Linkin Park

Podobno drugi w kolejności album jest najbardziej podstępny dla każdego artysty. Jak głosi teoria - muzycy mają całe życie, żeby stworzyć album debiutancki, ale stosunkowo niewiele czasu, aby godnie kontynuować karierę. A co jeśli mowa o najlepiej sprzedającym się krążku debiutanckim ostatnich lat? Linkin Park - wydali drugi, podobno najbardziej dla artystów [podstępny, album A do tego jeszcze apetyt przemysłu muzycznego na kolejny błyskawiczny przebój jest iście hollywoodzki? Z takim właśnie scenariuszem zetknęli się muzycy Linkin Park, kiedy weszli do studia nagrań, aby zarejestrować album Meteora - kontynuację multiplatynowego debiutu "Hybrid Theory".
Album "Hybrid Theory" - o którym magazyn Rolling Stone napisał: "dwanaście pełnych autentycznego ognia utworów, będących mieszanką alternatywnego metalu, hip-hopu oraz sztuki samplingu - rozszedł się dotychczas na całym świecie w nakładzie czternastu milionów egzemplarzy. Był najlepiej sprzedającą się albumem roku 2001. Wylansował trzy znakomite single, w tym "In The End". A w roku 2002 został uhonorowany nagrodą Grammy w kategorii "Najlepszy utwór hardrockowy" za piosenkę "Crawling", przyniósł także nominacje w kategoriach "Najlepszy album rockowy" oraz "Najlepszy debiut." Linkin Park, który powstał mniej więcej w połowie lat dziewięćdziesiątych w południowej Kalifornii, dzięki wytrwałej pracy po raz pierwszy od czasu swoich skromnych początków zdobył światowy rozgłos.
Osobom postronnym presja takiego sukcesu mogłaby się wydać trudna do wytrzymania. Ale muzycy Linkin Park - wokaliści Chester Bennington i Mike Shinoda, gitarzysta Brad Delson, spec od samplingu Joseph Hahn, perkusista Rob Bourdon oraz basista Phoenix – nie mieli z nią najmniejszych problemów. Zamiast snuć domysły na temat zewnętrznych oczekiwań co do nowej płyty zabrali się do pracy, po mistrzowsku dopracowując poszczególne fragmenty każdej z piosenek według swoich własnych wysokich standardów.

"Nie chcemy, żeby kiedykolwiek naszym założeniem przy nagrywaniu kolejnych płyt była dziesięciomilionowa sprzedaż. To jakiś absurd." - tłumaczy Bennington - "To szczęście sprzedać aż tyle egzemplarzy; nie zdarza się to często w przemyśle muzycznym - nawet jeden raz w ciągu całej kariery jest osiągnięciem. Czujemy się zobowiązani wobec naszych fanów. Nie zakładamy, że ludzie bez względu na wszystko od razu pobiegną do sklepu i kupią nasze nowe płyty." "A jeśli nas znacie to wiecie, że największa presja płynie od nas samych" - dodaje Shinoda.
"Chcieliśmy jedynie nagrać kolejny wspaniały album, z którego bylibyśmy dumni." - opowiada Bourdon - "Skupiliśmy się na tym i ciężko pracowaliśmy, żeby stworzyć jak najlepsze kompozycje. Jesteśmy sami dla siebie najsurowszymi krytykami." Jeśli macie co do tego jakieś wątpliwości, to zastanówcie się nad tym: Shinoda i Bennington napisali czterdzieści unikalnych refrenów na pierwszego singla, "Somewhere I Belong", zanim dotarli do najlepszej możliwej wersji.
"Wiedzieliśmy, że musimy dopracować kilka szczegółów na tej piosence," - mówi Shinoda wzruszając ramionami - "pisaliśmy więc nowy refren, nagrywaliśmy go, miksowaliśmy. Następnego dnia słuchaliśmy nagrania, patrzyliśmy na siebie z Chesterem i stwierdzaliśmy 'Nie wiem… Chyba można to zrobić lepiej.' No i zaczynaliśmy wszystko od początku. To było mnóstwo pracy. Nie spieszyliśmy się, byliśmy krytyczni, chcieliśmy mieć pewność, że nagramy dobre piosenki. Niektórzy chyba oczekiwali, że stworzymy łagodniejszą wersję płyty "Hybrid Theory" - trochę ją rozrzedzimy, wyciszymy. Ale nie to było naszym zamiarem."
Sukces takiego podejścia jest od razu widoczny na "Meteorze". Dwanaście utworów świadczy o dynamicznym rozwoju zespołu, prezentując jednocześnie rzadką chemię, która towarzyszy muzykom od 1999 roku, kiedy to Bennington ostatecznie skompletował zespół. "Meteora" jest owocem współpracy z Donem Gilmorem, koproducentem płyty "Hybrid Theory". Nowy album powstawał w wielu różnych studiach, a muzycy Linkin Park mieli możliwość eksperymentowania z szerszą paletą dźwięków oraz czerpania z wielu stylów muzycznych.
Muzycy połączyli na nowej płycie dzikie sample z ciężkimi brzmieniami gitarowymi w piosenkach takich jak na przykład "Somewhere I Belong." Stworzyli aranżacje na instrumenty smyczkowe i fortepian do "Breaking The Habit" oraz "Faint". Eksperymentowali ze skomplikowanymi rytmami w utworach takich jak chociażby "Easier To Run". Dodali nawet japoński flet zwany shakuhachi do hip-hopowego utworu "Nobody’s Listening". Od początku do końca dynamiczne aranżacje oraz bogata struktura służą za tło dla nastrojowych głosów Benningtona i Shinoda - i vice versa. Ta swoista synergia zaprasza do wielokrotnego słuchania kompozycji.
Myślą przewodnią trwających osiemnaście miesięcy prac nad nagrywaniem płyty był sam tytuł albumu - "Meteora". Podczas europejskiej trasy w 2002 roku zespół natknął się na czasopismo turystyczne, zachwalające atrakcje Grecji. Uwagę muzyków przykuła okładka z napisem "Meteora" oraz z odpowiednim zdjęciem, całość szybko trafiła do ich wyobraźni. Meteora to zespół sześciu klasztorów wzniesionych ponad równinami centralnej Grecji na skalnych szczytach sięgających nawet 450 metrów wysokości. Według Benningtona "są one nie z tego świata." To prawda. (Możecie się przekonać na własne oczy - wystarczy wypożyczyć film "For Your Eyes Only", w którym zobaczycie Rogera Moora w roli Bonda na jednej z podniebnych fortec). Greckie słowo "meteora" można przetłumaczyć jako "unoszący się w powietrzu". Termin ów znakomicie opisuje nie tylko ten nieziemski rejon, ale również nowy album Linkin Park. "Chcieliśmy napisać piosenki, które emanowałyby podobną energią" - wyjaśnia Bennington.
"To jest naprawdę epickie i piękne. Całkowicie oddaje poczucie ponadczasowości i nieskończoności, które chcieliśmy uzyskać na płycie" - opowiada Shinoda. "Od tamtego czasu spotkaliśmy osoby, które były w Meteorze" - dodaje Hahn. - "Ludzie jadą tam po samotność, w poszukiwaniu samych siebie. O tym właśnie jest nasz album – o szukaniu własnej tożsamości. Każda piosenka opowiada o wewnętrznych podróżach i wyzwoleniu emocji."
Tym razem wachlarz emocjonalny Benningtona i Shinody jest znacznie szerszy, niż na albumie "Hybrid Theory". Pierwsza płyta, według Shinody, została zerejestrowana z perspektywy nieco młodszego człowieka – zagubionego, sfrustrowanego, pełnego gniewu i strachu. Cel: katharsis. "Meteora" odzwierciedla szybkie tempo, jakie towarzyszy muzykom Linkin Park od czasu ich debiutanckiego krążka. "Przez dwa lata byliśmy w trasie koncertowej. Już sam ten fakt zmusza do cofnięcia się i ogarnięcia tego wszystkiego z innej perspektywy." - mówi Shinoda - "Zawsze interesowała nas uniwersalność emocji, właśnie na tym skupiliśmy się podczas nagrywania tego albumu. Jednak pod względem spojrzenia na różne strony ludzkiej natury "Meteora" różni się od poprzedniej płyty." "To jest nadal bardzo mroczny album, ale niesie w sobie zdecydowanie więcej optymizmu." - dodaje Bennington - "Jesteśmy tymi samymi ludźmi, ale dostrzegamy już światełko na końcu tunelu."
Na przykład na "Somewhere I Belong" zwrotki opisują strach i zagubienie, ale w refrenie poczyniony zostaje pierwszy przełomowy krok w stronę znalezienia rozwiązania. Bennington śpiewa: "I want to heal. I want to feel like I'm close to something real. I want to find something I've wanted all along, somewhere I belong." (Chcę wyzdrowieć. Chcę poczuć, że jestem blisko czegoś prawdziwego. Chcę znaleźć to, czego od zawsze pragnę, miejsce, do którego należę). A na "Breaking The Habit" słyszymy: "I don't know what's worth fighting for. Or why I have to scream. I don't know why I instigate and say what I don't mean. I don't know how I got this way. I know it's not alright. So I'm breaking the habit tonight." (Nie wiem, co jest warte walki. I dlaczego muszę krzyczeć. Nie wiem, do czego podjudzam i mówię coś innego, niż myślę. Wiem, że wszystko nie tak. Więc zrywam z tym zwyczajem już dziś).
Obydwaj wokaliści ponownie pracowali razem nad osiągnięciem efektu połączonego w jedność szerokiego spektrum emocji. Jednakże tym razem Bennington i Shinoda mają więcej wspólnych doświadczeń. Zarówno ich głosy jak i uczucia są praktycznie nierozdzielne. "Mike jest w pełni wykształconym muzykiem," - wyjaśnia Hahn porównując wokalistów – "a Chester wnosi surowość – emocje, które szukają ujścia. W ten sposób wzajemnie się uzupełniają. To coś w rodzaju sił yin-yang."
I faktycznie, cały zespół wydaje się być bardziej spełniony na "Meteorze". To rzadkie osiągnięcie - całkowita integracja sześciu indywidualności, przy jednoczesnym zachowaniu unikalnej jakości każdej z nich. Ostateczny rezultat to niepowtarzalny styl znany pod nazwą Linkin Park. "Nie analizujemy raczej całej tej chemii," - wyjaśnia Bourdon – "cieszymy się po prostu i doceniamy fakt, że się znamy, i że tak dobrze nam się razem pracuje." "Współpraca przebiega znacznie sprawniej," - potwierdza Bennington - "Mike zna mnie teraz dużo lepiej, a ja więcej wiem o nim, więc łatwiej przychodzi nam wspólne pisanie tekstów. Niemożliwe jest utrzymywanie czegoś w tajemnicy. Trzeba się otworzyć. Wszyscy jesteśmy co do tego zgodni."
Kto mając takich powierników potrzebowałby terapeuty?
"Dokładnie, - komentuje ze śmiechem Bennington - to głównie dlatego chciałem występować w kapeli."

