Selena Gomez

Selena Gomez (ur. 22 lipca 1992 w Nowym Jorku, Nowy Jork) – amerykańska aktorka i piosenkarka pochodzenia meksykańskiego. Na bieżąco gra Alex Russo w serialu "Czarodzieje z Waverly Place". Ma również za sobą karierę piosenkarki. Nagrała trzy piosenki dla Walt Disney Records. Śpiewała także kilka razy podczas Barney & Friends ze swoją najlepszą przyjaciółką Demi Lovato. Nagrała teledysk do swojej piosenki "Cruella De Vil". Selena wystąpiła również w jednym z teledysków zespołu "Jonas Brothers", a mianowcie w "Burnin’ Up". Bieżąco nagrywa krótkie filmiki, ze swoją najlepszą przyjaciółką Demi Lovato, na Youtube.
Selena Gomez urodziła się w Nowym Jorku i dorastała w Grand Prairie w Texasie. Jej pierwsza rola była w Barney & Friends jako Gianna. Została odkryta przez Disneya kiedy miała 12 lat. W roku 2006, dostała gościnną rolę w drugim sezonie w Nie ma to jak hotel jako Gwen w odcinku A Midsummer’s Nightmare. Disney postanowił ‘zainwestować’ w Selenę. Dziewczyna gra Alex Russo w nowym serialu Czarodzieje z Waverly Place. Selena kręci również film Another Cinderella Story oraz Disney Channel Original Movie Princess Protection Programe w Puerto Rico z Demi Lovato. Ostatnio wzięła udział w Igrzyskach Disney Channel. Debiutancki album Seleny zatytułowany Kiss And Tell wydany został wydany pod koniec września.

W 2008 roku Gomez nagrała cover utworu "Cruella de Vil" na album kompilacyjny DisneyMania 6. Następnie zarejestrowała trzy piosenki na ścieżkę dźwiękową obrazu ze swoim udziałem, Kopciuszek: Roztańczona historia. Również w 2008 roku Selena nagrała utwór "Fly to Your Heart" na potrzeby filmu animowanego Dzwoneczek.

W lipcu 2008 roku, tuż przed swoimi szesnastymi urodzinami, Gomez podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią Hollywood Records, należącą do studia Disney. W 2009 roku Selena nagrała w duecie z Demi Lovato utwór "One and the Same", wykorzystany jako ścieżka dźwiękowa filmu Program ochrony księżniczek. Kolejne cztery piosenki Gomez ukazały się na soundtracku serialu Czarodzieje z Waverly Place; jedna z nich, "Magic", wydana została jako singel promujący płytę. W maju 2009 roku premierę w iTunes miał singel "Whoa Oh!", który Selena nagrała gościnnie z grupą pop punkową Forever the Sickest Kids.
W 2009 roku Gomez była współzałożycielką grupy muzycznej Selena Gomez & the Scene. Debiutancki album formacji, Kiss & Tell ukazał się 29 września 2009 roku nakładem Hollywood Records i uzyskał status złotej płyty w Stanach Zjednoczonych, rozchodząc się w ponad 800 tysiącach egzemplarzy na terenie tego państwa. Drugi album zespołu, A Year Without Rain, miał premierę 17 września 2010 roku i, podobnie jak poprzednik, odznaczony został certyfikatem złotej płyty według RIAA.
28 czerwca 2011 roku wydany został trzeci album Selena Gomez & the Scene, zatytułowany When the Sun Goes Down. Płyta zadebiutowała na 4. miejscu listy Billboard 200, rozchodząc się w 78 tysiącach kopii w ciągu pierwszych siedmiu dni dostępności na rynku amerykańskim. W następnym tygodniu When the Sun Goes Down awansował na 3. pozycję notowania, osiągając tym samym najwyższą lokatę w zestawieniu Billboard 200 spośród wszystkich dotychczasowych wydawnictw Selena Gomez & the Scene. W 2013 roku, Selena w wywiadzie dla Speakeasy oficjalnie ogłosiła rozwiązanie zespołu i dodała, że artyści poszli swoimi drogami.
23 lipca 2013 ukazała się pierwsza, solowa płyta artystki zatytułowana Stars Dance wydana przez wytwórnię Hollywood Records. Płyta pokryła się złotem m.in. w Kanadzie czy Meksyku oraz zadebiutowała na pierwszym miejscu w 28 państwach. Na polskiej liście OLiS krążek zajął 5. pozycję. 24 listopada 2014 ukazała się kompilacja For You zawierająca największe przeboje solowe artystki oraz z byłą grupą muzyczną Selena Gomez & the Scene. Pierwszy występ na żywo z piosenką "The Heart Wants What It Wants" odbył się 23 listopada podczas gali American Music Awards 2014.

23 lutego 2015 miał premierę utwór pt. "I Want You To Know" w, którym Selena wystąpiła gościnnie. Singiel pojawił się na albumie Zedda, "True Colors", który pojawił się wiosną 2015 roku.

9 października 2015 wyszła jej druga solowa płyta Revival. Pierwszy singiel artyski z tej płyty, Good For You, został wydany 22 czerwca, a 4 dni później ukazał się teledysk do niego. Następnymi singlami były "Same old love", Hands to Myself oraz "Kill Em with Kindness". Album został pozytywnie odebrany przez krytyków, tak samo jak single.

24 maja 2016 roku ukazał się singiel pt. We Don't Talk Anymore, który Selena napisała oraz wykonała wraz z amerykańskim piosenkarzem Charlim Puthem. Utwór pochodzi z debiutancikiego amerykańskiego artysty "Nine Track Mind", który ukazał się 29 stycznia 2016 roku. 11 maja 2016 roku Puth ogłosił na swoim Instagramie, że piosenka będzie trzecim singlem z albumu.

30 września 2016 roku miała miejsce premiera drugiego singla amerykańskiego Dj i producenta, Cashmere Cata pt. "Trust Nobody". Selena poodbnie jak przy poparzedniej kolaboracji, jest współautorką tekstu piosenki oraz wraz z udziałem amerykańskiego rapera Torego Laneza, użyczyła swojego wokalu w utworze.

