1993 48.UK
Wallflower Mega City Four 1993 69.UK
Naked In The Rain Blue Pearl 1990 4.UK
Little Brother Blue Pearl 1990 31.UK
(Can You) Feel The Passion Blue Pearl 1992 14.UK
Mother Dawn Blue Pearl 1992 50.UK
Barefoot In The Head A Man Called Adam 1990 60.UK
Naked In The Rain Blue Pearl 1990 4.UK

wtorek, 5 września 2017

Beyond Records

Wytwórnia z angielskiego miasta Birmigham, która zasłynęła serią nowatorskich kompilacji w stylu „ambient dub”. Wydaje, co jest ewenementem na rynku tej muzyki, wyłącznie albumy kompaktowe. Począwszy od sierpnia 1992 r., kiedy ukazała się część pierwsza (Ambient Dub), promuje i odkrywa artystów związanych z lokalną sceną. Higher Intelligence Agency, Banco De Gaia, Groove Corporation, A Positive Life, Original Rockers - wszyscy wkrótce zdobyli zasłużoną popularność.

Szefem firmy jest Mike Barnett: „Beyond została założona z myśląo wydawaniu inteligentnej muzyki tanecznej”; prowadzi również klub Oscillate, w którym wiele z zespołów dostarczających nagrań do kompilacji pojawia się na żywo. Inni muzycy nagrywający dla firmy Beyond to m.in. Richard Kirk (pod pseudonimem Electronic Eye), David Toop (płyta Buried Dreams z Maxem Eastleyem), Martin Franklin (projekty TUU i Stillpoint), Paul Schutze (pod pseudonimem Seed). Od 1993 r. w Sedonie działa amerykański oddział Beyond - Waveform Records.

                                             Katalog wytwórni:

    APL 1     A Positive Life     The Calling 1993
    HIA 1     Higher Intelligence Agency*     The Speedlearn EP ‎(12", EP)     1993
    HIA 2     The Higher Intelligence Agency     Colour Reform 1994
    HIACD2 The Higher Intelligence Agency     Colour Reform ‎(CD, EP)     1994
    none     Various     Ambient Dub Volume 1:- The Big Chill     1992
    none     Various     Ambient Dub Volume 1: The Big Chill Unknown
    none     The Higher Intelligence Agency     The Total Ambient Groove Volume 2 - Live From Oscillate ‎(Cass)     1993
    none     The Higher Intelligence Agency     The Total Ambient Groove Volume 1 - Live From The Back Of Beyond ‎(Cass)     1993
    none     A Positive Life     Live From Oscillate ‎(Cass)     1993
    RBADB01     Various     Ambient Dub Volume 1:- (The Big Chill) 1992
    RBADB 02     Various     Solid Motion EP ‎(12", EP, W/Lbl, Smplr)     1992
    RBADCD3     Various     Ambient Dub Volume 2 (Earthjuice) 1993
    RBADCD4     Various     Ambient Dub Volume 3 (Aqua)1993
    RBADCD5     The Higher Intelligence Agency     Colourform 1993
    RBADCD6     David Toop And Max Eastley     Buried Dreams ‎(CD)     1994
    RBADCD7     Another Fine Day     Life Before Land ‎(CD, Album)     1994
    RBADCD8     Electronic Eye     Closed Circuit ‎(2xCD, Album, P/Mixed)     1994
    RBAD CD9     Tuu     All Our Ancestors (Album)1994
    RBADCD10     A Positive Life     Synaesthetic ‎(CD, Album)     1994
    RBADCD11     Various     Ambient Dub Volume 4 (Jellyfish     1995
    RBADCD12     Seed (3)     Vertical Memory ‎(CD, Album)     1995
    RBADCD13     The Higher Intelligence Agency     Freefloater 1995
    RBADCD14     Electronic Eye     The Idea Of Justice (Album)1995
    RBADCD 15     Insanity Sect     Manisola ‎(CD, Album, Ltd)     1996
    RBADCD16     Stillpoint     Maps Without Edges ‎(CD, Album, Ltd)     1996
    RBADCD17     Hia* | Biosphere     Polar 1996
    RBADLP1     Various Ambient Dub Volume 1:- (The Big Chill) ‎(2xLP)     1993
    RBADLP3     Various     Ambient Dub Volume 2. Earthjuice. ‎(2xLP) 1993
    RBADLP4     Various     Ambient Dub Volume 3 (Aqua) ‎(LP, Comp1993
    RBADLP5     The Higher Intelligence Agency     Colourform (Album) 1993
    RBADLP 07     Another Fine Day     Life Before Land 1994
    RBADLP8     Electronic Eye     Closed Circuit ‎(4xLP + Box)     1994
    RBADLP 10     A Positive Life     Synaesthetic ‎(2xLP)     1994
    RBADLP 11     Various     Ambient Dub Volume Four - Jellyfish ‎()     1995
    RBADLP 13     The Higher Intelligence Agency     Freefloater ‎(2xLP, Album) 1995
    RBADLP14     Electronic Eye     The Idea Of Justice ‎(2xLP, Album)     1995
    RBADMC 03     Various Ambient Dub Volume 2. Earthjuice. ‎(Cass, Album) 1993
    RBADMC4     Various     Ambient Dub Volume 3 (Aqua) ‎(Cass, Comp) 1993
    RBADMC 05     The Higher Intelligence Agency     Colourform ‎(Cass, Album) 1993
    RBADMC10     A Positive Life     Synaesthetic ‎(Cass)     1994
    RBADMC 11     Various     Ambient Dub Volume 4 (Jellyfish)     1995
    RBADMC 13     The Higher Intelligence Agency     Freefloater (Album)1995
    TEEX LP2     Various     Trance Europe Express² ‎(4xLP, Comp, Ltd)     1994
     APL 1     A Positive Life     The Calling1993