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
One step closer/My December	Linkin Park	01.2001	24[18]	75[17]	Warner Bros W 550CD	[platinum-US][written by Chester Bennington, Rob Bourdon, Brad Delson, Joseph Hahn, Mike Shinoda][produced by Don Gilmore][piosenka z filmu "Dracula 2000"][5[34].Modern Rock Tracks]
Crawling/Papercut [live]	Linkin Park	04.2001	16[22]	79[20][08.01]	Warner Bros W 556CD	[gold-US][written by Chester Bennington, Rob Bourdon, Brad Delson, Joseph Hahn, Mike Shinoda][produced by Don Gilmore][Grammy-2001-Hard Rock][5[34].Modern Rock Tracks]
Papercut/Points Of Authority [live]	Linkin Park	06.2001	14[13]	-	Warner Bros W 562CD	[gold-US][written by Chester Bennington, Rob Bourdon, Brad Delson, Joseph Hahn, Mike Shinoda][produced by Don Gilmore][32[18].Modern Rock Tracks]
In the end/Step Up	Linkin Park	10.2001	8[57]	2[38]	Warner Brothers W 569	[4x-platinum-US][platinum-UK][written by Chester Bennington, Rob Bourdon, Brad Delson, Joseph Hahn, Mike Shinoda][produced by Don Gilmore][1[5][44].Modern Rock Tracks]
High voltage/Points of authority	Linkin Park/Evidence feat Pharaohe Monch and DJ Babu	08.2002	9[12]	-	Warner Brothers W 588	[written by Chester Bennington, Rob Bourdon, Brad Delson, Joseph Hahn, Mike Shinoda][produced by Mike Shinoda][29.Modern Rock Tracks]
Somewhere i belong/Step Up [live]	Linkin Park	03.2003	10[21]	32[20]	Warner Brothers W 602	[platinum-US][written by Linkin Park][produced by Don Gilmore, Linkin Park][1[26].Modern Rock Tracks]
Faint/One Step Closer [live]	Linkin Park	06.2003	15[21]	48[20]	Warner Brothers W 610	[platinum-US][written by Linkin Park][produced by Don Gilmore, Linkin Park][1[37].Modern Rock Tracks]
Numb/From The Inside	Linkin Park	11.2003	14[29]	11[32]	Warner Brothers W 610CD1	[3x-platinum-US][gold-UK][written by Linkin Park][produced by Don Gilmore, Linkin Park][1[30].Modern Rock Tracks]
Breaking the habit/Crawling [live]	Linkin Park	06.2004	39[2]	20[20]	Warner Brothers W 645	[gold-US][written by Linkin Park][produced by Don Gilmore, Linkin Park][1[26].Modern Rock Tracks]
Lying from you	Linkin Park	04.2004	-	58[18]	WEA International	[written by Linkin Park][produced by Don Gilmore, Linkin Park][1[26].Modern Rock Tracks]
Numb / Encore	Jay-Z / Linkin Park	12.2004	14[72]	20[20]	WEA W 660CD	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Linkin Park,Jay-Z,Kanye West][ Producer By - Mike Shinoda]
What i've done	Linkin Park	04.2007	6[20]	7[23]	Warner Bros. W 762	[5x-platinum-US][gold-UK][Composed by : Linkin Park][Produced by : R.Rubin, M.Shinoda][1[27].Modern Rock Tracks]
Bleed it out	Linkin Park	06.2007	29[13]	52[20]	Warner Bros W 772	[2x-platinum-US][written by Linkin Park][ Producer By - Rick Rubin, Mike Shinoda][2[36].Modern Rock Tracks]
Shadow of the Day	Linkin Park	10.2007	46[2]	15[22]	Warner Bros. MIUCT 6303	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Linkin Park][ Producer By - Rick Rubin, Mike Shinoda][2[36].Modern Rock Tracks]
Given Up	Linkin Park	01.2008	-	99[1]	Warner Bros. 9362498764	[gold-US][written by Linkin Park][ Producer By - Rick Rubin, Mike Shinoda][4[30].Modern Rock Tracks]
We Made It	Busta Rhymes feat. Linkin Park	04.2008	10[13]	65[1]	Interscope/Warners W 810CD	[written by Trevor Smith, Jr., Marcello Valenzano, Andre Lyon, Chester Bennington, Brad Delson, Mike Shinoda][ Producer By - Cool & Dre, Mike Shinoda]
Leave Out All the Rest	Linkin Park	07.2008	90[3]	94[2]	Warner Bros W 806CD	[ platinum-US][written by Linkin Park][ Producer By - Rick Rubin, Mike Shinoda][11[18].Modern Rock Tracks]
New Divide	Linkin Park	05.2009	19[12]	6[20]	Reprise CATCO 150031415	[3x-platinum-US][silver-UK][written by Linkin Park][ Producer By - Mike Shinoda][1[23].Modern Rock Tracks]
The Catalyst/New Divide [live]	Linkin Park	08.2010	40[3]	27[10]	Warner Bros CATCO 164497400	[gold-US][written by Linkin Park][ Producer By - Rick Rubin, Mike Shinoda][1[8].Modern Rock Tracks]
Waiting for the End	Linkin Park	10.2010	90	42[23]	Warner Bros CATCO 167900694	[ platinum-US][written by Linkin Park][ Producer By - Rick Rubin, Mike Shinoda][1[17].Modern Rock Tracks]
Iridescent	Linkin Park	06.2011	93[5]	81[3]	Warner Bros USWB 11001855	[gold-US][written by Linkin Park/Mike Shinoda/Chester Bennington][ Producer By - Rick Rubin/Mike Shinoda]
Burn It Down	Linkin Park	05.2012	27[12]	30[23]	Warner Bros USWB 11200588	[ 2x-platinum-US][written by Linkin Park][ Producer By - Rick Rubin, Mike Shinoda]
Rolling in the Deep	Linkin Park	07.2011	42[5]	-	Warner Bros USWB 11102052	[written by Adele Adkins/Paul Epworth][ Producer By -Linkin Park]
Lost in the Echo	Linkin Park	07.2012	175[1]	95[1]	Warner Bros	[ platinum-US][written by Chester Bennington/Linkin Park/Mike Shinoda][ Producer By - Rick Rubin, Mike Shinoda]
Dirt off Your Shoulder/Lying from You	Linkin Park with Jay-Z	07.2012	150[1]	-	Warner Bros	-
A Light That Never Comes	Linkin Park with Steve Aoki	09.2013	34[2]	65[1]	Warner Bros USWB 11303495	[written by Linkin Park,Steve Aoki][ Producer By - Mike Shinoda ,Steve Aoki, Brad Delson]
Guilty All the Same	Linkin Park featuring Rakim	03.2014	138	117	Warner Bros	[written by Linkin Park, William Griffin][ Producer By - Brad Delson, Mike Shinoda]
Until It's Gone	Linkin Park	05.2014	78[1]	115	Warner Bros	[written by Linkin Park][ Producer By - Mike Shinoda, Brad Delson]
Final Masquerade	Linkin Park	06.2014	106	115	Warner Bros	[written by Linkin Park, Emile Haynie][ Producer By - Brad Delson, Mike Shinoda, Emile Haynie]
Heavy	Linkin Park featuring Kiiara	03.2017	43[2]	45[19]	Warner Bros USWB 11700189	[gold-US][written by Chester Bennington, Brad Delson, Mike Shinoda, Justin Tranter, Julia Michaels][ Producer By - Brad Delson, Mike Shinoda]
Talking to Myself	Linkin Park	07.2017	-	109	Warner Bros	[written by Ilsey Juber, Brad Delson, Mike Shinoda, J.R. Rotem ][ Producer By - Brad Delson, Mike Shinoda, J.R. Rotem ,Bolooki ,Andrew Jackson]
One More Light	Linkin Park	05.2017	-	104	Warner Bros	[written by Mike Shinoda, Eg White][ Producer By - Mike Shinoda, Brad Delson, RAC, Emily Wright]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hybrid theory	Linkin Park	10.2000	4[240]	2[212]	Warner 47 755	[11x-platinum-US][5x-platinum-UK][produced by Don Gilmore]
Reanimation	Linkin Park	07.2002	3[18]	2[33]	Warner 48 326	[platinium-US][gold-UK][produced by Brad Delson/Don Gilmore/Doug Trantow/Mickey Petralia/Mike Shinoda]
Meteora	Linkin Park	03.2003	1[1][104]	1[2][112]	Warner 48186	[7x-platinium-US][2x-platinum-UK][produced by Don Gilmore, Linkin Park]
Live in Texas	Linkin Park	11.2003	47[11]	23[25]	Warner 48563	[platinium-US][gold-UK][produced by Matt Caltabiano, Josh Abraham, David May]
Minutes To Midnight	Linkin Park	05.2007	1[1][117]	1[1][127]	Warner Bros 9362499613 [UK]	[4x-platinium-US][2x-platinum-UK][produced by Rick Rubin, Mike Shinoda]
Live from Soho	Linkin Park	03.2008	-	98[1]	Warner Bros	-
Songs from the Underground	Linkin Park	12.2008	-	121[1]	Warner Bros	[produced by Joe Hahn, Andrew Murdock, Rick Rubin, Mike Shinoda]
Road to Revolution: Live at Milton Keynes	Linkin Park	11.2008	58[10]	42[9]	Warner Bros 9362498095 [UK]	[silver-UK][produced by Rick Rubin/Mike Shinoda/Don Gilmore/Linkin Park]
A Thousand Suns	Linkin Park	09.2010	2[51]	1[1][38]	Warner Bros 9362496333 [UK]	[platinum-US][gold-UK][produced by Rick Rubin, Mike Shinoda]
A Thousand Suns: Puerta de Alcalá	Linkin Park	01.2011	-	122[1]	Warner Bros	-
Living Things	Linkin Park	07.2012	1[1][31]	1[1][32]	Warner Bros 9362495007 [UK]	[platinum-US][gold-UK][produced by Rick Rubin, Mike Shinoda]
Recharged	Linkin Park	11.2013	12[2]	10[8]	Warner Bros 9362494160 [UK]	[produced by Rick Rubin, Mike Shinoda]
The Hunting Party	Linkin Park	06.2014	2[14]	3[20]	Warner Bros 9362493759 [UK]	[silver-UK][produced by Brad Delson, Mike Shinoda]
One More Light	Linkin Park	05.2017	4[12]	1[13]	Warner Bros 0093624913238 [UK]	[produced by Brad Delson, Mike Shinoda]