13 lutego Selena za pośrednictwem Instagram Story zapowiedziała kolejną kolaborację pt. "It Ain't Me" we wspołpracy norweskim producentem muzycznym, DJ i remikserem . Utwór pojawił się w sprzedaży 16 lutego 2017 roku i jest pierwszym singlem z drugiego, nadchodzącego albumu norwega oraz drugim utworem Seleny po jej kilkumiesięcznej przerwie od kariery.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tell Me Something I Don't Know	Selena Gomez	08.2008	-	58[4]	Razor & Tie	[written by Antonina Armato, Ralph Churchwell, Michael Nielsen][produced by Ralph Churchwell/Michael Nielsen ]
New Classic	Drew Seeley & Selena Gomez	02.2009	-	114[1]	-	-
One and the Same	Selena Gomez with Demi Lovato	07.2009	-	82[1]	Walt Disney	[written by Colleen Fitzpatrick,Michael Kotch,Dave Derby][produced by Mitch Allan]
Magic	Selena Gomez	08.2009	90[4]	61[4]	Walt Disney MIUCT 7894	[written by David Paton,William Lyall][produced by Ted Bruner/Trey Vittetoe ][oryginalnie nagrany przez Pilot]
Falling Down	Selena Gomez & the Scene	08.2009	-	82[7]	Hollywood	[written by Ted Bruner, Trey Vittetoe, Gina Schock][produced by Ted Bruner, Trey Vittetoe]
Naturally/Kiss & Tell	Selena Gomez & the Scene	02.2010	7[14]	29[21]	Hollywood D 575032	[4x-platinum-US][written by Antonina Armato, Tim James, Devrím Karaoglu][produced by Antonina Armato, Tim James][1.Hot Dance Club Songs]
Round & Round	Selena Gomez & the Scene	06.2010	47[4]	24[14]	Hollywood D 686432	[platinum-US][written by Kevin Rudolf, Andrew Bolooki, Fefe Dobson, Jeff Halavacs, Jacob Kasher][produced by Kevin Rudolf, Andrew Bolooki, Jeff Halavacs][2.Hot Dance Club Songs]
A Year Without Rain	Selena Gomez & the Scene	09.2010	78[6]	35[8]	Hollywood CATCO 169809800	[2x-platinum-US][written by Lindy Robbins, Toby Gad][produced by Toby Gad][17.Hot Dance Club Songs]
Shake It Up	Selena Gomez	03.2011	-	109[1]	Walt Disney	[gold-US][written by Jeannie Lurie, Aris Archontis, Chen Neeman][produced by Jeannie Lurie, Aris Archontis, Chen Neeman]
Who Says	Selena Gomez & the Scene	04.2011	51[12]	21[20]	Hollywood USHR 11132500	[3x-platinum-US][written by Emanuel Kiriakou/Priscilla Hamilton][produced by Emanuel Kiriakou]
Bang Bang Bang	Selena Gomez & the Scene	06.2011	-	94[1]	Hollywood	[written by Antonina Armato/Tim James/Adam Schmalholz][produced by Rockmafia/Devrim Karaoglu]
Love You Like A Love Song	Selena Gomez & the Scene	07.2011	58[10]	22[38]	Hollywood USHR 11132668	[4x-platinum-US][written by Antonina Armato/Tim James/Adam Schmalholz][produced by Rockmafia/Devrim Karaoglu]
Hit the Lights	Selena Gomez & the Scene	12.2011	-	103[3]	Hollywood	[platinum-US][written by Leah Haywood, Daniel James, Tony Nilsson][produced by Dreamlab]
Come & Get It	Selena Gomez	04.2013	8[1]	6[15]	Hollywood USHR 11334422	[5x-platinum-US][gold-UK][written by Ester Dean/Mikkel Eriksen/Tor Hermansen][produced by StarGate]
Slow Down	Selena Gomez	06.2013	-	70[1]	Hollywood	[2x-platinum-US][written by Lindy Robbins/Julia Michaels/Niles Hollowell-Dhar/David Kuncio/Freddy Wexler][produced by The Cataracs/David Kuncio]
Birthday	Selena Gomez	08.2013	-	112[1]	Hollywood	[written by Crista Russo,Mike Del Rio,Jacob Kasher Hindlin][produced by Mike Del Rio,Matt Beckley]
The Heart Wants What It Wants	Selena Gomez	02.2015	30[3]	6[20]	Hollywood USHR 11435979	[4x-platinum-US][silver-UK][written by Selena Gomez, Antonina Armato, Tim James, David Jost][produced by Rock Mafia]
I Want You to Know	Zedd featuring Selena Gomez	06.2015	14[8]	17	Interscope USUM 71505207	[platinum-US][silver-UK][written by Anton Zaslavski, Ryan Tedder, Kevin Nicholas Drew][produced by Zedd]
Good for You	Selena Gomez featuring ASAP Rocky	07.2015	23[24]	5[26]	Interscope USUM 71508741	[3x-platinum-US][platinum-UK][written by Julia Michaels, Justin Tranter ,Nolan Lambroza, Nick Monson, Rakim A. Mayers ,Hector Delgado, Selena Gomez][produced by Sir Nolan, Nick Monson, ASAP Rocky,Hector Delgado , Dreamlab ]
Me & The Rhythm	Selena Gomez	10.2015	-	106[2]	Interscope	[written by Justin Tranter,Julia Michaels,Robin Fredriksson,Mattias Larsson,Selena Gomez][produced by Mattman & Robin]
Sober	Selena Gomez	10.2015	-	122[1]	Interscope	[written by Chloe Angelides,Jacob Kasher Hindlin,Julia Michaels,Tor Hermansen,Mikkel Eriksen,Selena Gomez][produced by Stargate,Dreamlab]
Same Old Love	Selena Gomez	11.2015	81[6]	5[28]	Hollywood USUM 71510437	[3x-platinum-US][gold-UK][written by Tor Hermansen, Mikkel Eriksen, Benjamin Levin, Charlotte Aitchison, Ross Golan][produced by Stargate, Benny Blanco, Tim Blacksmith, Danny D ]
Hands to Myself	Selena Gomez	02.2016	14[26]	7[20]	Interscope USUM 71513592	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Justin Tranter, Julia Michaels, Robin Fredriksson, Mattias Larsson, Max Martin][produced by Mattman & Robin, Max Martin]
Kill Em with Kindness	Selena Gomez	06.2016	35[14]	39[15]	Interscope USUM 71513588	[platinum-US][gold-UK][written by Antonina Armato, Tim James, Benjamin Levin ,Dave Audé, Selena Gomez][produced by Rock Mafia, Benny Blanco, R3drum]
We Don't Talk Anymore	Charlie Puth featuring Selena Gomez	06.2016	14[25]	9[24]	Atlantic USAT 21502918	[5x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Charlie Puth, Jacob Kasher Hindlin ,Selena Gomez][produced by Charlie Puth]
Trust Nobody	Cashmere Cat Featuring Selena Gomez & Tory Lanez	10.2016	92[1]	106[4]	Interscope USUM 71609159	[gold-US][written by Magnus Høiberg,Brittany Hazzard,Daystar Peterson,Selena Gomez,Benjamin Levin,Adam Feeney][produced by Cashmere Cat,Benny Blanco,Frank Dukes]
It Ain't Me	Selena Gomez with Kygo	03.2017	7[5]	10[29]	Columbia SEBGA 1700015	[3x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Kyrre Gørvell-Dahll, Selena Gomez, Andrew Wotman, Brian Lee, Ali Tamposi][produced by Kygo ,Andrew Watt, Ben Rice, Louis Bell]
Bad Liar	Selena Gomez	06.2017	21[13]	20[14]	Interscope USUM 71704121	[platinum-US][gold-UK][written by Selena Gomez, Justin Tranter ,Julia Michaels, Ian Kirkpatrick ,David Byrne, Chris Frantz, Tina Weymouth][produced by Ian Kirkpatrick]
Fetish	Selena Gomez Featuring Gucci Mane	07.2017	33[8]	27[12]	Interscope USUM 71703352	[platinum-US][silver-UK][written by Alex Schwartz, Joe Khajadourian, Jonas Jeberg, Chloe Angelides, Brett McLaughlin, Gino Barletta, Selena Gomez, Radric Davis][produced by Jonas Jeberg ,The Futuristics]
Wolves	Selena Gomez X Marshmello	11.2017	9[20]	20[23]	Interscope USUM 71712103	[4x-platinum-US][platinum-UK][written by Selena Gomez, Christopher Comstock, Andrew Watt, Hiren Mor, Brian Lee, Louis Bell][produced by Marshmello, Andrew Watt]
It Ain't Me	Selena Gomez with Kygo	03.2017	7[5]	10[29]	Columbia SEBGA 1700015	[3x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Kyrre Gørvell-Dahll, Selena Gomez, Andrew Wotman, Brian Lee, Ali Tamposi][produced by Kygo ,Andrew Watt, Ben Rice, Louis Bell]
Back to You	Selena Gomez	05.2018	13[16]	18[26]	Interscope USUV 71801467	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Parrish Warrington, Diederik Van Elsas, Amy Allen, Micah Premnath, Selena Gomez][produced by Trackside, Ian Kirkpatrick]
Taki Taki	DJ Snake Featuring Selena Gomez, Ozuna & Cardi B	10.2018	15[15]	11[26]	Interscope USUMV 1800305	[4x-platinum-US][platinum-UK][written by Ava Brignol,Belcalis Almánzar,Jorden Thorpe,Juan Carlos Ozuna Rosado,Juan G. Rivera,Max Borghetti,Selena Gomez,Vicente Saavedra,William Grigahcine][produced by DJ Snake, STANY]
I Can't Get Enough	benny blanco, Tainy, Selena Gomez & J Balvin	03.2019	13[16]	42[8]	Interscope USUM 71902650	[gold-US][written by Cristina Chiluiza,Jhay Cortez,Marco Masis,Mike Sabath,Benjamin Levin,Selena Gomez,José Osorio][produced by Benny Blanco,Tainy]
Lose You to Love Me	Selena Gomez	11.2019	3[20]	1[1][23]	Interscope USUM 71918727	[3x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Selena Gomez, Julia Michaels, Justin Tranter, Mattias Larsson, Robin Fredriksson][produced by Mattman & Robin, Finneas]
Look at Her Now	Selena Gomez	11.2019	26[7]	27[4]	Interscope USUM 71921647	[written by Selena Gomez,Julia Michaels,Justin Tranter,Ian Kirkpatrick][produced by Ian Kirkpatrick]
Rare	Selena Gomez	01.2020	28[9]	30[7]	Interscope USUM 71923481	[silver-UK][written by Selena Gomez,Madison Love,Brett McLaughlin,Nolan Lambroza,Simon Rosen][produced by Sir Nolan,Simon Says]
Dance Again	Selena Gomez	01.2020	-	119[1]	Interscope	[written by Selena Gomez, Mattias Larsson, Robin Fredriksson ,Justin Tranter, Caroline Ailin][produced by Mattman & Robin]
Ring	Selena Gomez	01.2020	-	117[1]	Interscope	[written by Julie Frost,Selena Gomez,Nolan Lambroza,Breyan Isaac,Sean Douglas,David Ciente][produced by Sir Nolan,Sean Douglas]
Vulnerable	Selena Gomez	01.2020	-	114[1]	Interscope	[written by Selena Gomez, Amy Allen ,Jonathan Bellion ,Jordan Johnson ,Stefan Johnson][produced by The Monsters & Strangerz, Jon Bellion]
Crowded Room	Selena Gomez & 6LACK	01.2020	-	120[1]	Interscope	[written by Selena Gomez,Simon Wilcox,Nolan Lambroza,Bebe Rexha][produced by Sir Nolan]
Feel Me	Selena Gomez	03.2020	89[1]	98[1]	Interscope USUM 71924084	[written by Selena Gomez,Jacob Kasher,Ammar Malik,Ross Golan,Phil Shaouy,Lisa Scinta,Kurtis McKenzie,Jon Mills][produced by The Arcade,Phil Phever,Mills]
Boyfriend	Selena Gomez	04.2020	55[4]	59[1]	Interscope USUM 72002989	[written by Selena Gomez, Julia Michaels, Justin Tranter ,Jon Wienner, Sam Homaee][produced by The Roommates]
Past Life	Trevor Daniel x Selena Gomez	07.2020	-	77[5]	Alamo / Interscope 20UMGIM 39531	[gold-US][written by Trevor Daniel ,Finneas O'Connell, Sean Myer, Caroline Pennell, Mick Coogan, Jay Stolar][produced by Finneas, Sean Myer]
Ice Cream	BLACKPINK X Selena Gomez	09.2020	39[8]	13[8]	Interscope KRA 402000131	[written by Selena Gomez ,Tommy Brown ,Ariana Grande, Victoria Monét ,Bekuh Boom ,24, Teddy, Steven Franks][produced by Tommy Brown, 24 ,Mr. Franks ,Teddy Park]
De Una Vez	Selena Gomez	01.2021	-	92[1]	Interscope	[written by Selena Gomez, Abner Cordero, Boria Christopher, Carballo Ramos, Marco Masís, Elena Rose, Alejandro Borrero, Ivanni Rodríguez, Ricardo López][produced by Sir Nolan,Simon Says]
De Una Vez	Selena Gomez	01.2021	-	92[1]	Interscope USUM 71923481	[silver-UK][written by Selena Gomez,Madison Love,Brett McLaughlin,Nolan Lambroza,Simon Rosen][produced by Albert Hype ,Jota Rosa, Neon16, Tainy]
Baila Conmigo	Selena Gomez With Rauw Alejandro	02.2021	-	74[2]	Interscope	[written by Abner Cordero Boria, Christopher Carballo Ramos, Alberto Carlos Melendez ,Marco Masís, Elena Rose, Edgar Barrera, Selena Gomez ,Alejandro Borrero, Ivanni Rodríguez ,Raúl Alejandro, Jorge A. Diaz][produced by Tainy, Albert Hype, Jota Rosa, Neon16]
Selfish Love	DJ Snake & Selena Gomez	03.2021	93[1]	105[1]	Interscope USUG 12100197	[written by William Grigahcine, Selena Gomez, Kat Dahlia ,Marty Maro, Karen Sotomayor, Kris Floyd][produced by DJ Snake, Maro]
Let Somebody Go	Coldplay X Selena Gomez	10.2021	24[4]	91[1]	Parlophone GBAYE 2101323	[silver-UK][written by Guy Berryman ,Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin, Max Martin ,Olivia Waithe, Oscar Holter ,Leland Wayne, Bill Rahko][produced by Max Martin, Oscar Holter, Rik Simpson ,Jon Hopkins ,Daniel Green ,Bill Rahko]
Calm Down	Rema & Selena Gomez	09.2022	-	3[57]	Mavin / Jonzing World	[written by Divine Ikubor, Andre Vibez, Michael Hunter][produced by Andre Vibez, London]
My Mind & Me	Selena Gomez	11.2022	78[1]	83[1]	Interscope USUV 72206607	[written by Selena Gomez, Amy Allen, Jonathan Bellion, Michael Pollack ,Stefan Johnson, Jordan K. Johnson][produced by The Monsters & Strangerz]
Single Soon	Selena Gomez	09.2023	21[7]	19[12]	Interscope USUM 72310919	[written by Selena Gomez, Benjamin Levin, Magnus August Høiberg, Phil Shaouy,Ammar Malik, Jacob Kasher Hindlin, Lisa Scinta, Ross Golan][produced by Benny Blanco ,Cashmere Cat]
Love On	Selena Gomez	03.2024	61[1]	56[1]	Interscope USUM 72318034	[written by Selena Gomez, Isaiah Tejada, Jordan K. Johnson, Julia Michaels, Michael Pollack ,Stefan Johnson][produced by The Monsters & Strangerz ,Isaiah Tejada]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Kiss & Tell	Selena Gomez & the Scene	09.2009	12[14]	9[59]	Hollywood D 000575702	[gold-US][silver-UK][produced by Antonina Armato, Ted Bruner, John Fields, Toby Gad, Tim James, SuperSpy, Trey Vittetoe, Greg Wells, Rob Wells, Matthew Wilder]
A Year Without Rain	Selena Gomez & the Scene	09.2010	14[12]	4[55]	Hollywood D 000690102	[gold-US][silver-UK][produced by Toby Gad, Rock Mafia, RedOne, Kevin Rudolf, Andrew Bolooki, Jeff Halavacs,Superspy, Jonas Jeberg, Adam Anders, Matt Squire, Peer A*ström]
When the Sun Goes Down	Selena Gomez & the Scene	07.2011	15[15]	3[41]	Hollywood D 001374302	[gold-US][produced by Rock Mafia/Devrim Karaoglu/Toby Gad/Emanuel Kiriakou/Dreamlab/Greg Kurstin/Stefan Abingdon/Josh Alexander/Billy Steinberg/Thomas Armato Sturges/Sandy Vee/Espionage]
Stars Dance	Selena Gomez	08.2013	14[4]	1[1][25]	Hollywood D 1899002	[produced by Mitch Allan ,Dreamlab, Rock Mafia, The Cataracs, Stargate, The Monsters and the Strangerz, Toby Gad, Mike Del Rio ,Freddy Wexler ,Jai Marlon ,Jason Evigan, David Kuncio ,JMIKE, Ammo ,Dubkiller]]
For You	Selena Gomez	02.2015	64[1]	24[18]	Hollywood 8731962	[silver-UK]
Revival	Selena Gomez	10.2015	11[6]	1[1][69]	Interscope 4754378	[platinum-US][gold-UK][produced by Selena Gomez, Danny D, Tim Blacksmith, Rock Mafia, Hit-Boy, Dubkiller ,Benny Blanco ,R3drum, Mattman & Robin, Max Martin,Stargate, Dreamlab ,Nick Monson ,Nolan Lambroza, ASAP Rocky ,Delgado, Chris Braide, Steve Mac, Shane Stevens, Julia Michaels, Benjamin Rice ,Felix Snow, Frank Du]
Rare	Selena Gomez	01.2020	2[26]	1[1][26]	Interscope 856171	[gold-US][produced by Jon Bellion, Kid Cudi, Sean Douglas ,Jason Evigan ,Kristoffer Fogelmark ,Ian Kirkpatrick ,Mattman & Robin, Albin Nedler, Ojivolta, David Pramik, Simon Says, Sir Nolan ,The Monsters & Strangerz, Rami Yacoub]
Revelación EP.	Selena Gomez	03.2021	28[1]	22[2]	Interscope 3568445	[produced by Albert Hype, DJ Snake, Jota Rosa, Maro, Neon16, Tainy]