Joey Beltram

Ur. ok. 1971 r. Uznawany za jedną z najważniejszych postaci nowojorskiego hardcore’u. Dorastał w dzielnicy Queens, jako syn Meksykanina i Włoszki. Spore uznanie wzbudziły jego graffiti na murach, które malował pod pseudonimem Poes. W 1983 r. po raz pierwszy stanął za stołem mikserskim, a w wieku 17 lat nagrał pierwszy singel dla wytwórni Nu Groove w rodzinnym mieście.

Później wydana została seria płyt winylowych dla nowojorskich wytwórni Atmosphere, Easy Street i wreszcie dla osławionej Trax z Chicago, m.in. Forgotten Moments pod pseudonimem Cold Six (1989). Ta pierwsza płyta zwróciła uwagę belgijskiej wytwórni R&S, co doprowadziło do podpisania kontraktu.

Pod koniec 1989 r. Beltram przeprowadził się do miasta Gent w Belgii - siedziby R&S, by pracować dla niej przez dłuższy okres. Jego „Energy Flash” z 1990 r. (R&S) stanowił kamień milowy w rozwoju tego gatunku - linia basu wzięta z tego utworu miała się potem powtarzać niezliczoną ilość razy na nagraniach różnych wykonawców (w tym także samego Beltrama). „Początkowo produkcja płyt była dla mnie drogą do lepszych kontraktów w roli DJ-a”. W czasach szkolnych odkładał pieniądze przeznaczone na obiady i kupował za nie płyty, z których podczas weekendów nagrywał taśmy z miksami. Jego upodobania w dziedzinie muzyki tanecznej są z pewnością eklektyczne - podczas ostatniego „spisu” doliczył się w swojej kolekcji 60 000 płyt.

Rezultatem jego współpracy z grupą Mundo Muzique jako Second Phase, był singel „Men- tasm”; jest to jeden z wielu pseudonimów, pod jakimi Beltram wydaje swoje nagrania - inne to Direct („Let It Ride” otworzyło mu ponownie drogę na rynek USA), Final Exposure („Vortex”, dla wytwórni Plus 8), Disorder („Panic/Groove Attack” dla Rhythmatic Base) i Program 2 („The Omen” dla R&S).

Nagrywał też utwory w mniej szalonym stylu house. Pod własnym nazwiskiem nagrał EP-kę zawierającą trzy utwory („Beltram Presents...”, „Odyssey Nine”, „Drums Of Orbit”) dla wytwórni Visible; byla to próba sił w stylu trance. Dla tej samej firmy zrealizował w 1994 r. jedyny ambientowy projekt Aonox - mieszkał wtedy w apartamencie w Nowym Jorku, pracował nocami i nie mógł nagrywać hałaśliwych utworów, by nie zagłuszać sąsiadów. Twierdzi, że zrobił to z nudów, nie imał zamiaru wydać, ale pożyczył kilku znajomym demo i byli zachwyceni. Prosili go, by opublikował ten materiał i uległ im.

Najlepszą z jego nowszych propozycji jest niewątpliwie EP-ka Caliber wydana nakładem firmy Warp w 1994 r. - wielu krytyków porównywało ją z oszołamiającym „Energy Flash”. „Nie jestem jednym z tych kapryśnych facetów, którzy ciągle zmieniają styl. Zawsze staram się zachować łączność między starszymi i nowszymi nagraniami”. Rok później podpisał kontrakt z berlińską wytwórnią Tresor, dla której obok niezmiernie popularnych singli „Game Form”, „Instant” i „Metro” zrealizował swój nowy album Places. Został on doceniony przez krytykę także w Anglii, skąd przyszła nowa propozycja wydawnicza od słynnej firmy Nova Mute. W połowie 1996 r. pojawił się w sklepach singel „Believer”, a później kolejna płyta Close Grind. Jakość nagrań dla Nova Mute (pod pseudonimem JB3) nie jest jednak najwyższych lotów i powszechnie uważa się, że najlepsze swoje pomysły „rezerwuje” dla Tresora.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Caliber EP	Joey Beltram	07.1994	96[2]	-	Warp WAP 49CD	[written by Joey Beltram][produced by Joey Beltram]
Game Form	Joey Beltram	12.1995	-	-	-	[written by Joey Beltram][produced by Joey Beltram][38[5].Hot Disco/Dance;Logic 59 024 12"]
Energy Flash	Joey Beltram	08.2002	107[10]	-	R & S RSUK 3	[written by Joey Beltram][produced by Joey Beltram]