Far Corporation

Far Corporation - zespół założony przez producenta Franka Fariana - twórcy takich grup jak Boney M i Milli Vanilli. Nazwa to skrót od "Frank Farian Corporation" - bytu, który został pierwotnie założony w celu nagrania coveru utworu Paula Simona "Mother and Child Reunion". Produkcja ta okazała się sporym sukcesem, osiągając "Top 10" w kilku krajach europejskich. W skład tego projektu weszli członkowie Barclay James Harvest, Trio, Boney M oraz Force Majeure.
Najsłynniejszym dokonaniem formacji Far Corporation jest jej wersja coveru "Stairway to Heaven" grupy Led Zeppelin. Wbrew powszechnej wiedzy, to właśnie Far Corporation jako pierwsza wydała "Stairway to Heaven" na singlu - dzięki czemu utwór ten mógł pojawić się w statystykach sprzedaży singli. Led Zeppelin nigdy nie opublikował tej kompozycji w formie singla. Wśród muzyków zgromadzonych przez Fariana wokół przedsięwzięcia znaleźli się: wokalista Robin McAuley, perkusista Simon Phillips, ex-perkusista Saga - Curt Cress, oraz trzej członkowie Toto - wokalista Bobby Kimball, klawiszowiec David Paich oraz gitarzysta Steve Lukather. Far Corporation opublikowała pierwszy album "Division One" w 1985r. w IMP/ATCO Records. Z niego pochodzi właśnie ów słynny cover "Stairway to Heaven". Singiel z tym utworem osiągnął 8. pozycję na brytyjskiej "Singles Chart". Drugi singiel pochodzący z albumu "Division One" zawierał cover piosenki "Fire and Water" zespołu Free.
Prace nad drugim albumem "Advantage" zostały zakończone w 1987r. Jednak zarówno promujący go pierwszy singiel z utworem "One by One", jaki i drugi singiel z coverem utworu "Sebastian" grupy Cockney Rebel, nie zostały zauważone przez odbiorców, co spowodowało, iż cały projekt zarzucono. Dwa ocalone nagrania: "Make Believe" i "Big Brother", po odświeżeniu przez Bobby’ego Kimballa ukazały się później na albumach: Jayne "Ambush in the Night" (1989) oraz Milli Vanilli "The Moment of Truth" (1991). Reszta kompozycji po wielu przeróbkach wraz z nowymi wersjami nagrań znalazła się na wydawnictwie "Solitude" opublikowanym przez MCI-BMG w 1994r. Tym razem muzycy zostali zebrani przez założyciela grupy Thin Lizzy, gitarzystę Scota Gorhama, z okazji uczczenia jubileuszu 25 lat pracy producenckiej Franka Fariana. Album "Solitude" nie powtórzył jednak sukcesu "Division One".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stairway to Heaven	Far Corporation	10.1985	8[11]	89[4]	Atco 99 509	[written by Jimmy Page,Robert Plant][produced by Frank Farian]

Fantasy

Fantasy to grupa pop z Melbourne, który pierwotnie był zespołem towarzyszącym Johnowi Farnhamowi . Mieli ogromny hit w 1973 roku z "Marrow Song" (który był stroną "B" jednego z singli). Ich drugi hit "Just Another Pretty Face" był również bardzo udany i świetnie się sprawdza jako nostalgiczne brzmienie z minionej epoki.
Grupę stanowili :JEFF BUZAGLO- keyb, vcls,COLIN ROSS- dr, vcls,CHRIS STUDDARD -bs, vcls,DAVE STUDDARD- g, vcls,KEITH McKAY- keyb.Udało im się nagrać album,Tribute To Australian Rock And Roll(Hammond) w 1977 roku. Nagrali 3 single, z których 2 trafiły na listy przebojów. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	US	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Forty Days Of Rain / Marrow Song	Fantasy	03.1973	29[17]	-	HMV EA 10 098/-	-
Just Another Pretty Face / Look Around	Fantasy	10.1973	99[1]	-	EMI EMI 10 277	-