Sleaford Mods

Sleaford Mods są tak bardzo przywiązani do etosu robotniczego i pubowych manier, że ociera się to momentami o karykaturę. Wydzieranie się do mikrofonu o pracy w zakładzie przetwórstwa drobiowego chyba jeszcze nigdy nie było równie porywające.
 Bluzgi jako znaki przestankowe? Prowokowanie publiczności? Jason Williamson ze Sleaford Mods odzywający się w podobnym tonie w stronę brytyjskiej publiczności, uchodzi obecnie za najbardziej autentyczny głos sfrustrowanej klasy robotniczej i bożyszcze krytyków muzycznych (Williamson: „Dobrze się bawicie?”, tłum: „Tak!”, Williamson: „Wcześniej zawsze mi to zwisało, ale teraz, cwele, spłacacie moje kredyty, więc muszę pilnować, żeby wam się podobało”). „The Guardian” pod koniec ubiegłego roku pisał, że Sleaford Mods daje najlepsze występy na żywo, jeśli chodzi o całą aktualną scenę muzyczną w UK. Formuła jest taka, że nie należy podbijać serc fanów – lepiej podbić im oko.

Sława i tłumy walące na koncerty pojawiły się dość niespodziewanie. Jeszcze nie tak dawno, przy recenzjach „Austerity Dogs” wspominano o kameralnej naturze występów i tym, że trudno wyobrazić sobie występ grupy np. na festiwalach, a jednak udało się im kupić publiczność Glastonbury, a już w te wakacje wystąpią w Polsce na OFF Festival w Katowicach. Do Sleaford Mods idealnie pasowałoby określenie late bloomers – bardzo długo zajęło im, by w pełni „rozkwitnąć”. Florystyczne metafory są tu jednak nie na miejscu, gdyż twórczość duetu z Nottingham jest jednym wielkim wyrzygiem frustracji i poetyki rodem z robotniczego pubu w najgorszej dzielnicy, albo raczej jego toalety. Żeby było zabawniej, jest to komplement, gdyż dawno nie mieliśmy okazji słuchać czegoś tak świeżego i pełnego energii.
Williamson i Fearn poznali się, gdy wkrótce miała im stuknąć czterdziestka. Pierwszy grał dorywczo w kilku zespołach i próbował sił we własnym projekcie muzycznym, ledwo wiążąc koniec z końcem. Drugi był pracownikiem call center za dnia i didżejem nocą. Williamson miał już wtedy na koncie kilka płyt i singli wydanych pod nazwą Sleaford Mods wspólnie z Simonem Parfrementem.
 Ten wczesny, podziemny okres działalności, można najprościej określić jako wulgarny, skatologiczny i konfesyjny rap bazujący na podkładach z klasyki brytyjskiego, gitarowego grania. Posługując się nomenklaturą obowiązującą w polskim środowisku hiphopowym, na „nielegalach” Sleaford Mods mamy całe mnóstwo sampli podkradniętych od The Who, The Jam czy Sex Pistols. Zdecydowanie nie są to typowe źródła dla producentów hiphopowych. Tego, co wokalista Sleaford Mods wyczynia za mikrofonem, również nie da się z czystym sumieniem określić mianem rapu. Mike Skinner z The Streets jest przy Williamsonie mistrzem flow.Takim samym problemem jest również tematyka utworów Sleaford Mods – nabijanie się z fanów Sonic Youth i My Bloody Valentine nie wydaje się oczywistym kandydatem na wersy pisane pod bity.
Kiedy na miejsce poprzedniego didżeja/producenta wskoczył na stałe Fearn, muzyka Sleaford Mods przestała opierać się na cudzych nagraniach, wciąż jednak obecny był w niej element „zapętlenia”. Stała się jeszcze bardziej surowa i minimalistyczna, idąca bardziej w postpunkową, wściekłą motorykę w stylu Joy Division i The Fall, niż cokolwiek, co mogłoby „bujać” i przywodziłoby na myśl kulturę hiphopową. Podstawą jest gitara basowa, automat perkusyjny i pojawiający się tu i ówdzie syntezator – przez całą piosenkę leci w kółko to samo, ale w niczym to nie przeszkadza.