Beloved

Początkowo zespół pojawił się na scenie w 1983 r. pod nazwą Journey Through. W jego skład wchodzili wtedy Jon Marsh (ur. ok. 1964 r.), Guy Gousden oraz Tim Hayard. Właściwa grupa Beloved powstała rok później, gdy do pierwszej trójki dołączył student Uniwersytetu Cambridge i były listonosz Steve Waddington (ur. ok. 1959 r; gitara). Ceremonia jego inicjacji nie była taka prosta. Marsh umieścił w prasie muzycznej następujące ogłoszenie: "Nazywam się Jon Marsh, jestem członkiem-założycielem grupy Beloved. Jeśli i ty pragniesz dokonać czegoś wspaniałego, proszę o spotkanie za dokładnie trzy lata punktualnie o 11.00 w restauracji Diana's Diner w Londynie albo w przybytku, który się będzie na jej miejscu znajdował".
Początkowo grupa próbowała swych sił w psychodelii, lecz w połowie lat 80. zwróciła się już bardziej w stronę popu. Mroczne, taneczne brzmienie Beloved porównywano do New Order, dzięki czemu zespół zdobył sobie popularność w całej Europie. Marsh wystąpił w teleturnieju "Countdown" w 1987 r. -dotarł do półfinału. Jednak dopiero w 1988 r. grupa zdyskontowała swą nazwę (Beloved znaczy "Ukochani"); Waddington i Marsh znaleźli się pod silnym wpływem rodzącej się wówczas w Londynie sceny rave'owej, odłączyli się od Gousdena i Harvarda, podążając własną drogą.
Uwolniony z ograniczeń tradycyjnego czteroosobowego składu duet zaczął grać gwałtownie się rozwijającą muzykę taneczną. Zdobył popularność singlem "Sun Rising". Album Happiness, którego podkład stanowiły pogawędki Marsha i Waddingtona na temat zalet substancji odurzających i specjalnych wypełnionych wodą kadzi, w których w latach 60. przeprowadzano eksperymenty na ludziach pod wpływem LSD, wyśmienicie oddawał "zakręcony" klimat tamtych czasów i przypieczętował sukces Beloved na całym świecie.
Przed wydaniem albumu Conscience Marsh rozstał się z Waddingtonem, a wsparcia twórczego udzieliła mu żona Helena. Efektem tego był album mniej równy i gorzej wykończony niż poprzednie produkcje grupy, brzmieniowo należący raczej do popu niż muzyki klubowej. Zawierał jednak utwór "Sweet Harmony", który okazał się największym komercyjnym sukcesem zespołu. Przyczynił się do tego także teledysk, w którym małżeństwo Marsh wystąpiło nago, wraz z dużą grupą pięknych modelek.
Ostatni album grupy zebrał bardzo negatywne recenzje. Nie znalazło się na nim żadne nagranie, które by mogło powtórzyć sukces "Sweet Harmony" czy "Sun Rising".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Your Love Takes Me Higher/Paradise (My Darling, My Angel)	Beloved	01.1989	91[3]	-	WEA YZ 357	[written by Steven Waddington,Jonny Marsh ][produced by Paul Staveley O'Duffy][9[9].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 402 12"]
The Sun Rising	Beloved	10.1989	26[7]	-	WEA YZ 414	[written by Jon Marsh , Steve Waddington][produced by Martyn Phillips ]
Hello	Beloved	01.1990	19[7]	-	WEA YZ 426	[written by Jon Marsh][produced by Martyn Phillips ][4[10].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 235 12"]
Your Love Takes Me Higher/Pablo	Beloved	03.1990	39[3]	-	EastWest YZ 463	[written by Steven Waddington ][produced by Paul Staveley O'Duffy]
Time After Time	Beloved	06.1990	46[4]	-	EastWest YZ 482	[written by Jon Marsh][produced by Martyn Phillips ]
It's Alright Now/Scarlet Beautiful (Naked and Foxy)	Beloved	11.1990	48[3]	-	EastWest YZ 541	[written by Jon Marsh ][produced by Jon Marsh]
Sweet Harmony/Motivation (Energised)	Beloved	01.1993	8[10]	-	EastWest YZ 709	[written by Helena Marsh , Jon Marsh][produced by Helena Marsh , Jon Marsh][23[9].Hot Disco/Dance;Atlantic 85 759 12"]
You've Got Me Thinking/Celebrate Your Life	Beloved	04.1993	23[4]	-	EastWest YZ 738	[written by Helena Marsh , Jon Marsh][produced by Helena Marsh , Jon Marsh]
Outer Space Girl	Beloved	08.1993	38[2]	-	EastWest YZ 726	[written by Helena Marsh , Jon Marsh][produced by Helena Marsh , Jon Marsh]
Rock To The Rhythm Of Love	Beloved	06.1994	-	-	-	[40[2].Hot Disco/Dance;Atlantic 85 716 12"]
Satellite	Beloved	03.1996	19[8]	-	EastWest EW 034T	[written by Helena Marsh , Jon Marsh][produced by Beloved]
Ease The Pressure	Beloved	10.1996	43[4]	-	EastWest EW 058T	[written by Jon Marsh , Steve Waddington][produced by Martyn Phillips ]
The Sun Rising	Beloved	08.1997	31[2]	-	EastWest EW 122T	[written by Jon Marsh , Steve Waddington][produced by Martyn Phillips ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Happiness	Beloved	03.1990	14[14]	-	WEA WX 299	[produced by Martyn Phillips]
Blissed Out	Beloved	12.1990	38[2]	-	EastWest WX 383	-
Conscience	Beloved	02.1993	2[12]	-	EastWest WX 500	[produced by Helena Marsh , Jon Marsh ]
X	Beloved	04.1996	25[7]	-	EastWest 0630133162	[produced by Beloved]
Single file	Beloved	09.1997	171[1]	-	EastWest 0630-19932-2	-