Fancy

Fancy był krótko istniejącym brytyjskim zespołem pop-rockowym, który pojawił się w 1974 roku jako projekt studyjny producenta Mike'a Hursta i gitarzysty Ray'a Fenwicka,byłego członka Spencer Davis Group.
Mike Hurst wymyślił projekt,klasycznego nagrania Troggs-Wild Thing w rytmach funk z większym seksapilem niż oryginalne nagranie.Jeden z jego przyjaciół, gitarzysta Ray Fenwick wniósł swój wkład w stylistykę nagrania.Jako muzycy studyjni zostali dokoptowani basista Mo Foster [ex- Linda Hoyle Affinity], klawiszowiec Alan Hawkshaw i perkusista Henry Spinetti.W castingu na wokal w końcu zdecydowano się na byłą członkinią Penthouse Pet (październik 1971) Helen Caunt,która więcej w tym nagraniu jęczała niż śpiewała.
Wiosną 1973 r. singiel pojawił się dzięki Atlantic Records w Wielkiej Brytanii, ale nie zwrócił większej uwagi.Rok póżniej Wild Thing został wydany przez sub-label Atlantic "Big Tree" w Stanach Zjednoczonych i pojawił się niespodziewanie wśród 20 najlepszych hitów, został oparty na Fancy , ale z dwoma nowymi członkami ansamblu.Do partii wokalnej zaangażowano Annie Cavanagh,gwiazdę z Antypodów,mającą za sobą występy w "Hair" i "Jesus Christ Superstar". Miejsce na perkusji przejął Les Binks [ex-Headstone] zwabiony z z zespołu towarzyszącego Alvinowi Stardustowi.
W lecie 1974 roku Fancy koncertował w Ameryce Północnej jako support Steppenwolf ,Kiss i Wishbone Ash .Zrekonstruowany zespół powrócił do akcji jesienią 1974r wydając singiel Touch Me, który dotarł do Top 20 U. S. Billboard Chart. Pomimo sukcesów, zarówno singla -jak i sprzedaży debiutanckiego albumu Wild Thing grupa po turnee po Dalekim Wschodzie i Europie, zerwała z Big Tree i dołączyła do RCA (Arista w Wielkiej Brytanii).
Razem ze wznowieniem pulsującego rytmem singla "She's Riding the Rock Machine" wydali album Fancy Turns You On ( Something to Remember) w Wielkiej Brytanii), w marcu 1975 roku. Niestety, ani trzy tygodnie brytyjskiej trasy z 10cc , ani wydanie dwóch kolejnych singli z albumu cover Stevie Wondera "I Was Made to Love Him " i kompozycji Fenwicka / Hursta " Music Maker ", nie przekonało publiczności Wielkiej Brytanii .Mimo opinii najbardziej kunsztownie zaprojektowanego białego albumu funk rocka roku, Fancy Turns You On zniknął bez śladu, a pod koniec lata, Fancy poszli w zapomnienie. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wild Thing / Fancy	Fancy	06.1974	-	14[17]	Big Tree 15 004	[written by Chip Taylor][produced by Mike Hurst]
Touch Me / I Don't Need Your Love	Fancy	12.1974	-	19[10]	Big Tree 16 026	[written by M. Hurst, R. Fenwick][produced by Mike Hurst]

Fan Club

Aishah and Fan Club, znany lepiej jako Fan Club był nowozelandzkm zespołem rockowym pod koniec lat 80-tych i na początku 90-tych. Zespół wydał swój pierwszy album Sensation w 1988 roku, który zrodził trzy single ,numery 1 w Nowej Zelandii i Malezji , a mianowicie "Sensation", "Paradise" i "Call Me".
Ich drugi album Respect the Beat, także wypromował trzy single, m.in. "I Feel Love" i "I Never Gave Up On You", i jedyny który trafił na Billboard Hot 100 - "Don" t Let Me Fall alone ".Remiks do tej piosenki był jednym z najczęściej granych utworów w klubach w Nowym Jorku i Wielkiej Brytanii po jej wydaniu.
Grupa powstała podczas gdy Wan Aishah studiowała w Nowej Zelandii pod koniec lat 80-tych. Została zauważona przez innych członków grupy, i zaproszona do zespołu. Poza Aishah, która śpiewała główny wokal,innych członkowie to m.in. Paul Moss - gitara i programowanie, Dave Larsen - perkusja, Glenn Peters - bass, Malcolm Smith -keyb. Malcolm and Paul byli również głównymi kompozytorami grupy.
Zespół wygrał jako Międzynarodowy Artysta Roku w 1991 podczas rozdania nowozelandzkich nagród Music Awards.Aishah jest nadal popularna w Malezji i wydała kilka przebojowych albumów w rodzimym języku.
Paul Moss również mieszka w Malezji, gdzie stał się jurorem konkursów telewizyjnych, Malaysian Idol i One In A Million. Reszta kolegów z zespołu, nadal przebywa w Auckland, i działają na lokalnej scenie muzyki indie.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Sensation	Fan Club	05.1988	80[5]	11[19]	CBS 651365 7/CBS 651365	-
Call Me	Fan Club	07.1988	-	9[12]	-/CBS 652803	-
Paradise	Fan Club	11.1988	-	20[6]	-/CBS 652804	-
I Feel Love	Fan Club	10.1989	-	8[11]	-/CBS 655246	-
Never Gave Up On You	Fan Club	03.1990	-	25[3]	-/CBS 655632	-
Don't Let Me Fall Alone	Fan Club	07.1990	-	28[7]	-/CBS 6555205	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Sensation	Fan Club	08.1988	-	15[13][gold]	-/CBS 460707	-
Respect the Beat	Fan Club	11.1989	-	28[3]	-/CBS 464871	-

Family [UK]

Jedna z czołowych brytyjskich grup przełomu lat 60. i 70-tych grająca rocka progresywnego. Jej liderem był śpiewający metaliczno-demonicznym głosem Roger Chapman (ur. 8.04.1942 r. w Leicester, Wielka Brytania).
Gdy pojawiał się na estradzie, jednocześnie paraliżował i wzbudzał grozę na widowni — chowając się za niezliczoną liczbą tamburynów, niszczył je, a resztki rzucał w przerażony tłum. W tych scenicznych ekscesach udanie towarzyszyli mu Rick Grech (ur. 11.1946 r. w Bordeaux, Francja, zm. 17.03.1990 r. w Leicester; skrzypce, gitara basowa), Charlie Whitney (ur. 24.06.1944 r. w Skipton w hrabstwie New Yorkshire, Wielka Brytania; gitara), Rob Townsend (ur. 7.07.1947 r. w Leicester; instr. perkusyjne) i Jim King (ur. 7.05.1945 r. w Kettering, w hrabstwie Northamptonshire, Wielka Brytania; flet, saksofon).
Grupa powstała w 1962 r., początkowo działając pod nazwami The Roaring Sixties i The Farinas. Jako Family muzycy występowali od roku 1967, gdy do grupy dołączyli Chapman i nieco później - Townsend. Ich pierwszy album, nagrany w 1968 r. z producentem Dave'em Masonem, był intensywnie promowany we wpływowym programie radia BBC prowadzonym przez Johna Peela. W rezultacie stał się płytą , kultową, na której cudowne vibrato Chapmana przyprawiało o zawrót głowy.
Po nagraniu drugiego i bodaj najlepszego albumu Family Entertainment w grupie nastąpiły liczne zmiany personalne. Jako pierwszy odszedł Rick Grech, który zasilił Blind Faith (w 1969 r.). Zastąpił go John Weider (ur. 21.04.1947 r.), by w 1971 r. ustąpić miejsca Johnowi Wettonowi (ur. 12.07. 1949 r. w Derby w hrabstwie Derbyshire; eks-Mogul Thrash). Tego z kolei w 1972 r. wymienił Jim Cregan (ur. 9.03.1946 r. w Yeovil; poprzednio w Stud i Blossom Toes).
W 1969 r. na miejsce Jima Kinga przyszedł Poli Palmer (ur. 25.05.1943 r. eks-członek Eclection, Deep Feeling i Blossom Toes), w 1972 r. zastąpiony przez Tony'ego Ashto (ur. 1.03.1946 r. w Blackburn w hrabstwie Lancashire).
Mimo tego całego zamieszania grupa utrzymała wysoki standard swej muzycznej twórczości, odnosząc liczące się sukcesy singlami "No Mule's Fool", "Strange Band", "In My Own Time" (4. miejsce w Wielkiej Brytanii) oraz chwytliwym "Burlesąue". Family rozpadli się po nagraniu ósmego, nieudanego albumu It's Only A Movie. Chapman i Whitney założyli grupę The Streetwalkers. Chociaż ich występy estradowe były nierówne i trudno było przewidzieć, co zaoferują publiczności, widok Rogera Chapmana wykonującego na dobranoc hymn Family "The Weaver's Answer" był niezapomniany i na długo pozostawał w pamięci fanów rocka.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
No Mule's Fool/Good Friend Of Mine	Family	10.1969	29[7]	-	Reprise RS 27001	[written by Whitney, Chapman]
Strange Band:The Weaver's Answer	Family	08.1970	11[12]	-	Reprise RS 27009	[written by Whitney, Chapman][produced by Family]
In My Own Time/Seasons	Family	07.1971	4[13]	-	Reprise K 14090	[written by Whitney, Chapman][produced by Family]
Burlesque/The Rockin' R's	Family	09.1972	13[12]	-	Reprise K 14196	[written by Whitney, Chapman][produced by Family,George Chkiantz]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Music in a Doll's House	Family	08.1968	35[3]	-	Reprise RSLP-6312	[produced by Dave Mason]
Family Entertainment	Family	03.1969	6[3]	-	Reprise RSLP-6340	[produced by Glyn Johns, John Gilbert]
A Song for Me	Family	02.1970	4[13]	-	Reprise RSLP-9001	[produced by Family]
Anyway	Family	11.1970	7[7]	207	Reprise RSX-9005	[produced by Family]
Fearless	Family	11.1971	14[2]	177[7]	Reprise K-54003	[produced by Family, George Chkiantz]
Bandstand	Family	09.1972	15[10]	183[5]	Reprise K-54006	[produced by Family, George Chkiantz]
It's Only a Movie	Family	09.1973	30[3]	-	Raft RA-58501	[produced by Family]