Muzyka odarta jest ze wszystkiego co zbędne. Zabieg ten miał sporo sensu i pozwolił stworzyć odpowiedni kontekst dla odbioru melorecytacji Williamsona, które stały się czymś w rodzaju agresywnego performansu poetyckiego z monotonnym i szczątkowym, ale nadającym odpowiednią dynamikę, podkładem muzycznym. Wszystko to jest bardzo świadomym działaniem i wynika w dużej mierze z rozczarowania rockowym etosem. Williamson przez dekady próbował związać swoją życie zawodowe z muzyką, jednak „granie w zespole” nie było najwyraźniej odpowiednią receptą na sukces. Do nieudanej kariery muzycznej i zakłamania branży Williamson odwołuje się bardzo chętnie. Każda kolejna płyta jest programowym regresem.
Sleaford Mods są tak bardzo cool w swoim robolstwie i pubowych manierach, że ociera się to o karykaturę – wyobraźmy sobie coś w rodzaju brytyjskiego Die Antwoord, które jednak nie jest przestylizowaną kreacją, lecz autentycznymi lokalsami, przedstawiającymi „własny” świat, fascynująco egzotyczny w swej patologii. Wydzieranie się do mikrofonu o pracy w zakładzie przetwórstwa drobiowego jeszcze nigdy nie było tak porywające. Podczas koncertów Fearn puszcza muzykę z laptopa, po czym już tylko luzacko kiwa się, popijając piwo i paląc e-papierosa, natomiast Williamson staje się kimś w rodzaju lekko upośledzonego (a zarazem niezwykle błyskotliwego i ujmującego w swej wulgarności) dresiarza ze setką nerwowych tików, słowotokiem i kokainowym gilem w nosie.
Zaletą Sleaford Mods jest bezkompromisowość i szczerość, z jaką dokumentują codzienne życie. Nie ma tu kuglarskich zabaw językowych, nie ma silenia się na zgrabne metafory – tylko konkret i gniew. Co najważniejsze, nie ma recept ani refleksji, jedynie rzetelne kroniki wydarzeń dotyczące bezpośrednich doświadczeń – zła praca, brak pieniędzy, żenujące sytuacje, imprezowanie, narkotyki, popkultura, wkurzający celebryci, wkurzający establishment. Nie ma tu tekstów wykraczających poza motywy autobiograficzne. Sleaford Mods to muzyczny odpowiednik Irvine'a Welsha, a słowa fuck (które pełni w piosenkach funkcję znaku przestankowego) i cunt (używane, gdy podmiot liryczny zwraca się do odbiorcy) brzmią na płytach wyjątkowo soczyście. Gorycz, frustracja, rozczarowanie i uczucie porażki (jednocześnie, jak to bywa z kompleksami, połączone z ogromnym samozadowoleniem i arogancją) to kluczowe wątki pojawiające się w twórczości zespołu. Bardzo łatwo jest się identyfikować z takim ładunkiem tematycznym i emocjonalnym, nawet jeśli nie jest się białym prolem z UK.

Żródło:http://www.dwutygodnik.com

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Key Markets	Sleaford Mods	08.2015	11[2]	-	Harbinger Sound HARBINGER 150CD	-
English Tapas	Sleaford Mods	03.2017	12[2]	-	Rough Trade RTRADCD 925	-

Cooper Temple Clause

Wydali dwie płyty za którymi szaleją Japonia i brytyjska prasa muzyczna. Zagrali kilkaset koncertów, w zgodnej opinii znakomitych. Są w pierwszej lidze nowej rockowej rewolucji. I wreszcie w naszych sklepach muzycznych. "Właśnie - ze sporym poślizgiem - ukazała się w Polsce ich druga płyta.
Kochamy muzykę i jesteśmy szczęściarzami, bo robimy to, co chcemy, co lubimy i w co wierzymy - szczerze wyznaje szóstka młodzieńców (średnia wieku wciąż niewiele ponad dwadzieścia) z The Cooper Temple Clause. Konkretnie: Ben Gautrey (wokalista, największy leń w zespole), Dan Fisher (gitarzysta, nigdy po sobie nie sprząta), Didz Hammond (basista, zbyt poirytowany przed koncertami), Jon Harper (perkusista, stanowczo za bardzo się poci), Kieran Mahon (klawiszowiec, wiecznie niezdecydowany) i Tom Bellamy (gitarzysta, co jego wyróżnia - to tajemnica).
Wszyscy w zespole od 1998 roku, w służbie muzyce o wiele dłużej (od dwunastego roku życia wszystkie pieniądze wydajemy na płyty). Idea założenia zespołu wzięła się z frustracji, która dopadła Bena i Toma. Chcieliśmy grać jak Nirvana, ale grunge umarł, britpop też i nie było niczego nowego i ciekawego. Ryliśmy zrozpaczeni tym co słyszeliśmy w radiu. Postanowiliśmy sami nagrać piosenki, jakie zawsze chcieliśmy słyszeć.Po kilku miesiącach do piętnastolatków dołączył Dan. Dla gitarowej przeciwwagi chłopcy potrzebowali klawiszowca i w ten sposób pozyskali Kierana, który miął wielki atut - zaskakująco kosztowny sprzęt. Potem dołączył Didz, a jako ostatni Jon. Wszyscy byli kumplami - chodzili do jednej szkoły, część z nich pracowała w tym samym supermarkecie. To co ich połączyło co muzyka. Co dziwne, raczej w formie biernej (słuchanie). Właściwie tylko Jon zajmował się graniem na poważnie, przygrywał na weselach (ale takich alternatywnych). Tom, Ben i Keiran uczyli się grać w szkole, ale nie była to imponująca edukacja, a Dań nie umie nawet czytać nut. Realista Didz początkowo podchodził do zespołu dość nieufnie, awaryjnie założył sobie, że jak nie wyjdzie, wraca na studia. Tymczasem, zamiast spodziewanej amatorszczyzny zaczęły wychodzić całkiem zgrabne kompozycje. Plan minimum zamienili na realne myśli o zaistnieniu na rynku. Co wymagało nazwy. Wymyślili dość oryginalną i mało medialną. Skąd się wzięła? Oficjalnej wersji zdarzeń nie ma. Ponoć najbliższa prawdy jest następująca bajeczka: przed pierwszym oficjalnym koncertem nie dopilnowali sprawy, a nazwa była niezbędna, by ich zapowiedzieć. Wiedzieli, że musi być długa, bo wtedy trendy było mieć krótką. The Cooper Temple Clause została na polu bitwy jako jedna z dwóch akceptowalnych opcji. Ponoć wzięła się stąd, ze mama Fishera wspomniała o cyrku The Cooper - Temple Circus. Ale sami muzycy nie maja pewności, czy czegoś nie pokręciła. Początki wspominają z niekłamaną nostalgią: za czasów naszego pierwszego koncertu baliśmy krótkowłosi, glupi i zupełnie nie mogliśmy odnaleźć się na scenie.
Intensywna działalność koncertowa pozwoliła w szybkim tempie nabrać ogłady i pewności siebie. Na tyle, by rozejrzeć się za wydawcą. Pierwsze zarejestrowane piosenki (Who Needs Enemies?, Let's Kill Music, Devil Walks In The Sand) wrzucili na płytę Crayon Demos (lipiec 2000). 120 kopii tylko dla mediów i promotorów. Trzy różne okładki zaprojektowane przez Bena i Toma po pijaku. Płyta dziś warta (minimum) 150 funciaków. Swoją drogą fani zespołu muszą mieć poważne środki, bo Cooperowych rarytasów się nazbierało. Choćby Way Out West, singel będący w posiadaniu 1500 szczęściarzy, którzy jako pierwsi dołączyli do listy mailingowej TCTC. Każda z tych płyt ma inną okładkę wykonaną własnoręcznie przez muzyków (ewentualnie jakieś polaroidowe zdjątko). Jest też płytka A.I.M. dołączona we wrześniu 2002 do "New Musical Express" jako prezent dla wszystkich tych, którzy sobie takiego wydawnictwa zażyczyli (początkowo na płycie miał się znaleźć remiks Panzer Attack dokonany przez Death In Vegas, ale ze współpracy nic nie wyszło). A.I.M. warto mieć w zbiorach ze względu na śliczną okładkę, za którą autor, Richie Andrews, zebrał kilka poważnych nagród. Zresztą, o Cooperowych wizualiach to można doktorat pisać. Wymyślili sobie spryciarze, że okładki i teledyski ich pierwszych dzieł będzie opowiadać jakąś historię. Konkretnie - historię fikcyjnej rodziny Tysonów. Trochę surrealizmu, trochę czarnego humoru, ..to wszystko jest raczej chore. Na okładce debiutanckiej płyty widać posiadłość Tysonów, oni sami pojawiają w trzech teledyskach, są też obecni na wydawnictwach singlowych. Wszystko cudne, wymuskane, takie jak na sielskich przedmieściach. Ale oczywiście z przymrużeniem oka. Okładka płyty ma zmusić do myślenia, ca chleje się za zamkniętymi drzwiami.
Obłudę i fałsz podstawowej komórki społecznej demaskowali przez całą promocję debiutanckiej płyty See This Through And Leave, która ukazała się po heroicznej walce o kontrakt.
Na Crayon Demos zareagowała tylko jedna z 20 wytwórni. Kontrakt z RCA podpisali w sierpniu 2000 (po dziewięciu miesiącach negocjacji!). Już na dzień dobry powiedzieliśmy im: "Nie chcemy zarabiać pieniędzy na muzyce". Ze współpracy muzycy byli zadowoleni od początku. Umożliwił nam to, o co walczyliśmy. Spokojny rok z koncertami i ogrywaniem materiału, a dopiero potem prace nad płytą. RCA poszła na jeszcze jedno ustępstwo - pozwoliła Cooperom założyć własny label, Morning Records. Po to, by zachować pełną kontrolę nad swoją muzyką i wizerunkiem. Im więcej robimy sami, tym lepiej. Chcemy, żeby wszystko było jak najbardziej osobiste, takie jak my. I gdy już zadomowili się w RCA, nagle odezwało się kilkanaście wytwórni, proponując kosmiczne warunki finansowe. Ale się nie ugięli. Za to posada alternatywnych pupilków trochę ich rozpuściła. Jak sami przyznają, nad debiutancką płytą pracowali trzy lata. Przede wszystkim koncertując i ogrywając zgromadzony materiał. Jak przyszło co do czego (czyli praca w studiu), okazało się, że "powinni" pojechać na trasę z Muse. Zostawili robotę w połowie, a jak wrócili to: Byliśmy już zupełnie innymi ludźmi. Nie mogliśmy się odnaleźć w już przygotowanych piosenkach. Do dziś nie mogą odżałować, że nie dopilnowali nagrywania płyty. Cholerni perfekcjoniści.