Beatmasters

Zespół kompozytorsko-produkcyjny, w którego skład wchodzą Richard Walmsley (ur. 28.09.1962 r.), Amanda Glanfield i Paul Carter, początkowo najlepiej znani ze swej współpracy z Betty Boo (właśc. Alison Clarkson) na nagraniach, takich jak "Hey DJ, I Can't Dance (To The Music You're Playing)".

Beatmasters przyczynili się także do sukcesu przeboju grupy Cookie Crew "Rok Da House" (5. miejsce na listach przebojów), utworu "Stand Up For Your Love Rights" Yazz (2. miejsce) oraz nagrania "Who's In The House" MC Merlina (8. miejsce). Pomagali realizować przebój, którym powrócił PP Arnold - "Burn It Down"; od wielu lat współpracują z grupą The Shamen, remiksując niemal każdy ich kolejny singel.

Stali się prawdziwą fabryką popowych przebojów, ale niewielu krytyków wyrażało się o nich przychylnie. Glansfield i Carter swoje umiejętności doskonalili, pracując nad jinglami do reklam telewizyjnych (między innymi "Get A Job" dla Brook Street). Choć nigdy nie osiągnęli absolutnego komercyjnego mistrzostwa, jak choćby spółka Stock, Aitken i Waterman, zdołali pod własnym szyldem wydać kilka przebojów - na przykład "Bum It Up" z 1988 r. Na drugim albumie, wydanym przez wytwórnię Rhythm King, wystąpili gościnnie JCOO1 oraz MC Precious. Po nieudanych próbach powrotu do pierwszej ligi (np. utwór "I Dunno What It Is") w 1991 r. grupa przeżyła "renesans" za sprawą utworu "Boulevard Of Broken Dreams" osnutego na kanwie "Light My Fire" Young Holt Unlimited.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rok Da House	Beatmasters feat Cookie Crew	.1987	79	-	Rhythm King MUTE-1000	[written by Amanda Glanfield , Debbie Pryce , Paul Carter , Richard Walmsley , Susie Banfiel][produced by The Beatmasters ]
Rok Da House	Beatmasters feat Cookie Crew	01.1988	5[11]	-	Rhythm King LEFT R11	[written by Amanda Glanfield , Debbie Pryce , Paul Carter , Richard Walmsley , Susie Banfiel][produced by The Beatmasters ]
Burn It Up/Acid Burn	Beatmasters with P.P. Arnold	09.1988	14[10]	-	Rhythm King LEFT 27	[written by Amanda Glanfield , P.P. Arnold , Paul Carter , Richard Walmsley ][produced by The Beatmasters ]
Who's In The House	Beatmasters with Merlin	04.1989	8[9]	-	Rhythm King LEFT 31	[written by M. Glanfield, Merlin , P. Carter , R. Walmsley]
Hey DJ / I Can't Dance (To That Music You're Playing)	Beatmasters feat Betty Boo	08.1989	7[11]	-	Rhythm King LEFT 34	[written by M. Glanfield , P. Carter , R. Walmsley][produced by The Beatmasters ][8[11].Hot Disco/Dance ;Sire 40 025 12"]
Warm Love	Beatmasters feat Claudia Fontaine	12.1989	51[2]	16.Hot Dance/Disco	Rhythm King LEFT 37	[written by M. Glanfield , P. Carter , R. Walmsley][produced by The Beatmasters ]
Dunno What It Is (About You)	Beatmasters feat Elaine Vassell	02.1991	82	-	Rhythm King LEFT 44T	[produced by The Beatmasters ]
Boulevard Of Broken Dreams	Beatmasters	09.1991	62[1]	-	Epic 657361 6	[written by M. Glanfield , P. Carter , R. Walmsley][produced by The Beatmasters ]
Dunno What It Is (About You)	Beatmasters feat Elaine Vassell	05.1992	43[3]	-	Rhythm King XPR 1746	[produced by The Beatmasters ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Anywayawanna	Beatmasters	07.1989	30[10]	-	Rhythm King LEFT LP10	-

Chris Cagle

Chris Cagle [ur. 10.11.1968r w DeRidder,w stanie Louisiana,amerykański muzyk country.Gdy miał cztery lata jego rodzina przeniosła się do Baytown w Teksasie.Podczas nauki w szkole pobierał lekcje gry na fortepianie by póżniej zainteresować się gitarą.Po ukończeniu collegu przez rok studiował na University of Texas at Arlington.Porzuca naukę i w 1994r przenosi się do Nashville by rozpocząć swoją karierę muzyczną.Tam został członkiem Phi Delta Theta . Przez kilka następnych lat pracował w różnych zawodach,w międzyczasie pisząc piosenki;został współautorem materiału na albumie Davida Kersha.Podczas pracy w restauracji usłyszał go agent z wytwórni Virgin i podpisał z nim w 2000r kontrakt nagraniowy.
Swoją debiutancką płytę Play It Loud wydał w połowie 2000r,poprzedzoną singlem "My Love Goes On and On".Drugim przebojem na listach pop z tego albumu była piosenka "Laredo".Po zamknięciu Virgin przenosi się do Capitol,która wydaje jego drugi album Chris Cagle w połowie 2003r.