Georgie Fame

Właść. Clive Powell, ur. 26.06.1943 r. w Leigh w hrabstwie Lancashire, Wielka Brytania. Ten utalentowany pianista i organista swoją karierę rozpoczął dość nietypowo, kiedy w sierpniu 1959 r. zastąpił podczas koncertu w Walii niedysponowanego klawiszowca formacji Rory Blackwell &The; Blackjacks.
Przy tej okazji tak spodobał się liderowi, iż ten namówił go na dołączenie do zespołu na stałe i przeniesienie się do Londynu. The Blackjacks przestali istnieć zaledwie miesiąc później, ale Fame pozostał w stolicy, gdzie "zaczepił się" w jednym z pubów. Zwrócił tam na niego uwagę autor tekstów Lionel Bart i zarekomendował znanemu menedżerowi Larre'emu Parnesowi. To właśnie on wymyślił pseudonim Powella - Fame (ang. sława). Nie przyszło mu to z trudem, gdyż miał już w swojej "stajni" Duffy'ego Powera (ang. siła), Marty'ego Wilde'a (ang. dziki), Vince'a Eagera (and. ochoczy) i Tommy'ego Steele'a (ang. stalowy).
W czerwcu 1961 r. Fame dołączył do etatowej grupy towarzyszącej Bill'emu Fury - The Blue Flames. Wkrótce Fury zrezygnował z ich usług i formacja zmieniła nazwę na Georgie Fame & The Blue Flames. W 1963 r. The Blue Flames podpisali kontrakt z wytwórnią Columbia i we wrześniu zadebiutowali koncertowym albumem Rhythm And Blues At The Flamingo.
Rok później nagrali kolejny longplay Fame At Last. Popularność na listach przebojów zdobyli swoim czwartym singlem "Yeh, Yen" - kompozycją spółki Lambert, Hendricks, Ross - który w styczniu 1965 r. dotarł na l miejsce zestawień i został sprzedany w nakładzie ponad miliona egzemplarzy. Płyta rozpoczęła dobrą passę Fame'a, który nagrał jeszcze jedenaście przebojowych singli, z których dwa znalazły się w brytyjskiej Top 10 - "Get Away" i "The Ballad Of Bonnie And Clyde" (utwór ten był zarazem największym przebojem artysty w USA).
Większość hitów Fame'a zdradzała jazzowe implikacje pianisty, które dało się słyszeć zarówno w dynamiczniejszych nagraniach jak i spokojniejszych balladach typu "Sunny" (z 1966 r.) czy "Sitting In The Park" (z 1967 r.). W latach 70. i 80. muzyk zwrócił się w kierunku lżejszego materiału, licząc na akceptację wśród młodszych odbiorców. Współpracował z Alanem Pricem (eks-Animals), na jakiś czas związał się też z big bandem Harry'ego Southa. Grywał jazz tradycyjny w klubie Ronniego Scotta, a w 1981 r. nagrał wraz z Annie Ross płytę Hoagland, poświęconą pamięci kompozytora Hoagy'ego Carmichaela (zmarłego 27 grudnia 1981 r.).
W 1989 r. zasilił zespół Vana Morrisona i wziął udział w sesjach do jego albumu Avalon Sunset. Dwa lata później nagrał - po długiej przerwie - swój nowy, własny longplay Cool Cat Blues, na którym gościnnie zagrali m. in. Steve Gadd, Robben Ford, Jon Hendricks, Richard Tee i Boz Scaggs. W utworze "Moondance" zaśpiewał jego współkompozytor - Van Morrison. Uwagę zwracała też nowa wersja "Yeh Yeh", utrzymana w rytmie reggae i pełna wdzięku "Georgia" Carmichaela.
W 1992, roku artysta wykonał temat "Easy Street", który znalazł się na. ścieżce dźwiękowej filmu "Glengarry Glen Rose" z Jackiem Lemmonem w roli głównej.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

UK

US

Wytwórnia [UK]

Komentarz

Do The Dog/Shop Around

Georgie Fame

01.1964

-

-

Columbia DB 7193

[written by R. Thomas][produced by Ian Samwell]

Do-Re-Mi/Green Onions

Georgie Fame

04.1964

-

-

Columbia DB 7255

[written by King][produced by Ian Samwell]

Bend A Little/I'm In Love With You

Georgie Fame

07.1964

-

-

Columbia DB 7328

[written by Fred Jay, Reggie Oberecht][produced by Ian Samwell]

Yeh Yeh/Preach And Teach

Georgie Fame

12.1964

1[2][12]

21[8]

Columbia DB 7428

[written by Rodgers Grant, Pat Patrick, Jon Hendricks][produced by Tony Palmer][pierwotnie nagrana przez Jona Hendricksa]

In The Meantime/Telegram side B in US:Let the sunshine in

Georgie Fame

03.1965

22[8]

97[2]

Columbia DB 7494

[written by John Burch][produced by Rik Gunnell Productions]

Like We Used To Be/It Ain't Right

Georgie Fame

07.1965

33[7]

-

Columbia DB 7328

[written by Clive Powell][produced by Rik Gunnell]

Something/Outrage

Georgie Fame

10.1965

23[7]

-

Columbia DB 7727

[written by Jon Mark, John Mayall][produced by Rik Gunnell]

Get Away/El Bandido

Georgie Fame & The Blue Flames

06.1966

1[1][11]

70[7]

Columbia DB 7946

[written by Clive Powell][produced by Denny Cordell]

Sunny/Don't Make Promises

Georgie Fame

09.1966

13[8]

-

Columbia DB 8015

[written by Bobby Hebb][produced by Denny Cordell]

Sitting In The Park/Many Happy Returns

Georgie Fame

12.1966

12[10]

-

Columbia DB 8096

[written by Billy Stewart][produced by Denny Cordell]

Because I Love You/ Bidin' My Time

Georgie Fame

03.1967

15[8]

-

CBS 202 587

[written by John Shakespeare, Clive Powell][produced by Denny Cordell]

Try My World/ No Thanks

Georgie Fame

09.1967

37[5]

-

CBS 2945

[written by C. Powell, F. Landes][produced by Denny Cordell]

The Ballad Of Bonnie And Clyde/ Beware Of The Dog

Georgie Fame

12.1967

1[1][13]

7[14]

CBS 3124

[written by Peter Callander, Mitch Murray][produced by Mike Smith]

Peaceful/ Hideaway

Georgie Fame

07.1969

16[9]

-

CBS 4295

[written by Kenny Rankin][produced by Mike Smith]

Seventh Son/ Fully Booked

Georgie Fame

12.1969

25[7]

-

CBS 4659

[written by Willie Dixon, Willie Mabon][produced by Alan Price]

Rosetta

Fame & Price

04.1971

11[10]

-

CBS

[written by Mike Snow][produced by Mike Smith]

EP.

Rhythm And Blues At The Flamingo [ Introduction Night Train/Parchman Farm/Work Song/Baby Please Don't Go]

Georgie Fame

01.1965

8[13]

-

Columbia SEG 8382

Fats For Fame [ No No/Blue Monday/So Long/Sick And Tired]

Georgie Fame & The Blue Flames

06.1965

15[2]

-

Columbia SEG 8406

Getaway [ Getaway/See-Saw/Ride Your Pony/Sitting In The Park]

Georgie Fame

12.1966

7[7]

-

Columbia SEG 8518

Georgie Fame" [ Knock On Wood/All I'm Asking/Didn't I Want To Have To Do It/Close The Door]

Georgie Fame

06.1967

2[28]

-

CBS EP 6363

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fame at last	Georgie Fame	10.1964	15[8]	-	Columbia 33SX 1638
Yeh Yeh	Georgie Fame	05.1965	-	137[3]	Imperial 12 282 [US]	[produced by Ian Samwell]
Sweet things	Georgie Fame	05.1966	6[22]	-	Columbia 33SX 6043
Sound Venture	Georgie Fame	10.1966	9[9]	-	Columbia SX 6076
Hall o fame	Georgie Fame	03.1967	12[8]	-	Columbia SX 6120
Two face of Fame	Georgie Fame	07.1967	22[15]	-	CBS SBPG 63 018
The ballad of Bonnie and Clyde	Georgie Fame	05.1968	-	185[4]	Epic 26 368 [US]	[produced by Mike Smith]
How long has this been going on	Van Morrison with Georgie Fame & Friends	01.1996	-	55[11]	Verve 529 136	[produced by Georgie Fame, Van Morrison]