Pierwszym wydawnictwem TCTC, które trafiło na listy przebojów, był singel Let's Kill Music (wrzesień 2001,41. miejsce w Wielkiej Brytanii). O wiele lepiej poradził sobie jego następca, bezpośrednio zapowiadający płytę Film-Maker/ Been Training Dogs (styczeń 2002). Doszedł do dwudziestego miejsca. Myśleliśmy, ze to jakiś żart. Dopiero, gdy usłyszeliśmy to w radiu, uwierzyliśmy. Gdzieś pomiędzy obudziła się brytyjska prasa. To, że dzięki nim zmartwychwstało gitarowe granie, brzmi dumnie, to, że mają najlepsze fryzury nowej rockowej rewolucji, jest nawet zabawne. Ale bywało też przerażająco, gdy tekst opierał się na tezie, że to, co wyróżnia muzyków TCTC, to najpiękniejsze usta w branży. Albo gdy rozpracowywano tajniki dżinsowego retro szyku, jaki muzycy rzekomo reprezentują. Dopieszczeni, uspokojeni i zauważeni czekali na dzień próby. Premierę debiutanckiej płyty.
Wydana 11 lutego 2002 See This Through And Leave dostała skrajne recenzje. Największe bęcki zebrali w "Q", tylko dwie gwiazdki na pięć możliwych. Gazeta określiła płytę jako za bardzo krzykliwą i halaśliwą. O tym samym materiale "Mojo" napisał: To wyjątkowy debiut, wielka przygoda. "Independent" zawyrokował: Jeśli zignorują klasykę rocka, sami staną się klasyką. A "Guardian" stwierdził rzeczowo: Jest tu wielki potencjał. I chyba troszkę wbrew oczekiwaniom (rozkwitała nowa rockowa rewolucja...) płyta dotarła w Wielkiej Brytanii tylko do 27. miejsca osiągając ostatecznie nakład osiemdziesięciu tysięcy egzemplarzy. Słabą pozycję tłumaczono szaleńczym wysypem walentynkowych składanek. Na pocieszenie See This... zasłużyła sobie na tytuł Brytyjskiego Debiutu Roku ("Kerrang!"), a zespół doczekał się wymarzonej okładki w "New Musical Express" (wrzesień 2002).
Pierwsze sukcesy nie przewróciły im w głowie. Nie mamy żadnych megalomańskich zapędom; w stylu, kim my to nie jesteśmy. Noelom Gallagherowi zabrało kilka lat, nim zauważył, że Oasis nie są już najważniejszym zespołem świata. To smutne, nie chcielibyśmy nigdy czuć takiego ciśnienia, jakie oni mieli przy "Be Here Now". Po wydaniu See This... podarowali światu jeszcze jeden singel (Who Needs Enemies?, maj 2002) i fru na roczną trasę. Koncerty są ich znakiem firmowym. O podwyższonym stopniu ryzyka - kontuzje są na porządku dziennym i wśród muzyków, i wśród publiczności. Granie na żywo to coś, co oni kochają - w trasie są właściwie bez przerwy. Chcielibyśmy, by znowu było tak jak w latach siedemdziesiątych. Zespół wyrabiał sobie renomę koncertując po całym świecie, cały czas w drodze i zupełnie nie zalezał od tego, co się o nim wypisywało, a teraz... mnożą, się kolejne wielkie zespoły, w większości bezwartościowe. Z kim to oni już nie grali... Z New Order (lato 2002, ale muzycy nie przypadli im do gustu - byli zbyt zmanierowani), z The Rolling Stones (lato 2003, tak się przejęli, że pozapominali doku mentów i o mało nie spóźnili się na samolot) oraz z Limp Bizkit (wrzesień 2003). Jednak ich wymarzonym towarzystwem jest zestaw dEUS - Massive Attack - Pink Floyd.
Idealny koncert według TCTC - reakcja zespołu z publicznością., pasja, błysk geniuszu i pełne oddanie. Oczywiście co trasa to przygody - aresztowanie za posiadanie prochów w Norwegii, zgubienie autokaru i nocowanie na stacji benzynowej, spotkanie fana, który miał na wszystkich ubraniach powypisywane "Didz". A jak to jest z tym słynnym rock'n'rollowym życiem? W temacie demolowania pokoi hotelowych - grzecznie wynieśliśmy telewizor za drzwi. Taka nasza ironia.
Nagrywanie następcy znakomitego debiutu okazało się pouczającym doświadczeniem. Musieli się mocno skoncentrować, bo w trasie nie napisali nowych piosenek, a terminy nagliły. Gdy już znaleźli lokum, farmę w Reading (poprzednio rezydowały tam świnki), zabrali się do roboty. Przez dwa tygodnie nagrywali wszystko, co przychodziło im do głowy, uzbierało się tego tyle, że biedny Didz, który miał wstępnie obrobić materiał, lekko się podłamał. W końcu zostało 30 piosenek, a raczej pomysłów na piosenki. Co wtedy mówili? Pracując nad płytą, zachwycaliśmy się Coldplay, bo to wybitny zespół koncertowy, Magami i Beckiem. Najpierw zajęliśmy się melodiami, słowa zostawiliśmy na koniec. Jaka będzie ta płyta? Dziwna, pozytywna i głośna. Now piosenki są prawdopodobnie bardziej melodyjne. Ale ciągle nie znajdziecie tam schematu zwrotka - refren - zwrotka. Jest mniej wrogości w tych utworach, raczej skupiamy się na pisaniu o gniewie, frustracji - przede wszystkim skierowanej w stronę tych, których kochasz. Jesteśmy grubsi, starsi, mądrzejsi i bardziej zarośnięci, ale nie wiem, czy słychać to na nowej płycie.
Kick Up The Fire And Let The Flames Break Loose (promowana singlem Promises Promises) ukazała się 8 września 2003. Choć to tylko część prawdy. W Polsce premierę miała trzy miesiące później (co zespół odnotował na swojej oficjalnej stronie), w Stanach uderzenie planowane jest na luty 2004. Dostała bardzo dobre recenzje. Z poważnych periodyków pomarudziło jedynie "Mojo". Poza tym same superlatywy: W swej inteligencji, ambicji i agresji ,Kick Up The Fin..." jest dziełem geniuszu ("New Musical Express"), pierwszy wielki album new prog revolution ("Guardian"). Co ważne, zareagowała publiczność. Płyta dotarła do wysokiego 5. miejsca na brytyjskiej liście przebojów. Ciekawostka — mieliby miejsce czwarte, gdyby sprzedali o marne 200 sztuk więcej. O tyle wyprzedziła ich Eva Cassidy. Ale co tam smutna pani. Oni już wtedy szaleli na koncertach. Nie byliby sobą, gdyby zostali w domu. Od września są w trasie. W lutym przemierzają Wielką Brytanię wspólnie z Black Rebel Motorcycle Club. W brytyjskiej prasie urosło to już do rangi koncertowego wydarzenia zimy. Zaraz potem jadą pokazać się w Stanach. No i muszą zahaczyć o Japonię. Tam mają fanatycznych wielbicieli.

Choć skromnie przywołują swoich ulubieńców, dEUs, i mówią: Kiedy trochę nam odbija mania wielkości, patrzymy na nich i myślimy sobie, jak długa przed nami droga do doskonałości, to czasem w zachodniej prasie powraca nieśmiałe pytanie - czemu, skoro udało się Radiohead, nie może udać się im? Może dlatego, że (tu fragment recenzji koncertu) The Cooper Temple Clause trzeba raczej porównywać do Alice In Chains i Nirvany niż do dzisiejszych indie-gwiazd. Bo dziś nikt nie gra tak mocno jak oni.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Let's kill music	Cooper Temple Clause	09.2001	41[5]	-	Morning MORNING 9	[written by Tom Bellamy,Daniel Fisher,Ben Gautrey,Jon Harper,Kieran Mahon,Didz Hammond][produced by Paul Corkett, Tom Bellamy and Dirty Sanchez]
Film maker/Been training dogs	Cooper Temple Clause	02.2002	20[4]	-	Morning MORNING 15	[written by Tom Bellamy, Daniel Fisher, Ben Gautrey, Didz Hammond, Jon Harper, Kieran Mahon][produced by The Cooper Temple Clause]
Who needs enemies	Cooper Temple Clause	05.2002	22[4]	-	Morning MORNING 24	[written by Burt Bacharach,Tom Bellamy,Hal David,Daniel Fisher,Ben Gautrey,Jon Harper,Kieran Mahon,Didz Hammond][produced by The Cooper Temple Clause]
Promises promises	Cooper Temple Clause	09.2003	19[6]	-	Morning MORNING 30	[written by Tom Bellamy,Daniel Fisher,Ben Gautrey,Jon Harper,Kieran Mahon,Didz Hammond][produced by The Cooper Temple Clause and Dan Austin]
Blind pilots	Cooper Temple Clause	11.2003	37[4]	-	Morning MORNING 38	[written by Tom Bellamy,Daniel Fisher,Ben Gautrey,Jon Harper,Kieran Mahon,Didz Hammond][produced by The Cooper Temple Clause and Dan Austin]
Homo Sapiens	Cooper Temple Clause	10.2006	36[4]	-	Sequel SEQXS 002	[written by Tom Bellamy,Daniel Fisher,Ben Gautrey,Jon Harper,Kieran Mahon,Didz Hammond]
Waiting Game	Cooper Temple Clause	01.2007	41[3]	-	Sequel SEQXD 004
Head EP: Sleeping In A Different Room / Head / Zoology / Theme From Mayhem / Head	Cooper Temple Clause	04.2007	183[1]	-	Sequel

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
See this through and leave	Cooper Temple Clause	02.2002	27[13]	-	Morning MORNING 18	[produced by Paul Corkett]
Kick up the fire and let the flames break loose	Cooper Temple Clause	09.2003	5[4]	-	Morning MORNING 33	[produced by Dan Austin, The Cooper Temple Clause]
Make This Your Own	Cooper Temple Clause	02.2007	33[2]	-	Sequel SEQCD 001	[produced by Dan Austin, The Cooper Temple Clause]

Amity Records

Bardzo krótko działająca filia Orange Records. Amity miała być oknem dla muzyki pop / bubblegum Orange. Wydała tylko trzy single, wszystkie w ciągu najbliższych trzech miesięcy. Numeracja obejmowała serię OTS-500, poczynając od 500. 
Trzeci i ostatni singiel był nagraniem country Briana Chalkera, "Ned Kelly" (OTS-502); Chalker wydał "The Ballad Of Ned Kelly" dla Lucky Records w tym samym roku, ale to były różne piosenki. 
Single dzieliły design okładek z wytwórnią macierzystą. Produkcja i dystrybucja były realizowane przez Pye,tak jak w przypadku Orange, a kopie promocyjne  były w stylu rodziny Pye. 