Podobnie jak pierwszy zdobył on miano "Złotej Płyty" i zawierał kilka piosenek wydanych jako single-"What a Beautiful Day" , "Chicks Dig It", a także "I'd Be Lying".Kilka miesięcy póżniej wykryto u niego polipy na gardle co spowodowało zawieszenie jego aktywności na kilka miesięcy.
Po swoim powrocie realizuje płytę Anywhere but Here,która pojawiła się na rynku w 2005r.W sierpniu 2006r sąd przyznał mu 737.000$ odszkodowania za zerwany kontrakt płytowy z Virgin.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
My Love Goes On and On/Play It Loud	Chris Cagle	10.2000	-	76[11]	Virgin 58 867	[written by Chris Cagle, Don Pfrimmer][produced by Robert Wright] [15[16].Country Chart]
Laredo/Lovin' you lovin' me	Chris Cagle	07.2001	-	60[12]	Capitol	[written by Chris Cagle][produced by Robert Wright][8[25].Country Chart]
I Breathe In, I Breathe Out/Country by the Grace of God	Chris Cagle	02.2002	-	35[20]	Capitol	[written by Chris Cagle,Jon Robbin][produced by Stacie Irvin][1[1][32].Country Chart]
Country by the Grace of God	Chris Cagle	06.2002	-	-	Capitol	[written by Chris Cagle][33[10].Country Chart]
What a Beautiful Day	Chris Cagle	03.2003	-	41[20]	Capitol	[written by Chris Cagle,Monty Powell][produced by Robert Wright][4[28].Country Chart]
Chicks Dig It	Chris Cagle	11.2003	-	53[15]	Capitol	[written by Chris Cagle,Charlie Crowe][produced by Robert Wright][5[27].Country Chart]
I'd Be Lying	Chris Cagle	03.2004	-	-	Capitol	[written by Chris Cagle][39[3].Country Chart]
Miss Me Baby	Chris Cagle	06.2005	-	67[14]	Capitol	[written by Chris Cagle,Monty Powell][produced by Robert Wright][12[26].Country Chart]
Wal-Mart Parking Lot	Chris Cagle	.2006	-	-	Capitol	[produced by Chris Cagle][42.Country Chart]
Anywhere but Here	Chris Cagle	.2006	-	-	Capitol	[produced by Chris Cagle][52.Country Chart]
What Kinda Gone	Chris Cagle	07.2007	-	54[20]	Capitol	[written by Dave Berg,Candyce Cameron,Chip Davis][produced by Chris Cagle,Scott Hendricks][3.Country Chart]
No Love Songs	Chris Cagle	.2008	-	-	Capitol	[produced by Chris Cagle][53.Country Chart]
Got My Country On	Chris Cagle	08.2011	-	95[2]	Capitol	[written by Kelly Archer,Justin Weaver,Danny Myrick][produced by Chris Cagle,Keith Stegall][18.Country Chart]
Let There Be Cowgirls/td>	Chris Cagle	02.2013	-	96[3]	Capitol	[written by Chris Cagle,Kim Tribble][produced by Chris Cagle,Keith Stegall,D. Vincent Williams][26.Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Play It Loud	Chris Cagle	07.2001	-	164[24]	Capitol 34 170	[gold-US][19.Country Chart][produced by Stacie Irvin]
Chris Cagle	Chris Cagle	04.2003	-	15[36]	Capitol 40 516	[gold-US][1.Country Chart][produced by Chris Cagle, Denise Jarvis]
Anywhere but Here	Chris Cagle	10.2005	-	24[20]	Capitol 77 380	[4.Country Chart][produced by Chris Cagle]
My Life's Been a Country Song	Chris Cagle	02.2008	-	8[3]	Capitol	[1.Country Chart][produced by Scott Hendricks, Chris Cagle]
Back in the Saddle	Chris Cagle	06.2012	-	27[6]	Capitol	[6.Country Chart][produced by Keith Stegall,D. Vincent Williams,Chris Cagle]

Chords

Chords to brytyjska grupa muzyczna z lat 70-tych, często związana z mod revival z lat 70-tych, która miała kilka hitów w ojczyźnie, zanim spadek ich popularności spowodował ich rozpad. Byli jedną z bardziej udanych grup, które pojawiły się podczas ożywienia ruchu mods.The Chords, grupa z South East London , powstała w 1978 roku, kiedy wokalista i gitarzysta Billy Hassett i jego kuzyn basista Martin Mason szukali muzyków w NME i znaleźli gitarzystę i kompozytora, Chris Pope.