Agnetha Fältskog

Ur. 5.04.1950 w Jónkóping (Szwecja). Faltskog rozpoczęła karierę muzyczną w 1965 - miała wtedy 15 lat- śpiewając w pewnej szwedzkiej grupie tanecznej. W roku 1968 wydała debiutancki singel - "Jag Var Sa Kar" ("Byłam tak zakochana").
Utwór stał się wielkim przebojem w Szwecji i innych krajach skandynawskich, a Faltskog nagrywała kolejne hity. W 1969 wystąpiła w programie telewizyjnym, podczas którego poznała Bjórna Ulvaeusa, byłego członka formacji The Hootenanny Singers, którego z kolei współpracownikiem był Banny Anderson z Hep Star. Agnetha (która normalnie przedstawiała się jako Anna) i Ulvaeus pobrali się 7.07.1971. W tym czasie Ulvaeus i Anderson nagrywali już razem, a Anna i dziewczyna Andersona Anni Fred Lyngstad śpiewały im chórki.
W końcu powstała "permanentna" grupa nazwana w 1974 Abba. Najpierw wzięła ona szturmem Szwecję, a potem podbiła Wielką Brytanię dzięki zwycięstwu w Konkursie Piosenki Eurowizji.
Związek Faltskog z Ulvaeusem zakończył się w 1979 rozwodem, a w 1982 zespół wystąpił razem po raz ostatni. Lyngstad i Faltskog szybko podjęły kariery solowe. Faltskog rozpoczęła swoją od wydania albumu Wrap Your Arms Around Me, którego producentem został słynny spec od popu Mike Chapman. W 1983 wprowadziła trzy single na listy przebojów - "The Heat Is On", "Wrap Your Arms Around Me" i "Can't Shake Loose" (autorem tego ostatniego był Russ Ballard). W 1988 Faltskog przeniosła się do wytwórni WEA Records, a producentem jej nagrań został były wokalista formacji Chicago Peter Cetera.
Jednak nowy album i pochodzący z niego singel "The Last Time" nie odniosły większych sukcesów; od tego czasu Faltskog nie udziela się na rynku muzycznym.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Heat Is On/Man	Agnetha Fältskog	05.1983	35[7]	-	Epic A 3436	[written by Florrie Palmer/Tony Ashton][produced by Mike Chapman]
Wrap Your Arms Around Me/Take Good Care of Your Children	Agnetha Fältskog	08.1983	44[6]	-	Epic A 3622	[written by Mike Chapman, Holly Knight][produced by Mike Chapman]
Can't Shake Loose/To Love	Agnetha Fältskog	10.1983	63[3]	29[15]	Epic A 3812	[written by Russ Ballard][produced by Mike Chapman]
I Won't Let You Go/You're There	Agnetha Fältskog	04.1985	84[4]	-	Epic A 6133	[written by Agnetha Fältskog,Eric Stewart][produced by Eric Stewart]
The Last Time	Agnetha Fältskog	02.1988	77[3]	-	WEA YZ 170T	[written by R.Randall, J.Randall, J.Law][produced by Peter Cetera]
I Wasn't the One (Who Said Goodbye)/If You Need Somebody Tonight	Agnetha Fältskog with Peter Cetera	04.1988	-	93[3]	Atlantic 89145	[written by Mark Mueller, Aaron Zigman][produced by Peter Cetera]
If I Thought You'd Ever Change Your Mind	Agnetha Fältskog	04.2004	11[12]	-	WEA WEA 375CD1	[written by John Cameron][produced by Agnetha Fältskog, Anders Neglin]
When You Walk In The Room	Agnetha Fältskog	06.2004	34[2]	-	WEA WEA 378	[written by Jackie DeShannon][produced by Agnetha Fältskog, Anders Neglin]
I Should’ve Followed You Home	Agnetha Fältskog with Gary Barlow	11.2013	99[1]	-	Polydor GBUM 71300764	[written by Gary Barlow, Jörgen Elofsson][produced by Jörgen Elofsson, Peter Nordahl]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wrap Your Arms Around Me	Agnetha Fältskog	05.1983	18[13]	102[11]	Epic EPC 25505	[produced by Mike Chapman]
Eyes Of A Woman	Agnetha Fältskog	03.1985	38[3]	-	Epic EPC 26446	[produced by Eric Stewart]
I Stand Alone	Agnetha Fältskog	12.1987	72[1]	-	WEA WX 150	[produced by Peter Cetera, Bruce Gaitsch]
My Colouring Book	Agnetha Fältskog	04.2004	12[6]	-	Epic EPC 25505	[silver-UK][produced by Agnetha Fältskog,Anders Neglin,Dan Strömkvist]

Harold Faltermeyer

Harold Faltermeyer (ur. 5 października 1952 roku w Monachium jako Harold Faltermeier) – niemiecki muzyk, kompozytor i producent.Urodzony w Niemczech Harold Faltermeyer zajmuje się przede wszystkim komponowaniem muzyki filmowej do produkcji hollywoodzkich. jego kariera rozpoczęła się w 1978 roku od współpracy z Giorgio Moroderem przy ścieżce dźwiękowej do filmu "Midnight Express".Samodzielną sławę przyniosło mu skomponowanie kultowego motywu "Axel Foley" pochodzącego z filmu "Gliniarz z Beverly Hills". Kompozytor współpracował jeszcze ze wspominanym wyżej Moroderem m.in. przy "Top Gun". Faltermeyer ma swój własny, dobrze rozpoznawalny w jego motywach przewodnich styl.
Przełom nastąpił w 1984 roku, gdy Faltermeyer skomponował instrumentalny temat filmowy "Axel F." Utwór stał się wielkim światowym przebojem. Artysta wydał tylko jedną solową płytę - "Harold F" w roku 1988. Jest także szanowanym producentem i muzykiem sesyjnym.
Jest autorem jazzowej ścieżki dźwiękowej do gry Jack Orlando. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Attitude/Axel F	Patti LaBelle/Harold Faltermeyer	02.1985	-	-	MCA 23 534	[1[2][11].Hot Disco/Dance]
Axel F / Shoot Out	Harold Faltermeyer	03.1985	2[22]	3[19]	MCA 52 536	[written by Harold Faltermeyer][produced by Harold Faltermeyer][utwór z filmu "Beverly Hills Cop"][1[2].Adult Contemporary Chart][13[14].R&B; Chart]
Fletch Theme/Running For Love	Harold Faltermeyer	08.1985	74[1]	-	MCA 52641	[written by Harold Faltermeyer][produced by Harold Faltermeyer][utwór z filmu "Beverly Hills Cop"]

Falling Joys

Falling Joys był australijskim zespołem rockowym założonym w Canberra w 1985 roku. Grupę stanowili wokalistka Suzie Higgie, gitarzysta Stuart G. Robertson, basista i wokalista Pat Hayes i perkusista Pete Velzen.
 
Przeniósł się kilka lat póżniej do Sydney nagrywając serię singli i EP-ek,by w 1991r zadebiutować albumem Wish List .Album zawierał alt-rockowy hit Lock it,który był często emitowany w radio i trafił na australijską listę singli.Zespół wyruszył w trasę, grając w Big Day Out m.in. z Blondie, Buzzcocks, Big Dynamite Audio, Divinyls, Midnight Oil, Dinosaur Jr i Sonic Youth.
Pod koniec działalności zespołu, Velzen został zastąpiony przez Jasona Morrisby na nagranie jednej EP-ki (Universal Mind).Często grali w barze ANU ,i supportowali innych artystów podczas tournee, w tym w 1989 roku, Buzzcocks .

Single Tytuł Wykonawca Data wydania Aus US Wytwórnia [Aus/N.Zel] Komentarz Lock It / Joining Forces Falling Joys 01.1991 57[13] - Volition VOLT 337 - Jennifer / Robinson Crusoe Falling Joys 08.1991 68[5] - Volition VOLT 357 -

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	US	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Wish List	Falling Joys	01.1991	50[17]	-	Volition VOLT 29	-
Psychohum	Falling Joys	06.1992	33[11]	-	Volition VOLTCD 59	-