                                   Katalog wytwórni:

1970     Juice     Not Enough Words / Girl     OTS 500                
1970     Syrup     Gentleman Joe's Sidewalk Cafe / Love Is Love     OTS
1970     Bryan Chalker     Ned Kelly / Four Little Girls From the Town of Boston     OTS
                                                                                                               502

Ammo Records

Wytwórnia Ammo rozpoczęła działalność w czerwcu 1970 roku jako niezależna firma produkcyjna i menadżerska Jej nazwa pochodzi od tria kompozytorów Chrisa Arnolda, Dave'a Martina i Jeffa Morrowa, który był właścicielem firmy. Finansowanie nowego przedsięwzięcia zostało dostarczone przez firmę Sunbury Music, która również zapewniła administrację.
W lutym 1972 r. trio podjęło kolejny krok, łącząc się z Dickiem Jamesem by utworzyć  Ammo-James Music .  

Produkcja Ammo była licencjonowana przez różne wytwórnie aż do marca 1973 r.,kiedy   stała się wytwórnią samodzielną. Sądząc po krótkiej inspekcji ich katalogu wydawało się, że zajmowali się głównie prostym  popem, chociaż singiel  Squib "Thin Air" jest umiarkowanie rockowy.  Ammo była licencjonowana przez EMI, która zajmowała się produkcją i dystrybucją; dema miały standardowe oznaczenia EMI.  

Pierwsze wydanie albumu "Hey Mama" Joe'a Browna (AMO-101; 1973) było niewielkim hitem. Wytwórnia wyczerpała się mniej więcej po roku,ponownie zaczęła licencjonować swoje produkcje dla innych firm. Dzięki prawdopodobnie związkowi z Dickiem Jamesem wiele z nich pojawiło się w DJM, ale nagrania Guys 'n' Dolls - które okazały się największym  sukcesem komercyjnym Ammo - pojawiły się w Magnet. Ammo podpisała umowę na cały  świat z firmą Bus Stop w listopadzie 1975 , która doprowadziła do powstania dużej liczby produktów pojawiających się w tej wytwórni.

                                            Katalog wytwórni:

1973     Joe Brown     Hey Mama / Misty Mountain     AMO 101  33[6].UK   
1973     Waterfall     Love Matters / Don't Turn the Other Cheek     AMO 104
1973     Butterscotch     Don't Make Me Laugh / Is Everybody Happy     AMO 102
1973     Squib     Thin Air / Dick     AMO 105                
1973     Stephanie de Sykes     Love / Lost for Words     AMO 106            
1973     Henry Buckle     Tied in My Mind / Cosmic Dancer     AMO 107
1973     Suzie Neilson     Please Call the Puppy Joe / It Happened on a Sunday Morning     AMO 108
1974     Touch     Better Fly Butterfly / Changing     AMO 110
1974     Butterscotch     Sunday Won't Be Sunday Anymore / This Way That Way     AMO 112    

Nuclear Assault

NUCLEAR ASSAULT, grupa amerykańska. Utworzona w 1983r w Nowym Jorku przez Dana Lilkera - b, k, voc, muzyka zespołu Anthrax (później działającego też w S.O.D.). W pierwszym składzie znaleźli się też John Connelly - voc. g, Anthony Bramante - g, voc ,Glen Evans - dr, voc. W 1992r Lilkera i Bramantego zastąpili Scott Metaxas - b z zespołu Prophet i Dave DiPietro - g.

Działała do 1994r.  W pierwszym okresie jej działalność ograniczyła się do koncertów w klubach nowojorskich oraz nagrania dwóch kaset demo. W 1986r podpisała kontrakt z wytwórnią Combat i kilka tygodni później dorobiła się pierwszej płyty - maksisingla Brain Death. Już wtedy; określiła się stylistycznie - zaproponowała muzykę z pogranicza thrashu i hardcore’u, z tekstami o politycznych treściach, np. utwór Brain Death - wypowiedź przeciwko podżegaczom wojennym. W tym kierunku zmierzała w następnym okresie.
Na płycie Game Over wyróżniały się zwłaszcza utwory Radiation Sickness, Nuclęar War, Stranded
In Hell, After The Holocaust, a także, ze względu na kontrowersje, jakie wywołał, Hang The Pope - nieprzejednany, wściekły atak na Jana Pawła II. W programie minialbumu-The Plague znalazł się m.in. song  Buttfuck, piętnujący Vince'a Neila, wokalistę Mótley Crue, który prowadząc po pijanemu samochód spowodował wypadek i zabił człowieka (Nicholasa Dingleya, perkusistę Hanoi Rocks), ale spędził w więzieniu tylko miesiąc - wyrok pomogła złagodzić bardzo wysoka kaucja.

Wiosną 1987r grupa po raz pierwszy dotarła z koncertami do Europy - występowała razem z zespołem Agent Steel. Dzięki następnym płytom,Survive i Handle With Care, z takimi utworami, jak Brainwashed, Great Depression, Equal Right, Wired, The New Song, Mother's Day czy Torture Tactics, uzyskała status jednej z lepszych formacji thrashowych na święcie, porównywanej wręcz niekiedy z Metallicą. Zwracano zwłaszcza uwagę na niezwykłą energię bijącą z jej muzyki, krytykowano zaś nie dopracowane kompozycje.
 Ukoronowaniem pierwszego okresu działalności Nuclear Assault był album   Out of Order z repertuarem bardziej przemyślanym i staranniej przygotowanym niż na poprzednich płytach, ale za to pozbawionym atmosfery spontaniczności, nieco bezdusznym, np. Sign In Blood, Too Young To Die, Stop Wait Think, Hypocrisy. Wyróżniała się dość efektowna, urozmaicona kompozycja instrumentalna Save The Planet, przez jednego z recenzentów określona jako „kosmiczny marsz śmierci"., Pochwały zebrała też przeróbka przeboju Ballroom Blitz zespołu Sweet bliska punkowej konwencji. W tekstach dostało się i skorumpowanym politykom (Quocustodiat), i obłudnym kaznodziejom telewizyjnym (Preaching To The Deaf), i małodusznym lekarzom (Doctor Butcher), i niewolnikom narkotyków ( Too Young To Die), i ludziom bezmyślnie ulegającym modom (Fashion Junkie), i artystom poświęcającym ideały dla kariery (Sign In Blood), i cynicznym twórcom bezwartościowej tandety muzycznej (Resurrection). Świetnym dokumentem koncertowym była płyta Live at the Hammersmith Odeon, rejestrująca występ Nuclear Assault 10 kwietnia 1989 w londyńskim Hammersmith Odeon.
Album Something Wicked, nagrany w innym składzie niż wszystkie poprzednie, wypełniła muzyka bliższa konwencjonalnemu metalowi, chociażby dokonaniom Black Sabbath, np. Something Wicked, Another Violent End, No Time, The Forge.
Na początku lat dziewięćdziesiątych wszyscy muzycy Nuclear Assault pojawili się w innych zespołach (z początku nie rezygnowali z działalności w Nuclear Assault, ale jednak w 1992 Lilker i Bramante porzucili tę grupę dla swoich formacji). Lilker stanął na czele BRUTAL TRUTH. Connelly utworzył John Connelly Theory (debiutancki album: „Back To Basics", Relativity,1991; m.in. przeróbka przeboju Hold Your Head Up formacji Argent oraz nawiązujący do muzyki baroku utwór In Memory). Evans związał się z C.I.A. Bramante dał się poznać jako muzyk Chainsaw.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Survive	Nuclear Assault	08.1988	-	145[11]	I.R.S. 42 195	[produced by Randy Burns]
Handle With Care	Nuclear Assault	11.1989	60[1]	126[24]	In-Effect 3010	[produced by Randy Burns]

Northside

Northside-, grupa brytyjska. Powstała latem 1989r w Manchesterze. W składzie znaleźli się Warren „Dermo" Dermody - voc, Timmy Walsh - g, Cliff Ogier - b, Paul Walsh - dr. W 1993 odszedł Timmy Walsh.
Debiutowała w klubach rodzinnego miasta. W 1990r podpisała kontrakt z firmą Factory. Dla niej nagrała m.in. single Shall We Take A Trip, Rising Star i Take Five oraz album  Chicken Rhythms, wyprodukowany przez Iana Broudiego, zawierający takie utwory, jak Funky Monkey czy Yeah Man.

Przedstawiła własną odmianę muzyki tanecznej spod znaku rave. Nie odniosła nigdy takiego sukcesu, jak inne grupy manchesterskie działające na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, choćby Happy Mondays, The Stone Roses czy The Charlatans, ale miała zwolenników wśród entuzjastów rave. Jej kariera załamała się po upadku w 1992r wytwórni Factory.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Aus	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Shall We Take A Trip/Moody Places	Northside	06.1990	50[7]	-	Factory FAC 268	[written by Northside][produced by Ian Broudie]
My Rising Star	Northside	11.1990	32[7]	-	Factory FAC 2987	[produced by Ian Broudie]
Take 5/Who's To Blame	Northside	06.1991	40[4]	-	Factory FAC 3087	[written by Northside][produced by Ian Broudie]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Chicken Rhythms	Northside	06.1991	19[3]	-	Factory FACT 310	[produced by Ian Broudie]