Oryginalny perkusista Paul Halpin nie pozostał długo, przynajmniej za swoim zestawem perkusyjnym i ostatecznie został kierownikiem tour grupy. Na jego miejsce przyszedł Brett "Buddy" Ascott, i od marca 1979 roku The Chords pojawili się na scenie.Kontynuowali koncerty wiosną i latem, prezentując dwa modsowe festiwale w Marquee Club w Londynie i nagrywając pierwszą sesję w BBC Radio 1 dla DJ-a Johna Peela na początku lipca.
Wśród wczesnych zwolenników grupy był Paul Weller , który zobaczył jeden z ich pierwszych koncertów, a Jimmy Pursey z Sham 69 , podpisał kontrakt z grupą dla swojej firmy JP Productions.
Kwartet nagrał demo dla Pursey'a. Następnie Polydor podpisał z nimi kontrakt na nagrania . Na swój debiutancki singiel, Chords wybrał jedną z piosenek nagranych dla Pursey'a, "Now It's Gone", nagrał ją ponownie i wydał ją we wrześniu 1979 roku. Trafił na 63 miejscu na brytyjskiej liscie singli .
Kontynuowali w styczniu 1980 roku singlem "Maybe Tomorrow", który, wspierany przez entuzjastyczne recenzje w prasie, trafił do brytyjskiego Top 40 . Drugą sesję u Peela zarejestrowano w marcu, a następny miesiąc przyniósł trzeci singiel "Something's Missing". Single zapowiadały ich debiutancki album , So Far Away ,który osiągnął pozycję 55. Album osiągnął numer 30 na brytyjskiej liscie Album Charts w maju, wspierany przez brytyjską trasę koncertową . Album zawierał dwa covery ; Sam i Dave " Hold On, I'm Comin " i The Beatles "She Said She Said".

"The British Way of Life" pojawił się w lipcu i osiągnął 55 pozycję, a "In My Street", wydany w październiku, doszedł do 50 miejsca w listopadzie 1980 roku. Chords zrezygnował z Hassetta, a na jego miejsce weszła wokalistka Vibrators, Kip Herring . Stary skład pojawił się na okładce kolejnego singla, "One More Minute", który wyszedł w maju 1981 roku.

W 1986 wydano live album zatytułowany " No one's Listening Anymore" , który został nagrany w 1980 roku. Dwie dekady później wydano kompilację " This is what they want" .
W sierpniu 2010 roku The Chords powrócił na trasę w pierwotnym składem, promując singiel "Another Thing Coming" i grając w Wielkiej Brytanii. Podróżowali także po Australii i Japonii w 2012 roku, kiedy to wystąpił Mike Stoner, który zastąpił Martina Masona. W maju 2012 roku pojawiła się płyta DVD "What Became of People, We Used To Be - The History of Chords", ilustrująca rozwój zespołu do statusu kultowego.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Now it' s gone/Don't Go Back	Chords	09.1979	63[2]	-	Polydor 2059 141	[written by Chris Pope][produced by Peter Wilson]
Maybe tomorrow/ I Don't Wanna Know	Chords	01.1980	40[5]	-	Polydor POSP 101	[written by Chris Pope][produced by Andy Arthurs]
Something' s missing/This Is What They Want	Chords	04.1980	55[3]	-	Polydor POSP 146	[written by Chris Pope][produced by Andy Arthurs]
The British way of life [This is the life]/The Way It's Gotta Be	Chords	07.1980	54[3]	-	Polydor 2059 258	[written by Chris Pope][produced by Andy Arthurs]
In my street/I'll Keep On Holding On	Chords	10.1980	50[4]	-	Polydor POSP 185	[written by Chris Pope][produced by Mick Glossop]
One more minute/Who's Killing Who	Chords	05.1981	87[2]	-	Polydor POSP 270	[written by Chris Pope][produced by David Batchelor]
Turn away again	Chords	08.1981	139[2]	-	Polydor POSP 288	[written by Chris Pope][produced by David Batchelor]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
So far away	Chords	05.1980	30[3]	-	Polydor POLS 1019	[produced by Andy Arthurs]

Chordettes

Chordettes była jedną z najdłużej działających grup wokalnych,której korzenie sięgają lat 40-tych i 50-tych i mody na harmonijnie brzmiące popowe grupy wokalne.
Mimo,że zawdzięczają więcej Andrews Sisters niż doo-woopowi,to ich image i repertuar dobrze się też sprawdzał w erze rocka.Pierwszy raz dały o sobie znać swoją wersją ogromnego hitu "Mr Sandman" w 1954r i kontynuowały obecność na listach przebojów do początku lat 60-tych,często lansując covery rock'n'rolowe i rhythm'n' blues.

Ich największym przebojem była piosenka "Lollipop",która trafiła na 2 miejsce Hot 100 Billboard.Kwartet sformowała Jinny Osborn z trzema koleżankami z collegu.Występowały regularnie przez cały 1949r w telewizyjnym show Arthura Godfrey'a.Śpiewały wówczas a capella i nagrywały dla Columbia Records.Dyrektor muzyczny tego show,Archie Bleyer ożenił się z członkinią zespołu-Janet Ertel,śpiewającej partie basowe.