Marianne Faithfull

Ur. 29.12.1946 r. w Hampstead, dzielnicy Londynu. Absolwentka szkoły przy klasztornej, karierę piosenkarki rozpoczęła, gdy na przyjęciu w Londynie poznała producenta Andrew Loog Oldhama. Została wtedy przedstawiona Rolling Stonesom (Oldham był ich menedżerem).
W lipcu 1964 roku zadebiutowała singlem "As Tears Go By" autorstwa Jaggera i Richardsa, który dotarł do dziewiątego miejsca na listach przebojów. Piosenka ta - obok "Come And Stay With Me" (autorstwa Jackie De Shannon), "This Little Bird" i dynamicznej "Summer Wights" - była jednym z czterech przebojów, które uplasowały się w pierwszej dziesiątce bestsellerów singlowych. Albumy artystki to odzwierciedlenie równowagi między rockiem a muzyką folk. Na jej repertuar składały się utwory Donovana, Boba Dylana, Berta Janscha i Tima Hardina. Skazany na niepowodzenie związek z Mickiem Jaggerem załamał nieco jej karierę piosenkarską.
Mariannę próbowała swoich sił również jako aktorka, pojawiając się na scenie w sztuce Czechowa "Trzy siostry" oraz w roli tytułowej w filmie "Girl On A Motorcycle". Po nieudanej próbie samobójstwa po rozpadzie jej związku z Jaggerem zniknęła ze scen i widowni. Powrót do zdrowia był długi, na co złożyło się także uzależnienie od narkotyków. Jednak w 1976 roku Mariannę powróciła hitem Dreamin' My Dreams z repertuaru Waylona Jenningsa, w nagraniu którego wspomógł ją The Grease Band. Singel zdobył umiarkowane powodzenie tylko w Irlandii.
Mariannę ponownie wycofała się z życia publicznego, aby doń powrócić po trzech latach pełnym ekspresji albumem Broken English. Faithfull, kiedyś śpiewająca krystalicznie czystym głosem, teraz cedziła słowa z charakterystyczną chrypą, co było szczególnie efektowne w przypadku tytułowego nagrania oraz jej własnej interpretacji piosenki Shela Silversteina "The Ballad Of Lucy Jordan" -jednego z mniejszych przebojów na listach w Anglii. Kolejne płyty Faithfull były bardzo podobne do siebie. Przeżycia osobiste najbardziej uwidoczniły się na Blazing Away, albumie nagranym częściowo podczas występu na żywo, w czasie którego piosenkarka przypomniała swoje najlepsze przeboje. Nagrania dokonano w katedrze Sw. Anny na Brooklynie 9 i 10 grudnia 1989 r. Śpiewająca zmęczonym głosem Faithfull odniosła sukces artystyczny, ale nastrój dominujący na longplayu był zaprzeczeniem optymizmu dominującego w jej wczesnych nagraniach.
20 lipca 1990 r. wzięła udział w wielkim widowisku "The Wall" Rogera Watersa w Berlinie.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
As tears go by/Greensleeves	Marianne Faithfull	08.1964	9[13]	22[9][11.64]	Decca F 11 923/London 9697	[oryginalnie nagrana przez Rolling Stones][written by Mick Jagger, Andrew Loog Oldham, Keith Richards][produced by Andrew Loog Oldham]
Come and stay with me/What have i done wrong	Marianne Faithfull	02.1965	4[13]	26[9]	Decca F 12 075/London 9731	[written by Jackie DeShannon][produced by Tony Calder]
This little bird/Morning sun	Marianne Faithfull	05.1965	6[11]	32[8]	Decca F 12 162/London 9759	[written by Loudermilk][produced by Tony Calder][oryginalnie nagrana przez Johna D.Laudermilka]
Summer nights/The sha la la song	Marianne Faithfull	07.1965	10[10]	24[9]	Decca F 12 193/London 9780	[written by Henderson, Strike]
Yesterday /Oh look around you	Marianne Faithfull	11.1965	36[4]	-	Decca F 12 268/-	[written by Lennon, McCartney]
Go away from my world/Oh look around you	Marianne Faithfull	01.12.1965	-	89[3]	-/London 9802	[written by Jay Mark ]
Is this what i get for loving you?/Tomorrow' s calling	Marianne Faithfull	03.1967	43[2]	125[2]	Decca F 22 524/London 20 020	[written by Spector, Goffin, King][produced by Andrew Loog Oldham][#75 hit for The Ronettes in 1965]
The ballad of Lucy Jordan/Brain drain	Marianne Faithfull	11.1979	48[6]	-	NEMS WIP 6491/-	[written by Shel Silverstein][produced by Mark Miller Mundy]
EP.
Go away from my world	Marianne Faithfull	06.1965	4[19]	-	Decca DFE 8624

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Come my way	Marianne Faithfull	06.1965	12[7]	-	Decca LK 4688/-	[produced by Tony Calder]
Marianne Faithfull	Marianne Faithfull	06.1965	15[2]	12[31]	Decca LK 4689/London 423	[produced by Tony Calder]
Go away from my world	Marianne Faithfull	12.1965	-	81[16]	-/London 452	[produced by Mike Leander]
Faithfull forever	Marianne Faithfull	11.1966	-	147[2]	-/London 482	[produced by Mike Leander]
Marianne Faithfull' s Greatest Hits	Marianne Faithfull	04.1969	-	171[10]	-/London 547
Broken english	Marianne Faithfull	11.1979	57[3]	82[15]	NEMS ILPS 9570/Island 9570	[produced by Mark Miller Mundy]
Dangerous Acquaintance	Marianne Faithfull	10.1981	45[4]	104[9]	Island ILPS 9648/Island 9648	[produced by Mark Miller Mundy]
A child' s adventure	Marianne Faithfull	03.1983	99[1]	107[7]	Island ILPS 9734/Island 90 066	[produced by Wally Badarou, Harvey Goldberg, Barry Reynolds]
Strange weather	Marianne Faithfull	08.1987	78[2]	-	Island ILPS 9874/Island 842 593	[produced by Hal Willner]
Blazing away	Marianne Faithfull	07.1990	-	160[9]	-/Island 842794	[produced by Hal Willner]
20th Century Blues	Marianne Faithfull	09.1996	147[1]	-	Island CID 9957/-	[produced by Marianne Faithfull]
Vagabond Ways	Marianne Faithfull	04.1999	86[2]	-	It ITRCD1/-	[produced by Daniel Lanois, Mark Howard]
Kissin Time	Marianne Faithfull	02.2002	117[2]	-	Hut Recordings CDHUTF71/-	[produced by Beck, Tony Hoffer,Billy Corgan,Dave Stewart,Jarvis CockerSteve Mackey,Étienne Daho,Les Valentins,Ben Hillier,Barry Reynolds]
Easy Come, Easy Go	Marianne Faithfull	11.2008	100[2]	-	Dramatico DRAMCD 0049/-	[produced by Hal Willner]
Horses and High Heels	Marianne Faithfull	01.2011	165[1]	-	Dramatico DRAMCD 0072/-	[produced by Hal Willner]
Give My Love to London	Marianne Faithfull	09.2014	64[1]	-	Dramatico DRAMCD 0104/-	[produced by Dimitri Tikovoï, Rob Ellis]

China Crisis

Założona w 1979 grupa z Liverpoolu (Anglia). Jej "kręgosłup" tworzyli Gary Daly (ur. 5.05.1962 w Kirkby w hr. Merseyside, Anglia; śpiew) oraz Eddie London Lundon (ur. 9.06.1962 w Kirkby; gitara). W 1982 debiutancki singiel zespołu, "African And White", pierwotnie wydany przez niezależną wytwórnię Inevitable, został przejęty do dystrybucji przez Virgin Records. Nagranie miało przełomowe znaczenie, mimo że z trudnością przebiło się do brytyjskiej Top 50. Strona "b" singla zawierała utwór "Red Sails", świetny przykład wczesnego sentymentalnego elektro-popu typowego dla China Crisis. Po podpisaniu umowy z Virgin, duet przekształcił się w formację o bardziej stałym składzie, w której znaleźli również miejsce Gazza Johnson (gitara basowa) i Kevin Wilkinson (perkusja).


Wydany już wspólnie singiel "Christian", pochodzący z płyty Difficult Shapes And Passive Rhythms, doszedł do miejsca 12. na brytyjskiej liście singlowej. Na drugim albumie znalazły się dwa kolejne przeboje z Top 50: "Tragedy And Mystery' oraz "Working With Fire And Steel", w którym słychać zapowiedź następnego albumu - delikatny i ulotny akompaniament oboju. Dzięki "Wishful Thinking" zespół znalazł się w 1984 w brytyjskiej Top 10, a rok później dwie kolejne piosenki, "Black Man Ray" i "King In A Catholic Style (Wake Up)" weszły do pierwszej dwudziestki.
Podczas gdy płyta Flaunt The Imperfection, wyprodukowana przez Waltera Beckera, znalazła się w brytyjskiej Top 10, to kolejny album, nierówny What Price Paradise? (którego producentami byli Clive Langer i Alan Winstanley), doszedł zaledwie do 63. miejsca. Tym samym wahadło popularności zespołu dotarło do przeciwnego punktu skrajnego.