Public Enemy

PUBLIC ENEMY, zał. w 1982r w Nowym Jorku (Nowy Jork, USA) w składzie: Chuck D, Flavor Flav, Professor Griff, Terminator X. Najbardziej radykalna grupa w historii rapu i jednocześnie jeden z najważniejszych składów muzyki rozrywkowej dwudziestego wieku. Amerykański zespół Public Enemy, prowadzony pod ścisłym przewodnictwem rapera Chucka D, zawarł w przełomowej twórczości odważną krytykę białego świata, która wywołała nieopisane kontrowersje. Zredefiniowała także znaczenie i rolę hip-hopu, który z mało wartościowej muzyki imprezowej stał się pod koniec lat 80-tych radykalnym głosem czarnej młodzieży.
Zespół powstał w roku 1982 w Nowym Jorku. Założycielem byt projektant plakatów, didżej radiowy i początkujący raper Chuck D (właśc. Carlton Ridenhour, ur. 01.08.1960). Artysta został dostrzeżony po przesłuchaniu jednej z jego demówek przez Ricka Rubina, właściciela Def Jam Records. Zaangażowany politycznie twórca nie przyjął propozycji solowego kontraktu, gdyż posiadał wizję stworzenia muzycznej grupy, będącej rapowym odpowiednikiem radykalnej politycznej organizacji Czarne Pantery. Podstawowy skład założonego następnie zespołu Public Enemy stworzyli didżej Terminator X (Norman Lee Rogers, ur. 25.08.1966) oraz hypeman Flavor Flav (William Drayton, ur. 16.03.1959), przyjaciel Chucka z dzieciństwa, który wyróżniał się przede wszystkim wysokim głosem, kolorowymi ubraniami i gadżetem w postaci wielkiego zegara, wiszącego na szyi. Szeregi Public Enemy zasiliła paramilitarna organizacja The Security Of The First World (S1 W), która odpowiadała za oryginalną choreografię podczas koncertów grupy. W tej artystycznej bojówce działał Professor Griff (Richard Griffin), radykał organizacji Nation Of Islam. Objął funkcję Ministra Informacji grupy Public Enemy, zostając odpowiedzialnym między innymi za udzielanie wywiadów mediom. Starannie zorganizowaną strukturę uzupełniała ekipa producencka - The Bomb Squad, twórcy najbardziej agresywnego nowojorskiego brzmienia rapowego końca lat 80-tych. Współgranie talentów całego składu artystów z niskim, potężnym głosem Chucka D doprowadziło wkrótce do wybuchu hiphopowej rewolucji.
Prace nad debiutanckim krążkiem "Yo! Bum Rush The Show" (1987) trwały kilka lat. W roku premiery wydawnictwo zostało zignorowane zarówno przez hiphopowców, którzy nie byli przyzwyczajeni do radykalnych tekstów politycznych, jak i fanów rocka, dla których nietradycyjne brzmienie Ricka Rubina i The Bomb Squad okazało się zbyt nowatorskie. Silna dawka intelektualnych treści (m.in. w "Public Enemy !- No. 1" i "My Uzi Weighs A Ton") sygnalizowała, że grupa ma duży potencjał, który czeka na pełne odsłonięcie. Debiutancka płyta pokazała także, że niekwestionowanym mikrofonowym liderem grupy jest Chuck D, zaś Flavor Flav, dokrzykujący co jakiś czas cześć tekstów, odpowiada głownie za urozmaicenie wizerunku grupy.
Po premierze "It Takes A Nation Of Million To Hold Us Back" (1989) charakterystyczne logo grupy (bojówkarz na celowniku broni) zostało jednym z najbardziej rozpoznawalnych znaków niezależnej kultury i szturmem wdarło się do mainstreamu. Krążek, uznawany w niezliczonych rankingach za najlepszą płytę w historii rapu, wprowadził hip-hop na nowy poziom w kwestii produkcji oraz przekazu. Krytycy nie szczędzili pochwał brzmieniu The Bomb Squad, które na drugim albumie Public Enemy osiągnęło perfekcję. Bracia Shocklee utworzyli agresywny kolaż brudnych dźwięków, w którym znalazło się miejsce i dla policyjnych syren, i dla ostrych gitarowych riffów, i dla niezliczonych sampli z dorobku czarnej muzyki lat 70-tych. Dzięki genialnie zaprogramowanym bębnom brzmienie płyty, w swojej anarchii i chaosie, było także funkujące. "It Takes ...", majstersztyk od strony muzycznej, odcisnął piętno na współczesnej kulturze głównie za sprawą odważnych tekstów rapowanych przez radykała Chucka D. O ile agresja w twórczości gangsta raperów z Los Angeles wiązała się bardziej z gloryfikowaniem przemocy i hedonistycznego stylu życia, twórczość Public Enemy była głośnym wyrazem gniewu skierowanym przeciwko instytucjom politycznym, ośrodkom medialnym oraz wszelkim osobom odpowiedzialnym za ogłupianie społeczeństwa. Chuckie, właściciel najpotężniejszego głosu w historii rapu, ogłosił muzykę hiphopową "CNN Czarnej Ameryki", czyli środkiem przekazywania prawdziwych informacji na temat położenia mniejszości rasowych, które według rapera było często jednoznaczne z niewolniczym.
Opisy ciężkiej sytuacji miejskiej ludności pojawiały się już wcześniej w tekstach rapowych, jednakże Chuck nie poprzestał na zdawaniu relacji z getta, lecz zaczął głośno nawoływać czarną młodzież do walki o swoje prawe i starań o poprawę niekorzystnej sytuacji. Rewolucyjny poeta dążył do tego, aby jego twórczość wykreowała metaforycznych Tysiąc Czarnych Przywódców. Zaangażowane teksty zwróciły uwagę na kwestie związane z polityką i otworzyły oczy olbrzymiej ilości młodych osób. Co ciekawe, często wręcz rasistowskie treści Public Enemy (kontrowersyjne czczenie lidera Nation Of Islam - Louisa Farrrakhana) bardzo spodobały się białej młodzieży, stanowiącej liczne grono fanów grupy. Nastolatki, zachwycone obalaniem autorytetów i wytaczaniem wojny całemu "oficjalnemu światu", przyczyniły się do zdobycia platyny przez "It Takes..." i kolejne dwa krążki grupy. Głośne krytykowanie białych ludzi i oskarżanie ich o wykorzystywanie czarnej mniejszości, było tylko jednym z zarzutów, z którymi spotkała się grupa. Szczególnie liczne były oskarżenia o antysemityzm i homofobię spowodowane gloryfikowaniem tych "idei" podczas oficjalnych wypowiedzi przez Professora Griffa. Choć bliski związek grupy z osobami żydowskiego pochodzenia (Rick Rubin, Lyor Cohen) zdawał się zadawać kłam tym zarzutom, Chuck D w celu ukrócenia spekulacji zdecydował się na usunięcie kontrowersyjnego Griffa z grupy.
"Fear Of A Black Planet" z 1990 uczynił z Public Enemy gwiazdę światowego formatu. Bezkompromisowa twórczość przypadła do gustu dawnym fanom punk rocka, którzy odnaleźli w tekstach Chucka duże pokłady buntu przeciwko skorumpowanemu systemowi. W utworze "Bum Hollywood Burn" spotkały się trzy najmocniejsze wówczas hiphopowe głosy - oprócz lidera P.E. agresywne teksty stworzyli Big Daddy Kane i Ice Cube. Utwory typu "Welcome To Terrordrome", "Fight The Power" oraz znane z list przebojów "911 Is A Joke", "Brothers Gonna Work It Out" i "Can't Do Nuttin' For Ya Man" potwierdziły, że nowojorska grupa to najbardziej radykalni artyści muzycznej sceny przełomu lat 80. i 90-tych.
Wielkie zainteresowanie medialne zespołem podsycały nie tylko ostre teksty i paramilitarne kreacje koncertowe, lecz także otwarte związki grupy z kontrowersyjnymi czarnymi działaczami politycznymi. Należała do nich m.in. otwarcie krytykowana przez prezydenta Billa Clintona aktywistka Sister Souljah. Nowa członkini zespołu pojawiła się po raz pierwszy na czwartej płycie "Apocalypse 91...The Enemy Strikes Black" z 1991 roku. Podkładów do zaangażowanych tekstów Chucka oraz sporadycznych występów Flavora dostarczyła nowa ekipa producencka The Imperial Grand Ministers Of Funk. Ich beaty nie różniły się zbytnio od twórczości The Bomb Squad, toteż nowo nawiązana współpraca nie przyczyniła się do znacznej zmiany brzmienia grupy. Public Enemy szokowali już wtedy nie tylko przez radio, ale także na wizji, poprzez wyjątkowo agresywne klipy "By The Time I Get To Arizona", "Can't Truss It" i "Black Steel In The Hour Of Chaos". Przepełnione rasistowskim przesłaniem teledyski naturalnie nie weszły na szeroką rotację, więc podstawową płaszczyzną ich pokazywania były wychodzące od drugiego albumu kasety video, które dokumentowały działalność grupy na polu muzycznym i politycznym.
Nawet najbardziej oddani fani i życzliwi grupie krytycy z rezerwą podeszli do albumu "Greatest Misses" (1992), wydawnictwa wyjątkowego w historii muzyki. Płyta, po której spodziewano się zebrania największych dotychczasowych hitów, zapełniona była przez najmniej popularne utwory z kilkuletniej działalności grupy, remiksy i kilka nowo dogranych numerów. Albumowi udało się osiągnąć złoto, lecz była to pierwsza płyta Public Enemy skrytykowana za niespójność i niski poziom artystyczny materiału.