W tym samym czasie zaczynają nagrywać dla wytwórni Cadence,już z muzycznym podkładem,ale elementy a capella pozostały widoczne są w ich przeboju "Mr Sandman" ,który króluje na liście przebojów przez siedem tygodni.Styl Chordettes lawirował pomiędzy białym popem a rythm'n'bluesem,co przyniosło sukces wśród publiczności.
Podzieliły się sukcesem klasyka doo-woop -"Eddie My Love" z inną grupą wokalną Teen Queens,obie wersje trafiły do Top 20 Billboard chart.Wykonywały też z powodzeniem cover Ronalda & Ryby'ego,"Lollipop" ,już w bardziej rockowym anturażu.
Ich następne single to już typowe proste,popowe przeboje jak "Born to Be with You" czy "Just Between You and Me" .Na przełomie lat 50 i 60-tych kontynują ten rockowo-popowy przekładaniec nagrywając swoje wersje przebojów Coasters ["Charlie Brown" ],Paula Anki ["Lonely Boy" ] czy Dodie Stevens ["Pink Shoelaces"].W nagraniach towarzyszył im King Curtis grający na saxofonie.

Po "Lollipop" miały kilka mniejszych przebojów-"Zorro" "No Other Arms, No Other Lips" i "Never on Sunday". Zespół rozwiązał się wkrótce po nagraniu "Never on Sunday" w 1961 roku,kiedy Jinny Osborn opuściła grupę,a pozostałe członkinie nie mogły znależć satysfakcjonującej ich zastępczyni.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]/[UK]	Komentarz
Mr. Sandman/I Don't Wanna See You Cryin'	Chordettes	10.1954	11[8]	1[7][20]	Cadence 1247/-	[written by Pat Ballard][original by Vaughan Monroe]
The wedding/I Don't Know - I Don't Care (Souvenir D'Italie)	Chordettes	01.1956	-	91[2]	Cadence 1273/-	[written by P.Gaston/J.McCoy/B.Williams]
Eddie my love/Whistlin' Willie (Our Melody)	Chordettes	03.1956	-	14[12]	Cadence 1284/London HLA 8264	[written by Collins/Davis/Ling]
Born to be with you/Love Never Changes	Chordettes	06.1956	8[9]	5[20]	Cadence 1291/London HLA 8302	[written by D. Robertson ]
Lay down your arms/Teen Age Goodnight	Chordettes	09.1956	-	16[18]	Cadence 1299/London HLA 8323	[written by P. Roberts, L. Land, A. Gerhard ]
Teenage goodnight	Chordettes	10.1956	-	45[11]	Cadence 1299 side B	[written by Fitzsimmons/Stanley]
Just between you and me/Soft Sands	Chordettes	09.1957	-	8[15]	Cadence 1330/London HLA 8473	[written by L. Cathy, J. Keller]
Lollipop/Baby, Come-A Back-A	Chordettes	03.1958	6[8]	2[15]	Cadence 1345/London HLA 8584	[original by Ronald and Ruby][written by Dixon/Ross][3[9].R&B Chart]
Zorro/Love Is A Two-Way Street	Chordettes	05.1958	-	17[11]	Cadence 1349/-	[written by N. Foster, G. Bruns]
No other arms,no other lips/We Should Be Together	Chordettes	03.1959	-	27[11]	Cadence 1361/London HLA 8809	[written by J. Whitney, A. Kramer, H. Zaret ]
A girl' s work is never done/No Wheels	Chordettes	08.1959	-	89[3]	Cadence 1366/London HLA 8926 [UK]	[written by Richard Barrett/Donald Raysor]
Never on Sunday/Wooden Heart	Chordettes	06.1961	-	13[12]	Cadence 1402/London HLA 9400	[written by M. Hadjidakis, B. Towne]
Faraway star/Never On Sunday	Chordettes	09.1961	-	90[1]	Cadence 1402/-	[written by Richard Carney, David Martin]

Choir

Amerykańska grupa założona w Mentor koło Cleveland/Ohio w 1964 roku.Pierwotnie używała nazwy The Mods,i adekwatnie do nazwy chciała przenieść na grunt amerykański, brytyjski styl mods w muzyce. Jej skład zmieniał się wielokrotnie,ale jej jądrem byli:
Wally Bryson-lead guitar [1965-1967][póżniej w Raspberries]
Jim Bonfanti-dr,voc,tamb [1965-1970][póżniej w Raspberries]
Dave Smalley-voc,g [1965-1968][póżniej w Raspberries]

Inni członkowie grupy to:
Dave Burke-bass [1965-66]
Dann Klawon-g,dr,hca [1966,1968-69]
Jim Skeen-bass [1967]
Kenny Margolis-keyb [1967-70][póżniej zakłada Sanctuary]
Jim Anderson-lead guitar [1968]
Denny Carleton-bass [1968][póżnie nagrywa we własnym studio i wydaje w firmie Green Light]
Randy Klawon-lead guitar [1968][póżniej w Newcastle Quartet]
Phil Giallombardo-org [1968-70]
Rick Coon-g [1969-70]
Bob McBride-bass [1970]
Jim Bonfanti po rozpadzie Choir zrealizował wraz z E.Carmenem [wówczas Cyrus Edie]i Wally Brysonem [wówczas Fortega] swój projekt założenia typowego zespołu "bar band" bedący utożsamieniem się z brytyjskim nurtem "mods".Ta próba powiodła się i w roku 1970 powstał zespół Raspberries odnoszący wiele sukcesów po obu stronach Atlantyku w latach 70-tych.
Po odejściu od Rasperries Bryson wraz z D.Klawonem i K.Margolisem zakłada w Cleveland The Sittin' Ducks.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It' s cold outside	Choir	06.1967	-	68[6]	Roulette R 4738	[written by Denny Klawson][produced by Najeeb Hedafy]
No one here to play with	Choir	08.1967	-	-	Roulette R 4760	[written by Phil Okulevich][produced by Najeeb Hedafy]
Changing my mind	Choir	02.1968	-	-	Roulette R 4738	[written by Illingworth, Grasso, March][produced by Najeeb Hedafy]
Gonna have a good time	Choir	02.1970	-	-	Interpid 75 020	[written by H. Hatcher][produced by Dale Frashuer]