Po dwuletniej przerwie grupa ponownie nawiązała współpracę z Beckerem, czego efektem była świetnie przyjęta przez krytyków płyta Diary Of A Hollow Horse. Jednak ten sukces nie znalazł odbicia w poziomie sprzedaży płyt. Od czasu rozwiązania umowy z wytwórnią Virgin Records i wydania w 1990 zasłużonego podsumowania osiągnięć grupy w postaci albumu składankowego, wszelkie przejawy aktywności w obozie China Crisis niemal całkowicie zanikły.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
African and white/Be suspicious	China Crisis	08.1982	45[5]	-	Inevitable INEV 011	[written by Eddie Lundon,Gary Daly,Dave Reilly][produced by Jeremy Lewis]
Christian /Greenacre bay/Performing seals	China Crisis	01.1983	12[9]	-	Virgin VS 562	[written by Eddie Lundon,Gary Daly,Dave Reilly][produced by Peter Walsh]
Tragedy and mystery/A golden handshake for every daughter	China Crisis	05.1983	46[6]	-	Virgin VS 587	[written by Eddie Lundon,Gary Daly][produced by Mike Howlett]
Working With Fire and Steel / Dockland / Forever I and I	China Crisis	10.1983	48[5]	-	Virgin VS 620	[written by Eddie Lundon,Gary Daly][produced by Mike Howlett]
Wishful thinking/This occupation	China Crisis	01.1984	9[8]	-	Virgin VS 647	[written by Eddie Lundon,Gary Daly][produced by Mike Howlett]
Hanna Hanna/African and white [live]	China Crisis	03.1984	44[3]	-	Virgin VS 665	[written by Eddie Lundon,Gary Daly][produced by Mike Howlett]
Black man ray/Animalistic	China Crisis	04.1985	14[9]	-	Virgin VS 752	[written by Gazza,Eddie Lundon,Gary Daly][produced by Walter Becker]
King in a catholic style [Wake up]/Blue sea	China Crisis	06.1985	19[9]	-	Virgin VS 765	[written by Gazza,Eddie Lundon,Gary Daly][produced by Walter Becker]
You Did Cut Me / You Did Cut Me [Live]	China Crisis	09.1985	54[3]	-	Virgin VS 799	[written by Gazza,Eddie Lundon,Gary Daly][produced by Walter Becker]
The highest high/96-8	China Crisis	11.1985	82[2]	-	Virgin VS 829	[written by Gazza,Eddie Lundon,Gary Daly][produced by Walter Becker]
Arizona sky/Trading in gold	China Crisis	11.1986	47[4]	-	Virgin VS 898	[written by China Crisis][produced by Clive Langer,Alan Winstanley ]
Best kept secret/The instigator	China Crisis	01.1987	36[5]	-	Virgin VS 926	[written by Eddie Lundon,Brian McNeil,Gary Daly,Kevin Wilkinson,Gary Johnson]
Saint saviour square/Back home	China Crisis	04.1989	81[2]	-	Virgin VS 1168	[written by China Crisis][produced by Mike Thorne]
Red letter day/Diary of a hollow horse [acoustic version]	China Crisis	06.1989	84[3]	-	Virgin VS 1188	[written by China Crisis][produced by Mike Thorne]
Everyday the same	China Crisis	08.1994	90[1]	-	Stardumb 12STA 001	[written by Gary Daly ][produced by Eddie Lundon , Gary Daly , Mark Phythian ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Difficult Shapes & Passive Rhythms, Some People Think It's Fun To Entertain	China Crisis	11.1982	21[18]	-	Virgin V 2243	[produced by Peter Walsh, Steve Levine, China Crisis, Gil Norton, Jeremy Lewis]
Working with fire and steel-Possible pop songs Vol.2	China Crisis	11.1983	20[16]	-	Virgin V 2286	[produced by Mike Howlett]
Flaunt the imperfection	China Crisis	11.1985	9[22]	171[4]	Virgin V 2342	[produced by Walter Becker]
What price paradise	China Crisis	12.1986	63[6]	114[12]	Virgin V 2410	[produced by Clive Langer,Alan Winstanley]
Diary of a hollow horse	China Crisis	05.1989	58[2]	-	Virgin V 2567	[produced by Walter Becker, Mike Thorne, China Crisis]
China Crisis Collection	China Crisis	09.1990	32[4]	-	Virgin V 2613	-

Chimes

Jeden z tysiąca zespołów o tej nazwie powstałych w latach 50-tych,ale jedyny ,który dostał się na listy przebojów.Zaczynała w 1957r jako jedna z tzw.street corner group na Brooklynie.Pierwotnie kwintet przyjął nazwę Capris,ale musiał ją zmienić,gdy dowiedział się o podobnej grupie z Long Island.Pierwotny skład zespołu stanowili:Lenny Cocco (lider), Pat DePrisco (pierwszy tenor), Richard Mercado (drugi tenor), Joseph Croce (baryton), Pat McGuire (bas).
Organizatorem grupy był Cocco,syn zawodowego akordeonisty.Pierwszym nagraniem był standard Tommy Dorsey'a z 1937r-"Once in a While" w nowej aranżacji,który trafił na 11 pozycję listy Billboard w 1960r.Na kolejnym singlu umieścił hit z lat 30-tych "I'm in the Mood for Love" [#1 Billboard Singles Chart-Little Jack Little],który znalazł się w Top40 amerykańskiej listy bestsellerów. Wiosną 1961r nagrywają kolejny standard z 1934r Eddy Duchina "Let's fall in love".W roku następnym nagrywają pod szyldem Lenny & the Chimes opuszczając jednocześnie wytwórnię Tag Records w 1963r,nagrywając dla wytwórni Metro i Laurie,ale bez powodzenia.Grupa w tym czasie po śmierci w katastrofie samochodowej Pata McGuire występuje w kwartecie.
W 1964r dla nowej wytwórni Vee Jay nagrywają singla "Two Times".Grupa rozpada się w tym samym roku ustępując nadchodzącej brytyjskiej inwazji na listach przebojów.Zespół reaktywował się kilkukrotnie w różnych konfiguracjach w latach 70-tych i 80-tych.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Once in a while / Summer night	Chimes	10.1960	-	11[18]	Tag 444	[#1 hit for Tommy Dorsey in 1937][written by Michael Edwards/Bud Green]
I'm in the mood for love / Only love	Chimes	03.1961	-	38[9]	Tag 445	[#1 hit for Little Jack Little in 1935][written by Dorothy Fields/Jimmy McHugh]

Chimaira

Roadrunner dumnie reklamuje zespół jako przedstawiciel New Wave Of American Heavy Metal. Czy słusznie? Wystarczy przesłuchać ich najnowszą płytę i odpowiedzieć sobie osobiście na to pytanie. Zespół powstał w 1998 roku w Cleveland, założony przez byłego gitarzystę Ascension, Jasona Hagera. Nazwa pochodzi od mitycznego stwora, Chimery, która ma świetnie oddawać charakter grupy. Do zespołu dołączyli jeszcze gitarzysta Rob Arnold (Skipline), wokalista Mark Hunter, basista Jim LaMarca, perkusista Andy Herrick i klawiszowiec Chris Spicuzza.
Chimaira szybko zaczęła działać, zaczynając od tras koncertowych z takimi zespołami jak: Machine Head, Six Feet Under, czy Overkill. Dzięki temu zdobywali fanów zarówno wśród wielbicieli extremy, jak również wśród punków.
W 1999 roku podpisali kontrakt z East Coast Empire, co zaowocowało wydaniem EPki "The Present Darkness"(2000), która zyskała uznanie w oczach członków Slipknota. Ci chcieli nawet, by utwór "Dead Inside" został wyemitowany podczas wizyty Slipknota w radiu. Numer przez długi czas znajdował się na playlistach, dzięki czemu Chimaira podpisała kontrakt z Roadrunner Records i niedługo potem ukazał się ich debiut "Pass Out Of Existence". Na płycie znalazł się ostry materiał z wpływami hardcore’a i ciekawą dawką elektroniki, która dawała płycie futurystyczne brzmienie, przypominające trochę Fear Factory.
Kolejny album "The Impossibility Of Reason", który ukazał się w 2003 roku, był sporym zaskoczeniem dla fanów i reszty światka muzycznego. Panowie jeszcze bardzie odeszli od stylistyki nu metalowej, a bardziej w stronę klasycznego thrash metalu. Dzięki temu muzyka brzmi niezwykle brutalnie, technicznie, momentami melodyjnie, ale przede wszystkim świeżo. Również dawka elektroniki jest bardziej subtelna, podkreślająca riffy.
Na początku 2004 roku, z zespołu odszedł perkusista Andy Herrick, tłumacząc się brakiem czerpania przyjemności z grania. O przyszłość zespołu nie trzeba się jednak martwić, gdyż został on zastąpiony przez Richarda Evensanda, który przeniósł się z kapeli Soilwork.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Pass Out of Existence	Chimaira	08.2001	-	20.Heatseekers	Roadrunner Records 168 618 477-2	[produced by Andrew Murdock]
The Impossibility of Reason	Chimaira	05.2003	133[1]	117[1]	Roadrunner Records 168 618 397-2	[produced by Colin Richardson ]
Chimaira	Chimaira	08.2005	62[2]	75[1]	Roadrunner RR 82622 [UK]	[produced by Ben Schigel ]
Resurrection	Chimaira	03.2007	76[3]	42[1]	Nuclear Blast NB 1823CD [UK]	[produced by Jason Suecof]
The Infection	Chimaira	04.2009	155[1]	30[4]	Ferret Music F121	[produced by Ben Schigel ]
Crown of Phantoms	Chimaira	07.2013	-	52[1]	eOne Music 2493	[produced by Ben Schigel ]