Czasy największej popularności grupy zdawały się przemijać, kiedy coraz większe sukcesy zaczęły osiągać rozwijające się na zachodzie najpierw gangsta rap, a potem G-funk. Podczas gdy Chuck D namawiał czarną młodzież do walki o prawa polityczne i zachęcał do moralnej odnowy (abstynencji, porzucenia drogi nienawiści i przemocy), kalifornijscy emce raczyli słuchaczy opowieściami o niekończącej się zabawie, niezobowiązującym seksie, częstym zażywaniu narkotyków i rozwiązywaniu problemów za pomocą pięści lub pistoletu. Zachodnia wersja hip-hopu wymagała od fanów rapu znacznie mniej wysiłku intelektualnego niż głęboko zaangażowane teksty Chucka. "Muse Sick-N-Hour Mess Age" (1994), ostatni złoty album w karierze Public Enemy, zawierał przekaz równie mocny jak poprzednie albumy, ale nie wnosił juz nic przełomowego, przez co grupą stopniowo przestały interesować się media.
Podczas czteroletniej przerwy w działalności zespołu, która następnie miała miejsce, Chuck D rozpoczął solową karierę wydaniem "The Autobiography Of Mistachuck" (1997) oraz napisał autobiograficzną książkę "Fight The Power".
Kiedy w 1998 o Public Enemy pamiętali już tylko długoletni fani rapu, grupa zjednoczyła się w oryginalnym składzie (z Professorem Griffem i The Bomb Squad) i nagrała nowy album. Materiał został wydany w formie ścieżki dźwiękowej do filmu "Gra o honor" (w oryginale "He Got Game", 1998), wyreżyswowanego przez Spiker Lee. Brzmienie materiału, bardziej przystępne od poprzednich krążków, zjednało grupie sympatię młodych fanów. Rewolucyjne teksty Chucka nie trafiły jednak na listy przebojów.
W 1999 grupa zerwała ponad piętnastoletnią współpracę z wytwórnią Def Jam Records, gdyż label nie zgodził się na przedpremierowe umieszczenie utworów z nowego albumu zespołu w intemecie. Public Enemy została następnie pierwszą znaną grupą w historii muzyki rozrywkowej, która w całości zamieściła premierowy album do darmowego ściągnięcia w formacie mp3. Płyta "There's A Poison Goin' On" ukazała się w sklepach dopiero kilka tygodni po publikowaniu utworów w sieci.
Przedostatni album nagrany pod szyldem Public Enemy, czyli "Revolverution" z 2002, to składanka remiksów, nagrań typu " live" oraz kilku nowych utworów. W konkursie na najlepszy remiks utworu RE., ogłoszonym na stronie zespołu, wyróżniony został polski producent Yaro, znany w kraju z niesławnego hitu "Rowery Dwa" (1997). Najnowszym materiałem grupy jest "New Whirl Odor", którego premiera odbyła się w listopadzie 2005 roku.
Nowojorski zespół nigdy nie osiągnął takich nakładów płyt, jak MC Hammer czy 2Pac, ale to właśnie on jest odpowiedzialny za uczynienie z hip-hopu najbardziej wiarygodnego gatunku muzyki rozrywkowej, przynajmniej w kwestii poruszanych w tekstach tematów oraz wpływu na przekonania słuchaczy. Trudno znaleźć inną grupę, której rewolucyjna twórczość wywarłaby jednocześnie tak silne wpływy na społeczeństwo, kulturę, politykę i muzykę.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You're Gonna Get Yours	Public Enemy	07.1987	88[2]	-	No-Label MIUCT 2822	[written by Chuck D, Hank Shocklee]
Rebel Without a Pause/Sophisticated Bitch	Public Enemy	11.1987	37[8]	-	Def Jam Recordings 651245 7	[written by Carlton Ridenhour/Hank Shocklee/N Rogers/Eric Sadler][produced by Bill Stephney]
Bring the Noise/Are You My Woman?	Public Enemy	01.1988	32[5]	-	Def Jam 6513357	[written by Carl Ridenhour,Hank Shocklee,Eric "Vietnam" Sadler][produced by Hank Shocklee/Carl Ryder][56[10].R&B Chart][utwór z filmu "Less than zero"]
Don't Believe the Hype/Prophets of Rage	Public Enemy	07.1988	18[9]	-	Def Jam 6528337	[written by Carl Ridenhour/Hank Shocklee/Eric "Vietnam" Sadler/William Drayton][produced by Hank Shocklee/Carl Ryder][18[14].R&B Chart][21[9].Hot Disco/Dance;Def Jam 97 846 12"]
Night of the Living Baseheads/Cold Lampin' with Flavor	Public Enemy	10.1988	63[2]	-	Def Jam 6530460	[written by Carlton Ridenhour/Eric Sadler/Hank Shocklee][produced by Hank Shocklee/Carl Ryder][62[9].R&B Chart]
Black Steel in the Hour of Chaos/B Side Wins Again	Public Enemy	04.1989	-	-	Def Jam 68 813	[written by Carl Ridenhour/Hank Shocklee/Eric "Vietnam" Sadler/William Drayton][produced by Hank Shocklee/Carl Ryder][86[6].R&B Chart]
Fight the Power	Public Enemy	06.1989	29[8]	-	Motown ZB 42877	[written by Chuck D, Eric "Vietnam" Sadler, Hank Shocklee, Keith Shocklee][produced by Hank Shocklee/Carl Ryder/Eric Sadler][20[14].R&B Chart][piosenka z filmu "Do the right thing"]
Welcome to the Terrordome	Public Enemy	01.1990	18[4]	-	Def Jam 6554760	[written by C. Ridenhour, H. Shocklee, K. Shocklee][produced by Hank Shocklee][15[12].R&B Chart][49[2].Hot Disco/Dance;Def Jam 73 135 12"]
911 Is a Joke/Revolutionary Generation	Public Enemy	03.1990	41[3]	34[3].Hot 100 Singles Sales	Def Jam 6558377	[written by Bomb Squad (Keith Shocklee/Eric Sadler/William Drayton)][produced by The Bomb Squad][15[14].R&B Chart]
Brothers Gonna Work It Out/Anti-Nigger Machine	Public Enemy	07.1990	46[2]	-	Def Jam 6560181	[written by C. Ridenhour, E. Sadler, K. Shocklee][produced by The Bomb Squad][20[12].R&B Chart][31[5].Hot Disco/Dance;Def Jam 73 391 12"]
Can't Do Nuttin' For Ya Man	Public Enemy	11.1990	53[2]	-	Def Jam 6563857	[written by C. Ridenhour, E. Sadler, K. Shocklee][produced by The Bomb Squad]
Can't Truss It	Public Enemy	10.1991	22[4]	50[15]	Def Jam 6575307	[gold-US][written by Carlton Ridenhour/Gary Rinaldo/Hank Shocklee][produced by Bomb Squad][9[17].R&B Chart][5[11].Hot Disco/Dance;Def Jam 73 869 12"]
Shut 'Em Down	Public Enemy	01.1992	21[3]	-	Def Jam 6577617	[written by Carlton Ridenhour/Cerwin Depper/Gary G-Wiz/Stuart Robertz][produced by Cerwin Depper/Gary G-Wiz/Stuart Robertz][26[12].R&B Chart][16[10].Hot Disco/Dance;Def Jam 74 165 12"]
Nighttrain/More News At 11	Public Enemy	04.1992	55[2]	-	Def Jam 6578647	[written by Depper , Gary G-Wiz, JBL, Ridenhour, Robertz][produced by Imperial Grand Ministers Of Funk]
Hazy Shade of Criminal/Tie Goes To The Runner	Public Enemy	10.1992	-	-	Def Jam 74 487	[written by Gary G-Wiz, JBL, Ridenhour, Robertz,William Drayton][produced by Imperial Grand Ministers Of Funk][58[6].R&B Chart]
Give It Up/Bedlam	Public Enemy	07.1994	18[5]	33[14]	Def Jam DEFCD 1	[written by Sean DeVore/Alvertis Isbell/Carlton Ridenhour/Gary Rinaldo/Marvell Thomas][produced by Carl Ryder, Gary G-Wiz][30[15].R&B Chart]
I Stand Accused / What Kind Of Power We ...	Public Enemy	12.1994	77[5]	-	Def Jam Recordings DEF 2	[produced by The Bomb Squad]
So Watcha Gonna Do No/Black Steel In The Hour Of Chaos	Public Enemy	07.1995	50[3]	-	Def Jam Recordings DEFCD 5	[written by G-Wiz/Carlton Ridenhour/Man][produced by G-Wiz/Ryder]
He Got Game	Public Enemy featuring Stephen Stills	05.1998	16[10]	105[5]	Def Jam 568 927	[written by Chuck D/Leap/Stills][produced by Hank Shocklee][78[4].R&B Chart][tytułowa piosenka z filmu][rapowa wersja "For what it's worth"-Buffalo Springfield]
Do You Wanna Go Our Way???	Public Enemy	09.1999	66[13]	-	PIAS UK PIASX 005T	[written by Public Enemy][produced by Public Enemy]
Don't Believe The Hype / The Rhythm The Rebel / Prophets Of Rage	Public Enemy	10.2005	137[4]	-	Def Jam	-
Fight The Power	Public Enemy	10.2005	166[3]	-	Def Jam	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Yo! Bum Rush the Show	Public Enemy	01.1988	-	125[12]	Def Jam 40 658	[gold-US][produced by Rick Rubin , Bill Stephney, The Bomb Squad]
It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back	Public Enemy	04.1988	8[9]	42[51]	Def Jam 44 303	[platinum-US][silver-UK][produced by Chuck D, Rick Rubin , Hank Shocklee]
Fear of a Black Planet	Public Enemy	04.1990	4[10]	10[27]	Def Jam 45 413	[platinum-US][gold-UK][produced by Bomb Squad]
Apocalypse 91… The Enemy Strikes Black	Public Enemy	10.1991	8[7]	4[37]	Def Jam 47 374	[platinum-US][silver-UK][produced by Cerwin Depper/Gary G-Wiz/Stuart Robertz/The JBL]
Greatest Misses	Public Enemy	09.1992	14[3]	13[14]	Def Jam 53 014	[gold-US][produced by Public Enemy]
Muse Sick-n-Hour Mess Age	Public Enemy	08.1994	12[4]	14[8]	Def Jam 523 362	[gold-US][produced by The Bomb Squad, Gary G-Wiz, Keith Shocklee, Kerwin "Sleek" Young]
He Got Game	Public Enemy	05.1998	50[6]	26[10]	Def Jam 558 130	[produced by The Bomb Squad]
There's a Poison Goin' On	Public Enemy	07.1999	55[4]	-	Pias Recordings PIASXCD 004	[produced by Tom E. Hawk, Flavor Flav]
Revolverlution	Public Enemy	07.2002	-	110[4]	Slam Jamz 8388	[produced by The Bomb Squad, Gary G-Wiz, Professor Griff, Public Enemy, Amani K. Smith]
Power to the People and the Beats: Public Enemy's Greatest Hits	Public Enemy	08.2005	39[5]	69[1]	Def Jam 001923	[produced by Hank Shocklee/Carl Ryder/Sadler/Robertz/Lerwin/Deper/The JBL]