poniedziałek, 4 września 2017

Toby Lightman

Toby Lightman (ur. 1978r w Cherry Hill, New Jersey), amerykańska piosenkarka. Jej pierwszy album, Little Things , został wydany w 2004 nakładem Lava / Atlantic . Jej drugi album, Bird on a Wire został wydany w 2006 roku. Podczas swojej kariery koncertowała i występowała z takimi zespołami jak OAR , Rob Thomas , Jewel , Gavin DeGraw , Train, Prince i Carbon Leaf. Jej menadżerem jest All Parts Move.
Toby Lightman urodziła się w Cherry Hill, New Jersey . W wieku 6 lat, zainspirowana skrzypkiem Itzhakiem Perlmanem ,rozpoczęła naukę gry na skrzypcach . Lightman była członkiem licealnej orkiestry i zaczęła śpiewać, kiedy przyjaciel namówił ją do przyłączenia się do klasy wokalu. W spektaklu Lightman śpiewała wersję gospel utworu Simon and Garfunkel Bridge Over Troubled Water. Ze względu na entuzjastyczne przyjęcie publiczności jej wystep, Lightman postanowiła rozwijać swój talent jako piosenkarka.
Lightman nauczyła się grać na gitarze, a jednocześnie na University of Wisconsin-Madison, przyłączyła się do zespołu Footsteps, który opisała "jako towarzyskie spotkanie w domu na przerwie w szkole". W tym czasie , Lightman pozostawała jej członkiem orkiestry collegu , pojawiała się gościnnie w funkowych zespołach z Madison , zaczął pisać własne piosenki, a wykonywała je podczas nocnych występów w tzw. "open mic" .
Po ukończeniu studiów przeniosła się do Nowego Jorku , gdzie nagrała swój jeden utwór demo u rapera Wyclef Jeana w jego wytwórni Basement Booga i rozpocząła poszukiwanie wytwórni z którą mogłaby podpisać kontrakt.
W 2004, Ari Martin z Netwerk Management został menadżerem Lightman. Po obejrzeniu Toby w solowym występie dla przedstawicieli firm płytowych , Jason Flom podpisał z nią kontrakt nagraniowy w imieniu Lava Records , filii Atlantic Records .
Toby wydała swój debiutancki album Little Things dla Lava w dniu 30 marca 2004 roku. Album został wyprodukowany przez Petera Zizzo . Druga wersja Little Things została wydana w dniu 20 lipca 2004 r., z utworem bonusowym,przebojem Mary J. Blige z 1992r Real Love. Utwór został wydany jako drugi singiel z albumu i został nakręcony teledysk do promowania utworu.
Pod koniec 2005 roku, Toby pojawiła się na albumie Lava Records z kolegami z wytwórni w ramach grupy O.A.R. ,Stories of a Stranger.Płyta zadebiutowała na 40 miejscu listy Billboard 200 Album, Lightman śpiewała wraz z frontmenem OAR Marc Roberge w utworze "The Stranger".
Toby następnie występowała w programie stacji VH1 You Oughta Know i w MTV You Hear It First. Wystąpiła również w serialach, jak Late Show with David Letterman, Late Night with Conan O'Brien, show CBS Morning Cup Second, ESPN Cold Pizza, A&E;'s Breakfast .
Bird On A Wire, druga płyta Toby została wydana w dniu 25 lipca 2006 r. w Atlantic Records . "My Sweet Song" z Bird on a Wire została wyróżniona w końcowym epizodzie Legal Boston w odcinku "Desperately Seeking Shirley", a także w scenie zamykającej telewizyjny serial Bones w odcinku, "The Maggots In The Meathead". Została także uwieczniona na ścieżce dźwiękowej do filmu PS I Love You.
Toby wydała swój trzeci album, Let Go we własnej wytwórni T Killa Records w dniu 15 lipca 2008 roku. Album jest sprzedawany za pośrednictwem cyfrowych detalistów takich jak iTunes i amazon.com. Album będzie także dostępny w sprzedaży przez Home Shopping Network .
W dniu 5 czerwca 2010 roku, Toby wydała swój czwarty album, Know Where I'm From też w T Killa Records. Ten album zawiera 11 akustycznych wersji swoich wcześniej wydanych utworów.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Little Things	Toby Lightman	04.2004	-	200[1]	Lava 83 623	[produced by Peter Zizzo,Toby Lightman]